ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΩΔΗΣ

       ΟΝΟΜΑΤΑ, ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ, ΤΗΛΕΦΩΝΑ

Οσο και να εβριζε δεν αλλαζε τιποτα. Το χαρτακι ειχε εξαφανιστει. Ειχε ψαξει ολο το σπιτι, τα ρουχα που φορουσε διεξοδικα αλλα το χαρτακι πουθενα. Αυτο που τον εκνευριζε περισσοτερο ηταν πως ενω ολα ειχαν ξεκινησει μια χαρα, ειχαν εξελιχθει σχεδον τελεια, ολα μηδενιστηκαν αποτομα εξ' αιτιας εκεινου του καταραμενου χαρτιου. Του χαρτιου που πανω του ηταν γραμμενο το τηλεφωνο εκεινης της υπεροχης ξανθιας που ειχε γνωρισει στο μπαρ πριν δυο βραδια. Για ευνοητους λογους δεν ηθελε να επικοινωνησει αμεσως, επιλεξε ν' αφησει να περασει μια μερα και τωρα που εψαχνε να το βρει δεν υπηρχε πουθενα. Συνεχιζε να καταριεται την τυχη του ενω παραλληλα εξακολουθουσε να ψαχνει σε μερη που ηδη ειχε ψαξει ενα σωρο φορες. Σωριαστηκε σε μια καρεκλα βυθισμενος στην απελπισια. Σκεψεις ετρεχαν χιλιαδες στο μυαλο του μα καμια δεν του εκανε. Τωρα ? Πως θα ξαναβρισκε την ονειρωδη ξανθια ? Τετοια ευκαιρια και να γλυστρησει μεσα απο τα χερια του...

Θελησε να μοιραστει τον πονο του με τον Ρικ, τον φιλο του που ηξερε ηδη για την ξανθια. Προετοιμαστηκε για αγρια ειρωνια και αφθονο δουλεμα και πηρε τηλεφωνο.

                   ===================================

-'Ρε συ Μπραιαν, ενα πραγμα επρεπε να διαφυλαξεις σαν κορη οφθαλμου και πηγες και το εχασες ? Τι βλακεια ανεκδιηγητη ειναι αυτη που σε δερνει ? Μυαλο κουκουτσι δηλαδη' ?

Ο Μπραιαν Χολτ τον ακουγε επι σχεδον 3 λεπτα να τον στολιζει μα η υπομονη του εξαντληθηκε.

-'Εχεις να μου πεις καμια ιδεα για το τι κανω η απλα θα ξοδεψεις ολο το βραδυ διασκεδαζοντας' ?

-'Τι να σου πω δηλαδη ? Πηγαινε στο μπαρακι καθε βραδυ μηπως και ξαναρθει. Αλλα μεταξυ μας και να ξαναρθει θα σου σερβιρει μια χυλοπιτα τζαμπο να εχεις να πορευεσαι' ειπε ο Ρικ και ξεσπασε ξανα στα γελια. 'Τηλεφωνο δεν εχεις, ονομα δεν ξερεις, που πας ρε κακομοιρη ετσι'...

-'Για στασου λιγο' εκανε σκεπτικος ο Μπραιαν. 'Οντως τηλεφωνο δεν εχω αλλα νομιζω θυμαμαι τ' ονομα της. Καρολ...Μιντοου, Λιντλοου, κατι τετοιο, δεν θυμαμαι ακριβως. Αλλα γιατι'...

-'Αμα εχεις ολο το ονομα μπορει να το σωσεις' ειπε απο την αλλη γραμμη ο Ρικ. 'Αλλα πρεπει να εισαι σιγουρος γιατι θα κανεις ξανα μια τρυπα στο νερο' προσθεσε.

-'Και σε τι θα μπορουσε να με βοηθησει το ονομα δηλαδη' ? απορησε ο Μπραιαν.  

                =====================================

Τα επομενα 10 λεπτα προσπαθουσε να θυμηθει το ονομα της εκθαμβωτικης ξανθιας. Μια φορα το ειπε κι εκεινη την σκηνη εφερνε ξανα και ξανα στο μυαλο του. Καταλαβε πως οσο ηταν σ' ενταση δεν θα θυμοταν τιποτα, χαλαρωσε, εβαλε λιγη μουσικη κι ενα διπλο ιρλανδεζικο Midleton κι ανταμοιφθηκε. Κιντλοου, επιτελους το θυμηθηκε, Καρολ Κιντλοου. Μια κραυγη αγριας χαρας βγηκε απο το λαρυγγι του. Το πρωτο βημα ειχε επιτευχθει, τωρα το επομενο. Πως το ειχε πει ο Ρικ ? 'Αν ξερεις το πληρες ονομα η μονη σου ελπιδα ειναι ο τηλεφωνικος καταλογος. Αν εχει σταθερο τηλεφωνο θα ειναι σιγουρα καταχωρημενη. Απο το κινητο θα περιμενει κληση, απο το σταθερο θα της ερθει αλλα σημασια εχει να γινει η δουλεια, σωστα' ?

Ξεχασε ολα οσα του ειχε σουρει, αν η ιδεα του Ρικ λειτουργουσε θα του χρωστουσε μεγαλη χαρη.

Πως ειχε πει και το αλλο ? 'Δυο τετραγωνα απο το σπιτι σου εχει εναν ξεχασμενο τηλεφωνικο θαλαμο. Λογικα θα υπαρχει και καποιος καταλογος. Αρκει να θυμηθεις τ' ονομα'.

-'Το θυμηθηκα Ρικ, που να σε παρει ο διαβολος, το θυμηθηκα' ειπε φωναχτα ο Μπραιαν.

                ===================================

Την ωρα που βγηκε απο την πολυκατοικια του ξεσπασε η βροχη, αποτομη και με μεγαλη ενταση.

-'Κι αλλα εμποδια μεγαλε' ? ειπε κοιτωντας ψηλα στον ουρανο. 'Σαν να μου φαινεται πως δεν θελεις να την βρω. Αλλα αμα ειναι ετσι, τοτε γιατι την εστειλες στο δρομο μου ? αναρωτηθηκε.

Οταν εφτασε στον θαλαμο ειχε μαζεψει αρκετη βροχη αλλα δεν τον απασχολουσε καθολου. Αραγε θα υπηρχε καταλογος η θα...Νατος, εκει ηταν, τον εβλεπε. Σηκωσε παλι ψηλα το βλεμμα.

-'Αμαρτια τοση βροχη για το τιποτα ετσι ? Μην μου το χαλασεις τωρα' συμπληρωσε.

Δεν του το χαλασε καθολου. Ο καταλογος ηταν ατοφιος και με αδημονουντα χερια εψαξε για το ονομα που τον εκαιγε. Το υφος του σκυθρωπιασε λιγο μολις ειδε τις σελιδες. 

-'Μια σελιδα ? Αληθεια τωρα, μια σελιδα' ? εκανε φωναχτα και κοιταξε και παλι ψηλα. 'Δεν θα στο κανω το χατηρι, και 21 να ηταν δεν θα σου κανω το χατηρι' προσθεσε.

Κοιταξε ενοχα αριστερα και δεξια. Ηταν ολομοναχος. Διχως δισταγμο εσκισε τη σελιδα με τα ονοματα που τον ενδιεφεραν, την εβαλε στην τσεπη κι απομακρυνθηκε κυριολεκτικα σαν κλεφτης.

                      ===============================

Περιορισε την λιστα των ονοματων στο 1/3 προσπερνωντας ταχυδρομικους κωδικες στην αλλη πλευρα της πολης και κρατωντας απ' οσα ειχαν απομεινει μονο τα γυναικεια ονοματα. Πηρε μια βαθια ανασα, προετοιμασε το τι θα ελεγε και πηρε το ακουστικο στο χερι. 

Παταγωδης αποτυχια. Οσα τηλεφωνα πηρε ηταν εντελως ασχετα, τα μονα τρια που δεν απαντησαν ειχαν τηλεφωνητη με αντρικη φωνη οποτε...Τοσος κοπος για το τιποτα.

Εβαλε αλλο ενα Midleton και σωριαστηκε σε μια καρεκλα. Δεν ειχε νοημα ν' ασχολειται πλεον, η υποθεση ηταν χαμενη. Εριξε μια ματια στην σελιδα του καταλογου, με τις σημειωσεις και τις διαγραφες λες και θ' ανακαλυπτε κατι που του ειχε ξεφυγει. Ανοιξε το παραθυρο και παρακολουθησε την βροχη που επεφτε ακαταπαυστα. Εκανε την σελιδα σε σχημα πυραυλου και την πεταξε. Προλαβε να μεινει λιγο στον αερα, μετα το νερο της βροχης την υποχρεωσε σε αποτομη πτωση ενω παραλληλα την μουσκευε. Την χαζεψε μεχρι που χαθηκε απο τα ματια του, γυρισε στο δωματιο και πηγε προς την κρεββατοκαμαρα. Χρειαζοταν υπνο αυτη τη στιγμη. 

                 =====================================

Ο πρωινος καφες τον ειχε τονωσει και η χθεσινοβραδινη απογοητευση του ειχε καπως μετριαστει. Ανοιξε την τηλεοραση κι επεσε επανω σε εκτακτο δελτιο ειδησεων. Ηταν ετοιμος ν' αλλαξει καναλι μα μια φραση του ρεπορτερ τον καθηλωσε. Ανοιξε την φωνη κι εστιασε στην οθονη.

-'....τα μεχρι στιγμης στοιχεια.Ο επικεφαλης της αστυνομιας ανεφερε πως κατι τετοιο δεν εχει ξανασυμβει και πως δυσκολευονται να βρουν μια λογικη εξηγηση. Για οσους δεν μας παρακολουθησαν απο την αρχη να θυμισω πως 44 ατομα πεθαναν χθες το βραδυ με πολυ συγκεκριμενους τροπους. Καποιοι απο πτωσεις αεροπλανων, καποιοι απο πτωσεις απο υψηλα σημεια και τελος καποιοι αλλοι απο πνιγμο. Το μονο που εχει ανακαλυψει η αστυνομια ειναι πως τα επιθετα ολων μοιαζουν απιστευτα μεταξυ τους και θα μπορουσαν καλλιστα να βρισκονται στην ιδια σελιδα ενος τηλεφωνικου καταλογου. Οι πρωτες ενδειξεις οδηγουν στην εκδοχη ατυχηματων μα κανεις ακομα δεν ξερει με σιγουρια. Να σας δειξουμε την λιστα με τα ονοματα οσως πεθαναν χθες σ' αυτα τα μυστηριωδη ατυχηματα ενω παραλληλα εχουμε δηλωσεις'...  

                         ===============================

Ο Μπραιαν ειχε σταματησει ν' ακουει τον ρεπορτερ, τα ματια του ειχαν κολλησει στην λιστα με τα ονοματα οπως εμφανιζοταν στην τηλεοραση. Χρειαστηκαν μερικα δευτερολεπτα για να συνειδητοποιησει τι συνεβαινε και πεταχτηκε επανω εντρομος. Ορμησε στο τηλεφωνο.

-'Τι μου λες τωρα' ? εκανε ο Ρικ. 'Ολοι οσοι υπηρχαν στην σελιδα που εσχισες χθες απο τον καταλογο ειναι νεκροι ? Για στασου ρε συ Μπραιαν'...

-'Καταλαβαινεις τι σου λεω' ? ουρλιαξε ο Μπραιαν. 'Οχι μονο ειναι νεκροι αλλα και πως πεθαναν ? Με τον ιδιο τροπο που πεθανα κι εγω χθες την σελιδα. Την εκανα αεροπλανακι, την πεταξα απο το παραθυρο κ' εγινε μουσκεμα απο την βροχη. Ποση συμπτωση υπαρχει σ' αυτο ? Ολα τα ονοματα πεθαναν συμφωνα με τον τροπο που καταστραφηκε η σελιδα'.

-'Καταλαβαινεις τι μου λες' ? εκανε ο Ρικ με σπασμενη φωνη. 'Διαβολε, καταλαβαινεις' ?

-'Εσυ καταλαβαινεις τους συσχετισμους η οχι' ? ανταπαντησε ο Μπραιαν.

Για μερικα δευτερολεπτα μια βουβαμαρα κατελαβε την τηλεφωνικη συνδιαλεξη την δυο αντρων. 

                       ================================

Ειχε πια βραδιασει και ο Ρικ με τον Μπραιαν προσπαθουσαν ακομα να καταλαβουν τι ειχε συμβει. Ο Ρικ ειχε παει απο το σπιτι του Μπραιαν αλλα οσο πιο πολυ το κουβεντιαζαν τοσο επεφταν πανω σε αδιεξοδο. Στο μονο πραγμα που συμφωνησαν ηταν πως επρεπε να παρουν στα χερια τους εκεινο τον καταλογο και να κοιταζαν μηπως ανακαλυπταν κατι που θα ξεδιαλυνε το μυστηριο. 

Η βροχη συνεχιζοταν για δευτερη μερα, σημερα ομως ειχε βγαλει και αερα και η θερμοκρασια ειχε πεσει αισθητα. Ο Μπραιαν πηρε το παλτο του και μια ομπρελα κι ετοιμαστηκε να παει στον τηλεφωνικο θαλαμο. Ο Ρικ τον κοιταξε με βλεμμα απογνωσης.

-'Τι διαβολο συμβαινει Ρικ' ? μουρμουρισε ο Μπραιαν και βγηκε απο το διαμερισμα.

-'Που να με παρει και να με σηκωσει αν εχω ιδεα' ψιθυρισε ο Ρικ στην κλειστη πια πορτα.

Δεκα λεπτα μετα ακουσε το κλειδι ν' ανοιγει την πορτα και ειδε τον Μπραιαν να μπαινει μεσα.

-'Λοιπον ? ρωτησε. 'Ενταξει, τον βρηκες ? Που ειναι' ?

-'Ο καταλογος δεν ειναι πια στον θαλαμο' ειπε ξεψυχισμενα ο Μπραιαν.

                        ============================

-'Αργησες αποψε, ολα καλα ? Ελα, κατσε διπλα στη φωτια, εχει βγαλει κρυο'.

-'Επρεπε να κανω καμποσες στασεις' απαντησε ο αντρας 'αλλα πιστευω αξιζε τον κοπο.Δειτε'.

Εξι, επτα φιγουρες που στεκονταν γυρω απο την αυτοσχεδια φωτια μεσα σ' ενα βαρελι εσκυψαν πανω απο το καροτσι του σουπερ μαρκετ που εσερνε μαζι του ο νεοφερμενος.

-'Γοπες απο τσιγαρα' αρχισε να λεει, 'τρεις κονσερβες σχεδον αθικτες, πεντε μισες σοκολατες, ενας σκουφος πεταμενος, αυτα τα παπουτσια που εχουν λιγο τρυπησει απο κατω, δυο γαντια, δεξια και τα δυο, τ' αριστερα δεν τα βρηκα πουθενα, μισο μπουκαλι οινοπνευμα κι αυτο εδω για να κρατησει λιγο παραπανω αποψε η φωτια' ολοκληρωσε την παρουσιαση του.

-'Για αστεγοι τελικα δεν περναμε κι ασχημα' ειπε ενας απ' αυτους.

-'Αστεγοι, ζητιανοι, κατακαθια της κοινωνιας' συμπληρωσε ενας τριτος ενω ολοι ξεσπουσαν σε γελια. 'Αλλα αποψε θα την περασουμε βασιλιαδες'.

-'Βασιλιαδες της πολης' προσθεσε αυτος που ειχε μιλησει αρχικα.

                    ==================================

Η ωρα ειχε προχωρησει, το κρυο ειχε γινει ακομα πιο εντονο αλλα οι αστεγοι που ειχαν βρει καταφυγιο σε μια ξεχασμενη γεφυρα, 10 μολις τετραγωνα απο το σπιτι του Μπραιαν ειχαν πια συνηθισει. Το μονο τους πια μελημα ηταν να κρατησουν ζωντανη τη φωτια μεχρι το πρωι.

Αυτος που ειχε ερθει τελευταιος πηρε τον τηλεφωνικο καταλογο στα χερια του.

-'Αμαρτια ηταν να βρισκεται καπου που κανεις δεν τον χρειαζεται' ειπε φυλλομετρωντας τον. 'Για μας ομως εδω ειναι οτι πρεπει. Λοιπον, εχετε καποια προτιμηση απο που ν' αρχισω ? Μεση, τελος, αρχη ? Δεν μπορουμε να τον ριξουμε μεσα μονομιας, θα μας μπουκωσει την φωτια' προσθεσε.

-'Η πρωην γυναικα μου λεγοταν Χολιστερ' ειπε ενας απο τους αστεγους 'και ολοι ξερετε πως και γιατι με παρατησε για καποιον αλλο. Θα μου αρεσε να επεφτε πρωτη στην φωτια'.

Ο αντρας με τον καταλογο βρηκε την σελιδα με τα ονοματα που ξεκινουσαν απο 'Χολ', την εσκισε προσεκτικα και την εδωσε σ' εκεινον που η γυναικα του λεγοταν Χολιστερ.

-'Η γυναικα σου κι ολοι αυτοι εδω θα μας κρατησουν ζεστους αποψε' ειπε.

                                                                   ΤΕΛΟΣ  

 

  

                                                      ANDREAS TOJO

             ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ  ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

                       

Ουτε που θυμοταν ποσα χρονια ειχε ν' ανεβει σ' εκεινη την σοφιτα. Δεν ειχε λογο αλλωστε, ποτε δεν ειχε χρειαστει κατι απο κει αλλα και να υπηρχε κατι χρησιμο το πιο πιθανο ηταν πως δεν θυμοταν καν αν βρισκοταν εκει. Ομως η αποθηκη πια ειχε ξεχειλισει απο αντικειμενα, οχι πρωτης γραμμης, που επρεπε ν' απομακρυνθουν για να παρουν την θεση τους νεα αποκτηματα.

Κοντολογις αυτο σημαινε πως επρεπε ν' ανεβει στην σοφιτα να κανει χωρο, ν' ανεβασει οσα δεν χρειαζοταν πια στην αποθηκη  και μετα να τοποθετησει ολες τις αγορες στην νεα τους θεση.

Ειχε υπολογισει πως ολη η διαδικασια θα του επαιρνε δυο με τρεις μερες και δεν μπορουσε πια να το αναβαλλει συνεχως. Μια αποφαση ηταν που συνεχως καθυστερουσε γιατι απλα δυσκολευοταν να τοποθετησει τον εαυτο του στην γραμμη εκκινησης.

Τα ψεμματα ομως ειχαν τελειωσει, την επομενη μερα, πρωι πρωι, ξεκινουσε. Βοηθεια δεν ειχε να περιμενει απο κανεναν, ολα θα περνουσαν απο το δικο του χερι. Το βραδυ επεσε νωρις για υπνο, ειχε πρωινο εγερτηριο μολις φωτιζε ο ηλιος. 

                     ===========================

Το κτημα του Ντεστερ Ακγκιστον βρισκοταν μονο 40 μιλια απο την κοντινοτερη μεγαλη πολη, το Ακουρειρι αλλα οποιος εκανε αυτη την διαδρομη δεν θα συναντουσε περισσοτερες απο 25 αγροικιες. Πολλοι ηταν εκεινοι που ειχαν αποφασισει να μετακομισουν στην πολη, ετσι η πλειοψηφια των κτηματων ειχε εγκαταλειφθει αφηνοντας μονο καποιους αθεραπευτα ρομαντικους να παραμενουν ακομα. Ο Ντεστερ μπορουσε να θεωρει τον εαυτο του λιγο πιο τυχερο απο αλλους που ηταν στην ιδια θεση μ' αυτον αφου στα 5 μιλια υπηρχε το αγροκτημα του Ματς Ογκαστον, οποτε ειχε λογο να πραγματοποιει και να δεχεται επισκεψεις και να μιλαει με καποιον. Εργενης εκ πεποιθησεως, ειχε πια φτασει στο σημειο ν' απολαμβανει τις μικρες χαρες της ζωης, την ησυχια και την ηρεμια της φυσης που τον περιεβαλλε, ενα καλο κρασι με τον Ματς και να φροντιζει το κτημα του. Υπηρχαν ανθρωποι που θα σκοτωναν για κατι τετοιο, αυτος το ειχε απλοχερα. Τελειωσε το πρωινο του που το συνοδεψε με δυο κουπες καφε, ζωστηκε μερικα εργαλεια και ανεβηκε απο την εσωτερικη σκαλα στην ξεχασμενη σοφιτα. 

                    =================================  

Μολονοτι δεν θυμοταν καν ποτε ηταν η τελευταια φορα που ειχε ανεβει εκει πανω, η σοφιτα, αν εξαιρουσε κανεις την αφθονη σκονη που πασπαλιζε σχεδον τα παντα, ηταν μια χαρα. Τα παντα τακτοποιημενα, σωστα στοιβαγμενα, διχως κανενα σχεδον ιχνος ακαταστασιας. Στο μυαλο του ο Ντεστερ ειχε ηδη σχεδιασει τις ανακαταταξεις που θα επεφερε για να ανεβαζε ολα τα πραγματα που ηθελε. Η μεθοδικοτητα του τον βοηθησε να ολοκληρωσει, περαν του προβλεπομενου, ολες τις εργασιες που επρεπε. Το ματι του προσεξε ενα μεγαλο, σιδερενιο μπαουλο, στην γωνια να μην ειναι σωστα κλεισμενο, με αποτελεσμα οτι ηταν απανω απο αυτο να εχει μια ελαφρα κλιση προς τα δεξια. Κατεβασε τα αντικειμενα και ανοιξε το μπαουλο να δει τι ηταν αυτο που δεν του επετρεπε να κλεισει σωστα. Η γρηγορη ματια που εριξε στο εσωτερικο του του αποκαλυψε κατι που ειχε παντελως ξεχασει οτι υπηρχε καν. Το εβγαλε, εκλεισε το μπαουλο κι εριξε μια τελευταια ματια. Χωρος ειχε δημιουργηθει, τωρα επρεπε ν' ανεβασει οτι ειχε στοιβαξει στο χωρο κατω απο την σοφιτα. Μα πρωτα ηθελε να επεξεργαστει αυτο που ειχε βρει στο μπαουλο. 

                ====================================

Με λιγο ξεσκονισμα το ραδιοφωνο εμοιαζε σχεδον καινουργιο. Η ξυλινη επενδυση του ηταν σε αριστη κατασταση, τα κουμπια σταθερα ενω το μεγαλο τζαμακι που καλυπτε τις συχνοτητες δεν ειχε ουτε μια γρατζουνια. Προσπαθησε να θυμηθει ποτε το ειχε παροπλισει κι ανεβασει στην σοφιτα μα ηταν αδυνατον. Μα ηταν λοιπον τοσο παλιο ? Ηξερε πως τετοια ραδιοφωνα ειχαν καταργηθει εδω και δεκαετιες μα δεν θυμοταν ουτε ποτε και πως το ειχε αποκτησει.

Προσπαθωντας να ελεγξει αν ειχε μπαταριες η οχι πιεσε κατα λαθος το κουμπι λειτουργιας.

Δυο παραδοξα συνεβησαν ταυτοχρονα. Μπαταριες δεν ειχε μα λειτουργουσε αψογα. Αρχισε ν' αλλαζει αργα σταθμους μα ξαφνικα σαν το ραδιοφωνο να ειχε ζωη αρχισε να επιλεγει μονο του τους σταθμους. Οπισθοχωρησε λιγο προσπαθωντας να εχει μια πιο γενικη εικονα μα δεν αλλαξε κατι. Το ραδιοφωνο λειτουργουσε διχως μπαταριες η ρευμα κι εμοιαζε να επιλεγει μονο του τον σταθμο που ηθελε να παιξει. Δοκιμασε να το λειτουργησει χειροκινητα. Το ραδιο του το επετρεπε, ομως σε οποιον σταθμο και να το εβαζε, αυτο πηγαινε μονο του σ' εναν συγκεκριμενο.

              ===================================

Ηταν ραδιοφωνο παγκοσμιου εμβελειας, πηγαινοντας απο σταθμο σε σταθμο ακουγε μουσικη, σχολια σε αγνωστες γλωσσες, καποιοι δε εκπεμπαν παρασιτα. Βιεννη, Κοπεγχαγη, Μιλανο, Κωνσταντινουπολη, Μοσχα, Καρατσι, οποιος σταθμος ηταν ενεργος εξεπεμπε σε απολυτη καθαροτητα, κατι που του προξενησε εντυπωση. Αν καποιος δεν ηξερε πως ηταν για τοσο πολυ ξεχασμενο σ' ενα μπαουλο σε μια σοφιτα θα πιστευε ευκολα πως ηταν ολοκαινουργιο. Ξεχασε προς στιγμην πως επρεπε ν' ανεβασει ενα σωρο νεα αντικειμενα στην σοφιτα, εβαλε ενα διπλο Knappogue Castle κι αρισε να μελεταει το ραδιοφωνο διεξοδικα προσπαθωντας ν' αντλησει πληροφοριες.

-'Χμμ' εκανε αφου το ειχε ψαξει ολοκληρο 'δεν θα επρεπε να εχεις μια φιρμα εσυ επανω σου και που εχεις κατασκευαστει' ? προσθεσε ενω συνεχιζε να το ψαχουλευει. 'Αγνωστου κατασκευαστη και χωρας προελευσης πρωτη μου φορα συνανταω. Για να δουμε μηπως κρυβεις κατι πισω απο το καπακι σου' συμπληρωσε ενω ταυτοχρονα με απαλες κινησεις προσπαθησε ν' αφαιρεσει το προστατευτικο καπακι στο πισω μερος. Οταν τα καταφερε συναντησε μια ακομα εκπληξη.

                  ================================= 

Εκει που επρεπε να υπαρχουν λαμπες, λυχνιες, καλωδια και οτι αλλο ηταν απαραιτητο για την λειτουργια ενος ραδιοφωνου δεν υπηρχε τιποτα. Κενο. Αυτο τωρα ηταν λιγο τρομαχτικο, σαφως κατι δεν πηγαινε καλα εδω αλλα δεν ηξερε πως ν' αντιδρασει. Οση ωρα το μυαλο του δουλευε προσπαθωντας να βρει απαντησεις σε αναπαντητες ερωτησεις το ραδιοφωνο πηγε παλι στο σταθμο που επελεγε. Μια ψυχρη, μεταλλικη φωνη εμοιαζε ν' απαγγελει κατι η να διαβαζει κι αυτο του τραβηξε την προσοχη. Οταν η φωνη ολοκληρωσε το λογιδριο της ξεκινησε απο την αρχη να επαναλαμβανει τα ιδια. Οσο ανησυχητικο κι αν ηταν αυτο σιγουρα δεν ηταν τοσο ανησυχητικο οσο οταν ο Ντεστερ καταλαβε τι ελεγε. Τα πρωτα σημαδια πανικου και τρομου εκαναν την εμφανιση τους και μεσα σε λιγα λεπτα ο Ντεστερ ειχε γινει ασπρος σαν το πανι λες και το αιμα του ειχε αποτομα αλλαξει χρωμα. Ορμησε στο τηλεφωνο διχως να παρει τα ματια του απο το ραδιο ενω η φωνη εξακολουθουσε να επαναλαμβανει τις ιδιες φρασεις. Ηταν μαλλον ο τονος της φωνης του που επεισε τον Ματς πως επρεπε να σπευσει αμεσα στην αγροικια του φιλου του.

                     ==============================

-'Λοιπον' ? ειπε με παλλομενη απο φοβο φωνη ο Ντεστερ. 'Τι εχεις να πεις ? Τ' ακουσες και μονος σου, δεν ειμαι τρελος Ματς ! Πρεπει να ειδοποιησουμε τις αρχες, την αστυνομια, καποιον'...

-'Στασου λιγο Ντεστ, να παρουμε τα πραγματα απο την αρχη' απαντησε με ψυχραιμη φωνη ο Ματς. 'Μου λες πως ανακαλυψες αυτο το ραδιοφωνο στην σοφιτα, δεν θυμασαι απο ποτε ειναι εκει, ποτε το απεκτησες, αν στο εδωσε καποιος η το πηρες μονος σου, αποφασισες να το βαλεις να δουλεψει κι ακουσες αυτα τα απιστευτα, σωστα μεχρις εδω' ? εκανε.

-'Ακριβως, αυτο σου λεω τοση ωρα. Ασε με να παρω τηλεφωνο την αστυνομια'...

-'Το ραδιοφωνο ειναι κενο' τον εκοψε ο Ματς 'λειτουργει χωρις ρευμα η μπαταριες και παιζει εναν σταθμο συγκεκριμενο που φαινεται πως του αρεσει, σωστο κι αυτο' ? ρωτησε.

Ο Ντεστερ κουνησε καταφατικα το κεφαλι ενω απορουσε με την ψυχραμια του Ματς.

-'Και με φωναξες εδω για να σου λυσω αυτο το μυστηριο ενω εχεις παραβλεψει το μεγαλυτερο μυστηριο απ' ολα που ειναι ακριβως μπροστα στα ματια σου' ? ειπε με εντονη φωνη. 

                 ==================================

Ο Ντεστερ τον κοιταξε απορημενος μην μπορωντας να καταλαβει τι εννοουσε ο Ματς.

-'Μα τ' ακουσες μονος σου' ψελλισε 'δεν τα εβγαλα απο το μυαλο μου και'....

-'Φυσικα και δεν εβγαλες απο το μυαλο σου οτι επικειται εισβολη εξωγηινων στην Γη' εκανε ο Ματς. 'Τα ακουσα κι εγω αυτα που λες, αυτο το ραδιο εχει μια απιστευτη πιστοτητα ηχου. Αλλα δεν ειναι αυτο το μειζον ζητημα, οτι εξωγηινοι θα επιτεθουν στην Γη με σκοπο να την καταστρεψουν οπως υποστηριζει η φωνη. Το προβλημα ξερεις, βρισκεται αλλου'.

Ο Ντεστερ τον κοιταξε λες και ο Ματς ειχε χασει τα λογικα του.

-'Το εχεις χασει τελειως' ? κατορθωσε να μουρμουρισει. 'Μετα απ' ολα αυτα που ακουσες, και διαβολε απορω με την ψυχραιμια σου, καθομαστε και κουβεντιαζουμε ακομα ? 'Πρεπει τωρα να ενημερωσουμε γι αυτο που θα συμβει Ματς Ογκαστον' σχεδον ουρλιαξε.

Ο τελευταιος τον κοιταξε με συγκαταβαση, σχεδον με συμπαθεια.  

                   ================================

-'Μπορεις να μου πεις σε παρακαλω σε ποια γλωσσα μιλαει αυτη η αγνωστη φωνη' ? ειπε ηρεμα.

-'Γλωσσα' ? 'Μα τι λες τωρα, πως σου ηρθε κατι τετοιο, τι'...

Η αποτομη συνειδητοποιηση σχεδον τον κεραυνοβολησε, κοντεψε να σωριαστει στο πατωμα.

-'Ειναι λογικο να μην αναρωτηθηκες κατι τετοιο αφου η μητρικη σου γλωσσα ειναι τα Γκρουμπ' ειπε ο Ματς 'γι αυτο και καταλαβες αμεσως τι ακουγες. Η αληθεια ειναι πως η εισβολη εχει γινει εδω και μισο αιωνα σχεδον και ηταν απολυτα πετυχημενη. Εγω ειμαι μια πολυ κοντινη αποδειξη' προσθεσε δειχνοντας τον εαυτο του. 'Σαν κι εμενα υπαρχουν δισεκατομμυρια αλλοι, με γηινες μορφες αντικαθιστωντας τα εμετικα αυτα οντα που λυμαινονταν τον πλανητη, τους ανθρωπους.

Εσυ βρισκοσουν εδω για να συντονισεις καποια θεματα της εισβολης μας μα ξαφνικα χασαμε επαφη μαζι σου. Ξεραμε πως για αγνωστο λογο δεν ακουγες πια τις οδηγιες μας αλλα ευτυχως αυτο δεν επηρεασε το τελικο αποτελεσμα. Μεχρι και σημερα κανεις δεν ηξερε που βρισκεσαι, αν ζουσες, αν πεθανες. Εγω το ανακαλυψα μολις τωρα' προσθεσε ο Ματς.

                  ================================ 

-'Και τωρα τι' ? ψελλισε με μια αψυχη φωνη ο Ματς ενω κοιτουσε με απλανες βλεμμα.

-'Λυπαμαι Ντεστ' εκανε ο Ματς ενω εβγαζε ενα παραξενο, ασημενιο οπλο απο την τσεπη του. 'Εδω και δεκαετιες εχεις χασει επαφη με τους Γκρουμπ, δεν ξερω τι συνεβη αλλα οταν αλλαξες σε γηινο εχασες την ικανοτητα να θυμασαι την πραγματικη σου υποσταση. Δυστυχως εισαι πια γηινος, με ολες τις αρνητικες συνεπειες. Δεν μπορουμε να σε αφησουμε ζωντανο, ας ησουνα καποτε δικος μας, τωρα θα εισαι μια μονιμη πηγη κινδυνου ν' αποκαλυφθουμε κι αυτο καταλαβαινεις πως δεν γινεται να συμβει' συμπληρωσε σηκωνοντας το οπλο του.

-'Ματς στασου' ουρλιαξε ο Ντεστερ. 'Ειμαστε φιλοι, δεν μπορεις να το κανεις αυτο, ειμαστε ιδιοι, σε παρακαλω. Σου ορκιζομαι πως δεν προκειται ποτε ν' αποκαλυψω κατι, πιστεψε με Ματς'. 

-'Πραγματικα λυπαμαι Ντεστ' ειπε το Γκρουμπ. 'Αν δεν ειμαι εγω θα ειναι καποιος αλλος'.

Η βολη απο το οπλο στην κυριολεξια εξαερωσε τον Ντεστερ μην αφηνονοντας το παραμικρο ιχνος υπαρξης του. Το Γκρουμπ πηρε το ραδιοφωνο και με αργα βηματα βγηκε απο το σπιτι.

 

                                                                  ΤΕΛΟΣ

                                                                                                   

                        MONASTIRIOTOU CHRISTINA

           ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΣΤΕΚΕ ΑΜΗΧΑΝΟΣ

 Το οτι ειχε βγει αλωβητη απο τετοιο τροχαιο ηταν απλα θαυμα, ομως δεν πονουσε πουθενα, δεν παρουσιαζε τραυματα, οποτε ναι, γιατι οχι, ηταν θαυμα. Ηταν ετοιμη να σηκωθει απο την ασφαλτο οταν απλωθηκε ενα χερι απο το πουθενα για να την βοηθησει. Κοιταξε τον ιδιοκτητη του και της ξεφυγε ενας μικρος αναστεναγμος. Κρινοντας απο την υπεροχη εμφανιση του το πρωτο πραγμα που σκεφτηκε ηταν πως αυτο το θαυμα ειχε ακομα διαδρομη να διανυσει.

-'Ελα' της ειπε με μια σχεδον βελουδινη φωνη και η Βιρνα Φερεττι υπακουσε πειθηνια. Τον ακολουθησε μερικα μετρα, σταθηκε ξαφνικα και γυρισε το κεφαλι της πισω.

-'Κοιτα' ειπε 'εγω ειμαι μια χαρα, μηπως πρεπει να βοηθησουμε εκει πισω' ? προσθεσε ενω ταυτοχρονα εδειχνε με το ελευθερο χερι της. 'Εκεινη η γυναικα μοιαζει να χρειαζεται'...

-'Ελα, παμε' επανελαβε με την ιδια βελουδινη φωνη ο αντρας.

-'Σου ειπα πως ειμαι καλα' επεμεινε η Βιρνα 'πρεπει να βοηθησουμε τους αλλους και'...

-'Ο μονος που χρειαζεται βοηθεια εισαι εσυ' ειπε ο αντρας 'οι αλλοι ειναι μια χαρα'.

                   =================================== 

Ηταν ετοιμη να τον ρωτησει τι ακριβως εννοουσε οταν ξαφνικα βρεθηκε σ' ενα απολυτο σκοταδι μην μπορωντας να δει τιποτα απολυτως. Ενας μικρος φοβος τρυπωσε στα φυλλοκαρδια της κι εσφιξε το χερι του αντρα λιγο περισσοτερο. Για αγνωστο χρονικο διαστημα βαδιζαν μαζι μεσα στο σκοταδι και ξαφνικα ενα εκτυφλωτικο φως απο το πουθενα ηρθε και καλυψε τα παντα.

-'Καθισε Βιρνα' ειπε ο αντρας παντα μ΄εκεινη την σαγηνευτικη φωνη.

Να κατσει ? Που να κατσει ? Δεν υπηρχε τιποτα απολυτως τριγυρω. Φως, μονο φως. Ειδε τον αντρα απεναντι της να καθεται στο κενο και τον μιμηθηκε διστακτικα. Εκεινος ο φοβος αναμιχθηκε με απορια, η απορια γεννησε ερωτησεις μα δεν προλαβε να εκφρασει καμια.

-'Καταλαβαινω πως ολα αυτα ειναι πρωτογνωρα για σενα μα αν με ακουσεις προσεκτικα, πιστεψε με, ολες σου οι αποριες θα σου λυθουν, ενταξει' ? ειπε και της χαμογελασε πλατια.

Η Βιρνα ανταπεδωσε το χαμογελο λιγο σφιγμενα μα ενευσε συγκαταβατικα.

-'Τελεια' εκανε ο αντρας. 'Να δεις που εμεις οι δυο θα τα παμε περιφημα' προσθεσε. 

               =======================================

Ο αντρας ειχε σταματησει να μιλαει μα το μυαλο της Βιρνα επαναλαμβανε ξανα και ξανα, σαν χαλασμενος δισκος, οτι της ειχε πει. Αυτη ηταν που δεν ειχε επιβιωσει στο ατυχημα, οι αλλοι τα ειχαν καταφερει. Κι αυτος εδω ο ομορφαντρας που ειχε ερθει να την παραλαβει δεν ηταν αλλος απο τον Θανατο τον ιδιο που θα την οδηγουσε καπου που μονος εκεινος ηξερε.

-'Και τωρα' ? εκανε η Βιρνα σχεδον μοιρολατρικα 'τι γινεται απο δω και περα' ?

-'Μην μου αγχωνεσαι καθολου και μην προβληματιζεσαι' εκανε ο Θανατος ενω παραλληλα σηκωνοταν απο το αορατο καθισμα του. 'Αστα ολα σε μενα, ειναι παιγνιδακι, ενταξει' ?

Ελλειψει επιλογων η Βιρνα κουνησε και παλι συγκαταβατικα το κεφαλι.

-'Μπραβο το κοριτσι μου' ειπε ο Θανατος και ξαναχαμογελασε. 'Δεν στο ειπα πως εμεις θα τα παμε περιφημα' ? εκανε. 'Θα δεις πως'...

Σταματησε αποτομα. Εμοιαζε προσηλωμενος σε κατι που η Βιρνα δεν μπορουσε ν' αντιληφθει αδιαφορωντας παντελως για την παρουσια της. Στραφηκε αποτομα προς το μερος της.

               ====================================== 

-'Πρεπει να σε αφησω για λιγο' ειπε φανερα προβληματισμενος 'κατι επειγον προεκυψε. Δεν θ' αργησω, εσυ κατσε εδω και περιμενε με. Μην πας πουθενα ε ? συμπληρωσε.

Ακομα και η Βιρνα, με μηδενικη προσωπικη εμπειρια απο τον Θανατο, μπορουσε να καταλαβει πως κατι δεν πηγαινε καλα. Αυτος ο Θανατος δεν ηταν αυτος που ειχε γνωρισει στην αρχη .

-'Σαμπως που θα μπορουσα να παω' ? ειπε προσπαθωντας ν' αστειευτει.

-'Σωστα, ναι' εκανε ο Θανατος 'που θα μπορουσες να πας ? Δεν θ' αργησω' ειπε κι εξαφανιστηκε.

Η Βιρνα Φερεττι βρεθηκε να καθεται μονη της σ' εκεινο το εκτυφλωτικο φως. Ειχε συναντησει αντιξοοτητες και παραδοξολογιες στην ζωη της μα τωρα πια δεν ηταν ζωντανη. Μολις τρια χρονια πριν ειχε δεχτει την προταση του Haitham bin Tariq Al Said, σουλτανου του Ομαν, ν' αναλαβει την τυχη του Royal Syud Farm στην Salalah και ειχε κατορθωσει να μετατρεψει μια μετριοτητα σ' ενα απο τα καλυτερα ιπποφορβεια της Μ. Ανατολης. Λογικα τωρα θα εξαργυρωνε αυτην την επιτυχια αλλα αυτο το καταραμενο τροχαιο τα ειχε ανατρεψει ολα.

                  ==================================

Ο Θανατος επανηλθε σκεπτικος, συνοφρυωμενος και - τουλαχιστον αυτην την εντυπωση εδωσε στην Βιρνα - μουδιασμενος. Φανηκε να μην ξερει απο που ν' αρχισει μα τελικα τα καταφερε.

-'Δεν εχω ευχαριστα νεα για κανεναν απο τους δυο μας' ειπε στο τελος κοιτωντας την καταματα.

-'Τι εννοεις ? Ενταξει, τα δικα μου δεν ηταν καλα ετσι κι αλλιως αλλα εσυ' ? ρωτησε με απορια.

-'Θα σου εξηγησω οσο πιο απλα μπορω' απαντησε ο Θανατος. 'Οπως αντιλαμβανεσαι' αρχισε 'ο σκοπος της υπαρξης μου ειναι να παραλαμβανω - καλη ωρα εσυ - τους πεθαμενους, να τους οδηγω μεχρι καποιο επιπεδο κι απο κει και μετα την τυχη τους αποφασιζουν αλλοι κι οχι εγω. Υπαρχω απο τοτε που πεθανε ο πρωτος θνητος και θα συνεχιζα να υπαρχω για οσο θα εξακολουθουσαν να πεθαινουν. Ο λογος για τον οποιο πεθαινουν οι ανθρωποι ειναι απλος. Καποιοι απ' αυτους θα βρεθουν στον Παραδεισο, καποιοι θα οδηγηθουν στην Κολαση, κατι που ειναι εκτος της δικης μου αρμοδιοτητας. Ετσι, καταγραφονται στα καταστιχα και των δυο ποιοι ακριβως ανηκουν που, με ολες τις δυνατες στατιστικες διαθεσιμες. Κατανοητος μεχρι εδω' ?

                    ===================================

-'Ναι, την γνωριζω αυτην τη θεωρια' εκανε η Βιρνα 'μα ακομα δεν καταλαβαινω'.

-'Θα καταλαβεις' εκανε ο Θανατος και συνεχισε. 'Οπως αντιλαμβανεσαι αυτη η διαδικασια υφισταται απο την απαρχη της δημιουργιας. Φαινεται πως τα 'αφεντικα' μου βαρεθηκαν η εχουν βγαλει τα συμπερασματα τους, δεν ξερω να σου πω με σιγουρια, υποθεσεις κανω, κι ετσι αποφασισαν να το σταματησουν εδω, προφανως μην εχοντας λογους να το συνεχισουν'.

-'Τι πραγμα ακριβως θα σταματησουν' ? ρωτησε με εκδηλη απορια η Βιρνα.

-'Ολο αυτο' ειπε ο Θανατος κανοντας μια μελοδραματικη χειρονομια. 'Παραδεισος, Κολαση, τελος. 'Δεν τους ενδιαφερει πια η καταληξη, συνεπως δεν συντρεχει λογος πια να πεθαινουν οι ανθρωποι. Κι εφ' οσον δεν θα πεθαινει κανεις δεν υπαρχει νοημα στην δικη μου υπαρξη, καταλαβες ? Μολις καταργηθηκα' εκανε με μια πικρα στη φωνη.

-'Αρα' εκανε η Βιρνα κι ενας πηγαιος ενθουσιασμος κατελαβε το ειναι της 'πρεπει να με πας πισω, να μ' επιστρεψεις στους ζωντανους, ετσι δεν ειναι' ?

                     ====================================

-'Φοβαμαι πως τα πραγματα δεν ειναι τοσο απλα' εκανε ο Θανατος. 'Η αληθεια ειναι πως δεν εχω βρεθει ποτε πριν σ' αυτην τη θεση και ειλικρινα δεν ξερω τι να κανω. Παντως δεν εχω αρμοδιοτητα να σε παω πισω αλλα ουτε και να σε προχωρησω. Εισαι η τελευταια μου εκκρεμοτητα μα δεν εχω πια την εξουσια για να κανω οτιδηποτε για σενα'.

-'Για στασου μισο λεπτο' εκανε η Βιρνα και το υφος της ειχε χρωματιστει απο εντονο θυμο. 'Δεν παω πισω, δεν παω μπρος, τι θ' απογινω ? Θα μεινω εδω, στο πουθενα, στο τιποτα, μεσα σ' αυτο το φως ? Για ποσο ? Για παντα ? Η θα περιμενω ποτε τα 'αφεντικα' σου θα ξεκινησουν καποια αλλη ενασχοληση που ενδεχομενως θα συμπεριλαμβανει κι εμενα μεσα' ?

Ο Θανατος παρεμεινε σιωπηλος. Η αμηχανια του ηταν κατι περισσοτερο απο εμφανης.

-'Δεν ξερω, αληθεια σου λεω' ειπε στο τελος. 'Κι εγω δεν θα ειμαι για πολυ ακομα μαζι σου. Οπως σου ειπα καταργηθηκα, ουσιαστικα μιλας με τα υπολειμματα μιας ξεθωριασμενης εικονας που θα συνεχισει να φθινει μεχρι να χαθω εντελως απο μπροστα σου. Ο χρονος μου ειναι ελαχιστος'.

                  ==================================

-'Αν υπαρχει κατι που ποτε δεν φανταστηκα οτι θα ζουσα ηταν αυτο, να δω τον Θανατο να πεθαινει' ειπε η Βιρνα κι ενα αυθορμητο γελιο την τρανταξε ολοκληρη. 'Καταλαβαινεις τι σημαινει αυτο ? Καθε ανθρωπος αυτο που φοβοταν σ' ολη του την ζωη ησουνα εσυ, εσυ και ποτε θα εκανες την μακαβρια επισκεψη σου. Πασχιζαμε μανιωδως να κανουμε την ελευση σου οσο πιο καθυστερημενη γινοταν, κι οταν εφτανε η ωρα που ξεραμε οτι σιμωνες...ω !, δεν μπορεις να φανταστεις, τον τρομο και την αγωνια που βυθιζομαστε. Και τωρα καθομαστε αντικρυστα και σχεδον σε συμπονω για οτι σου συμβαινει. Κι ενδεχομενως να σε συμπονεσω περισσοτερο αν μου πεις τι προκειται ν' απογινεις. Εμεις που τα παμε περιφημα, θα μου πεις, ετσι δεν ειναι' ?

Ειχε ωρα να χαμογελασει ο Θανατος μα αυτο το τελευταιο σχολιο της Βιρνα τα καταφερε να του το εκμαιευσει. Ηταν εκεινη η στιγμη που η κοπελα συνειδητοποιησε το ποσο τυχερη ηταν. Τουλαχιστον αυτη και ολοι υπολοιποι ηξεραν πως οταν πεθαιναν υπηρχε μια ακομα διαδρομη να περπατησουν, ο Θανατος δεν ηξερε, ουτε ειχε αναρωτηθει ποτε. Δεν ειχε υπαρξει ποτε πριν λογος.

                    =================================

Σαν να ειχε μαντεψει την σκεψη της της επιβεβαιωσε οτι υποψιαζοταν.

-'Δεν ξερω, δεν εχω ιδεα. Το μονο που γνωριζω ειναι πως οι υπηρεσιες μου δεν ειναι πλεον απαραιτητες και δεν συντρεχει πλεον κανενας λογος να εξακολουθησω να υπαρχω. Και θα σου φανει περιεργο αλλα ησουν η τελευταια μου αποστολη και στεναχωριεμαι πραγματικα που δεν μπορω να την φερω σε περας οπως εκανα επιτυχημενα σε ολες τις αλλες. Το μονο που με παρηγορει ειναι πως γνωριζεις πως δεν ειναι δικη μου αποφαση αλλα εντολη ανωθεν. Και τωρα, μολονοτι η συντροφια σου απεδειχθη εξαιρετικη, φοβαμαι πως πρεπει να σε αφησω. Πλεον, οριακα υπαρχω ετσι οπως με βλεπεις'.

Μονο τοτε η Βιρνα προσεξε ποσο πολυ ειχε ξεθωριασει η εικονα του Θανατου. Εμοιαζε να εχει απομεινει μονο ενα αχνο περιγραμμα που μονο η γνωση της για την αρχικη εικονα της εδινε την δυνατοτητα να την παρακολουθει ακομα. Απορησε και η ιδια ακουγοντας την φωνη της.

-'Στασου' ειπε. 'Παρε με μαζι σου. Μ' εσενα ηρθα εδω, ας χαθω μαζι σου, το προτιμω'.

              ===================================== 

Ο Θανατος εμεινε για λιγο σιωπηλος σαν να ζυγιζε οτι ειχε ακουσει. Μετα μιλησε.

-'Δεν ξερω αν γινεται, αν μπορω...Θελω να πω...'

-'Το ξερω πως μπορεις' τον διεκοψε η Βιρνα 'το ξερω πως μπορεις' επανελαβε αποφασιστικα.

Δεν μπορουσε πια να δει τα χαρακτηριστικα του μα ηταν σιγουρη πως εκεινη τη στιγμη χαμογελουσε. Ενοιωσε το ηθικο της να τονωνεται ανεξηγητα.

Ειδε το αχνο περιγραμμα ενος χεριου ν' απλωνεται προς το μερος της και το αρπαξε με το δικο της. Μια αφυσικη γαληνη την διετρεχε απο την κορυφη μεχρι τα νυχια. Προσεξε και το δικο της περιγραμμα που εφθινε ταχυτατα οπως αυτο του Θανατου. Οτι ηταν να γινει θα γινοταν.

-'Ειμαι πανετοιμη' ψιθυρισε, εκλεισε τα ματια της κι εσφιξε ακομα περισσοτερο το χερι του.

Λιγα δευτερολετα μετα η Βιρνα Φερεττι και ο Θαντος ειχαν εξαφανιστει παιρνοντας μαζι τους και το φως στο οποιο βρισκοταν μαζι τοση ωρα, μοναδικη αποδειξη πως υπηρχε ποτε κατι εκει. 

Ενα σκοταδι ενεσκηψε απο το πουθενα για καλυψει το απολυτο τιποτα.

                                                                    ΤΕΛΟΣ

 

                                                   ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΠΑΔΑΣ

                                            Η ΠΡΟΘΕΣΗ ΜΕΤΡΑΕΙ

-'Σου εκανε κι εσενα εντυπωση το μερος που ηθελε να παει' ? ρωτησε.

-'Για να πω την αληθεια μου φανηκε περιεργο' απαντησε ο συνομιλητης του ενω βολευτηκε καλυτερα στο καθισμα του. 'Θελω να πω, ποσους ξερεις που θελουνε να πανε εκει' ?

-'Προσωπικα κανεναν. Αφυσικο, ναι. Αλλα φανταζομαι θα εχει τους λογους του, ετσι δεν ειναι' ?

-'Εξυπακουεται αλλα αυτο δεν μας αφορα, εμεις την καλη μας την πραξη την καναμε ε' ?

-'Ναι ρε φιλε, αδιαμφισβητητα. Δωσαμε ενα χερι βοηθειας'.

-'Παλι καλα να λες που ημασταν κι εμεις. Στην κατασταση που ηταν δεν τον εβλεπα πολυ καλα'.

-'Οντως, στα μαυρα του τα χαλια ηταν. Ποιος ξερει τι να συνεβη'.

-'Ελα μου ντε. Αντε, παλι καθαρισαμε λεμε, τυχερος ηταν που βρεθηκαμε στο δρομο του'.

-'Και ουτε καν μειναμε να παρουμε τα ευσημα, σεμνοι και ταπεινοι ρε φιλε'.

-'Ετσι πρεπει. Δεν ειμαστε τυποι που διατυμπανιζουμε τα επιτευγματα μας'.

-'Τελος καλο, ολα καλα, παμε παρακατω' εκλεισε την κουβεντα ο αρχικος ομιλητης.

                     ================================

Μπορει η καλη μερα απο το πρωι να φαινεται, ομως το μεσημερι ενιοτε ενδεχεται να κανει τα δικα του σχεδια. Ο Στεφαν Κριτζακ το διαπιστωσε με τον πιο αλγεινο τροπο. Ολα εμοιαζαν να ειναι εναντιον του εκεινη την ζεστη, καλοκαιρινη μερα. Αμαθος στις θερμοκρασιακες συνθηκες που επικρατουσαν απο την στιγμη που ειχε μπει σ' εκεινη την αφιλοξενη κοιλαδα ενοιωθε ηδη απιστευτα ταλαιπωρημενος. Σε χειροτερη κατασταση απο τον ιδιο βρισκοταν μονο το παλιο του σαραβαλακι που ειχε κληθει να πραγματοποιησει μια διαδρομη που αν γνωριζε εκ των προτερων ισως ειχε επιλεξει να μην ακολουθησει. Εδω και χιλιομετρα δεν υπηρχε αυτοκινητο να βρισκεται πισω του και ακομα χειροτερα δεν ειχε διασταυρωθει με κανενα αλλο οχημα απο την αντιθετη μερια. Μπορει να οδηγουσε στην απολυτη μοναξια αλλα υπηρχαν και καποια θετικα σ' ολη αυτο το βασανο. Ο δρομος ηταν σε αψογη κατασταση και ειχε για τον εαυτο του και τις δυο μεγαλες, φαρδιες λωριδες κυκλοφοριας ενω μπορουσε ν' αναπτυξει μεγαλυτερη του επιτρεπομενου οριου ταχυτητα αφου δεν ειχε συναντησει ουτε ενα πολιτειακο περιπολικο.

                   ==================================

Εκανε δεξια σ' ενα μικρο ανοιγμα του δρομου και σταματησε. Επρεπε ν' αφησει λιγο το αμαξι του να παρει μια ανασα, να κατεβει λιγο η θερμοκρασια και ηταν ευκαιρια και γι αυτον να ριξει αλλη μια ματια στον διπλωμενο χαρτη που υπηρχε στο καθισμα του συνοδηγου. Βγηκε, εκανε μερικες κινησεις ξεμουδιασματος και απλωσε τον χαρτη πανω στο καπω του αυτοκινητου. Καποιο δαχτυλο του ακουμπησε το καυτο μεταλλο και μια βρισια στα τσετσενικα του ξεφυγε αυθορμητα.

Σηκωσε το κεφαλι, κοιταξε με αγριο βλεμμα τον πυρακτωμενο, χρυσο δισκο που τον παρακολουθουσε επιμονα απο τον ουρανο, ηπιε λιγο νερο και επεσε με τα μουτρα στον χαρτη. 

Ειχε ακομα 80 μιλια μεχρι την επομενη πολη, το Μιντλετ οπου θα μπορουσε να βαλει μια μπουκια στο στομα του, να γεμισει βενζινη το ρεζερβουαρ του και ν' αγορασει τις απαραιτητες προμηθειες για την συνεχεια του ταξιδιου του. Κοιταξε το αυτοκινητακι του μ' ενα βλεμμα αναμεικτης συμπαθειας και θαυμασμου. Μεχρι στιγμης τα πηγαινε περιφημα, ειχε ανταπεξελθει στα παντα, τον ειχε βγαλει ασπροπροσωπο και συντομα θα ξεκουραζοταν κι αυτο.

                      ===============================

Το τοπιο τριγυρω αγριευε το ματι του. Παρεες βραχων εναλλασονταν με τμηματα ξερης, αγονης γης που το μονο που εμοιαζε να μπορει να επιβιωσει ηταν πετρες. Δεν θυμοταν ποτε ξανα στην ζωη του να εχει δει τοσες πολλες πετρες συγκεντρωμενες σ' ενα σημειο. Ο ηλιος εξακολουθουσε να στεκεται ακινητος στον ουρανο απεναντι του διχως να τον αφηνει να ξεφυγει απο την καυτη αγκαλια του. Αν ειχε κλιματιστικο στο σαραβαλακι του ισως η διαδρομη να γινοταν κατω απο καλυτερες συνθηκες, ομως τωρα το μονο που μπορουσε να κανει ηταν ν' ανοιγοκλεινει το παραθυρο του αναλογα με τις εκαστοτε αναγκες της στιγμης. Ο ιδρωτας ειχε κανει καταληψη σχεδον σε ολο του το σωμα, ενοιωθε να κολλαει παντου κι εκεινο το αισθημα της δυσφοριας δεν ελεγε να κοπασει. Τα ματια του πηγαινοερχονταν συνεχως απο τον δεικτη του ρεζερβουαρ στον δεικτη της θερμοκρασιας σε μια προσπαθεια να προλαβει οτιδηποτε αναπαντεχο. Ειχε σταματησει πια ν' ασχολειται με τους καθρεφτες, ηξερε εκ των προτερων τι εδειχναν, η για την ακριβεια τι δεν εδειχναν. Το ειχε παρει αποφαση πως θα συνεχιζε ετσι μονος του για πολλη ωρα ακομη. 

                       ==============================

Ολα συνεβησαν μεσα σε κλασμα του δευτερολεπτου. Ενας απιστευτος συνδυασμος που περιελαμβανε κουραση, ιδρωτα, καταπονημενα ανακλαστικα, καθυστερημενη επεξεργασια δεδομενων απο το ματι στον εγκεφαλο καθως και εξωγενων παραγοντων οπως μια στιγμιαια τυφλωση απο μια αντανακλαση κι εναν δρομο που κυριολεκτικα χορευε μπροστα του εξ' αιτιας της απιστευτης θερμοτητας, ηταν αρκετος να προκαλεσει οτι επακολουθησε.

Αντι να παρει μια σχετικα ανετη αριστερη στροφη αφησε το αυτοκινητο να συνεχισει ευθεια. Το οχημα βγηκε απο τον δρομο, εκανε μερικα μετρα πανω στο χωμα, σκαρφαλωσε ενα μικρο αναχωμα και καρφωθηκε στην ριζα ενος βραχου που εστεκε ανεμελος. Η συγκρουση δεν ηταν σφοδρη αλλα ο Στεφαν κατορθωσε να χτυπησει με δυναμη το κεφαλι του πανω στο παραθυρο του ενω το τιμονι συναντηθηκε με τα πλευρα του κερδιζοντας με ανεση μια ανιση μαχη. Του πηρε ενα δεκαλεπτο να βγει απο το αυτοκινητο και αλλα δυο για να διαπιστωσει πως για το αμαξι του η διαδρομη ειχε ολοκληρωθει με ακομψο τροπο πανω σ' εκεινον το βραχο.

                       ==============================

Μπορει να ενοιωθε πως πονουσε ολο του το κορμι μα το τρακαρισμα παραδοξως εβαλε και παλι τον εγκεφαλο του σε πληρη λειτουργια. Τροπος να συνεχιζε με το αμαξι του δεν υπηρχε, το μονο που εμενε ηταν να ξεκινησει ποδαροδρομο ελπιζοντας πως καποιος θα περναγε απο εκεινο το τρισκαταρατο μερος και θα τον επαιρνε μαζι. Πηρε οτι του ηταν απολυτα απαραιτητο αφηνοντας τ' αλλα πισω. Στο Μιντλετ θα κοιταγε για γερανο που θα εφερνε εκει το αυτοκινητο και καποιο σπλαχνικο συνεργειο θα τον βοηθουσε ν' αποκαταστησει την ζημια κι ετσι θα μπορουσε, εστω και με καθυστερηση, να συνεχισει το ταξιδι του. Μα πρωτα επρεπε να φτασει στο Μιντλετ.

Ουτε ηξερε ποση ωρα περπατουσε κατω απο τον ανηλεη ηλιο και ουτε ψυχη δεν ειχε εμφανιστει. Μια ζαλαδα που ενοιωθε απο το χτυπημα επιδεινωνοταν, οι δυναμεις του τον εγκατελειπαν και καθε βημα που εκανε γινοταν ολο και πιο βασανιστικο. Τα πρωτα σημαδια, συνεχη παραπατηματα, εκαναν την εμφανιση τους και καποια στιγμη σωριαστηκε στην ασφαλτο. Το μυαλο του εδινε εντολες για να ξανασηκωθει μα το κορμι αρνιοταν πεισματικα.

                    =================================

Βρισκοταν στα προθυρα της λιποθυμιας οταν μια ευεργετικη σκια σταθηκε λυτρωτικα για λιγο απο πανω του και μετα χαθηκε. Καταλαβαινε πως εχανε τις αισθησεις του μα δεν μπορουσε να κανει τιποτα. Τα ματια σφαλιζαν αργα μα λιγο πριν κλεισουν ειδε δυο τρεμουλιαστες φιγουρες να ερχονται προς το μερος του. Την στιγμη που εσκυβαν απο πανω του οι αισθησεις του τον εγκατελειψαν. Προλαβε ομως να ψελλισει μια κουβεντα, Μιντλετ.

-'Τι ειπε' ? ρωτησε η μια φιγουρα την αλλη.

-'Μιλντετ' ειπε. 'Νομιζω πως ειπε Μιλντετ'.

-'Εισαι σιγουρος' ? ρωτησε παλι η πρωτη φιγουρα απορημενη.

-'Ναι...νομιζω...ισα που μιλαγε, τι να σου πω ? Μιλντετ, αυτο ακουσα'.

-'Καλα, ας τον μαζεψουμε τωρα απο δω γιατι δεν τον βλεπω σε καλη κατασταση και τα υπολοιπα μπορουν να περιμενουν. Πιασε εσυ απο τα ποδια κι εγω απ' το κεφαλι να τον κουβαλησουμε'.

Λιγα δευτερολεπτα μετα το τοπιο εμοιαζε πιο ερημο απο ποτε. 

                        =============================

-'Οπως το περιμενα' ειπε η μια φιγουρα 'τιποτα το ανησυχητικο. Εξαντληση, μια ελαφρια θερμοπληξια, λιγοι μωλωπες κι ενα γερο τρανταγμα στο κεφαλι. Κατ τ' αλλα μια χαρα'.

-'Κοιμαται ακομα τωρα' ? ρωτησε η αλλη φιγουρα.

-'Ναι. Θα εχουμε φτασει στον προορισμο μας κι ενδεχομενως να κοιμαται ακομα'.

-'Σε ποση ωρα φτανουμε στον Μιλντετ' ?

-'Οπου να ναι, δεν αργουμε. Ας ετοιμαζομαστε σιγα - σιγα'.

-'Δεν πιστευω να μας ειδε κανεις και να εχουμε μπλεξιματα ? Θελω να πω, εμεις για καλο καναμε οτι καναμε, δεν θελαμε να δημιουργησουμε προβληματα'.

-'Νομιζω ειμαστε μια χαρα, χαμπαρι δεν πηρε κανενας'.

-'Ωπ ! Φτασαμε στον Μιντελτ η με γελανε τα ματια μου' ?

-'Δεν σε γελανε καθολου φιλε μου. Μολις φτασαμε'.

-'Αντε να τελειωνουμε λοιπον, εχουμε κι αλλες δουλειες να κανουμε'.

               ================================

Ειχαν περασει καμποσα λεπτα απο την στιγμη που ειχε συνελθει. Τα καλα νεα ηταν πως δεν πονουσε πια κι ενοιωθε ακμαιος. Τα κακα νεα ηταν πως δεν ηξερε που βρισκοταν. Οι σωτηρες του, εκεινες οι δυο τρεμουλιαστες φιγουρες, τον ειχαν σωσει αλλα που τον ειχαν αφησει ? Τα παντα γυρω του ηταν βυθισμενα σ' ενα αρρωστημενο πορτοκαλι χρωμα, βρισκοταν στο μεσο μιας πεδιαδας με αγνωστη στον ιδιο βλαστηση και φυσικα πληρη απουσια ζωης. Ετσι ηταν αραγε το Μιντλετ ? αναρωτηθηκε. Το μυαλο του το τυραννουσαν ακομα αποριες οταν ειδε το χαρτι διπλα του. Το πηρε και αρχισε να διαβαζει. Οσο διαβαζε ενας κρυος ιδρωτας εκανε την εμφανιση του.

-'Φιλαρακι ελπιζουμε να εισαι μια χαρα οταν ξυπνησεις. Σε μαζεψα μαζι με τον φιλο μου και σε φεραμε εκει που του ειπες. Δεν ξερω τι δουλεια εχεις στον πλανητη Μιλντετ αλλα καλα θα κανεις να προσεχεις τις σαυρες. Δεν μας χρωστας τιποτα, χαρα μας που μπορεσαμε και βοηθησαμε. Τα φιλαρακια σου, FIP 872 PP και BLG 443 SM. Καλη διαμονη στον Μιλντετ'.

Το χαρτι του επεσε απο τα χερια κι ενας τρομος εμπηξε τα νυχια του βαθια στις σαρκες του.

                       ===============================

Αυτοι που τον ειχαν μαζεψει ηταν καποιοι εξωγηινοι που τον πηραν στο σκαφος τους. Ειχαν ακουσει λαθος τον τοπο προορισμου που ειχε ψελλισει, Μιλντετ αντι για Μιντλετ, και τον ειχαν φερει σ' εναν αγνωστο πλανητη σε καποιο σημειο του συμπαντος ολομοναχο. Ολομοναχο ?

Διαβασε ξανα το κομματι που εγραφε να προσεχει τις σαυρες. Ποιες σαυρες ?

Η ακρη του ματιου του επιασε μια κινηση στο βαθος που εμοιαζε να ερχεται προς το μερος του.

Το αιμα παγωσε στις φλεβες του οταν συνειδητοποιησε τι ηταν αυτο που εβλεπε. Πανικοβλητος αρχισε να τρεχει στην αντιθετη μερια ενω η καρδια του χτυπουσε σαν ταμπουρλο στο στηθος του. Ηξερε πως δεν ειχε σωτηρια μα το ενστικτο αυτοσυντηρησης ειχε υπερκερασει τα παντα.

Οι τρεις τερατωδεις σαυρες ειχαν πιασει την οσμη φαγητου και διαγωνιζονταν σ' εναν δρομο ταχυτητας για το ποια θα εφτανε πιο γρηγορα τον εκλεκτο μεζε. Οκτω μετρα υψος, πεντε μακρος και πανω απο εξι τονους βαρος μα ετρεχαν με απιστευτη ταχυτητα.

Με πολυ μικρη διαφορα τα σαγονια της μεσαιας εγκλωβισαν μεσα τους τον Στεφαν Κριτζακ. 

                                         ΤΕΛΟΣ

 

   

 

                                Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                                                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 60

Η μεγαλη βαρια πορτα της φυλακης Ζοφος ανοιξε για λιγο και μετα εκλεισε ερμητικα και παλι. Στο διαστημα που μεσολαβησε τρεις διαφορετικες ομαδες ειχαν εγκαταλειψει την οποια ασφαλεια προσεφερε η φυλακη. Η ομαδα της Ντεμιθ, συνεπικουρουμενης των υπολοιπων μελων της συμμοριας της και με την προσθηκη μερικων ακομα που επιλεξαν να την ακολουθησουν, η ομαδα που ειχε σχηματισει ο αντρας που τους ειχε αρχικα μαζεψει και αλλη μια που την αποτελουσαν καταδικοι που αρνηθηκαν να παρουν εντολες απο την Ντεμιθ και αυτονομηθηκαν. Οσοι αποφασισαν να παραμεινουν στον Ζοφο μην παιρνοντας το ρισκο που τους προσφερε η προταση του Μετγκον μολις εκλεισαν την πορτα ετρεξαν ολοι στα πιο ψηλα σημεια της φυλακης για να παρακολουθησουν απο εκει τις εξελιξεις. Βαθια μεσα τους ολοι πιστευαν πως κανεις δεν θα τα καταφερνε, ηταν σιγουροι πως θα γινονταν μαρτυρες μιας προμελετημενης γενοκτονιας.

Μεχρι στιγμης δεν υπηρχε καμια αντιδραση απο τα Φριγκ, τα Κεκρα και Ριλιε αλλα αυτο εμοιαζε φυσιολογικο αφου εδω και καιρο δεν εφταναν στην πορτα της φυλακης.

                         ==============================

Οι μονες απο τις τρεις ομαδες που εμοιαζαν να κινουνται βαση ενος, εστω και υποτυπωδους σχεδιου, ηταν αυτη της Ντεμιθ και του αντρα που ειχε διαφωνησει μαζι της. Η τριτη ομαδα ηταν ξεκαθαρο πως ηταν ενα μπουλουκι που ο καθενας επραττε συμφωνα με τις πεποιθησεις του. Ηταν και η πρωτη που επιλεξε να κινηθει προς το αστροπλοιο του Μετγκον ακολουθωντας μια τακτικη που δεν θα μπορουσε εκ των πραγματων να αποδωσει. Σοφα σκεπτομενες οι αλλες δυο ομαδες τους αφησαν να προπορευτουν με το σκεπτικο πως θ' απορροφουσαν την πρωτη και θεωρητικα μεγαλυτερη επιθεση των τερατων. Αυτο που ακολουθησε ηταν θεαμα για πολυ δυνατα στομαχια.

Οι πρωτοι τρεις προπορευομενοι, οσο καλα κι αν ηλεγχαν το τοπιο διπλα τους εξαφανιστηκαν κυριολεκτικα απο τα ματια των συντροφων τους. Δυο απ' αυτους επεσαν θυματα των σχεδων αορατων Ριλιε που εμφανιστηκαν απο το πουθενα, τους αρπαξαν στα θηριωδη σαγονια τους κι εξαφανιστηκαν πισω απο κατι βραχια. Ο τριτος δεν καταλαβε καν τι συνεβη. Βρεθηκε ξαφνικα να αιωρειται πιασμενος σε μια αποληξη ενος Κεκρα που τον κατασπαραξε διχως δισταγμο.

                 ======================================

Αυτο το γεγονος αποσυντονισε ακομα περισσοτερο την πρωτη ομαδα που πλεον απλα ετρεχαν προς τα μπρος εγκαταλειποντας καθε εννοια προφυλαξης. Δεν μπορουσε να υπαρξει πιο ευκολη λεια για τα τερατουργηματα του Βασεντακ. Αποδεκατιστηκαν ολοι εν ριπη οφθαλμου διχως να εχουν καταφερει εστω κι ενα χτυπημα. Τουτο εδω ηταν και το μονο θετικο σημειο πανω στο οποιο μπορουσαν να πατησουν οι τροφιμοι. Οτι και να ηταν εκεινα τα αδηφαγα πλασματα μπορουσαν να σκοτωθουν, υπηρχε τροπος να τα εξοντωσουν. Οταν υπηρχαν δεσμοφυλακες το ειχαν δει με τα ιδια τους τα ματια πως τα κατακρεουργουσαν με της τελευταιας τεχνολογιας οπλα τους. Αυτοι εδω δεν ειχαν τετοια οπλα, ομως ειχαν αυτοσχεδια τοξα, κατασκευασμενα δορυα, μαχαιρια και οτι αλλο αιχμηρο αντικειμενο μπορουσε να προσφερει την οποιαδηποτε βοηθεια.

Μονο αιμα διαφορων αποχρωσεων ειχε απομεινει πια πανω στο σκληρο εδαφος και καποια τμηματα απο μελη τροφιμων που ειχαν αφησει πισω τους τα ανοσιουργηματα του Βασεντακ. Ολοκληρη η ομαδα ειχε ξεκληριστει κι αυτο κλονισε αρκετα τους επερχομενους φυλακισμενους.

                    ==================================

Η ομαδα της Ντεμιθ ηταν ξεκαθαρα η μονη που χρησιμοποιουσε μια αρχαια, ξεχασμενη στρατηγικη. Ειχαν σχηματισει ενα ρομβο που στις τεσσερεις πλευρες του υπηρχαν απο δυο ατομα. Αυτοι που απαρτιζαν τις δυο πισω πλευρες του ρομβου περπατουσαν αναποδα εχοντας την προσοχη τους τεταμενη για ενδεχομενες πισωπλατες επιθεσεις. Ηταν ολοι δεμενοι μεταξυ τους με σχοινια με τις δυο μπροστινες πλευρες ουσιαστικα να τραβανε τους υπολοιπους. Στο μεσον του ρομβου υπηρχαν δυο αντρες οπλισμενη με τοξα που η μοναδικη τους εγνοια ηταν να παρακολουθουν τον ουρανο για επικειμενη επιθεση απο τα Κεκρα. Τα Ριλιε και τα Φριγκ ηταν δουλεια των υπολοιπων, μια δουλεια που μετα απ' οσα ειχαν δει δεν ηταν καθολου ευκολη.

Η Ντεμιθ βρισκοταν ακριβως στην κεφαλη του ρομβου βαστωντας ενα χειροποιητο, σιδερενιο σπαθι με τα αεικινητα ματια της να σαρωνουν τα παντα μπροστα της. Ειχαν διανυσει μ' αυτον τον τροπο τουλαχιστον τριαντα βηματα και τιποτα δεν ειχε συμβει. Περιθωριο για εφησυχασμο και χαλαρωση δεν υπηρχε, η Ντεμιθ τους το τονιζε και θυμιζε διαρκως.

                     ================================

Η ομαδα του αντρα δεν ακολουθουσε καποιο συγκεκριμενο μοτιβο, ο τροπος με τον οποιο τους ειχε παραταξει θυμιζε λιγο παμπαλαιο σχηματισμο στρατου. Παρ' ολο που ειχαν ολες τις αισθησεις τους σε επιφυλακη και ηταν οπλισμενοι με οτι ειχαν διαθεσιμο δεν αργησαν να χασουν τον πρωτο σε μια επιθεση Ριλιε. Μια βολη απελπισιας απο εναν τοξοτη πηγε μαλλον στραφι γιατι το μονο που ακουγοταν για λιγο μετα ηταν τα ανατριχιαστικα ουρλιαχτα του καθως το πλασμα τον ετρωγε ζωντανο. Η σαφης ελλειψη εκπαιδευσης και τακτικης ηταν ο λογος που εχασαν τον επομενο. Μια στιγμη αφηρημαδας ηταν αρκετη να τον κανει να λοξοδρομησει μακρια απο την ομαδα διχως να το καταλαβει. Οταν συνειδητοποιησε ποσο κοντα ειχε βρεθει στα εφιαλτικα νερα του Βασεντακ και δοκιμασε ν' απομακρυνθει ηταν ηδη αργα. Μια κολλωδης μεμβρανη που εμφανιστηκε απο το πουθενα μεσα απο τα νερα τον ειχε καλυψει σχεδον ολοκληρο και τον τραβουσε ταχυτατα προς εναν υγρο ταφο. Για λιγο υπηρξε μια αναστατωση στην επιφανεια του υγρου αλλα πολυ συντομα επανηλθε σ' εκεινη την αρρωστημενη γαληνη και παλι.

                           =============================

Η πρωτη επιτυχια προηλθε απο την ομαδα της Ντεμιθ και μαλιστα απο το χερι της. Ο Νιλατ και ο Κελεχ αντεξαν την επιθεση ενος Ριλιε που λυσσομανουσε κυριολεκτικα προσπαθωντας να πιασει απο καπου εναν απο τους δυο και να τον τραβηξει μακρια. Το πλασμα δεν ειδε ποτε την Ντεμιθ που ηρθε απο πισω και με μια καλοζυγισμενη σπαθια αποκολλησε το κεφαλι του απο το υπολοιπο σωμα. Ενα κιτρινου χρωματος αιμα εβαψε το σημειο που επεσε νεκρο το Ριλιε κι αυτο προσθεσε αισιοδοξια σε ολους. Οταν δε οι συνεχεις ριψεις βελων κατορθωσαν να τραυματισουν θανασιμα ενα Κεκρα, να το εξαναγκασουν να πεσει στο εδαφος και να πεθανει απο πολλαπλες μαχαιριες η πεποιθηση ολων ηταν πως μπορουσαν να τα καταφερουν. Στον αντιποδα η αλλη ομαδα αντιμετωπιζε μεν δυσκολιες μα με καποιο ανεξηγητο τροπο συνεχιζαν κι αυτοι με ελαχιστες απωλειες. Η μεμβρανη ενος Φριγκ δεν προφτασε ποτε να καλυψει καποιο ατυχο θυμα και να το τραβηξει στο υγρο στοιχειο που ζουσε, ενας συνδυασμος απο επιτυχημενα χτυπηματα το αφησαν να κειτεται νεκρο τονωνοντας την αισιοδοξια ολων. 

                   =================================

Αν καποιος αποδεχοταν πως τα πλασματα του Βασεντακ ειχαν νοημοσυνη και μπορουσαν να επικοινωνησουν μεταξυ τους τοτε θα μπορουσε να δικαιολογησει οτι συνεβη απο κει και περα.

Οι αναρχες, μεμονωμενες επιθεσεις εκ μερους των σταματησαν αποτομα και για τα επομενα πενηντα μετρα τιποτα δεν συνεβη. Απο εκεινο το σημειο και μετα ολα αλλαξαν δραματικα.

Η συνδυασμενη επιθεση απο εδαφους, αερος και νερου μικρων ομαδων απο τα πλασματα επεφεραν ανεπανορθωτες απωλειες στις δυο ομαδες. Κανεις δεν ηταν προετοιμασμενος για κατι τετοιο, απαντες αιφνιδιαστηκαν και το πληρωσαν ακριβα. Οι περισσοτεροι απο την δευτερη ομαδα ηταν ηδη νεκροι, μονο τρεις παρεμεναν ακομα ζωντανοι ενω και στην ομαδα της Ντεμιθ μερικοι ειχαν μετατραπει σε γευμα για τα εφιαλτικα αυτα οντα. Το αστροπλοιο του Μετγκον φαινοταν ολοκαθαρα μπροστα τους, εκατο μετρα, ισως και λιγοτερα τους χωριζαν απο την επιτυχια. Ο Νουσακ και η Λασερτα ηταν τραυματισμενοι, βουτηγμενοι στα αιματα αλλα ειχαν ακομα κουραγιο και δυναμεις για να συνεχισουν. Η πιο κρισιμη στιγμη μολις ειχε ερθει. 

                          =============================

Αλλος ενας απο την δευτερη ομαδα επεσε θυμα ενος Κεκρα που χρησιμοποιωντας τις αποληξεις του τον διαμελισε στον αερα και τον τραβηξε στο εσωτερικο του. Οι υπολοιποι δυο ετρεξαν προς την ομαδα της Ντεμιθ κι ενσωματωθηκαν καταλαβαινοντας πως μονοι τους δεν ειχαν ελπιδες επιτυχιας. Οσο λυσσαλεα ηταν η τελευταια επιθεση των οντων αλλο τοσο σθεναρα πολεμησαν οι καταδικοι. Τα μπρατσα ειχαν ατσαλωσει, τα ματια πεταγαν κυριολεκτικα φωτιες και η αδρεναλινη ειχε φτασει στα υψη. Πλεον καθε μετρο που κερδιζαν ηταν δια πυρος και σιδηρου.

Ο πρωτος που κατορθωσε να φτασει στο αστροπλοιο ηταν ο Γεζοθ που ακουμπησε πανω του ασθμαινοντας κι ανημπορος σχεδον να παρει ανασα. Μονο η Ντεμιθ προσεξε πως απο την στιγμη που αγγιξε το σκαφος κανενα πλασμα δεν τον ενοχλησε ξανα. 

-'Αρκει ν' ακουμπησετε στο σκαφος' ουρλιαξε ενω παραλληλα κρατουσε σε αποσταση ενα πεινασμενο Ριλιε. Με την ακρη του ματιου της ειδε και τον Κελεχ να τα καταφερνει.

Λιγα μετρα εμεναν ακομα, λιγα μετρα οσο μια αιωνιοτητα.

                     ====================================

Απο την ομαδα της Ντεμιθ που πολεμουσαν ακομα ζωντανοι ηταν η ιδια, ο Νουσακ, η Λασερτα και ο Νιλατ ενω απο την αλλη ομαδα ο μοναδικος εν ζωη ηταν ο αρχηγος της αφου δευτερολεπτα πριν ο τελευταιος που ειχε συστρατευτει μαζι του ουρλιαζε σπαρακτικα αναμεσα στα σαγονια ενος Ριλιε που τον κατασπαραζε. Ακομα και κατω απο τετοιες συνθηκες η Ντεμιθ συνειδητοποιησε κατι που εχρηζε αμεσης αντιμετωπισης. Απο τους πεντε που προσπαθουσαν να φτασουν στο αστροπλοιο οι δυο ηταν τραυματιες και χρειαζονταν βοηθεια για να τα καταφερουν. Συνεπως εμενε μονο ενας να παλευει με τα πλασματα και αυτο δεν ηταν αρκετο. Κατω απο τις δεδομενες συνθηκες κανεις τους δεν ειχε ελπιδα να επιβιωσει εκτος αν...Δεν το σκεφτηκε καν.

Μ' ενα σπρωξιμο στην πλατη εστειλε τον αντρα προς την μερια των οντων ενω παραλληλα βοηθουσε την Λασερτα να προχωρησει προς το σκαφος. Το ιδιο ακριβως εκανε και ο Νιλατ με τον Νουσακ. Δεν ειδε ποτε το βλεμμα αποριας στα ματια του αντρα ουτε τον ειδε ποτε να κομματιαζεται. Το μονο που ακουσε ηταν τα ουρλιαχτα του που καλουσαν σε βοηθεια.

                     =================================

Οι πεντε φυλακισμενοι που τα ειχαν καταφερει στεκονταν στην εισοδο του αστροπλοιου, οι δυο υποβασταζομενοι αλλα ολοι βουτηγμενοι στα αιματα. Ο Μετγκον ηταν εκει και τους περιμενε.

-'Εξαιρετικα' ειπε ενω παραλληλα χειροκροτουσε 'εξαιρετικα. Να πω την αληθεια, δεν περιμενα πως καποιοι θα τα καταφερναν αλλα να που ειστε εδω, μπροστα μου'.

-'Το καλο που σου θελω' ειπε με ταλαιπωρημενη αλλα στιβαρη φωνη η Ντεμιθ 'να κρατησεις τον λογο σου. Αλλιως'...προσθεσε ενω παραλληλα κραδαινε το σπαθι της με νοημα.

-'Δεν το χρειαζεσαι αυτο' ειπε ο Μετγκον δειχνοντας την ματωμενη λαμα. 'Φυσικα και θα κρατησω τον λογο μου. Αλλα πρωτα ας φυγουμε απ' αυτον τον βρωμερο πλανητη. Ε' ?

Η Ντεμιθ κουνησε καταφατικα το κεφαλι της.

-'Επι τη ευκαιρια' εκανε ο Μετγκον κι ενα σαρδονιο χαμογελο εκανε την εμφανιση του στο προσωπο του 'αυτη η τελευταια σου επιλογη μου αρεσε παρα πολυ'.

-'Την εχω κανει και πιο παλια και δεν θα διστασω να την ξανακανω' ειπε με στομφο η Ντεμιθ.

    

 

  

 

                                    Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

 

                                                          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 59

Η προταση του Μετγκον επιασε εξ' απηνης τους τροφιμους του Ζοφου και δημιουργησε μια αναστατωση ανευ προηγουμενου. Μολονοτι ολοι μοιραζονταν ενα σκοτεινο κι εφιαλτικο μελλον, το αντικτυπο οσων ακουστηκαν δεν ειχαν την ιδια επιρροη σε ολους. Αυτο φανηκε αμεσα καθως μεσα σε ελαχιστο χρονο μικρες ομαδες φυλακισμενων ειχαν σχηματιστει και ολοι προσπαθουσαν να επεξεργαστουν την απροσμενη εκεινη προταση. Ηταν φανερο απο τις κινησεις και τις χειρονομιες τους πως δεν συμμεριζονταν ολοι μια κοινη αποψη αλλα αυτη η κυριολεκτικα εξ' ουρανου προσφορα κατορθωσε να δημιουργησει αντπαλα στρατοπεδα αναμεσα τους. Ο αντρας που ειχε ανταλλαξει τις περισσοτερες κουβεντες με τον Μετγκον διαπιστωσε συντομα πως αυτη η εξελιξη θα μπορουσε να τραβηξει σε μακρος και αποφασισε ν' αναλαβει δραση.

-'Ακουστε με λιγο' φωναξε και γρηγορα καταλαβε πως αν δεν υψωνε τον τονο της φωνης κανεις δεν θα του εδινε προσοχη. Πηρε μια βαθια ανασα και σχεδον ουρλιαξε.

-'Ακουστε με λιγο' επανελαβε. 'Καντε λιγη ησυχια και ακουστε με'.

              ======================================

Περασαν μερικα δευτερολεπτα μεχρι να δει ανταποκριση στο αιτημα του.

-'Εχω κι εγω οπως και σεις ενα σωρο ερωτηματα και αποριες' ειπε. 'Ποιος ειναι αυτος ο επισκεπτης, τι ακριβως ζηταει απο μας, αν πρεπει να πιστεψουμε ολα οσα μας ειπε η παιζει καποιο παιγνιδι εις βαρος μας που αγνοουμε. Ομως ετσι δεν θα καταληξουμε πουθενα. Το μονο που πιστευω ακραδαντα ειναι αυτο που ειπε, πως η προταση που μας εκανε μας αφορα ολους, πραγμα που σημαινει πως οποιος εχει κατι να πει, καλο η κακο, χαζο η εξυπνο μπορει να μιλησει. Μετα μπορουμε ομαδικα να καταληξουμε καπου και να δωσουμε μια απαντηση'.

-'Για μισο λεπτο' πεταχτηκε ενας απο το πληθος 'θες να πεις πως η αποφαση που θα παρουμε θα ειναι κατα πλειοψηφια, κατι σαν δημοκρατια δηλαδη' ?

-'Νομιζω πως ειναι και το πιο σωστο' αντεταξε ο αρχικος ομιλητης. 'Διαφωνεις' ?

-'Εγω πιστευω πως ειναι ο καθενας για τον εαυτο του' ειπε ο δευτερος αντρας. 'Οποιος θελει κανει οτι θελει και δεν ειναι υποχρεωμενος να υπακουσει σε κανεναν και τιποτα'.

                   ===================================

-'Πολυ σωστα' πεταχτηκε ενας τριτος. 'Δηλαδη αν καποιος δεν μπορει η δεν θελει ν' ακολουθησει θα ψηφισει ν' αρνηθουμε και οι υπολοιποι απλα θα υπακουσουν ? Οπως το ειπε. Ο καθενας για τον εαυτο του, δεν υπαρχουν δημοκρατικες ηλιθιοτητες εδω.'

Μια μεγαλη μεριδα των τροφιμων ξεσπασε σε ζητωκραυγες κι επεφημιες ενω οι υπολοιποι απλα τους παρακολουθουσαν αμιλητοι. Μια διαφαινομενη συρραξη αναμεσα τους εμοιαζε περισσοτερο απο ποτε πιθανη και ο πρωτος αντρας ξαναπηρε τον λογο κανοντας τους νευμα να σταματησουν.

-'Συμφωνω απολυτα μ' αυτο' ειπε και αποτομα η απωλεσθεισα ηρεμια στους κολπους των φυλακισμενων επεστρεψε θριαμβευτικα. 'Αυτο που λεω ειναι να εξετασουμε προσεκτικα την προταση αυτου του επισκεπτη, Μετγκον η οπως αλλιως τον λενε, να καταληξουμε σ' ενα συμπερασμα κι απο κει και μετα οσοι αποφασισουν να τον ακολουθησουν τουλαχιστον να γνωριζουν τι θυσιαζουν, τι ριψοκινδυνευουν και τι ενδεχομενως θ' αποκομισουν. Ο καθενας μπορει να πει τι γνωμη του και τι πιστευει, ειμαστε συμφωνοι σε κατι τετοιο' ?

                        ===============================

-'Τρια πραγματα' ακουστηκε μια γυναικεια φωνη κι ενας μικρος διαδρομος δημιουργηθηκε αναμεσα στους φυλακισμενους για να της επιτρεψει να φτασει κοντα στον αντρα που μιλαγε. 

'Πρωτον, δεν θυμαμαι να σ' εβαλε κανεις επικεφαλη εδω για να μας λες τι θα κανουμε και τι οχι. Δευτερον, οσο και να το κουβεντιασουμε τα πραγματα ειναι απλα, το καταλαβαινουν ολοι και τριτον δεν εχουμε χρονο για ανουσιες κουβεντες αφου υπαρχει χρονικο οριο. Τον ακουσες, οτι ειναι να γινει μεχρι το σουρουπο, μετα το πουλακι πεταξε κυριολεκτικα. Εγω προσωπικα' προσθεσε γυρνωντας προς τους αλλους 'θα δοκιμασω την τυχη μου και οτι μου αναλογει'.

Ο αντρας την κοιταξε διχως να μιλησει. Ηταν μια Γιαντιν, μια ρατσα γνωστη σε ολους για την πληρη απουσια συνειδησης, την αγνοια διαχωρισμου καλου και κακου, ηθικου η ανηθικου, στυγνοι επαγγελματιες δολοφονοι που για μια χουφτα νομισματα σκοτωναν τον οποιονδηποτε. Δεν θα μπορουσε ν' ακουσει κατι διαφορετικο απο καποιον Γιαντιν, ακομα κι απο γυναικα. Η οποια κουβεντα μαζι της δεν ειχε απολυτως κανενα νοημα, το ηξερε και το αποδεχτηκε.

                 =================================

-'Ας ειναι' εκανε ο αντρας αποδεχομενους ουσιαστικα την επιθετικη προσεγγιση της Γιαντιν. 'Οσοι απο σας συμμεριζεστε τις αποψεις της'....εκανε μια αναγκαστικη παυση αφου δεν θυμοταν το ονομα της γυναικας και δεν ηθελε να την προσφωνησει με το ειδος της.

-'Ντεμιθ' ειπε με στεντορια φωνη η καταδικος. 'Με λενε Ντεμιθ και οσοι συμμεριζεστε τις ιδιες αποψεις ελατε απο εδω να οργανωθουμε γιατι σπαταλαμε πολυτιμο χρονο' συμπληρωσε.

Παραλληλα ξεκινησε να προχωρα προς στην απεναντι μερια αδιαφορωντας για τον αντικτυπο που ενδεχομενως να ειχαν τα λογια της. Και ηταν ενας πλουσιος, γεματος αντικτυπος αφου τουλαχιστον μια ομαδα απο 30 περιπου ατομα την ακολουθησε στο διαβα της.

Οι υπολοιποι 40 που ειχαν απομεινει στραφηκαν προς τον αντρα που εμοιαζε απογοητευμενος.

-'Αυτοι αποφασισαν, εμεις τι θα κανουμε' ? ρωτησε ενας απο τους παρευρισκομενους.

-'Αυτο που ειπαμε εξ' αρχης' απαντησε ο αντρας. 'Θα το μελετησουμε πιο διεξοδικα και αναλογως θ' αποφασισουμε' ειπε. 'Μην ανησυχειτε, χρονος υπαρχει'. 

                      ===============================

Μια μικρη ομαδα αποτραβηχτηκε λιγο πιο περα κι ενας ηλικιωμενος αντρας, με βραχνη, μολις που ακουγοταν φωνη, πηρε τον λογο.

-'Εμεις δεν θα συμμετεχουμε' ειπε. 'Οπως βλεπεις, η κατασταση της υγειας μας σε συνδυασμο με το προχωρημενο της ηλικιας, δεν μας το επιτρεπει. Θα ηταν σκετη αυτοκτονια να δοκιμαζαμε κατι τετοιο. Μετρημενες ειναι πια οι μερες μας, το εχουμε παρει αποφαση πως τουτο εδω το μερος θα ειναι ο ταφος μας. Εσεις καντε οτι καταλαβαινετε, εμεις θ' απεχουμε'.

Ο αντρας κουνησε το κεφαλι του καταφατικα, σημαδι πως αντιλαμβανοταν απολυτα.

-'Υπαρχουν αλλοι που δεν θελουν καν να δοκιμασουν' ? ρωτησε τους υπολοιπους.

Αλλη μια μικρη ομαδα αποσχιστηκε απο τους εναπομειναντες, κατι που του εκανε εντυπωση και στις δυο περιπτωσεις. Ποτε ειχαν προλαβει να συννενοηθουν μεταξυ τους ?

-'Για τους ιδιους λογους με τους αλλους' ? ρωτησε την νεα ομαδα. Ενας ξερακιανος τυπος, καλυμμενος απο την κορφη μεχρι τα νυχια με τριχες πηρε τον λογο.

                   ===================================

-'Οχι' ειπε 'για εντελως διαφορετικους λογους. Βλεπεις η προταση θα εβρισκε ευηκοα ωτα αν ειχαμε ακομα την διψα για ελευθερια η εκδικηση. Οι πιο πολλοι απο δω' συνεχισε ενω με το χερι εδειχνε τους υπολοιπους 'τα βρισκουμε ατοπα και ανουσια και τα δυο. Και να τα καταφερναμε παλι δεν θα ημασταν ελευθεροι, απλα θα ειχαμε διαφορετικο αφεντικο. Παλι θα υπακουγαμε σ' εντολες, παλι θα παιρναμε ξανα ενα μονοπατι που εχουμε εγκαταλειψει εδω και καιρο. Να εκδικηθουμε ? Ποιον ? Καλα - καλα δεν θυμομαστε πια ποιους πρεπει να εκδικηθουμε. Οχι, το βρισκουμε εντελως ανωφελο ολο αυτο. Ξερεις τι λενε ε' ? ειπε και σχεδον χαμογελασε. 'Καλυτερα ο δαιμονας που ξερεις'...προσθεσε διχως ν' αποτελειωσει την φραση του.

Ο αντρας εγνεψε και παλι καταφατικα ανταποδιδοντας το σχεδον χαμογελο.

-'Ποιοι μειναμε λοιπον' ? ρωτησε ενω παραλληλα οι δυο ομαδες που ειχαν επιλεξει ν' απορριψουν την προταση του Μετγκον απομακρυνονταν προς το εσωτερικο της της φυλακης. Μετρησε οσους ακομα παρεμειναν και διαπιστωσε πως ο αριθμος τους δεν ηταν καν διψηφιος.

                      ================================

-'Δεν ξερω για σας αλλα εγω, ο Νουσακ, ο Νιλατ, ο Γεζοθ, η Λασερτα και ο Κελεχ θα προσπαθησουμε μονοι μας' ειπε η Ντεμιθ στο πληθος που ειχε επιλεξει να την ακολουθησει. Τα 5 ονοματα που ειχαν ακουστει βγηκαν και την πλαισιωσαν σταυρωνοντας τα χερια τους στο στηθος.

Δεν ηταν κατι που να προξενουσε εντυπωση σε κανεναν. Ηταν μια απο τις πιο επικινδυνες συμμοριες που λυμαινονταν γαλαξιες πριν συλληφθουν, δικαστουν και καταδικαστουν σε ισοβια στον Βασεντακ γι αποπειρα δολοφονιας του περιφερειαρχη του Ουμπαστ. Ηταν ξεκαθαρο πως κοιτουσαν αποκλειστικα το συμφερον τους αλλα αν υπηρχε μια πιθανοτητα επιτυχιας στο παρατολμο αυτο σχεδιο ηταν αυτοι που θα μπορουσαν να τα καταφερουν. Για ευνοητους λογους λοιπον καποιοι επελεξαν να συστρατευτουν με την ομαδα της Ντεμιθ, αρκετοι ομως προσανατολιστηκαν σε εντελως διαφορετικη κατευθυνση. Τον λογο πηρε παλι η Ντεμιθ.

-'Αν εχετε μια πιθανοτητα να πετυχετε αυτη η πιθανοτητα βρισκεται σε μας. Δεν θα υπαρξει καμμια παρεκκλιση στο σχεδιο που θα σας πουμε τωρα αμεσως'.

                     ================================

Τις επομενες δυο ωρες επικρατουσε πυρετος προετοιμασιας. Ειχαν σχηματιστει τρεις διαφορετικες ομαδες που επεξεργαζονταν τρια διαφορετικα σχεδια για το πως θα μπορουσαν να επιτυχουν στην επικινδυνη εκεινη επιχειριση. Προτασεις και ιδεες ακουγονταν σωρηδον, αλλες αξιολογες κι αλλες παντελως ανεφικτες στην υλοποιηση τους. Βαθια μεσα τους ολοι γνωριζαν πως δεν θα τα καταφερναν ολοι οσοι εμπαιναν σ' αυτην τη διαδικασια. Πολλοι απ' αυτους θα γινονταν βορα των Φριγκ, Κεκρα και Ριλιε που καραδοκουσαν εξω απο τα τειχη της φυλακης. Αλλα η υποσχομενη ελευθερια, ακομα και η δεσμευση για εκδικηση ηταν πολυ ισχυροτερο κινητρο απο τον φοβο για το τι μπορουσε να τους συμβει. Η πιθανοτητα πως αυτες μπορει να ηταν οι τελευταιες τους ωρες σ' εκεινον το καταραμενο πλανητη αυξανε την αδρεναλινη, θολωνε εν μερει το μυαλο και δημιουργουσε προσδοκιες για ενα νεο κεφαλαιο στην καταρρακωμενη και μιζερη ζωη τους.

Δεν ηταν ομως λιγοι εκεινοι που στο πισω μερος του μυαλου τους ειχαν ηδη καταστρωσει σχεδια αν τα καταφερναν που σε κανενα τους σημειο δεν εφαπτονταν στα σχεδια του Μετγκον.

                       ============================== 

Καθισμενος στο αστροπλοιο ο Μετγκον εμοιαζε βυθισμενος σε συμπαγεις σκεψεις. Του ηταν παντελως αδιαφορο ποιοι απο τους φυλακισμενους του Βασεντακ θα τα καταφερναν, ηταν ολοι αναλωσιμοι αλλα γνωριζε πως καποιοι απ' αυτους θα τα καταφερναν. Θα τους χρειαζοταν για να του κανουν μερικες δουλειες αλλα και να δημιουργησουν αντιπερισπασμο στον Ορκοφυλακα και τους ακολουθους του, οσο εκεινος θα ηταν επικεντρωμενος στην αποκτηση ενος πολυτιμου αντικειμενου, απαραιτητου για την υλοποιηση οσων ειχε στο μυαλο του. Ο κρυσταλλος της Αποκαλυψης ηταν ηδη στα χερια του χαρη σ' εκεινες τις υπερφιαλες και φαντασμενες Κηρες που πλεον του ηταν αχρηστες ετσι οπως ειχαν εξελιχθει τα πραγματα. Σιγουρα θα προσχωρουσαν στην αντιπαλη οχθη αλλα αυτο δεν ηταν κατι που τον ανησυχουσε. Σκεφτηκε τον Ελλερυ Βαν Ντερ Εις, τον γιο του, και την σχεση του με τον Ορκοφυλακα. Χαμογελασε σαρδονια αναλογιζομενος πως δεν μπορουσε να κανει εξαιρεσεις, το ιδιο ζοφερο μελλον που επιφυλασσε για τον μεγαλο του αντιπαλο θα προσφερε απλοχερα και στο ιδιο του το αιμα.