ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ





                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 96








Η Ευα Φιντσερ προσποιηθηκε αρχικα πως δεν ειχε ακουσει καλα μεσα στην οχλαγωγια που επικρατουσε. Μετα χρησιμοποιησε σαν δικαιολογια τον φορτο εργασιας για να μην απαντησει αμεσα στην ευθεια ερωτηση που της ειχε απευθυνει ο αγνωστος. Ετσι κατορθωσε να κερδισει μερικα πολυτιμα δευτερολεπτα που της επετρεψαν να ζυγισει την απαντηση της.
-'Δεν ξερω για ποιο πραγμα μου λες' αποκριθηκε ενω ταυτοχρονα προσπαθουσε να εξυπηρετησει τον κοσμο που στριμωγνοταν μπροστα στο μπαρ της 'δεν μου θυμιζει κατι'.
Ο ξενος αναρωτηθηκε για ποιον λογο η ιδιοκτητρια του μπαρ του απεκρυπτε την αληθεια μα ηταν γραφτο να μην προλαβει να κατασταλαξει καπου.
-'Ισως η Σαρλοτ, η συνεταιρος μου, ξερει κατι γι αυτο που μου λες' ειπε η Ευα 'μα δεν την βλεπω καπου αυτην τη στιγμη' συμπληρωσε.
Ο ξενος καταλαβε πως η γυναικα προσπαθουσε να κερδισει χρονο κι επελεξε να το σεβαστει. Ετσι κι αλλιως ηταν πια ζητημα χρονου να μαθαινε αυτο που ηθελε.
                       ============================
-'Γινεται συχνα αυτο εδω' ? ρωτησε ο Κερτ την Σαρλοτ ενω παραλληλα επαιρνε το ποτηρι του με το ουισκι που ειχε ετοιμασει η κοπελα αδειαζοντας το με την πρωτη.
-'Μονο οταν τραγουδαει η Αμπερ' απαντησε η Σαρλοτ ενω κοιταξε με νοημα το αδειο ποτηρι. Ο Κερτ συγκατενευσε σιωπηλα και δευτερολεπτα μετα το ποτηρι ηταν παλι μπροστα του γεματο. Επανελαβε το ιδιο ακριβως και ξαναζητησε με το βλεμμα επαναληψη. 
-'Τοσο καλη ειναι λοιπον' ? ρωτησε την στιγμη που η Σαρλοτ γεμιζε και παλι το ποτηρι του.
-'Θα εχεις την δυνατοτητα να το διαπιστωσεις μονος σου' απαντησε αναρωτουμενη για την μοιρα του τριτου κατα σειρα ποτου που σερβιριζε στο ιδιο ατομο.
-'Α, γι αυτο να εισαι σιγουρη' απαντησε ο Κερτ διχως καν ν' αγγιξει το ποτηρι του. 
-'Πρωτη φορα στο Φορτ Σεβερν' ? ρωτησε η Σαρλοτ.
-'Ειναι τοσο πολυ εμφανες' ? εκανε δηθεν απογοητευμενος ο Κερτ.
-'Δεν προσπαθησες και πολυ να το αποκρυψεις' απαντησε η Σαρλοτ.
                                ===========================
Ο Κερτ ηπιε το ουσκι του και ζητησε ακομα ενα. Η Σαρλοτ το ειχε ηδη ετοιμο.
-'Εχω μια απορια, αναρωτιεμαι αν μπορεις να μου την λυσεις' ειπε.
Η Σαρλοτ κουνησε καταφατικα το κεφαλι της.
-'Πως λεγεται η μπαντα που θα παιξει αποψε ' ?
-'Στιλινανγκερ' απαντησε η Σαρλοτ. 'Αυτο ηταν' ?
-'Στιλινανγκερ' εκανε προβληματισμενος ο Κερτ. 'Δηλαδη' ?
-'Δεν σε καταλαβαινω' απαντησε η Σαρλοτ. 'Που ειναι το προβλημα' ?
-'Τι σημαινει το ονομα της μπαντας' ? ρωτησε ο Κερτ. 'Ακομα Θυμωμενος, Κλεβοντας Θυμο, Ατσαλι Στον Θυμο, Παυση Στο Θυμο, τι ακριβως σημαινει ? Υπαρχουν ενα σωρο συνδυασμοι, πανω απο πεντε μ' εξι ερμηνειες. Πως γραφεται το ονομα για να καταλαβω' ?
Η Σαρλοτ τον κοιταξε αποσβολωμενη σαν να ειχε ακουσει το πιο απιθανο πραγμα στην ζωη της.
-'Δεν εχω την παραμικρη ιδεα' απαντησε κοιτωντας με απορια τον Κερτ.
                             ==============================
-'Αυτο πια' εκανε ο Κερτ 'μου συμβαινει πρωτη φορα στη ζωη μου. Ειναι δυνατον να μην ξερεις πως γραφεται το ονομα του συγκροτηματος' ?
-'Δεν υπηρξε ποτε λογος να το δουμε καπου γραμμενο' επεμεινε με μια αφελεια η Σαρλοτ. 'Ολοι εδω ξερουμε πως η μπαντα λεγεται Στιλινανγκερ, ποιος ο λογος να εχει υπαρξει καπου γραπτως ? Οποτε ειναι να παιξουν ζωντανα το μαθαινουμε ολοι απο στομα σε στομα, δεν χρειαζεται να τυπωσουν αφισες, δεν συντρεχει λογος να το γραψουν τα περιοδικα, δεν εχουν κυκλοφορησει κατι σε δισκο για να το δουμε, δεν ζητησαμε ποτε αυτογραφα. Ο καθενας δινει την δικη του ερμηνεια αν και σε μας αρκει πως ειναι η Αμπερ Λουκας με την μπαντα της'. 
Περασαν λιγα δευτερολεπτα μεχρι ο Κερτ να κατανοησει τι ακριβως ειχε ακουσει. Ηταν η πρωτη φορα που συναντουσε κατι τετοιο και παραδοξως, οσο εκκεντρικο και περιεργο κι αν φανταζε του αρεσε σε βαθμο απελπισιας. Μια μπαντα που ο καθενας μετεφραζε κατα το δοκουν πρεπει να ηταν παγκοσμιο φαινομενο και συνεβαινε εδω, στην ακρη του κοσμου. 
                       ============================
-'Με συγχωρεις μα εχω δουλεια' ειπε η Σαρλοτ βλεποντας την Ευα να της κανει νοημα.
-'Εμενα με συγχωρεις που σε απασχολησα τοση ωρα' εκανε ο Κερτ. 'Ασε το μπουκαλι πριν φυγεις' συμπληρωσε 'ειμαι σιγουρος πως θα το χρειαστω'.
Η Σιντυ Σπιλμπεργκ δεν αφηνε απο τα ματια της τον Κερτ Κοπολα. Περιμενε υπομονετικα την στιγμη που θα βρισκοταν μονος του για να τον πλησιασει. Τον εβλεπε που συνομιλουσε καμποση ωρα με την Σαρλοτ Λιουμετ μα ηξερε πως αυτο δεν θα κρατουσε πολυ. Επρεπε να ειναι ετοιμη να κανει την κινηση της. Δεν ειχε τιποτα να χασει, τουναντιον μπορει να εβγαινε πολλαπλα ωφελημενη. Αρκει ν' απομακρυνονταν η Σαρλοτ. Δεν ειχε ιδεα ουτε τι θα ελεγε, ουτε πως θα το ελεγε, το μονο που ηξερε ηταν πως ειχε μια και μοναδικη ευκαιρια και δεν θα την αφηνε να παει χαμενη. Η στιγμη της ηρθε οταν η Σαρλοτ αφησε τον ξενο για να παει στην Ευα.
Προσπαθησε να εκμεταλλευτει τα λιγα βηματα που τους χωριζαν για να σκεφτει κατι εντυπωσιακο να πει. Οσο και να δοκιμασε τιποτα εντυπωσιακο δεν της ηρθε στη σκεψη. 
                   ===============================
Η Σερυλ Λαντις πλησιασε το πηγαδακι που ειχαν σχηματισει η Λεισι Ντε Παλμα, η Κολιν Γουαιλντερ και η Λεσλι Προγιας και χωθηκε αναμεσα τους. Αυτη ηταν η πλεον καταλληλη στιγμη να τους μετεφερει οτι ειχε σχεδιασει δεδομενου πως η συναυλια δεν ειχε ξεκινησει ακομα και μπορουσαν ν' ακουγονται μεταξυ τους. Οσο πιο περιληπτικα μπορουσε τους εξηγησε σε ποια σημεια θα χρειαζοταν την βοηθεια τους παντα σε σχεση με τους δυο νεοφερμενους.
Κατορθωσε ν' αποσπασει την συγκαταβαση τους σχεδον στα παντα. Η Λεισι θα φροντιζε να εχουν την επιεικια του νομου σε μικροπαραβασεις και ψιλοπαραπτωματα, η Κολιν δεν θα τους χρεωνε τιποτα παρα θα κραταγε τους λογαριασμους για να πληρωθει απο το δημαρχειο και το ιδιο ακριβως θα εκανε και η Λεσλι απο την στιγμη που ειχαν αφησει το αυτοκινητο τους στο γκαραζ της. Στηριζοταν πανω τους οπως θα στηριζοταν αργοτερα καποια στιγμη οταν θα ερχοταν η στιγμη των εκλογων μα και αυτη με την σειρα της θα φροντιζε για τις οποιες εξυπηρετησεις θα χρειαζοντουσαν κατα καιρους. 
                      ============================
Για τον Μπρετ Ριτσι και τον Μιλτον Χιτσκοκ ηταν ενα βραδυ με τριπλο οφελος. Κατ' αρχας βοηθουσαν τον Σαιμον Κρονενμπεργκ με το στησιμο της σκηνης και ολα τα υπολοιπα διαδικαστικα που απαιτουνταν, πραγμα που σημαινε πως θα εβαζαν στην τσεπη τους ενα πλουσιο μεροκαματο. Συν τοις αλλοις απασχολουσαν το μυαλο τους με κατι εξω απο τους συνηθεις προβληματισμους τους, τα προσωπικα τους ναυαγια, ενω παραλληλα βρισκονταν στον ιδιο χωρο με τ' αντικειμενα του ποθου τους. Κι αν μεν για τον Μπρετ αυτο ηταν ενα βραδυ που η δημαρχος θ' αναλωνε σε δημοσιες σχεσεις για τον Μιλτον τα πραγματα ηταν εντελως διαφορετικα. Ειχε δει την κινηση της Σιντυ προς τον νεοφερμενο και ηξερε πολυ καλα τι σημαινε κατι τετοιο. Η αφηρημαδα του κοντεψε να κοστισει αφου ενα ατυχημα αποφευχθηκε την τελευταια στιγμη και μονο οι βρισιες και η οργη του Σαιμον τον επανεφερε στην πραγματικοτητα. Ενας Σαιμον που ηταν βουτηγμενος στο αγχος αφου γνωριζε πως απο το αποψινο βραδυ θα εξαρτιοταν κατα πολυ η απογειωση η η καταβαραθρωση του.  
                      =============================
Αν υπηρχε αντιλαλος στο χωρο ο ξενος θα πιστευε πως δεν ειχε μιλησει ποτε με την Σαρλοτ, απλα το μερος επαναλαμβανε ακριβως οτι του ειχε πει η Ευα. Ηταν η στιγμη που σταθμιζε την επομενη κινηση του οταν ενοιωσε το χερι στον ωμο του. Ταυτοχρονα η ζωη που φανηκε ν' αποκτα ο κυβος εγινε τοσο εντονη που για μια στιγμη πιστεψε πως θα ξεκολλουσε απο τον κορφο του. Γυρισε αργα ενω οι παλμοι του ειχαν ανεβει κατακορυφα.
Ο ανθρωπος που στεκοταν απεναντι του του ηταν φυσιογνωμικα παντελως αγνωστος, ομως ηξερε πως ηταν αυτος για τον οποιο ειχε καταληξει στο Φορτ Σεβερν αφου ειχε κατορθωσει να σβησει μονοκοντυλια οτι υπηρχε μεχρι εκεινη τη στιγμη στη ζωη του.
Για λιγο εμειναν να κοιτιουνται ενω ουτε ψιθυρος δεν ειχε ακουστει εκατερωθεν. Σαν να παντα να ειχαν εξαφανιστει και να βρισκονταν καπου οι δυο τους, μονοι τους, συνεχισαν για μερικα δευτερολεπτα ν' ατενιζουν ο ενας τον αλλο. Πρωτος μιλησε ο πολυποθητος στοχος.
-'Εμενα ψαχνεις' ειπε διχως ν' αποτραβηξει το βλεμμα του απο τον ξενο.
                       ===========================
-'Στριψε στον πρωτο παραδρομο που θα συναντησεις' ειπε ο Ντεξτερ στον Ρειμοντ.
Ο τελευταιος εκανε ακριβως αυτο που του ζητησε ο αδελφος του και πραγματι λιγα μετρα πιο πανω χωθηκε σ' εναν παραδρομο που λιγα λεπτα αργοτερα τους οδηγησε σε μια αγροικια.
-'Σβησε τα φωτα και σταματα' ειπε ο Ντεξτερ ενω τα ματια του προσπαθουσαν να διαπερασουν το πυκνο σκοταδι. 'Σπενς' εκανε απευθυνομενος στον αλλο αδελφο.
Ο Σπενς κουνησε το κεφαλι καταφατικα και βγηκε απο το φορτηγακι. Στο χλωμο φως του φεγγαριου μια στιγμιαια λαμψη φωτισε αχνα το μεταλλικο αντικειμενο που κρατουσε στο δεξι του χερι. Αθορυβα, σαν αιλουροειδες βαδισε προσεκτικα προς την αγροικια.
Ο Ρειμοντ και ο Ντεξτερ αναψαν τσιγαρο εχοντας τα ματια τους καρφωμενα στην σκοτεινη φιγουρα του Σπενς που εξαφανιστηκε μεσα στο σπιτι.
-'Ποσο απεχουμε ακομα' ? ρωτησε ο Ρειμοντ.
-'Γυρω στα ογδοντα μιλια' ηρθε η απαντηση του Ντεξτερ.
                          ============================
Περιμεναν υπομονετικα μεχρι που τα σκοτεινα πεπλα της νυχτας τους επετρεψαν στιγμιαια να δουν την σιλουετα του Σπενσερ να στεκεται στο κεφαλοσκαλο. Οση ωρα ο Ρειμοντ φροντιζε να κρυψει το αυτοκινητο στο πισω μερος της αγροικιας ο Ντεξτερ ανεβαινε την ξυλινη σκαλα στο κεφαλοσκαλο της οποιας εξακολουθουσε να στεκεται ο Σπενς.
-'Ενας γερος αγροτης' ειπε χαμηλοφωνα ο Σπενς. 'Μονος του σ' ολο αυτο το σπιτι'.
-'Ολα ενταξει' ? ρωτησε ο Ντεξ.
Ο Σπενς του εδειξε την αστραφτερη λαμα απο το μαχαιρι που κρατουσε ακομα στο χερι του.
-'Ελα να σου δειξω το καινουργιο μας σπιτι' ειπε χαμογελωντας.
Τα δυο αδελφια μπηκαν μεσα ενω λιγα δευτερολεπτα αργοτερα ακολουθησε και ο τριτος αδελφος.
-'Και τωρα τι κανουμε' ? ρωτησε ο Ρειμοντ.
Ο Σπενσερ χαμογελασε και περασε την παλαμη του στην κοφτερη ακρη του μαχαιριου.
-'Σχεδιαζουμε κι εκτελουμε' απαντησε ο Ντεξτερ ενω μια παγωμενη γυαλαδα βρηκε προσφορο εδαφος κι εγκατασταθηκε για τα καλα στο βλεμμα του.  
     
  

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ






                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 95









Το 'Αστρα Γουαλι' ηταν ηδη γεματο αρκετη ωρα πριν την εναρξη της συναυλιας μα ο κοσμος εξακολουθουσε να προσερχεται. Η Ευα Φιντσερ και η Σαρλοτ Λιουμετ γνωριζαν τι θα συνεβαινε και ειχαν προνοησει φροντιζοντας να προσλαβουν εκτακτο προσωπικο για το συγκεκριμενο βραδυ. Τα παντα ηταν ετοιμα κι ο κοσμος αδημονουσε για την εμφανιση της Αμπερ Λουκας και της μπαντας της. Ο ξενος με τον Κερτ ειχαν εντοπισει ενα καλο σημειο στην ακρη του μπαρ και το ειχαν καταλαβει. Ο Κερτ ηταν ενθουσιασμενος, παρατηρουσε και την τελευταια λεπτομερεια που υπηρχε στο μπαρ ενω ηδη καποια απ' αυτα που ειχε δει τα ειχε κλειδωσει στο μυαλο του σαν μια μελλοντικη χρηση και στο Electric Chair. Απο την αλλη ο ξενος αδιαφορουσε για ολα αυτα, το μονο του μελημα ηταν το αντικειμενο που εφερε στον κορφο του και η πιθανοτητα ενεργοποιησης του. Αν ειχε δικιο σ' ενα πραγμα ο Κερτ ηταν πως εκει ειχε πολλες περισσοτερες δυνατοτητες να ρωτησει και να μαθει για το ατομο που εψαχνε.
Με το προσχημα της παραγγελιας πλησιασε το μπαρ και την Ευα Φιντσερ.
                 ===============================
Ο Γκρειαμ Χιλ τα βαριοταν ολα αυτα. Δεν ειχε θεμα με το να παρακολουθησει την συναυλια, ομως ηταν ο σεριφης του Φορτ Σεβερν και ηταν υποχρεωμενος να προσεχει και το υπολοιπο κομματι της πολης που για δικους του λογους δεν θα βρισκονταν εκεινο το βραδυ στο μπαρ.
Φασαριες δεν φοβοταν πως θα συμβουν στο 'Αστρα Γουαλι' αλλα επρεπε, εστω και για τυπικους λογους, να υπαρχει ενας εκπροσωπος του νομου που θα φροντιζε για την ομαλη διεξαγωγη της συναυλιας. Ειχε αναθεσει αυτο το καθηκον στην Λεισι Ντε Παλμα που αν δεν ηταν υποχρεωμενη να κρατησει τα προσχηματα θα πεταγε την σκουφια της στον αερα απο την χαρα της. Ο Γκρειαμ το ηξερε αλλα δεν υπηρχε λογος να το μαθει και η Λεισι.
Σταματησε για λιγο στο απεναντι πεζοδρομιο απο το μπαρ και κοιταξε τον κοσμο που εμπαινε βιαστικα μεσα. Αν υπηρχε κατι που ζηλευε ηταν η θερμοκρασια που θα ειχε ηδη αναπτυχθει στο εσωτερικο του 'Αστρα Γουαλι' ενω αυτος θα σπαταλουσε το χρονο του σε περιπολια μεσα στο τσουχτερο κρυο. Εβαλε μπροστα κι απομακρυνθηκε αθορυβα.
                       ==========================
Δεν ηταν η Αμπερ Λουκας ο λογος για τον οποιον καποιοι ειχαν αποφασισει να ξοδεψουν το βραδυ τους στο 'Αστρα Γουαλι'. Τουλαχιστον για την Σιντυ Σπιλμπεργκ η συναυλια αυτη καθ' αυτη ηταν αδιαφορη. Ομως, οπως και το υπολοιπο Φορτ Σεβερν, ετσι κι αυτη ειχε πληροφορηθει για την αφιξη των δυο ξενων κι αυτο ηταν αρκετο για να εξαναγκασει τα γραναζια του μυαλου της να μπουν σε διαφορετικο τροπο σκεψης. Για οποιο λογο και να ειχαν εμφανιστει σ' αυτην την ξεχασμενη απο θεους κι ανθρωπους πολη καποια στιγμη θα επεστρεφαν απο κει που ειχαν ερθει. Και η Σιντυ ηταν αποφασισμενη, αν μη τι αλλο, να δοκιμασει την τυχη της εκεινο το βραδυ. Ισως να την επαιρναν μαζι τους οταν εφευγαν δινοντας της μια ευκαιρια να δοκιμασει την τυχη της στην μεγαλη πολη. Ισως χρειαζοταν προσωπικο, υπαλληλο σε καποια απο τις επιχειρησεις που θεωρητικα ειχαν. Γιατι να μην ηταν αυτη ? Το μονο που ηθελε ηταν μια ευκαιρια και αποψε θα ειχε την δυνατοτητα να διαπιστωσει αν αυτη η ευκαιρια μπορουσε να υλοποιηθει σε κατι πιο χειροπιαστο. 
                    =============================
Για τον Γκαβιν Χωκς και την Μελισα Μποιλ τα πραγματα ηταν αρκετα πιο απλα. Απο την στιγμη που οι δυο διακεκριμενοι πελατες τους θα βρισκονταν στην συναυλια δεν υπηρχε λογος να μην παρευρεθουν και οι ιδιοι. Οι δυο αλλοι ενοικοι που προυπηρχαν, ενας μηχανικος που δουλευε για το παραρτημα μιας πολυεθνικης στον τομεα των εξορυξεων, θα περνουσε το βραδυ του στο εργοταξιο λογω καποιος βλαβης που επρεπε να επιδιορθωθει αμεσα και θα επεστρεφε στο ξενοδοχειο τις πρωτες πρωινες ωρες ενω ο αλλος, ενας πλασιε ειδων υγιεινης που ειχε εμφανιστει νωρις το απογευμα, εξαντλημενος απο το πολυωρο οδικο του ταξιδι, τους ειχε ενημερωσει πως δεν χρειαζοταν τιποτα και θα επεφτε νωρις για υπνο ουτως ωστε να ηταν φρεσκος για την αναχωρηση του νωρις το πρωι. Με το βραδυ τους ελευθερο ο Γκαβιν και η Μελισα ειχαν την δυνατοτητα να παρακολουθησουν την συναυλια δεδομενου πως η προηγουμενη ειχε ακυρωθει αδοξα και ταυτοχρονα θα εκμεταλλευονταν το γεγονος για ν' αλλοιωναν, εστω και για λιγο, την ρουτινα της ζωης τους στο Φορτ Σεβερν. 
                     ============================
Το προβλημα του Μπρετ Ριτσι ηταν πολυπλοκο μονο στο μυαλο του γιατι αρνιοταν πεισματικα να δει την απλοικοτητα του και κατα συνεπεια και την λυση του. Απο τοτε που μοιραζοταν το κρεβατι της Σερυλ Λαντις, της δημαρχου,  ειχε απεμπολησει καθε προσωπικη αποψη και πρωτοβουλια σχετικα μ' αυτο το θεμα. Αντι να ειναι ενα σημαινων προσωπο σ' αυτην την ιδιοτυπη σκακιερα ειχε αφησει ερμαιο τον εαυτο του να μετατραπει στον κοσμο της Σερυλ σ' ενα αβουλο πιονι. Αν εδεχομενως ηταν μια οποιαδηποτε αλλη στη θεση της ο Μπρετ ισως να μην αναγκαζοταν να δεχεται οδηγιες και κατευθυνσεις αλλα ειχε επιλεξει αυτοβουλα να δεσει τον χρονο του με μια γυναικα που η προσωπικη της προβολη, οι φιλοδοξιες της και τ' οραμα της επετρεπαν στον Μπρετ να υφισταται στα κλεφτα και μονιμα κινουμενο στο παρασκηνιο.
Οσες φορες ειχε αποφασισει πως αυτο δεν μπορουσε να συνεχιστει αλλες τοσες επιανε τον εαυτο του να μην μπορει ν' απομακρυνθει απο την Σερυλ. Ετσι και σημερα, θα ηταν δυο ξενοι που απλα θα συνυπηρχαν στον ιδιο χωρο διχως ν' ανταλλαξουν κουβεντα.  
                     ============================
Αν ρωταγε καποιος τον Νταρυλ Σκοτ αν υπηρχε οποιοσδηποτε στο Φορτ Σεβερν η στα περιχωρα που να επαιζε καλυτερη μουσικη απ' τον ιδιο θα σε κοιταζε για λιγο εντονα, θ' ανασηκωνε το αριστερο του φρυδι, σημαδι πως θα προσπαθουσε να καταλαβει αν μιλουσες σοβαρα η οχι και μετα θα ξεσπαγε σ' ενα βροντωδες γελιο. Αν ομως η ερωτηση τιθοταν διαφορετικα, δηλαδη ποιος ηταν ο πιο καταλληλος για να τραγουδησει τους σκοπους και τις μελωδιες του, ενα και μονο ονομα θ' ανεφερε και καμια συζητηση δεν θα σηκωνε επ' αυτου. Αμπερ Λουκας. Μουσικος ο ιδιος μπορουσε να διακρινει αυτο το κατι στην χροια της φωνης της κοπελας που σε οποιοδηποτε αλλο μερος του κοσμου θα εκανε αξιοζηλευτη καριερα αλλα ειχε καταδικαστει να ξεμεινει στο Φορτ Σεβερν. Ο Νταρυλ δεν παρεβλεπε τα προσωπικα ζητηματα που ταλανιζαν την Αμπερ μα μ' εναν αλλο ατζεντη απο τον Σαιμον Κρονενμπεργκ ηξερε πως αυτα τα προβληματα θα ηταν οριστικα κι αμετακλητα παρελθον. Τηρουμενων των αναλογιων αυτην τη συναυλια δεν θα την εχανε με τιποτα.  
                   =============================
Ο Μιλτον Χιτσκοκ εξακολουθουσε να ισοροπει σε τεντωμενο σκοινι, ν' ακροβατει στην κοψη του ξυραφιου. Ηξερε πως δεν θα μπορουσε για πολυ ακομα να τα εχει ολα και πως καποια στιγμη θα ερχοταν το πληρωμα του χρονου που θα εχανε τα παντα μα ακομα κι αυτο δεν ηταν αρκετο για να τον ενεργοποιησει αμεσα. Ηταν ερωτευμενος με την Σιντυ Σπιλμπεργκ, δεν μπορουσε να φανταστει τον εαυτο του χωρις αυτην μα δεν μπορουσε να νοηθει πως το τιμημα για κατι τετοιο θα ηταν να εγκαταλειψει το Φορτ Σεβερν. Δεν ηταν κατι συγκλονιστικο το Φορτ Σεβερν μα ηταν ο τοπος του. Εκει ειχε μεγαλωσει, εκει φανταζοταν τον εαυτο του να γερνουσε στο πλαι της Σιντυ μα η κοπελα ειχε αλλες βλεψεις. Δεν ηθελε ν' αφησει τον τοπο του. Τιποτα εξεζητημενο δεν συνεβαινε ποτε εκει μα τιποτα εξεζητημενο δεν θελησε ποτε ο Μιλτον. Ο κομπος ειχε φτασει πια στο χτενι, η Σιντυ ειχε διακοψει μαζι του και ο Μιλτον επρεπε πια να κανει κατι. Ισως του δινοταν η ευκαιρια στην σημερινη συναυλια να εκανε μια κουβεντα ακομα με την Σιντυ μηπως και καταφερνε κατι. Δεν το πιστευε μα θα το προσπαθουσε. 
                ================================
Η κληρονομια του πατερα της ηταν ευχη και καταρα ταυτοχρονα για την Λεσλι Προγιας. Ολη της την ζωη την ειχε περασει μεσα στ' αυτοκινητα κανοντας της ειδικη στο θεμα και για την ιδια ηταν απολυτα φυσιολογικο να συνεχισει να δουλευει το συνεργειο του πατερα της. Δεν υπηρχε προβλημα που δεν μπορουσε να εντοπισει, δεν υπηρχε ζημια που να μην μπορουσε να επιδιορθωσει. Χωμενη ολη μερα κατω απο καπω, με τα ρουχα της να εχουν ποτισει απο τα γρασα και τα λαδια και το κορμι της σπαρμενο απο απειρα, μικρα σημαδακια καθε φορα που χτυπουσε καπου ειχε περιορισει στο ελαχιστο τις μικροαπολαυσεις της ζωης. Οχι πως την ενδιεφεραν κιολας, το να νεκρανασταινει αψυχα οχηματα της εδινε την μεγαλυτερη απολαυση απ' ολες. Ομως φροντιζε να εκμεταλλευεται καθε ευκαιρια που της παρουσιαζοταν και δεν ηταν υποχρεωμενη να φοραει την βρωμικη φορμα της δουλειας αλλα καποιο απο τα ρουχα της που αραχνιαζαν συνηθως στις ντουλαπες της. Σημερα ηταν μια τετοια ευκαιρια και οσοι περιμεναν να την δουν οπως την ηξεραν ειχαν κανει ηδη το πρωτο και μεγαλυτερο λαθος τους.
                      ==========================
Οι καλυτερες στιγμες στην ζωη της Αμπερ Λουκας ηταν οταν μπορουσε να συνδυασει τις δυο μεγαλυτερες αδυναμιες της, παθη για την ακριβεια, το αλκοολ και το τραγουδι. Κι αυτο μπορουσε να συμβει μονο μ' ενα τροπο, οταν βρισκοταν στην σκηνη οπως θα εκανε σε λιγο. 
Της ηταν αρκετο πως μπορουσε να τραγουδησει προσπερνωντας παντα τα οποια σχολια γινονταν για την φωνη της, πραγμα εντελως παραδοξο αφου ολοι ειχαν να κανουν μονο θετικα σχολια. Δεν την ενδιεφερε καθολου η γνωμη των αλλων. Γι αυτην ηταν αρκετο ενα μπουκαλι ουισκι κι ενα μικροφωνο. Το αισθημα που βιωνε ηταν αυτο της καθαρσης, σαν να κυλουσε απο πανω της τρεχουμενο νερο που επλενε τα παντα απο το κορμι της. Αδιαφορουσε για τις συμβουλες και τις νουθεσιες του Σαιμον Κρονενμπεργκ που της απεδεικνυε ποικιλοτροπως πως ειχε μονο να κερδισει ακουγοντας τον και μαλιστα παρα πολλα. Το μονο που ηθελε ηταν ενα μπουκαλι κι ενα μικροφωνο και σημερα στο 'Αστρα Γουαλι' θα ειχε την ευκαιρια να τα εχει. Οσο για την υπολοιπη μπαντα, ποια υπολοιπη μπαντα ?
                       ============================
Η Σαρλοτ Λιουμετ ανταλλαξε ενα βλεμμα με την Ευα και το συγκρατημενο, αισιοδοξο χαμογελο της καλυφθηκε και χαθηκε μεσα στον πυκνο καπνο που ειχε σχηματιστει μεσα στο μπαρ.
Το βραδυ θα κυλουσε τελεια, τα παντα συνηγορουσαν σε κατι τετοιο. Ο κοσμος ειχε γεμισει ασφυκτικα το μαγαζι παραγγελνοντας ξανα και ξανα, η Αμπερ Λουκας ηταν ηδη εκει, απολυτα νηφαλια ετοιμη να ξεκινησει και το 'Αστρα Γουαλι' την επομενη θα βρισκοταν σαν ρεπορταζ σ' ενα σωρο ντοπια εντυπα και μουσικα περιοδικα χαρη στο αποψινο γεγονος. Για πολλους αυτο ισως και να μην σημαινε κατι, για την Σαρλοτ ηταν η επιβεβαιωση της σωστης κι επαγγελματικης δουλειας που εκαναν μαζι με την Ευα κι αυτο της ηταν υπεραρκετο.
Ενα μικρο διαολακι μεσα της αναμοχλευσε το κυμα ευφοριας που την διακατειχε βλεποντας εναν αγνωστο να πλησιαζει την Ευα και να της πιανει κουβεντα. Αυτο που καθε αλλη φορα θα ηταν απλα κατι συνηθισμενο κι αδιαφορο τωρα της δημιουργουσε ενα αισθημα δυσφοριας.
Αυτος ο ανθρωπος θ' αλλαζε τα δεδομενα ετσι οπως τα γνωριζε η Σαρλοτ Λιουμετ. 

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ




                     ΚΕΦΑΛΑΙΟ 94








-'Εισαι σιγουρος γι αυτα που σου ειπε η δημαρχος' ? ρωτησε η Μελισα Μποιλ.
Ο Γκαβιν Χωκς γυρισε και την κοιταξε.
-'Σου ειπα, μου ζητησε να παραχωρησω δυο δωματια, τα καλυτερα μας, στους ξενους και να μην ζητησω χρηματα. Το δημαρχειο θα καλυψει ολα τα εξοδα διαμονης τους. Αυτα μου ειπε, αυτα σου λεω. Τι αλλο θελεις να κανω' ?
-'Δεν εχω θεμα με την Σερυλ' απαντησε η Μελισα. 'Απλα με προβληματιζει το γεγονος πως δεν γνωριζουμε ποσο θα κατσουν οι επισκεπτες κι αν τα χρηματα θα μας δοθουν μονομιας η τμηματικα. Καταλαβαινεις για τι πραγμα μιλαω'.
-'Δεν μπηκαμε στην διαδικασια τετοιων λεπτομερειων' ειπε ο Γκαβιν. 'Οπως και να χει μπορεις να την παρεις τηλεφωνο και να μαθεις' συμπληρωσε προσπαθωντας να τελειωσει την κουβεντα.
Η Μελισα Μποιλ αντιληφθηκε πως η συζητηση δεν εβγαζε πουθενα και αλλαξε θεμα.
-'Παω να δω αν χρειαζονται κατι' ειπε και αποχωρησε.
                     ==============================
Ο Γκρειαμ Χιλ ηπιε μια γουλια απο τον καφε του ενω η Αμαντα Γουελς, η γυναικα του, μαζευε τα πιατα απο το τραπεζι. Ειχε λιγο χρονο ακομα μεχρι την στιγμη που επρεπε να επιστρεψει στο τμημα και σκοπευε να τον εκμεταλλευτει στο επακρο.
-'Καιρο εχω να σε δω ετσι προβληματισμενο' ειπε η Αμαντα.
Ο Γκρειαμ γυρισε και την κοιταξε διχως να πει κατι.
-'Εχει να κανει με τους ξενους' ? ρωτησε η Αμαντα. Ο Γκρειαμ την κοιταξε απορημενος.
-'Ξερεις ποσο γρηγορα κυκλοφορουν τα νεα' επεμεινε η Αμαντα.
Ο Γκρειαμ κουνησε καταφατικα το κεφαλι του μα και παλι δεν εβγαλε μιλια.
-'Θ' αργησεις' σχολιασε η Αμαντα δειχνοντας του το μεγαλο ρολοι που δεσποζε στο σαλονι.
Ο σεριφης σηκωθηκε βαριεστημενα κι αρχισε να ετοιμαζεται.
-'Να προσεχεις εκει εξω' ειπε η Αμαντα.
Ο Γκρειαμ γυρισε, χαμογελασε, την φιλησε και βγηκε απο το σπιτι. 
                  =============================
-'Ενα μπαρ, το 'Αστρα Γουαλι', μηπως τυχαινει να ξερεις που πεφτει' ? ρωτησε ο ξενος την Μελισα στην εισοδο του ξενοδοχειου ενω ο Κερτ ειχε παει προς το αυτοκινητο.
-'Φυσικα' απαντησε η γυναικα 'ολοι ξερουν που βρισκεται. Μαλιστα ειστε τυχεροι αν πατε σημερα απο κει' συμπληρωσε.
-'Γιατι αυτο' ? εκανε απορημενος ο ξενος.
-'Μα θα τραγουδησει η Αμπερ Λουκας με την μπαντα της' απαντησε η γυναικα.
-'Η Αμπερ Λουκας με την μπαντα της' επανελαβε μηχανικα ο ξενος σαν να ειχε ακουσει μια βαρυγδουπη δηλωση. 'Ευχαριστω πολυ, θα το εχουμε στα υποψιν μας' συνεχισε ενω η γυναικα του εξηγουσε πως μπορουσε καποιος να φτασει στο 'Αστρα Γουαλι'. 
Το προβλημα τον περιμενε μαζι με τον Κερτ εξω απο το ξενοδοχειο.
-'Ενα φωτακι αναβοσβηνει στο ταμπλω του αυτοκινητου' ειπε 'και αναθεμα κι αν θυμαμαι τι μπορει να ειναι. Οπως και να εχει πρεπει να το κοιταξουμε'.
                            ==============================
Μαζι με το ονομα Λεσλι Προγιας που εκμαιευσαν απο την γυναικα του ξενοδοχου πηραν και οδηγιες πως να φτασουν στο συνεργειο μολονοτι τελικα αποδειχτηκε πανευκολο.
Οι σποραδικες μουτζουρες απο γρασα και λαδια δεν αφαιρουσαν σε τιποτα απο την καλαισθησια της ιδιοκτητριας του ενος απο τα δυο συνεργεια του Φορτ Σεβερν. Η Λεσλι Προγιας εριξε μια ματια στο διαφαινομενο προβλημα, σκουπισε τα χερια της μ' ενα ηδη λερωμενο πανι, ακουμπησε στο καπω του αυτοκινητου και μιλησε.
-'Μπορει να ειναι κατι σοβαρο, μπορει και οχι' ειπε. 'Πρεπει να το κοιταξω για να ειμαι σιγουρη' προσθεσε. 'Φαινεται σαν ο εγκεφαλος του αυτοκινητου να παρουσιαζει προβλημα αλλα μπορει το φως να εχει αναψει και για ασχετους λογους, οπως οι χαμηλες θερμοκρασιες'.
-'Τι κανουμε λοιπον' ? ρωτησε ο Κερτ.
-'Πρεπει να το αφησετε να το κοιταξω αυριο γιατι σημερα δεν προλαβαινω' απαντησε η κοπελα.
-'Δεν βλεπω πολλα περιθωρια επιλογης εδω' απαντησε ο Κερτ απογοητευμενος.
                      ============================
Το θετικο ηταν πως η μοναδικη εταιρεια ενοικιασης αυτοκινητων ηταν διατεθειμενη να τους στειλει αυτοκινητο στο συνεργειο της Λεσλι αφου η κοπελα ειχε παρει τηλεφωνο μετα την εγκριση των δυο ξενων. Μεχρι την στιγμη της αφιξης του νεου αυτοκινητου η Λεσλι τους ενημερωσε πως δεν μπορουσε να γνωριζει το κοστος της επισκευης παρα μονο οταν εντοπιζε το προβλημα αλλα τους ειχε διαβεβαιωσει πως θα ειχε ετοιμο το αμαξι τους το πολυ σε 48 ωρες.
Στην ερωτηση του ξενου γιατι δεν το κοιτουσε αμεσα η απαντηση ηταν αφοπλιστικη.
-'Αποψε τραγουδαει η Αμπερ Λουκας στο 'Αστρα Γουαλι'. Δεν χανεται αυτο' συμπληρωσε 'αλλα δεν γινεται να παω κι ετσι' ολοκληρωσε δειχνοντας τα λερωμενα ρουχα της.
-'Πρεπει να ειναι μεγαλο γεγονος' εκανε ελαφρως ειρωνικα ο ξενος.
-'Για μας εδω ναι' απαντησε με στομφο η κοπελα. 'Βλεπεις δεν εχουμε την αφθονια επιλογων που φανταζομαι πως θα υπαρχει στα μερη απ' οπου μας ηρθατε και βολευομαστε με οτι υπαρχει' αντιγυρισε η Λεσλι με τον ιδιο ειρωνικο τονο στην φωνη της.
             ================================
Απο τον εξαψαλμο που του απηυθυνε ο Κερτ σχετικα με τον τροπο συμπεριφορας του ζητημα ηταν αν ειχε ακουσει τα μισα. Αυτο που τον απασχολουσε ηταν καλα κρυμενο στον κορφο του και ειχε ζωηρεψει αρκετα περισσοτερο, πραγμα που σημαινε πως ο ανθρωπος που ζητουσε να βρει βρισκοταν καπου εκει, στο Φορτ Σεβερν. Επρεπε να τον εντοπισει το συντομοτερο δυνατον για να τον οδηγουσε με την σειρα του στον τελευταιο στοχο της αποστολης του. Το θεμα ηταν πως δεν ηξερε ποιον εψαχνε και δεν γνωριζε απο που ν' αρχισει να ψαχνει. Αποφασισε ν' αφησει τον κυβο να οδηγησει τα βηματα του, ηταν σιγουρος πως θα τον καθοδηγουσε σωστα.
Το τηλεφωνο του διεκοψε αποτομα τις σκεψεις του οπως και την κατσαδα του Κερτ. Ηταν ο Ματ Κρειβεν, ο προεδρος του διοικητικου συμβουλιου που του ανακοινωσε πως η προταση του ειχε γινει αποδεκτη και ολα βαδιζαν συμφωνα με τις επιταγες του. Το ειχε κυριολεκτικα ξεχασει, οπως ειχε ξεχασει και οτιδηποτε ειχε αφησει πισω του. Ολα εμοιαζαν ανουσια κι ανευ σημασιας, το μονο που πραγματικα ενδιεφερε ηταν το τωρα και η αποστολη του.
                      ==============================
Το Τσωρτσιλ δεν δημιουργησε προβλημα ουτε στ' αδελφια Γου. Η τυχη ηταν με το μερος τους οταν μπηκαν στην μεταφορικη εταιρεια. Ο φιλοχρηματος υπαλληλος δεν μπορεσε ν' αντισταθει στην θεα των αραδιασμενων χαρτονομισματων που ειχαν απλωσει μπροστα του τ' αδελφια Γου και τους παρειχε ολες τις πληροφοριες που του ειχαν ζητηθει. Η τυχη του δεν στερεψε και στο πλεον κρισιμο ζητημα, αν δηλαδη θα εξακολουθουσε να παραμενει αναμεσα στους ζωντανους αφου οι Γου δεν θεωρησαν σκοπιμο πως επρεπε να τον βγαλουν απο την μεση. Ετσι, παρεμεινε απλος θεατης με τις τσεπες γεματες να τους παρακολουθει που απομακρυνονταν. Δεν τους ειδε ποτε να κλεινουν δωματια σ' ενα ξενοδοχειο πιο πανω αφου ειχαν αποφασισει πως δεν υπηρχε λογος να κανουν το ταξιδι μεχρι το Φορτ Σεβερν με τοσο κακο καιρο νυχτιατικα. Γι αυτον η συναλλαγη αναμεσα τους ειχε τελειωσει και η μοιρα των τριων αντρων του ηταν αδιαφορη.
Αυτο που δεν μπορουσε να φανταστει ηταν πως συντομα θα επρεπε να δωσει ολες τις πληροφοριες που γνωριζε ξανα διχως την παραμικρη χρηματικη αμοιβη.
                 =================================
Ο Σαιμον Κρονενμπεργκ ηξερε πως επαιζε το τελευταιο του χαρτι κι ηταν αποφασισμενος να μην την παθει ξανα. Η προηγουμενη συναυλια ηταν μια παταγωδης αποτυχια και βαθια μεσα του γνωριζε πως ηταν δικο του σφαλμα αυτη η αποτυχια. Ομως αυτην τη φορα δεν θ' αφηνε τιποτα στην τυχη. Ειχε απο νωρις απλωσει τις προστατευτικες του φτερουγες πανω απο την Αμπερ Λουκας για να εξασφαλισει το αποτελεσμα της πολυ σημαντικης σημερινης βραδιας.
Ετσι, λιγες ωρες πριν την ζωντανη παρουσιαση στο 'Αστρα Γουαλι' η Αμπερ δεν ειχε πιει σταγονα αλκοολ και ο Σαιμον θα φροντιζε και η υπολοιπη βραδια να κυλησει κατω απο τις δεδομενες συνθηκες. Οσο και να εμοιαζε παραδοξο ηταν πολυ πιο σιγουρο πως θ' αποφευγονταν οι κακοτοπιες αν την πηγαινε στο μπαρ και την αφηνε στην επιβλεψη των δυο κερβερων, της Ευας και της Σαρλοτ. Για την υπολοιπη μπαντα δεν ειχε λογο ν' ανησυχει, δεν ειχαν δωσει ποτε αφορμη για το οτιδηποτε. Μ' αυτον τον τροπο θα την κρατουσε νηφαλια οση ωρα εκεινος θα οργανωνε τα σχετικα ηχητικα που απαιτουνταν για την συναυλια.
                   ==============================
-'Ακομα ετσι εισαι' ? ρωτησε απορημενα ο Κερτ. 'Αντε κανε γρηγορα, θ' αργησουμε'.
Ο ξενος τον κοιταξε απορημενος και ο Κερτ συνεχισε.
-'Ολη η πολη αποψε θα ειναι στην συναυλια, εμεις θα λειπουμε' ?
Ο ξενος εκανε μια γκριματσα δυσφοριας μα ο Κερτ δεν πτοηθηκε καθολου.
-'Ακου' ειπε 'ξερω πως αλλοι ειναι οι λογοι που βρισκεσαι εδω μα σκεψου αυτο. Ποιο ειναι το καλυτερο μερος για να μαθεις ποιος και που ειναι αυτος που ψαχνεις ? Σιγουρα καποιος θα ξερει, ειναι ευκαιρια που θα ειναι ολοι μαζεμενοι. Εξ' αλλου μην ξεχνας πως αυτο ειναι κατι που μπορει να ενδιαφερει και μενα. Ισως ανακαλυψω κατι εδω που θα μπορουσα να χρησιμοποιησω και στο δικο μου κλαμπ. Και οι δυο κερδισμενοι, τι λες' ?
Η τοποθετηση του Κερτ περιειχε ψηγματα αληθειας, αυτο δεν μπορουσε να το αρνηθει.
-'Σε δεκα λεπτα θα ειμαι ετοιμος' απαντησε.
-'Τετοια ν' ακουω' ειπε ο Κερτ και χαμογελασε πλατια. 
                  ===============================
Η Σερυλ Λαντις ειχε σχεδιασει τα παντα, ακομα και την παραμικρη λεπτομερεια. Το ενστικτο της επεμενε πως αυτοι οι νεοφερμενοι θα μπορουσαν να σηματοδοτησουν ενα νεο κεφαλαιο στην ρουτινιαρικη ζωη του Φορτ Σεβερν. Ηταν πεπεισμενη πως επροκειτο για επιχειρηματιες που σκοπευαν να ξοδεψουν χρηματα σε αγνωστες επενδυσεις και αυτη ηταν το προσωπο που οχι μονο θα τους διευκολυνε αλλα θα βοηθουσε κιολας. Τι αλλο λογο ειχαν για να βρισκονταν εκει ?
Οι πληροφοριες που ειχε συλλεξει συνηγορουσαν ολες προς αυτην την κατευθυνση. 
Εριξε μια τελευταια ματια στον καθρεφτη της και ενοιωσε ικανοποιημενη με το αποτελεσμα. Αποψε ειχε να παει στην συναυλια της Αμπερ και απο το επομενο πρωι θα επρεπε ν' αρχισει να κινει τα νηματα. Η θεα τυχη της ειχε ριξει μπρος στα ποδια της μια τετοια ευκαιρια και η Σερυλ ηταν αποφασισμενη να την εκμεταλλευτει εν οψη και των επερχομενων εκλογων.
Της αρεσε που ηταν δημαρχος, της αρεσε η αισθηση της εξουσιας και δεν ηταν διατεθειμενη ν' αποχωριστει τιποτα απο τα οποια μεγαλεια μπορουσε να της προσφερει το Φορτ Σεβερν.
   

  

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ





                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 93








Αν δεν ηξερες τιποτα για τον Νταρυλ Σκοτ θα πιστευες ακραδαντα πως δεν ηταν κατι περισσοτερο απο ενας αστεγος, περιπλανωμενος ζητιανος που προσπαθουσε να εξοικονομησει τα προς το ζην απο την ελεημοσυνη των περαστικων που θα επιβραβευαν τις μουσικες, κιθαριστικες δεξιοτητες του με μερικα κερματα. Αυτη η εντυπωση ηταν παντελως λανθασμενη.
Ο Νταρυλ Σκοτ ουτε αστεγος ηταν ουτε ζητιανος. Απο τοτε που η γυναικα του ειχε πεθανει δεν ειχε τιποτα απολυτως να κανει στο σπιτι του. Ετσι, εχοντας αφθονο χρονο να εξασκησει το αγαπημενο του χομπυ, την μουσικη, συνηθιζε να καθεται σε διαφορα σημεια της πολης και να παιζει με την ψυχη του μεχρι να βαρεθει. Ολοι τον ηξεραν, ολοι τον χαιρετουσαν, ολοι ειχαν μια κουβεντα ν' ανταλλαξουν μαζι του κι ο Νταρυλ τοτε σταματουσε το παιξιμο στην παλια, κλασσικη κιθαρα του για ν' ανταποδωσει. Το πιο εντυπωσιακο μαζι του ηταν το πλουσιο μουσικο ρεπερτοριο που ειχε, παρ' ολα αυτα δεν δεχοταν ποτε παραγγελιες. Κι αυτο ηταν κατι που ολοι το γνωριζαν και κανενας ποτε δεν εμπαινε στον κοπο να του ζητησει κατι.  
                  ================================
Αυτην τη φορα βρισκοταν καθισμενος στην πτυσσομενη καρεκλα του λιγα μονο μετρα μακρια απο το εστιατοριο της Κολιν Γουαιλντερ προσπαθωντας ν' αποδωσει οσο πιο πιστα μπορουσε ενα παλιο, φολκ κοματι οταν το βλεμμα του επεσε πανω στο αυτοκινητο που μολις περνουσε απο μπροστα του και το παρακολουθησε. Ηξερε σχεδον ολα τ' αυτοκινητα στο Φορτ Σεβερν κι αυτο δεν το ειχε ξαναδει, οπως δεν ειχε δει ποτε ξανα τους δυο επιβατες του οταν κατεβηκαν. 
Η μερα ηταν ψυχρη ετσι κι αλλιως μα για το ριγος που ενοιωσε στη ραχοκοκκαλια του δεν ηταν υπευθυνο το ψυχος. Για την ακριβεια ηταν ο ενας απ' αυτους που του ειχε προκαλεσει αυτο το ριγος. Σταματησε να παιζει μην μπορωντας να τραβηξει τα ματια απο πανω του. Τους ειδε με αργο βημα να φτανουν στην εξωπορτα του εστιατοριου, να την ανοιγουν και να μπαινουν μεσα. 
Ο Νταρυλ Σκοτ ειχε δει και ειχε ζησει αναριθμητες καταστασεις ολα αυτα τα χρονια της ζωης του. Αυτη ηταν η πρωτη φορα απο τοτε που θυμοταν τον εαυτο του που δεν ειχε πια καμια ορεξη να παιξει. Αυτο, εκτος απο πρωτογνωρο, ηξερε πως δεν ηταν καθολου καλο.
                    ==============================
Η Κολιν Γουαιλντερ ειδε τους δυο αντρες που εκατσαν σ' ενα τραπεζι και καταλαβε αμεσως πως ηταν αυτοι που της ειχε κανει μνεια η Σερυλ Λαντις. Μολονοτι δεν το εκανε ποτε ηξερε πως αυτη την φορα θα επρεπε να παει η ιδια να εξυπηρετησει και οχι καποια σερβιτορα.
Η παραγγελια που της εδωσαν ηταν απολυτα φυσιολογικη κι ετσι δεν βρηκε αφορμη ν' ανοιξει κουβεντα μαζι τους. Η ευκαρια της δοθηκε οταν η Λεισι Ντε Παλμα μπηκε στο μαγαζι και την πηρε παραμερα για να της ψιθυρισει κατι στο αυτι. Η Κολιν κουνησε καταφατικα το κεφαλι της, πραγμα που σημαινε πως ειχε καταλαβει και μολις η βοηθος του σεριφη βγηκε απο το μαγαζι πλησιασε το τραπεζι των δυο νεοφερμενων. Τους ρωτησε αν ηταν δικο τους ενα αυτοκινητο παρκαρισμενο μπροστα σε κρουνο κι οταν πηρε θετικη απαντηση τους ζητησε να το μετακινησουν για ν' αποφυγουν μια ασκοπη κληση. Μολις ο ενας απο τους δυο σηκωθηκε για ν' αλλαξει θεση σταθμευσης στο αμαξι η Κολιν εκμεταλλευτηκε τη στιγμη για να πιασει κουβεντα με τον αλλο. Δεν χρειαστηκε περισσοτερα απο λιγα λεπτα.
                ================================
-'Αυτο θα πει περιποιηση, δεν συμφωνεις' ? εκανε ο Κερτ Κοπολα ξαπλωνοντας αναπαυτικα στο μεγαλο κρεβατι που υπηρχε στο δωματιο του ξενου.
-'Ειναι λιγο περιεργο, δεν νομιζεις' ? ανταπαντησε ο ξενος.
-'Γιατι' ? εκανε απορημενα ο Κερτ. 'Οι ανθρωποι ειναι απλα ευγενικοι'.
-'Στο εστιατοριο μας ενημερωνουν για το παρανομο παρκαρισμα και γλυτωνουμε την κληση, επιμενουν να μην μας χρεωσουν τιποτα απ' οτι φαγαμε και ηπιαμε, μας στελνουν συστημενους στο καλυτερο ξενοδοχειο της πολης οπου κατα διαβολεμενη συμπτωση υπαρχουν κενα τα δυο καλυτερα δωματια που διατιθενται και ο ξενοδοχος κοντεψε να τσακισει την μεση του απο τις αλεπαλληλες υποκλισεις. Ειμαστε καποιοι σταρ και δεν το ξερω' ? ολοκληρωσε ο ξενος.
-'Δεν ξερω για σενα αλλα εγω νοιωθω σταρ αρα ειμαι' απαντησε με στομφο ο Κερτ.
Ο ξενος χαμογελασε ακουγοντας την παραφραση της γνωστης ρησης του Καρτεσιου.
-'Και ο σεριφης' ? ειπε. 'Τι εχεις να πεις γι αυτο' ? 
                     =============================
-'Ο σερφης' εκανε ο Κερτ. 'Κοιτα, σκεψου καποιον που ειναι το οργανο επιβολης του νομου σε μια τετοια πολη. Ποση δουλεια πραγματικα να εχει ? Τι εγκληματικοτητα να εχει αυτο μερος ?
Δεν νομιζω πως υπαρχουν και πολλα πραγματα για να κανει καποιος εδω μ' αυτες τις αρμοδιοτητες. Δεν θα μου εκανε καθολου εντυπωση αν εφτανε στο σημειο να κοβει κλησεις σε λαγους για υπερβολικη ταχυτητα'.
Ο ξενος ξεσπασε σ' ενα τρανταχτο γελιο. Ο Κερτ συνεχισε απτοητος.
-'Και ξαφνικα εμφανιζομαστε εμεις. Νεα προσωπα, νεα χρηματα που μπορουν να ξοδευτουν. Μας κερνανε ενα γευμα για το καλως ορισες και μας δινουν τα καλυτερα δωματια που υπαρχουν διαθεσιμα. Που βλεπεις το επιληψιμο' ?
-'Μπορει να εχεις δικιο' απαντησε ο ξενος. 'Και μια και το ανεφερες, δεν πας ν' αναστατωσεις το δικο σου καταπληκτικο δωματιο και να μ' αφησεις λιγο να ξεκουραστω' ?
Ηταν η σειρα του Κερτ να ξεσπασει σ' ενα εξισου τρανταχτο γελιο.  
                   ============================
Ηταν το ενστικτο αυτο που οδηγησε τον Ντεξτερ Γου να σταματησει πανω στον κεντρικο δρομο διπλα σ' ενα τσουρμο πιτσιρικια που επαιζαν. Δεν ειχε το παραμικρο στοιχειο που ν' αποδεικνυε πως αυτοι που εψαχναν βρισκονταν στο Τσωρτσιλ μα θα στοιχηματιζε οτι ειχε και δεν ειχε πως ακομα κι αν δεν ηταν εκει σιγουρα θα ειχαν περασει. Το ζητημα ηταν πως θα το επιβεβαιωνε.
Πλησιασε τα παιδια και φορεσε το πιο μελισταλαχτο υφος που ειχε διαθεσιμο. Η απαντηση που εισεπραξε ηταν αρνητικη μα δεν πτοηθηκε. Κανενα απο τα παιδια δεν ειχε δει ενα αυτοκινητο σαν κι αυτο που τους ειχε περιγραψει να περιφερεται στους δρομους του Τσωρτσιλ. Ηταν ετοιμος ν' απομακρυνθει απραγος οταν προσεξε το μοναδικο πιτσιρικι που δεν ειχε βγαλει μιλια να τον κοιταει επιμονα. Γι αλλη μια φορα το ενστικτο ανελαβε να τον καθοδηγησει.
-'Μηπως εσυ ειδες αυτο το αυτοκινητο' ? ρωτησε.
Ο πιτσιρικας παρεμεινε αμιλητος κοιτωντας παντα επιμονα. Η ιδεα εμφανιστηκε μπροστα στον Ντεξτερ απο το πουθενα κι απορησε πως δεν το ειχε σκεφτει νωριτερα.
                  ==========================
Στην θεα του χαρτονομισματος τα ματια του παιδιου αρχισαν να εστιαζουν μια στον Ντεξτερ και μια στα χρηματα. Το χαρτονομισμα απεκτησε παρεα μα ο μικρος εξακολουθουσε να παραμενει σιωπηλος. Ο Ντεξτερ πολλαπλασιασε το δελεαρ. Τωρα στην χουφτα του βρισκοταν ενα σωρο απο τσαλακωμενα χαρτονομισματα που αγωνιουσαν να μαθουν αν θα ειχαν νεο ιδιοκτητη απο δω και περα. Ο μικρος απλωσε το χερι του, πηρε τα χαρτονομισματα και τα εξαφανισε σε μια τσεπη του μπουφαν του. Ο Ντεξτερ χαμογελασε μα δεν ειπε κουβεντα.
-'Ενα τετοιο αυτοκινητο ειχε σταματησει λιγο πιο πανω πριν απο πολλες ωρες εξω απο το εστιατοριο' ειπε ο μικρος ενω παραλληλα εδειχνε το σημειο με το χερι του.
-'Εχεις ολες τις προδιαγραφες για πολυ καλυτερα πραγματα' απαντησε ο μεγαλος απο τ' αδελφια Γου.
-'Απο καπου πρεπει ν' αρχισω' εκανε ο πιτσιρικας διχως να τραβηξει το βλεμμα του απο τον Ντεξτερ. 'Δεν σκοπευω να περασω ολη μου τη ζωη στο Τσωρτσιλ' συνεχισε.
Ο Ντεξτερ χαμογελασε και παλι και απομακρυνθηκε διχως να πει κουβεντα.
                 ================================
Ο Μιλτον Χιτσκοκ ξεπροβαλλε αποτομα πισω απο την κολωνα και αρπαξε το χερι της Σιντυ Σπιλμπεργκ αιφνιδιαζοντας αρχικα την κοπελα που μολις συνειδητοποιησε ποιος ηταν ο υπευθυνος γι αυτον τον αιφνιδιασμο τραβηξε αποτομα το χερι της για να ελευθερωθει.
-'Σταματα πια Μιλτον' εκανε εκνευρισμενη 'αυτο το πραγμα. Βαρεθηκα να σε βλεπω μπροστα μου καθε τρεις και λιγο. Στο ειπα πως εμεις οι δυο τελειωσαμε οριστικα, δεν καταλαβαινεις' ?
-'Αφου το ξερεις πως σ' αγαπαω Σιντυ' ειπε παραπονιαρικα ο νεαρος 'και ξερω πως και συ μ' αγαπας. Γιατι επιμενεις να χωρισουμε' ?
Η κοπελα αρχισε να βαδιζει γρηγορα μα ο νεαρος την ακολουθησε. Σταματησε και γυρισε προς το μερος του αναγκαζοντας τον να σταματησει κι αυτος.
-'Δεν οδηγει πουθενα Μιλτον, τα ειπαμε τοσες φορες. Για σενα το παρελθον, το παρον και το μελλον ειναι συνυφασμενα σε δυο λεξεις, Φορτ Σεβερν. Για μενα ειναι οπουδηποτε αλλου εκτος απο δω. Κουραστηκα, βαρεθηκα και δεν προκειται ν' αλλαξω γνωμη'.
               ===============================
-'Λιγη υπομονη σου ζητησα, τιποτα αλλο. Να μαζεψω δυο δεκαρες και μετα θα φυγουμε μαζι, μακρια απο δω. Αφου ξερεις πως θα κανω τα παντα για να εισαι ευτυχισμενη'.
Για πολλοστη φορα απο τοτε που ειχαν χωρισει η Σιντυ Σπιλμπεργκ επανελαβε το ιδιο λογιδριο.
-'Μιλτον προσπαθησε να καταλαβεις. Ποτε δεν θα μαζεψεις αυτες τις δεκαρες οσο φροντιζεις να τις ξοδευεις ανουσια απο δω κι απο κει. Ο χρονος περναει, δεν περιμενει κανενα, δεν θα περιμενει ουτε κι εμενα. Δεν μπορω να κανω ασκοπη υπομονη μεχρι ν' αλλαξεις εσυ την νοοτροπια σου. Θα εισαι δυστυχισμενος αν φυγεις ποτε απο δω και γω αν μεινω. Τιποτα δεν προκειται να λειτουργησει σωστα αναμεσα μας, ειναι ματαιο'.
-'Αγαπιομαστε, δεν ειναι αυτο αρκετο' ? εκανε ο νεαρος σε μια απελπιδα προσπαθεια να της αλλαξει γνωμη. 'Μαζι μπορουμε να'.....
-'Λυπαμαι Μιλτον' τον εκοψε αποτομα κοπελα. 'Και σε παρακαλω σταματα να με ακολουθεις παντου και να εμφανιζεσαι αποτομα μπροστα μου' συμπληρωσε κι απομακρυνθηκε διχως να κοιταξει πισω.
                     ==============================
Ο Τερενς Μιλλερ παρακολουθουσε την σκηνη απο την απεναντι μερια του δρομου. Δεν μπορουσε ν' ακουσει την συζητηση αλλα δεν χρειαζοταν. Ηξερε την Σιντυ και τον Μιλτον κι απο τις χειρονομιες τους ηταν σαν ν' ακουγε τι ελεγαν. Ηταν κι αυτη μια μικρη ιστορια αναμεσα στις πολυπληθεις αλλες που λαμβαναν μερος στο Φορτ Σεβερν μα αυτη ηταν μια ιστορια που τον αφηνε παγερα αδιαφορο. Ειχε σημαντικοτερα πραγματα, πολυ μεγαλυτερης βαρυτητας με τα οποια επρεπε ν' ασχοληθει. Ειχε ερθει. Δεν τον ειχε δει μα ηξερε πως βρισκοταν στο Φορτ Σεβερν κι εψαχνε να τον βρει. Αυτο ηταν και το ζητουμενο. Το μονο που ειχε να κανει ηταν να επιλεξει σωστα τον χρονο που θα συναντιοντουσαν προσωπο με προσωπο. 
Στο μυαλο του ηταν ηδη σχηματισμενος ο τροπος με τον οποιο θα επεφτε η αυλαια με το καλυτερο δυνατον αποτελεσμα. Εριξε μια τελευταια ματια στο ζευγαρι απεναντι.
Μπροστα σ' αυτα που θα συνεβαιναν τις επομενες μερες στο Φορτ Σεβερν η ιστορια του Μιλτον και της Σιντυ δεν ωχριουσε απλως. Ηταν σαν να μην υπηρχε.

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ





                           ΚΕΦΑΛΑΙΟ 92








Δεν θα περιμενε το ηχο απο τις σειρηνες για να σταματησει. Οι αναμμενοι φαροι του περιπολικου που ηταν πισω του ηταν αρκετοι. Σταματησε στη δεξια μερια του δρομου με τα ματια καρφωμενα στον καθρεφτη. Ο Κερτ μολις ειχε αντιληφθει τι συνεβαινε κι επιασε τον εαυτο του ν' αναρωτιεται αν οντως εκεινη η μορφονια πισω στο βενζιναδικο δεν τους ειχε πραγματι καταδωσει. Ο ξενος κατεβασε το παραθυρο και περιμενε.
Ο Γκρειαμ Χιλ εσκυψε και χαιρετησε ακουμπωντας ελαφρα το χερι στο στετσον του.
-'Καλημερα' ειπε. 'Μπορω να δω τα χαρτια σας' ?
Ο ξενος τα ειχε ετοιμα και του τα εδωσε. Ο Γκρειαμ τα ελεγξε, πιστοποιησε την αυθεντικοτητα τους και τα γυρισε πισω. Αν ολα ηταν μια χαρα τοτε γιατι το γονατο του πονουσε ακομα ?
-'Που πατε' ? ρωτησε διχως περιστροφες.
-'Φορτ Σεβερν' απαντησε ξερα ο ξενος.
-'Δουλεια η διασκεδαση' ? εκανε χαριτολογωντας ο Γκρειαμ.
                     ============================
-'Υπαρχει διασκεδαση στο Φορτ Σεβερν' ? εκανε δηθεν απορημενος ο Κερτ.
Ο Γκρειαμ τον κοιταξε σαν να προσπαθουσε να τον σταθμισει.
-'Αν ξερεις που πρεπει να κοιταξεις' ηρθε η απαντηση.
-'Ε, τοτε να μην χανουμε χρονο' ειπε ο Κερτ. 
Ο ξενος διεκοψε την λεκτικη μονομαχια των δυο αντρων πριν ξεφυγουν τα πραγματα.
-'Μας χρειαζεσαι κατι αλλο σεριφη' ?
Ο Γκρειαμ κουνησε αρνητικα το κεφαλι, εκανε ενα βημα πισω και αγγιξε παλι το στετσον του.
-'Καλη διασκεδαση στο Φορτ Σεβερν' ειπε. 'Θα τα ξαναπουμε συντομα ελπιζω'.
-'Ελπιδα, η τελευταια υπερεκτιμημενη φυλακη' απαντησε ο ξενος 'που ποτε δεν ξερεις αν ειναι καλυτερα να βρισκεσαι μεσα η εξω απ' αυτην' κι εβαλε ξανα μπροστα το αυτοκινητο.
Ο Γκρειαμ Χιλ σταθηκε λιγο παρακολουθωντας τους να ξεμακραινουν. Αυτην την τελευταια φραση δεν την ειχε καταλαβει απολυτα μα ο πονος στο γονατο του αδιαφορουσε πληρως.
                 =============================
Ο Σαιμον Κρονενμπεργκ περπατησε μεχρι το μπαρ κι εκατσε σ' ενα σκαμπω. Δεν χρειαστηκε καν να κανει νοημα στην γυναικα που ηταν απο την μεσα μερια του μπαρ.
-'Ολα ενταξει Σαιμον' ? ειπε αφηνοντας μπροστα του ενα ποτηρι ξεχειλο στο ουισκι.
-'Φυσικα Ευα, ολα ενταξει, τι εννοεις' ? ειπε αδειαζοντας μονορουφι το περιεχομενο.
-'Εννοω πως η Αμπερ θα μας τιμησει με την παρουσια της αυριο η θα εχουμε τα ιδια' ?
Ο Σαιμον εκανε μια κινηση σαν να ελεγε 'εγω ειμαι εδω'.
Η Ευα Φιντσερ ξαναγεμισε το ποτηρι του Σαιμον και σταθηκε απεναντι του.
-'Κοιτα Σαιμον, μπορει να εισαι μανατζερ της μπαντας αλλα μπαντα χωρις την Αμπερ δεν υπαρχει και το ξερεις. Αν ειναι να μαζευτει αυριο τοσος κοσμος και να συμβουν παλι οσα εγιναν την τελευταια φορα καλυτερα ξεχασε το. Προτιμω να βαλω τον Νταρυλ Σκοτ να παιξει'.
Ο αντρας τρανταχτηκε απο τα γελια. Μολις σταματησε πηρε ενα απολογητικο υφος.
-'Τωρα γινεσαι αδικη Ευα' ειπε και ταυτοχρονα εδειξε το ποτηρι του.
                     ============================
-'Δεν νομιζω πως εχει και πολυ αδικο' ακουστηκε μια αλλη γυναικεια φωνη απο το πουθενα. 'Καλα θα κανεις να μαζεψεις την ντιβα σου γιατι οι υπερυψωμενες μυτες εδω στο Φορτ Σεβερν δεν εχουν και μεγαλη περαση'.
Οτι δεν χρειαζοταν ο Σαιμον Κρονενμπεργκ ηταν να βρεθει αντιμετωπος και με τις δυο ιδιοκτητριες του 'Αστρα Γουαλι'. Η Ευα Φιντσερ και η Σαρλοτ Λιουμετ ειχαν το πιο καυτο κλαμπ στο Φορτ Σεβερν και το διηυθυναν με σιδερενια πυγμη. Οι καβγαδες και οι φασαριες ηταν ανυπαρκτα θεματα απο τοτε που ειχαν αναλαβει αυτες οι δυο. Τις μερες που υπηρχε ζωντανη μουσικη δεν επεφτε καρφιτσα αλλα και τις αλλες το κλαμπ δεν πηγαινε πισω. Σαν μανατζερ μιας τοπικης μπαντας ο Σαιμον ηξερε πως ηταν απαραιτητο να παιξουν στο 'ΑστραΓουαλι'. 
Εκει ερχονταν κυνηγοι ταλεντων ακομα κι απο το Γουννιπεγκ, αν εβλεπαν κατι που τους αρεσε αυτο το κατι ειχε προοπτικες κι ελπιδα για κατι περισσοτερο. Αρκει να τους εβλεπαν. Και η προηγουμενη φορα ηταν νμια σκετη τραγωδια.
                 ================================
-'Σαρλοτ' εκανε ο Σαιμον 'ξερεις καλα πως η Αμπερ δεν εμφανιστηκε γιατι ηταν σε αθλια κατασταση. Το στομαχι της κοντεψε να διαλυθει'.
-'Νομιζα πως ηταν δουλεια του μανατζερ να ελεγχει τις ποσοτητες αλκοολ που κατεβασε το προηγουμενο βραδυ η Αμπερ και που της εκαναν το στομαχι κομπο. Αλλα φανταζομαι πως θα φανηκες χρησιμος στο να της κρατας τα μαλλια πισω την ωρα που τα εβγαζε ολα' συνεχισε η Σαρλοτ πηγαινοντας να καθησει διπλα ακριβως απο τον Σαιμον.
-'Μια φορα εγινε αυτο κοριτσια, σας ειπα, δεν προκειται να επαναληφθει' ειπε ο Σαιμον.
-'Κανε αυτο που πρεπει να κανεις Σαιμον κι εμεις θα κανουμε αυτο που πρεπει να κανουμε' ειπε η Ευα γεμιζοντας του και παλι το ποτηρι. Ο Σαιμον το ηπιε κι αυτο μονορουφι.
-'Μην ανησυχειτε για τιποτα' ειπε καθως εφευγε. 'Θα τα πουμε αυριο'.
Τους χαρισε ενα πελωριο, αστραφτερο χαμογελο και βγηκε γρηγορα απο το μπαρ. Ηταν πολυ σημαντικο το αυριανο βραδυ για να το αφησει να εξελιχθει απο μονο του.  
                        =============================
-'Λες να εχουμε παλι τα ιδια' ? ρωτησε η Σαρλοτ μολις ο Σαιμον εφυγε.
-'Δεν νομιζω' απαντησε η Ευα. 'Πιστευω πως το παθημα του εγινε μαθημα'.
-'Το θεμα ειναι πως δυσκολα κανει καποιος καλα την Αμπερ και φοβαμαι πως ο Σαιμον θα τον χασει τον ελεγχο. Μπορει να ειναι οτι ναναι η Αμπερ αλλα οταν ανεβαινει στην σκηνη ειναι πραγματικα απιστευτη. Το χρειαζομαστε ολο αυτο'. Η Ευα κουνησε το κεφαλι της καταφατικα.
-'Ναι, θα ειμαστε γεματοι αυριο' ειπε. 'Ολα ενταξει με την καβα' ?
-'Το απογευμα θα ερθουν οι παραγγελιες, μην ανησυχεις. Ποιος θα στησει αυριο τη σκηνη' ?
-'Ο Σαιμον, ποιος αλλος' ? ειπε η Ευα. 'Σ' αυτο ειναι πραγματικα κορυφαιος'.
-'Τι αλλη εκκρεμοτητα υπαρχει' ? ρωτησε η Σαρλοτ.
-'Δεν υπαρχει κατι αλλο' ειπε η Ευα. 'Οι κουτες με τα πραγματα εχουν φυγει ηδη'.
-'Α, ναι, το ειχα ξεχασει αυτο' εκανε η Σαρλοτ. 'Περασε ο Τερενς' ?
Η Ευα κουνησε ξανα καταφατικα το κεφαλι της. 
                        ============================
-'Λοιπον' ? εκανε με την αγωνια να χρωματιζει τη φωνη της η Λεισι Ντε Παλμα.
Η Λεσλι Προγιας σκουπισε τα χερια της μ' ενα πανι, ακουμπησε στο καπω του περιπολικου κι αναψε τσιγαρο. Υστερα στραφηκε προς την βοηθο σεριφη.
-'Δεν πρεπει να ειναι κατι σοβαρο' ειπε με στομφο 'αλλα αν δεν το κοιταξω εξονυχιστικα δεν μπορω να ειμαι σιγουρη' προσθεσε. 'Πρεπει να το αφησεις να το δω'.
Η Λεισι εκανε μια γκριματσα απλπισιας. Ηταν το τελευταιο πραγμα που χρειαζοταν.
Η Λεσλι Προγιας πηγε σ' ενα ταμπλω φορτωμενο μικροαντικειμενα και πηρε ενα κλειδι αυτοκινητου. Το πεταξε στην Λεισι που το αρπαξε στον αερα.
-'Παρε αυτο για να γυρισεις πισω' ειπε. 'Θα το κοιταξω σημερα και αυριο το βραδυ θα το φερω στο 'Αστρα Γουαλι'. Θα πας στην συναυλια, δεν θα πας' ?
Η Λεισι Ντε Παλμα κουνησε ανηξερα τους ωμους.
-'Θα εξαρτηθει απο τον Γκρειαμ' ειπε. 'Ακομα δεν μπορω να ξερω'. 
                 =============================
Η Σερυλ Λαντις εσπρωξε με τετοια δυναμη τον Μπρετ Ριτσι που σχεδον τον γκρεμισε απο το κρεβατι. Μετα σηκωθηκε και αρχισε να ντυνεται.
-'Στο εχω πει ενα εκατομμυριο φορες Μπρετ πως θελω να φευγεις πριν το ξημερωμα' αρχισε ενω παραλληλα φορουσε ενα κομψο ταγιερ. 'Δεν εχω καμια διαθεση να γινομαι τροφη κουτσομπολιου για την γειτονια, δεν το καταλαβαινεις' ?
-'Δηλαδη επειδη εισαι δημαρχος δεν μπορεις να κανουν οτι και οι αλλοι' ? ρωτησε ο Μπρετ.
-'Μπορω να κανω οτι θελω' απαντησε η Σερυλ 'αλλα ακριβως επειδη ειμαι δημαρχος δεν ειναι αναγκη να το γνωστοποιω σε ολους. Ξεχνας πως σε πεντε μηνες εχουμε εκλογες' ?
-'Α, βεβαια ειναι και οι εκλογες' εκανε ο Μπρετ. 'Τις ειχα ξεχασει αυτες'.
Η Σερυλ Λαντις προσπαθησε να προσπερασει το απαξιωτικο υφος του Μπρετ και σχεδον τα καταφερε. Ειχε ντυθει σε χρονο ρεκορ και ηταν ετοιμη να φυγει.
-'Φροντισε οταν φυγεις απο δω να μην σε δει κανενα ματι' ειπε επιτακτικα στον γυμνο αντρα.
                     ============================
Ο Γκρειαμ Χιλ ειχε πολυ καιρο να γινει σχολαστικος, δεν ειχαν υπαρξει αφορμες κι αιτιες. Ετσι σχεδον χαρηκε που του δοθηκε η ευκαιρια να το πραξει τωρα χαρη σ' αυτους τους δυο περιεργους επισκεπτες. Απο τις πινακιδες εφτασε στο ονομα του ενος. Κερτ Κοπολα λεγοταν και το αμαξι ειχε χρεωθει σε καποιον εκδοτικο οικο ονοματι 'Αιναρ'. Του πηρε πολυ λιγο να κανει τους συσχετισμους αφου εψαξε τον συγκεκριμενο οικο. Το συμπερασμα που κατεληξε ηταν πως επρεπε κατεπειγοντως να μιλησει με την Σερυλ Λαντις, την δημαρχο. 
Αν εξαιρουσε το γονατο του η μερα εμοιαζε να κυλα προς οφελος του. Την ειδε να περπατα βιαστικα προς το δημαρχειο και παρκαρε λιγο μπροστα της. Η δημαρχος τον ακουσε στην αρχη προσεκτικα και μετα το ενδιαφερον κορυφωθηκε αποτομα. Ευχαριστησε τον Γκρειαμ και αρχισε σχεδον να τρεχει προς το δημαρχειο. Απο το πουθενα ειχαν εμφανιστει εξαιρετικες ειδησεις και ηταν υποχρεωμενη να κινηθει οσο το δυνατον γρηγοροτερα. Λιγα λεπτα αργοτερα βρισκοταν απομονωμενη στο γραφειο της. 
                     ============================
-'Γκαβιν Χωκς πες μου πως οι δυο σουιτες σου ειναι ελευθερες' ειπε στο τηλεφωνο. 
Η καταφατικη απαντηση εκ μερους του ξενοδοχου στην αλλη γραμμη εφερε στο προσωπο της ενα λαμπερο χαμογελο. Αν η αρχη ηταν το ημισυ του παντος βρισκοταν σε πολυ καλο δρομο.
-'Κρατησε τες διαθεσιμες μεχρι να σ' ενημερωσω' ειπε και εκλεισε το τηλεφωνο. Σειρα ειχε τωρα η Κολιν Γουαιλντερ. Η ρεντα συνεχιζοταν, την βρηκε με την πρωτη. Αφου της εξηγησε τι ηθελε απ' αυτην εκλεισε το τηλεφωνο κι εγειρε πισω στην καρεκλα της φορωντας εκεινο το υφος ενος νικηφορου στραταρχη στα πεδια των μαχων. Η αναπτυξη, η προοδος και η ευημερια του Φορτ Σεβερν ηταν πια στα χερια της και ηταν αποφασισμενη να μην απωλεσει την ευκαιρια. 
Σκεφτηκε τις επερχομενες εκλογες και χαμογελασε σαν να ειχε κανει την μεγαλυτερη αταξια και να μην ειχε τιμωρηθει. Δεν τιθοταν θεμα αν θα τις κερδιζε. Το ενδιαφερον κοματι θα ηταν αν θα κατεβαινε καποιος αντιπαλος της και με τι τροπο θα προσπαθουσε να την κερδισει. Το κινητο της χτυπησε, ειδε το ονομα του Μπρετ, το εκλεισε και ξαναγειρε πισω.  

                      ΝΙΚΟΛ ΜΑΡΓΙΟΥ





                  ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΓΝΩΜΗΣ









Εβαλε το αυτι στην πορτα και προσπαθησε ν' ακουσει. Ο ρυθμικος ηχος απο σκληρες μποτες που ανεβαιναν μαζικα τις σκαλες την ενημερωναν πως ηταν ηδη εκει και σε λιγα λεπτα θα βρισκονταν μεσα στο διαμερισμα της. Ο ιδρωτας που ετρεχε στο προσωπο της μπηκε στα ματια της θολωνοντας την οραση της για μερικα δευτερολεπτα. Στραφηκε αλλη μια φορα στην μεγαλη οθονη του υπολογιστη. Δεν ειχε ερθει ακομα. Ο χρονος μηδενιζοταν επικινδυνα και δεν ειχε ερθει ακομα. Για πρωτη φορα συνειδητοποιησε πως αν δεν αλλαζε κατι δραματικα στα επομενα δευτερολεπτα θα βρισκοταν ενωπιον του Ταγματος Επιβολης Ορθης Κρισης κι αυτο μονο καλο δεν ηταν. Απομακρυνθηκε στην αλλη μερια του δωματιου με το βλεμμα να παιζει αδιακοπα αναμεσα στην πορτα και την οθονη του υπολογιστη. Ο ηχος απο τις μποτες σημαινε μονο ενα πραγμα. Κρατησε την ανασα της και την ιδια στιγμη η πορτα ανοιξε. Ο επικεφαλης των μαυροφορεμενων αντρων προχωρησε αμιλητος προς την οθονη του υπολογιστη, εριξε μια ματια και σημαδεψε με τον Μοριακο Αποσυντονιστη τον στοχο του. Η Λουιζα Αροεστι εκλεισε τα ματια της.
                    ================================
Ειχε γυρισει ολο το σπιτι αναποδα μα το αποτελεσμα ηταν το ιδιο. Η IFO 675 δεν βρισκοταν πουθενα. Ολα τα πιθανα μερη ειχαν σαρωθει ματαια. Επρεπε να το παρει αποφαση. Αν δεν ειχε κλαπει απο καποιον απο τους συχνους επισκεπτες της τοτε καπου την ειχε χασει. Και στην μια και στην αλλη περιπτωση το γεγονος ηταν ενα. Προβλημα. Μεγαλο προβλημα. Κοιταξε για τριακοστη φορα σε καποια σημεια που ισως να μην ειχε ελεγξει ενδελεχως και στο τελος εκατσε απρακτη στο μεγαλο καναπε του σαλονιου της. Ειχε ακριβως 24 ωρες μπροστα της να βρει λυση διαφορετικα μετα θα ειχε να κανει με το Τ.Ε.Ο.Κ. Καθε σωφρων και νομοταγης πολιτης ενα πραγμα ηθελε παντα ν' αποφυγει, δοσοληψιες με το Τ.Ε.Ο.Κ. Ειχε ακουσει διαφορα για το συγκεκριμενο Ταγμα μα δεν ηταν η ωρα για να πιστοποιησει αν ολα οσα ειχαν περιελθει στην αντιληψη της ηταν αληθεια η μυθευματα. Ηταν ζητημα ζωης και θανατου πια να βρει την IFO 675. Γνωριζε πως απο την στιγμη που ειχε χασει την δικια της αυτο θα ηταν απο δυσκολο μεχρι ακατορθωτο μα δεν μπορουσε να μεινει με σταυρωμενα χερια. 
                      ============================
Ενας μικρος φωτεινος φαρος αναβοσβησε αχνα, περα απο τα σκοταδια που κατεκλυαν και στραγγαλιζαν την καθαρη σκεψη της κι αποφασισε να τον εμπιστευτει. Εκεινος ο τυπος που της ειχαν συστησει σ' εκεινο το παρτυ προ διμηνου, ισως αυτος να μπορουσε να βοηθησει. Μα δεν θυμοταν ουτε ονομα, ουτε τιποτα. Στασου να δεις, ειχε ερθει μαζι με τον Τζακ, αυτο το θυμοταν ολοκαθαρα. Αν εβρισκε τον Τζακ τοτε θα μπορουσε να την βοηθησει να επικοινωνησει με κεινον τον τυπο. Που να παρει ο διαολος, της ειχε συστηθει, ειχε ενα περιεργο ονομα, πως ηταν δυνατον να το εχει ξεχασει ? Σταματησε να βαζει δυσκολα στον εαυτο της, επρεπε να κινηθει μεθοδικα και γρηγορα. Πρωτο βημα να βρει τον Τζακ. Το θεμα ηταν πως. Ηξερε πως εβγαινε μεχρι και πριν λιγο καιρο με μια πρωην συναδελφο στο γραφειο που δουλευε, ομως εκεινη ειχε παραιτηθει εδω και λιγες βδομαδες. Συνειδητοποιησε πως δεν ειχε καν το τηλεφωνο της.
Γεμισε ενα νεροποτηρο Tyrconnell και το αδειασε μονομιας. Παραδοξως, αντι να την θολωσει περισσοτερο της προσεδωσε μια απαραιτητη δοση διαυγειας. Ηξερε πως επρεπε ν' αρχισει. 
                  ============================
Ξοδεψε λιγο χρονο σε ασκοπη συζητηση με την γραμματεα του γραφειου που εργαζοταν υπομενοντας την ορεξη της για κουτσομπολιο μα ανταμοιφθηκε στο τελος αφου κατορθωσε να της αποσπασει το τηλεφωνο εκεινης της πρωην συναδελφου. Τωρα, απλα προσευχοταν απο μεσα της να την εβρισκε στο σπιτι της. Ηταν ετοιμη να κατεβασει απογοητευμενη το ακουστικο οταν ακουσε την φωνη της απο την αλλη μερια. Κι αλλος χρονος ξοδευτηκε αναιτια μεχρι να ερθει η στιγμη που εκανε μνεια στο ονομα του Τζακ. Η συναδελφος απορησε αρχικα μα η Λουιζα ειχε ηδη ετοιμασει το σεναριο που θα προεβαλλε και λιγα λεπτα αργοτερα ειχε κλεισει το τηλεφωνο. Το αποτελεσμα δεν ηταν αυτο ακριβως που περιμενε μα οι επιλογες της ειχαν πια περιοριστει στο ελαχιστο. Δεν ηξερε που ακριβως μπορουσε να βρει τον Τζακ, δεν ειχε ουτε διευθυνση ουτε τηλεφωνο του αλλα της ειπε για ενα μπαρακι που συχναζε καθημερινα. Ωραια ηταν κι αυτη, εβγαινε με καποιον που ουτε που εμενε ηξερε ουτε το τηλεφωνο του γνωριζε. Τι διαβολο σχεσεις συνηπτε πια την σημερον ημερα ο κοσμος ?
                  ===============================
Παρκαρε το αμαξι της εξω απο το μπαρακι που συχναζε ο Τζακ. Διχως να χασει χρονο μπηκε μεσα και τον ειδε στην αλλη μερια του μπαρ. Την στιγμη που βαδιζε προς το μερος του τον ειδε αποτομα να πεταγεται πανω και να τρεχει σαν τρελος προς την εξοδο. Η απορια της λυθηκε αμεσα βλεποντας δυο νεοφερμενους πελατες να τρεχουν στο κατοπιν του. Βγηκε απο το μπαρ τρεχοντας κι αυτη. Μπηκε παλι στο αυτοκινητο της κι εκανε εναν κυκλο υπολογιζοντας πως θα εβγαινε μπροστα απο τον Τζακ. Δικαιωθηκε. Στην επομενη στροφη τον ειδε να τρεχει κατα πανω της με τους δυο αντρες να βρισκονται στο κατοπιν του. Ανοιξε την πορτα και του φωναξε να μπει μεσα. Ο Τζακ δεν το σκεφτηκε καν. Ανεπτυξε ταχυτητα αφηνοντας τους διωκτες του Τζακ να διαπιστωνουν το ματαιο της προσπαθεια τους. Λιγα χιλιομετρα πιο πανω σταματησε το αμαξι και του εξηγησε ποια ηταν και τι τον ηθελε ακριβως. Κατω απο αλλες συνθηκες ο Τζακ ισως ν' αντιδρουσε διαφορετικα μα τουτη εδω μολις τον ειχε γλυτωσει απο μπελαδες οποτε της ειπε οτι ακριβως ηθελε να μαθει. Μετα βγηκε απο το αυτοκινητο κι εξαφανιστηκε.  
                   =============================
Για να συναντησει τον Σκοτ τη 'Σκια', οπως ηταν ευρεως γνωστος, περασε εναν μικρο γολγοθα μα στο τελος τα καταφερε. Αφου τον επεισε πως δεν δουλευε για καποια κυβερνητικη οργανωση του ανεφερε τι ακριβως ζητουσε. Η 'Σκια' στην αρχη εκανε τον ανηξερο μα οταν ακουσε το ποσο που ηταν διατεθειμενη να του προσφερει η Λουιζα διαφοροποιηθηκε. Αυτο που του ζητουσε ηταν οχι μονο δυσκολο αλλα και τοσο παρανομο που αν τον επιαναν η ζωη του δεν θ' αξιζε δεκαρα. Βεβαια για τα διπλασια ηταν διατεθειμενος να ριψοκινδυνεψει. Η Λουιζα ηξερε πως δεν υπηρχε χρονος για παζαρια, ετσι υπεκυψε στον εκβιασμο. Θα πηγαινε σπιτι της να φερει τα χρηματα και μετα η 'Σκια' θα τηρουσε το δικο της μερος της συμφωνιας.
Λιγες ωρες μετα ειχε αφησει το ποσο που της ειχε ζητησει ο Σκοτ πανω στο τραπεζακι του. Δεν υπηρχε κατι αλλο να κανει. Η 'Σκια' χρειαζοταν χρονο για να διεκπεραιωσει την εκδουλευση για την οποια μολις ειχε πληρωθει αδρα. Της ειπε να παει σπιτι της και να περιμενει. Μολις ηταν ετοιμος θα της εστελνε την IFO 675 στον υπολογιστη της.
                   =============================
Πηρε αγκαλια το μπουκαλι Tyrconnell, βουλιαξε στον καναπε της και καρφωσε τα ματια της στον υπολογιστη της. Η 'Σκια' της ειχε πει πως θα επαιρνε χρονο γιατι δεν ηταν και το πιο ευκολο πραγμα στον κοσμο, αλλα την ειχε διαβεβαιωσει πως δεν υπηρχε λογος ανησυχιας. Θα ειχε ολα τ' απαραιτητα δεδομενα στην ωρα τους, ηταν επαγγελματιας και ηξερε καλα την δουλεια του. Η Λουιζα ειχε σταματησει πια ν' αναρωτιεται τι μπορει να ειχε συμβει στην προσωπικη της IFO 675. Ηξερε πως απο δω και περα δεν υπηρχαν περιθωρια επαναληψης ενος τετοιου γεγονοτος. Ηδη ειχε χρυσοπληρωσει την λυση μα αυτο που δεν αντεχε με τιποτα ηταν η αγωνια και η προσμονη. Απο τοτε που η Ελεγκτικη Προσαρμοσμενη Δημοκρατια, το κομμα που βρισκοταν στην κυβερνηση, ειχε θεσπισει αυτα τα νεα μετρα μπορει να ειχαν απλοποιηθει πολλα πραγματα αλλα υπηρχε ζητημα με οσους δυσκολευονταν η αρνουνταν να συμπλευσουν με τις επιταγες της. 
Η Λουιζα δεν ειχε απολυτως κανενα προβλημα με τα εφαρμοσιμα προγραμματα της Ε.Π.Δ, απλα ειχε μια ατυχη στιγμη που ηξερε πως θα ηταν αδυνατον να δικαιολογησει πειστικα στην κυβερνηση. 
                   =================================
Ο τροπος με τον οποιο λειτουργουσε η Ελεγκτικη Προσαρμοσμενη Δημοκρατια ηταν απλος. Καθε εξι μηνες ανακοινωνε τα νεα μετρα που σκοπευε να εφαρμοσει και τα οποια ηταν υποχρεωτικα για ολους. Στον αντιποδα οι πολιτες επρεπε ν' αγοραζουν την ατομικη, προσωπικη αναφορα αυτων των μετρων με βαση την ψηφιακη τους ταυτοτητα. Ο σκοπος ηταν σαφης. Ετσι ενημερωνονταν για τα καινουργια μετρα και παραλληλα ηταν υποχρεωμενοι να σχολιασουν θετικα η αρνητικα την ληψη αυτων των μετρων. Η γνωμη τους καταγραφοταν στην βαση δεδομενων που διατηρουσε η κυβερνηση κι αναλογως τα πραγματα μπορουσαν να παρουν τις εξης κατευθυνσεις. Θετικα σχολια σημαινε πως αποδεχονταν τα νεα μετρα και θα τα τηρουσαν με το προβλεπομενο τιμημα, αρνητικα σημαινε πως επρεπε να κληθουν στα γραφεια της Τ.Ε.Ο.Κ. για να δικαολογησουν την αντιθεση τους και μη σχολιασμος σημαινε περιφρονηση προς την κυβερνηση, αρα μη υποστηρικτης, συνεπως αντικαθεστωτικος κι επαναστατης. Η Λουιζα παντα αποδεχοταν το οτιδηποτε και παντα ειχε θετικα σχολια για να κανει. 
                    =========================
Ομως αυτην τη φορα ειχε χασει την IFO 675 της κι αν μεσα σε λιγες ωρες δεν εστελνε την προσωπικη της εκτιμηση θ' αναλαμβανε η Τ.Ε.Ο.Κ. Αυτο που ειχε ζητησει απο την 'Σκια' ηταν να της βρει μια παρανομη, αντεγραμμενη IFO 675 που θα χρησιμοποιουσε σαν δικη της για ν' αποφυγει ολο αυτο το διαδικαστικο. Ηταν κατι που τιμωρουνταν με θανατο τοσο για τον προμηθευτη οσο και για τον ληπτη αν η κυβερνηση το επαιρνε χαμπαρι. Μα δεν υπηρχε αλλη λυση, ηταν αναγκασμενη να το κανει. Το μονο που ειχε να κανει ηταν να περιμενει.
Αποκοιμηθηκε στον καναπε κι οταν ανοιξε τα ματια της ειδε με τρομο πως ο χρονος ειχε σχεδον μηδενισει και στην οθονη της δεν υπηρχε ακομα τιποτα απο την 'Σκια'. Ενοιωσε τον τρομο και τον πανικο να την κυριευουν. Ηδη η Τ.Ε.Ο.Κ θα ηταν στο δρομο για το σπιτι της. Μεσα στην απολυτη ησυχια της φανηκε πως ειχε ακουσει θορυβο. Πλησιασε την εξωπορτα και κολλησε εκει τ' αυτι της ενω ενοιωθε τον ιδρωτα να σταζει. Ο θορυβος που ακουγοταν εμοιαζε σαν απο σκληρες μποτες που ανεβαιναν ρυθμικα τα σκαλια της πολυκατοικιας της. 
                  ==============================
Η μερα ηταν αρκουντως φορτωμενη για τον επικεφαλης και τους αντρες της Τ.Ε.Ο.Κ. Στην αρχη ειχαν λαβει σημα πως καποιος προσπαθουσε παρανομα ν' αντιγραψει μια προσωπικη IFO, κατι που ηταν αυστηρα απαγορευμενο. Πηγαν στην διευθυνση που τους ειχαν δωσει κι εκει εξοντωσαν με τον Μοριακο Αποσυντονιστη το υποπτο υποκειμενο που προσπαθησε να διαφυγει. Ειχαν ευτυχως προλαβει πριν ολοκληρωσει την αντιγραφη και το εστελνε ενας Θεος ξερει που. Αμεσως μετα επρεπε να πανε σε μια αλλη διευθυνση οπου ειχε καθυστερησει χαρακτηριστικα η αποστολη αναφορας. Θα περιμεναν μεχρι την ληξη της διοριας και μετα θα εξοντωναν το αλλο επαναστατικο στοιχειο που θα συναντουσαν. Ο επικεφαλης δεν μπορουσε να πιστεψει πως υπηρχαν ακομα ανθρωποι που δεν συμφωνουσαν με τα πεπραγμενα της κυβερνησης κι επελεγαν τον δρομο της αυτονομησης.
Το ψηφιακο ρολοι στο χερι του επικεφαλης τον πληροφορουσε πως σε λιγα δευτερολεπτα θα επρεπε ν' αναλαβει δραση. Οταν το φωτεινο καντραν μηδενισε σημαδεψε την γυναικα απεναντι του. Η αληθεια ηταν πως δεν εμοιαζε με αντιπαλο του καθεστωτος ετσι τρομοκρατημενη που ηταν αλλα παλι δεν ηταν δουλεια του να κρινει. Πυροβολησε μια φορα. Αρκουσε.





                                           ΤΕΛΟΣ
   

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ




                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 91







Ο Γκρειαμ Χιλ δοκιμασε να κατσει πιο αναπαυτικα στο καθισμα του περιπολικου μα η μικρη αυτη κινηση ηταν αρκετη για να του δημιουργησει εναν οξυ πονο στο δεξι γονατο. Παλιο τραυμα, ενθυμιο απο μια επικη ανταλλαγη πυροβολισμων σχεδον μια δεκαετια πριν, οταν προσπαθησε να σταματησει τρεις επιδοξους κλεφτες της μοναδικης τραπεζας του Φορτ Σεβερν.
Ηταν και η μοναδικη αξιομνημονευτη στιγμη στα εγκληματικα χρονικα του Φορτ Σεβερν, μιας μικρης κοινοτητας στο βορειοτερο σημειο του Ονταριο με πληθυσμο που μετα βιας αγγιζε τις 500 ψυχες. Η ληστεια ειχε αποτραπει, οι κλεφτες ειχαν συλληφθει αφηνοντας μοναδικη αναμνηση στον Γκρειαμ μια σφαιρα στο γονατο. Το παραξενο ηταν πως ποτε σχεδον δεν τον ποναγε με τις αλλαγες του καιρου, οπως θα ηταν και το φυσιολογικο αλλα καθε φορα που κατι ασχημο και κακο επροκειτο να συμβει. Και σημερα, απο το πρωι, δεν ειχε σταματησει να του δινει συνεχεις οχλησεις. Εμελλε απλα να πιστοποιηθει αν το γονατο του θα επαληθευοταν ακομα μια φορα η θα διαψευδοταν μετα απο πολυ καιρο.
               =================================
Η φωνη της Λεισι Ντε Παλμα ακουστηκε παραμορφωμενη στον ασυρματο.
-'Ελα Λεισι, πες μου' εκανε ο σεριφης.
-'Θα παω το περιπολικο στην Λεσλι' ειπε η βοηθος του. 'Εξακολουθει και κανει αυτον τον περιεργο θορυβο, δεν μ' αρεσει καθολου'.
-'Ενταξει Λεισι' απαντησε ο Γκρειαμ. 'Μονο μην ξεχαστεις και σε παρει η νυχτα'.
Το γελιο απο την αλλη μερια του ασυρματου ακουστηκε κι αυτο παραμορφωμενο.
-'Μην φοβασαι, δεν θα την αφησω να με παρασυρει' απαντησε η Λεισι.
-'Εγινε' ειπε ο Γκρειαμ. 'Τα λεμε αργοτερα στο τμημα'.
Εκλεισε καπως βιαστικα την συνομιλια γιατι το βλεμμα του ειχε εστιασει στο αυτοκινητο που ερχοταν απο το βαθος. Περασε απο μπροστα του διχως να τον αντιληφθει ετσι οπως ηταν καμουφλαρισμενος μεσα στις συσταδες σχετικα αργα δινοντας του την ευκαιρια να δει τις πινακιδες του. Ο πονος στο γονατο εγινε πιο οξυς και μια γκριματσα απλωθηκε στο προσωπο του. 
                      ==========================
Το Τσωρτσιλ δεν τους δυσκολεψε σχεδον καθολου. Ηταν πολυ ευκολο σε μια τοσο μικρη πολη να εντοπισουν γρηγορα την φορτωτικη που ειχε υποδεχτει την αποστολη των βιβλιων απο το Γουννιπεγκ. Στην δευτερη κιολας που ρωτησαν πηραν θετικη απαντηση. Ναι, σ' αυτους ειχαν ερθει τα πραγματα μα τα ειχαν προωθησει σχεδον αμεσως. Εκει ακριβως ηταν που σκονταψαν προσωρινα. Ο υπευθυνος με τον οποιο ειχαν μιλησει ειχε αρνηθει κατηγορηματικα να τους δωσει και το παραμικρο στοιχειο για την τυχη των βιβλιων. Σαν βελονα που ειχε κολλησει στον δισκο επαναλαμβανε συνεχως, ρητως και κατηγορηματικως πως δεν επιτρεποταν να τους γνωστοποιησει οποιοδηποτε στοιχειο που αφορουσε την συγκεκριμενη συναλλαγη. Εφυγαν απογοητευμενοι μα ο Κερτ δεν ειχε εξαντλησει ολα τα χαρτια του. Εξηγησε στον ξενο τι θα εκαναν κι αυτος συμφωνησε μαζι του. Το μονο που επρεπε ηταν να περιμενουν λιγο.
Εκμεταλλευομενοι τον απροσμενο χρονο που τους ειχε δοθει καθισαν στο ρεστωραν απεναντι απο τα γραφεια της μεταφορικης, παρηγγειλαν κατι να φανε και κοιταζαν συνεχως στην αλλη πλευρα του δρομου.
                   ===============================
Οταν ειδαν τον σχολαστικο υπαλληλο να φευγει περιμεναν δυο λεπτα και ο Κερτ σηκωθηκε και πηγε ξανα στα γραφεια. Αν υπηρχε κατι που τα χρηματα δεν μπορουσαν να δωσουν λυση ο Κερτ δεν το ειχε συναντησει ακομα και δεν θα το συναντουσε ουτε σημερα. Ο αντικαταστατης του επιμονου υπαλληλου γουρλωσε τα ματια του οταν ειδε τα τρια μεγαλα χαρτονομισματα απλωμενα σαν βενταλια μπροστα του. Αμφιταλαντευτηκε μερικα δευτερολεπτα, εχωσε με μια ταχυδακτυλουργικη κινηση τα χαρτονομισματα στην τσεπη του κι επεστρεψε μετα απο λιγο με καποια χαρτια στα χερια του. Αφου σιγουρευτηκε απο τις διαβεβαιωσεις του Κερτ πως κανενας ποτε δεν θα μαθαινε τιποτα του τα εδωσε. Βγαινοντας απο τα γραφεια δεν εκανε καν τον κοπο να επιστρεψει στο ρεστωραν. Μ' ενα νοημα εδωσε στο ξενο να καταλαβει πως η αποστολη ειχε επιτυχει και βαδισε προς το αυτοκινητο. Τον αφησε για λιγο να μελετησει τα χαρτια.
-'Λοιπον ? Πιασανε τοπο τα χρηματα' ? ρωτησε.
Ο ξενος γυρισε, χαμογελασε και το αυτοκινητο φωτιστηκε ολοκληρο.
                   ============================
Ειχαν κατορθωσει υπομονετικα να ξετυλιξουν τον μιτο της Αριαδνης και αυτα που αναφερονταν σ' εκεινα τα καλοπληρωμενα χαρτια ηταν λογικα το τελος της αναζητησης τους. 
Η μεταφορικη ειχε προωθησει τις κουτες με τα βιβλια σε μια κωμοπολη σχετικα μακρια απο το Τσωρτσιλ, στο Φορτ Σεβερν. Απο μονο του αυτο γεννουσε καποια ερωτηματικα, οπως το ποιος μπορει να χρειαζοταν μια τετοια ποσοτητα τετοιων βιβλιων σε μια πολη που ο πληθυσμος της απειχε πολυ απο τετραψηφιο νουμερο. Ενα αλλο ερωτηματικο ηταν η διευθυνση που ειχαν παραδοθει. Μπαρ 'Αστρα Γουαλι' σε δυο γυναικεια ονοματα. Ευα Φιντσερ και Σαρλοτ Λιουμετ. Απ' οποια μερια και να το κοιταζες κατι δεν κολλαγε καπου. Ομως το σημαντικο ηταν πως ειχαν τοπο προορισμου και διευθυνση και τωρα κατευθυνονταν προς τα κει. Ο Κερτ εκμεταλλευτηκε την ευκαιρια οταν εβαζαν βενζινη να παρει ενα τηλεφωνο την Κρυσταλ αλλα η γραμμη ηταν τοσο κακη που δεν ακουσε ουτε τα μισα και δεν ηξερε τι ειχε ακουσει η αλλη μερια. Θα δοκιμαζε καποια στιγμη ξανα αργοτερα οταν του δινοταν και παλι ευκαιρια.
                          ==============================
Ο Λωρενς Ραιμι και η Βαλερι Εντουαρντς βρισκονταν σε απολυτο αδιεξοδο οταν ξαφνικα μια απροσδοκητη πληροφορια φανηκε να φωτιζει λιγο το σκοταδι που τυλιγε ολες αυτες τις δολοφονιες. Η καταθεση ενος μαρτυρα απο το πουθενα τους επανατροφοδοτησε μ' ελπιδα. 
Ηταν η καταθεση ενος οδηγου που ερχομενος απο την αντιθετη κατευθυνση απο κεινη που ειχε το φορτηγο ειχε δει την ανατραπεισα νταλικα και ειχε σταματησει για να βοηθησει. Το μονο αλλο αυτοκινητο που ειχε προσεξει να ερχεται απο την πλευρα της νταλικας ηταν ενα θηριωδες φορτηγακι με δυο η τρεις αντρες μεσα. Συγκρινοντας την εκθεση του ιατροδικαστη με την καταθεση του μαρτυρα ο Λωρενς με την Βαλερι εφθαναν στο σχεδον ασφαλες συμπερασμα πως οι υπευθυνοι της δολοφονιας του νταλικιερη πρεπει να ηταν οι επιβατες απο το φορτηγακι.
Δυστυχως ο μαρτυρας δεν ειχε συγκρατησει μοντελο η πινακιδες, μονο το χρωμα για το οποιο ηταν κατηγορηματικος πως ηταν σκουρο καφε. Το σημα για την ανευρευση του υποπτου οχηματος ειχε δοθει αλλα οσο περναγε η ωρα οι ελπιδες εξανεμιζονταν.
                       =============================
Ηταν ιδεα της Βαλερι να κοιταξουν τις ποσοτητες βενζινης που ειχε βαλει εκεινη την ημερα η Μαρλενα Μπεσον. Κατοπιν μετρησαν το ταμειο. Ολα τα χρηματα ηταν εκει, σωστα, ολα εκτος απο μια μικρη ανακολουθια. Φαινοταν σαν καποιος να ειχε βαλει μια ποσοτητα βενζινης διχως να πληρωσει. Διαιρεσαν το ποσο που ελειπε με την τρεχουσα τιμη της βενζινης του πρατηριου. 
Αλλο ενα συμπερασμα που βοηθουσε μολις ειχε βγει στην επιφανεια. Η αριθμος των γαλονιων που αντιστοιχουσαν στο ποσο ηταν τοσο μεγαλος που ελαχιστα συμβατικα, απλα αυτοκινητα μπορεσαν να χωρεσουν στο ρεζερβουαρ τους. Ομως ανετα γεμιζαν το ρεζερβουαρ ενος οχηματος σαν κι αυτο που ειχε περιγραψει ο μαρτυρας. Μπορει να μην ηταν τιποτα, μπορει και να ηταν. Οπως και να ειχε ηταν κατι που επρεπε να ελεγξουν. Αυτο που εμενε να γινει ηταν να συνεχισουν προς τα βορεια, στηριγμενοι παντα στην περιγραφη που ειχαν, μηπως κι εντοπιζαν το υποπτο οχημα. Στο μονο που συμφωνουσαν απολυτα και οι δυο πρακτορες ηταν πως αυτες οι εν ψυχρω δολοφονιες δεν ηταν σιγουρα και οι τελευταιες.
                     =============================
Η αληθεια ηταν πως για τον Ρειμοντ και τον Σπενς ο χρονος κυλουσε διαφορετικα απ' οτι για τον Ντεξ. Ηταν ολοι μαζι σ' αυτο, ηταν δεδομενο πως θα εβρισκαν αυτους που ειχαν κανει ολα αυτα τα πραγματα στον Τζορντι αλλα για τους δυο πρωτους η εκδικηση ηταν επιβεβλημενη μεν αλλα δεν θα ειχαν θεμα αν αυτο γινοταν και κατω απο καθεστως χαλαρο. Για τον Ντεξ τα πραγματα ηταν αλλιως. Ανυπομονουσε να πιασει στα χερια του αυτους τους δυο και καθε καθυστερηση που προκαλουσαν αθελα τους τ' αδελφια του του ανεβαζαν το αιμα στο κεφαλι. 
Κοντεψε να ερθει στα χερια με τον Σπενς οταν αυτος χαριεντιζονταν με μια σερβιτορα σ' ενα σταθμο αυτοκινητων και δεν ελεγε να ξεκολλησει ενω ο Ρειμοντ ειχε γινει εκνευριστικος ρωτωντας συνεχως ποτε θα σταματουσαν καπου να κοιμηθουνε δυο ωρες. Ο Ντεξ καταλαβαινε πως δεν επρεπε να πιεζει τα πραγματα στα ακρα και προσπαθουσε να κρατησει καποιες ισοροπιες. Ομως καθε φορα που η αισθηση πως αυτοι οι δυο υπηρχε περιπτωση να ξεφυγουν γιγαντωνοταν το μυαλο του θολωνε και η κριση του χανοταν σε λαβυρινθωδη σκοταδια. 
                    ===========================
Ηταν ξαπλωμενος στο σαραβαλιασμενο κρεβατι ενος φτηνου μοτελ μελετωντας ενα χαρτη που ειχε ανοιξει μπροστα του. Στα διπλανα δωματια ο Σπενς με τον Ρειμοντ κοιμοντουσαν προσπαθωντας ν' ανακτησουν απωλεσθεντες δυναμεις. Κυκλωσε μ' ενα στυλο το ονομα μιας πολης, σχετικα μακρια απο το σημειο που βρισκονταν τωρα. Τσωρτσιλ. Κατι του ελεγε πως αυτοι που εψαχναν μπορει να βρισκονταν εκει. Η πορτα του δωματιου του ανοιξε αποτομα.
-'Δεν κοιμηθηκες' ? ρωτησε ενας αγουροξυπνημενος Σπενς.
-'Οχι, δεν μου κολλαγε υπνος. Ο Ρευ' ?
-'Ερχεται τωρα' κι επιβεβαιωθηκε αμεσα με την εισοδο και του ετερου αδελφου.
-'Ειμαστε ετοιμοι' ? ρωτησε ο νεοφερμενος. 'Για που τραβαμε' ?
-'Τσωρτσιλ' απαντησε μονολεκτικα ο Ντεξ κι εδειξε με το δαχτυλο στον χαρτη.
-'Ωραια' ειπε ο Σπενς. 'Παω να ετοιμασω το αυτοκινητο' προσθεσε και βγηκε απο το δωματιο.
-'Εγω παω να πληρωσω' ειπε ο Ρειμοντ. Ο Ντεξ κουνησε καταφατικα το κεφαλι του. 
                     =============================
Η στιγμιαια λαμψη μεσα στις φυλλωσιες ηταν αρκετη για να ενεργοποιησει τον εσωτερικο του συναγερμο. Σ' αυτο το υψος δεν υπηρχαν πολλα αντικειμενα που θ' αντανακλουσαν το ασθενικο φως του ηλιου. Εξ' αλλου δεν ηταν πρωταρης. Εκοψε ταχυτητα φροντιζοντας να κινειται αναμεσα στα ορια που εθετε η τελευταια πινακιδα που ειχαν συναντησει. Το τελευταιο που χρειαζοταν ηταν να τους σταματησει περιπολικο για υπερβολικη ταχυτητα. Περνωντας μπροστα απο το κρυμμενο οχημα δεν μπηκε καν στον πειρασμο να κοιταξει, εστω και κλεφτα, προς τα δεξια του. Εστρεψε κατευθειαν τα ματια του στον αριστερο και τον κεντρικο εσωτερικο καθρεφτη του αυτοκινητου. Αν τιποτα δεν εβγαινε απο τις φυλλωσιες ολα θα ηταν μια χαρα. Δεκα δευτερολεπτα ηταν ακομα και του φανηκαν αιωνας. Μια εκφραση απογοητευσης εκανε την εμφανιση της στο προσωπο του βλεποντας το περιπολικο να βγαινει απο την κρυψωνα του και να τους ακολουθει. Το μονο καλο σημαδι ηταν πως δεν ειχε αναψει τους φαρους. Παραλιγο να τον πιασουν τα γελια οταν το ειδε να συμβαινει κι αυτο.