Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ 

                                                         ΚΕΦΑΛΑΙΟ 63

Ανοιξε τα ματια του και προσπαθησε να καταλαβει που βρισκοταν. Ενοιωθε απιστευτα αδυναμος, σε τετοιο βαθμο που το να κουνουσε απλα τα χερι του θα ηταν εντυπωσιακο επιτευγμα. Μια αισθηση αφυδατωσης ηταν τοσο εντονη που δοκιμασε να ξεροκαταπιει μα δεν υπηρχε τιποτα να παει κατω. Μετα κοπων και βασανων ανασηκωσε ελαφρα το κεφαλι του και κοιταξε τριγυρω. Η μνημη του ηταν μια χαρα, απλα κι αυτη λειτουργουσε νωθρα οπως και το υπολοιπο σωμα του. Το τελευταιο πραγμα που θυμοταν ηταν ο Ορκοφυλακας και κεινοι οι τρεις που ειχαν στρατολογηθει για ν' αντιμετωπισουν τον Μετγκον. Ομως δεν εβλεπε κανεναν απο δαυτους πουθενα.

Αναρωτηθηκε αν τον ειχαν εγκαταλειψει μα δεν ειχε απαντηση γι αυτο. Αναρωτηθηκε επισης για το τι ειχε συμβει οσο ηταν σ' αυτην την κατασταση μα κι εδω δεν ειχε απαντηση. Ειχε μαζεψει ολο το κουραγιο του μηπως και καταφερνε να σηκωθει οταν ανοιξε η πορτα.

Τωρα το μυαλο του του επαιζε περιεργα παιγνιδια, εβλεπε μπροστα του κατι που υπηρχε μονο στα πιο βαθιες, σχεδον ξεθωριασμενες αναμνησεις να ερχεται προς το μερος του.

                   =================================

-'Μην κανεις ασκοπες κινησεις, εισαι ακομα πολυ αδυναμος' ειπε η ξεθωριασμενη αναμνηση.

-'Μεριτα, εσυ εδω ? Μα πως ? Τι γιν'...

Το χερι της κοπελας ακουμπησε απαλα στο στομα του διακοπτοντας την ροη του λογου του.

-'Κρατα τις δυναμεις σου, θα τις χρειαστεις' ειπε η Κηρα. 'Ελα, ξαπλωσε, θα σου τα εξηγησω ολα, ειναι πολλα αυτα που εχω να σου πω' προσθεσε και του χαιδεψε στοργικα το κεφαλι.

Αφεθηκε να πεσει πισω ενω ο εγκεφαλος του προσπαθουσε να επεξεργαστει τις πληροφοριες που του ειχαν μεταφερει τα οπτικα του νευρα. Αλλες φιγουρες περιμενε ν' αντικρυσει και ξαφνικα...Μεριτα, ο παλιος ερωτας που καθε φορα που εφερνε στο προσκηνιο της σκεψης του τον πονουσε οπως μια παλια πληγη που δεν ειναι θανασιμη μα αρνειται πεισματικα να κλεισει.

Η αισθηση του αγγιγματος της του εφερε ακομα περισσοτερες αναμνησεις, ακομα κι εκεινες που ηταν σιγουρος πως ειχαν οριστικα διαγραφει. Ανοιγοκλεισε τα ματια του και σιγουρευτηκε πως η γυναικα που τον χαιδευε τρυφερα ηταν υπαρκτη και βρισκοταν απο πανω του. 

               ==================================

Η Μεριτα ηταν χειμαρρος. Την ακουγε να του λεει πως ειχε φτασει στον Γκαβαρντα, πως ειχε βρεθει με τον Γκριντλοκ και πως εξ' αιτιας της κουβεντας που ειχε μαζι του ενα παραδοξο πλασμα που της ειχε συστηθει σαν Ρισανι η Διαστικτη ειχε μαθει που βρισκοταν. Την ακουγε να του λεει τι ειχε συμβει στις υπολοιπες Κηρες, πως ειχε φυγει απο την O.A.A μονο και μονο για να ψαξει να τον βρει και ξαφνικα ενοιωσε την κουραση να επιστρεφει σταδιακα. Εκλεισε για λιγο τα ματια του λες κι αυτο θα τον βοηθουσε ν' αφομοιωσει ευκολοτερα ολα οσα του εξιστορουσε η Μεριτα. 

Οταν τ' ανοιξε παλι τρομαξε για ενα δευτερολεπτο απο την θεα που αντικρυσε αλλα χαμογελασε αμεσως. Θα του επαιρνε προφανως λιγο καιρο ακομα να συνηθισει την παρουσια του.

-'Αρα, με τρομαξες' ειπε 'δεν ειναι τροπος αυτος να εμφανιζεσαι ετσι αποτομα' προσθεσε.

Ο Τουατιν δρακος τον κοιταξε απορημενος κι εβγαλε μια μικρη κραυγη.

-'Αρα' ακουστηκε μια φωνη στο βαθος 'ο Ελλερυ επεζησε σαν απο θαυμα απ' οτι τον ειχε προσβαλλει, δεν χρειαζεται να παει απο ανακοπη καρδιας'.  

               ======================================

-'Ουρσιντ' εκανε ο Ελλερυ βλεποντας τον μισθοφορο να μαλωνει τον δρακο του.

-'Καλως ηρθες πισω στους ζωντανους φιλε μου' ειπε ο Ουρσιντ πλησιαζοντας τον. 'Για πολυ καιρο θεωρουσαμε σιγουρο πως κατι τετοιο δεν θα συνεβαινε'.

-'Ουρσιντ, απο δω να σου συστησω'...Δεν προλαβε ν' αποσωσει τον λογο του.

-'Εχουμε συστηθει εδω και καιρο με την Μεριτα' εκανε ο Ουρσιντ 'τι φανταστηκες' ?

-'Μα ποσο καιρο ειμαι ετσι' ? απορησε ο Ελλερυ.

-'Απ' αυτα που μου ειπαν κοντευεις δυο μηνες' ειπε η Μεριτα και φυλακισε το χερι του στο δικο της. 'Σε ειχαν ολοι ξεγραμμενο, κοντεψαν να με πεισουν και μενα γι αυτο' προσθεσε.

-'Δυο μηνες ? Δυο μηνες' ? εκανε ο Ελλερυ προσπαθωντας να εμπεδωσει οτι ειχε ακουσει.

-'Ολα αυτα τωρα ειναι στο παρελθον, το μονο που εχει σημασια ειναι πως τα καταφερες' ειπε η Μεριτα κοιτωντας τον Ουρσιντ τον Ανεμελο που φαινοταν σαφως προβληματισμενος.

-'Εχει δικιο η Μεριτα, μονο αυτο εχει σημασια τωρα' ειπε ο Ουρσιντ ανταποδιδοντας το βλεμμα. 

                   ===================================

-'Πρεπει να σηκωθω, πρεπει'...αρχισε να λεει ο Ελλερυ μα σταματησε αποτομα βλεποντας με την ακρη του ματιου του ενα προσωπο στο βαθος του δωματιου που δεν ειχε ξαναδει.

-'Η κοπελα' ? ρωτησε κοιτωντας την Μεριτα και τον Ουρσιντ.

-'Με λενε Ραντα' ειπε η νεοφερμενη και πλησιασε τον Ελλερυ. 'Χαιρομαι πολυ που σε γνωριζω, η Μεριτα μου εχει πει τα παντα για σενα' συμπληρωσε.

-'Θα σου εξηγησω' εκανε η Μεριτα 'ξεχαστηκα τελειως' προσθεσε ενω κοιτουσε απολογητικα την Ραντα. 'Ας ειναι καλα ο Γκραφ με τον Κουλσακ' ολοκληρωσε την φραση της.

-'Ο Γκραφ ? Και ο Κουλσακ ? Ειναι καλα ? Το Γιζγκαρνοφ' ? βομβαρδισε με ερωτησεις ο Ελλερυ.

Η Μεριτα με την Ραντα χαμογελασαν ενω ο Ουρσιντ πηρε τον λογο.

-'Ο παλιος, καλος Ελλερυ. Νομιζω πως εχεις επανελθει εντελως'.

-'Το σκαφος σου και οι φιλοι σου ειναι μια χαρα, δεν εχεις λογο ν' ανησυχεις' ειπε η Ραντα. 'Θα σου πω οτι γνωριζω μεχρι την στιγμη που μ' εστειλαν στον Γκαβαρντα' εκανε.

                    =================================

Οταν η Ραντα γνωστοποιησε στον Ελλερυ αυτα που ηξερε ο τελευταιος ενοιωσε ανακουφισμενος. Δεν ειχε ιδεα για το τι ειχαν απογινει οι συντροφοι του, κατι που τον απασχολουσε διαρκως. Τα νεα της Ραντα ηταν ενα βαλσαμο που λειτουργησε θετικα βελτιωνοντας ακομα περισσοτερο την κατασταση του. Ηταν το πρωτο βραδυ εκεινο που κοιμηθηκε κανονικα και οχι υπο το καθεστως εκεινου του βαθυ ληθαργου στον οποιο ειχε πεσει εδω και τοσο καιρο. Η οποια καλη διαθεση ειχε μετριαστηκε αρκετα την επομενη μετα την κουβεντα με τον Ουρσιντ.

-'Δυστυχως αργησα πολυ να τον εντοπισω' του ειπε ο μισθοφορος ενω ο Αρα, λιγο πιο κει, δεχοταν τις περιποιησεις της Ραντα ενω η Μεριτα δεν ειχε εμφανιστει καθολου απο το πρωι. 'Και παλι ομως δεν ειμαι τοσο σιγουρος πως θα ερχοταν μαζι μας' προσθεσε.

-'Πες μου παλι τι εγινε' ρωτησε ο Ελλερυ.

-'Δεν βλεπω σε τι μπορει πια να μας βοηθησει η τι θ' αλλαξει το να συζηταμε πραγματα που εχουν τελεστει ηδη αλλα αφου το θες, ενταξει' ειπε ο Ουρσιντ και ξεκινησε την αφηγηση του.

               ====================================

-'Εμαθα απο καποιους παλιους γνωστους που μου χρωστουσαν χαρη πως ο Νουσακ ο Ανηλεης ειχε συλληφθει και καταδικαστει να εκτισει ποινη στον Βασεντακ, εναν ξεχασμενο και εφιαλτικο πλανητη που το μονο που εχει ειναι μια γιγαντιαια φυλακη, τον Ζοφο. Μολονοτι θα επρεπε να ειχα ξεχασει το ολο θεμα επιλεξα να παω μεχρι τον Βεσεντακ, απλα και μονο για να σιγουρεψω πως οτι μου ειχαν πει ηταν αληθεια και να ξεχασω οριστικα την περιπτωση του Νουσακ'.

-'Υπαρχει λοιπον ενα τετοιο μερος' ? αναρωτηθηκε ο Ελλερυ.

-'Πιο πραγματικο κι απ' την κουβεντα που κανουμε τωρα εμεις' ειπε ο Ουρσιντ και συνεχισε.

-'Καταφερα να προσγειωθω μεσα στον Ζοφο, κατι που σε αλλες συνθηκες θα ηταν αδυνατο κι αυτο που συναντησα ηταν αποκοσμο. Οι λιγοστοι εγκλειστοι που ζουσαν ακομα ηταν σε τοσο κακο χαλι που πιστευω πως αυτη τη στιγμη που μιλαμε δεν θα υπαρχει κανενας ζωντανος'.

-'Δυσκολευομαι και να φανταστω κατι τετοιο' μουρμουρισε ο Ελλερυ.

-'Ετσι ενοιωθα και γω στην αρχη' απαντησε ο Ουρσιντ.

                ===================================

-'Βρηκα εναν φυλακισμενο που ηταν στα τελευταια του κι απ' αυτον εμαθα τι ειχε συμβει. Ενα σκαφος μ' εναν μονο επιβατη ειχε προσγειωθει κοντα στο Ζοφο και τους εκανε μια προταση. Οσοι επιβιωναν στην προσπαθεια να φτασουν στο σκαφος του, αντιμετωπιζοντας σιχαμερα κι αιμοδιψη οντα θα τους επαιρνε μαζι του απελευθερωνοντας τους απο τον Βασεντακ'.

-'Ο Μετγκον' μουρμουρισε ο Ελλερυ 'μας προλαβε ο Μετγκον'.

-'Ακριβως' εκανε ο Ουρσιντ. 'Μαζι με τον Νουσακ τα καταφεραν αλλοι πεντε τροφιμοι, απο τους πιο σκληρους κι αναλγητους, οπως μου ειπαν. Οι υπολοιποι αφεθηκαν στην τυχη τους αλλα πια ειχαν μεινει τοσοι λιγοι που ηταν αδυνατον να υπερασπιστουν τον Ζοφο απεναντι σ' εκεινα τα πλασματα. Οι περισσοτεροι ειχαν χασει την ζωη τους στην προσπαθεια να φτασουν στο σκαφος του Μετγκον και να γλυτωσουν. Οι επιθεσεις των οντων τους αποδεκατισαν και πρακτικα ολοι οσοι ειχαν ακομα ζωη μεσα τους περιμεναν να την παραδωσουν απο στιγμη σε στιγμη'.

Ο Ελλερυ εμεινε για λιγη ωρα σωπηλος αναλογιζομενος ολα οσα ειχε ακουσει για δευτερη φορα.

                 ==================================

-'Συνεπως δεν εχουμε να περιμενουμε καποια αλλη βοηθεια' εκανε ο Ελλερυ.

-'Δεν ξερω, τι να σου πω' απαντησε ο Ουρσιντ. 'Οταν επιστρεψει ο κουκουλοφορος φιλος μας θα μας πει τι πρεπει να κανουμε και πως θα κινηθουμε στο εξης. Μεχρι τοτε'...

Ο Ουρσιντ σηκωθηκε, ηταν φανερο πως ηταν προβληματισμενος οσο και ο Ελλερυ. Εκεινη ακριβως την στιγμη μπηκε μεσα στο δωματιο η Μεριτα κι ετρεξε προς τον Ελλερυ.

-'Πως εισαι σημερα' ? ρωτησε.

-'Θα μπορουσα και καλυτερα' απαντησε ο Ελλερυ.

-'Εμενα θα με συγχωρησετε' εκανε ο Ουρσιντ 'εχω κι εναν δρακο που χρειαζεται φροντιδα. Ερχεσαι' ? εκανε προς την Ραντα και η κοπελα εγνεψε καταφατικα. 

-'Πρεπει να βρουμε τον Ορκοφυλακα' ειπε ο Ελλερυ 'πρεπει να'...

-'Πρεπει να μεινεις ξαπλωμενος να ξεκουραστεις' ειπε η Μεριτα 'ολα τ' αλλα μπορουν να περιμενουν. Τι νομιζεις πως εισαι ικανος να καταφερεις σ' αυτην εδω την κατασταση' ?

               =====================================

Ο αυστηρος τονος της Κηρας φανηκε να πιανει τοπο αφου ο Ελλερυ υπακουσε.

-'Σ' εχασα μια φορα, πιστεψα πως δεν θα σε ξαναδω, σε βρηκα ομως και τωρα δεν ειμαι διατεθειμενη να σε χασω μεσα απο τα χερια μου' εκανε η Μεριτα σκυβοντας πανω του.

-'Μακαρι οι συνθηκες να ηταν διαφορετικες' εκανε ο Ελλερυ. Δεν ξερεις ποσο μου ελειψες'.

-'Κι εμενα μου ελειψες ανοητε' απαντησε η Μεριτα και του σφραγισε τα χειλη μ' ενα βαθυ φιλι.

-'Αναρωτιεμαι αν μπορω ν' αντεξω τοσες συγκινησεις' εκανε ο Ελλερυ χαμογελωντας.

Η Μεριτα δεν απαντησε, σηκωθηκε, πηγε προς την πορτα, κοιταξε εξω και μετα κλειδωσε.

Με δυο ταχυδακτυλουργικες κινησεις απαλλαχθηκε απο τα ρουχα της και σταθηκε ακινητη.

Ο Ελλερυ ενοιωσε την ανασα του βαρια κι ασθμαινουσα ενω δεν μπορουσε να τραβηξει το βλεμμα του μακρια απο εκεινη την απαραμιλλη, γυμνη ομορφια. Κινουμενη σαν αιλουροειδες η Μεριτα εφτασε στο κρεβατι και χωθηκε μεσα στα σκεπασματα, διπλα στον Ελλερυ.

-'Τωρα, απεδειξε μου πως ολο αυτο ειναι αληθεια' ειπε και τον αγκαλιασε.  

  

 

 

 

   

                                                  ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΠΠΑ

                                         ΣΘΕΝΑΡΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

-'Τι στο διαβολο ειναι αυτο' ? ουρλιαξε ο ενοπλος. 'Τι στο διαβολο ειναι αυτο το πραγμα λοχια' ?

-'Πισω ολοι, καντε πισω ολοι' διεταξε ο λοχιας. 'Προσεξτε, ειναι ακομα ζωντανο'.

-'Ζωντανο ? Ζωντανο ? Πως στο δαιμονα ειναι ακομα ζωντανο λοχια ? Του εχουμε ριξει τα μισα μας πυρομαχικα κι αυτο ακομα σαλευει. Πως γινεται να ζει ακομα' ? εκανε ενας αλλος ενοπλος.

-'Δεν ξερω, που να με παρει και να με σηκωσει' απαντησε ο λοχιας ενω κοιτουσε αηδιασμενος το θεαμα που απλωνοταν μπροστα στα ποδια του. 'Αφου τα οπλα δεν κανουν τιποτα τοτε θα δοκιμασουμε αλλιως. Καψτε το, καψτε το μεχρι να μην μεινει τιποτα' διεταξε.

Ο ενοπλος που κουβαλουσε το φλογοβολο εκανε ενα βημα μπροστα και σταθηκε για λιγο. Μετα οπλισε και πατησε την σκανδαλη απελευθερωνοντας ενα κυμα φωτιας που καλυψε τον στοχο.

Τα αντριχιαστικα ουρλιαχτα του πλασματος τους παγωσε το αιμα ανεβαζοντας κατακορυφα τον δεικτη τρομου και πανικου που ηδη υπηρχαν. Ενας νεοσυλλεκτος λιγο πιο κει δεν αντεξε, επεσε στα γονατα και ξερασε οπως δεν ειχε κανει ποτε πριν. Τον μιμηθηκαν και καποιοι ακομα.

        =============================

Το ειχε δει να χανεται πισω απο την βουνοπλαγια και για λιγο περιμενε. Οταν δεν υπηρξε κανενας καπνος η φωτια εβαλε με το μυαλο της τα χειροτερα. Δεν ειχε συντριβει, δεν ηταν απ' αυτα που επεφταν απο ψηλα, περνουσαν την ατμοσφαιρα και τσακιζονταν στο εδαφος. Οχι, οτι και να ηταν αυτο, ηταν ξεκαθαρο πως ειχε προσγειωθει καπου εκει πισω. Κι αυτο δεν ηταν καλο σημαδι.

Ειχε ακουσει απο τους παλιους ιστοριες που ελεγαν για εισβολεις τα πολυ παλια χρονια αλλα δεν τις ειχε πιστεψει ποτε. Ετουτο εδω ομως θα μπορουσε καλλιστα να ειναι κατι τετοιο.

Επρεπε να παει, να δει τι ηταν πριν ενημερωσει τους υπολοιπους και σημανει αδικα συναγερμο.

Δεκα λεπτα θα της επαιρνε, προλαβαινε ανετα να φτασει εκει πριν να βασιλεψει ο ηλιος.

Διεσχισε την αποσταση με ανεση κι εφτασε στους προποδες του βουνου. Απο δω και περα θα επρεπε να ηταν πιο προσεκτικη, δεν επρεπε να γινει αντιληπτη απο κανεναν.

Προβαλλε το κεφαλι της πανω απο την κορυφογραμμη και κοιταξε κατω στο πλατωμα.

Οι χειροτεροι φοβοι της μολις ειχαν επαληθευτει και ξαφνικα ενοιωσε αβολα.

           ===========================

Απο το ασημενιο, λαμπυριζον αντικειμενο ειχαν ξεπροβαλλει ενα σωρο μικροσκοπικα οντα που απλωνονταν περιμετρικα του. Δεν ειχε δει τιποτα πιο ασχημο, πιο αντιαισθητικο μεχρι τωρα. Ηταν στο ενα τριτο περιπου του δικου της μεγεθους και η σωματοδομη τους ηταν το λιγοτερο αηδιαστικη. Ενας μακρυς σωληνας εκανε χρεη κορμου και απο τα πλαγια εξειχαν εκατερωθεν δυο αποληξεις ακομα πιο λεπτες ενω αλλες δυο, ιδιου περιπου σχηματος και μεγεθους υπηρχαν στο κατω μερος στηριζοντας ολον εκεινο τον αποκρουστικο σκελετο. Στην κορυφη δεσποζε ενα σχεδον κυκλικο κοματι το οποιο σε πολλα σημεια εμοιαζε σκαμμενο, με μικρες προεξοχες αλλα και καμποσα βαθουλωματα. Ειχε δει πολλα πλασματα μα κατι τετοιο, τοσο αρρωστημενο ποτε.

Η πρωτη της σκεψη εφερε και το πρωτο διλημμα. Να πλησιαζε, να προσπαθουσε να ερθει σ' επαφη μ' εκεινα τα σιχαμερα οντα θεωρωντας πως θα ειχαν φιλικες προθεσεις ? Η να εφευγε οσο πιο γρηγορα μπορουσε και να ειδοποιουσε τους αλλους για την υπαρξη τους ουτως ωστε να προετοιμαζονταν σε περιπτωση που η παρουσια τους εκει αποδεικνυοταν εχθρικη ? 

             ==========================

Η λογικη την κατευθυνε στην δευτερη εκδοχη. Αν οντως τα οντα ειχαν εχθρικες διαθεσεις κι αυτη ηταν η μοναδικη που γνωριζε την αφιξη τους σε περιπτωση που την αιχμαλωτιζαν η ακομα χειροτερα την σκοτωναν ποιος θα ενημερωνε τους αλλους ? Θα βρισκονταν απροετοιμαστοι και στο ελεος ενος αιφνιδιασμου που μπορει να κατεληγε μοιραιος. Οχι, θα παρεμενε λιγο ακομα μηπως και συνελλεγε περισσοτερες και χρησιμες πληροφοριες και θα ετρεχε πισω να το γνωστοποιησει. Εστιασε στα οντα προσπαθωντας να ερμηνευσει τις κινησεις τους.

Οι κινησεις τους θυμιζαν αχνα την δομη της κοινωνιας των μυρμηγκιων. Ενα απο τα οντα εμοιαζε να δινει εντολες και τ' αλλα υπακουγαν διχως αντιρρηση. Ηταν αρκετα μακρια για ν' ακουσει καθαρα τι ελεγαν αλλα αυτο που εφτανε μεχρι αυτην ηταν ενας ηχος που εμοιαζε σαν τριξιμο, παφλασμος και συριγμα του αερα στα δεντρα, ολα ταυτοχρονα την ιδια στιγμη. Μια λεπτομερεια που προσεξε και της εκανε εντυπωση ηταν πως καποια απο τα οντα ειχαν σαν καταληξη σε μια απο τις αποληξεις τους μια γυαλιστερη επιφανεια που ανατανακλουσε το φως. 

             ===========================

Ειχε ηδη δει αρκετα, ηταν ετοιμη ν' απομακρυνθει οσο πιο προσεκτικα γινοταν για να μην γινει αντιληπτη οταν σε μια αποσταση γυρω στα εικοσι μετρα απ' αυτην το χωμα και οι πετρες ζωντανεψαν και ορμησαν προς τον ουρανο πριν καταληξουν και παλι στο εδαφος. Εμεινη για λιγα δευτερολεπτα αποσβολωμενη και πριν συνελθει το γεγονος αυτο επαναληφθηκε ακριβως το ιδιο, μονο που τωρα εγινε σε διαφορετικο σημειο. Δεν ειχε εξηγηση για το τι ηταν, το ενστικτο της ομως της ελεγε πως δεν ηταν καλο. Κατεβηκε οσο πιο γρηγορα μπορουσε ενω το παραδοξο φαινομενο εμοιαζε ν' ακολουθει την πορεια της, ποτε σε μεγαλυτερη, ποτε σε μικροτερη αποσταση. Μονο η απιστευτη ευελιξια της την εσωσε λιγο πριν χωθει μεσα στο δασος. 

Αλλες δυο φορες η γη αγριεμενη εκτιναχθηκε προς τα πανω κι αυτο την προβληματισε. Ποτε πριν δεν ειχε συμβει κατι τοσο ανεξηγητο, ηταν ενα φαινομενο που εκδηλωθηκε με την εμφανιση αυτων των οντων. Δεν δυσκολευτηκε να κανει τους συνδυασμους, αυτοι που διεταρασσαν την ησυχια του εδαφους στοχευαν την ιδια προσπαθωντας να την εξοντωσουν.

       ===============================

Ηταν λοιπον εχθρικοι, δεν υπηρχε καμια αμφιβολια κι αυτο εκανε την αναγκη να προλαβει να ειδοποιησει ακομα πιο επιτακτικη. Ομως η ιδια δεν τους εβλεπε, ουτε αυτοι μπορουσαν να την δουν. Τοτε με ποιον τροπο ειχαν την δυνατοτητα να ξερουν που περιπου βρισκεται και πως ?

Χωθηκε μεσα στο δασος ευελπιστωντας πως οι διωκτες θα εχαναν τα ιχνη της. Οσο ομως περνουσε η ωρα συνειδητοποιουσε πως ηταν αδυνατον να κρυφτει και να τους αποφυγει. Δοκιμασε μερικες εναλλακτικες διαδρομες μα ενοιωθε πως οι οδοι διαφυγης λιγοστευαν συνεχως. Δεν το ηξερε μα το ενστικτο της της ελεγε πως συντομα θα ηταν περικυκλωμενη απο παντου. Επιλογες δεν υπηρχαν, επρεπε να προσπαθησει οσο μπορουσε. Τωρα ετρεχε διχως σχεδιο, διχως ακριβη γνωση που ηταν και που ηθελε να παει. Το δασος μολις ειχε τελειωσει, βγηκε στο ξεφωτο.

Ενοιωσε μικρα τσιμπηματα στο πανω μερος του κορμιου της αλλα τ' αγνοησε. Κινηθηκε προς τα δυτικα προσπαθωντας να φτασει σε μια πυκνη συσταδα θαμνων κι εκει το ενοιωσε πρωτη φορα. 

Το τσιμπημα αυτο το ενοιωσε και την πονεσε. Βρεθηκε εξαφνα μπροστα σε δυο τετοια οντα.

            ===========================

Δεν το σκεφτηκε καθολου. Ορμησε κατα πανω τους γκρεμιζοντας τους στο εδαφος. Τους χτυπησε με οση δυναμη ειχε και συνεχιζε να τους χτυπαει μεχρι που το μονο που ειχε απομεινει ηταν μια αμορφη μαζα απο αγνωστα σ' αυτην υλικα στο εδαφος. Με αναπτερωμενο το ηθικο δοκιμασε να συνεχισει το τρεξιμο μα αυτη τη φορα το τσιμπημα ηταν πολυ πιο δυνατο, πολυ πιο εντονο. Σχεδον συρθηκε μεσα στους θαμνους. Ενοιωθε εξαντλημενη κι απιστευτα βαρια. Ειδε στο βαθος, σε αποσταση σχεδον διακοσιων μετρων ενα βραχωδες συμπλεγμα κι αναθαρρησε. Αν καταφερνε να φτασει μεχρι εκει ειχε πιθανοτητες. Μαζεψε ολο της το κουραγιο για ενα τελευταιο τρεξιμο.

Τα καταφερε μα ηταν σε κακη κατασταση. Ειχε δει τα πλασματα να την περικυκλωνουν, σαν να την οδηγουσαν προς τα κει αλλα ετσι κι αλλιως δεν ειχε που αλλου να βρει καταφυγιο.

Ηταν χωμενη αναμεσα στους βραχους εχοντας δεχτει ακομα περισσοτερα τσιμπηματα στο πανω μερος του σωματος αλλα αυτα που πραγματικα πονουσαν ηταν εκεινα που την ειχαν βρει στο κατω. Ακουσε πολυ κοντα εκεινο τον σιχαμερο ηχο που χρησιμοποιουσαν τα οντα μεταξυ τους.  

           ============================

Ηταν ακουμπισμενη σ' ενα βραχο, ανημπορη ν' αντιδρασει, οταν τα οντα εμφανιστηκαν μπροστα της. Στεκονταν περιμετρικα κι εμοιαζαν να την εξεταζουν ενω παραλληλα οι αποκρουστικοι εκεινοι ηχοι εξακολουθουσαν ν' ακουγονται. Ισως αν δοκιμαζε με καποιον τροπο να επικοινωνησει μαζι τους να βρισκονταν καποια κοινα σημεια επαφης. Γρηγορα εγκατελειψε αυτην τη σκεψη, μπορει να μην καταλαβαινε τι ελεγαν αλλα οτι και να ηταν σιγουρα δεν ηταν για καλο. Δοκιμασε να κινησει καποιο μελος της κι ενοιωσε και παλι το τσιμπημα που πονουσε. Δεν υπηρχε κατι αλλο να κανει, η μοιρα της ηταν ξεκαθαρα συνυφασμενη μ' εκεινα τα αγνωστα πλασματα. 

Ενοιωσε ενα κυμα μελαγχολιας να την κυριευει. Ποτε ακριβως ειχε κανει το λαθος ? Μηπως δεν επρεπε να σπαταλησει τοσο χρονο παρακολουθωντας τις βδελλυρες εκεινες φιγουρες ? Μηπως επρεπε να ειχε φυγει νωριτερα ? Τωρα πως θα μπορουσε να προειδοποιησει τους αλλους ?

Το αισθημα της αποτυχιας βαρυνε επανω της αποτομα επισκιαζοντας ολα τ' αλλα συναισθηματα, συναισθηματα που περιελαμβαναν απογοητευση, πικρα, θυμο κι απελπισια.

           ===========================

Ηταν χαμενη για χαμενη, αυτο δεν αλλαζε. Επιλεξε να κανει μια τελευταια αποπειρα να συννενοηθει μαζι τους μα η επιλογη της ηταν παντελως λανθασμενη. Μολις κουνηθηκε λιγο απο την θεση της τα τσιμπηματα, πολλα και συνεχιζομενα αυτη τη φορα, επανεκαμψαν. Τωρα ο πονος ηταν αβασταχτος. Ενοιωθε πως οι λιγοστες της δυναμεις την εγκατελειπαν κι αυτες. Τα ματια της ειχαν βαρυνει, οι αισθησεις της σταδιακα ατροφουσαν. Σε λιγο θα ηταν νεκρη, το ηξερε. Δεν ειχε επιλεξει ουτε τον τροπο, ουτε το μερος που θ' αφηνε την τελευταια της πνοη μα ποτε δεν ειχε φανταστει πως το τελος της θα γραφοταν εκει, αναμεσα σε μερικα ασημαντα βραχια.

Ενα απο τα οντα πλησιασε λιγο περισσοτερο και σταθηκε απεναντι της. Δεν εκανε καμια κινηση, δεν εβγαζε καν εκεινον τον ανυποφορο ηχο. Απλα στεκοταν και την κοιταζε. Ανταποδωσε.

Ενα σημειο πανω στο σκαμενο, στρογγυλο πανω μελος εξεπεμπε μια λαμψη, μια γυαλαδα.

Επικεντρωθηκε εκει μηπως και καταλαβαινε κατι περισσοτερο γι αυτα τα οντα.

Μετα ενας αφορητος, τρομακτικος πονος εκανε εξαφνα γνωστη την παρουσια του. 

            ===========================

-'Με κοιταξε στα ματια λοχια' εκανε ο ενοπλος κρατωντας ακομα το φλογοβολο στα χερια του.

Ο βαθμοφορος τον αρπαξε αγριεμενος απο το πετο και τον κολλησε στον βραχο με μια κινηση.

-'Συνελθε οπλιτη' σφυριξε αναμεσα στα δοντια του ενω παραλληλα τον ταρακουνουσε. 'Νομιζεις πως ειμαστε ακομα στη Γη ? Ποιος ξερει ποσα αλλα τετοια τερατα υπαρχουν σ' αυτον το βρωμο-πλανητη. Αν δεν ειχαμε τις συσκευες ανιχνευσης κινησης δεν θα βρισκαμε ουτε τουτο δω'.

-'Τερατα' ? απαντησε ο στρατιωτης. 'Αυτο που με κοιταξε δεν ηταν τερας, ηταν'...

Εξω φρενων ο λοχιας τον αρπαξε και τον εσυρε σχεδον πανω απο το καμενο πτωμα.

-'Κοιτα εδω' ειπε 'και κοιταξτε ολοι καλα' προσθεσε απευθυνομενος και στους υπολοιπους.

-'Αυτη εδω ειναι μια ακριδα 4 μετρων υψους που πριν λιγο ξεπαστρεψε δυο απο μας διχως δισταγμο. Το ιδιο θα κανουν και οι υπολοιπες, γιατι υπαρχουν κι αλλες, να ειστε σιγουροι, αν τις αφησουμε. Γι αυτο κοψτε τις βλακειες και συγκεντρωθειτε στη δουλεια που εχουμε να κανουμε'.

Κανεις δεν μιλησε, ολοι ομως εξακολουθουσαν ν' αναπνεουν την μυρωδια της καμενης σαρκας.

 

                                                                     ΤΕΛΟΣ

  

                               Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

 

                                                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 62

-'Τι εχει το προγραμμα μεγαλε' ? ειπε ο Κελεχ νωχελικα σπαζοντας μια σιωπη λιγων λεπτων.

-'Μαζεψε την γλωσσα σου γιατι θα βρεθεις να την κρατας στα χερια σου' εκανε ο Μετγκον με τετοιο υφος που μια παγωμαρα εζωσε τους εξι πρωην φυλακισμενους. 'Οταν θ' απευθυνεσαι σε μενα θα μιλας με σεβασμο σκουπιδι' προσθεσε. 'Μην ξεχνας που ησουν και που βρισκεσαι. Ευκολα μπορεις να βρεθεις πισω στον Βασεντακ και ν' ακολουθησεις την μοιρα οσων εχουν απομεινει εκει. Αυτο' συμπληρωσε 'ισχυει για ολους σας. Θα μιλατε μονο οταν σας απευθυνω εγω τον λογο, ποτε αλλοτε, και θα κανετε οτι ακριβως σας λεω. Δεν θελετε ν' αλλαξω τους ορους της συνεργασιας μας.  Καταλαβατε η να γινω πιο επεξηγηματικος' ?

-'Καταλαβαμε' ειπε η Ντεμιθ προσπαθωντας ν' αποφορτισει την ατμοσφαιρα. 'Δεν εννοουσε κατι ο Κελεχ, απλα μην ξεχνας ποσο καιρο ημασταν σ' εκεινη την διαβολοτρυπα, καποια πραγματα χρειαζονται τον χρονο τους για ν' αποβληθουν'.

-'Φροντιστε λοιπον εσεις να μην ξεχασετε το που ησασταν' εκανε ο Μετγκον απειλητικα. 

                    =================================

Την αμηχανια που ακολουθησε εσπασε η ενεργοποιηση της ενδοεπικοινωνιας του σκαφους. Το προσωπο που εμφανιστηκε ηταν σαφως αναστατωμενο και αγχωμενο αλλα η συνομιλια δεν εφτασε ποτε στ' αυτια των εξι πρωην καταδικων. Οταν τερματιστηκε και ο Μετγκον στραφηκε προς την ομαδα το προσωπο του ηταν βλοσυρο και σκοτεινιασμενο.

-'Τελικα αν θελεις να γινει κατι σωστα πρεπει να το κανεις μονος σου' ειπε. 'Δυστυχως αυτο ειναι αδυνατον, γι αυτο χρειαζομαι εσας. Ηρθε η ωρα να ξεπληρωσετε την δραπετευση σας' προσθεσε.

-'Τι θελεις να κανουμε' ? ρωτησε με ενδιαφερον η Λασερτα.

-'Τρεις απο σας θα πατε στην O.A.A' αρχισε ο Μετγκον. 'Εχω ηδη ενημερωσει για την αφιξη σας εκει, θα εχετε πληρη δικαιοδοσια για να κανετε οτι σας πω. Ολοι εκει ξερουν πως διαταγες θα παιρνουν απο σας, γι αυτο φροντιστε να εκμεταλλευτειτε σωστα το δυναμικο που υπαρχει. Οι υπολοιποι τρεις θα πατε στον πλανητη Ανγκελ και θα σας πω ακριβως τι θελω απο σας' προσθεσε.

-'Ειμαστε ολο αυτια' πεταξε ο Νουσακ διχως ιχνος ειρωνειας στον τονο της φωνης του. 

                    =================================

-'Ντεμιθ' αρχισε ο Μετγκον 'εσυ, ο Νουσακ και ο Γεζοθ θα πατε στην O.A.A. Πριν λιγο ενημερωθηκα πως καποιοι αντιπαλοι μου σαμποταρισαν μεγαλα τμηματα της εγκαταστασης, δυο δε απ' αυτους κατορθωσαν να διαφυγουν μαλλον για τον σταθμο Γκαβαρντα. Θελω να κανετε μια αποτιμηση της καταστασης, να δειτε τι ακομα ειναι λειτουργικο και μετα να παρετε οτι σκαφος υπαρχει διαθεσιμο με οσο προσωπικο χρειαστει και να πατε στον Γκαβαρντα. Γνωριζω πως στο τμημα που συγκεντρωνονται οι φυγοδικοι, παρανομοι, ατομα σαν κι εσας, βρισκονται πολλοι απο τους εχθρους μου. Θελω σ' ολο αυτο το σημειο να μην μεινει τιποτα ορθιο, κανενας ζωντανος. Δεν θα υπαρξει καμια διακριση, οποιος υπαρχει εκει θελω να πεθανει. Καταλαβατε' ?

-'Δεν μοιαζει κατι δυσκολο η κατι που να μην εχουμε κανει στο παρελθον' ειπε ο Γεζοθ.

-'Αν ειναι για καταστροφη κι εξοντωση εγω ειμαι παντα μεσα' προσθεσε ο Νουσακ.

-'Κι εσυ' ? ρωτησε την Ντεμιθ ο Μετγκον. 'Τι γνωμη εχεις' ?

-'Ασε να δω πρωτα την κατασταση και μετα θα ξερω να σου πω' αποκριθηκε αινιγματικα.

                ======================================

-'Τι ακριβως ειναι στον Ανγκελ και τι πρεπει να κανουμε εμεις' ? ρωτησε ο Νιλατ.

-'Εκει υπαρχει μια βαση καποιων εμμεσων συμμαχων μου' αποκριθηκε ο Μετγκον. 'Ειχαν προσληφθει για καποιες δουλειες απο την O.A.A. κι απ' την στιγμη που η εταιρεια περασε στον δικο μου ελεγχο τωρα θεωρητικα δουλευουν για μενα. Απο σας θελω να διαπιστωσετε αυτο ακριβως. Αν εξυπηρετουν ακομα τα συμφεροντα μου θα τους οργανωσετε και θα τους εχετε πανετοιμους για μαχη οταν το πω εγω. Θα χρειαστουμε καθε βοηθεια που μπορουμε να εχουμε'.

-'Και σε περιπτωση που καποιοι απ' αυτους δουλευουν μονο για τον εαυτο τους ? Τοτε τι κανουμε' ? ρωτησε ο Κελεχ που δεν ειχε ακομα χωνεψει τον τροπο που του ειχε μιλησει ο Μετγκον.

-'Οποιοι δεν ειναι μαζι μας ειναι εκ των πραγματων υποψηφιοι ανα πασα στιγμη να προσχωρησουν στο αντιπαλο στρατοπεδο' εκανε ο Μετγκον με σφιγμενη εκφραση. 'Αυτο ειναι κατι που δεν μπορω να το επιτρεψω, οποτε ξερεις ηδη τι πρεπει να κανετε μ' αυτους'.

-'Το αυτονοητο λοιπον' εκανε η Λασερτα 'τιποτ' αλλο απο το αυτονοητο'.

             ======================================

-'Μιλησες για ενα αντιπαλο στρατοπεδο' εκανε ο Νουσακ. 'Υπαρχει κατι που πρεπει να γνωριζουμε γι αυτο ? Θελω να πω, καλο θα ηταν να ξεραμε τι αντιμετωπιζουμε'.

-'Μεσα απ' το στομα μου το πηρες' ειπε ο Νιλατ 'αυτο ετοιμαζομουνα να ρωτησω'.

Ο Μετγκον γυρισε και τους κοιταξε ολους εξονυχιστικα.

-'Τι ακριβως θελετε να μαθετε' ? ρωτησε.

-'Οτιδηποτε μας ειναι χρησιμο για να φερουμε σε περας αυτο που ζητας' απαντησε ο Γεζοθ.

-'Και οτι αλλο ειναι απαραιτητο για να κρατησει τα τομαρια μας στο κορμι μας' προσθεσε η Λασερτα προκαλωντας μια συντομη μαζικη συγκαταβαση απο τους υπολοιπους.

-'Νομιζω πως δικαιουμαστε να ξερουμε τι ακριβως εχουμε απεναντι μας' προσθεσε η Ντεμιθ. 'Προσωπικα δεν εχω θεμα απεναντι σε οποιαδηποτε κατασταση, ουτε κι αυτοι εδω' συνεχισε ενω εδειχνε τους υπολοιπους πρωην τροφιμους του Ζοφου 'αλλα οταν ειναι να εμπλακουμε σε πολεμο θα θελαμε να γνωριζουμε ποιοι στεκονται απεναντι μας εμποδιο σε οτι θα κανουμε'.

                 ==================================

-'Δεν χρειαζεται να ξερετε τιποτα περισσοτερο απ' οτι ειναι εντελως απαραιτητο' ειπε ο Μετγκον. 'Μια ομαδα λαθρεμπορων μεταχειρισμενου ηλιακου φωτος, καποιοι εναπομειναντες πρωην συμμαχοι που επιλεξαν να προσχωρησουν στο αντιπαλο στρατοπεδο, καποιοι μισθοφοροι που ταχθηκαν μαζι τους αλλα θα σκορπισουν στην πρωτη δυσκολια αφου δεν υπαρχει το κινητρο της αμοιβης και ηγετης ολων αυτων το πραγματικο μεγαλο αγκαθι, ενα πλασμα που ακουει στ'ονομα Ορκοφυλακας' προσθεσε και βιαστηκε να συμπληρωσει βλεποντας μια ανησυχια διαχυτη.

-'Αυτος ειναι δικη μου υποθεση, εσεις μαζι με τους υπολοιπους συμμαχους μας εχετε ν' αντιμετωπισετε τους αλλους, κατι που ξερω πως μπορειτε να πραγματοποιησετε ευκολα'.

-'Στα λογια ολα μοιαζουν ευκολα' εκανε ο Νουσακ. 'Θα δουμε και στην πραξη'.

-'Επιβιωσατε στον Ζοφο, τον ταφο του Βασεντακ, απεναντι σ' εκεινα τα πλασματα' εκανε ο Μετγκον σε μια αποπειρα να τονωσει το ηθικο της ομαδας. 'Σας λεω με σιγουρια, μερικοι ιδεαλιστες κουρεληδες δεν αποτελουν προβλημα για μια τοσο συγκροτημενη ομαδα'.

               ======================================

-'Και τωρα που εχουμε μια γενικη ιδεα' εκανε ο Κελεχ 'για το τι εχουμε ν' αντιμετωπισουμε δεν μας λες κιολας πως διαβολο θα φτασουμε και οι μεν και οι δε στους προορισμους μας' ?

-'Σε λιγο θα βρισκομαστε στον Ντουμπαγκ' απαντησε ο Μετγκον. 'Ειμαι σιγουρος πως ανθρωποι των δεξιοτητων σας εκει θα βρειτε μεταφορικο μεσο για τον Γκαβαρντα και τον Ανγκελ'.

-'Κι εσυ ? Να φανταστω πως δεν θα ερθεις μαζι μας' παρατηρησε η Λασερτα.

Ο Μετγκον δεν απαντησε αμεσως, ηταν ομως φανερο πως διασπαρτες σκεψεις κατεκλυζαν το μυαλο του. Εβαλε τα χερια πισω απο την πλατη και πιοτερο μονολογησε παρα απαντησε.

-'Οχι, εχω αλλη σημαντικοτερη δουλεια να κανω' ειπε. 'Κατι που διχως αυτο τιποτα απ' ολα οσα εχω σχεδιασει δεν μπορουν να υλοποιηθουν. Εξ' αλλου, αυτη ειναι μια δουλεια που κανεις απο σας δεν μπορει να φερει σε περας, κανεις αλλος εκτος απο μενα'.

-'Οπως νομιζεις' ειπε ο Γεζοθ 'εγω κανω ακριβως για οτι θα πληρωθω'.

Ο Μετγκον γυρισε και τον κοιταξε ενω το φρυδι του ειχε ανυψωθει σε ενδειξη αποριας.

                     ===================================

-'Και μιας και ηρθε στο προσκηνιο το θεμα, αληθεια, τι θα πληρωθουμε για τις υπηρεσιες που θα προσφερουμε' ? ρωτησε η Ντεμιθ και ξαφνικα ολοι εκαναν απολυτη ησυχια.

-'Πληρωμη' ? εκανε ο Μετγκον κοιτωντας τους ολους περιφρονητικα. 'Εχετε ηδη πληρωθει, το ξεχασατε' ? συμπληρωσε. 'Και μαλιστα με αμοιβη περα απο τα πιο τρελα σας ονειρα. Το οτι ειστε ζωντανοι ειναι η μεγαλυτερη αμοιβη που θα μπορουσατε να εχετε ποτε. Να σας θυμισω ποιος σας πηρε μακρια απο τον Βασεντακ ? Να σας θυμισω πως διχως εμενα η θ' αργοπεθαινατε σ' εκεινη τη φυλακη η θα ησασταν τροφη για κεινα τα πλασματα που λυμαινονται τον Βασεντακ ? Τι ακριβως πρεπει να σας θυμισω ? Οτι οι ζωες σας μου ανηκουν ? Πως οι επιλογες σας ειναι δυο και πολυ απλες ? Η με μενα η νεκροι, νομιζω δε πως ηδη εχετε επιλεξει. Οποιος θελει να γυρισει στον Βασεντακ να το πει τωρα, οποιος μεινει εδω κανει οτι του λεω, οποτε το λεω, χωρις αντιρρησεις και διχως σκεψεις γι ανταμοιβες. Αν ολα πανε οπως τα σχεδιαζω θα εχετε να κερδισετε πολλα αλλα μεχρι τοτε εγω διαταζω κι εσεις υπακουτε. Μιληστε τωρα'. 

                 ==================================

Για καμποση ωρα κανεις δεν ειχε βγαλει ψιθυρο. Η Ντεμιθ ανελαβε να μιλησει για ολους.

-'Ολοι ξερουμε τι εχεις κανει για μας και σου ειμαστε υποχρεωμενοι. Αληθεια ειναι οτι χωρις εσενα θα ημασταν ακομα σ' εκεινο το καταραμενο μερος και μαλλον εκει θ' αφηναμε τα κοκκαλα μας. Θα κανουμε αυτα που μας λες, οχι γιατι θα υπαρξει ανταμοιβη καποια στιγμη αργοτερα αλλα γιατι στο χρωσταμε. Οταν ομως φερουμε σε περας οτι θελεις εχουμε το δικαιωμα να επιλεξουμε αν θελουμε να συνεχισουμε να σε υπηρετουμε η θα τραβηξει ο καθενας τον δρομο του. Το οτι μας γλυτωσες απο εκεινον τον εφιαλτη δεν σημαινει πως θα ειμαστε εσαει υποχειρια σου. Μην ξεχνας πως οσο σε χρειαζομαστε εμεις αλλο τοσο μας χρειαζεσαι κι εσυ, διαφορετικα δεν βλεπω ποιος θα σου κανει ολα αυτα που μας εχεις αναθεσει. Ειμαστε συμφωνοι' ?

Ο Μεγκον διαβασε την αποφασιστικοτητα στα ματια και των εξι. Το ηξερε καλα και ο ιδιος πως ηταν αληθεια, τους χρειαζοταν αν ηθελε να γινουν τα πραγματα σωστα κι οπως τα ειχε σχεδιασει.

-'Ειμαστε συμφωνοι' ειπε στο τελος 'ολοι εχουμε να κερδισουμε' συμπληρωσε.

                     =================================

Ανοητοι. Αφελεις, ανοητοι και αναλωσιμοι, οπως και οποιοσδηποτε συμπραττε μαζι του. Ειχε και στο παρελθον συμμαχους, τις 7 Κηρες αλλα δεν διστασε ουτε λεπτο να τις θυσιασει προκειμενου ν' αποκτησει τον Κρυσταλλο της Αποκαλυψης, θα δισταζε τωρα απεναντι σ' ενα τσουρμο ετεροκλητων μισθοφορων ? Γι αντιπερισπασμο τους ηθελε, η τυχη τους του ηταν παντελως αδιαφορη, το μονο που ειχε σημασια ηταν ν' αποκτησει το αντικειμενο που χρειαζοταν. Και ο Κρυσταλλος της Αποκαλυψης θα του φανερωνε που ακριβως ηταν κρυμμενο. Μ' αυτα τα δυο αντικειμενα και το σκηπτρο του Ορκοφυλακα θα πραγματοποιουσε το μεγαλεπηβολο σχεδιο του, ν' αλλαξει μια για παντα το γνωστο και υπαρχον συμπαν μ' ενα που θα ηταν στα μετρα του.

Ηξερε πως μονο ευκολο δεν θα ηταν να το αποκτησει, μπορουσε σ' αυτην την αποπειρα οχι μονο ν' αποτυχει αλλα να χασει και την ιδια του τη ζωη. Μα ηταν κατι που επρεπε να γινει.

Χαμογελασε σαρδονια διχως να γινει αντιληπτος απο κανεναν. Με τον Κρυσταλλο, το σκηπτρο και το Αποσταγμα της Αρχεγονης Υπαρξης θα πραγματοποιουσε τα ονειρα του. 

 

                                                      ELENI MIKELI

                               ΖΗΤΗΜΑ ΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

-'Μου ζητησατε την προσωπικη μου εκτιμηση και σας την ειπα' εκανε ο αντρας ενω παραλληλα εβγαζε τα γυαλια του, τα σκουπιζε και τα ξαναφορουσε. 'Με τα δεδομενα που υπαρχουν αυτη τη στιγμη δεν μπορουμε να κανουμε τιποτα περισσοτερο. Δυστυχως η προοδος που αναμεναμε επρεπε να ειχε επιτευχθει ηδη κι απο τη στιγμη που αυτο δεν συνεβη εχω καθε λογο να πιστευω πως δεν θα πραγματοποιηθει ποτε. Επαφιεται σε σας να παρετε μια αποφαση. Ξερω πως ειναι δυσκολο αλλα η αλλη εκδοχη που σας απομενει δεν θα ειναι κατι περισσοτερο απο μια ανωφελη παραταση σε μια μη αναστρεψιμη κατασταση. Οπως και ναχει εσεις θα επιλεξετε τι θελετε να γινει γι αυτο πρεπει να ειστε σιγουροι για την αποφαση σας' προσθεσε.

Τα τρια ατομα στα οποια απευθυνοταν ο αντρας κοιταχτηκαν για λιγο αμιλητα. Στη συνεχεια το ενα απ' αυτα πηρε τον λογο με φωνη βουτηγμενη στην απογοητευση.

-'Ποσο χρονο εχουμε για ν' αποφασισουμε' ? ρωτησε.

-'Καλο θα ηταν να ξερετε μεσα στις επομενες 48 ωρες' ηρθε η απαντηση.

                    =================================

Ειχε απελπιστει. Οπου και να ειχε παει, οτι και να της ειχαν χορηγησει δεν εβλεπε καμια βελτιωση. Ειχε φτασει πλεον στο σημειο που ετοιμαζοταν ν' αποδεχτει το γεγονος πως δεν θα εβλεπε προκοπη και πως θα πορευοταν ετσι απο εδω και περα οταν μια συναδελφος στο γραφειο που εργαζοταν της μιλησε για καποιον που ενδεχομενως να μπορουσε να την βοηθησει.

Δεν ειχε να χασει κατι, μια επισκεψη περισσοτερη δεν ηταν κατι το τραγικο, ποιος ξερει, μπορει να ηταν η τυχερη της αλλα ετσι κι αλλιως βαστουσε πολυ μικρο καλαθι. 

-'Απ' αυτα που βλεπω εδω δεσποινις Γουαιζ...' εκανε μια παυση, την κοιταξε και συνεχισε 'κυρια, δεσποινις, δεν ειναι αποσαφηνισμενο εδω'...

-'Δεσποινις αλλα μπορειτε να με λετε Μελανι' εκανε η γυναικα μ' ενα χαμογελο.

-'Μαλιστα, δεσποινις Μελανι λοιπον' εκανε ο αντρας και ταυτοχρονα εστρεψε και παλι την προσοχη του στη στοιβα χαρτιων που κρατουσε στα χερια του. Επεξεργαστηκε κατι που προφανως παρουσιαζε ενδιαφερον και μετα με μια κινηση σηκωθηκε απ' την καρεκλα του.

                ====================================

-'Βλεπω εδω' αρχισε 'πως εχετε σχεδον δοκιμασει τα παντα'.

-'Σχεδον ναι αλλα δεν ειδα καμια βελτιωση' απαντησε η Μελανι.

-'Λογικο' ειπε ο αντρας 'βλεπετε σ' αυτην τη συγκεκριμενη κατασταση δεν μπορουν να γινουν πολλα κι εσεις εχετε ηδη συμπληρωσει την λιστα ολων των πιθανοτητων'.

-'Με δυο λογια δεν γινεται τιποτα' εκανε απογοητευμενη η Μελανι.

-'Πριν φτασουμε σ' αυτο θελω να σας εξηγησω για να καταλαβετε ακριβως την φυση του προβληματος' ειπε ο αντρας 'με απλα λογια, οχι τοσο επιστημονικα οσο εδω' προσθεσε ενω παραλληλα με το χερι του εδειχνε τον ογκο των χαρτιων πανω στο γραφειο του. 'Μετα θα προχωρησουμε και στο ενδεχομενο λυσης του' ολοκληρωσε την φραση του.

-'Δηλαδη υπαρχει λυση' εκανε η Μελανι με αναπτερωμενο το ηθικο.

-'Μην βιαζεστε δεσποινις Μελανι' την προσγειωσε λιγο αποτομα ο αντρας 'ολα στην ωρα τους, τωρα προεχει να συνειδητοποιησετε με τι ακριβως εχουμε να κανουμε'.

                    ==================================

-'Αυτο που αντιμετωπιζετε ισχυει για ολους ανεξαιρετως, δεν ειναι κατι που συναντω η ακουω πρωτη φορα. Δεν θα σας μπερδεψω με επιστημονικους ορους, σας λεω απλα πως η απωλεια τμηματων μνημης ειναι απολυτα φυσιολογικο' ξεκινησε να λεει ο αντρας.

-'Απωλεια μνημης' ? εκανε απορημενα η Μελανι. 'Μα εγω...'

-'Μην με διακοπτετε παρακαλω, θα καταλαβετε' εκανε ο αντρας. 'Πρεπει να ξερετε πως η μνημη ειναι κι αυτη πεπερασμενη, φτανει καποια στιγμη που δεν μπορει ν' αποστηθισει νεες πληροφοριες παρα μ' εναν μονο τροπο. Να διαγραψει μια ηδη υπαρχουσα ουτως ωστε να δημιουργηθει νεος χωρος αποθηκευσης. Αυτο το κανει η μηνημη σας αυθαιρετα, δεν επιλεγετε εσεις τι θα διαγραψετε. Σχεδον παντα αυτο που θα διαγραφει ειναι μια πληροφορια που εχει ν' ανασυρθει στην επιφανεια πολυ καιρο. Η μνημη την θεωρει παρωχημενη, την διαγραφει κι ετσι, διχως καν εσεις να το ξερετε, η νεα πληροφορια αποθηκευεται επιτυχως. Το προβλημα, αν μπορει καποιος να το θεωρησει προβλημα, εμφανιζεται αρκετα αργοτερα, σε ανυποπτο χρονο'.

                 =====================================

Η Μελανι ακουγε αποσβολωμενη οσα της ελεγε ο γιατρος διχως να βγαζει λεξη.

-'Σας φερνω ενα παραδειγμα' ειπε απτοητος ο γιατρος. 'Καποια στιγμη μαθαινετε την συνταγη για ενα φαγητο που το φτιαχνετε μεν αρχικα αλλα δεν το ξαναμαγειρευετε για μεγαλο χρονικο διαστημα. Η μνημη σας δεν θα διαγραψει την συνταγη ολοκληρη, οχι, αλλα σταδιακα τα μικρα τμηματα που την αποτελουν. Ετσι, οταν μετα απο καιρο πατε να το φτιαξετε ξανα αντιλαμβανεστε πως δεν θυμαστε μια η περισσοτερες λεπτομερειες, αν π.χ χρειαζεται μια χουφτα αλατι η δυο, αν βαζετε την σαλτσα πριν η μετα και αλλες τετοιες παραπλησιες πληροφοριες.

Εσεις, σαν δικηγορος, πρεπει να θυμαστε προηγουμενες δικες, ολοκληρες δικογραφιες, ονοματα, χρονολογιες κι ενα σωρο αλλα πραγματα. Αν μια δικογραφια εχετε να την ανασυρετε πολυ καιρο οταν το προσπαθησετε τοτε διαπιστωνετε πως δεν μπορειτε να θυμηθειτε καποιες λεπτομερειες.

Απολυτα φυσιολογικο, η μνημη σας τις εχει διαγραψει. Ο μονος τροπος να την επαναποκτησετε ειναι να την αποθηκευσετε ξανα σαν νεα πληροφορια' προσθεσε.

                       ===============================

-'Μα και παλι' εκανε η Μελανι 'αφου η μνημη ειναι πληρης η νεα πληροφορια - που ουσιαστικα ειναι μια παλια ξεχασμενη - για ν' αποθηκευτει θα πρεπει να διαγραφει καποια αλλη'.

-'Ακριβως' εκανε ο γιατρος 'καταλαβατε ακριβως για τι πραγμα μιλαμε.

-'Μα αυτο ειναι καταστροφικο' εκανε η Μελανι. 'Δεν φτανει που δεν εχω ελεγχο για το τι διαγραφεται, πρεπει ξανα να εμπεδωσω πληροφοριες που ηδη ηξερα. Πρεπει να καταλαβετε πως αντιμετωπιζω τεραστιο προβλημα στην δουλεια μου, δεν μπορω να συνεχισω'....

-'Καταλαβαινω απολυτως' διεκοψε και παλι ο γιατρος. 'Απο ατομο σε ατομο το φαινομενο αυτο μπορει να ειναι ηπιας φυσης η εξαιρετικα εντονης. Δυστυχως εσεις ανηκετε στην δευτερη κατηγορια, ενδεχομενως η δυνατοτητα αποθηκευσης στην μνημη σας να ειναι περιορισμενη'.

-'Δηλαδη δεν γινεται τιποτα' ? εκανε η Μελανι. 'Θελω να πω δεν υπαρχει καποιο φαρμακο' ?

Ο γιατρος χαμογελασε, εβγαλε ενα μπουκαλακι απο το συρταρι του γραφειου του και το αφησε μπροστα στην Μελανι. 'M-Extend' ειπε κι εγειρε πισω στην καρεκλα του θριαμβευτικα. 

                  ==================================

-'Πειραματικο ειναι, δεν εχει κυκλοφορησει ακομα, ισως σε ενα χρονο. Λειτουργει σαν επεκταση μνημης, επιτρεπει αποθηκευση περισσοτερων πληροφοριων και ειναι πανακριβο. Η δοσολογια ειναι συγκεκριμενη και αυστηρη. Μια σταγονα το πρωι και μια το βραδυ. Αν μετα απο παρατεταμενη χρηση εμφανιστουν ζαλαδες, ναυτια, ιλιγγοι, λιποθυμικες τασεις, ακομα και μιας ελαφρας μορφης ρινικη αιμορραγια η χρηση πρεπει να διακοπει για τουλαχιστον ενα μηνα. Ποση επεκταση μνημης προσφερει ειναι αγνωστο, τα ορια του ειναι οι παρενεργειες που ανεφερα. Αν επιλεξεις να το χρησιμοποιησεις, δεν ηρθες εδω ποτε, δεν μιλησαμε και φυσικα δεν το πηρες ποτε απο μενα. Σε περιπτωση οποιασδηποτε παρενεργειας με παιρνεις τηλεφωνο αμεσως' ειπε.

Μιση ωρα μετα η Μελανι ειχε βγει απο το γραφειο του γιατρου με το θαυματουργο μπουκαλακι στην τσαντα της. Το καλο που του ηθελε ηταν ν' αξιζε ολο εκεινο το αστρονομικο ποσο που ειχε πληρωσει για να το αποκτησει. Απ' το ιδιο βραδυ κιολας θα ξεκιναγε την ληψη του, παντα συμφωνα με τις οδηγιες που ο γιατρος της ειχε πει και γραψει για να εχει παντα μαζι της.

                  =====================================

Ουσιαστικη διαφορα ειχε δει μετα απο δυο βδομαδες. Το φαρμακο ειχε αλλαξει κυριολεκτικα τη ζωη της. Θυμοταν πραγματα που υπο αλλες συνθηκες θα ηταν αδυνατον, δεν συμβουλευοταν πια τα χαρτια της στο δικαστηριο, πραγμα που της εδινε αλλο αερα και φαινοταν χαρακτηριστικα, η αυτοπεποιθηση της ειχε ανεβει κατακορυφα και τα οποια προβληματα αντιμετωπιζε ηταν παρελθον. Οι αυξημενες υποχρεωσεις της την εξαναγκασαν να υποκυψει στον πειρασμο.

-'Δεν βαριεσαι, τι ζημια να κανει μια σταγονα παραπανω' αναρωτηθηκε. Μαλλον καλο θα της εκανε, εξ' αλλου οι γιατροι ηταν παντα συγκρατημενοι κι επιφυλακτικοι χωρις λογο.

Δεν συνειδητοποιησε ποτε εφτασε στο σημειο να παιρνει δυο σταγονες το πρωι και δυο το βραδυ.

Ενοιωθε πιο καλα απο ποτε, πιο δραστηρια, πιο ενεργητικη απ'οσο θυμοταν τον εαυτο της.

Ηταν κατα την διαρκεια μιας πραγματι αριστουργηματικης αγορευσης οταν ενοιωσε τις παρενεργειες, πολυ πιο εντονες ομως απ' οσο της ειχε περιγραψει ο γιατρος. 

Δεν προλαβε καν να σκεφτει, απλα σωριαστηκε σαν κεραυνοβολημενη στο πατωμα.

                         ===============================

Δυο μηνες ? Αυτο ηταν αδυνατο. Ηταν σε κωμα σε νοσοκομειο δυο μηνες ? Μα εδω και καιρο ειχε τις αισθησεις ολες κανονικα σε λειτουργια. Ακουγε, αισθανοταν, μυριζε, ενοιωθε. Βεβαια δεν μπορουσε να κανει απολυτως καμια κινηση, τα ματια ηταν κλειστα, ειχε μια λογικη να πιστευουν ολοι πως βρισκοταν σε βαθυ κωμα. Μα αυτο ηταν ενα 'ξυπνιο' κωμα κι επρεπε με καποιον τροπο να τους ενημερωσει να επικοινωνησουν με τον γιατρο της. Το μυαλο της δουλευε πυρετωδως ψαχνοντας να βρει μια λυση οταν εκεινο το πρωι ακουσε την κουβεντα του νοσοκομειακου γιατρου με τους γονεις και τον αδελφο της. Τους ειχε αναγνωρισει απο τις φωνες τους αλλα αυτο που ακουσε την εκανε να πανικοβληθει. Συζητουσαν τον τερματισμο της μηχανικης υποστηριξης της διχως να γνωριζουν πως ηταν ζωντανη, ειχε αισθηση και αντιληψη ακομα. Προσπαθησε ν' ανοιξει το στομα της με ολη της την δυναμη αλλα ηταν αδυνατον. Προσπαθησε να κινησει καποιο μελος του κορμιου της μα απετυχε παταγωδως. Ποτε θα περνουσαν οι παρενεργεις του φαρμακου για να μπορουσε να επικοινωνησει με τον εξω κοσμο ? 

                   ==================================

Δεν ηξερε καν ποσος χρονος ειχε περασει αλλα οι λυγμοι στους οποιους ειχε ξεσπασει η μητερα της δεν της αφηναν κανενα περιθωριο παρερμηνειας. Τα λεγομενα του γιατρου επιβεβαιωσαν τους χειροτερους φοβους της. Το ειχαν παρει αποφαση, ειχαν ολοι συμφωνησει σ' ενα πραγμα, δεν ειχε πια νοημα να την τυραννανε, επρεπε να την λυτρωσουν απο την κατασταση στην οποια ειχε βρεθει. Ενοιωσε την ζεστασια απο τα χερια τους καθως την χαιδευαν σ' ενα χαδι που, αλλοιμονο, εμοιαζε να ειναι χαδι αποχαιρετισματος. Ουρλιαζε μεσα της σε μια υστατη προσπαθεια ν' ακουστει, να μην τραβηξουν την πριζα απο το μηχανημα που γι αυτους την κρατουσε ζωντανη αλλα συντομα καταλαβε πως οτι και να δοκιμαζε ηταν ματαιο. Θα την δολοφονουσαν διχως να το ξερουν εν ψυχρω και δεν θα το μαθαιναν ποτε. Μια ανυπερβλητη κουραση σε συνδυασμο με απογνωση, απελπισια, θλιψη και θυμο την κατελαβε. Μετανοιωνε που ειχε παρακουσει τις εντολες του γιατρου για το φαρμακο, μετανοιωνε για πολλα μα δεν υπηρχε τροπος να διορθωσει κατι. Θα προσπαθουσε αλλη μια φορα, θα προσπαθουσε μηπως και καταφ.....

                                                                         ΤΕΛΟΣ

     

                                 Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                                                         ΚΕΦΑΛΑΙΟ 61

-'Μεχρι στιγμης καλα τα πηγαμε' ειπε η Ταμελ. 'Ενεργοποιησαμε τον συναγερμο, σε λιγο ολοι της O.A.A θα εχουν μαζευτει εδω, η Γκαλορ και η Ναννινγκ θα φτασουν ευκολα στο διαστημοδρομιο, μηπως πρεπει κι εμεις να παμε να τις βρουμε πριν ειναι αργα' ?

Ολοι κουνησαν καταφατικα τα κεφαλια τους.

-'Εσεις ξερετε τα κατατοπια' συνεχισε η Ταμελ απευθυνομενη στον Φορνακ και τον Μινκαρ 'προχωρηστε μπροστα κι εμεις ακολουθουμε' προσθεσε κλεινοντας το ματι στην Σενζεν. 

'Απο δω λοιπον κοριτσια' ειπε χαριτολογωντας ο Μινκαρ δειχνοντας την αρχη ενος διαδρομου.

Αν ολα πηγαιναν καλα σε εικοσι λεπτα το πολυ θα βρισκονταν κι αυτοι στο διαστημοδρομιο οπου θα τους περιμεναν η Γκαλορ και η Ναννινγκ. Θα αρπαζαν ενα σκαφος και εφευγαν απο κει το συντομοτερο δυνατον πριν τα τσιρακια του Μετγκον τους επαιρναν καν χαμπαρι. Θα ηταν ισως η πιο ευκολη αποδραση που θα ειχαν πραγματοποιησει ποτε στην καρριερα τους. 

Αρκει να πηγαιναν ολα καλα βαση του σχεδιου που ειχαν εκπονησει. 

                               =======================

Δεν πηγαν. Ειχαν προσεξει την διακριτικη παρουσια των αντρων της ασφαλειας, δεν προσπαθουσαν να τους συλλαβουν αλλα μαεστρικα τους απεκοπταν σταδιακα τις προσβασεις προς το διαστημοδρομιο. Ηταν η Ταμελ αυτη που ειδε ολοκληρωμενο το σχεδιο στο μυαλο της.

-'Μας οδηγουν εκει που θελουν' ειπε. 'Καπου μας εχουν στησει παγιδα και μας σπρωχνουν να πεσουμε μεσα. Ισως κανουν το ιδιο ακριβως και στην Γκαλορ με την Ναννινγκ'.

-'Την ιδια αισθηση εχω κι εγω' ειπε ο Φορνακ. 'Αλλαγη σχεδιου τωρα' προσθεσε.

Οι υπολοιποι τρεις τον κοιταξαν περιμενοντας ν' ακουσουν τι ειχε σκεφτει.

-'Εδω χωριζουμε κι εμεις' ειπε ο ανθρωπος του Κρουξ. 'Εγω με τον Μινκαρ θα τους παρασυρουμε προς το τμημα κεντρικου ελεγχου. Ειναι ζωτικης σημασιας χωρος για την ευρρυθμη λειτουργια της O.A.A, θα πρεπει να κανουν τ' αδυνατα δυνατα να μην μας αφησουν να φτασουμε εκει. Με λιγοτερα εμποδια μπροστα σας θα φτασετε ευκολα στις αλλες' συμπληρωσε.

Ο Μινκαρ κουνησε καταφατικα το κεφαλι, ηταν το μονο που μπορουσε να γινει.

                  ====================================

-'Και σεις ? Τι θα γινει με σας' ? ρωτησε η Σενζεν.

Ο Μινκαρ ανασηκωσε τους ωμους του, σημαδι πως δεν ειχε ιδεα για την δικη τους καταληξη.

-'Φαφλατας και υπεροπτης' εκανε η Ταμελ δειχνοντας τον Φορνακ 'αλλα κατι μου λεει πως θα στεναχωρηθω αν δεν τα καταφερεις στο τελος' προσθεσε και του χαμογελασε.

-'Ευχαριστω για την ανησυχια που δειχνεις και για την δικη μου τυχη' ειπε ειρωνικα ο Μινκαρ.

-'Θα ερθω μαζι σας' πεταχτηκε η Σενζεν. 'Εχουμε περισσοτερες ελπιδες να τα καταφερουμε, συν το γεγονος πως θα τραβηξουμε πιο πολλους φρουρους πανω μας. Εσυ πρεπει οπωσδηποτε να φτασεις στις αλλες' προσθεσε κοιτωντας την Ταμελ. Για λιγο δεν μιλησε κανεις.

-'Ενταξει' ειπε στο τελος η Κηρα 'θα το κανουμε ετσι. Να ξερετε πως θα εχετε καμποσο χρονο για να μας προλαβετε' συμπληρωσε ενω εξαφνα εδινε ενα βαθυ φιλι στον Φορνακ.

-'Φερτους πισω και τους δυο' ειπε στην Σενζεν και διχως δευτερη λεξη απομακρυνθηκε.

-'Θα προσπαθησω' μουρμουρισε η Κηρα ενω η Ταμελ χανοταν στο βαθος.

                    ==================================

-'Εξι βλεπω' ψιθυρισε η Ναννινγκ δειχνοντας τους φρουρους ασφαλειας που βρισκονταν στον χωρο του διαστημοδρομιου. 'Αν ειναι μονο τοσοι δεν ειναι προβλημα'.

Η Γκαλορ προσπαθησε να ελεγξει εξονυχιστικα τον χωρο μα εβλεπε οτι και η Ναννινγκ.

-'Παμε' ειπε στην Κηρα 'μολις φτασουμε κοντα ειναι του χεριου μας'.

Αρχισαν να περπατανε αμεριμνα προς τους φρουρους. Αυτοι μολις τις ειδαν παραξενευτηκαν μα δεν εκαναν κατι εκτος απο το να τις παρακολουθουν. Οταν εφτασαν σε αποσταση αναπνοης τοτε ο επικεφαλης τις διεταξε να σταματησουν με το οπλο προτεταμενο.

-'Μεχρι εκει' ειπε. 'Κανεις δεν παει παραπερα χωρις αδεια. Θα πρεπει'...

Δεν αποσωσε την φραση του. Η λεπιδα της Γκαλορ χωθηκε βαθια κατω απο το πηγουνι του σκοτωνοντας τον ακαριαια. Πριν το αψυχο σωμα πεσει στο πατωμα η Κηρα ειχε ηδη ορμησει στον δευτερο φρουρο και το αλλο μαχαιρι της του διαπερνουσε την καρδια.

Παραλληκα η Ναννινγκ ειχε ηδη κι αυτη αναλαβει δραση.

               ========================================

Ο πιο κοντινος σ' εκεινη φυλακας δεν ακουσε ποτε το τσακισμα του σβερκου του, απλα σωριαστηκε κατω μ' ενα βλεμμα αποριας στα νεκρα, απλανη ματια του. Ταυτοχρονα η Κηρα πηδηξε δεξια αποφευγοντας μια ριπη απο το οπλο του πρωτου φρουρου που αντιδρουσε.

Η βουτια την βοηθησε να τον πλησιασει, τα ποδια της σαρωσαν τα δικα του γκρεμιζοντα τον κατω ενω ταυτοχρονα η λεπιδα της καρφωνοταν στο δεξι του ματι σχεδον μεχρι την λαβη.

Οι επαναληπτικες, απελπισμενες ριπες του τεταρτου φρουρου προς την Γκαλορ πετυχαν ολες το αψυχο σωμα του δευτερου φυλακα που η Κηρα κρατουσε μπροστα της σαν ασπιδα. Παραλληλα το οπλο του ηταν ηδη στα δικα της χερια και μ' αυτο τον γαζωσε κυριολεκτικα. Ειχε απομεινει μονο ενας αλλα παρα το αρχικο του σαστισμα, οι θανατοι των συναδελφων του του εδωσαν τον χρονο ν' ανασυνταχθει. Την στιγμη που η Ναννινγκ χυμουσε επανω του προλαβε να ριξει μια ριπη πετυχαινοντας την Κηρα στον αερα. Ο ανεμος αυτοπεποιθησης που φυσηξε ξαφνικα μετα την απροσμενη επιτυχια του ουσιαστικα τον αποδιοργανωσε και πρακτικα του κοστισε τη ζωη του.

              ======================================

Πριν προλαβει ν' αποτελειωσει την τραυματισμενη Κηρα ειχε πεσει νεκρος απο το οπλο που κρατουσε η Γκαλορ. Η τελευταια αδιαφορησε για τον νεκρο φρουρο κι ετρεξε πανω απο την Ναννινγκ το ρουχο της οποιας ειχε αποκτησει ενα εντονο, αλικο χρωμα που εξαπλωνοταν γοργα.

-'Εισαι καλα' ? ρωτησε με αγωνια. 'Που σε πετυχε ? 

-'Καλα ειμαι' απαντησε η Κηρα με πνιγμενη φωνη. 'Εδω ψηλα στον ωμο με βρηκε, δεν ειναι κατι σοβαρο' προσθεσε ενω εκανε μια γκριματσα πονου.

-'Πρεπει να σταματησουμε την αιμορραγια' ειπε η Γκαλορ ενω ταυτοχρονα εσκιζε ενα κοματι απο το ρουχο που φορουσε και το εδενε πανω στο τραυμα της Ναννινγκ. 'Δεν μπορει να γινει κατι αλλο τωρα αλλα μολις φυγουμε και φτασουμε στον Γκαβαρντα θα σε δει γιατρος' συμπληρωσε.

-'Και ποτε ακριβως φευγουμε' ? ρωτησε η Ναννινγκ που συνεχιζε να κραταει τον ωμο της.

-'Μολις ερθουν και υπολοιποι' απαντησε η Γκαλορ. 'Και η αληθεια ειναι πως ο χρονος που τους απομενει για να φτασουν εδω λιγοστευει συνεχως στην κλεψυδρα'. 

                  ===================================

-'Αν περασουμε αλωβητοι ετουτον τον διαδρομο' ειπε ο Φορνακ ενω παραλληλα εδειχνε με το χερι του τον διαδρομο που ανοιγοταν μπροστα τους 'μετα τα πραγματα γινονται πιο ευκολα. Με λιγη τυχη θα καταφερουμε να φτασουμε στο τμημα κεντρικου ελεγχου, εκει θα κλεισουμε το συστημα διατηρησης αποθηκευμενου ηλιακου φωτος προκαλωντας εκρηξη στις κυψελες. Αυτο σιγουρα θα τραβηξει ολη την ασφαλεια πανω μας, ετσι θα δωσουμε χρονο στην Ταμελ να φτασει στο διαστημοδρομιο που την περιμενουν οι αλλες. Καταλαβαμε ολοι τι πρεπει να κανουμε' ?

-'Κι εμεις' ? ρωτησε η Σενζεν. 'Τι προβλεπει το σχεδιο για μας' ?

Ο Φονκαρ την κοιταξε και χαμογελασε αλλα ο Μινκαρ ηταν αυτος που απαντησε.

-'Σχεδιο βλεποντας και κανοντας κι οτι θελει ας γινει' ειπε. 'Πως σου μοιαζει αυτο για επιλογη' ?

-'Αριστουργημα' ειπε η Κηρα 'δεν θα μπορουσα να σκεφτω κατι καλυτερο' προσθεσε ειρωνικα.

Τα πυρα απο την αλλη μερια του διαδρομου τους εξαναγκασαν να εγκαταλειψουν τα λογια. 

Τα ζορικα ηταν μπροστα τους και θ' απαιτουσαν ολες τις ικανοτητες τους.

                 ======================================

Διεσχισαν τον διαδρομο δια πυρος και σιδηρου. Οταν εφτασαν στην πορτα του τμηματος κεντρικου ελεγχου ειχαν ηδη αφησει πισω τους επτα πτωματα απο τα τσιρακια του Μετγκον ενω οι ιδιοι ειχαν να υποβασταζουν τον Μινκαρ που ειχε δεχτει χτυπημα ψηλα, στον μηρο του δεξιου ποδιου. Παραδοξως οι προσωπικες τους καρτες ηταν ακομα ενεργες, ετσι η πορτα ανοιξε αυτοματα. Ορμησαν ολοι μεσα πλην του Μινκαρ που δεν ακολουθησε.

-'Θα σας παρει λιγο χρονο μεχρι να προγραμματισετε την εκρηξη' ειπε 'κι εδω, σε λιγο ο τοπος θα βριθει φρουρων. 'Θα σας κερδισω οσο χρονο μπορω αλλα δεν ειναι τωρα η ωρα για να τεμπελιασετε' προσθεσε κι εκλεισε την πορτα. Με το οπλο του πυροβολησε το μηχανημα αναγνωρισης για να μην υπαρχει τροπος να μπορει κανεις να μπει μεσα. Μετα ελεγξε το οπλο του, γεμισε και κρυφτηκε σε μια εσοχη περιμενοντας την ασφαλεια της O.A.A ανα πασα στιγμη.

-'Κανε οτι πρεπει να κανεις γρηγορα' ειπε η Σενζεν στον Φονκαρ ενω καλυπτοταν πισω απο μια κονσολα. 'Οι πρωτοι που θα διαρρηξουν την πορτα θα βλαστημησουν' προσθεσε.

               =====================================

Ο Μινκαρ δεν φαινοταν πια αναμεσα στα τοσα πτωματα των φρουρων που ειχε εξοντωσει. Οι εναπομειναντες προσπαθουσαν με καθε τροπο να παραβιασουν την πορτα, η Σενζεν τους περιμενε με το δαχτυλο στην σκανδαλη ενω ο Φονκαρ δουλευε πυρετωδως πανω σ' εναν υπολογιστη.

-'Ξερεις' ειπε ενω τα δαχτυλα του πετουσαν πανω στο πληκτρολογιο 'εκανα ενα μικρο λαθος στους υπολογισμους μου αλλα δεν ξερω πως θα το παρεις' προσθεσε.

-'Λεγε' απαντησε η Κηρα ενω πυροβολουσε τον πρωτο που ειχε μπει μεσα στο δωματιο.

-'Η εκρηξη δεν θα ειναι μεμονωμενη, θα προκληθει αλυσιδωτη αντιδραση και θ' ανατιναχτουν κι αλλα τμηματα' ειπε ο Φονκαρ. 'Αν εχω υπολογισει σωστα εμεις ειμαστε η τριτη εκρηξη'.

-'Νομιζα πως ηταν κατι σοβαρο' ειπε η Κηρα που δεχοταν εναν πυροβολισμο στο στηθος αλλα ανταπεδιδε ταυτοχρονα με οσες δυναμεις της απεμειναν. 'Πατα το αναθεματισμενο κουμπι, τι περιμενεις'? προλαβε να ολοκληρωσει πριν πεσει νεκρη απο τα πυρα των φρουρων.

Ο Φονκαρ το πατησε και προλαβε να χαμογελασει πριν πεσει κι εκεινος νεκρος απο τις ριπες. 

             ======================================

-'Ποση ωρα ακομα θα περιμενουμε' εκανε η Ναννινγκ βλεποντας πως η ωρα περνουσε αλλα κανεις δεν εμφανιζοταν. 'Μηπως θα επρεπε'...

Τα λογια της τα διεκοψε αποτομα μια τρομακτικη εντασεως εκρηξη που ακολουθηθηκε λιγα δευτερολεπτα μετα απο μια δευτερη. Οι Κηρες κοιταχτηκαν μεταξυ τους.

Στην τριτη εκρηξη ηξεραν πως η αναμονη ειχε τελειωσει, ηταν ωρα να φυγουν.

Το σκαφος ηταν πανευκολο στο χειρισμο, ηταν ετοιμες να εγκαταλειψουν εκεινη τη σφηκοφωλια. 

-'Απο τοτε που ξεκινησε αυτο τα πραγματα πανε απο το κακο στο χειροτερο' ειπε η Ναννινγκ κοιτωντας την Γκαλορ που πλοηγουσε το σκαφος εξω απο τις εγκαταστασεις της O.A.A.

Η Κηρα δεν ειχε βγαλει κουβεντα μα το προσωπο της ηταν λες σκαλισμενο απο πετρα.

-'Θα ανασυνταχτουμε στον Γκαβαρντα' ειπε καποια στιγμη με φωνη απολυτα αποφασιστικη. 'Ελπιζω να βρουμε εκει την Μεριτα' προσθεσε. 'Θα χρειαστουμε καθε βοηθεια που μπορουμε να εχουμε' συμπληρωσε 'αν θελουμε να τελειωνουμε με την πληγη που λεγεται Μετγκον'.

  

 

 

                                                         FANI MAURO

                                                                            404

Η πορτα ανοιξε στο τριτο χτυπημα. Οτι και να ειχε σχεδιασει να πει ο επισκεπτης εξανεμιστηκε μολις η ενοικος ανοιξε. Η γυναικα τον κοιταξε με απορια περιμενοντας ν' ακουσει τι θα πει.

-'Εγω...' ψελλισε ο αντρας 'θελω να πω...εδω δεν ειναι το 404' ?

-'Εδω, ναι' απαντησε η γυναικα 'το γραφει και στην πορτα' προσθεσε κι εδειξε με το χερι. 'Τι θα θελατε ? Μπορω να βοηθησω σε κατι' ?

-'Τωρα εγω...' εκανε κομπιαστα ο αντρας 'μαλλον εχω κανει λαθος, χιλια συγγνωμη για την ενοχληση, δεν...αλλη πορτα ηθελα...καταλαβαινετε' συμπληρωσε ακομα μεσα στην σαστιμαρα του.

-'Δεν καταλαβαινω αλλα οπως νομιζετε' ειπε απαθεστατα η γυναικα  'καλη σας μερα και καλη τυχη σε οτι ψαχνετε' προσθεσε κι εκλεισε την πορτα τελειωνοντας οριστικα την συζητηση.

Ο αντρας παρεμεινε για λιγο ακομα μπροστα στην κλεισμενη πορτα. Το βλεμμα του ειχε εστιασει στο νουμερο που αναγραφοταν ευδιακριτα. 404. Πως ηταν δυνατον ? Ηταν σιγουρος πως δεν ειχε κανει λαθος αλλα αυτο...Απομακρυνθηκε βυθισμενος στις σκεψεις του.

                     =================================

Η Τζορνταν Πιννοκ βηματιζε σαν το θηριο στο κλουβι προσπαθωντας να βρει μια δικαιολογια.

-'Λοιπον, καφε ζητησα προσφατα, ζαχαρη επισης, κετσαπ που ξεμεινα, τι αλλο τωρα, τι αλλο'...

Το προσωπο της φωτιστηκε εξαφνα. Βγηκε απο το διαμερισμα και χτυπησε την απεναντι πορτα.

Το αυστηρο προσωπο της γυναικας που ανοιξε την κοιταξε εξονυχιστικα απο την κορυφη μεχρι τα νυχια. Πριν προλαβει η Τζορνταν να μιλησει την ειχε ηδη προλαβει.

-'Παρακαλω' ? ειπε με συμπαγη, μεταλλικη φωνη.

-'Ειμαι η Τζορνταν απο απεναντι, το 404, και ηθελα' αρχισε να λεει ενω ταυτοχρονα προσπαθουσε να δει πανω απο τον ωμο της συνομιλητριας της στο εσωτερικο 'αν μπορουσε ο Αλαν να μου δανεισει δυο αυγα' συμπληρωσε απλωνοντας ενα τεραστιο χαμογελο στο προσωπο της.

Η γυναικα συνεχιζε να την κοιταει διχως ν' αρθρωσει λεξη. Εντελως αναπαντεχα, κατι που η Τζορνταν δεν το ειδε καν να ερχεται, της εκλεισε την πορτα καταμουτρα.  

Για μερικα δευτερολεπτα η κοπελα απεμεινε να στεκεται στον διαδρομο αποσβολωμενη.

                ====================================

Ειχαν περασει ελαχιστα λεπτα απο την στιγμη που ειχε επιστρεψει στο διαμερισμα της προσπαθωντας να εξηγησει αυτην την τοση αγενη συμπεριφορα οταν χτυπησε η πορτα.

Ο Αλαν στεκοταν απ' εξω κρατωντας μερικα αυγα στα χερια του.

-'Σου ζητω συγγνωμη για την συμπεριφορα της αδελφης μου' ειπε 'αλλα σαν μεγαλυτερη που ειναι πιστευει ακομα και τωρα πως πρεπει να με προστατευει απο τους πειρασμους που με τριγυριζουν. Ειναι λιγακι ιδιοτροπη αλλα κατα βαθος δεν ειναι κακια' προσθεσε.

-'Ω, μα δεν εγινε κατι' ειπε η Τζορνταν ανακουφισμενη που η μυστηρια αποδειχθηκε τελικα αδελφη του Αλαν 'την καταλαβαινω απολυτα. Ηρθε για επισκεψη' ?

-'Ναι, θα μεινει το σαβ/κο, Δευτερα πεταει για πισω'.

Της ηρθε μεχρι την ακρη της γλωσσας να ρωτησει που ηταν εκεινο το 'πισω' αλλα συγκρατηθηκε.

-'Τ' αυγα που ζητησες' ειπε ο Αλαν 'μου τα δινεις οταν ευκαιρησεις' προσθεσε, της χαμογελασε και αφου την καληνυχτισε επεστρεψε στο διαμερισμα του.  

                   ====================================

Περιμενε πως και πως να ερθει η Δευτερα για να επισκεφθει και παλι τον Αλαν. Δεν ηταν η μονη που τον ειχε βαλει στο ματι αλλα ηξερε πως στην κουρσα της κατακτησης ηταν επικεφαλης. Μεχρι στιγμης δεν ειχε προχωρησει η ολη κατασταση περα απο καποιες τετοιες περιπτωσεις αλλα βαθια μεσα της ηξερε πως λιγη υπομονη χρειαζοταν για να ειχε το επιθυμητο αποτελεσμα.

Και σημερα ειχε ενα προαισθημα πως το επιπλεον βημα που ηθελε ηταν στα σπαργανα .

Ο ηληκιωμενος κυριος που ανοιξε την πορτα του 402 την κοιταξε τοσο απορημενα οσο τον κοιτουσε και η Τζορνταν. Μα τι γινοταν εδω, παρελαση απο συγγενεις ειχε αυτος ο χριστιανος ?

-'Εφερα κατι αυγα που ειχα δανειστει πισω στο Αλαν' ειπε. 'Ειναι μεσα' ?

-'Δεν υπαρχει τετοιο ονομα εδω κοριτσι μου, εμενα με λενε Ρομπερτ' απαντησε ο γερακος. 'Ποιος ειναι αυτος ο Αλαν που ζητας ? Μηπως εκανες λαθος στο νουμερο ? Εδω ειναι το 402'.

Η ευγενεια του γερακου της επετρεψε να συνεχισει την συνομιλια μεχρι τη στιγμη που καταλαβε πως στο 402 δεν υπηρχε κανενας Αλαν, μονο ο ηλικιωμενος ενοικος με το ονομα Ρομπερτ. 

                  ===================================

Οσο και να προσπαθουσε να δωσει μια εξηγηση της ηταν αδυνατον. Δυο μερες πριν στο 402 υπηρχε ο παιδαρος Αλαν, τωρα εμοιαζε σαν να μην ειχε υπαρξει ποτε. Η πρωτη φαεινη ιδεα που της ηρθε εκτελεστηκε αμεσα. Η Σαλλι στο 401, ειχε δει τον Αλαν, τον ηξερε και μαλιστα τον λιγουρευοταν. Ισως ηξερε κατι που η ιδια αγνοουσε, επρεπε να την επισκεφθει αμεσα.

-'Ποιος Αλαν Τζο' ? ρωτησε εκπληκτη. 'Στο 402 μενει ο γερο-Ρομπερτ, τι ειναι αυτα που λες' ?

Οτι της ειπε η Σαλλι της ειπε και το ζευγαρι στο 403. Δεν υπηρχε Αλαν στο 402, ο παππουλης εμενε εκει, ποιος ηταν αυτος ο Αλαν ? Και γιατι οι υπολοιποι δεν τον ειχαν δει ποτε ?

Ενοιωθε να χανει τα λογικα της. Ολοι τον ηξεραν τον Αλαν, γιατι προσποιουνταν πως δεν τον ηξεραν ? Η Σαλλι τον γυροφερνε, ο αντρας στο 403 ειχε δει μαζι του ενα σωρο αγωνες μπειζμπολ, ολοι τον ηξεραν, τον εκαναν παρεα, του μιλουσαν. Τι σχεδιο ηταν αυτο ?  Σιγουρευτηκε πως κατι δεν πηγαινε καλα μαζι της οταν ρωτησε τον θυρωρο και τον εργενη του κατω οροφου που μιλουσε με τον Αλαν. Κανεις ποτε δεν ειχε δει η ηξερε καποιον μ' αυτο το ονομα. Δεν υπηρχε Αλαν.

                           ==============================

Απ' οσα της ειχε πει ο ψυχιατρος που επισκεπτοταν τις τελευταιες δυο βδομαδες ειχε συγκρατησει μονο πως αυτο ηταν κατι που μπορουσε να συμβει στον οποιονδηποτε. Το πως, το γιατι κι ολα τα υπολοιπα δεν τα ειχε καν συγκρατησει, το μυαλο της επεμενε να κρατα μονο επιλεκτικα οτι ηθελε και το μονο που χρειαζοταν η Τζορνταν ηταν να συνελθει συντομα. Και η αληθεια ειναι πως ειχε κανει εντυπωσιακη προοδο μεχρι τη στιγμη που δεχτηκε το επομενο χτυπημα, ενα χτυπημα που την γεμισε απροσμενα με τρομο, φοβο και ανασφαλεια.

Ο διαφημιστης του 401 ορκιζοταν σε θεους και δαιμονες πως δεν ειχε υπαρξει ποτε καμια Σαλλι στο διαμερισμα του, αυτος ηταν ο μοναδικος ενοικος εδω και καιρο και τα λεγομενα του πιστοποιησε και το ζευγαρι του 403 αλλα και ο θυρωρος. Τελεια. Μετα τον Αλαν δεν υπηρχε ουτε Σαλλι. Η εχανε το μυαλο της η κατι αλλο συνεβαινε που δεν μπορουσε να εξηγησει.

Δεν ειχε νοημα να συνεχισει τον ψυχιατρο, η θεραπεια οπως δεν δουλεψε την πρωτη φορα δεν θα δουλευε και τωρα. Επρεπε μονη της να βρει την λυση σ' αυτο το μυστηριο.

                      =================================

Λυση δεν βρηκε ποτε, τουναντιον το μυστηριο πυκνωσε περισσοτερο λιγο αργοτερα. Επρεπε να της κανει εντυπωση που στο 403 δεν υπηρξε ποτε ζευγαρι που να εμενε εκει ? Ολοι οι υπολοιποι αυτο υποστηριζαν, ποια ηταν αυτη που θα προσπαθουσε να τους πεισει για το αντιθετο ?

Ηταν καθισμενη στο καναπε του διαμερισματος της σε κυριολεκτικα μαυρα χαλια. Τα χερια της ετρεμαν και δεν μπορουσε καν να τα ελεγξει πια, στα ματια της υπηρχαν μαυροι κυκλοι απο την αυπνια αφου πια ο υπνος ειχε γινει ειδος πολυτελειας ενω η ολιγοημερη αδεια που ειχε παρει απο την δουλεια της σιγουρα θα επιμηκυνοταν κατα πολυ. Εβγαινε σπανια πια απο το διαμερισμα, ειχε κοψει πια καθε επαφη με τους αγνωστους νοικαρηδες, τα βραδια διπλοκλειδωνε την πορτα, απεφευγε ακομα και το τηλεφωνο λες και καποια φωνη θα την ενημερωνε πως καλο θα ηταν να ετοιμαζεται γιατι σιγα σιγα ερχοταν και η δικη της ωρα. Αυτη ηταν και η μοναδικη σκεψη με ψηγματα λογικης που ειχε κατορθωσει να κανει απο τοτε που ειχε ξεκινησει ολο αυτο.

Αυτη η σκεψη την πανικοβαλλε και την καταρρακωσε ακομα περισσοτερο.

                       ===============================

Απ' ολους τους ενοικους του τεταρτου οροφου η μονη που ειχε απομεινει, συμφωνα παντα με την κατασταση του μυαλου της, ηταν η ιδια. Ολοι οι αλλοι ειχαν μυστηριωδως παψει να υπαρχουν. 

Και πως το ηξερε πως δεν ηταν τωρα η σειρα της ? Σκεφτηκε σκηνη που οι νεοι ενοικοι θα ορκιζονταν ο ενας στον αλλο πως στο 404 δεν ειχε υπαρξει ποτε ενοικος με το ονομα Τζορνταν, που δουλευε σαν επιμελητρια σε περιοδικο μοδας και βρισκοταν εκει τουλαχιστον δυο χρονια και ξεσπασε σ' ενα παρανοικο, αρρωστημενο γελιο. Ταυτοχρονα η σκεψη αυτη και μονο αντλησε απο καπου μεσα της την θεληση να μην επιτρεψει να συμβει ποτε κατι τετοιο. Αυτο που ειχε συμβει στους αλλους δεν θα επετρεπε ποτε να συμβει στην ιδια. Χρειαζοταν απλα να καταστρωσει ενα σχεδιο που αν ακολουθουσε κατα γραμμα θ' απεφευγε μια τετοια φρικαλεα καταληξη.

Οι επομενες κινησεις της ηταν κρισιμες, θα χρειαζοταν και την τελευταια ικμαδα δυναμεων που διεθετε για να τα βγαλει περα. Παραλληλα ηξερε πως αν δεν ελυνε αυτο το μυστηριο το μυαλο της θα βρισκοταν παντα στην κοψη του ξυραφιου με κινδυνο να γλυστρησει στην αβυσσο.

                   ===================================

Μπηκε μεσα στο διαμερισμα του φανερα προβληματισμενος. Ειχε αποκλεισει ηδη την θεωρια συνομωσιας, κι αυτο οχι μονο γιατι το εβλεπε δυσκολο ολοι μαζι να ειχαν συννενοηθει να πουν τα ιδια πραγματα αλλα γιατι ξεκαθαρα ολοι ηταν απολυτα ειλικρινεις. Αυτο δυσκολευε ακομη περισσοτερο τα πραγματα αφου καθε φυσιολογικη εξηγηση ειχε αποκλειστει.

Χρειαζοταν ενα ποτο, ψεματα, ενα μονο δεν θα εκανε τιποτα, χρειαζοταν μια γενναια δοση απο αλκοολ μηπως κι ετσι κατορθωνε να φερει τον εαυτο του σε μια ισορροπια. Κοιταξε εντονα το πανω συρταρι του γραφειου του μα δεν ειχε ακομα το κουραγιο να παει μεχρι εκει. Ηξερε ομως πως αργα η γρηγορα θα επρεπε να το ανοιξει, να παρει το περιεχομενο του και να το διαβασει.

Φοβοταν. Φοβοταν το τι θα διαβαζε. Δεν ηξερε καν αν ηταν προετοιμασμενος για κατι τετοιο.

Αδειασε μονορουφι το ποτηρι, το ξαναγεμισε κι εν ριπη οφθαλμου το ξαναδειασε. Δεν ειχε νοημα να το αναβαλλει, αυτο που επρεπε να γινει θα γινοταν. Πηρε μια βαθια ανασα, ανοιξε το συρταρι κι εβγαλε απο μεσα το περιεχομενο του, ενα λευκο φακελο χωρις κανενα στοιχειο επανω του.

                    ===================================

Το χαρτι επεσε απο τα χερια του στο πατωμα. Δεν εκανε καν τον κοπο να σκυψει να το μαζεψει. Ολα οσα ειχε διαβασει στεκονταν τωρα μπροστα του, τον κοιτουσαν ειρωνικα και χαμογελαγαν. 

Τωρα ηξερε τι ειχε συμβει, ηξερε ακομα πως υπηρχε ενδεχομενο να συμβει και σ' αυτον. Η Τζορνταν ηταν υπεραναλυτικη, του εξηγουσε τα παντα κι αυτα που διαβασε δεν ηταν αποτελεσμα ενος διαταραγμενου μυαλου. Η Τζορνταν ειχε υπαρξει ενοικος του 404, το αποδεικνυαν οσα ειχε γραψει σ' εκεινο το γραμμα και του ειχε δωσει λιγο καιρο πριν εξαφανιστει. Σε μια οποιαδηποτε αλλη περιπτωση θα μπορουσε να το αμφισβητησει ψαχνοντας λυσεις, εξηγησεις και δικαιολογιες παντου. Μα στην συγκεκριμενη περιπτωση δεν γινοταν. Αυτο που υπηρχε μεσα στο διπλωμενο γραμμα δεν αφηνε καμια αμφισβητηση. Αν το εκανε ουσιαστικα μηδενιζε τον εαυτο του.

Του ειχε γραψει τι υπηρχε, δεν εβρισκε λογο να το δει. Ετσι κι αλλιως ηξερε τι ηταν. Πως θα μπορουσε να ξεχασει την υπαρξη της φωτογραφιας της Τζορνταν μαζι του, εξω ακριβως απο το διαμερισμα του, το 401, λιγες μερες πριν η Τζορνταν εξαφανιστει για παντα ?

                                                                    ΤΕΛΟΣ