ELENI MIKELI

                               ΖΗΤΗΜΑ ΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

-'Μου ζητησατε την προσωπικη μου εκτιμηση και σας την ειπα' εκανε ο αντρας ενω παραλληλα εβγαζε τα γυαλια του, τα σκουπιζε και τα ξαναφορουσε. 'Με τα δεδομενα που υπαρχουν αυτη τη στιγμη δεν μπορουμε να κανουμε τιποτα περισσοτερο. Δυστυχως η προοδος που αναμεναμε επρεπε να ειχε επιτευχθει ηδη κι απο τη στιγμη που αυτο δεν συνεβη εχω καθε λογο να πιστευω πως δεν θα πραγματοποιηθει ποτε. Επαφιεται σε σας να παρετε μια αποφαση. Ξερω πως ειναι δυσκολο αλλα η αλλη εκδοχη που σας απομενει δεν θα ειναι κατι περισσοτερο απο μια ανωφελη παραταση σε μια μη αναστρεψιμη κατασταση. Οπως και ναχει εσεις θα επιλεξετε τι θελετε να γινει γι αυτο πρεπει να ειστε σιγουροι για την αποφαση σας' προσθεσε.

Τα τρια ατομα στα οποια απευθυνοταν ο αντρας κοιταχτηκαν για λιγο αμιλητα. Στη συνεχεια το ενα απ' αυτα πηρε τον λογο με φωνη βουτηγμενη στην απογοητευση.

-'Ποσο χρονο εχουμε για ν' αποφασισουμε' ? ρωτησε.

-'Καλο θα ηταν να ξερετε μεσα στις επομενες 48 ωρες' ηρθε η απαντηση.

                    =================================

Ειχε απελπιστει. Οπου και να ειχε παει, οτι και να της ειχαν χορηγησει δεν εβλεπε καμια βελτιωση. Ειχε φτασει πλεον στο σημειο που ετοιμαζοταν ν' αποδεχτει το γεγονος πως δεν θα εβλεπε προκοπη και πως θα πορευοταν ετσι απο εδω και περα οταν μια συναδελφος στο γραφειο που εργαζοταν της μιλησε για καποιον που ενδεχομενως να μπορουσε να την βοηθησει.

Δεν ειχε να χασει κατι, μια επισκεψη περισσοτερη δεν ηταν κατι το τραγικο, ποιος ξερει, μπορει να ηταν η τυχερη της αλλα ετσι κι αλλιως βαστουσε πολυ μικρο καλαθι. 

-'Απ' αυτα που βλεπω εδω δεσποινις Γουαιζ...' εκανε μια παυση, την κοιταξε και συνεχισε 'κυρια, δεσποινις, δεν ειναι αποσαφηνισμενο εδω'...

-'Δεσποινις αλλα μπορειτε να με λετε Μελανι' εκανε η γυναικα μ' ενα χαμογελο.

-'Μαλιστα, δεσποινις Μελανι λοιπον' εκανε ο αντρας και ταυτοχρονα εστρεψε και παλι την προσοχη του στη στοιβα χαρτιων που κρατουσε στα χερια του. Επεξεργαστηκε κατι που προφανως παρουσιαζε ενδιαφερον και μετα με μια κινηση σηκωθηκε απ' την καρεκλα του.

                ====================================

-'Βλεπω εδω' αρχισε 'πως εχετε σχεδον δοκιμασει τα παντα'.

-'Σχεδον ναι αλλα δεν ειδα καμια βελτιωση' απαντησε η Μελανι.

-'Λογικο' ειπε ο αντρας 'βλεπετε σ' αυτην τη συγκεκριμενη κατασταση δεν μπορουν να γινουν πολλα κι εσεις εχετε ηδη συμπληρωσει την λιστα ολων των πιθανοτητων'.

-'Με δυο λογια δεν γινεται τιποτα' εκανε απογοητευμενη η Μελανι.

-'Πριν φτασουμε σ' αυτο θελω να σας εξηγησω για να καταλαβετε ακριβως την φυση του προβληματος' ειπε ο αντρας 'με απλα λογια, οχι τοσο επιστημονικα οσο εδω' προσθεσε ενω παραλληλα με το χερι του εδειχνε τον ογκο των χαρτιων πανω στο γραφειο του. 'Μετα θα προχωρησουμε και στο ενδεχομενο λυσης του' ολοκληρωσε την φραση του.

-'Δηλαδη υπαρχει λυση' εκανε η Μελανι με αναπτερωμενο το ηθικο.

-'Μην βιαζεστε δεσποινις Μελανι' την προσγειωσε λιγο αποτομα ο αντρας 'ολα στην ωρα τους, τωρα προεχει να συνειδητοποιησετε με τι ακριβως εχουμε να κανουμε'.

                    ==================================

-'Αυτο που αντιμετωπιζετε ισχυει για ολους ανεξαιρετως, δεν ειναι κατι που συναντω η ακουω πρωτη φορα. Δεν θα σας μπερδεψω με επιστημονικους ορους, σας λεω απλα πως η απωλεια τμηματων μνημης ειναι απολυτα φυσιολογικο' ξεκινησε να λεει ο αντρας.

-'Απωλεια μνημης' ? εκανε απορημενα η Μελανι. 'Μα εγω...'

-'Μην με διακοπτετε παρακαλω, θα καταλαβετε' εκανε ο αντρας. 'Πρεπει να ξερετε πως η μνημη ειναι κι αυτη πεπερασμενη, φτανει καποια στιγμη που δεν μπορει ν' αποστηθισει νεες πληροφοριες παρα μ' εναν μονο τροπο. Να διαγραψει μια ηδη υπαρχουσα ουτως ωστε να δημιουργηθει νεος χωρος αποθηκευσης. Αυτο το κανει η μηνημη σας αυθαιρετα, δεν επιλεγετε εσεις τι θα διαγραψετε. Σχεδον παντα αυτο που θα διαγραφει ειναι μια πληροφορια που εχει ν' ανασυρθει στην επιφανεια πολυ καιρο. Η μνημη την θεωρει παρωχημενη, την διαγραφει κι ετσι, διχως καν εσεις να το ξερετε, η νεα πληροφορια αποθηκευεται επιτυχως. Το προβλημα, αν μπορει καποιος να το θεωρησει προβλημα, εμφανιζεται αρκετα αργοτερα, σε ανυποπτο χρονο'.

                 =====================================

Η Μελανι ακουγε αποσβολωμενη οσα της ελεγε ο γιατρος διχως να βγαζει λεξη.

-'Σας φερνω ενα παραδειγμα' ειπε απτοητος ο γιατρος. 'Καποια στιγμη μαθαινετε την συνταγη για ενα φαγητο που το φτιαχνετε μεν αρχικα αλλα δεν το ξαναμαγειρευετε για μεγαλο χρονικο διαστημα. Η μνημη σας δεν θα διαγραψει την συνταγη ολοκληρη, οχι, αλλα σταδιακα τα μικρα τμηματα που την αποτελουν. Ετσι, οταν μετα απο καιρο πατε να το φτιαξετε ξανα αντιλαμβανεστε πως δεν θυμαστε μια η περισσοτερες λεπτομερειες, αν π.χ χρειαζεται μια χουφτα αλατι η δυο, αν βαζετε την σαλτσα πριν η μετα και αλλες τετοιες παραπλησιες πληροφοριες.

Εσεις, σαν δικηγορος, πρεπει να θυμαστε προηγουμενες δικες, ολοκληρες δικογραφιες, ονοματα, χρονολογιες κι ενα σωρο αλλα πραγματα. Αν μια δικογραφια εχετε να την ανασυρετε πολυ καιρο οταν το προσπαθησετε τοτε διαπιστωνετε πως δεν μπορειτε να θυμηθειτε καποιες λεπτομερειες.

Απολυτα φυσιολογικο, η μνημη σας τις εχει διαγραψει. Ο μονος τροπος να την επαναποκτησετε ειναι να την αποθηκευσετε ξανα σαν νεα πληροφορια' προσθεσε.

                       ===============================

-'Μα και παλι' εκανε η Μελανι 'αφου η μνημη ειναι πληρης η νεα πληροφορια - που ουσιαστικα ειναι μια παλια ξεχασμενη - για ν' αποθηκευτει θα πρεπει να διαγραφει καποια αλλη'.

-'Ακριβως' εκανε ο γιατρος 'καταλαβατε ακριβως για τι πραγμα μιλαμε.

-'Μα αυτο ειναι καταστροφικο' εκανε η Μελανι. 'Δεν φτανει που δεν εχω ελεγχο για το τι διαγραφεται, πρεπει ξανα να εμπεδωσω πληροφοριες που ηδη ηξερα. Πρεπει να καταλαβετε πως αντιμετωπιζω τεραστιο προβλημα στην δουλεια μου, δεν μπορω να συνεχισω'....

-'Καταλαβαινω απολυτως' διεκοψε και παλι ο γιατρος. 'Απο ατομο σε ατομο το φαινομενο αυτο μπορει να ειναι ηπιας φυσης η εξαιρετικα εντονης. Δυστυχως εσεις ανηκετε στην δευτερη κατηγορια, ενδεχομενως η δυνατοτητα αποθηκευσης στην μνημη σας να ειναι περιορισμενη'.

-'Δηλαδη δεν γινεται τιποτα' ? εκανε η Μελανι. 'Θελω να πω δεν υπαρχει καποιο φαρμακο' ?

Ο γιατρος χαμογελασε, εβγαλε ενα μπουκαλακι απο το συρταρι του γραφειου του και το αφησε μπροστα στην Μελανι. 'M-Extend' ειπε κι εγειρε πισω στην καρεκλα του θριαμβευτικα. 

                  ==================================

-'Πειραματικο ειναι, δεν εχει κυκλοφορησει ακομα, ισως σε ενα χρονο. Λειτουργει σαν επεκταση μνημης, επιτρεπει αποθηκευση περισσοτερων πληροφοριων και ειναι πανακριβο. Η δοσολογια ειναι συγκεκριμενη και αυστηρη. Μια σταγονα το πρωι και μια το βραδυ. Αν μετα απο παρατεταμενη χρηση εμφανιστουν ζαλαδες, ναυτια, ιλιγγοι, λιποθυμικες τασεις, ακομα και μιας ελαφρας μορφης ρινικη αιμορραγια η χρηση πρεπει να διακοπει για τουλαχιστον ενα μηνα. Ποση επεκταση μνημης προσφερει ειναι αγνωστο, τα ορια του ειναι οι παρενεργειες που ανεφερα. Αν επιλεξεις να το χρησιμοποιησεις, δεν ηρθες εδω ποτε, δεν μιλησαμε και φυσικα δεν το πηρες ποτε απο μενα. Σε περιπτωση οποιασδηποτε παρενεργειας με παιρνεις τηλεφωνο αμεσως' ειπε.

Μιση ωρα μετα η Μελανι ειχε βγει απο το γραφειο του γιατρου με το θαυματουργο μπουκαλακι στην τσαντα της. Το καλο που του ηθελε ηταν ν' αξιζε ολο εκεινο το αστρονομικο ποσο που ειχε πληρωσει για να το αποκτησει. Απ' το ιδιο βραδυ κιολας θα ξεκιναγε την ληψη του, παντα συμφωνα με τις οδηγιες που ο γιατρος της ειχε πει και γραψει για να εχει παντα μαζι της.

                  =====================================

Ουσιαστικη διαφορα ειχε δει μετα απο δυο βδομαδες. Το φαρμακο ειχε αλλαξει κυριολεκτικα τη ζωη της. Θυμοταν πραγματα που υπο αλλες συνθηκες θα ηταν αδυνατον, δεν συμβουλευοταν πια τα χαρτια της στο δικαστηριο, πραγμα που της εδινε αλλο αερα και φαινοταν χαρακτηριστικα, η αυτοπεποιθηση της ειχε ανεβει κατακορυφα και τα οποια προβληματα αντιμετωπιζε ηταν παρελθον. Οι αυξημενες υποχρεωσεις της την εξαναγκασαν να υποκυψει στον πειρασμο.

-'Δεν βαριεσαι, τι ζημια να κανει μια σταγονα παραπανω' αναρωτηθηκε. Μαλλον καλο θα της εκανε, εξ' αλλου οι γιατροι ηταν παντα συγκρατημενοι κι επιφυλακτικοι χωρις λογο.

Δεν συνειδητοποιησε ποτε εφτασε στο σημειο να παιρνει δυο σταγονες το πρωι και δυο το βραδυ.

Ενοιωθε πιο καλα απο ποτε, πιο δραστηρια, πιο ενεργητικη απ'οσο θυμοταν τον εαυτο της.

Ηταν κατα την διαρκεια μιας πραγματι αριστουργηματικης αγορευσης οταν ενοιωσε τις παρενεργειες, πολυ πιο εντονες ομως απ' οσο της ειχε περιγραψει ο γιατρος. 

Δεν προλαβε καν να σκεφτει, απλα σωριαστηκε σαν κεραυνοβολημενη στο πατωμα.

                         ===============================

Δυο μηνες ? Αυτο ηταν αδυνατο. Ηταν σε κωμα σε νοσοκομειο δυο μηνες ? Μα εδω και καιρο ειχε τις αισθησεις ολες κανονικα σε λειτουργια. Ακουγε, αισθανοταν, μυριζε, ενοιωθε. Βεβαια δεν μπορουσε να κανει απολυτως καμια κινηση, τα ματια ηταν κλειστα, ειχε μια λογικη να πιστευουν ολοι πως βρισκοταν σε βαθυ κωμα. Μα αυτο ηταν ενα 'ξυπνιο' κωμα κι επρεπε με καποιον τροπο να τους ενημερωσει να επικοινωνησουν με τον γιατρο της. Το μυαλο της δουλευε πυρετωδως ψαχνοντας να βρει μια λυση οταν εκεινο το πρωι ακουσε την κουβεντα του νοσοκομειακου γιατρου με τους γονεις και τον αδελφο της. Τους ειχε αναγνωρισει απο τις φωνες τους αλλα αυτο που ακουσε την εκανε να πανικοβληθει. Συζητουσαν τον τερματισμο της μηχανικης υποστηριξης της διχως να γνωριζουν πως ηταν ζωντανη, ειχε αισθηση και αντιληψη ακομα. Προσπαθησε ν' ανοιξει το στομα της με ολη της την δυναμη αλλα ηταν αδυνατον. Προσπαθησε να κινησει καποιο μελος του κορμιου της μα απετυχε παταγωδως. Ποτε θα περνουσαν οι παρενεργεις του φαρμακου για να μπορουσε να επικοινωνησει με τον εξω κοσμο ? 

                   ==================================

Δεν ηξερε καν ποσος χρονος ειχε περασει αλλα οι λυγμοι στους οποιους ειχε ξεσπασει η μητερα της δεν της αφηναν κανενα περιθωριο παρερμηνειας. Τα λεγομενα του γιατρου επιβεβαιωσαν τους χειροτερους φοβους της. Το ειχαν παρει αποφαση, ειχαν ολοι συμφωνησει σ' ενα πραγμα, δεν ειχε πια νοημα να την τυραννανε, επρεπε να την λυτρωσουν απο την κατασταση στην οποια ειχε βρεθει. Ενοιωσε την ζεστασια απο τα χερια τους καθως την χαιδευαν σ' ενα χαδι που, αλλοιμονο, εμοιαζε να ειναι χαδι αποχαιρετισματος. Ουρλιαζε μεσα της σε μια υστατη προσπαθεια ν' ακουστει, να μην τραβηξουν την πριζα απο το μηχανημα που γι αυτους την κρατουσε ζωντανη αλλα συντομα καταλαβε πως οτι και να δοκιμαζε ηταν ματαιο. Θα την δολοφονουσαν διχως να το ξερουν εν ψυχρω και δεν θα το μαθαιναν ποτε. Μια ανυπερβλητη κουραση σε συνδυασμο με απογνωση, απελπισια, θλιψη και θυμο την κατελαβε. Μετανοιωνε που ειχε παρακουσει τις εντολες του γιατρου για το φαρμακο, μετανοιωνε για πολλα μα δεν υπηρχε τροπος να διορθωσει κατι. Θα προσπαθουσε αλλη μια φορα, θα προσπαθουσε μηπως και καταφ.....

                                                                         ΤΕΛΟΣ

     

                                 Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                                                         ΚΕΦΑΛΑΙΟ 61

-'Μεχρι στιγμης καλα τα πηγαμε' ειπε η Ταμελ. 'Ενεργοποιησαμε τον συναγερμο, σε λιγο ολοι της O.A.A θα εχουν μαζευτει εδω, η Γκαλορ και η Ναννινγκ θα φτασουν ευκολα στο διαστημοδρομιο, μηπως πρεπει κι εμεις να παμε να τις βρουμε πριν ειναι αργα' ?

Ολοι κουνησαν καταφατικα τα κεφαλια τους.

-'Εσεις ξερετε τα κατατοπια' συνεχισε η Ταμελ απευθυνομενη στον Φορνακ και τον Μινκαρ 'προχωρηστε μπροστα κι εμεις ακολουθουμε' προσθεσε κλεινοντας το ματι στην Σενζεν. 

'Απο δω λοιπον κοριτσια' ειπε χαριτολογωντας ο Μινκαρ δειχνοντας την αρχη ενος διαδρομου.

Αν ολα πηγαιναν καλα σε εικοσι λεπτα το πολυ θα βρισκονταν κι αυτοι στο διαστημοδρομιο οπου θα τους περιμεναν η Γκαλορ και η Ναννινγκ. Θα αρπαζαν ενα σκαφος και εφευγαν απο κει το συντομοτερο δυνατον πριν τα τσιρακια του Μετγκον τους επαιρναν καν χαμπαρι. Θα ηταν ισως η πιο ευκολη αποδραση που θα ειχαν πραγματοποιησει ποτε στην καρριερα τους. 

Αρκει να πηγαιναν ολα καλα βαση του σχεδιου που ειχαν εκπονησει. 

                               =======================

Δεν πηγαν. Ειχαν προσεξει την διακριτικη παρουσια των αντρων της ασφαλειας, δεν προσπαθουσαν να τους συλλαβουν αλλα μαεστρικα τους απεκοπταν σταδιακα τις προσβασεις προς το διαστημοδρομιο. Ηταν η Ταμελ αυτη που ειδε ολοκληρωμενο το σχεδιο στο μυαλο της.

-'Μας οδηγουν εκει που θελουν' ειπε. 'Καπου μας εχουν στησει παγιδα και μας σπρωχνουν να πεσουμε μεσα. Ισως κανουν το ιδιο ακριβως και στην Γκαλορ με την Ναννινγκ'.

-'Την ιδια αισθηση εχω κι εγω' ειπε ο Φορνακ. 'Αλλαγη σχεδιου τωρα' προσθεσε.

Οι υπολοιποι τρεις τον κοιταξαν περιμενοντας ν' ακουσουν τι ειχε σκεφτει.

-'Εδω χωριζουμε κι εμεις' ειπε ο ανθρωπος του Κρουξ. 'Εγω με τον Μινκαρ θα τους παρασυρουμε προς το τμημα κεντρικου ελεγχου. Ειναι ζωτικης σημασιας χωρος για την ευρρυθμη λειτουργια της O.A.A, θα πρεπει να κανουν τ' αδυνατα δυνατα να μην μας αφησουν να φτασουμε εκει. Με λιγοτερα εμποδια μπροστα σας θα φτασετε ευκολα στις αλλες' συμπληρωσε.

Ο Μινκαρ κουνησε καταφατικα το κεφαλι, ηταν το μονο που μπορουσε να γινει.

                  ====================================

-'Και σεις ? Τι θα γινει με σας' ? ρωτησε η Σενζεν.

Ο Μινκαρ ανασηκωσε τους ωμους του, σημαδι πως δεν ειχε ιδεα για την δικη τους καταληξη.

-'Φαφλατας και υπεροπτης' εκανε η Ταμελ δειχνοντας τον Φορνακ 'αλλα κατι μου λεει πως θα στεναχωρηθω αν δεν τα καταφερεις στο τελος' προσθεσε και του χαμογελασε.

-'Ευχαριστω για την ανησυχια που δειχνεις και για την δικη μου τυχη' ειπε ειρωνικα ο Μινκαρ.

-'Θα ερθω μαζι σας' πεταχτηκε η Σενζεν. 'Εχουμε περισσοτερες ελπιδες να τα καταφερουμε, συν το γεγονος πως θα τραβηξουμε πιο πολλους φρουρους πανω μας. Εσυ πρεπει οπωσδηποτε να φτασεις στις αλλες' προσθεσε κοιτωντας την Ταμελ. Για λιγο δεν μιλησε κανεις.

-'Ενταξει' ειπε στο τελος η Κηρα 'θα το κανουμε ετσι. Να ξερετε πως θα εχετε καμποσο χρονο για να μας προλαβετε' συμπληρωσε ενω εξαφνα εδινε ενα βαθυ φιλι στον Φορνακ.

-'Φερτους πισω και τους δυο' ειπε στην Σενζεν και διχως δευτερη λεξη απομακρυνθηκε.

-'Θα προσπαθησω' μουρμουρισε η Κηρα ενω η Ταμελ χανοταν στο βαθος.

                    ==================================

-'Εξι βλεπω' ψιθυρισε η Ναννινγκ δειχνοντας τους φρουρους ασφαλειας που βρισκονταν στον χωρο του διαστημοδρομιου. 'Αν ειναι μονο τοσοι δεν ειναι προβλημα'.

Η Γκαλορ προσπαθησε να ελεγξει εξονυχιστικα τον χωρο μα εβλεπε οτι και η Ναννινγκ.

-'Παμε' ειπε στην Κηρα 'μολις φτασουμε κοντα ειναι του χεριου μας'.

Αρχισαν να περπατανε αμεριμνα προς τους φρουρους. Αυτοι μολις τις ειδαν παραξενευτηκαν μα δεν εκαναν κατι εκτος απο το να τις παρακολουθουν. Οταν εφτασαν σε αποσταση αναπνοης τοτε ο επικεφαλης τις διεταξε να σταματησουν με το οπλο προτεταμενο.

-'Μεχρι εκει' ειπε. 'Κανεις δεν παει παραπερα χωρις αδεια. Θα πρεπει'...

Δεν αποσωσε την φραση του. Η λεπιδα της Γκαλορ χωθηκε βαθια κατω απο το πηγουνι του σκοτωνοντας τον ακαριαια. Πριν το αψυχο σωμα πεσει στο πατωμα η Κηρα ειχε ηδη ορμησει στον δευτερο φρουρο και το αλλο μαχαιρι της του διαπερνουσε την καρδια.

Παραλληκα η Ναννινγκ ειχε ηδη κι αυτη αναλαβει δραση.

               ========================================

Ο πιο κοντινος σ' εκεινη φυλακας δεν ακουσε ποτε το τσακισμα του σβερκου του, απλα σωριαστηκε κατω μ' ενα βλεμμα αποριας στα νεκρα, απλανη ματια του. Ταυτοχρονα η Κηρα πηδηξε δεξια αποφευγοντας μια ριπη απο το οπλο του πρωτου φρουρου που αντιδρουσε.

Η βουτια την βοηθησε να τον πλησιασει, τα ποδια της σαρωσαν τα δικα του γκρεμιζοντα τον κατω ενω ταυτοχρονα η λεπιδα της καρφωνοταν στο δεξι του ματι σχεδον μεχρι την λαβη.

Οι επαναληπτικες, απελπισμενες ριπες του τεταρτου φρουρου προς την Γκαλορ πετυχαν ολες το αψυχο σωμα του δευτερου φυλακα που η Κηρα κρατουσε μπροστα της σαν ασπιδα. Παραλληλα το οπλο του ηταν ηδη στα δικα της χερια και μ' αυτο τον γαζωσε κυριολεκτικα. Ειχε απομεινει μονο ενας αλλα παρα το αρχικο του σαστισμα, οι θανατοι των συναδελφων του του εδωσαν τον χρονο ν' ανασυνταχθει. Την στιγμη που η Ναννινγκ χυμουσε επανω του προλαβε να ριξει μια ριπη πετυχαινοντας την Κηρα στον αερα. Ο ανεμος αυτοπεποιθησης που φυσηξε ξαφνικα μετα την απροσμενη επιτυχια του ουσιαστικα τον αποδιοργανωσε και πρακτικα του κοστισε τη ζωη του.

              ======================================

Πριν προλαβει ν' αποτελειωσει την τραυματισμενη Κηρα ειχε πεσει νεκρος απο το οπλο που κρατουσε η Γκαλορ. Η τελευταια αδιαφορησε για τον νεκρο φρουρο κι ετρεξε πανω απο την Ναννινγκ το ρουχο της οποιας ειχε αποκτησει ενα εντονο, αλικο χρωμα που εξαπλωνοταν γοργα.

-'Εισαι καλα' ? ρωτησε με αγωνια. 'Που σε πετυχε ? 

-'Καλα ειμαι' απαντησε η Κηρα με πνιγμενη φωνη. 'Εδω ψηλα στον ωμο με βρηκε, δεν ειναι κατι σοβαρο' προσθεσε ενω εκανε μια γκριματσα πονου.

-'Πρεπει να σταματησουμε την αιμορραγια' ειπε η Γκαλορ ενω ταυτοχρονα εσκιζε ενα κοματι απο το ρουχο που φορουσε και το εδενε πανω στο τραυμα της Ναννινγκ. 'Δεν μπορει να γινει κατι αλλο τωρα αλλα μολις φυγουμε και φτασουμε στον Γκαβαρντα θα σε δει γιατρος' συμπληρωσε.

-'Και ποτε ακριβως φευγουμε' ? ρωτησε η Ναννινγκ που συνεχιζε να κραταει τον ωμο της.

-'Μολις ερθουν και υπολοιποι' απαντησε η Γκαλορ. 'Και η αληθεια ειναι πως ο χρονος που τους απομενει για να φτασουν εδω λιγοστευει συνεχως στην κλεψυδρα'. 

                  ===================================

-'Αν περασουμε αλωβητοι ετουτον τον διαδρομο' ειπε ο Φορνακ ενω παραλληλα εδειχνε με το χερι του τον διαδρομο που ανοιγοταν μπροστα τους 'μετα τα πραγματα γινονται πιο ευκολα. Με λιγη τυχη θα καταφερουμε να φτασουμε στο τμημα κεντρικου ελεγχου, εκει θα κλεισουμε το συστημα διατηρησης αποθηκευμενου ηλιακου φωτος προκαλωντας εκρηξη στις κυψελες. Αυτο σιγουρα θα τραβηξει ολη την ασφαλεια πανω μας, ετσι θα δωσουμε χρονο στην Ταμελ να φτασει στο διαστημοδρομιο που την περιμενουν οι αλλες. Καταλαβαμε ολοι τι πρεπει να κανουμε' ?

-'Κι εμεις' ? ρωτησε η Σενζεν. 'Τι προβλεπει το σχεδιο για μας' ?

Ο Φονκαρ την κοιταξε και χαμογελασε αλλα ο Μινκαρ ηταν αυτος που απαντησε.

-'Σχεδιο βλεποντας και κανοντας κι οτι θελει ας γινει' ειπε. 'Πως σου μοιαζει αυτο για επιλογη' ?

-'Αριστουργημα' ειπε η Κηρα 'δεν θα μπορουσα να σκεφτω κατι καλυτερο' προσθεσε ειρωνικα.

Τα πυρα απο την αλλη μερια του διαδρομου τους εξαναγκασαν να εγκαταλειψουν τα λογια. 

Τα ζορικα ηταν μπροστα τους και θ' απαιτουσαν ολες τις ικανοτητες τους.

                 ======================================

Διεσχισαν τον διαδρομο δια πυρος και σιδηρου. Οταν εφτασαν στην πορτα του τμηματος κεντρικου ελεγχου ειχαν ηδη αφησει πισω τους επτα πτωματα απο τα τσιρακια του Μετγκον ενω οι ιδιοι ειχαν να υποβασταζουν τον Μινκαρ που ειχε δεχτει χτυπημα ψηλα, στον μηρο του δεξιου ποδιου. Παραδοξως οι προσωπικες τους καρτες ηταν ακομα ενεργες, ετσι η πορτα ανοιξε αυτοματα. Ορμησαν ολοι μεσα πλην του Μινκαρ που δεν ακολουθησε.

-'Θα σας παρει λιγο χρονο μεχρι να προγραμματισετε την εκρηξη' ειπε 'κι εδω, σε λιγο ο τοπος θα βριθει φρουρων. 'Θα σας κερδισω οσο χρονο μπορω αλλα δεν ειναι τωρα η ωρα για να τεμπελιασετε' προσθεσε κι εκλεισε την πορτα. Με το οπλο του πυροβολησε το μηχανημα αναγνωρισης για να μην υπαρχει τροπος να μπορει κανεις να μπει μεσα. Μετα ελεγξε το οπλο του, γεμισε και κρυφτηκε σε μια εσοχη περιμενοντας την ασφαλεια της O.A.A ανα πασα στιγμη.

-'Κανε οτι πρεπει να κανεις γρηγορα' ειπε η Σενζεν στον Φονκαρ ενω καλυπτοταν πισω απο μια κονσολα. 'Οι πρωτοι που θα διαρρηξουν την πορτα θα βλαστημησουν' προσθεσε.

               =====================================

Ο Μινκαρ δεν φαινοταν πια αναμεσα στα τοσα πτωματα των φρουρων που ειχε εξοντωσει. Οι εναπομειναντες προσπαθουσαν με καθε τροπο να παραβιασουν την πορτα, η Σενζεν τους περιμενε με το δαχτυλο στην σκανδαλη ενω ο Φονκαρ δουλευε πυρετωδως πανω σ' εναν υπολογιστη.

-'Ξερεις' ειπε ενω τα δαχτυλα του πετουσαν πανω στο πληκτρολογιο 'εκανα ενα μικρο λαθος στους υπολογισμους μου αλλα δεν ξερω πως θα το παρεις' προσθεσε.

-'Λεγε' απαντησε η Κηρα ενω πυροβολουσε τον πρωτο που ειχε μπει μεσα στο δωματιο.

-'Η εκρηξη δεν θα ειναι μεμονωμενη, θα προκληθει αλυσιδωτη αντιδραση και θ' ανατιναχτουν κι αλλα τμηματα' ειπε ο Φονκαρ. 'Αν εχω υπολογισει σωστα εμεις ειμαστε η τριτη εκρηξη'.

-'Νομιζα πως ηταν κατι σοβαρο' ειπε η Κηρα που δεχοταν εναν πυροβολισμο στο στηθος αλλα ανταπεδιδε ταυτοχρονα με οσες δυναμεις της απεμειναν. 'Πατα το αναθεματισμενο κουμπι, τι περιμενεις'? προλαβε να ολοκληρωσει πριν πεσει νεκρη απο τα πυρα των φρουρων.

Ο Φονκαρ το πατησε και προλαβε να χαμογελασει πριν πεσει κι εκεινος νεκρος απο τις ριπες. 

             ======================================

-'Ποση ωρα ακομα θα περιμενουμε' εκανε η Ναννινγκ βλεποντας πως η ωρα περνουσε αλλα κανεις δεν εμφανιζοταν. 'Μηπως θα επρεπε'...

Τα λογια της τα διεκοψε αποτομα μια τρομακτικη εντασεως εκρηξη που ακολουθηθηκε λιγα δευτερολεπτα μετα απο μια δευτερη. Οι Κηρες κοιταχτηκαν μεταξυ τους.

Στην τριτη εκρηξη ηξεραν πως η αναμονη ειχε τελειωσει, ηταν ωρα να φυγουν.

Το σκαφος ηταν πανευκολο στο χειρισμο, ηταν ετοιμες να εγκαταλειψουν εκεινη τη σφηκοφωλια. 

-'Απο τοτε που ξεκινησε αυτο τα πραγματα πανε απο το κακο στο χειροτερο' ειπε η Ναννινγκ κοιτωντας την Γκαλορ που πλοηγουσε το σκαφος εξω απο τις εγκαταστασεις της O.A.A.

Η Κηρα δεν ειχε βγαλει κουβεντα μα το προσωπο της ηταν λες σκαλισμενο απο πετρα.

-'Θα ανασυνταχτουμε στον Γκαβαρντα' ειπε καποια στιγμη με φωνη απολυτα αποφασιστικη. 'Ελπιζω να βρουμε εκει την Μεριτα' προσθεσε. 'Θα χρειαστουμε καθε βοηθεια που μπορουμε να εχουμε' συμπληρωσε 'αν θελουμε να τελειωνουμε με την πληγη που λεγεται Μετγκον'.

  

 

 

                                                         FANI MAURO

                                                                            404

Η πορτα ανοιξε στο τριτο χτυπημα. Οτι και να ειχε σχεδιασει να πει ο επισκεπτης εξανεμιστηκε μολις η ενοικος ανοιξε. Η γυναικα τον κοιταξε με απορια περιμενοντας ν' ακουσει τι θα πει.

-'Εγω...' ψελλισε ο αντρας 'θελω να πω...εδω δεν ειναι το 404' ?

-'Εδω, ναι' απαντησε η γυναικα 'το γραφει και στην πορτα' προσθεσε κι εδειξε με το χερι. 'Τι θα θελατε ? Μπορω να βοηθησω σε κατι' ?

-'Τωρα εγω...' εκανε κομπιαστα ο αντρας 'μαλλον εχω κανει λαθος, χιλια συγγνωμη για την ενοχληση, δεν...αλλη πορτα ηθελα...καταλαβαινετε' συμπληρωσε ακομα μεσα στην σαστιμαρα του.

-'Δεν καταλαβαινω αλλα οπως νομιζετε' ειπε απαθεστατα η γυναικα  'καλη σας μερα και καλη τυχη σε οτι ψαχνετε' προσθεσε κι εκλεισε την πορτα τελειωνοντας οριστικα την συζητηση.

Ο αντρας παρεμεινε για λιγο ακομα μπροστα στην κλεισμενη πορτα. Το βλεμμα του ειχε εστιασει στο νουμερο που αναγραφοταν ευδιακριτα. 404. Πως ηταν δυνατον ? Ηταν σιγουρος πως δεν ειχε κανει λαθος αλλα αυτο...Απομακρυνθηκε βυθισμενος στις σκεψεις του.

                     =================================

Η Τζορνταν Πιννοκ βηματιζε σαν το θηριο στο κλουβι προσπαθωντας να βρει μια δικαιολογια.

-'Λοιπον, καφε ζητησα προσφατα, ζαχαρη επισης, κετσαπ που ξεμεινα, τι αλλο τωρα, τι αλλο'...

Το προσωπο της φωτιστηκε εξαφνα. Βγηκε απο το διαμερισμα και χτυπησε την απεναντι πορτα.

Το αυστηρο προσωπο της γυναικας που ανοιξε την κοιταξε εξονυχιστικα απο την κορυφη μεχρι τα νυχια. Πριν προλαβει η Τζορνταν να μιλησει την ειχε ηδη προλαβει.

-'Παρακαλω' ? ειπε με συμπαγη, μεταλλικη φωνη.

-'Ειμαι η Τζορνταν απο απεναντι, το 404, και ηθελα' αρχισε να λεει ενω ταυτοχρονα προσπαθουσε να δει πανω απο τον ωμο της συνομιλητριας της στο εσωτερικο 'αν μπορουσε ο Αλαν να μου δανεισει δυο αυγα' συμπληρωσε απλωνοντας ενα τεραστιο χαμογελο στο προσωπο της.

Η γυναικα συνεχιζε να την κοιταει διχως ν' αρθρωσει λεξη. Εντελως αναπαντεχα, κατι που η Τζορνταν δεν το ειδε καν να ερχεται, της εκλεισε την πορτα καταμουτρα.  

Για μερικα δευτερολεπτα η κοπελα απεμεινε να στεκεται στον διαδρομο αποσβολωμενη.

                ====================================

Ειχαν περασει ελαχιστα λεπτα απο την στιγμη που ειχε επιστρεψει στο διαμερισμα της προσπαθωντας να εξηγησει αυτην την τοση αγενη συμπεριφορα οταν χτυπησε η πορτα.

Ο Αλαν στεκοταν απ' εξω κρατωντας μερικα αυγα στα χερια του.

-'Σου ζητω συγγνωμη για την συμπεριφορα της αδελφης μου' ειπε 'αλλα σαν μεγαλυτερη που ειναι πιστευει ακομα και τωρα πως πρεπει να με προστατευει απο τους πειρασμους που με τριγυριζουν. Ειναι λιγακι ιδιοτροπη αλλα κατα βαθος δεν ειναι κακια' προσθεσε.

-'Ω, μα δεν εγινε κατι' ειπε η Τζορνταν ανακουφισμενη που η μυστηρια αποδειχθηκε τελικα αδελφη του Αλαν 'την καταλαβαινω απολυτα. Ηρθε για επισκεψη' ?

-'Ναι, θα μεινει το σαβ/κο, Δευτερα πεταει για πισω'.

Της ηρθε μεχρι την ακρη της γλωσσας να ρωτησει που ηταν εκεινο το 'πισω' αλλα συγκρατηθηκε.

-'Τ' αυγα που ζητησες' ειπε ο Αλαν 'μου τα δινεις οταν ευκαιρησεις' προσθεσε, της χαμογελασε και αφου την καληνυχτισε επεστρεψε στο διαμερισμα του.  

                   ====================================

Περιμενε πως και πως να ερθει η Δευτερα για να επισκεφθει και παλι τον Αλαν. Δεν ηταν η μονη που τον ειχε βαλει στο ματι αλλα ηξερε πως στην κουρσα της κατακτησης ηταν επικεφαλης. Μεχρι στιγμης δεν ειχε προχωρησει η ολη κατασταση περα απο καποιες τετοιες περιπτωσεις αλλα βαθια μεσα της ηξερε πως λιγη υπομονη χρειαζοταν για να ειχε το επιθυμητο αποτελεσμα.

Και σημερα ειχε ενα προαισθημα πως το επιπλεον βημα που ηθελε ηταν στα σπαργανα .

Ο ηληκιωμενος κυριος που ανοιξε την πορτα του 402 την κοιταξε τοσο απορημενα οσο τον κοιτουσε και η Τζορνταν. Μα τι γινοταν εδω, παρελαση απο συγγενεις ειχε αυτος ο χριστιανος ?

-'Εφερα κατι αυγα που ειχα δανειστει πισω στο Αλαν' ειπε. 'Ειναι μεσα' ?

-'Δεν υπαρχει τετοιο ονομα εδω κοριτσι μου, εμενα με λενε Ρομπερτ' απαντησε ο γερακος. 'Ποιος ειναι αυτος ο Αλαν που ζητας ? Μηπως εκανες λαθος στο νουμερο ? Εδω ειναι το 402'.

Η ευγενεια του γερακου της επετρεψε να συνεχισει την συνομιλια μεχρι τη στιγμη που καταλαβε πως στο 402 δεν υπηρχε κανενας Αλαν, μονο ο ηλικιωμενος ενοικος με το ονομα Ρομπερτ. 

                  ===================================

Οσο και να προσπαθουσε να δωσει μια εξηγηση της ηταν αδυνατον. Δυο μερες πριν στο 402 υπηρχε ο παιδαρος Αλαν, τωρα εμοιαζε σαν να μην ειχε υπαρξει ποτε. Η πρωτη φαεινη ιδεα που της ηρθε εκτελεστηκε αμεσα. Η Σαλλι στο 401, ειχε δει τον Αλαν, τον ηξερε και μαλιστα τον λιγουρευοταν. Ισως ηξερε κατι που η ιδια αγνοουσε, επρεπε να την επισκεφθει αμεσα.

-'Ποιος Αλαν Τζο' ? ρωτησε εκπληκτη. 'Στο 402 μενει ο γερο-Ρομπερτ, τι ειναι αυτα που λες' ?

Οτι της ειπε η Σαλλι της ειπε και το ζευγαρι στο 403. Δεν υπηρχε Αλαν στο 402, ο παππουλης εμενε εκει, ποιος ηταν αυτος ο Αλαν ? Και γιατι οι υπολοιποι δεν τον ειχαν δει ποτε ?

Ενοιωθε να χανει τα λογικα της. Ολοι τον ηξεραν τον Αλαν, γιατι προσποιουνταν πως δεν τον ηξεραν ? Η Σαλλι τον γυροφερνε, ο αντρας στο 403 ειχε δει μαζι του ενα σωρο αγωνες μπειζμπολ, ολοι τον ηξεραν, τον εκαναν παρεα, του μιλουσαν. Τι σχεδιο ηταν αυτο ?  Σιγουρευτηκε πως κατι δεν πηγαινε καλα μαζι της οταν ρωτησε τον θυρωρο και τον εργενη του κατω οροφου που μιλουσε με τον Αλαν. Κανεις ποτε δεν ειχε δει η ηξερε καποιον μ' αυτο το ονομα. Δεν υπηρχε Αλαν.

                           ==============================

Απ' οσα της ειχε πει ο ψυχιατρος που επισκεπτοταν τις τελευταιες δυο βδομαδες ειχε συγκρατησει μονο πως αυτο ηταν κατι που μπορουσε να συμβει στον οποιονδηποτε. Το πως, το γιατι κι ολα τα υπολοιπα δεν τα ειχε καν συγκρατησει, το μυαλο της επεμενε να κρατα μονο επιλεκτικα οτι ηθελε και το μονο που χρειαζοταν η Τζορνταν ηταν να συνελθει συντομα. Και η αληθεια ειναι πως ειχε κανει εντυπωσιακη προοδο μεχρι τη στιγμη που δεχτηκε το επομενο χτυπημα, ενα χτυπημα που την γεμισε απροσμενα με τρομο, φοβο και ανασφαλεια.

Ο διαφημιστης του 401 ορκιζοταν σε θεους και δαιμονες πως δεν ειχε υπαρξει ποτε καμια Σαλλι στο διαμερισμα του, αυτος ηταν ο μοναδικος ενοικος εδω και καιρο και τα λεγομενα του πιστοποιησε και το ζευγαρι του 403 αλλα και ο θυρωρος. Τελεια. Μετα τον Αλαν δεν υπηρχε ουτε Σαλλι. Η εχανε το μυαλο της η κατι αλλο συνεβαινε που δεν μπορουσε να εξηγησει.

Δεν ειχε νοημα να συνεχισει τον ψυχιατρο, η θεραπεια οπως δεν δουλεψε την πρωτη φορα δεν θα δουλευε και τωρα. Επρεπε μονη της να βρει την λυση σ' αυτο το μυστηριο.

                      =================================

Λυση δεν βρηκε ποτε, τουναντιον το μυστηριο πυκνωσε περισσοτερο λιγο αργοτερα. Επρεπε να της κανει εντυπωση που στο 403 δεν υπηρξε ποτε ζευγαρι που να εμενε εκει ? Ολοι οι υπολοιποι αυτο υποστηριζαν, ποια ηταν αυτη που θα προσπαθουσε να τους πεισει για το αντιθετο ?

Ηταν καθισμενη στο καναπε του διαμερισματος της σε κυριολεκτικα μαυρα χαλια. Τα χερια της ετρεμαν και δεν μπορουσε καν να τα ελεγξει πια, στα ματια της υπηρχαν μαυροι κυκλοι απο την αυπνια αφου πια ο υπνος ειχε γινει ειδος πολυτελειας ενω η ολιγοημερη αδεια που ειχε παρει απο την δουλεια της σιγουρα θα επιμηκυνοταν κατα πολυ. Εβγαινε σπανια πια απο το διαμερισμα, ειχε κοψει πια καθε επαφη με τους αγνωστους νοικαρηδες, τα βραδια διπλοκλειδωνε την πορτα, απεφευγε ακομα και το τηλεφωνο λες και καποια φωνη θα την ενημερωνε πως καλο θα ηταν να ετοιμαζεται γιατι σιγα σιγα ερχοταν και η δικη της ωρα. Αυτη ηταν και η μοναδικη σκεψη με ψηγματα λογικης που ειχε κατορθωσει να κανει απο τοτε που ειχε ξεκινησει ολο αυτο.

Αυτη η σκεψη την πανικοβαλλε και την καταρρακωσε ακομα περισσοτερο.

                       ===============================

Απ' ολους τους ενοικους του τεταρτου οροφου η μονη που ειχε απομεινει, συμφωνα παντα με την κατασταση του μυαλου της, ηταν η ιδια. Ολοι οι αλλοι ειχαν μυστηριωδως παψει να υπαρχουν. 

Και πως το ηξερε πως δεν ηταν τωρα η σειρα της ? Σκεφτηκε σκηνη που οι νεοι ενοικοι θα ορκιζονταν ο ενας στον αλλο πως στο 404 δεν ειχε υπαρξει ποτε ενοικος με το ονομα Τζορνταν, που δουλευε σαν επιμελητρια σε περιοδικο μοδας και βρισκοταν εκει τουλαχιστον δυο χρονια και ξεσπασε σ' ενα παρανοικο, αρρωστημενο γελιο. Ταυτοχρονα η σκεψη αυτη και μονο αντλησε απο καπου μεσα της την θεληση να μην επιτρεψει να συμβει ποτε κατι τετοιο. Αυτο που ειχε συμβει στους αλλους δεν θα επετρεπε ποτε να συμβει στην ιδια. Χρειαζοταν απλα να καταστρωσει ενα σχεδιο που αν ακολουθουσε κατα γραμμα θ' απεφευγε μια τετοια φρικαλεα καταληξη.

Οι επομενες κινησεις της ηταν κρισιμες, θα χρειαζοταν και την τελευταια ικμαδα δυναμεων που διεθετε για να τα βγαλει περα. Παραλληλα ηξερε πως αν δεν ελυνε αυτο το μυστηριο το μυαλο της θα βρισκοταν παντα στην κοψη του ξυραφιου με κινδυνο να γλυστρησει στην αβυσσο.

                   ===================================

Μπηκε μεσα στο διαμερισμα του φανερα προβληματισμενος. Ειχε αποκλεισει ηδη την θεωρια συνομωσιας, κι αυτο οχι μονο γιατι το εβλεπε δυσκολο ολοι μαζι να ειχαν συννενοηθει να πουν τα ιδια πραγματα αλλα γιατι ξεκαθαρα ολοι ηταν απολυτα ειλικρινεις. Αυτο δυσκολευε ακομη περισσοτερο τα πραγματα αφου καθε φυσιολογικη εξηγηση ειχε αποκλειστει.

Χρειαζοταν ενα ποτο, ψεματα, ενα μονο δεν θα εκανε τιποτα, χρειαζοταν μια γενναια δοση απο αλκοολ μηπως κι ετσι κατορθωνε να φερει τον εαυτο του σε μια ισορροπια. Κοιταξε εντονα το πανω συρταρι του γραφειου του μα δεν ειχε ακομα το κουραγιο να παει μεχρι εκει. Ηξερε ομως πως αργα η γρηγορα θα επρεπε να το ανοιξει, να παρει το περιεχομενο του και να το διαβασει.

Φοβοταν. Φοβοταν το τι θα διαβαζε. Δεν ηξερε καν αν ηταν προετοιμασμενος για κατι τετοιο.

Αδειασε μονορουφι το ποτηρι, το ξαναγεμισε κι εν ριπη οφθαλμου το ξαναδειασε. Δεν ειχε νοημα να το αναβαλλει, αυτο που επρεπε να γινει θα γινοταν. Πηρε μια βαθια ανασα, ανοιξε το συρταρι κι εβγαλε απο μεσα το περιεχομενο του, ενα λευκο φακελο χωρις κανενα στοιχειο επανω του.

                    ===================================

Το χαρτι επεσε απο τα χερια του στο πατωμα. Δεν εκανε καν τον κοπο να σκυψει να το μαζεψει. Ολα οσα ειχε διαβασει στεκονταν τωρα μπροστα του, τον κοιτουσαν ειρωνικα και χαμογελαγαν. 

Τωρα ηξερε τι ειχε συμβει, ηξερε ακομα πως υπηρχε ενδεχομενο να συμβει και σ' αυτον. Η Τζορνταν ηταν υπεραναλυτικη, του εξηγουσε τα παντα κι αυτα που διαβασε δεν ηταν αποτελεσμα ενος διαταραγμενου μυαλου. Η Τζορνταν ειχε υπαρξει ενοικος του 404, το αποδεικνυαν οσα ειχε γραψει σ' εκεινο το γραμμα και του ειχε δωσει λιγο καιρο πριν εξαφανιστει. Σε μια οποιαδηποτε αλλη περιπτωση θα μπορουσε να το αμφισβητησει ψαχνοντας λυσεις, εξηγησεις και δικαιολογιες παντου. Μα στην συγκεκριμενη περιπτωση δεν γινοταν. Αυτο που υπηρχε μεσα στο διπλωμενο γραμμα δεν αφηνε καμια αμφισβητηση. Αν το εκανε ουσιαστικα μηδενιζε τον εαυτο του.

Του ειχε γραψει τι υπηρχε, δεν εβρισκε λογο να το δει. Ετσι κι αλλιως ηξερε τι ηταν. Πως θα μπορουσε να ξεχασει την υπαρξη της φωτογραφιας της Τζορνταν μαζι του, εξω ακριβως απο το διαμερισμα του, το 401, λιγες μερες πριν η Τζορνταν εξαφανιστει για παντα ?

                                                                    ΤΕΛΟΣ  

  

                                              ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΩΔΗΣ

       ΟΝΟΜΑΤΑ, ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ, ΤΗΛΕΦΩΝΑ

Οσο και να εβριζε δεν αλλαζε τιποτα. Το χαρτακι ειχε εξαφανιστει. Ειχε ψαξει ολο το σπιτι, τα ρουχα που φορουσε διεξοδικα αλλα το χαρτακι πουθενα. Αυτο που τον εκνευριζε περισσοτερο ηταν πως ενω ολα ειχαν ξεκινησει μια χαρα, ειχαν εξελιχθει σχεδον τελεια, ολα μηδενιστηκαν αποτομα εξ' αιτιας εκεινου του καταραμενου χαρτιου. Του χαρτιου που πανω του ηταν γραμμενο το τηλεφωνο εκεινης της υπεροχης ξανθιας που ειχε γνωρισει στο μπαρ πριν δυο βραδια. Για ευνοητους λογους δεν ηθελε να επικοινωνησει αμεσως, επιλεξε ν' αφησει να περασει μια μερα και τωρα που εψαχνε να το βρει δεν υπηρχε πουθενα. Συνεχιζε να καταριεται την τυχη του ενω παραλληλα εξακολουθουσε να ψαχνει σε μερη που ηδη ειχε ψαξει ενα σωρο φορες. Σωριαστηκε σε μια καρεκλα βυθισμενος στην απελπισια. Σκεψεις ετρεχαν χιλιαδες στο μυαλο του μα καμια δεν του εκανε. Τωρα ? Πως θα ξαναβρισκε την ονειρωδη ξανθια ? Τετοια ευκαιρια και να γλυστρησει μεσα απο τα χερια του...

Θελησε να μοιραστει τον πονο του με τον Ρικ, τον φιλο του που ηξερε ηδη για την ξανθια. Προετοιμαστηκε για αγρια ειρωνια και αφθονο δουλεμα και πηρε τηλεφωνο.

                   ===================================

-'Ρε συ Μπραιαν, ενα πραγμα επρεπε να διαφυλαξεις σαν κορη οφθαλμου και πηγες και το εχασες ? Τι βλακεια ανεκδιηγητη ειναι αυτη που σε δερνει ? Μυαλο κουκουτσι δηλαδη' ?

Ο Μπραιαν Χολτ τον ακουγε επι σχεδον 3 λεπτα να τον στολιζει μα η υπομονη του εξαντληθηκε.

-'Εχεις να μου πεις καμια ιδεα για το τι κανω η απλα θα ξοδεψεις ολο το βραδυ διασκεδαζοντας' ?

-'Τι να σου πω δηλαδη ? Πηγαινε στο μπαρακι καθε βραδυ μηπως και ξαναρθει. Αλλα μεταξυ μας και να ξαναρθει θα σου σερβιρει μια χυλοπιτα τζαμπο να εχεις να πορευεσαι' ειπε ο Ρικ και ξεσπασε ξανα στα γελια. 'Τηλεφωνο δεν εχεις, ονομα δεν ξερεις, που πας ρε κακομοιρη ετσι'...

-'Για στασου λιγο' εκανε σκεπτικος ο Μπραιαν. 'Οντως τηλεφωνο δεν εχω αλλα νομιζω θυμαμαι τ' ονομα της. Καρολ...Μιντοου, Λιντλοου, κατι τετοιο, δεν θυμαμαι ακριβως. Αλλα γιατι'...

-'Αμα εχεις ολο το ονομα μπορει να το σωσεις' ειπε απο την αλλη γραμμη ο Ρικ. 'Αλλα πρεπει να εισαι σιγουρος γιατι θα κανεις ξανα μια τρυπα στο νερο' προσθεσε.

-'Και σε τι θα μπορουσε να με βοηθησει το ονομα δηλαδη' ? απορησε ο Μπραιαν.  

                =====================================

Τα επομενα 10 λεπτα προσπαθουσε να θυμηθει το ονομα της εκθαμβωτικης ξανθιας. Μια φορα το ειπε κι εκεινη την σκηνη εφερνε ξανα και ξανα στο μυαλο του. Καταλαβε πως οσο ηταν σ' ενταση δεν θα θυμοταν τιποτα, χαλαρωσε, εβαλε λιγη μουσικη κι ενα διπλο ιρλανδεζικο Midleton κι ανταμοιφθηκε. Κιντλοου, επιτελους το θυμηθηκε, Καρολ Κιντλοου. Μια κραυγη αγριας χαρας βγηκε απο το λαρυγγι του. Το πρωτο βημα ειχε επιτευχθει, τωρα το επομενο. Πως το ειχε πει ο Ρικ ? 'Αν ξερεις το πληρες ονομα η μονη σου ελπιδα ειναι ο τηλεφωνικος καταλογος. Αν εχει σταθερο τηλεφωνο θα ειναι σιγουρα καταχωρημενη. Απο το κινητο θα περιμενει κληση, απο το σταθερο θα της ερθει αλλα σημασια εχει να γινει η δουλεια, σωστα' ?

Ξεχασε ολα οσα του ειχε σουρει, αν η ιδεα του Ρικ λειτουργουσε θα του χρωστουσε μεγαλη χαρη.

Πως ειχε πει και το αλλο ? 'Δυο τετραγωνα απο το σπιτι σου εχει εναν ξεχασμενο τηλεφωνικο θαλαμο. Λογικα θα υπαρχει και καποιος καταλογος. Αρκει να θυμηθεις τ' ονομα'.

-'Το θυμηθηκα Ρικ, που να σε παρει ο διαβολος, το θυμηθηκα' ειπε φωναχτα ο Μπραιαν.

                ===================================

Την ωρα που βγηκε απο την πολυκατοικια του ξεσπασε η βροχη, αποτομη και με μεγαλη ενταση.

-'Κι αλλα εμποδια μεγαλε' ? ειπε κοιτωντας ψηλα στον ουρανο. 'Σαν να μου φαινεται πως δεν θελεις να την βρω. Αλλα αμα ειναι ετσι, τοτε γιατι την εστειλες στο δρομο μου ? αναρωτηθηκε.

Οταν εφτασε στον θαλαμο ειχε μαζεψει αρκετη βροχη αλλα δεν τον απασχολουσε καθολου. Αραγε θα υπηρχε καταλογος η θα...Νατος, εκει ηταν, τον εβλεπε. Σηκωσε παλι ψηλα το βλεμμα.

-'Αμαρτια τοση βροχη για το τιποτα ετσι ? Μην μου το χαλασεις τωρα' συμπληρωσε.

Δεν του το χαλασε καθολου. Ο καταλογος ηταν ατοφιος και με αδημονουντα χερια εψαξε για το ονομα που τον εκαιγε. Το υφος του σκυθρωπιασε λιγο μολις ειδε τις σελιδες. 

-'Μια σελιδα ? Αληθεια τωρα, μια σελιδα' ? εκανε φωναχτα και κοιταξε και παλι ψηλα. 'Δεν θα στο κανω το χατηρι, και 21 να ηταν δεν θα σου κανω το χατηρι' προσθεσε.

Κοιταξε ενοχα αριστερα και δεξια. Ηταν ολομοναχος. Διχως δισταγμο εσκισε τη σελιδα με τα ονοματα που τον ενδιεφεραν, την εβαλε στην τσεπη κι απομακρυνθηκε κυριολεκτικα σαν κλεφτης.

                      ===============================

Περιορισε την λιστα των ονοματων στο 1/3 προσπερνωντας ταχυδρομικους κωδικες στην αλλη πλευρα της πολης και κρατωντας απ' οσα ειχαν απομεινει μονο τα γυναικεια ονοματα. Πηρε μια βαθια ανασα, προετοιμασε το τι θα ελεγε και πηρε το ακουστικο στο χερι. 

Παταγωδης αποτυχια. Οσα τηλεφωνα πηρε ηταν εντελως ασχετα, τα μονα τρια που δεν απαντησαν ειχαν τηλεφωνητη με αντρικη φωνη οποτε...Τοσος κοπος για το τιποτα.

Εβαλε αλλο ενα Midleton και σωριαστηκε σε μια καρεκλα. Δεν ειχε νοημα ν' ασχολειται πλεον, η υποθεση ηταν χαμενη. Εριξε μια ματια στην σελιδα του καταλογου, με τις σημειωσεις και τις διαγραφες λες και θ' ανακαλυπτε κατι που του ειχε ξεφυγει. Ανοιξε το παραθυρο και παρακολουθησε την βροχη που επεφτε ακαταπαυστα. Εκανε την σελιδα σε σχημα πυραυλου και την πεταξε. Προλαβε να μεινει λιγο στον αερα, μετα το νερο της βροχης την υποχρεωσε σε αποτομη πτωση ενω παραλληλα την μουσκευε. Την χαζεψε μεχρι που χαθηκε απο τα ματια του, γυρισε στο δωματιο και πηγε προς την κρεββατοκαμαρα. Χρειαζοταν υπνο αυτη τη στιγμη. 

                 =====================================

Ο πρωινος καφες τον ειχε τονωσει και η χθεσινοβραδινη απογοητευση του ειχε καπως μετριαστει. Ανοιξε την τηλεοραση κι επεσε επανω σε εκτακτο δελτιο ειδησεων. Ηταν ετοιμος ν' αλλαξει καναλι μα μια φραση του ρεπορτερ τον καθηλωσε. Ανοιξε την φωνη κι εστιασε στην οθονη.

-'....τα μεχρι στιγμης στοιχεια.Ο επικεφαλης της αστυνομιας ανεφερε πως κατι τετοιο δεν εχει ξανασυμβει και πως δυσκολευονται να βρουν μια λογικη εξηγηση. Για οσους δεν μας παρακολουθησαν απο την αρχη να θυμισω πως 44 ατομα πεθαναν χθες το βραδυ με πολυ συγκεκριμενους τροπους. Καποιοι απο πτωσεις αεροπλανων, καποιοι απο πτωσεις απο υψηλα σημεια και τελος καποιοι αλλοι απο πνιγμο. Το μονο που εχει ανακαλυψει η αστυνομια ειναι πως τα επιθετα ολων μοιαζουν απιστευτα μεταξυ τους και θα μπορουσαν καλλιστα να βρισκονται στην ιδια σελιδα ενος τηλεφωνικου καταλογου. Οι πρωτες ενδειξεις οδηγουν στην εκδοχη ατυχηματων μα κανεις ακομα δεν ξερει με σιγουρια. Να σας δειξουμε την λιστα με τα ονοματα οσως πεθαναν χθες σ' αυτα τα μυστηριωδη ατυχηματα ενω παραλληλα εχουμε δηλωσεις'...  

                         ===============================

Ο Μπραιαν ειχε σταματησει ν' ακουει τον ρεπορτερ, τα ματια του ειχαν κολλησει στην λιστα με τα ονοματα οπως εμφανιζοταν στην τηλεοραση. Χρειαστηκαν μερικα δευτερολεπτα για να συνειδητοποιησει τι συνεβαινε και πεταχτηκε επανω εντρομος. Ορμησε στο τηλεφωνο.

-'Τι μου λες τωρα' ? εκανε ο Ρικ. 'Ολοι οσοι υπηρχαν στην σελιδα που εσχισες χθες απο τον καταλογο ειναι νεκροι ? Για στασου ρε συ Μπραιαν'...

-'Καταλαβαινεις τι σου λεω' ? ουρλιαξε ο Μπραιαν. 'Οχι μονο ειναι νεκροι αλλα και πως πεθαναν ? Με τον ιδιο τροπο που πεθανα κι εγω χθες την σελιδα. Την εκανα αεροπλανακι, την πεταξα απο το παραθυρο κ' εγινε μουσκεμα απο την βροχη. Ποση συμπτωση υπαρχει σ' αυτο ? Ολα τα ονοματα πεθαναν συμφωνα με τον τροπο που καταστραφηκε η σελιδα'.

-'Καταλαβαινεις τι μου λες' ? εκανε ο Ρικ με σπασμενη φωνη. 'Διαβολε, καταλαβαινεις' ?

-'Εσυ καταλαβαινεις τους συσχετισμους η οχι' ? ανταπαντησε ο Μπραιαν.

Για μερικα δευτερολεπτα μια βουβαμαρα κατελαβε την τηλεφωνικη συνδιαλεξη την δυο αντρων. 

                       ================================

Ειχε πια βραδιασει και ο Ρικ με τον Μπραιαν προσπαθουσαν ακομα να καταλαβουν τι ειχε συμβει. Ο Ρικ ειχε παει απο το σπιτι του Μπραιαν αλλα οσο πιο πολυ το κουβεντιαζαν τοσο επεφταν πανω σε αδιεξοδο. Στο μονο πραγμα που συμφωνησαν ηταν πως επρεπε να παρουν στα χερια τους εκεινο τον καταλογο και να κοιταζαν μηπως ανακαλυπταν κατι που θα ξεδιαλυνε το μυστηριο. 

Η βροχη συνεχιζοταν για δευτερη μερα, σημερα ομως ειχε βγαλει και αερα και η θερμοκρασια ειχε πεσει αισθητα. Ο Μπραιαν πηρε το παλτο του και μια ομπρελα κι ετοιμαστηκε να παει στον τηλεφωνικο θαλαμο. Ο Ρικ τον κοιταξε με βλεμμα απογνωσης.

-'Τι διαβολο συμβαινει Ρικ' ? μουρμουρισε ο Μπραιαν και βγηκε απο το διαμερισμα.

-'Που να με παρει και να με σηκωσει αν εχω ιδεα' ψιθυρισε ο Ρικ στην κλειστη πια πορτα.

Δεκα λεπτα μετα ακουσε το κλειδι ν' ανοιγει την πορτα και ειδε τον Μπραιαν να μπαινει μεσα.

-'Λοιπον ? ρωτησε. 'Ενταξει, τον βρηκες ? Που ειναι' ?

-'Ο καταλογος δεν ειναι πια στον θαλαμο' ειπε ξεψυχισμενα ο Μπραιαν.

                        ============================

-'Αργησες αποψε, ολα καλα ? Ελα, κατσε διπλα στη φωτια, εχει βγαλει κρυο'.

-'Επρεπε να κανω καμποσες στασεις' απαντησε ο αντρας 'αλλα πιστευω αξιζε τον κοπο.Δειτε'.

Εξι, επτα φιγουρες που στεκονταν γυρω απο την αυτοσχεδια φωτια μεσα σ' ενα βαρελι εσκυψαν πανω απο το καροτσι του σουπερ μαρκετ που εσερνε μαζι του ο νεοφερμενος.

-'Γοπες απο τσιγαρα' αρχισε να λεει, 'τρεις κονσερβες σχεδον αθικτες, πεντε μισες σοκολατες, ενας σκουφος πεταμενος, αυτα τα παπουτσια που εχουν λιγο τρυπησει απο κατω, δυο γαντια, δεξια και τα δυο, τ' αριστερα δεν τα βρηκα πουθενα, μισο μπουκαλι οινοπνευμα κι αυτο εδω για να κρατησει λιγο παραπανω αποψε η φωτια' ολοκληρωσε την παρουσιαση του.

-'Για αστεγοι τελικα δεν περναμε κι ασχημα' ειπε ενας απ' αυτους.

-'Αστεγοι, ζητιανοι, κατακαθια της κοινωνιας' συμπληρωσε ενας τριτος ενω ολοι ξεσπουσαν σε γελια. 'Αλλα αποψε θα την περασουμε βασιλιαδες'.

-'Βασιλιαδες της πολης' προσθεσε αυτος που ειχε μιλησει αρχικα.

                    ==================================

Η ωρα ειχε προχωρησει, το κρυο ειχε γινει ακομα πιο εντονο αλλα οι αστεγοι που ειχαν βρει καταφυγιο σε μια ξεχασμενη γεφυρα, 10 μολις τετραγωνα απο το σπιτι του Μπραιαν ειχαν πια συνηθισει. Το μονο τους πια μελημα ηταν να κρατησουν ζωντανη τη φωτια μεχρι το πρωι.

Αυτος που ειχε ερθει τελευταιος πηρε τον τηλεφωνικο καταλογο στα χερια του.

-'Αμαρτια ηταν να βρισκεται καπου που κανεις δεν τον χρειαζεται' ειπε φυλλομετρωντας τον. 'Για μας ομως εδω ειναι οτι πρεπει. Λοιπον, εχετε καποια προτιμηση απο που ν' αρχισω ? Μεση, τελος, αρχη ? Δεν μπορουμε να τον ριξουμε μεσα μονομιας, θα μας μπουκωσει την φωτια' προσθεσε.

-'Η πρωην γυναικα μου λεγοταν Χολιστερ' ειπε ενας απο τους αστεγους 'και ολοι ξερετε πως και γιατι με παρατησε για καποιον αλλο. Θα μου αρεσε να επεφτε πρωτη στην φωτια'.

Ο αντρας με τον καταλογο βρηκε την σελιδα με τα ονοματα που ξεκινουσαν απο 'Χολ', την εσκισε προσεκτικα και την εδωσε σ' εκεινον που η γυναικα του λεγοταν Χολιστερ.

-'Η γυναικα σου κι ολοι αυτοι εδω θα μας κρατησουν ζεστους αποψε' ειπε.

                                                                   ΤΕΛΟΣ  

 

  

                                                      ANDREAS TOJO

             ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ  ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

                       

Ουτε που θυμοταν ποσα χρονια ειχε ν' ανεβει σ' εκεινη την σοφιτα. Δεν ειχε λογο αλλωστε, ποτε δεν ειχε χρειαστει κατι απο κει αλλα και να υπηρχε κατι χρησιμο το πιο πιθανο ηταν πως δεν θυμοταν καν αν βρισκοταν εκει. Ομως η αποθηκη πια ειχε ξεχειλισει απο αντικειμενα, οχι πρωτης γραμμης, που επρεπε ν' απομακρυνθουν για να παρουν την θεση τους νεα αποκτηματα.

Κοντολογις αυτο σημαινε πως επρεπε ν' ανεβει στην σοφιτα να κανει χωρο, ν' ανεβασει οσα δεν χρειαζοταν πια στην αποθηκη  και μετα να τοποθετησει ολες τις αγορες στην νεα τους θεση.

Ειχε υπολογισει πως ολη η διαδικασια θα του επαιρνε δυο με τρεις μερες και δεν μπορουσε πια να το αναβαλλει συνεχως. Μια αποφαση ηταν που συνεχως καθυστερουσε γιατι απλα δυσκολευοταν να τοποθετησει τον εαυτο του στην γραμμη εκκινησης.

Τα ψεμματα ομως ειχαν τελειωσει, την επομενη μερα, πρωι πρωι, ξεκινουσε. Βοηθεια δεν ειχε να περιμενει απο κανεναν, ολα θα περνουσαν απο το δικο του χερι. Το βραδυ επεσε νωρις για υπνο, ειχε πρωινο εγερτηριο μολις φωτιζε ο ηλιος. 

                     ===========================

Το κτημα του Ντεστερ Ακγκιστον βρισκοταν μονο 40 μιλια απο την κοντινοτερη μεγαλη πολη, το Ακουρειρι αλλα οποιος εκανε αυτη την διαδρομη δεν θα συναντουσε περισσοτερες απο 25 αγροικιες. Πολλοι ηταν εκεινοι που ειχαν αποφασισει να μετακομισουν στην πολη, ετσι η πλειοψηφια των κτηματων ειχε εγκαταλειφθει αφηνοντας μονο καποιους αθεραπευτα ρομαντικους να παραμενουν ακομα. Ο Ντεστερ μπορουσε να θεωρει τον εαυτο του λιγο πιο τυχερο απο αλλους που ηταν στην ιδια θεση μ' αυτον αφου στα 5 μιλια υπηρχε το αγροκτημα του Ματς Ογκαστον, οποτε ειχε λογο να πραγματοποιει και να δεχεται επισκεψεις και να μιλαει με καποιον. Εργενης εκ πεποιθησεως, ειχε πια φτασει στο σημειο ν' απολαμβανει τις μικρες χαρες της ζωης, την ησυχια και την ηρεμια της φυσης που τον περιεβαλλε, ενα καλο κρασι με τον Ματς και να φροντιζει το κτημα του. Υπηρχαν ανθρωποι που θα σκοτωναν για κατι τετοιο, αυτος το ειχε απλοχερα. Τελειωσε το πρωινο του που το συνοδεψε με δυο κουπες καφε, ζωστηκε μερικα εργαλεια και ανεβηκε απο την εσωτερικη σκαλα στην ξεχασμενη σοφιτα. 

                    =================================  

Μολονοτι δεν θυμοταν καν ποτε ηταν η τελευταια φορα που ειχε ανεβει εκει πανω, η σοφιτα, αν εξαιρουσε κανεις την αφθονη σκονη που πασπαλιζε σχεδον τα παντα, ηταν μια χαρα. Τα παντα τακτοποιημενα, σωστα στοιβαγμενα, διχως κανενα σχεδον ιχνος ακαταστασιας. Στο μυαλο του ο Ντεστερ ειχε ηδη σχεδιασει τις ανακαταταξεις που θα επεφερε για να ανεβαζε ολα τα πραγματα που ηθελε. Η μεθοδικοτητα του τον βοηθησε να ολοκληρωσει, περαν του προβλεπομενου, ολες τις εργασιες που επρεπε. Το ματι του προσεξε ενα μεγαλο, σιδερενιο μπαουλο, στην γωνια να μην ειναι σωστα κλεισμενο, με αποτελεσμα οτι ηταν απανω απο αυτο να εχει μια ελαφρα κλιση προς τα δεξια. Κατεβασε τα αντικειμενα και ανοιξε το μπαουλο να δει τι ηταν αυτο που δεν του επετρεπε να κλεισει σωστα. Η γρηγορη ματια που εριξε στο εσωτερικο του του αποκαλυψε κατι που ειχε παντελως ξεχασει οτι υπηρχε καν. Το εβγαλε, εκλεισε το μπαουλο κι εριξε μια τελευταια ματια. Χωρος ειχε δημιουργηθει, τωρα επρεπε ν' ανεβασει οτι ειχε στοιβαξει στο χωρο κατω απο την σοφιτα. Μα πρωτα ηθελε να επεξεργαστει αυτο που ειχε βρει στο μπαουλο. 

                ====================================

Με λιγο ξεσκονισμα το ραδιοφωνο εμοιαζε σχεδον καινουργιο. Η ξυλινη επενδυση του ηταν σε αριστη κατασταση, τα κουμπια σταθερα ενω το μεγαλο τζαμακι που καλυπτε τις συχνοτητες δεν ειχε ουτε μια γρατζουνια. Προσπαθησε να θυμηθει ποτε το ειχε παροπλισει κι ανεβασει στην σοφιτα μα ηταν αδυνατον. Μα ηταν λοιπον τοσο παλιο ? Ηξερε πως τετοια ραδιοφωνα ειχαν καταργηθει εδω και δεκαετιες μα δεν θυμοταν ουτε ποτε και πως το ειχε αποκτησει.

Προσπαθωντας να ελεγξει αν ειχε μπαταριες η οχι πιεσε κατα λαθος το κουμπι λειτουργιας.

Δυο παραδοξα συνεβησαν ταυτοχρονα. Μπαταριες δεν ειχε μα λειτουργουσε αψογα. Αρχισε ν' αλλαζει αργα σταθμους μα ξαφνικα σαν το ραδιοφωνο να ειχε ζωη αρχισε να επιλεγει μονο του τους σταθμους. Οπισθοχωρησε λιγο προσπαθωντας να εχει μια πιο γενικη εικονα μα δεν αλλαξε κατι. Το ραδιοφωνο λειτουργουσε διχως μπαταριες η ρευμα κι εμοιαζε να επιλεγει μονο του τον σταθμο που ηθελε να παιξει. Δοκιμασε να το λειτουργησει χειροκινητα. Το ραδιο του το επετρεπε, ομως σε οποιον σταθμο και να το εβαζε, αυτο πηγαινε μονο του σ' εναν συγκεκριμενο.

              ===================================

Ηταν ραδιοφωνο παγκοσμιου εμβελειας, πηγαινοντας απο σταθμο σε σταθμο ακουγε μουσικη, σχολια σε αγνωστες γλωσσες, καποιοι δε εκπεμπαν παρασιτα. Βιεννη, Κοπεγχαγη, Μιλανο, Κωνσταντινουπολη, Μοσχα, Καρατσι, οποιος σταθμος ηταν ενεργος εξεπεμπε σε απολυτη καθαροτητα, κατι που του προξενησε εντυπωση. Αν καποιος δεν ηξερε πως ηταν για τοσο πολυ ξεχασμενο σ' ενα μπαουλο σε μια σοφιτα θα πιστευε ευκολα πως ηταν ολοκαινουργιο. Ξεχασε προς στιγμην πως επρεπε ν' ανεβασει ενα σωρο νεα αντικειμενα στην σοφιτα, εβαλε ενα διπλο Knappogue Castle κι αρισε να μελεταει το ραδιοφωνο διεξοδικα προσπαθωντας ν' αντλησει πληροφοριες.

-'Χμμ' εκανε αφου το ειχε ψαξει ολοκληρο 'δεν θα επρεπε να εχεις μια φιρμα εσυ επανω σου και που εχεις κατασκευαστει' ? προσθεσε ενω συνεχιζε να το ψαχουλευει. 'Αγνωστου κατασκευαστη και χωρας προελευσης πρωτη μου φορα συνανταω. Για να δουμε μηπως κρυβεις κατι πισω απο το καπακι σου' συμπληρωσε ενω ταυτοχρονα με απαλες κινησεις προσπαθησε ν' αφαιρεσει το προστατευτικο καπακι στο πισω μερος. Οταν τα καταφερε συναντησε μια ακομα εκπληξη.

                  ================================= 

Εκει που επρεπε να υπαρχουν λαμπες, λυχνιες, καλωδια και οτι αλλο ηταν απαραιτητο για την λειτουργια ενος ραδιοφωνου δεν υπηρχε τιποτα. Κενο. Αυτο τωρα ηταν λιγο τρομαχτικο, σαφως κατι δεν πηγαινε καλα εδω αλλα δεν ηξερε πως ν' αντιδρασει. Οση ωρα το μυαλο του δουλευε προσπαθωντας να βρει απαντησεις σε αναπαντητες ερωτησεις το ραδιοφωνο πηγε παλι στο σταθμο που επελεγε. Μια ψυχρη, μεταλλικη φωνη εμοιαζε ν' απαγγελει κατι η να διαβαζει κι αυτο του τραβηξε την προσοχη. Οταν η φωνη ολοκληρωσε το λογιδριο της ξεκινησε απο την αρχη να επαναλαμβανει τα ιδια. Οσο ανησυχητικο κι αν ηταν αυτο σιγουρα δεν ηταν τοσο ανησυχητικο οσο οταν ο Ντεστερ καταλαβε τι ελεγε. Τα πρωτα σημαδια πανικου και τρομου εκαναν την εμφανιση τους και μεσα σε λιγα λεπτα ο Ντεστερ ειχε γινει ασπρος σαν το πανι λες και το αιμα του ειχε αποτομα αλλαξει χρωμα. Ορμησε στο τηλεφωνο διχως να παρει τα ματια του απο το ραδιο ενω η φωνη εξακολουθουσε να επαναλαμβανει τις ιδιες φρασεις. Ηταν μαλλον ο τονος της φωνης του που επεισε τον Ματς πως επρεπε να σπευσει αμεσα στην αγροικια του φιλου του.

                     ==============================

-'Λοιπον' ? ειπε με παλλομενη απο φοβο φωνη ο Ντεστερ. 'Τι εχεις να πεις ? Τ' ακουσες και μονος σου, δεν ειμαι τρελος Ματς ! Πρεπει να ειδοποιησουμε τις αρχες, την αστυνομια, καποιον'...

-'Στασου λιγο Ντεστ, να παρουμε τα πραγματα απο την αρχη' απαντησε με ψυχραιμη φωνη ο Ματς. 'Μου λες πως ανακαλυψες αυτο το ραδιοφωνο στην σοφιτα, δεν θυμασαι απο ποτε ειναι εκει, ποτε το απεκτησες, αν στο εδωσε καποιος η το πηρες μονος σου, αποφασισες να το βαλεις να δουλεψει κι ακουσες αυτα τα απιστευτα, σωστα μεχρις εδω' ? εκανε.

-'Ακριβως, αυτο σου λεω τοση ωρα. Ασε με να παρω τηλεφωνο την αστυνομια'...

-'Το ραδιοφωνο ειναι κενο' τον εκοψε ο Ματς 'λειτουργει χωρις ρευμα η μπαταριες και παιζει εναν σταθμο συγκεκριμενο που φαινεται πως του αρεσει, σωστο κι αυτο' ? ρωτησε.

Ο Ντεστερ κουνησε καταφατικα το κεφαλι ενω απορουσε με την ψυχραμια του Ματς.

-'Και με φωναξες εδω για να σου λυσω αυτο το μυστηριο ενω εχεις παραβλεψει το μεγαλυτερο μυστηριο απ' ολα που ειναι ακριβως μπροστα στα ματια σου' ? ειπε με εντονη φωνη. 

                 ==================================

Ο Ντεστερ τον κοιταξε απορημενος μην μπορωντας να καταλαβει τι εννοουσε ο Ματς.

-'Μα τ' ακουσες μονος σου' ψελλισε 'δεν τα εβγαλα απο το μυαλο μου και'....

-'Φυσικα και δεν εβγαλες απο το μυαλο σου οτι επικειται εισβολη εξωγηινων στην Γη' εκανε ο Ματς. 'Τα ακουσα κι εγω αυτα που λες, αυτο το ραδιο εχει μια απιστευτη πιστοτητα ηχου. Αλλα δεν ειναι αυτο το μειζον ζητημα, οτι εξωγηινοι θα επιτεθουν στην Γη με σκοπο να την καταστρεψουν οπως υποστηριζει η φωνη. Το προβλημα ξερεις, βρισκεται αλλου'.

Ο Ντεστερ τον κοιταξε λες και ο Ματς ειχε χασει τα λογικα του.

-'Το εχεις χασει τελειως' ? κατορθωσε να μουρμουρισει. 'Μετα απ' ολα αυτα που ακουσες, και διαβολε απορω με την ψυχραιμια σου, καθομαστε και κουβεντιαζουμε ακομα ? 'Πρεπει τωρα να ενημερωσουμε γι αυτο που θα συμβει Ματς Ογκαστον' σχεδον ουρλιαξε.

Ο τελευταιος τον κοιταξε με συγκαταβαση, σχεδον με συμπαθεια.  

                   ================================

-'Μπορεις να μου πεις σε παρακαλω σε ποια γλωσσα μιλαει αυτη η αγνωστη φωνη' ? ειπε ηρεμα.

-'Γλωσσα' ? 'Μα τι λες τωρα, πως σου ηρθε κατι τετοιο, τι'...

Η αποτομη συνειδητοποιηση σχεδον τον κεραυνοβολησε, κοντεψε να σωριαστει στο πατωμα.

-'Ειναι λογικο να μην αναρωτηθηκες κατι τετοιο αφου η μητρικη σου γλωσσα ειναι τα Γκρουμπ' ειπε ο Ματς 'γι αυτο και καταλαβες αμεσως τι ακουγες. Η αληθεια ειναι πως η εισβολη εχει γινει εδω και μισο αιωνα σχεδον και ηταν απολυτα πετυχημενη. Εγω ειμαι μια πολυ κοντινη αποδειξη' προσθεσε δειχνοντας τον εαυτο του. 'Σαν κι εμενα υπαρχουν δισεκατομμυρια αλλοι, με γηινες μορφες αντικαθιστωντας τα εμετικα αυτα οντα που λυμαινονταν τον πλανητη, τους ανθρωπους.

Εσυ βρισκοσουν εδω για να συντονισεις καποια θεματα της εισβολης μας μα ξαφνικα χασαμε επαφη μαζι σου. Ξεραμε πως για αγνωστο λογο δεν ακουγες πια τις οδηγιες μας αλλα ευτυχως αυτο δεν επηρεασε το τελικο αποτελεσμα. Μεχρι και σημερα κανεις δεν ηξερε που βρισκεσαι, αν ζουσες, αν πεθανες. Εγω το ανακαλυψα μολις τωρα' προσθεσε ο Ματς.

                  ================================ 

-'Και τωρα τι' ? ψελλισε με μια αψυχη φωνη ο Ματς ενω κοιτουσε με απλανες βλεμμα.

-'Λυπαμαι Ντεστ' εκανε ο Ματς ενω εβγαζε ενα παραξενο, ασημενιο οπλο απο την τσεπη του. 'Εδω και δεκαετιες εχεις χασει επαφη με τους Γκρουμπ, δεν ξερω τι συνεβη αλλα οταν αλλαξες σε γηινο εχασες την ικανοτητα να θυμασαι την πραγματικη σου υποσταση. Δυστυχως εισαι πια γηινος, με ολες τις αρνητικες συνεπειες. Δεν μπορουμε να σε αφησουμε ζωντανο, ας ησουνα καποτε δικος μας, τωρα θα εισαι μια μονιμη πηγη κινδυνου ν' αποκαλυφθουμε κι αυτο καταλαβαινεις πως δεν γινεται να συμβει' συμπληρωσε σηκωνοντας το οπλο του.

-'Ματς στασου' ουρλιαξε ο Ντεστερ. 'Ειμαστε φιλοι, δεν μπορεις να το κανεις αυτο, ειμαστε ιδιοι, σε παρακαλω. Σου ορκιζομαι πως δεν προκειται ποτε ν' αποκαλυψω κατι, πιστεψε με Ματς'. 

-'Πραγματικα λυπαμαι Ντεστ' ειπε το Γκρουμπ. 'Αν δεν ειμαι εγω θα ειναι καποιος αλλος'.

Η βολη απο το οπλο στην κυριολεξια εξαερωσε τον Ντεστερ μην αφηνονοντας το παραμικρο ιχνος υπαρξης του. Το Γκρουμπ πηρε το ραδιοφωνο και με αργα βηματα βγηκε απο το σπιτι.

 

                                                                  ΤΕΛΟΣ

                                                                                                   

                        MONASTIRIOTOU CHRISTINA

           ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΣΤΕΚΕ ΑΜΗΧΑΝΟΣ

 Το οτι ειχε βγει αλωβητη απο τετοιο τροχαιο ηταν απλα θαυμα, ομως δεν πονουσε πουθενα, δεν παρουσιαζε τραυματα, οποτε ναι, γιατι οχι, ηταν θαυμα. Ηταν ετοιμη να σηκωθει απο την ασφαλτο οταν απλωθηκε ενα χερι απο το πουθενα για να την βοηθησει. Κοιταξε τον ιδιοκτητη του και της ξεφυγε ενας μικρος αναστεναγμος. Κρινοντας απο την υπεροχη εμφανιση του το πρωτο πραγμα που σκεφτηκε ηταν πως αυτο το θαυμα ειχε ακομα διαδρομη να διανυσει.

-'Ελα' της ειπε με μια σχεδον βελουδινη φωνη και η Βιρνα Φερεττι υπακουσε πειθηνια. Τον ακολουθησε μερικα μετρα, σταθηκε ξαφνικα και γυρισε το κεφαλι της πισω.

-'Κοιτα' ειπε 'εγω ειμαι μια χαρα, μηπως πρεπει να βοηθησουμε εκει πισω' ? προσθεσε ενω ταυτοχρονα εδειχνε με το ελευθερο χερι της. 'Εκεινη η γυναικα μοιαζει να χρειαζεται'...

-'Ελα, παμε' επανελαβε με την ιδια βελουδινη φωνη ο αντρας.

-'Σου ειπα πως ειμαι καλα' επεμεινε η Βιρνα 'πρεπει να βοηθησουμε τους αλλους και'...

-'Ο μονος που χρειαζεται βοηθεια εισαι εσυ' ειπε ο αντρας 'οι αλλοι ειναι μια χαρα'.

                   =================================== 

Ηταν ετοιμη να τον ρωτησει τι ακριβως εννοουσε οταν ξαφνικα βρεθηκε σ' ενα απολυτο σκοταδι μην μπορωντας να δει τιποτα απολυτως. Ενας μικρος φοβος τρυπωσε στα φυλλοκαρδια της κι εσφιξε το χερι του αντρα λιγο περισσοτερο. Για αγνωστο χρονικο διαστημα βαδιζαν μαζι μεσα στο σκοταδι και ξαφνικα ενα εκτυφλωτικο φως απο το πουθενα ηρθε και καλυψε τα παντα.

-'Καθισε Βιρνα' ειπε ο αντρας παντα μ΄εκεινη την σαγηνευτικη φωνη.

Να κατσει ? Που να κατσει ? Δεν υπηρχε τιποτα απολυτως τριγυρω. Φως, μονο φως. Ειδε τον αντρα απεναντι της να καθεται στο κενο και τον μιμηθηκε διστακτικα. Εκεινος ο φοβος αναμιχθηκε με απορια, η απορια γεννησε ερωτησεις μα δεν προλαβε να εκφρασει καμια.

-'Καταλαβαινω πως ολα αυτα ειναι πρωτογνωρα για σενα μα αν με ακουσεις προσεκτικα, πιστεψε με, ολες σου οι αποριες θα σου λυθουν, ενταξει' ? ειπε και της χαμογελασε πλατια.

Η Βιρνα ανταπεδωσε το χαμογελο λιγο σφιγμενα μα ενευσε συγκαταβατικα.

-'Τελεια' εκανε ο αντρας. 'Να δεις που εμεις οι δυο θα τα παμε περιφημα' προσθεσε. 

               =======================================

Ο αντρας ειχε σταματησει να μιλαει μα το μυαλο της Βιρνα επαναλαμβανε ξανα και ξανα, σαν χαλασμενος δισκος, οτι της ειχε πει. Αυτη ηταν που δεν ειχε επιβιωσει στο ατυχημα, οι αλλοι τα ειχαν καταφερει. Κι αυτος εδω ο ομορφαντρας που ειχε ερθει να την παραλαβει δεν ηταν αλλος απο τον Θανατο τον ιδιο που θα την οδηγουσε καπου που μονος εκεινος ηξερε.

-'Και τωρα' ? εκανε η Βιρνα σχεδον μοιρολατρικα 'τι γινεται απο δω και περα' ?

-'Μην μου αγχωνεσαι καθολου και μην προβληματιζεσαι' εκανε ο Θανατος ενω παραλληλα σηκωνοταν απο το αορατο καθισμα του. 'Αστα ολα σε μενα, ειναι παιγνιδακι, ενταξει' ?

Ελλειψει επιλογων η Βιρνα κουνησε και παλι συγκαταβατικα το κεφαλι.

-'Μπραβο το κοριτσι μου' ειπε ο Θανατος και ξαναχαμογελασε. 'Δεν στο ειπα πως εμεις θα τα παμε περιφημα' ? εκανε. 'Θα δεις πως'...

Σταματησε αποτομα. Εμοιαζε προσηλωμενος σε κατι που η Βιρνα δεν μπορουσε ν' αντιληφθει αδιαφορωντας παντελως για την παρουσια της. Στραφηκε αποτομα προς το μερος της.

               ====================================== 

-'Πρεπει να σε αφησω για λιγο' ειπε φανερα προβληματισμενος 'κατι επειγον προεκυψε. Δεν θ' αργησω, εσυ κατσε εδω και περιμενε με. Μην πας πουθενα ε ? συμπληρωσε.

Ακομα και η Βιρνα, με μηδενικη προσωπικη εμπειρια απο τον Θανατο, μπορουσε να καταλαβει πως κατι δεν πηγαινε καλα. Αυτος ο Θανατος δεν ηταν αυτος που ειχε γνωρισει στην αρχη .

-'Σαμπως που θα μπορουσα να παω' ? ειπε προσπαθωντας ν' αστειευτει.

-'Σωστα, ναι' εκανε ο Θανατος 'που θα μπορουσες να πας ? Δεν θ' αργησω' ειπε κι εξαφανιστηκε.

Η Βιρνα Φερεττι βρεθηκε να καθεται μονη της σ' εκεινο το εκτυφλωτικο φως. Ειχε συναντησει αντιξοοτητες και παραδοξολογιες στην ζωη της μα τωρα πια δεν ηταν ζωντανη. Μολις τρια χρονια πριν ειχε δεχτει την προταση του Haitham bin Tariq Al Said, σουλτανου του Ομαν, ν' αναλαβει την τυχη του Royal Syud Farm στην Salalah και ειχε κατορθωσει να μετατρεψει μια μετριοτητα σ' ενα απο τα καλυτερα ιπποφορβεια της Μ. Ανατολης. Λογικα τωρα θα εξαργυρωνε αυτην την επιτυχια αλλα αυτο το καταραμενο τροχαιο τα ειχε ανατρεψει ολα.

                  ==================================

Ο Θανατος επανηλθε σκεπτικος, συνοφρυωμενος και - τουλαχιστον αυτην την εντυπωση εδωσε στην Βιρνα - μουδιασμενος. Φανηκε να μην ξερει απο που ν' αρχισει μα τελικα τα καταφερε.

-'Δεν εχω ευχαριστα νεα για κανεναν απο τους δυο μας' ειπε στο τελος κοιτωντας την καταματα.

-'Τι εννοεις ? Ενταξει, τα δικα μου δεν ηταν καλα ετσι κι αλλιως αλλα εσυ' ? ρωτησε με απορια.

-'Θα σου εξηγησω οσο πιο απλα μπορω' απαντησε ο Θανατος. 'Οπως αντιλαμβανεσαι' αρχισε 'ο σκοπος της υπαρξης μου ειναι να παραλαμβανω - καλη ωρα εσυ - τους πεθαμενους, να τους οδηγω μεχρι καποιο επιπεδο κι απο κει και μετα την τυχη τους αποφασιζουν αλλοι κι οχι εγω. Υπαρχω απο τοτε που πεθανε ο πρωτος θνητος και θα συνεχιζα να υπαρχω για οσο θα εξακολουθουσαν να πεθαινουν. Ο λογος για τον οποιο πεθαινουν οι ανθρωποι ειναι απλος. Καποιοι απ' αυτους θα βρεθουν στον Παραδεισο, καποιοι θα οδηγηθουν στην Κολαση, κατι που ειναι εκτος της δικης μου αρμοδιοτητας. Ετσι, καταγραφονται στα καταστιχα και των δυο ποιοι ακριβως ανηκουν που, με ολες τις δυνατες στατιστικες διαθεσιμες. Κατανοητος μεχρι εδω' ?

                    ===================================

-'Ναι, την γνωριζω αυτην τη θεωρια' εκανε η Βιρνα 'μα ακομα δεν καταλαβαινω'.

-'Θα καταλαβεις' εκανε ο Θανατος και συνεχισε. 'Οπως αντιλαμβανεσαι αυτη η διαδικασια υφισταται απο την απαρχη της δημιουργιας. Φαινεται πως τα 'αφεντικα' μου βαρεθηκαν η εχουν βγαλει τα συμπερασματα τους, δεν ξερω να σου πω με σιγουρια, υποθεσεις κανω, κι ετσι αποφασισαν να το σταματησουν εδω, προφανως μην εχοντας λογους να το συνεχισουν'.

-'Τι πραγμα ακριβως θα σταματησουν' ? ρωτησε με εκδηλη απορια η Βιρνα.

-'Ολο αυτο' ειπε ο Θανατος κανοντας μια μελοδραματικη χειρονομια. 'Παραδεισος, Κολαση, τελος. 'Δεν τους ενδιαφερει πια η καταληξη, συνεπως δεν συντρεχει λογος πια να πεθαινουν οι ανθρωποι. Κι εφ' οσον δεν θα πεθαινει κανεις δεν υπαρχει νοημα στην δικη μου υπαρξη, καταλαβες ? Μολις καταργηθηκα' εκανε με μια πικρα στη φωνη.

-'Αρα' εκανε η Βιρνα κι ενας πηγαιος ενθουσιασμος κατελαβε το ειναι της 'πρεπει να με πας πισω, να μ' επιστρεψεις στους ζωντανους, ετσι δεν ειναι' ?

                     ====================================

-'Φοβαμαι πως τα πραγματα δεν ειναι τοσο απλα' εκανε ο Θανατος. 'Η αληθεια ειναι πως δεν εχω βρεθει ποτε πριν σ' αυτην τη θεση και ειλικρινα δεν ξερω τι να κανω. Παντως δεν εχω αρμοδιοτητα να σε παω πισω αλλα ουτε και να σε προχωρησω. Εισαι η τελευταια μου εκκρεμοτητα μα δεν εχω πια την εξουσια για να κανω οτιδηποτε για σενα'.

-'Για στασου μισο λεπτο' εκανε η Βιρνα και το υφος της ειχε χρωματιστει απο εντονο θυμο. 'Δεν παω πισω, δεν παω μπρος, τι θ' απογινω ? Θα μεινω εδω, στο πουθενα, στο τιποτα, μεσα σ' αυτο το φως ? Για ποσο ? Για παντα ? Η θα περιμενω ποτε τα 'αφεντικα' σου θα ξεκινησουν καποια αλλη ενασχοληση που ενδεχομενως θα συμπεριλαμβανει κι εμενα μεσα' ?

Ο Θανατος παρεμεινε σιωπηλος. Η αμηχανια του ηταν κατι περισσοτερο απο εμφανης.

-'Δεν ξερω, αληθεια σου λεω' ειπε στο τελος. 'Κι εγω δεν θα ειμαι για πολυ ακομα μαζι σου. Οπως σου ειπα καταργηθηκα, ουσιαστικα μιλας με τα υπολειμματα μιας ξεθωριασμενης εικονας που θα συνεχισει να φθινει μεχρι να χαθω εντελως απο μπροστα σου. Ο χρονος μου ειναι ελαχιστος'.

                  ==================================

-'Αν υπαρχει κατι που ποτε δεν φανταστηκα οτι θα ζουσα ηταν αυτο, να δω τον Θανατο να πεθαινει' ειπε η Βιρνα κι ενα αυθορμητο γελιο την τρανταξε ολοκληρη. 'Καταλαβαινεις τι σημαινει αυτο ? Καθε ανθρωπος αυτο που φοβοταν σ' ολη του την ζωη ησουνα εσυ, εσυ και ποτε θα εκανες την μακαβρια επισκεψη σου. Πασχιζαμε μανιωδως να κανουμε την ελευση σου οσο πιο καθυστερημενη γινοταν, κι οταν εφτανε η ωρα που ξεραμε οτι σιμωνες...ω !, δεν μπορεις να φανταστεις, τον τρομο και την αγωνια που βυθιζομαστε. Και τωρα καθομαστε αντικρυστα και σχεδον σε συμπονω για οτι σου συμβαινει. Κι ενδεχομενως να σε συμπονεσω περισσοτερο αν μου πεις τι προκειται ν' απογινεις. Εμεις που τα παμε περιφημα, θα μου πεις, ετσι δεν ειναι' ?

Ειχε ωρα να χαμογελασει ο Θανατος μα αυτο το τελευταιο σχολιο της Βιρνα τα καταφερε να του το εκμαιευσει. Ηταν εκεινη η στιγμη που η κοπελα συνειδητοποιησε το ποσο τυχερη ηταν. Τουλαχιστον αυτη και ολοι υπολοιποι ηξεραν πως οταν πεθαιναν υπηρχε μια ακομα διαδρομη να περπατησουν, ο Θανατος δεν ηξερε, ουτε ειχε αναρωτηθει ποτε. Δεν ειχε υπαρξει ποτε πριν λογος.

                    =================================

Σαν να ειχε μαντεψει την σκεψη της της επιβεβαιωσε οτι υποψιαζοταν.

-'Δεν ξερω, δεν εχω ιδεα. Το μονο που γνωριζω ειναι πως οι υπηρεσιες μου δεν ειναι πλεον απαραιτητες και δεν συντρεχει πλεον κανενας λογος να εξακολουθησω να υπαρχω. Και θα σου φανει περιεργο αλλα ησουν η τελευταια μου αποστολη και στεναχωριεμαι πραγματικα που δεν μπορω να την φερω σε περας οπως εκανα επιτυχημενα σε ολες τις αλλες. Το μονο που με παρηγορει ειναι πως γνωριζεις πως δεν ειναι δικη μου αποφαση αλλα εντολη ανωθεν. Και τωρα, μολονοτι η συντροφια σου απεδειχθη εξαιρετικη, φοβαμαι πως πρεπει να σε αφησω. Πλεον, οριακα υπαρχω ετσι οπως με βλεπεις'.

Μονο τοτε η Βιρνα προσεξε ποσο πολυ ειχε ξεθωριασει η εικονα του Θανατου. Εμοιαζε να εχει απομεινει μονο ενα αχνο περιγραμμα που μονο η γνωση της για την αρχικη εικονα της εδινε την δυνατοτητα να την παρακολουθει ακομα. Απορησε και η ιδια ακουγοντας την φωνη της.

-'Στασου' ειπε. 'Παρε με μαζι σου. Μ' εσενα ηρθα εδω, ας χαθω μαζι σου, το προτιμω'.

              ===================================== 

Ο Θανατος εμεινε για λιγο σιωπηλος σαν να ζυγιζε οτι ειχε ακουσει. Μετα μιλησε.

-'Δεν ξερω αν γινεται, αν μπορω...Θελω να πω...'

-'Το ξερω πως μπορεις' τον διεκοψε η Βιρνα 'το ξερω πως μπορεις' επανελαβε αποφασιστικα.

Δεν μπορουσε πια να δει τα χαρακτηριστικα του μα ηταν σιγουρη πως εκεινη τη στιγμη χαμογελουσε. Ενοιωσε το ηθικο της να τονωνεται ανεξηγητα.

Ειδε το αχνο περιγραμμα ενος χεριου ν' απλωνεται προς το μερος της και το αρπαξε με το δικο της. Μια αφυσικη γαληνη την διετρεχε απο την κορυφη μεχρι τα νυχια. Προσεξε και το δικο της περιγραμμα που εφθινε ταχυτατα οπως αυτο του Θανατου. Οτι ηταν να γινει θα γινοταν.

-'Ειμαι πανετοιμη' ψιθυρισε, εκλεισε τα ματια της κι εσφιξε ακομα περισσοτερο το χερι του.

Λιγα δευτερολετα μετα η Βιρνα Φερεττι και ο Θαντος ειχαν εξαφανιστει παιρνοντας μαζι τους και το φως στο οποιο βρισκοταν μαζι τοση ωρα, μοναδικη αποδειξη πως υπηρχε ποτε κατι εκει. 

Ενα σκοταδι ενεσκηψε απο το πουθενα για καλυψει το απολυτο τιποτα.

                                                                    ΤΕΛΟΣ