ΠΕΓΚΥ ΠΑΠΑΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ











                                               ΤΙΜΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ









Ειχε κανει τις πραξεις ξανα και ξανα μα στο τελος εβγαινε παντα το ιδιο αποτελεσμα. Τα χρηματα δεν εφταναν. Οσο και να προσπαθουσε να κοψει απο παντου οι αριθμοι εξακολουθουσαν να παραμενουν αμειλικτοι. Επρεπε να οπλιστει με ιωβειο υπομονη γιατι οπως ολα εδειχναν θα περνουσε ενα μαρτυρικο καλοκαιρι. Δεν ειχε κατι αλλο να κανει, ετσι ειπε να ξαναριξει αλλη μια ματια μηπως μεσα στην θολουρα της κατι της ειχε ξεφυγει. Σε τετοιες περιπτωσεις κι ενα μηδενικο μπορουσε να κανει την διαφορα, ηλπιζε αυτην τη φορα να κατεληγε σε διαφορετικο αποτελεσμα. Εφοδιαστηκε μ' ενα παγωτο του κιλου, αισιοδοξια κι αρχισε παλι να βασανιζει το κομπιουτερακι που ηταν μπροστα της. Δεκα λεπτα αργοτερα η σταθμη του παγωτου ειχε κατεβει κατω απο την μεση και ως εκ θαυματος οι αριθμοι ηταν ακριβως οι ιδιοι, σταθεροι κι αναλλοιωτοι κοιτωντας την και βγαζοντας της την γλωσσα.
Εγειρε πισω στον καναπε της κι αναστεναξε. Εριξε μια ματια τριγυρω προσπαθωντας ν' αποτυπωσει οσο καλυτερα μπορουσε τον μελλοντικο τοπο του μαρτυριου της.
                         ==================================
Ηταν γραμματεας σε δικηγορικη φιρμα, αμοιβοταν καλα μα δεν μπορουσε να εξηγησει πως τα χρηματα φυλλορροουσαν μεσα απο τα χερια της καθε μηνα. Η αληθεια ηταν πως εκτος απο αμειλικτοι οι αριθμοι ηταν κι εξ ισου ακεραιοι. Τους τελευταιους εξι μηνες τα εξοδα της ειχαν εκτοξευθει στα υψη μα οχι αδικα. Οταν χωρισε με τον Ραιαν επρεπε να ψαξει να βρει δικο της διαμερισμα αφου ειχε κανει την ανοησια ν' αφησει το δικο της για να μετακομισει μαζι του στο δικο του. Τυχερη στην ατυχια της ειχε βρει ενα κουκλιστικο διαμερισματακι οπως ακριβως το ηθελε και μαλιστα πολυ συντομα, πραγμα ανηκουστο για Νεα Υορκη. Το μηνιαιο νοικι, η επιπλωση και τα κοινοχρηστα ηταν το πρωτο πραγμα που της ειχε ματωσει την τσεπη. Μετα ειχε σειρα το αυτοκινητο. Το παλιο της σαραβαλακι ειχε αποδημησει εις Κυριον αφου την ειχε υπηρετησει πιστα μια ολοκληρη δεκαετια. Η αγορα του καινουργιου ηταν ενα επιπλεον εξοδο που αντεχε μολις και μετα βιας μα δεν ειχε αλλη επιλογη. Εξ αλλου το ειχε αγορασει με δοσεις και υπηρχε ακομα διαδρομη για να διανυσει μεχρι την πληρη αποπληρωμη του.
                 ====================================
Χρειαζοταν απελπισμενα κλιματιστικο γιατι αν εκρινε απο τις διαθεσεις του καλοκαιριου που ερχοταν διχως κλιματιστικο θα μαρτυρουσε. Ομως τα χρηματα εξακολουθουσαν να μην υπαρχουν για αγορα καινουργιου κλιματιστικου. Το μονο που εμενε να κανει ηταν να κοιταξει για καποιο μεταχειρισμενο στις αγγελιες μηπως κι εβρισκε καποια ευκαιρια. Στρωθηκε μπροστα στον υπολογιστη της κι αρχισε να κοιταει. Τα ματια της ειχαν αποκτησει το μεγεθος ενος πιατακι απο καφε και την ετσουζαν οταν την ειδε. Πλησιασε την οθονη για να σιγουρευτει πως αυτο που διαβαζε ηταν αληθεια. Εβαλε και τα γυαλια της, καλου κακου, και διαβασε.
'Κλιματιστικο, τελευταιας τεχνολογιας, για χωρους 75 - 80 τετραγωνικων, με τηλεχειριστηριο, ολοκαινουργιο, 50 δολαρια. Πληροφοριες στο κατωθι τηλεφωνο'.
Ενταξει, ηταν απατη, το ηξερε, δεν γινοταν να ειναι αληθεια αυτο που διαβασε αλλα το χερι της την ετρωγε να παρει τηλεφωνο. Ο δισταγμος κρατησε λιγα δευτερολεπτα. Σχηματισε τον αριθμο ενω απο μεσα της ελεγε στον εαυτο της πως ηταν χαζη να πιστευει κατι τετοιο. 
                      ===================================
Στην διεθυνση που της εδωσαν απο το τηλεφωνο ηταν ενα μαγαζι που δεν σου γεμιζε το ματι, ο υπαλληλος ομως που ανελαβε να την εξυπηρετησει το γεμιζε και το παραγεμιζε. Μετα ειδε κατι σαν δαχτυλιδι στο χερι του και κουνησε το κεφαλι της.
-'Παλι καλα που δεν τους μαρκαρουν σαν τα γελαδια στο Ουεστ' σκεφτηκε. 'Αλλα ποτε δεν ξερεις που μπορουν να φτασουν για να προστατευσουν τα περουσιακα τους στοιχεια'.
-'Η δεσποινις Μπειλ' ? εκανε ο μορφονιος. 'Η δεσποινις Σιρλευ Μπειλ' ?
-'Ακριβως' απαντησε η Σιρλευ. ' Εχω ερθει εδω για...'
-'Ναι, το γνωριζω' ειπε ο υπαλληλος. Απλα υπαρχει ενα μικρο θεμα' προσθεσε.
-'Το ξερα πως καποιο λακκο εχει η φαβα' εκανε η Σιρλευ. 
-'Δεν ειναι αυτο που φανταζεστε' εκανε ο υπαλληλος. 'Για να αγορασετε το κλιματιστικο σ' αυτην τη τιμη θα πρεπει ν' απαντησετε σε τρεις πολυ απλες κι ευκολες ερωτησεις. Δεν θα σας δυσκολεψει καθολου, πιστεψτε με' επανελαβε χαμογελωντας της.
                        ===============================
Πρεπει να ειχε δεχτει λογω του χαμογελου του, δεν υπηρχε αλλη εξηγηση.
-'Εμπρος λοιπον, ρωτηστε με' εκανε σιγουρη πως ειχε κανει ολο τον κοπο αδικα.
-'Πρωτη ερωτηση' ειπε ο κουκλος. 'Αν μια φιλη σας ειχε δεσμο μ' εναν διασημο και δεν σας ελεγε με ποιον θα το αποδεχοσασταν η θα επιμενατε να μαθετε ποιος ηταν ' ?
-'Θελει και ρωτημα' ? εκανε η Σιρλευ. 'Θα επεμεινα μεχρι να μου ελεγε'.
-'Ωραια. Δευτερη ερωτηση. Καποιος που συμπαθειτε πολυ σας εχει αγορασει ενα δωρο για τα γενεθλια σας και το μαθαινετε. Θα κανετε υπομονη μεχρι τα γενεθλια σας για να δειτε τι σας πηρε η θελετε να το μαθετε αμεσα διχως χρονοτριβες' ?
-'Τωρα μαλιστα' εκανε η Σιρλευ. 'Αγγιξες ευαισθητη χορδη, να το ξερεις. Μα τι συζηταμε ? Θα το ζητουσα εκεινη τη στιγμη, δεν θα μπορουσα να περιμενω'.
-'Τελεια. Και τωρα η τελευταια ερωτηση. Αν απαντησετε σωστα και σ' αυτην το κλιματιστικο ειναι δικο σας μονο με 50 δολαρια'.
                   =================================
-'Στο γραφειο που δουλευετε καποιος θα παρει προαγωγη, μπορει κι εσεις. Ο φακελος με το ονομα ειναι στο γραφειο του διευθυντη. Τον ανοιγετε η περιμενετε την επισημη ανακοινωση' ?
Το κλιματιστικο ηταν ακριβως οπως το διαφημιζαν. Το μονο που την φοβιζε ηταν μηπως δουλευε για μικρο χρονικο διαστημα και μετα, ετσι απλα και ξαφνικα, τιναζε τα πεταλα.
Ο ειδικος που ειχε φωναξει για την εγκατασταση την καθησυχασε. Το κλιματιστικο ηταν απολυτως ενταξει. Ο ιδιος μονο ειχε εγκαταστησει εκατονταδες τετοια σε μικρο χρονικο διαστημα. Μαλιστα του ειχε κανει εντυπωση πως μονο γυναικες το ειχαν αγορασει αλλα δεν ηταν κατι που τον απασχολουσε. Μεχρι στιγμης, μολονοτι ο χρονος λειτουργιας τους ηταν ακομα μικρος, καμια δεν του ειχε παραπονεθει για κατι. Της ευχηθηκε για την νεα γορα, πηρε την αμοιβη του και τον αφησε να φυγει αφου τα στανταρντ του ουτε καν πλησιαζαν εκεινα του υπαλληλου στο μαγαζι με τα κλιματιστικα. Εκατσε στον καναπε της τρισευτυχισμενη και πηρε στα χερια της το εγχειριδιο για να το μελετησει πριν το θεσει σε λειτουργια.
                 ====================================
Δεν διεφερε σε τιποτα απ' ενα αλλο κλιματιστικο. Οι οδηγιες ηταν απλες κι ευχρηστες, κι ενα παιδακι δημοτικου θα μπορουσε να το χειριστει. Το μονο πραγμα που της εκανε εντυπωση ηταν πως στο κατω μερος της καθε σελιδας του εγχειριδιου ηταν γραμμενη με κεφαλαια γραμματα η ιδια φραση. 'Μην πατησετε ποτε για κανενα λογο το κοκκινο κουμπι του χειριστηριου'.
Εριξε μια ματια στο χειριστηριο. Οντως υπηρχε ενα κοκκινο κουμπι καλυμμενο με κατι σαν πλαστικο θολο για να μην μπορει να πατηθει κατα λαθος. Οσο και να κοιταξε το εγχειριδιο δεν ειδε πουθενα καμια αναφορα για το συγκεκριμενο κουμπι. Μα αν δεν χρειαζοταν πουθενα τοτε γιατι υπηρχε ? Αυτο που ξεκινησε αρχικα σαν μια απλη απορια εξελιχθηκε ραγδαια σ' εμμονη. 
Ειχε ψαξει στο διαδικτυο μηπως μαθαινε κατι, ειχε ρωτησει οποιον μπορουσε να εχει μια ιδεα αλλα το κοκκινο κουμπι παρεμενε ενα αλυτο μυστηριο. Ειχε αρχισει να της τριβελιζει το μυαλο στην δουλεια, στον κινηματογραφο, στον υπνο, παντου. Αφου δεν χρησιμευε γιατι υπηρχε ? Και τι θα συνεβαινε αν καποιος το παταγε ? Ενοιωθε πως πια της ειχε γινει ψυχωση.
                   =================================
Ηταν βραδυ, καθισμενη στον καναπε κι εβλεπε τηλεοραση. Για την ακριβεια η τηλεοραση ηταν απλα ανοιχτη, αυτο που κοιταγε η Σιρλευ ηταν το χειριστηριο του κλιματιστικου. Το πηρε στα χερια της και με το νυχι αφαιρεσε το πλαστικο καλυμμα απο το κοκκινο κουμπι. Το ζυγισε λιγο στο μυαλο της και μετα το πατησε. Δεν εγινε τιποτα. Τιποτα δεν αλλαξε. Προφανως το κουμπι δεν ειχε καμια χρησιμοτητα. Εβαλε τον χρονοδιακοπτη για να κλεισει το κλιματιστικο σε 5 ωρες και πηγε για υπνο. Ξυπνησε λιγες ωρες μετα απο μια εντονη αισθηση ψυχους. Η κρεβατοκαμαρα της ειχε γινει σαν ιγκλου. Πηγε στο σαλονι, αναψε τα φωτα και κοιταξε το κλιματιστικο. Εδειχνε 20 βαθμους με μια οριζοντια γραμμουλα μπροστα απο τον αριθμο.
-20 ? Τι ηταν αυτο ? Δοκιμασε να το κλεισει απο το χειριστηριο μα εκεινο συνεχιζε να λειτουργει. Προσπαθησε απο το κουμπι πανω στο κλιματιστικο, παλι τιποτα. Οταν το εβγαλε απο την μπριζα κι εκεινο συνεχισε να δουλευει ενοιωσε το πρωτο κυμα πανικου. Εριξε μια ματια στην θερμοκρασια. Τωρα εδειχνε -30 και συνεχιζε να πεφτει.
                         ==================================
Προσπαθησε να βρει πιο βαρια ρουχα μα ενοιωθε τις δυναμεις της να την εγκαταλειπουν. Κρυωνε πολυ, ολο της το κορμι πονουσε. Η θερμοκρασια ηταν πλεον πολικη κι εκεινη φορουσε ακομα ενα μεταξενιο νυχτικο. Προλαβε να κατσει στον καναπε πριν χασει τις αισθησεις της.
Ειχε μελανιασει ολοκληρη, καταλαβαινε πως ηταν ενα βημα μακρια απο τον θανατο μα δεν μπορουσε να κανει τιποτα. Δεν το εμαθε ποτε μα η τελευταια της, παγωμενη ανασα βγηκε οταν η θερμοκρασια ειχε φτασει τους -85 βαθμους και συνεχιζε να κατρακυλαει.
Το σχεδιο των Σεθ- Αντρεν ηταν διαβολικο, πανουργο και παρα πολυ απλο. Ο μονος τροπος για να κατακτησουν την Γη ηταν να ξεφορτωθουν τους υπαρχοντες κατοικους διχως να εμπλακουν σε συρραξη μαζι τους. Ο πλανητης τους πεθαινε αργα μα σταθερα αφου η φυσιολογικη θερμοκρασια που ζουσαν οι Σεθ - Αντρεν, -1000 βαθμους, ειχε παρει την ανηφορα και βρισκοταν πια στους -700. Χρειαζονταν καποιο σχεδιο και οταν εκεινη η φαεινη ιδεα επεσε στο τραπεζι την υιοθετησαν ολοι. Ναι, θα δουλευε, οσο υπηρχαν γυναικες στη Γη.
                  ===============================
Τα κλιματιστικα ηταν καμουφλαρισμενα μηχανηματα που θα δημιουργουσαν ατμοσφαιρικες συνθηκες απαραιτητες για την επιβιωση τους. Το μονο που ειχαν να κανουν ηταν να γεμισουν ολον το κοσμο με δαυτα ξεροντας πως αργα η γρηγορα το κοκκινο κουμπι θα τους εκανε την δουλεια. Δημιουργησαν ενα ερωτηματολογιο που τους σιγουρευε σε ποιους, κυριως γυναικες, επρεπε να δωσουν τα μηχανηματα ουτως ωστε κανενα να μην πηγαινε χαμενο. 
Σε λιγες εβδομαδες η θερμοκρασια στην Γη θα ηταν σε τετοια επιπεδα που οι γηινοι θα πεθαιναν απο το κρυο ενω οι Σεθ - Αντρεν θα ευρισκαν τον καινουργιο τους παραδεισο.
Εκατομμυρια μηχανηματα σ' ολον το κοσμο δουλευαν για να δημιουργησουν τις τελειες συνθηκες, ολα ειχαν παει οπως ακριβως τα ειχαν σχεδιασει.
Η αληθεια ηταν πως οι Σεθ - Αντρεν ρισκαραν. Πονταραν στην αστειρευτη γυναικεια περιεργεια και δικαιωθηκαν. Χαρη στις γυναικες σαν την Σιρλευ Μπειν θ' αποκτουσαν ενα νεο σπιτικο που ευελπιστουσαν πως θα κρατουσαν για πολλες χιλιαδες χρονια ακομα. 








                                                              ΤΕΛΟΣ 
    

                            Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ









                                                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 25










-'Φερε αλλη μια κανατα κρασι' ειπε ο Γκραφ ενω ο Κουλσακ τον κοιταζε περιεργα.
-'Δεν ηρθαμε εδω για ν' αδειασουμε τα βαρελια' ειπε ψιθυριστα. 'Πρεπει να συλλεξουμε πληροφοριες για τον Τραγκνα' συνεχισε. 'Και μην ξεχνας πως χρειαζομαστε καθε βοηθεια που μπορουμε να εχουμε, ο τυπος δεν θα ερθει μονος του. Τι μπορουμε να κανουμε οι δυο μας' ?
-'Ησυχασε Κουλσακ. Μπορει ν' απολαμβανω μια κουπα κρασι λιγο περισσοτερο απ' οτι πρεπει αλλα ταυτοχρονα δουλευω. Βλεπεις εκεινο τον γερο στο τραπεζι διαγωνια ? Νομιζω πως εχει την καταλληλη ηλικια να θυμαται τα πεπραγμενα του Τραγκνα. Πιστευω πως αν τον ρωτησουμε κατι θα εχει να μας πει' ειπε ο Γκραφ. 'Ελα, παμε, τωρα που δεν εχει κοσμο'.
Πλησιασαν το τραπεζι που καθοταν ο γερος και ευγενικα του ζητησαν να καθησουν. 
-'Θελουμε καποιες πληροφοριες για καποιον που τον λενε Τραγκνα' ειπε χωρις περιστροφες ο Κουλσακ. 'Εχουμε λογους να νομιζουμε πως θα επιστρεψει εδω, στον Σολακ, για να ολοκληρωσει καποιες δουλειες που αφησε μισοτελειωμενες απο παλια. Ξερεις να μας πεις κατι' ?
                      =================================
Ο γερος τους κοιταξε αδιαφορα και ζητησε τον λογαριασμο.
-'Δικα μας' εκανε ο Γκραφ. 'Μπορεις να μας βοηθησεις' ?
-'Δεν ξερω για τι πραγμα μιλατε' εκανε ο γερος στο τελος.
-'Ποιον μπορουμε να ρωτησουμε' ? ειπε ο Κουλσακ.
-'Σας ειπα, δεν ξερω. Αφηστε με τωρα, πρεπει να φυγω'.
Ο γερος σηκωθηκε και με αργο βημα βγηκε απο το καπηλειο.
Σπαταλησαν μια ωρα ρωτωντας τους υπολοιπους θαμωνες χωρις αποτελεσμα. Απογοητευμενοι αποφασισαν να φυγουν.
Η επιθεση που δεχτηκαν εξω απο το καπηλειο τους αιφνιδιασε πληρως. Ενας μασκοφορος ορμησε πανω τους και με αλλεπαλληλα χτυπηματα τους εβγαλε εκτος μαχης. Την ωρα που επεφτε αναισθητος ο Κουλσακ αναρωτιοταν αν ειχε προλαβει να δωσει εστω ενα χτυπημα. Αμεσως μετα ακολουθησε ο Γκραφ που ειχε δεχτει ενα χτυπημα στο κεφαλι.
                     ============================
-'Ποιοι ειστε ? Τι γυρευετε ? Γιατι ρωτατε για τον Τραγκνα' ? ρωτησε μια φωνη πισω τους.
Ηταν δεμενοι πισθαγκωνα σε δυο καρεκλες . Δεν ηξεραν που βρισκονταν, ουτε ποιος τους ειχε επιτεθει. Αυτος  που τους ρωτουσε ηταν πισω τους και η φωνη του ηταν περιεργη. Μια αποπειρα να λυθουν απεβη ακαρπη κι εγκατελειψαν την προσπαθεια.
-'Καλα θα κανετε να μας λυσετε. Εμεις'....Το χτυπημα στο αριστερο αυτι δεν ηταν δυνατο αλλα τον πονεσε. Ο Γκραφ εσφιξε τα δοντια και δοκιμασε να ελευθερωθει.
-'Απαντηστε σ' αυτο που σας ρωταω αλλιως η ζωη σας δεν εχει καμια αξια' ειπε η φωνη.
-'Ενταξει, ενταξει, θα σας πουμε' εκανε ο Κουλσακ κι αρχισε να μιλαει. Οταν σταματησε δεν υπηρξε καμια αμεση αντιδραση απο τον αγνωστο ανακριτη τους. Η φωνη μιλησε και παλι.
-'Πως ξερουμε οτι δεν λετε ψεμματα' ? ρωτησε.
-'Θα ερχομαστε εδω ετσι χωρις λογο ? ειπε ο Γκραφ. 'Το ξερετε και μονοι σας πως δεν ειμαστε ντοπιοι. Για ποιον λογο να πουμε ψεμματα' ?
                ==============================
Η φωνη που εδωσε εντολη να τους λυσουν ηταν του γερου στο καπηλειο. Ο Γκραφ με τον Κουλσακ ετριβαν τα πονεμενα τους μελη προσπαθωντας να επαναφερουν την ροη του αιματος.
-'Αν αυτα που λετε ισχυουν τοτε σιγουρα ο Τρανγκνα θα επιστρεψει συντομα με παρεα' ειπε ο γερος. Πρεπει να προετοιμαστουμε καταλληλα' προσθεσε.
-'Υπαρχει κοσμος πανω στον οποιο μπορουμε να βασιστουμε' ? ρωτησε ο Κουλσακ.
-'Ελαχιστοι' ακουστηκε η φωνη που τους ανεκρινε ενω ταυτοχρονα εριχνε την κουκουλα της.
-'Η κορη μου' εκανε ο γερος. 'Μαζι μ' εσας ειμαστε τεσσερεις ολοι κι ολοι, αυτοι που βλεπετε'.
Ο Γκραφ με τον Κουλσακ κοιταχτηκαν απορημενα. 
-'Δεν ξερουμε καν ποσους θα φερει μαζι του ο Τραγκνα' εκανε ο Κουλσακ. 
-'Σιγουρα περισσοτερους απο μας' ειπε ο γερος 'αλλα οχι και καποιον στρατο. Αυτο που χρειαζομαστε ειναι ενα σχεδιο δρασης. Το μονο θετικο ειναι πως δεν εχει ιδεα πως θα τον περιμενουμε. Ο αιφνιδιασμος θα ειναι το κυριο οπλο μας'.
               ================================
Ο γερος τους εξηγησε πως στον Σολακ η πλειψηφια του κοσμου ηταν εργατες και αγροτες οποτε η βοηθεια που μπορουσαν να περιμενουν απο τους αυτοχθονες κατοικους ηταν μηδαμινη.
Κανεις δεν θα ριψοκινδυνευε την ζωη του για να πολεμησει τον Τραγκνα.
 Συντομα βρισκονταν ολοι γυρω απο ενα τραπεζι συζητωντας.
-'Για θηλυκο εχεις βαρυ χερι' σχολιασε καποια στιγμη ο Γκραφ. 
-'Και θανατηφορο επισης' συμπληρωσε ο γερος. 'Η κορη μου ειναι η πιο ικανη πολεμιστρια απο καθε αλλον που ζει στον Σολακ. Το οτι ζειτε το χρωστατε σε μενα'.
Ο Γκραφ ξεροκαταπιε κι εστρεψε και παλι το βλεμμα στην ουσιωδη συζητηση.
-'Εχεις καποια ιδεα για το τι να κανουμε' ? ρωτησε ο Κουλσακ τον γερο.
-'Αυτο θα το βρει η κορη μου' εκανε ο γερος. 'Αυτη καταστρωνει παντα τα σχεδια'.
Ο Γκραφ με τον Κουλσακ κοιταχτηκαν. Δεν ηξεραν τι ακριβως θα συναντουσαν οταν προσγειωσαν το Γιζγκαρνοφ στον Σολακ, σιγουρα ομως δεν ηταν αυτο.
                 ================================
-'Εγω ειμαι ο Γκραφ κι αυτος ειναι ο Κουλσακ επι τη ευκαρια' ειπε ο Γκραφ.
-'Εγω λεγομαι Ντουμελ και η κορη μου Ραντα' ειπε ο γερος ολοκληρωνοντας τον κυκλο των συστασεων. Μετα στραφηκε προς την Ραντα που εμοιαζε αρκετα προβληματισμενη.
-'Ο Τραγκνα δεν θα επιτεθει πριν να ειναι σιγουρος για την δυναμη αντιστασης' ειπε τελικα η κοπελα. 'Απο την δικη μας μερια δεν μπορουμε να τον αφησουμε να μπει στην πολη, θα χαθουν πολλοι αθωοι. Πιστευω πως ο Τραγκνα θ' αναζητησει καταφυγιο καπου κοντα στην πολη, θα στειλει τους ανιχνευτες του για να δει την δυναμη πυρος που μπορει να υπαρχει και μετα θα επιτεθει. Αν ημουνα στη θεση του θα πηγαινα σ' ενα υψωμα, ενα χιλιομετρο απο δω, και θα περιμενα εκει να μαθω τα νεα. Αν παμε πρωτοι εμεις εκει θα εχουμε το πλεονεκτημα. Οποιος εχει αυτο το υψωμα μπορει να σταματησει στρατο ολοκληρο με μια χουφτα αντρες'.
-'Κι αν δεν εμφανιστει ποτε ? Αν εχουμε κανει λαθος' ? ρωτησε ο Γκραφ.
-'Αυτο θα το ξερουμε συντομα' απαντησε η Ραντα.
                             ===============================
Το μοναδικο μεταφορικο μεσον που υπηρχε στον Σολακ ηταν τ' αλογα κι αυτα χρησιμοποιησαν οι τεσσερεις τους για να φτασουν στο υψωμα στο οποιο ειχε αναφερθει η Ραντα. Η ιδια ειχε φροντισει να τα φορτωσει με σακους που το περιεχομενο τους ηταν ακομα αγνωστο στους δυο συντροφους του Ελλερυ. Λιγο πριν φτασουν στον προορισμο τους μια καταιγιδα επικων διαστασεων ξεσπασε που ειχε σαν αποτελεσμα να τους καθυστερησει αρκετα και να ειναι βρεγμενοι μεχρι το κοκκαλο οταν εφτασαν. Ο Ντουμελ και η Ραντα εμοιαζαν συνηθισμενοι σε τετοιου ειδους καιρικα φαινομενα κι εδειχναν σαφως πιο ανετοι οταν εφτασαν στο σημειο του υψωματος που ειχε υποδειξει η Ραντα. Βρηκαν καταφυγιο σε μια σπηλια, απο την εισοδο της οποιας ειχαν σε απολυτο ελεγχο ολη την θεα που απλωνοταν μπροστα στα ποδια τους κι αναψαν μια φωτια σε μια προσπαθεια να στεγνωσουν απο την ξαφνικη καταιγιδα. Οταν τα πραγματα επανηλθαν σε μια φυσιολογικη ροη ο πρωτος που εθεσε απορια ηταν ο Γκραφ.
-'Τι κανουμε απο δω και περα λοιπον' ?
                       ===============================
-'Πρεπει να τους αιφνιδιασουμε απο την αρχη' εκανε η Ραντα. 'Θα υπερτερουν σιγουρα σε αριθμο, πραγμα που σημαινει πως οσους και να σκοτωσουμε στην αρχη, το βλεπω απιθανο να μην εμπλακουμε σε κανονικο ανταρτοπολεμο. Εσεις οι δυο θα πατε αριστερα και δεξια απο εδω που ειμαστε. Οταν τους χτυπησουμε με τον πατερα μου θα ψαξουν ν' αναπτυχθουν απο τα πλαγια μας. Δεν θα περιμενουν πως καποιοι θα ειναι ηδη εκει, οποτε θα βγαλουμε απο την μεση ακομα περισσοτερους. Θυμηθειτε πως προκειται για ολοκληρωτικη συρραξη. Η εμεις η αυτοι'.
-'Και μια το ανεφερες' εκανε ο Κουλσακ 'πως ακριβως θα τους χτυπησουμε εμεις ? Με πετρες η θα τους τρομαξουμε με τις φωνες μας' ? προσθεσε ειρωνικα.
Αντι απαντησεως η Ραντα ανοιξε δυο σφραγισμενους σακους και τους αδειασε στο εδαφος.
-'Γαντι - λειζερ' ειπε. 'Ακομα κι ενας αδαης μπορει να το χρησιμοποιησει και να φερει αποτελεσμα. Θα τα καταφερετε η να σας δειξω πως πετανε τις πετρες' ?
Ο Κουλσακ εκανε μια κινηση καταλαβαινοντας πως αυτην τη συζητηση δεν θα την κερδιζε.
                    =============================
-'Υποθετωντας πως ολα πανε οπως τα σχεδιαζουμε' ειπε ο Ντουμελ 'και απαλλασουμε τον κοσμο απο τον Τραγκνα. Τι υπαρχει μετα για σας' ?
-'Ο Τραγκνα ειναι ο πρωτος απο μια ομαδα πεντε ατομων που πρεπει να βρουμε και να εξοντωσουμε' απαντησε ο Γκραφ. 'Ειναι λιγο πολυπλοκο για να το εξηγησω'.
-'Κυνηγοι επικηρυγμενων' ? ρωτησε η Ραντα. 'Αμοιβεστε με το κεφαλι' ?
-'Οχι, καμια σχεση με κατι τετοιο' ειπε ο Γκραφ. 'Οπως ειπα, ειναι αρκετα μπερδεμενο και απαιτει αρκετο χρονο για να το εξηγησουμε'.
Η Ραντα ξαπλωσε σ' ενα μαλακο σημειο του εδαφους της σπηλιας με τον αγκωνα ακουμπισμενο κατω και την παλαμη της να υποβασταζει το κεφαλι της.
-'Προς το παρον το μονο που εχουμε αφθονο ειναι χρονος' σχολιασε.
Ο Γκραφ γυρισε και κοιταξε τον Κουλσακ σαν να ζητουσε μια σιωπηλη συγκαταβαση. Ο Κουλσακ του την εδωσε με μια ανεπαισθητη κινηση των ωμων του.
                  ===================================
-'Δεν ξερω τι περιμενα ν' ακουσω' ειπε ο Ντουμελ 'σιγουρα ομως οχι κατι τετοιο' προσθεσε.
Ο Κουλσακ με τον Γκραφ εκαναν μια κινηση κατανοησης.
-'Κι αν δεν τα καταφερετε' ? ρωτησε η Ραντα. 'Τοτε τι θα συμβει' ?
Ο Γκραφ γελασε και ο Κουλσακ τον μιμηθηκε.
-'Που να ξερουμε' ? απαντησε. 'Αν δεν τα καταφερουμε σημαινει πως θα ειμαστε νεκροι. Και οι νεκροι δεν μπορουν να ξερουν την συνεχεια στον κοσμο των ζωντανων'.
-'Πραγμα που σημαινει πως με καποιον τροπο πρεπει να τα καταφερουμε' προσθεσε ο Κουλσακ.
-'Ποιος ειναι ο επομενος στοχος σας μετα απο δω' ? επεμεινε η Ραντα.
-'Αυτο θα το δουμε αφου βγουμε ζωντανοι στην αναμετρηση με τον Τραγκνα. Μαλλον θα επιλεξουμε καποιον στην τυχη, οπως καναμε και τωρα' συμπληρωσε.
-'Για κατι τοσο σοβαρο πολλα δεν αφηνετε στην τυχη' ? ρωτησε η Ραντα.
Ο Γκραφ και ο Κουλσακ γυρισαν και την κοιταξαν φανερα προβληματισμενοι.


  

                         THANOS ATHANASOPOULOS









              ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ



                                                    







Δεν το διαβασε ολοκληρο. Σταματησε αποτομα ενω μια χλωμαδα ειχε απλωθει στο προσωπο του. Το χαρτι με το ρεπορταζ επεσε απο τα τρεμαμενα χερια του πανω στο τραπεζι.
Στο μυαλο του ηρθε η εκμυστηρευση που του ειχε κανει σε μια σπανια στιγμη διαυγειας.
Δεν θυμοταν ουτε πως του ερχονταν οι ιδεες, ουτε πως τις εγραφε, τα μαθαινε κι ο ιδιος την επομενη μαζι με ολους τους υπολοιπους. Αυτο δεν ηταν προβλημα ουτε για κεινον, ποσο μαλλον για την εφημεριδα που ειχε μια σειρα επιτυχημενων κι αποκλειστικων ρεπορταζ. Ομως αυτο εδω δεν ηταν ενα απλο ρεπορταζ οπως τ' αλλα. Γυρισε και κοιταξε τον διευθυντη συνταξης.
-'Παρε τον τηλεφωνο' ειπε με μια εκδηλη αγωνια στη φωνη. 'Παρε τον τωρα στο τηλεφωνο'.
Ο υπευθυνος συνταξης υπακουσε αφηνοντας το τηλεφωνο να χτυπαει επανειλλημενα.
-'Δεν απανταει' ειπε κλεινοντας το ακουστικο. 'Μα τι συμβαινει' ? ρωτησε εκπληκτος.
-'Στειλε καποιον στο σπιτι του' εκανε ο αρχισυντακτης με τον πανικο πια να εχει πληρως επικρατησει. 'Κανε γρηγορα' προσθεσε ενω ταυτοχρονα του εδινε το ρεπορταζ να διαβασει.
                      =============================
Το προγραμμα του Λιαμ Φιννι ηταν εδω και τρια χρονια λιτο, συγκεκριμενο και εξαιρετικα παραδοξο. Δουλευε για την Lean On News, μιας μικρης εμβελειας κι απηχησης εφημεριδας αλλα ειχε οτι ακριβως ηθελε. Κανεναν ελεγχο, ανοχη απεναντι στον αλκοολισμο που του χτυπουσε επιμονα την πορτα κι ενα σεβασμο απο τους υπολοιπους συναδελφους αφου, συμφωνα με την δικη του αισθηση, πριν μερικες εκατονταδες χρονια ειχε κερδισει βραβειο Πουλιτζερ.
Ο τροπος με τον οποιο λειτουργουσε απο τοτε που τον ειχε εγκαταλειψει η Νινα παρεμενε σταθερος. Σπαταλουσε ασκοπα την ημερα του κανοντας τιποτα η ασημαντα πραγματα και μολις νυχτωνε εμοιαζε να ξυπναει. Συντροφια με δυο μπουκαλια ιρλανδεζικο Dead Rabbit ξεκινουσε να γραφει το ρεπορταζ του και το παρεδιδε ο ιδιος στην εφημεριδα οταν το τελειωνε, αφηνοντας το παντα στον Γουιλι στην υποδοχη. Μετα, μεχρι να ξημερωσει, εκανε ατελειωτες βολτες στην πολη και μολις εβγαινε το φως του ηλιου ετρεχε πισω στο σπιτι του να κρυφτει μεχρι να βραδιαζε ξανα.  
                    ================================
Μεχρι την στιγμη που η Νινα εφυγε απο την ζωη του ολα ηταν διαφορετικα. Φευγοντας, αφου ειχε εξαπολυσει ενα πληθος παραπονων που ο Λιαμ ποτε δεν ειχε εμπεδωσει, αλλαξαν ολα.
Ο ιδιοκτητης της καβας κοντα στο σπιτι του ειχε γινει ο καλυτερος φιλος του, οι παραδοσεις ετοιμου φαγητου αγαπημενη συνηθεια και το Dead Rabbit ο μοχλος ωθησης για να καταφερνει ακομα να ολοκληρωνει ενα ρεπορταζ. Βεβαια το φευγιο της Νινας ειχε και τα καλα του, το εξης ενα. Τωρα μπορουσε να ξοδευει τα χρηματα του στο αγαπημενο του χομπι, την συλλογη γραφομηχανων. Προσφατα μαλιστα ειχε αγορασει μια σπανια, κοκκινη, που ειχε βρει σ' ενα ξεχασμενο απο θεους κι ανθρωπους παλαιοπωλειο για ενα σχετικα υψηλο αντιτιμο, κατι που δεν θα συνεβαινε ποτε αν η Νινα εξακολουθουσε να υπαρχει στην ζωη του. Ο Λιαμ Φιννι μπορει σε ολα τ' αλλα να ηταν ανθρωπος της εποχης του αλλα στην συγγραφη του ρεπορταζ ηταν παλαιομοδιτης. Μισουσε τους υπολογιστες κι οτι αυτοι συνεπαγονταν. Λατρευε να χρησιμοποιει γραφομηχανη, κατι που η Νινα ποτε δεν ειχε καταλαβει, ουτε ειχε αποδεχτει.
                     ===============================
Ολα ειχαν ξεκινησει περιπου ενα μηνα πριν. Βρισκοταν μπροστα στην γραφομηχανη που ειχε αγορασει απο εκεινο το παλαιοπωλειο με το Dead Rabbit διπλα του κι επαιζε μηχανικα με τα πληκτρα προσπαθωντας να σκεφτει τι θα εγραφε. Ως συνηθως, δεν ειχε την παραμικρη ιδεα.
Οταν τελειωσε το γραψιμο ειχε πιει ολο το Dead Rabbit. Πηρε ενα δευτερο μπουκαλι, το εχωσε μεσα στο παλτο του, πηγε στην εφημεριδα, αφησε το ρεπορταζ μεσα σ' εναν φακελο στον Γουιλι και ξεκινησε τις μεταμεσονυχτιες βολτες του. Το μπουκαλι τελειωσε την στιγμη που ο ηλιος εκανε δειλα την εμφανιση του, σημαδι πως επρεπε να γυρισει σπιτι. Επεσε σαν κεραυνοπληκτος στον καναπε παραδομενος στις αγκαλες του Μορφεα. Δεν ηξερε καν τι ωρα ηταν οταν ο επιμονος ηχος του τηλεφωνου τον ξυπνησε. Ο αρχισυντακτης του εδινε συγχαρητηρια ρωτωντας τον πως το ειχε ανακαλυψει, ο Λιαμ, ακομα κοιμισμενος πεταξε ενα 'μα τι νομιζες, παιζουμε' ? και ξαναπεσε για υπνο. Οταν ξυπνησε δεν θυμοταν τιποτα. Ουτε τι ειχε γραψει, ουτε τα συγχαρητηρια του αρχισυντακτη, τιποτα. Τα κενα μνημης του πολλαπλασιαζονταν ραγδαια .
                        ==============================
Οταν ξανασυνεβη δεν εδωσε την πρεπουσα σημασια. Ειχε γραψει για ενα πραξικοπημα στο Βελγικο Κογκο που ειχε εκδηλωθει λιγο μετα που ειχε παραδωσει το ρεπορταζ του, ενα πολυνεκρο σιδηροδρομικο ατυχημα στην Ινδια οριακα πριν αυτο συμβει μα δεν θυμοταν το πως για κανενα απο τα δυο.
Στις επιμονες ερωτησεις των ανωτερων του να τους αποκαλυψει τις πηγες του απαντουσε με γενικολογα. Τι να τους ελεγε ? Πως δεν ηξερε ? Εδω καλα καλα δεν θυμοταν πως τα ειχε γραψει. Τ' απεδωσε ολα σε συμπτωσεις και θεωρησε το θεμα ληξαν. Αυτα μεχρι που και το τριτο ρεπορταζ του επαληθευτηκε πανηγυρικα. Αυτο τον προβληματισε. Που στο διαβολο ηξερε πως η συνοδος κορυφης για τα πυρηνικα θα ναυαγουσε πριν εκεινη ακομα ξεκινησει ?
Εδω συνεβαινε κατι αλλο, κατι που για να μπορουσε να το καταλαβει απαιτουσε διαυγεια και καθαροτητα μυαλου, κατι που το Dead Rabbit δεν του το επετρεπε.
Μετα απο πολυ καιρο εκατσε μπροστα στην γραφομηχανη διχως το μπουκαλι με το ουισκι. Γι αλλη μια φορα το ρεπορταζ ηταν ετοιμο πριν το ξημερωμα.
                       ================================
Αυτο το ρεπορταζ δεν το παρεδωσε ποτε. Παρεμεινε νηφαλιος αναμενοντας αν θα πραγματοποιουνταν. Περασαν καμποσες ωρες διχως να συμβει τιποτα. Ενταξει, τωρα ηταν σιγουρος πως δεν θα γινοταν σεισμος 6 ριχτερ στην Νεα Υορκη. Ηταν το πρωτο ρεπορταζ του που δεν επαληθευοταν. Αντι να του παρασχει εξηγηση αυτο τον μπερδεψε χειροτερα.
Το επομενο ρεπορταζ του ομως οχι μονο επαληθευτηκε αλλα ηταν τοσο λεπτομερες που εδινε την αισθηση πως ο συντακτης του βρισκοταν εκει την στιγμη του συμβαντος. Το τουνελ μετα την 69η λεωφορο ειχε οντως καταρρευσει, με πολλους νεκρους κι ακομα περισσοτερους τραυματιες κι αποτελουσε αποκλειστικη ειδηση της Lean On News αφου ειχε δημοσιευθει σχεδον ταυτοχρονα με το ατυχες περιστατικο. Η ολιγοημερη αποχη απο το αλκοολ εκανε το θαυμα της αφου πια ο Λιαμ αντιλαμβανοταν πως κατι τελειως εξω απο τα συνηθισμενα συνεβαινε κι ηταν αποφασισμενος να το ανακαλυψει. Ενας μονο τροπος υπηρχε να το βρει.
                ===================================
Για δυο μερες ο Λιαμ ειχε αυτοαποκλειστει στο σπιτι του αποσυνδεοντας ακομα κι αυτο το τηλεφωνο. Εγραψε 4 ρεπορταζ εκ των οποιων τα δυο τα πηγε για δημοσιευση ενω τ' αλλα δυο τα κρατησε σπιτι. Συνεβη αυτο που ειχε ηδη υποψιαστει. Τα δυο δημοσιευμενα επαληθευτηκαν αμεσα, τ' αλλα που ειχε κρατησει δεν συνεβησαν ποτε. Ειχε λυσει το πρωτο σκελος του γριφου αλλα παρεμενε ενα ακομα που δεν ειχε απαντηση. Οτι δημοσιευοταν συνεβαινε στην πραγματικοτητα αλλα δεν ειχε εξηγηση για το πως ο ιδιος γνωριζε κατι που δεν ειχε συμβει ακομα. Ηταν ωρα για ενα δευτερο πειραμα. Εγραψε αλλα 4 ρεπορταζ δινοντας τα δυο στην εφημεριδα και κρατωντας τ' αλλα με μια μικρη διαφοροποιηση. Και τα 4 αυτα ρεπορταζ τα ειχε γραψει σε αλλη γραφομηχανη. Οι χειροτερες υποψιες και φοβοι του επιβεβαιωθηκαν.
Κανενα ρεπορταζ δεν επαληθευτηκε. Τωρα ειχε πια τις απαντησεις που γυρευε μα το φορτιο ηταν αβασταχτο για ενα νηφαλιο μυαλο να το σηκωσει. Οτι δεν ειχε πιει ολες εκεινες τις μερες της ερευνας κατορθωσε να το πιει μεσα σε μιαμιση μερα. Επεσε σχεδον σε κωμα.
                   ===============================
Οταν συνηλθε ειχε χασει καθε αισθηση χρονου και τοπου. Εβαλε κατι στο στομα του κι εκατσε σταυροποδι στον καναπε προσπαθωντας να σκεφτει τις μελλοντικες κινησεις του. Οχι μονο δεν θα στελνε ξανα ρεπορταζ απο την κοκκινη γραφομηχανη αλλα επρεπε να την ξεφορτωθει αμεσα. Πηγε στο αποθηκακι του σπιτιου κι αρχισε να ψαχνει. Οταν το βρηκε επεστρεψε στο σαλονι, στο γραφειο του με τις γραφομηχανες. Σταθηκε λιγο περιεργαζοντας τες. Ηξερε πως αυτη ηταν η μοναδικη λυση, δεν μπορουσε να γινει κατι αλλο.
Ανεβοκατεβαζε με ανειπωτη μανια το σφυρι ξανα και ξανα πανω στην γραφομηχανη ενω μια αφυσικη γυαλαδα ειχε κανει την εμφανιση της στα ματια του. Δεν ενοιωθε κουραση, μονο μια αγρια χαρα καθως συνεχιζε να σφυροκοπαει την γραφομηχανη. Οταν σταματησε καποια στιγμη για να παρει ανασα διαπιστωσε πως την ειχε διαλυσει κυριολεκτικα. Πανω στο τραπεζι, στο πατωμα, παντου, υπηρχαν κοκκινα θραυσματα αυτου που καποτε ηταν μια γραφομηχανη. Το γελιο ενος παραφρονα γεμισε το σπιτι βλεποντας το θεαμα που μολις ειχε καταφερει. 
                    ================================
Μαζεψε επιμελως τα σκουπιδια, τα εβαλε σε μια σακουλα απορριματων και βγηκε απο το σπιτι. Στον πρωτο καδο πεταξε την σακουλα και ξεκινησε την αγαπημενη του βολτα.
Ο ανθρωπος που ειχε στειλει ο διεθυντης συνταξης απο την εφημεριδα να τον βρει δεν τον προλαβε για λιγα λεπτα. Με την βοηθεια του θυρωρου μπηκαν σπιτι του. Ολα ηταν τακτοποιημενα, σιγυρισμενα με τις γραφομηχανες του πανω στο τραπεζι με μια κοκκινη να ξεχωριζει απο τις αλλες μα ο ιδιος δεν ηταν πουθενα. Ενημερωσε την εφημεριδα τηλεφωνικα πως δεν ηταν σπιτι και πηρε εντολη να παραμεινει εκει σε περιπτωση που επεστρεφε. 
-'Δοκιμασες το κινητο του' ? ρωτησε ο αρχισυντακτης.
'-Αφου ξερεις πως τις 23 ωρες της ημερας ειναι κλειστο' απαντησε ο διευθυντης συνταξης. 'Δοκιμασα' προσθεσε απαντωντας στο ερωτημα 'ειναι κλειστο ως συνηθως. Μα θα μου γιατι στο διαβολο ψαχνουμε τοσο απελπισμενα να βρουμε τον Λιαμ ? Τετοιαν ωρα ξερεις πως σουλατσαρει ασκοπα στην πολη. Τι συμβαινει' ?
               ==================================
Σαν να ηταν μεταδοτικη η χλωμαδα περασε και στο προσωπο του διευθυντη συνταξης.
-'Οτι εχει στειλει για δημοσιευση εχει επαληθευτει, το καταλαβαινεις ? Διαβασε'.
-'Πρεπει να τον βρουμε οπωσδηποτε' εκανε ο διευθυντης συνταξης μολις διαβασε το ρεπορταζ που ειχε στειλει ο Λιαμ. 'Δεν εχουμε χρονο για χασιμο'.
-'Εσυ' ειπε ο αρχισυντακτης σε καποιον. 'Μεινε εδω μηπως χτυπησει το τηλεφωνο. Μην κουνηθεις απο δω. Αν παρουν για τον Φιννι ειδοποιησε αμεσως'.
Ο νεαρος εκατσε στην πολυθρονα μολις οι δυο αντρες ειχαν φυγει. Ειδε το χαρτι πανω στο τραπεζι, το πηρε στα χερια του κι αρχιζε να διαβαζει. Μα τι ηταν τουτο ? Απο την επικεφαλιδα καταλαβε πως κατι δεν πηγαινε καλα. Ποτε ειχε συμβει αυτο και κανεις δεν το ηξερε ?
-'Νεκρος επεσε απο σφαιρες κακοποιων ο Λιαμ Φιννι, γνωστος δημοσιογραφος, οταν μια ομαδα ληστων αποπειραθηκε να ληστεψει καβα ποτων. Φαινεται πως ο Λιαμ βρεθηκε σε λαθος μερος την λαθος στιγμη και μολονοτι φαινεται πως ηταν τακτικος πελατης'...








                                                                  ΤΕΛΟΣ

                             Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ










                                                     
                          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24











Προσπαθησε να χωθει ακομα πιο βαθια στην αγκαλια του αλλαζοντας θεση. Το κεφαλι της ακουμπουσε στον ωμο του ενω το νυχι της σχηματιζε αφηρημενα σχηματα πανω στο στηθος του. Ειχε βρει την πιο καταλληλη θεση και δεν ειχε σκοπο να κουνηθει ουτε εκατοστο.
-'Ξερεις τι σκεφτομουνα' ? ειπε ενω το νυχι συνεχιζε την αναρχη διαδρομη πανω του. 'Αν ολα αυτα που ακουσαμε ειναι αληθεια αυτο που ζουμε τωρα μπορει να μην υπαρχει αυριο'.
Εστρεψε το κεφαλι του, την κοιταξε, της εδωσε ενα φιλι στο μετωπο, την αγκαλιασε ακομα πιο πολυ σφιγγοντας την ενω ταυτοχρονα της χαιδευε τα μαλλια.
-'Δεν ξερω καρδια μου' ειπε στο τελος. 'Ειλικρινα δεν ξερω τι να σου πω'.
Η Βεγκατριξ ανασηκωθηκε και τον κοιταξε. Τωρα το νυχι διασκεδαζε στο μαγουλο του.
-'Δεν μπορει, καποια απ' ολα αυτα θα πρεπει να ειναι αληθεια' ειπε. 'Τι λογο θα ειχε εκεινο το ον που φυλαει τους ορκους να πει ψεμματα' ?
Ο Ριγκελ ανασηκωσε τους ωμους μην εχοντας κατι ν' απαντησει.
              ======================================
Βρισκονταν στον Σογκιλ λιγες μερες μονο μα αυτο που ζουσαν ειχε περισσοτερο ποσοστο αχαλινωτης φαντασιας απ'οτι η πραγματικοτητα. Ποτε δεν θα μπορουσαν να υποψιαστουν το ειδος της ζωης που εκαναν τωρα. Το σπιτι που ειχαν νοικιασει ηταν στις οχθες μιας λιμνης, τριγυρισμενη απο καθε λογης δεντρα και λουλουδια ενω ακριβως απεναντι ενας εντυπωσιακος καταρρακτης εχυνε τα νερα του μ' ενα νανουριστικο βομβο μεσα στην λιμνη. Στο τελος του μηνα, αν το μερος εξακολουθουσε να ασκει πανω τους την ιδια σαγηνευτικη μαγεια οπως τωρα ειχαν το δικαιωμα να το αγορασουν και να μεινουν μονιμα εκει. Η κοντινοτερη υπαρξη βρισκοταν αρκετα μακρια, ηταν απομονωμενοι σ' ενα μερος που ειχαν συνηθισει να βλεπουν μονο σε διαφημιστικα φυλλαδια κι αυτο τους ειχε επιφερει μια απιστευτη γαληνη και ηρεμια.
Απλα υπηρχαν στιγμες, οπως αυτο το ηλιοβασιλεμα που βρισκονταν αγκαλια παρακολουθωντας το τελευταιο φως της ημερας να παιγνιδιζει με τα νερα του καταρρακτη, που το μυαλο τους ετρεχε σε ολα αυτα που ειχαν επιλεξει ν' αφησουν πισω.
                ===================================
-'Δεν σου κρυβω πως φοβαμαι για τον Ελ' ειπε η Τριξι. 'Αναρωτιεμαι πως θα τα βγαλει περα. Δεν ειναι αυτο που ξερει να κανει, αυτο ειναι κατι πολυ πιο επικινδυνο και μεγαλο'.
-'Ετσι νοιωθω και εγω μωρο μου μα ερχεται καποια στιγμη, μια ωρα που ο καθενας πρεπει να τραβηξει την γραμμη των οριων του' ειπε ο Ριγκελ. 'Αυτο που εχουμε τωρα εδω, οι δυο μας, δεν το αλλαζω με τιποτα. Απο την αρχη που ειμαστε μαζι παντα κατι τετοιο ειχα στο μυαλο μου για μας. Και τωρα συμβαινει, υπαρχει. Καταλαβαινω το διακυβευμα αλλα το μονο που ποθει η ψυχη μου εισαι εσυ κι ολο αυτο' προσθεσε κανοντας μια κυκλικη κινηση στον αερα. 'Δεν θα καναμε εμεις την διαφορα αναμεσα στην σωτηρια η την καταστροφη του συμπαντος. Αλλα αν επιλεγαμε να μεινουμε πισω θα καταστρεφαμε τουτο δω' συμπληρωσε.
Η Βεγκατριξ τον αγκαλιασε και τον φιλησε ζεστα στα χειλη.
-'Ξερεις τι φοβαμαι πιο πολυ απ' ολα' ? του ειπε φυλακιζοντας το χερι του στο δικο της. 'Αν ο Ελ αποτυχει ολα αυτα εδω θα σβησουν μεσα σε μια στιγμη κι εμεις μαζι'.
                   ================================
-'Το περιμενες ποτε οτι θα ερχοταν καποια στιγμη που θα ζουσαμε κατι τετοιο φιλε μου' ? ρωτησε ο Νεκαρ ενω ταυτοχρονα δροσιζε το λαρυγγι του μ' ενα πολυχρωμο υγρο.
-'Η αληθεια ειναι πως οχι' απαντησε ο Μερανγκ. 'Χαλαλι τα χρηματα που πληρωσαμε για να βρισκομαστε τωρα εδω. Ουτε στα πιο τρελα μας ονειρα ε' ?
-'Νομιζω πως καθε χρηματικο αντιτιμο ειναι μικρο για ν' αποκτησεις ολο αυτο'.
-'Και επισημα κατοικοι του Ζιγκετ πια' ειπε ο Νεκαρ σηκωνοντας το ποτηρι του. 'Νομιζω πως αυτο απαιτει μια προποση ανταξια του μεγαλειου που απολαμβανουμε'.
-'Αλλη μια προποση' ? εκανε χαμογελωντας ο Μερανγκ. 'Εχω χασει πια το μετρημα απο τις προποσεις. Ποσες εχουμε κανει πια απο τοτε που ηρθαμε εδω' ?
Οι δυο αντρες ξεσπασαν σε γελια. Μολις ηρεμησαν προχωρησαν σε μια ακομη προποση.
-'Μακαρι αυτο που ζουμε να μην τελειωσει ποτε' ειπε Μερανγκ.
-'Θα πιω σ' αυτο λοιπον' εκανε ο Νεκαρ αδειαζοντας το ποτηρι του.
               ================================
-'Νομιζω πως ο Τιλ εκανε λαθος επιλογη καταληγωντας να παει στην αδελφη του' εκανε ο Μερανγκ. 'Δεν ξερω πως θα ειναι εκει τα πραγματα αλλα σιγουρα οχι οπως εδω' προσθεσε.
-'Επρεπε να παει' εκανε ο Νεκαρ. 'Εξ' αλλου απ' οτι ειπε θα κατσει λιγο να την δει και μετα θα ερθει προς τα εδω. Κανε λιγη υπομονη'.
-'Μου ειχε εκμυστηρευτει καποια στιγμη πως η αδελφη του αντιμετωπιζε διαφορα θεματα στον Ρουγκαν' ειπε ο Μερανγκ. 'Και ξερεις πως καταληγουν συνηθως αυτα τα πραγματα. Αν σε αγκαλιασουν τα προβληματα αλλων ειναι σιγουρο πως θα σε παρασυρουν και θα σε πνιξουν'.
-'Γι αυτο και μεις επιλεξαμε να ερθουμε εδω αντι να μεινουμε πισω και να συνδραμουμε τον Ελλερυ' ? εκανε ο Νεκαρ ενω το προσωπο του σοβαρεψε αποτομα.
-'Ναι, ισως και γι αυτο Νεκαρ' εκανε με μια δοση αγανακτησης ο Μερανγκ. 'Ποιος ξερει τι θα καναμε τωρα αν ειχαμε μεινει πισω να βοηθησουμε. Σιγουρα παντως οχι αυτο εδω'.
Το χερι του Νεκαρ ειχε αρχισει να παιζει με το ποτηρι του.
                      =================================
-'Δεν ξερω φιλε, δεν ξερω' εκανε ο Νεκαρ. ' Ο Ελ δεν ηταν μονο συνεργατης, ηταν και φιλος μας. Νομιζω πως πολυ ευκολα και γρηγορα τραβηξαμε την ουρα μας εξω απ' ολα αυτα'.
-'Μην το κανεις αυτο στον εαυτο σου φιλε' ειπε ο Μερανγκ. 'Ο Ελ ηταν και δικος μου φιλος, μην το ξεχνας. Αλλα δεν ειναι ουτε δικη μου ουτε δικη σου υπαιτιοτητα αν η μοιρα του συνδεθηκε αρρηκτα μ' εκεινον τον παραξενο τυπο που φυλουσε τους ορκους. Ο Ελλερυ δεν ειχε επιλογη, το θυμασαι, εμεις ειχαμε επιλογη και διαλεξαμε αυτο. Τι νομιζεις πως θα εκανε ο Ελ αν μπορουσε να διαλεξει ? Θα ελεγε 'επιτελους τ' ονειρο της ζωης μου ν' αναμετρηθω με καποιον που σκεφτεται και μπορει να καταστρεψει το συμπαν εγινε πραγματικοτητα' η θα εκανε κι αυτος οτι καναμε κι εμεις ? Εξ' αλλου για τον Ελ μιλαμε. Το κοκκαλακι της νυχτεριδας εχει φιλε, δεν εχει παθει ποτε τιποτα και να μου το θυμηθεις, ουτε τωρα θα παθει'.
-'Μακαρι' ειπε ο Νεκαρ. 'Μακαρι να τα καταφερουν για το καλο ολων μας' συμπληρωσε.
-'Θα πιω σ' αυτο' εκανε ο Μερανγκ αδειαζοντας μονορουφι το ποτηρι του. 
                          ==============================
-'Αν ολα αυτα τα ακουγα απο καποιον αλλο θα τον ειχα περασει σιγουρα για τρελο' ειπε η γυναικα φανερα προβληματισμενη. 'Οτι μου ειπες απλα μοιαζει απιστευτο'.
-'Καταλαβαινω απολυτα Λερζια' απαντησε ο Τιλ. 'Σκεψου πως αισθανθηκαμε εμεις οταν μας τα ειπε ο Ελλερυ ενω παραλληλα ζουσαμε ηδη απεριγραπτες καταστασεις'.
-'Και πισω εμειναν μονο ο Γκραφ με τον Κουλσακ' ? ρωτησε η γυναικα. 'Οι υπολοιποι' ?
-'Ολοι κατι ειχαμε να κανουμε' ειπε ο Τιλ. 'Η Τριξ με τον Ριγκελ στον Σογκιλ, ο Νεκαρ με τον Μερανγκ στον Ζιγκετ κι εγω αποφασισα να επισκεφτω την αγαπημενη μου αδελφουλα μετα απο τοσο πολυ καιρο που ειχα να ερθω στον Ρουγκαν'.
-'Την χειροτερη στιγμη διαλεξες για να ερθεις Τιλ' ειπε η αδελφη του. 'Εδω τα πραγματα εχουν αλλαξει πολυ απο την τελευταια φορα που θυμασαι. Η καινουργια κυβερνηση δεν χαριζεται σε κανεναν. Οι νομοι εχουν γινει πολυ πιο αυστηροι, ο ελεγχος που θελουν να εχουν πανω στον καθενα μας εχει σφιξει πολυ και αρκετοι μεχρι στιγμης εχουν απλα εξαφανιστει'.
                 ================================
-'Οντως εχουν αλλαξει τα πραγματα' εκανε ο Τιλ. 'Προς το χειροτερο'.
-'Ναι και δεν φαινεται λυση πουθενα. Ολοι εμεις που διαφωνουσαμε απο την αρχη στο τροπο διακυβερνησης που βλεπαμε να ερχεται δεν ειμαστε απλα γνωστοι αντιφρονουντες. Μας παρακολουθουν συνεχως περιμενοντας την ευκαιρια να κανουμε καποιο λαθος. Μετα θα φροντισουν να μας εξαφανισουν κι εμας οπως ολους τους αλλους'.
-'Νομιζω πως καλα θα κανεις να μαζεψεις τα πραγματα σου και να του δινουμε απο εδω το συντομοτερο. Ο Νεκαρ με τον Μερανγκ μας περιμενουν στον Ζιγκετ'.
-'Φοβαμαι πως δεν ειναι τοσο απλα τα πραγματα' εκανε η Λερζια. 'Η διαδικασια για να φυγει καποιος εχει αλλαξει, αυτα που ζητανε δεν τα εχει σχεδον κανεις. Προσπαθουν να μας κρατησουν εδω φοβουμενοι πως αν φυγουμε μπορει να δημιουργησουμε θυλακες αντιστασης.
Κανεις μας δεν ξερει αν αυριο θα ειμαστε ζωντανοι η μονιμοι αγνοουμενοι'.
Ο Τιλ εμεινε για λιγο σκεπτικος αναλογιζομενος οσα ειχε ακουσει απο την αδελφη του.
             =====================================
-'Καποιος θα υπαρχει που να μπορει να μας βοηθησει και παραλληλα να λατρευει το χρημα' εκανε στο τελος. 'Αν τον βρουμε θα λυσουμε το προβλημα' προσθεσε.
-'Ισως οντως υπαρχει καποιος' εκανε η Λερζια. 'Μα πες μου, γιατι δεν εμεινες να βοηθησεις τον Ελλερυ ? Ειμαι σιγουρη πως θα χρειαζεται οση βοηθεια μπορουσε να εχει'.
-'Αληθεια ειναι αυτο' ειπε ο Τιλ ξεφυσωντας. 'Γιατι δεν εμεινα ε? Ακου Λερζια, η προσωπικη μου εκτιμηση ειναι πως δεν εχουν καμια τυχη, ειτε μονοι τους ειτε με βοηθεια. Αυτο που εχουν ν' αντιμετωπισουν δεν ειναι κατι το απλο και συνηθισμενο. Ειμαι απολυτα σιγουρος πως δεν θα τα καταφερουν. Ετσι, αφου οτι γνωριζουμε μεχρι σημερα θα καταστραφει, ισως και πολυ συντομα μαλιστα, αποφασισα πως ηθελα να περασω οσο χρονο απομενει μαζι με καποιον αγαπημενο μου. Και συ εισαι οτι πιο σημαντικο και πολυτιμο εχω στην ζωη μου. Δεν θα ηθελα οταν συμβουν ολα αυτα που θα γινουν να εισαι μονη σου, καταλαβες' ?
Η Λεζια χαμογελασε και τον αγκαλιασε τρυφερα.
                     =================================
Η αινιγματικη μορφη πανω στον αστεροειδη ατενισε την μεγαλοπρεπεια και την απεραντοσυνη που την περιεβαλλε. Ηταν ενα κομματι αυτης της μεγαλοπρεπειας και της απεραντοσυνης και η ιδια, ειχε συμβαλλει κι αυτη την διατηρηση ολου αυτου του υπεροχου καμβα. Και τωρα ολα κινδυνευαν απο την μια στιγμη στην αλλη, μεσα στην διαρκεια ενος ανοιγοκλεισιματος βλεφαρου, να χαθουν οριστικα. Το χειροτερο ηταν πως σχεδον γνωριζε τι θα ηταν αυτο που θα τ' αντικαθιστουσε κι αυτο διερυνε κι αλλο την ηδη υπαρχουσα ανησυχια της. 
Γνωριζε απο τοτε που ειχε διαδεχτει τον Μετγκον πως αυτη η στιγμη θα ερχοταν και τιποτα δεν μπορουσε να γινει για ν' αλλαξει αυτο. Ηξερε πως θα δινοταν μια μαχη επιβιωσης, μια μαχη για εναν ανωτερο σκοπο, για ενα ευγενικο ιδεωδες που οι πιθανοτητες της να χαθει ηταν εναντια στην ιδια και σε οσους συμμεριζονταν τον σκοπο της.
Συνεχισε να κοιταει το ανεπαναληπτο θεαμα που ξετυλιγοταν μπροστα στα ματια του. Ο γερος απο την ερημο Ινζεμ ειχε ενα προαισθημα πως αυτο το θεαμα δεν θα υπηρχε για πολυ ακομα. 

  

                                       ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΠΑΣΧΑΛΗ












                                      ΤΥΦΛΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ










Αυτο ηταν το πιο σπουδαιο τριημερο στη ζωη της, τουλαχιστον μεχρι τωρα. Τα μεγαλυτερα γεγονοτα που την απασχολουσαν τωρα θα επαιρναν μια τροπη που πολυ συντομα θα μαθαινε αν ηταν για την τελεια ευτυχια η την χειροτερη απογοητευση. Κατ αρχας ηταν το θεμα της προαγωγης της. Τρια χρονια την περιμενε υπομονετικα, ειχε ερθει η ωρα να μαθει αν θα δικαιωνοταν. Μολις σχολαγαν ο γενικος διευθυντης της εταιρειας θα τους ανακοινωνε τις προαγωγες και αυτη ηταν υποψηφια με μεγαλες πιθανοτητες επιβεβαιωσης. Μολις τελειωναν οι ανακοινωσεις θα εφευγε αμεσως για το Μπενγκστον οπου την περιμενε ο Ντανυ. Και δεν την περιμενε μονος του. Το Μπενγκστον ηταν η πολη που εμεναν οι δικοι του. Ηταν καλεσμενη για φαγητο και διαμονη το τριημερο και συν τοις αλλοις ειχε την σιγουρη υπονοια πως ο Νταννυ το ειχε σχεδιασει ετσι για να της κανει προταση. Ηταν η πρωτη φορα που θα συναντουσε τους δικους του μα απο τις τηλεφωνικες συνομιλιες που ειχε μαζι τους ειχε καταλαβει πως οχι μονο την συμπαθουσαν αλλα θα ενεκριναν κι ενα επιπλεον βημα αν οι ιδιοι το αποφασιζαν. 
                 ================================

Ολα ομως επρεπε να γινουν στην ωρα τους. Φανταζοταν ηδη τον εαυτο της με το δαχτυλιδι στο δαχτυλο και τον Ντανυ γονατιστο να της κανει προταση μα προηγειτο το θεμα της προαγωγης. 
Δυο η ωρα σχολαγαν, μεχρι τις τρεις το πολυ θα ειχαν ανακοινωθει οι επικειμενες προαγωγες, μιση ωρα μετα ειχε προγραμματισει να βρισκεται στον δρομο για το Μπενγκστον που απειχε πεντε ωρες. Το δειπνο ηταν για τις εννιαμιση, πραγμα που της αφηνε κι ενα μικρο περιθωριο μιας ωρας σε περιπτωση που συνεβαινε κατι το απροοπτο. Τα ειχε ολα υπολογισει στην εντελεια. Μια σκεψη που ειχε κανει να παει αεροπορικως ειχε εγκαταλειφθει παραυτα. Δυομιση εφευγε πτηση για το Μπενγκστον που δεν την προλαβαινε και η επομενη ηταν στις οκτω, πραγμα που σημαινε πως θα εφθανε καθυστερημενη. Αυτο ηταν κατι που δεν μπορουσε να επιτρεψει να υπαρχει ουτε σαν απλη σκεψη. Οχι, τα ειχε ολα ρυθμισει μια χαρα. Σε μιση ωρα θα ηταν δυο και θα σχολαγε. Σταυρωσε τα δαχτυλα ελπιζοντας πως ολα θα πηγαιναν καλα ενω ενοιωσε την καρδια της να χτυπαει πιο γρηγορα, κατι απολυτα δικαιολογημενο.
                   ==================================
Κοιταξε το ρολοι της φανερα αγχωμενη. Αν ισχυε εκεινο που ελεγαν, πως η καλη μερα απο το πρωι φαινεται, εδω τα πραγματα εμοιαζαν να ξωκειλουν απο τον προγραμματισμο της. Η ωρα ηταν ηδη σχεδον τρεις και ο γενικος διεθυντης μιλουσε ακομα με γενικολογιες, περι ανεμων και υδατων. Εριξε μια ματια τριγυρω στους υπολοιπους συναδελφους της. Οσοι ειχαν κατι να περιμενουν αδημονουσαν ευρισκομενοι στην ιδια κατασταση με την ιδια, οι αλλοι απλα ακουγαν βαριεστημενα περιμενοντας ποτε θα τελειωνε ο ομιλητης για να πανε να τα πιουνε στο κοντινο μπαρακι. Το πρωτο φως στο βαθος του τουνελ φανηκε γυρω στις τρεισιμιση.
Η πολυποθητη ανακοινωση εγινε λιγο μετα τις τεσσερις. Η υπερμετρη χαρα της για την πιστοποιημενη πια προαγωγη της σκιαχτηκε ελαφρα απο την απροσδοκητη καθυστερηση. Δεχτηκε πολυ γρηγορα τα συγχαρητηρια των υπολοιπων συναδελφων για την επιτυχια της και ανταπεδωσε με την σειρα της με συντομες και λιτες ευχαριστιες. 
                 =================================
Ευχηθηκε σε ολους ενα ωραιο τριημερο, αρπαξε την τσαντα της, ορμησε στο ασανσερ του κτιριου, κοντεψε να βαλει μεσα το κουμπι που υποδηλωνε το υπογειο παρκινγκ απο την συνεχη πιεση, μπηκε φουριοζα μεσα στο αμαξι της, εβαλε μπροστα και κοιταξε το ρολοι. Ειχε ηδη απωλεσει σχεδον τα τρια τεταρτα του περιθωριου που ειχε δωσει στον εαυτο της μα δεν αγχωνοταν. Αν χρειαζοταν θα παρενεβαινε τις αρχες της για συγκροτημενη και ηπια οδηγηση, απλα ευχοταν να μην χρειαστει να φτασει μεχρι εκει. Εβαλε το GPS του αυτοκινητου σε λειτουργια και ζητησε εκτιμηση αφιξης στο Μπενγκστον.
-'Αφιξη στον προορισμο σας στις 9 και 45' ακουστηκε η μηχανικη, γυναικεια φωνη του GPS.
-'Οχι, οχι, Αλις, κανεις λαθος. Πρεπει να ειναι μιση ωρα λιγοτερη'.
-'Αφιξη στον προορισμο σας στις 9 και 45' επανελαβε μονοτονα το μηχανημα.
Η Τζιλ Ακερμαν εβρισε σαν λιμενεργατης μα δεν μπορουσε να κανει και κατι περισσοτερο.
-'Βρες την συντομοτερη διαδρομη για το Μπενγκστον Αλις' ειπε επιτακτικα.
                       ================================
Με το που βγηκε στην κεντρικη λεωφορο καταλαβε αμεσως τι ηταν εκεινο το εξτρα ημιωρο που ειχε προσθεσει η Αλις. Τα παντα εμοιαζαν ακινητα και μποτιλιαρισμενα, επρεπε οπωσδηποτε να βρεθει αλλη παρακαμπτηρια διαδρομη. Φορτωμενη ενα απιστευτο αγχος ακολουθουσε πιστα τις οδηγιες της Αλις ευελπιστωντας πως καποια στιγμη θα εβγαινε στον αυτοκινητοδρομο. Οταν εγινε αυτο η Αλις φροντισε να προσθεσει ενα τεταρτο ακομα.
Καταπληκτικα. Δεν υπηρχε περιπτωση να ηταν στην ωρα της, θα καθυστερουσε χαρακτηριστικα. Εδωσε εντολες στο GPS για οποιαδηποτε παρακαμψη που θα βοηθουσε να κερδιζε καμποσα λεπτα. Η σταθερη επιμονη της Αλις ειχε αρχισει να της δινει στα νευρα.
-'Βλαμμενο μηχανημα' ειπε. 'Μια φορα σε χρειαστηκα και δεν μπορεις να βοηθησεις' προσθεσε κλεινοντας το GPS ενω ταυτοχρονα το ματι της επιανε ενα βενζιναδικο στα δεξια.
Αναζητησε τον ιδιοκτητη, ενα ασπρομαλλη γερακο και τον ρωτησε αν υπηρχε καποιος παραδρομος που να οδηγουσε στο Μπενγκστον συντομοτερα. Πηρε βαθια ανασα.
                =====================================
Η διαδρομη που της ειχε πει ο βενζινοπωλης ειχε χαραχτει στη μνημη της. Θα εκανε δεξια στην πρωτη εξοδο, ενα μιλι μετα θα εστριβε αριστερα, θα συνεχιζε ολο ευθεια μεχρι που θα εβγαινε σε μια διασταυρωση. Εκει θα εκανε παλι αριστερα και μετα απο εικοσι μιλια θα συναντουσε μια λιμνη. Θ' ακολουθουσε τον δρομο στην οχθη και μολις αυτος τελειωνε θα εκανε δεξια. Το τελος του δρομου που θα επαιρνε θα την εβγαζε μολις ενα τεταρτο αποσταση απο το Μπενγκστον. Το μονο που ειχε να κανει μετα ηταν ν' ακολουθησει τις πινακιδες. Αν επρεπε να πιστεψει αυτα που της ειχε πει ο βενζινοπωλης θα εφτανε στον προορισμο της μιση ωρα νωριτερα. Της ηταν υπεραρκετο. Εριξε μια ματια στο απενεργοποιημενο GPS και ξαναβρισε.
Το μυαλο της ηταν προσηλωμενο στον δρομο και συντομα διαπιστωσε πως ηταν το μοναδικο αυτοκινητο που βρισκοταν σ' αυτην τη διαδρομη. Λογικα πρεπει να ηταν η μονη που βιαζοταν να φτασει στο Μπενγκστον τοσο γρηγορα, δεν υπηρχε ψυχη πουθενα. Το πρωτο μικρο ζητημα το διαπιστωσε οταν εφτασε στην διασταυρωση.
                            ==============================
Αριστερα της ειχε πει η δεξια ? Εριξε μια ματια στον αριστερο δρομο. Στενευε και η ποιοτητα του τιθετο εν αμφιβολια. Κατι της ελεγε πως μπορει να γινοταν χωματοδρομος πιο περα. Κοιταξε τον δρομο δεξια. Ολα ηταν μια χαρα. Εστριψε το τιμονι δεξια. Σε εικοσι μιλια θα συναντουσε την λιμνη. Ειχε ηδη κανει 25 και λιμνη δεν φαινοταν πουθενα. Αντιθετως εφτασε σε μια διχαλα κι εκει σταματησε. Κατι ειχε κανει λαθος, δεν μπορει. Το ζητημα ηταν τι εκανε τωρα. Πηρε τον αριστερο δρομο που της φανηκε σε καλυτερη κατασταση. Η μερα αργα μα σταθερα υποχωρουσε και καταλαβε πως συντομα θα σκοτεινιαζε. Σταματησε δεξια σε μια προσπαθεια να φτιαξει εναν νοητικο χαρτη συμφωνα με τα λεγομενα του βενζινοπωλη.
Αδικος κοπος. Το ματι της επεσε στο GPS. Το εθεσε και παλι σε λειτουργια.
-'Μπενγκστον Αλις' ειπε 'Μπενγκστον'. Δεν πηρε καμια απαντηση.
 -'Στο Μπενγκστον ηλιθια' ουρλιαξε 'ξυπνα' !
Το GPS παρεμεινε σιωπηλο. Η Τζιλ εβαλε και παλι μπροστα και συνεχισε.
                         ================================
Κοντεψε να μενει απο καρδια οταν μεσα σ' εκεινη την ερημια και την σιγαλια που επικρατουσε ακουσε εξαφνα την φωνη της Αλις. Ειχε σχεδον ξεχασει πως ειχε αφησει το GPS εν λειτουργια.
-'Σε 1,5 μιλι στριψτε αριστερα' ακουσε την Αλις.
Αυτο ηταν καταπληκτικο. Ειχε παρει την προαγωγη που περιμενε, ο Ντανυ την περιμενε να της κανει προταση κι εκει που εμοιαζε να εχει χαθει και να μην ειναι στην ωρα της στο Μπενγκστον η Αλις θα την οδηγουσε φροντιζοντας να φτασει εγκαιρα.
-'Οτι πεις εσυ κοριτσι μου' απαντησε 'οτι πεις εσυ'.
Εκανε αριστερα εκει που της ειχε υποδειξει η Αλις και συνεχισε την διαδρομη της. Το σκοταδι πια ηταν εκει, ετσι αναψε τα φωτα της για να εχει καλυτερη ορατοτητα.
-'Σε 5 μιλια καντε δεξια' ακουσε παλι την Αλις. Ειχε γινει πιο μεταλλικη η φωνη της η ηταν η φαντασια της ? Μα τι σκεφτοταν τωρα, πως μπορουσε να γινει κατι τετοιο ?
Εφτασε στο σημειο που ειχε υποδειξει η Αλις κι εστριψε δεξια.
                       ==============================
Σχεδον αμεσα της δημιουργηθηκε η αισθηση πως ανεβαινε. Σιγουρευτηκε λιγο αργοτερα. Ναι, ανεβαινε καποιο βουνο σιγουρα. Λογικα στην αλλη μερια, στο τελος της καθοδου θα βρισκοταν πολυ κοντα στο Μπενγκστον. Ο δρομος ηταν στενος μα υπεραρκετος για ενα αυτοκινητο. Μεχρι στιγμης δεν ειχε συναντησει κανεναν αλλο, το ενστικτο της της ελεγε πως ουτε θα συναντουσε. 
Αυξησε λιγο ταχυτητα παιρνοντας σχεδον ολο το πλατος του δρομου. Μια σχετικη ψυχρα εμπαινε απο το μισανοιχτο παραθυρο της, λογικα ο τοπος εκει επρεπε να βριθει σε δεντρα.
Συνεχισε την φιδογυριστη αναβαση ενω προσπαθουσε να θυμηθει ποιο μπορει να ηταν αυτο το βουνο. Η μνημη της δεν την βοηθησε. Η φωνη της Αλις εσπασε την σιγαλια που επικρατουσε.
-'Σε 1 μιλι καντε αριστερα'. Υπακουσε.
Ενοιωσε πως η αναβαση ειχε φτασει στο τελος της, τωρα κινουνταν κανονικα σε ευθεια. Λογικα συντομα θα ξεκιναγε η καθοδος. Κοιταξε το ρολοι του αυτοκινητου και η αναγραφομενη ωρα την εκανε να χαμογελασει πλατια. Θα εφτανε εμπροθεσμα στο Μπενγκστον, ηταν σιγουρη.
                      ==================================
Τα λιγα δευτερολεπτα που χρειαστηκε να κοιταξει το ρολοι ηταν αρκετα. Ενοιωσε το ιδιο συναισθημα οπως εκεινου στο αεροπλανο οταν επεφτε σε κενο αερος. Το θεμα εδω ηταν πως ειχε διαρκεια. Προλαβε να ριξει μια ματια εξω απο το παραθυρο της, την τελευταια της.
Το αυτοκινητο πεφτοντας στον γκρεμο βρηκε πρωτα σε καποια βραχια 30 μετρα πιο κατω μα δεν σταματησε εκει. Συνεχισε την καθοδο του παιρνοντας συνεχως τουμπες ενω οι λαμαρινες του διαλυονταν σε καθε χτυπημα. Η ζωνη δεν βοηθησε καθολου την Τζιλ Ακερμαν.
Η πτωση απο τον γκρεμο υψους 150 μετρων διηρκεσε ελαχιστα λεπτα. Η αμορφη μαζα σιδερικων, που ειχαν γινει ενα με τις σαρκες της Τζιλ, σταματησε καποια στιγμη στους προποδες του γκρεμου και καρφωθηκε με δυναμη πανω σε μια πινακιδα. Τ' αψυχα ματια της Τζιλ εμοιαζαν σαν να την κοιτανε ενω δευτερολεπτα μετα ακολουθησε η εκρηξη.
Η φωτια απο το διαλυμενο αυτοκινητο με την νεκρη Τζιλ επεκταθηκε και στην πινακιδα. 
-'Σε 3 μιλια φθανετε στο Μπενγκστον' ελεγε. 'Καλως ηρθατε'.







                                                                ΤΕΛΟΣ

                            Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ










                                                    ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23








-'Δεν ξερεις τιποτα για την Μεριτα, δεν εχεις ιδεα για το τι συνεβη' ειπε ο Ελλερυ.
-'Η αληθεια ειναι πως λιγα πραγματα στο γνωστο και αγνωστο συμπαν δεν γνωριζω' απαντησε ο Ορκοφυλακας. 'Κι αυτο ειναι κατι που ξερω καλα. Αν ενδεχομενως αγνοοω κατι φανταζομαι πως θα φροντισεις να διευρυνεις τις γνωσεις μου, αν παλι γνωριζω κατι και ειναι λαθος παλι πιστευω πως θα φροντισεις να με διορθωσεις' προσθεσε.
-'Η Μεριτα ηταν μια πολυ ειδικη περιπτωση, δεν μπορεις να καταλαβεις' επεσημανε ο Ελλερυ.
-'Ισως' απαντησε ο Ορκοφυλακας. 'Μα προθεση μου ειναι να χρησιμοποιησω πραγματικα γεγονοτα και πανω σ' αυτα θα στηριχθω για να σου αποδειξω πως οι διαφορες μεταξυ μας λιγες και ασημαντες ειναι. Αρκει ν' αποδεχτεις πως οι τοποθετησεις μου μονο καλοπροαιρετες ειναι και πως δεν εχω προθεση να σε αναστατωσω περισσοτερο'.
-'Ειλικρινα δεν ξερω αν υπαρχει κατι να με αναστατωσει περισσοτερο μετα απ' οσα μου ειπες' εκανε ο Ελλερυ αποδεχομενος εμμεσα την θεση του ο Ορκοφυλακα.
          ===================================
-'Η συνθεση της τωρινης σου ομαδας ηταν αρκετα διαφορετικη πριν μερικα χρονια' ξεκινησε την αφηγηση του ο Ορκοφυλακας. 'Τοτε περιελαμβανε καποια προσωπα που πλεον δεν βρισκονται μαζι σου. Ενα απ' αυτα τα προσωπα ηταν και καποιος που λεγοταν Κρουξ.
Μαζι με τον Κρουξ ησασταν τα ιδρυτικα μελη μιας ομαδας που ειχε καταστει ο φοβος και ο τρομος καθε εταιρειας που εμπλεκοταν στο εμποριο μεταχειρισμενου ηλιακου φωτος. Ησασταν οι πλεον καταζητουμενοι λαθρεμποροι με επικηρυξεις για τα κεφαλια σας που εφταναν περιουσιες ολοκληρες. Σχεδιαζατε τα παντα μαζι με τον Κρουξ. Που θα χτυπαγατε, πως θα διαφευγατε, που θα διοχετευατε το προιον που θα κλεβατε. Ολα ηταν ρυθμισμενα να λειτουργουν στην εντελεια μεχρι την εμφανιση ενος νεου παραγοντα που αλλαξε δραστικα τα παντα. Μιλαω για την παρουσια σας στον πλανητη Χαζντιλ οπου ειχατε παει για να διαπραγματευτειτε την πωληση ενος φορτιου ηλιακου φωτος. Τοτε για πρωτη φορα συναντησατε την Μεριτα, το προσωπο που θα τ' αλλαζε ολα'.
                          ==============================
-'Η ιδεα να την στρατολογησετε σαν μελος της ομαδας, μολονοτι δεν γνωριζε τιποτα σχετικα με τις δραστηριοτητες σας ηταν ιδεα του Κρουξ. Εσυ απλα συμφωνησες. Ετσι η ομαδα συνεχισε μ' ενα καινουργιο μελος που συντομα ασπαστηκε τον τροπο ζωης σας. Απο την αρχη ειχες την αισθηση πως η Μεριτα σε κοιτουσε διαφορετικα απ' οτι ενα μελος ομαδας αντιμετωπιζει εναν ηγετη του. Ομως, μολονοτι απο ενα σημειο και μετα ειχες και συ αρχισει να την βλεπεις διαφορετικα, δεν εκανες ποτε κατι για να αλλοιωσεις την υπαρχουσα σχεση σας'.
-'Ημασταν ομαδα' παρενεβη ο Ελλερυ. 'Παντα πιστευα πως σε μια επαγγελματικη σχεση δεν χωραει κατι αλλο απο μια επαγγελματικη σχεση' συμπληρωσε.
-'Ναι, ετσι ηταν' παραδεχτηκε ο Ορκοφυλακας. 'Μα συντομα τα πραγματα αλλαξαν. Βλεπεις δεν ασπαζονταν ολοι τις δικες σου ιδεες και στην συγκεκριμενη περιπτωση ο Κρουξ. Ετσι οταν σου εκμυστηρευτηκε πως εβλεπε την Μεριτα διαφορετικα απο συνεργατιδα και σου ζητησε την βοηθεια σου εσυ πανικοβληθηκες φοβουμενος πως αυτο θα ειχε αμεσο αντικτυπο στην ομαδα.' 
                   ==================================
-'Καποιος επρεπε να το σκεφτει κι αυτο' εκανε ο Ελλερυ. 'Που βλεπεις το κακο' ?
-'Δυστυχως η Μεριτα διαλεξε τον πλεον ακαταλληλο χρονο για να σου εξομολογηθει αυτα που ενοιωθε. Καταλαβαινω το διλημμα που βρεθηκες, οχι την αντιδραση σου. Της ειπες ψεμματα πως εσυ δεν την εβλεπες οπως αυτη εσενα και σφραγισες την τοποθετηση σου με μια αρνηση κλεινοντας ουσιαστικα μια κατασταση που ποτε δεν προλαβε να δημιουργηθει. Τι φανταστηκες πως θα συνεβαινε ? Δεν ειπες ποτε τιποτα στον Κρουξ, τον αφησες ν' αποκαλυψει τα αισθηματα του στην Μεριτα για να παρει την μοναδικη απαντηση που δεν περιμενε. Πως ηταν ερωτευμενη μαζι σου. Μπορει στα δικα του ματια να μην ειχες κανει κατι που ο ιδιος θα ερμηνευε σαν πισωπλατη προδοσια, ομως εξακολουθουσες να υπαρχεις, εξακολουθουσες να εισαι το αντικειμενο του ποθου μιας γυναικας που ο ιδιος ηθελε μα δεν θα ειχε ποτε. Φανταζομαι θυμασαι την ηλεκτρισμενη ατμοσφαιρα που υπηρχε τοτε, με τους υπολοιπους να μην εχουν ιδεα γιατι ολο το κλιμα ειχε ξαφνικα ψυχρανει'.
                   ====================================
-'Επρεπε να το κανω, δεν καταλαβαινεις' ? διαμαρτυρηθηκε ο Ελλερυ. 'Η συνοχη της ομαδας κινδυνευε, ο Κρουξ ηταν βασικος συνεργατης, τι επρεπε να κανω δηλαδη' ?
-'Καλως ηρθες στα λογια μου Ελλερυ Βαν Ντερ Εις' εκανε ο Ορκοφυλακας. 'Εβαλες πανω απο την αγαπη σου για την Μεριτα τα δικα σου, προσωπικα ιδεωδη, τις προσωπικες σου αρχες, τις εννοιες που πιστευες πως εχουν μεγαλυτερη βαρυτητα. Πες μου αληθεια, σε τι διαφερουμε εμεις οι δυο ? Δεν εγκατελειψες κι εσυ την Μεριτα με τον τροπο που την αντιμετωπισες ? Δεν την απαρνηθηκες καποια στιγμη, δεν την μετετρεψες σε θυμα ευγενικων σκοπων που εμμονοληπτικα κυριαρχουσαν τοτε στο κεφαλι σου ? Δεν επελεξες ν' ακολουθησεις το μονοπατι που πιστευες διχως ποτε ν' αναρωτηθεις για τ' αποτελεσματα ? Απο την μια της επετρεψες ν' αντιληφθει τι ενοιωθες μα απ' την αλλη της απαγορευσες καθε δικαιωμα ελπιδας. Πες μου ειλικρινα, ποια ακριβως ειναι η διαφορα των δικων σου ενεργειων απ' αυτες που επραξα εγω σε σχεση με την Αιναρ ? Που διαφερουμε τελικα' ?
                   ==================================
-'Ηταν λαθος, το ξερω μα εκεινη τη στιγμη ηταν το μονο πραγμα που μπορουσα να σκεφτω' ειπε ο Ελλερυ. 'Δεν μου ηταν καθολου ευκολο ξερεις' προσθεσε.
-'Φαινεται πως γενικα τοτε αντιμετωπιζες δυσκολιες' εκανε ο Ορκοφυλακας. 'Η πικρα του Κρουξ τον οδηγησε καποια στιγμη να κατηγορησει ευθεως την Μεριτα για ενα φαινομενικα δικο της λαθος σε μια επιδρομη που ειχε αρνητικο αποτελεσμα. Τι εκανες εσυ ? Εμεινες αμετοχος, επιλεγοντας να μην παρεις θεση στη διενεξη. Το αποτελεσμα το θυμασαι.
Η Μεριτα παραιτηθηκε απο την ομαδα κι εφυγε και συ κατηγορησες τον Κρουξ γι αυτο. Το χασμα αναμεσα σας ειχε διευρυνθει. Λιγο καιρο μετα ο Κρουξ δηλωσε πως εγκατελειπε την ομαδα και παιρνοντας μαζι του καποιους απο τους συντροφους σου δημιουργησε την δικη του ομαδα ενω εσυ, με την προσθηκη μερικων νεων προσωπων συνεχισες οτι ειχατε αρχισει μαζι.
Αυτο ηταν και το τελος την πιο θρυλικης ομαδας λαθρεμπορων μεταχειρισμενου ηλιακου φωτος στα χρονικα. Εχω κανει καποιο λαθος μεχρι στιγμης' ? ρωτησε.
                       ====================================
-'Ολα εγιναν οπως τα περιεγραψες' απαντησε ο Ελλερυ ενω οι οδυνηρες αναμνησεις που ειχαν ερθει ξανα στην επιφανεια αφηναν το αποτυπωμα τους στο προσωπο του.
-'Καταλαβες τωρα τι εννοω οταν σου ειπα πως εμεις οι δυο δεν διαφερουμε. Για τους δικους του, προσωπικους λογους ο καθενας μας εκανε καποιες επιλογες και πληρωσαμε, αν δεν συνεχιζουμε να το πληρωνουμε ακομα, τιμημα. Και οι δυο στρεψαμε στην πλατη μας σ' αυτο που ονομασες αγαπη γιατι και οι δυο θεωρησαμε καποιες αλλες εννοιες πιο σημαντικες. Κι αν εσυ, σαν θνητος, θα πρεπει να περασεις ενα υπολοιπο ζωης αναρωτουμενος αν επραξες σοφα εγω, με πολυ μεγαλυτερο κυκλο ζωης θα κουβαλαω τις ενοχες για τις πραξεις μου και θ' αναζητω καταφυγιο σε δευτερες σκεψεις για ν' απαλυνω τις πληγες μου'.
Ο Ελλερυ τον κοιταξε μα καμια λεξη δεν του φανηκε αρκετη για να σχολιασει. Ειχε δικιο. Κατα βαθος δεν διεφεραν καθολου. Ηθελε να τον ρωτησει αν θα εκανε το ιδιο σε περιπτωση που του δινοταν μια δευτερη ευκαρια αλλα δεν το τολμησε.
                       ================================
-'Θα ηθελες να μαθεις που βρισκεται τωρα η Μεριτα' ? ρωτησε ο Ορκοφυλακας.
-'Μου αποκαλυφθηκαν πολλα σημερα' απαντησε ο Ελλερυ  'πραγματα που δεν γνωριζα και σιγουρα θα χρειαστω χρονο να εμπεδωσω. Ομως καταλαβαινω πως δεν ειχα επιλογη, πως αυτο θα συνεβαινε αργα η γρηγορα ασχετα με την δικη μου θεληση. Αν ομως μπορω να εχω το δικαιωμα επιλογης στο τι να γνωριζω και τι οχι, τοτε σου λεω πως οχι. Δεν θελω να ξερω που βρισκεται η Μεριτα αυτην τη στιγμη. Δεν ηταν γραφτο να το ξερω με τον τροπο που θα ηθελα.
Προτιμω να μαθω τι πρεπει να κανουμε απο δω και περα στο θεμα του Μετγκον'.
Ο Ορκοφυλακας σταθμισε για λιγο την απαντηση του. Μπορει ο Ελλερυ να μην το καταλαβαινε, ομως η συγκεκριμενη αντιδραση εκρυβε την προσωπικη του αμυνα πανω σ' αυτο το θεμα. Ηθελε ν' απασχολησει το μυαλο του με κατι εντελως διαφορετικο κι αυτο οχι μονο ηταν θετικο για τον Ορκοφυλακα αλλα και πρωτη πια προτεραιοτητα.
-'Πολυ καλα' απαντησε διχως να κανει καμια απολυτως νυξη περαιτερω.
                 ======================================
-'Ανησυχω για τον Γκραφ και τον Κουλσακ' εκανε ο Ελλερυ. 'Ξερω πως προσφερθηκαν απο μονοι τους να συνδραμουν μα αυτο δεν σημαινει πως δεν ανησυχω για την τυχη τους'.
-'Κι εγω ανησυχω γι αυτους' ειπε ο Ορκοφυλακας. 'Ομως ο καθενας πρεπει να κανει αυτα που πρεπει να κανει οσο το δυνατον καλυτερα. Μην τρεφεις ψευδαισθησεις Ελλερυ Βαν Ντερ Εις. Θα υπαρξουν απωλειες, θα χαθουν γνωστοι, φιλοι μας, ισως και μεις οι ιδιοι μα δεν γινεται διαφορετικα. Η μοιρα του συμπαντος κρεμεται στα χερια μας κι αν εμεις αποτυχουμε δεν θ' απομεινει τιποτα και κανεις για να θρηνησει αυτους που θα χαθουν. Ξερω πως δεν νοιωθεις ετοιμος, ξερω πως βαθια μεσα σου αμφισβητεις τις ικανοτητες και τον ιδιο σου τον εαυτο. Αφησε αυτο να το κανουν οι αντιπαλοι μας'. Ο Ελλερυ κουνησε καταφατικα το κεφαλι του.
-'Εχουμε περιθωριο για λιγες ωρες ξεκουρασης πριν αρχισουμε' ? ρωτησε. 'Νοιωθω εντελως στραγγισμενος απο δυναμεις αυτη τη στιγμη' συμπληρωσε.
Το καταφατικο νοημα του Ορκοφυλακα ηταν ευεργετικο βαλσαμο.
                        ===================================
Το βαρος των αποκαλυψεων σχετικα με το ποιος ηταν στην πραγματικοτητα και οι επωδυνες αναμνησεις που του ειχε θυμισει ειχαν λυγισει τον Ελλερυ που τωρα κοιμοταν λιγο πιο περα.
Αυτο που ειχαν ν' αντιμετωπισουν ηταν εντελως εξω απο τα δεδομενα του Ελλερυ, ισως αργοτερα να μην υπηρχε χρονος ουτε για ελαχιστη ξεκουραση. Ο Ορκοφυλακας επελεξε να τον αφησει να κοιμηθει για οσο χρειαζοταν ο οργανισμος του. Ο ιδιος ενοιωθε αρκετα καλυτερα μετα την συνομιλια που ειχε με τον μεντορα και δασκαλο του πριν απο ωρα. Καθε βοηθεια που θα ειχαν μπορει ν' αποδεικνυοταν πολυτιμη, ειδικα μια τετοια.
Σηκωσε τα ματια του προς τ' αστρα και για λιγο ξεχαστηκε στην ομορφια τους.
Ισως κι ιδιος να ηταν κουρασμενος, ισως να ειχε επηρεαστει απο την κουβεντα με τον Ελλερυ μα οσο περισσοτερο κοιτουσε τ' αστερια τοσο πιο εντονη και σαφης γινοταν αυτη η αισθηση που ειχε. Συνεχισε να παρατηρει αφηνοντας την φαντασια του να επικρατει.
Ηταν η μορφη της Αιναρ που σχηματιζαν εκεινα τ' αστερια ?

  
  

                                               ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΣΙΟΣ











                                  ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ









Ουτε καν το κελλι που ηταν φυλακισμενος δεν ηταν φυσιολογικο. Μπορει να υπηρχαν ολα εκεινα που θα επρεπε να βρισκονται σ' ενα κελλι, ομως ο τροπος με τον οποιο ηταν περιορισμενος σ' εκεινο τον μικρο χωρο ηταν περα απο καθε καλπαζουσα φαντασια. Αυτο που του εμποδιζε την εξοδο δεν ηταν οι συνηθισμενες μεταλλικες μπαρες που μπορουσες ν' αγκαλιασεις σε μια αποπειρα να δεις εξω απο την μικροσκοπικη φυλακη σου. Ηταν μπαρες ενεργειας, ενα αγνωστο δυναμικο πεδιο που αν εκανες το λαθος ν' ακουμπησεις πανω του εξαυλωνε μεσα σε φρικτους πονους το σημειο που το ειχε αγγιξει. Ετσι, εχοντας πληρη γνωση πως δεν υπηρχε τροπος αποδρασης, το μονο που μπορουσε να κανει ο Λουκ Σταντλερ ηταν απλα να περιμενει στωικα μεχρι να μαθαινε τι σκοπευαν να κανουν μ' αυτον. Οτι και να ηταν αυτο ηξερε πως δεν θα ηταν για καλο, οσο ομως ηταν ζωντανος διατηρουσε τις ελπιδες του.
Ξαπλωσε στο κρεββατι που υπηρχε στο κελλι, επλεξε τα χερια του πισω απο το κεφαλι του κι αναλογιστηκε πως ειχε φτασει μεχρι εδω.
                        ================================
Οι αρχικες πληροφοριες σχετικα με την ελευση των Γκαρ-Μα ηταν συγκεχυμενες και παντελως διαφορετικες μεταξυ τους. Καποιοι υποστηριζαν πως επιτεθηκαν στη Γη αμεσως μολις προσγειωθηκαν στον πλανητη, αλλοι πως δεν ειχαν προβει σε καμια εχθρικη ενεργεια παρα μονο οταν οι γηινες δυναμεις τους ειχαν επιτεθει πρωτες, καποιοι αλλοι πως η Γη ηταν απλα ενας ενδιαμεσος διαπλανητικος σταθμος και θα ειχαν αποχωρησει αν δεν γινονταν αντιληπτοι απο τους αυτοχθονες κατοικους. Οποια και να ηταν η αληθεια το αποτελεσμα ηταν το ιδιο. 
Οι Γκαρ - Μα, παρ ολες τις αντιξοοτητες που ειχαν ν' αντιμετωπισουν, ουσιαστικα ηλεγχαν τωρα πια το μεγαλυτερο μερος της Γης και σταδιακα προσαρτουσαν υπο την κυριαρχια τους ολο και περισσοτερα εδαφη. Κανεις δεν μπορουσε να πει με σιγουρια ποτε θα γινονταν οι απολυτοι αφεντες του πλανητη, ολοι ομως ηξεραν βαθια μεσα τους πως αυτο ηταν μονο θεμα χρονου για να συμβει. Και κρινοντας απο τον τροπο που ειχαν συμπεριφερθει μεχρι στιγμης στο ανθρωπινο ειδος κανενας γηινος δεν μπορουσε να νοιωθει αισιοδοξος.
                             ================================
Στην πραγματικοτητα η εισβολη των Γκαρ - Μα ειχε γινει σε δυο κυματα, με το πρωτο παντελως αποτυχημενο. Η αιτια της αποτυχιας, οσο παραδοξο κι αν εμοιαζε αυτο, οφειλοταν καθαρα στην συσταση των αστροπλοιων τους. Κατασκευασμενα απο ενα αγνωστο στους γηινους επιστημονες υγρο υπεστησαν τις συνεπειες καθε υγρου που ερχεται σ' επαφη με στερεη γη. Αποσυντεθηκαν αμεσα και το υγρο αποροφηθηκε απο την επιφανεια της Γης εκθετοντας τους επιβαινοντες σε θανασιμες γι αυτους ατμοσφαιρικες συνθηκες. Τα μονα αστροπλοια που διεσωθηκαν ηταν αυτα που προσγειωθηκαν σε υδατινη επιφανεια, ειτε θαλασσα ηταν αυτη, ειτε ποταμι η λιμνη. Στα συν ηρθε να προστεθει αλλο ενα πολυ σημαντικο γεγονος που ουσιαστικα φανηκε να δινει στους Γκαρ - Μα το πανω χερι για την τελικη νικηφορα εκβαση. Το υγρο που ηταν κατασκευασμενα τ' αστροπλοια τους κυριαρχησε πανω στην γηινη υδατινη επιφανεια δινοντας τους την δυνατοτητα να ελεγχουν κατα το δοκουν καθε κυβικο εκατοστο νερου.
Ηταν η αρχη του τελους μιας μαχης χαμενης για την ανθρωπινη ρατσα.
                    ================================
Με τους ωκεανους και τις θαλασσες υποταγμενους στην θεληση τους οι Γκαρ - Μα πλημμυρισαν ολες τις παρακτιες περιοχες αλλα και πολλα σημεια ενδοχωρας με αποτελεσμα δισεκατομμυρια ψυχες να βρουν τραγικο θανατο απο πνιγμο. Παρ' ολα αυτα το νερο παντα αποσυροταν με αποτελεσμα να υπαρχει ενα κοματι του πλανητη, το 1/3 του για την ακριβεια, που οι Γκαρ - Μα δεν μπορουσαν να εξουσιασουν. Ηταν επιτακτικη αναγκη να βρουν μια λυση κι αυτη δεν μπορουσε να προελθει απο πουθενα αλλου παρα μονο αντιγραφοντας γηινες λυσεις.
Ολα ομως ηταν πολυ καινουργια γι αυτους και η προθυμια συμπραξης γηινων μαζι τους για την ολοκληρωτικη κατακτηση της Γης βρισκοταν σε μηδενικα επιπεδα. Γρηγορα συνειδητοποιησαν πως εξοντωνοντας ολους τους γηινους δεν θα εμενε κανεις στο τελος για να τους βοηθησει στην ολοκληρωση των σχεδιων τους, οποτε αρχισαν να συλλεγουν αιχμαλωτους με την προοπτικη να τους χρησιμοποιησουν οποτε κι αν παριστατο αναγκη. Ενας απ' αυτους τους αιχμαλωτους ακουγε στο ονομα Λουκ Σταντλερ.
                             ==============================
Η τελευταια φορα που ειχε βρεθει με ανθρωπο και ειχε μιλησει ηταν λιγο πριν την επιδρομη των Γκαρ - Μα στο υπογειο κρησφυγετο που κρυβοταν μαζι με τουλαχιστον αλλους πενηντα που προσπαθουσαν ν' αποφυγουν τον θανατο η την συλληψη στα χερια των εξωγηινων. 
Οταν εληξε η επιδρομη μονο οκτω απο τους πενηντα ηταν ακομα ζωντανοι. Δυο απ' αυτους που ηταν βαρια τραυματισμενοι εξεπνευσαν κατα την διαρκεια της μεταφορας των κρατουμενων στις ειδικα διαμορφωμενες απο τους Γκαρ - Μα φυλακες. Απο τους υπολοιπους πεντε δεν ειδε ποτε ξανα κανενα. Τον εριξαν μεσα σ' εκεινο το μυστηριο κελλι και δεν ασχοληθηκαν μαζι του παρα μονο για να του προμηθευουν τ' απαραιτητα για να κρατηθει στη ζωη. Οι τελευταιες εικασιες για οσους συλλαμβανονταν απο τους Γκαρ - Μα που ειχε ακουσει λιγο πριν εισβαλλουν στο καταφυγιο που ειχαν συγκεντρωθει ηταν πως τους χρησιμοποιουσαν σαν πειραματοζωα για σκοπους που κανενας δεν γνωριζε. Απο την στιγμη που ειχε βρεθει στο κελλι αυτη η σκεψη ειχε ριζωσει βαθια μεσα του επιτεινοντας την ηδη υπαρχουσα ανησυχια του.
                ===================================
Ο μυθος ηθελε κανεις ζωντανος να μην εχει δει ποτε εναν Γκαρ - Μα αφου χρησιμοποιουσαν ανδροειδη για ολες τις επαφες τους με τους γηινους. Δεν μπορουσε να ξερει για τους υπολοιπους μα για τον Λουκ Σταντλερ ισχυε. Οι μονες του δοσοληψιες ηταν με ανδροειδη κι αυτο του ειχε γεννησει καποιες αποριες σχετικα με την εμφανιση των κατακτητων. Απο την αλλη, αν επρεπε να πιστεψει τον μυθο, καλυτερα να μην συναντουσε κανεναν απ' αυτους ποτε και να παρεμενε ζωντανος. Απ' αυτες τις διαδαλωδεις σκεψεις που στριφογυριζαν στο μυαλο του τον εβγαλε αναγκαστικα η παρουσια ενος ανδροειδους στην εισοδο του κελλιου του. Πριν προλαβει να κανει οτιδηποτε ενα ζευγαρι φωτοτρονικες χειροπεδες κλειδωσαν στους καρπους του αποθαρρυνοντας τις οποιες σκεψεις μπορει να εκανε για δραπετευση. Ακολουθησε το ανδροειδες κατα μηκος ενος τεραστιου, υποφωτισμενου διαδρομου και σταματησε μπροστα σ' ενα δωματιο που η πορτα του ειχε τα ιδια χαρακτηριστικα του κελλιου του. Μην εχοντας επιλογη μπηκε μεσα και λιγα δευτερολεπτα μετα ειχε χασει τις αισθησεις του.
                     ============================
Οταν ανεκτησε τις αισθησεις του βρισκοταν καθισμενος σε μια θεση που εμοιαζε πολυ να ειναι καθισμα σε πιλοτηριο αεροπλανου. Ηταν δεμενος χιαστι με δυο ζωνες ασφαλειας και με μια γρηγορη ματια που εριξε τριγυρω διαπιστωσε πως ηταν μονος. Προσπαθησε ν' απασφαλισει τις ζωνες που τον κρατουσαν δεμενο στην θεση μα συντομα διαπιστωσε πως αυτο ηταν αδυνατο.
Συμβιβαστηκε με την μοιρα και απλα ανεμενε διχως να ξερει τι. Μπροστα του υπηρχε ενα πλουσιο ταμπλω φορτωμενο μ' ενα πληθος φωτακια που αλλα αναβοσβηναν ρυθμικα, αλλα παρεμεναν σταθερα κι αλλα ηταν εντελως σβηστα. Δυστυχως για τον ιδιο δεν υπηρχε καμια σηματοδοτηση σε κανενα απ' αυτα τα λαμπακια, ετσι δεν ειχε ιδεα τι ηταν η τι εκαναν.
Ενοιωσε ενα ελαφρυ τρεμουλιασμα κι αυτο τον ανησυχησε. Ηταν αδυνατον να το πιστοποιησει μα ενοιωσε πως αυτο το αντικειμενο στο οποιο ανηκε αυτο το ιδιορρυθμο πιλοτηριο κινιοταν.
Οι ανεπαισθητες παλινδρομικες κινησεις που ακολουθησαν του σιγουρεψαν την αισθηση πως οντως βρισκοταν σε κινηση. Αγνωστο γιατι, του γεννηθηκε η ιδεα πως πετουσε. 
                      ================================
Σιγουρευτηκε πως οντως βρισκοταν μεσα σε καποιο ιπταμενο αντικειμενο οταν ενοιωσε μιας ελαφρας μορφη ναυτια και μια αορατη δυναμη να τον κολλαει πανω στο καθισμα του. Ξανακοιταξε τριγυρω μα δεν ειδε κανεναν. Οποιος πλοηγουσε η βρισκοταν σε σημειο που δεν ειχε οπτικη επαφη μαζι του η το εκανε εξ' αποστασεως μεσω τηλεχειρισμου. Και παλι γι αγνωστο λογο η δευτερη εκδοχη υπερισχυσε μεσα στο μυαλο του. Η ναυτια αυξηθηκε οπως και η πιεση επανω στο καθισμα του. Οτι και να ηταν αυτο που βρισκοταν μεσα αυξανε ταχυτητα.
Ενοιωσε πως ο αερας ξαφνικα αραιωσε μα πριν προλαβει να επεξεργαστει μια τετοια σκεψη ο χωρος στον οποιο ηταν εγκλωβισμενος ξαναγεμισε με οξυγονο. Τοτε το διαπιστωσε.
Δεν ενοιωθε πια μονος του. Ολος ο χωρος φαινοταν να εχει καταληφθει απο εναν απροσκλητο συγκυβερνητη που δεσποζε σε καθε γωνια του αφυσικου εκεινου πιλοτηριου. Τα ματια της φαντασιας του ειδαν ενα χαιρεκακο, απροκρουστικο, βγαλμενο λες απο εφιαλτη πλασμα να καθεται απεναντι του. Δεν χρειαζοταν να ρωτησει ονομα, ηξερε πως λεγοταν θανατος. 
               ====================================
Η συγκρουση ηταν τοσο σφοδρη που προκαλεσε χιονοστιβαδα σε κορυφη βουνου αποστασης πεντε χιλιομετρων. Αμεσως μετα την προσκρουση το αστροπλοιο τυλιχθηκε στις φλογες. Αυτο δεν ηταν κατι που απασχολουσε τον Λουκ Σταντλερ. Ειχε ηδη πεθανει ακαριαια την στιγμη της συγκρουσης και το σωμα του ειχε διαμελιστει σε τοσα κοματια που η μεγαλυτερη υπομονη του κοσμου δεν εφθανε αν καποιος επιθυμουσε να τα συγκεντρωσει. Συντομα η φωτια, μην εχοντας κατι αλλο να αναλωσει απο το υπαρχον μεταλλο, εσβησε αφηνοντας πισω τα σημαδια της.
Στις εγκαταστασεις των Γκαρ - Μα πλασματα που μονο μια αρρωστημενη και νοσηρη φαντασια μπορουσε να πλασει ηλεγχαν τα στοιχεια που ειχαν παρει απο το αστροπλοιο απο την αρχη μεχρι και την στιγμη που καταστραφηκε. Με χειρονομιες που αλλοτε δηλωναν διαφωνια κι αλλες συγκαταβαση μελετησαν ολα τα στοιχεια που ειχαν μπροστα τους και λιγα λεπτα αργοτερα φανηκε να καταληγουν στο ιδιο συμπερασμα. Αμεσως μετα εδωσαν μια νοερη εντολη σ' ενα ανδροειδες να φερει τον επομενο γηινο απο το κελλι στο οποιο βρισκοταν.
                     ================================
Οι Γκαρ - Μα ηξεραν πως αν ηθελαν να κυριαρχησουν και στον υπολοιπο πλανητη που ηταν ξηρα επρεπε ν' αντιγραψουν τις δυνατοτητες που ειχαν οι γηινοι για να πετανε. Δεν μπορουσαν να χρησιμοποιησουν σκαφη απο υγρο, επρεπε να ειναι απο κραμα ανθεκτικο στην στερια κι απροσβλητο. Αφου ελυναν αυτο το προβλημα θα επρεπε μετα να προσαρμοσουν τις συνθηκες για τους ιδιους. Τι αντικτυπο θα ειχε μια αναγκαστικη προσγειωση η μια αποτυχημενη απογειωση για τους ιδιους σε στερεο εδαφος ? Ο μονος τροπος για να το διαπιστωσουν ηταν να κανουν οτι ακριβως εκαναν οι γηινοι οταν ηθελαν να δοκιμασουν τα πρωτογονα μεσα κινησης που χρησιμοποιουσαν στην ξηρα. Το μονο καλο για τους Γκαρ - Μα ηταν πως δεν ειχαν αναγκη κουκλες για να διαπιστωσουν τι θα συνεβαινε σε περιπτωση προσκρουσης. Αυτοι ειχαν αφθονο  πραγματικο υλικο να χρησιμοποιησουν για τα πειραματα τους. Ηδη ειχαν πλησιασει πολυ κοντα στην λυση, μετα απο μερικες δεκαδες γηινων ακομα θα ειχαν τις απαντησεις που αναζητουσαν.
Προς το παρον περιμεναν το ανδροειδες να φερει το επομενο πειραματοζωο.










                                                               ΤΕΛΟΣ