Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                                                          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 70

-'Εχεις νεα λοιπον' εκανε ο Γκριντλοκ. 'Καλα η ασχημα' ?

-'Νεα ειναι' απαντησε η Ρισανι. 'Τα μεταφραζεις οπως θελεις'.

Ο Γκριντλοκ καταλαβε πως η ελλειψη χιουμορ εκ μερους της Διαστικτης δεν του αφηνε περιθωρια γι αλλα λογοπαιγνια κι ετσι συνταχθηκε με τον τροπο της.

-'Πες μου εσυ και θα τ' αξιολογησω εγω'.

-'Μολις εφτασε στον Γκαβαρντα ο Αζεμουρ. Ειναι μαζι με αλλους δυο που δεν ξερω ποιοι ειναι'.

-'Εγω δεν ξερω ποιος ειναι αυτος ο Αζεμουρ που λες. Θα επρεπε να τον γνωριζω' ?

-'Εχεις δικιο, δεν τον ξερεις γιατι δεν τον γνωρισες ποτε. Ο Αζεμουρ, εγω και ο Ουρσιντ ο Ανεμελος βρισκομαστε στο ιδιο στρατοπεδο με τον Ορκοφυλακα και τον Ελλερυ Βαν Ντερ Εις'.

-'Αυτα λοιπον, για να μαθαινεις, εγω τα λεω οχι μονο καλα νεα αλλα καταπληκτικα. Απομενει να μαθουμε ποιοι ειναι αυτοι οι δυο που ειναι μαζι του, ετσι' ?

-'Τα καταπληκτικα σου νεα σε λιγο θα βρισκονται εδω' απαντησε η Ρισανι.

             =======================================

-'Που ησουνα ? Εξαφανιστηκες ολο το βραδυ, ανησυχησα' ειπε η Ναννινγκ.

-'Εχεις δικιο, ανοησια εκ μερους μου να μην σε ειδοποιησω' απαντησε η Γκαλορ. 'Αλλα ηταν τοσο ιδιαζουσα η περιπτωση που κυριολεκτικα ξεχαστηκα εντελως'.

-'Ελπιζω να αξιζε τον κοπο' εκανε η Ναννινγκ και η Γκαλορ χαμογελασε.

Της εξιστορησε οτι ειχε συμβει παραλειποντας εντεχνως συγκεκριμενες λεπτομερειες. Η Ναννινγκ την ακουγε προσεκτικα και το ενα της φρυδι ανυψωθηκε μολις ολοκληρωσε την αφηγηση της.

-'Κοιμηθηκες μαζι του' εκανε με σιγουρια. 'Με παρατησες εδω στο ξενοδοχειο διχως να ξερω τι σου ειχε συμβει γιατι κοιμηθηκες μ' εναν παλιο σου εραστη' κατεληξε.

-'Αν ηθελες να συνταξεις μια περιληψη σε οσα σου ειπα φανταζομαι πως ειναι αυτη' ειπε η Γκαλορ αναστεναζοντας. 'Ο Γκριντλοκ ειναι ενας ασταθμητος παραγοντας οπως και να εχει'.

-'Και φυσικα εσυ θα πρεπει να τον σταθμισεις' ειπε η Ναννινγκ. 'Κοιτα, δεν εχω θεμα, το ξερεις αλλα μην αφησεις κατι τετοιο να σε αποπροσανατολισει απο το σχεδιο μας'.  

                   =================================

-'Σχεδιο' ? 'Δεν ηξερα πως εχουμε καποιο σχεδιο. Νομιζα πως το να διαφυγουμε απο την O.A.A ηταν το τελευταιο σχεδιο που ειχαμε κανει. Ποτε καταστρωσαμε νεο' ?

-'Καταλαβαινεις τι λεω' εκανε η Ναννινγκ. 'Ναι, δραπετευσαμε απο την O.A.A, δεν ξερουμε τι εχουν απογινει η Σενζεν με την Ταμελ αλλα το αρχικο και βασικο μας σχεδιο απο την αρχη ηταν πως θα κανουμε αυτο το καθαρμα τον Μετγκον να πληρωσει για ολα οσα εχει κανει'.

-'Εχεις δικιο' μονολογησε η Γκαλορ. 'Μονες μας δεν μπορουμε να κανουμε πολλα, ομως σου ειπα για τον συνασπισμο που εχει δημιουργηθει εναντιον του Μετγκον. Μονο με την βοηθεια τους θα μπορεσουμε να παρουμε την εκδικηση μας κι αυτο σημαινει ενα μονο πραγμα'.

-'Ακριβως' ειπε η Ναννινγκ. 'Οτι δεν πρεπει να σπαταλαμε τον χρονο μας εδω κουβεντιαζοντας ασκοπα. Πρεπει να παμε να τους βρουμε και να δουμε τι σχεδια εχουν για τον Μετγκον. Και, φανταζομαι, τωρα που ξυπνησε το αγριμι στα ποδια σου δεν θα ερθεις ουτε αποψε εδω για υπνο'.

-'Ζηλευεις λοιπον' εκανε η Γκαλορ και ξεσπασαν και οι δυο σε τρανταχτα γελια. 

                   ================================

Ο Γκριντλοκ δεν αναγνωρισε την ψηλη, εμβληματικη φιγουρα που μολις ειχε μπει μεσα στο μπαρ, αναγνωρισε ομως τους δυο αντρες που ακολουθουσαν πισω του.

-'Γκραφ, Κουλσακ. Παντα ησασταν ενα σωρο χαλια μα νομιζω πως αυτη τη φορα ξεπερασατε τον εαυτο σας. Ποιος σας καταντησε ετσι ?

-'Γεια σου και σενα Γκριντλοκ' εκανε ο Γκραφ. 'Σταθερος και αμετακινητος οπως παντα' ?

-'Καθενας σ' αυτο που ξερει καλυτερα' εκανε ο Γκριντλοκ ενω παραλληλα μ' ενα αδιορατο νευμα ζητησε απο τους δυο αντρες να του αποκαλυψουν την ταυτοτητα του νεοφερμενου. Για την ακριβεια ισως δεν ηταν τοσο αδιορατο, ο Αζεμουρ το αντιληφθηκε αμεσως.

-'Αζεμουρ' ειπε αρχοντικα. ' Αν νομιζεις πως τωρα ειναι χαλια θα επρεπε να τους εβλεπες οταν τους συναντησα εγω. Με το ζορι μπορουσαν να περπατησουν'.

-'Αληθεια ειναι' εκανε ο Κουλσακ. 'Αν δεν ηταν ο λεβεντης απο δω να εισαι σιγουρος πως αυτη η κουβεντα δεν θα γινοταν ποτε. Κυριολεκτικα μας γλυτωσε τα τομαρια μας'.

                    ====================================

-'Αυτο σηκωνει ενα δυνατο κερασμα λοιπον' εκανε ο Γκριντλοκ και γεμισε τεσσερα ποτηρια.

Ο πρωτος γυρος εφυγε εν ριπη οφθαλμου και ο Γκριντλοκ τα ξαναγεμισε.

-'Εμενα με συγχωρειτε' ειπε ο Αζεμουρ και κινησε προς το μερος της Ρισανι που παρακολουθουσε τις σκηνες που εκτυλισσονταν. 'Αν με χρειαστειτε εδω θα ειμαι'.

Ο Γκραφ με τον Κουλσακ εκατσαν στο μπαρ και αρχισαν να εξιστορουν στον Γκριντλοκ ολα οσα τους ειχαν συμβει. Ο τελευταιος ακουγε προσεκτικα και απο καιρο σε καιρο συνεχιζε να γεμιζει τα ποτηρια τους. Οταν ολοκληρωσαν την αφηγηση τους εμειναν για λιγο ολοι σιωπηλοι.

-'Αν μη τι αλλο δεν τεμπελιαζατε' εκανε στο τελος. 'Και τωρα τι γινεται' ?

-'Πρεπει να γυρισουμε πισω στον Ελλερυ' εκανε ο Κουλσακ. 

-'Το συντομοτερο δυνατο' προσθεσε ο Γκραφ. 'Εσυ τι θα κανεις' ?

Ο Γκριντλοκ τους κοιταξε προσπαθωντας να καταλαβει τι εννοουσαν.

-'Οτι κανω παντα' απαντησε και ξαναγεμισε τα ποτηρια αλλη μια φορα. 

              ====================================

Η αφιξη της Γκαλορ και της Ναννινγκ εδωσε το εναυσμα για νεα κερασματα. Ο Γκριντλοκ ειχε αρχισει να συνειδητοποιει πως ολα εκεινα τα ατομα τα συνεδεε ενας κοινος τοπος, η εξοντωση του Μετγκον και πολυ συντομα θα επρεπε να βρεθουν στη βαση τους μαζι με τους υπολοιπους για να οργανωθουν. Αυτος παλι, μεχρι εκεινη τη στιγμη, δεν ειχε καποιο λογο να γειρει προς την πλευρα τους. Ο ακρογωνιαιος λιθος του ηταν παντα η ουδετεροτητα, ποτε με τον εναν η με τον αλλο. Ετσι τα ειχε καταφερει τοσο καιρο και λογικα δεν θα επρεπε ν' αλλαξει κατι που ηδη απεδιδε. Ομως η επανεμφανιση της Γκαλορ ηταν ενας παραγοντας που δεν τον ειχε υπολογισει. Αν ηθελε να μεινει μαζι της θα επρεπε να συνταχθει κι αυτος με ολους τους αλλους, αν επεμενε στην ουδετεροτητα του θα εχανε την Γκαλορ και ισως για παντα. Ηταν ενα διλημμα που ηξερε πως θα τον απασχολουσε εντονα αλλα προς το παρον απεφευγε να το αγγιξει. Κοιταξε στο βαθος την Ρισανι που συνομιλουσε με τον Αζεμουρ. Μεσα του ειχε αμφιβολιες αν αυτο το ετεροκλητο πληθος μπορουσε να σταματησει τον Μετγκον, οχι με ολα αυτα που ειχε ακουσει μεχρι στιγμης.

                   ==============================

Συντομα βρισκονταν ολοι μαζι καθισμενοι σ' ενα τραπεζι προσπαθωντας να συντονισουν τις κινησεις τους. Υπηρχαν επι μερους σημεια στα οποια διαφωνουσαν αλλα ολοι μοιραζονταν την ιδια αποψη στο γενικο περιγραμμα. Επρεπε να επιστρεψουν στον Ελλερυ και τον Ορκοφυλακα για να μπορουσαν να εκπονησουν ολοι μαζι τα επομενα βηματα τους. Στο πρωτο που συμφωνησαν ηταν πως ο Αζεμουρ, ο Γκραφ, ο Κουλσακ και η Ναννινγκ θα επρεπε ν' αποχωρησουν αμεσα. Η Ρισανι επεμενε να παραμεινει αφου αυτες ηταν οι οδηγιες που ειχε και συμφωνησαν σ' αυτο ολοι, με την προυποθεση μολις κρινοταν απαραιτητο να επεστρεφε κι αυτη. Η Γκαλορ ηθελε κι αυτη να παραμεινει διχως να εκφραζει ανοιχτα τον λογο για τον οποιο το ηθελε ενω κανεις δεν προσπαθησε να πεισει τον Γκριντλοκ να πραξει το ενα η το αλλο. Ειχε βεβαια φροντισει και ο ιδιος να ξεκαθαρισει πως δεν ηταν στα αμεσα σχεδια του να εγκαταλειψει το μπαρ του, οποτε ολοι, εστω και απροθυμα, συμφωνησαν μαζι του. Αυτος βεβαια περιμενε ουσιαστικα να δει τι θα εκανε η Γκαλορ, το ιδιο δε επραττε κι αυτη εκ μερους της.

                  ================================== 

Η Κηρα εκμεταλλευτηκε μια στιγμη που ο Γκριντλοκ ειχε βρεθει πισω απο το μπαρ και αδραξε  την ευκαιρια να του μιλησει παρα τα αρνητικα νοηματα του τελευταιου.

-'Γιατι θελεις να μεινεις εδω' ? ρωτησε.

-'Οχι τωρα' απαντησε ο Γκριντλοκ 'το βραδυ που θα ειμαστε οι δυο μας'.

Η Κηρα συμφωνησε σιωπηλα κι επεστρεψε στο τραπεζι.

-'Λοιπον, να μην χανουμε χρονο ασκοπα' εκανε ο Αζεμουρ. 'Μαζεψε τα πραγματα σου' ειπε απευθυνομενος στην Ναννινγκ 'φευγουμε το συντομοτερο δυνατον'.

-'Οταν φτασετε πισω ενημερωσε με τι να κανω' του ειπε η Ρισανι και ο Αζεμουρ κουνησε καταφατικα το κεφαλι. 'Δεν νομιζω πως η παρουσια μου εδω πια κρινεται απαραιτητη'.

-'Εμεις ειμαστε πανετοιμοι' εκανε ο Κουλσακ 'ανυπομονω να δω τον Ελλερυ'.

-'Ωραια, αυριο το πρωι εχουμε αναχωρηση λοιπον' εκανε ο Αζεμουρ. 'Νομιζω πως απαιτειται μια τελευταια προποση πριν εγκαταλειψουμε τον Γκαβαρντα' συμπληρωσε.

                ======================================

Η μαυροφορεμενη φιγουρα ετρεξε βιαστικα αναμεσα στα τραπεζια κι εκατσε σ' εκεινο που ενας αντρας μονος του ετρωγε μια Κλεριον λιχουδια. Κοιταξε τριγυρω ανησυχη και μιλησε.

-'Ειχες δικιο. Ο Γκραφ με τον Κουλσακ ηταν. Τους ακολουθησα μεχρι το μπαρ του Γκριντλοκ. Δεν ηταν μονοι τους, μαζι τους ηταν και καποιος που δεν αναγνωρισα, μου εκανε ομως για μισθοφορος. Εκει συναντηθηκαν και με καποιους αλλους, ουτε αυτους τους αναγνωρισα'.

-'Σε ειδανε' ? ρωτησε ο αντρας.

-'Μ' εχεις για χαζη Κρουξ ? Οχι, δεν με πηρανε χαμπαρι'.

-'Ωραια. Αυτο σημαινει πως εμεις ξερουμε αλλα αυτοι δεν γνωριζουν'.

-'Τι σημαινει αυτο ? Τι αλλαζει ? Ακομα και με το στοιχειο του αιφνιδιασμου υπολειπομαστε. Αυτοι ειναι το λιγοτερο πεντε, εξι αν ο ουδετερος Γκριντλοκ παψει να ειναι ουδετερος'.

-'Ηρεμησε Ζαγκιτα' εκανε ο Κρουξ 'δεν σκεφτομουνα ποτε μια κατα μετωπο αντιπαραθεση. Απλα εμεις εχουμε την γνωση που αυτοι δεν εχουν. Θα δουμε πως αυτο θα λειτουργησει υπερ μας'.

                  ===================================

-'Πρεπει να του δινουμε απο δω' εκανε η Ζαγκιτα, ακομα αγχωμενη και σταθερα κοιτωντας ολογυρα. 'Αν μας δουν θα μπλεξουμε ασχημα'.

-'Ναι, η παραμονη μας εδω ειναι ριψοκινδυνη. Απλα σκεφτομουνα'...

Αφησε την φραση του μετεωρη ενω μια γκριματσα εμφανιστηκε στο προσωπο του.

-'Παμε, δεν ειναι να καθυστερουμε. Εχω πληρωσει' εκανε στο τελος.

Σηκωθηκαν και οι δυο βιαστικα και εφυγαν σχεδον σαν κυνηγημενοι. Κανεις απο τους δυο τους δεν προσεξε την γυναικα με την κουκουλα, δυο τραπεζια πιο μακρια, που φαινοταν να εχει ιδιατερο ενδιαφερον στο ν' ακουσει τι ελεγαν. Σηκωθηκε κι αυτη ξοπισω τους.

Οσος χρονος και να περνουσε δεν θα ξεχνουσε ποτε τα δυο προσωπα που ειχαν δολοφονησει τον αδελφο της, τον Τιλ, εναν ανθρωπο που δουλευε στο Γιζγκαρνοφ για τον Ελλερυ Βαν Ντερ Εις.

Το μονο που ειχε να κανει η Λερζια ηταν να μαθει που θα πηγαιναν. Μετα επρεπε να παει μια βολτα μεχρι το μπαρ εκεινου που λεγοταν Γκριντλοκ.   

        

                               Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                                                         ΚΕΦΑΛΑΙΟ 69

 

Δεν ειχε την παραμικρη ιδεα για το που πηγαινε και το τι θα συναντουσε. Η οξυδερκεια του, μαζι με την επιμονη του, ηταν αυτα τα δυο στοιχεια που του εδωσαν την δυνατοτητα να υποψιαστει πως ο Initio ηταν καλα καμουφλαρισμενος καθως τον περιεβαλλε εκεινο το κατασκευασμενο σκοταδι. Το μονο που απεμενε ηταν να διαπιστωσει αν θα επιβεβαιωνοταν η θα διαψευοταν πανηγυρικα. Διεσχιζε εκεινο το σκοταδι με την χαμηλοτερη δυνατη ταχυτητα εχοντας ολες τις αισθησεις του σε συναγερμο για τυχον απροοπτες και δυσαρεστες εκπληξεις. Ετσι του πηρε αρκετη ωρα μεχρι να δει κατι διαφορετικο. Το ερεβος ειχε αφεθει πισω πια, τωρα μπορουσε να διακρινει την επιφανεια του Initio που απλωνοταν μπροστα στα ματια του. Το γεγονος αυτο καθ' αυτο του εφερε νεες αποριες και προβληματισμους δεδομενου πως οτι αντικρυζε εκτος απο πρωτογνωρο ηταν επισης ανεξηγητο με τα δικα του δεδομενα. Δεν υπηρχε ηλιος για να τροφοδοτησει με φως τον πλανητη, ουτε καποια αλλη πηγη ενεργειας, συνεπως θα επρεπε να συνεχιζει να κινειται μεσα σε απολυτο σκοταδι. Ομως ο Initio ειχε φως.

                   ==================================

Ηταν αδυνατο να διαπιστωσει ποια πηγη ενεργειας παρειχε αυτο το αχνο, αμυδρο φως που υπηρχε, ομως εστω και ελαφρως περιορισμενα εβλεπε. Ο Μετγκον ειχε δει και ζησει πολλα πραγματα που θα οδηγουσαν ενα αλλο μυαλο στην απολυτη παρανοια και καταρρευση, ομως εδω ηταν η δικη του λογικη που φοβοταν πως θα εμπαινε σε δοκιμασια.

Προσεδαφιστηκε σε καποιο τυχαιο σημειο κι αναρωτηθηκε για τις επομενες κινησεις του. Απο τον προβληματισμο που εστεκε προ θυρων τον εβγαλε ακομα κατι ανεξηγητο και αδιανοητο.

Η ομιχλη που ειχε καταλαβει ενα μικρο τμημα της γεφυρας του σκαφους δεν ειχε μορφη, ομως η φωνη που ακουστηκε δεν θα μπορουσε ν' ανηκει καπου αλλου. Ο Μετγκον ενοιωσε ανοχυρωτος.

-'Οταν δεν θα με βλεπεις πια τοτε θα μπορεις να κατεβεις στην επιφανεια' ειπε η φωνη. 'Διαφορετικα δεν θα επιβιωσεις με την υπαρχουσα συσταση που εχεις'.

Ο Μετγκον προλαβε ν' ανοιξει το στομα του αλλα οχι και να πει κατι. Δεν θα ειχε νοημα αφου σχεδον αμεσως η ομιλουσα ομιχλη εξαφανιστηκε σαν να μην ειχε υπαρξει ποτε.  

                ======================================

Ακολουθησε τις οδηγιες της αγνωστης φωνης και βγηκε προσεκτικα απο το σκαφος. Πλεον ειχε αρχισει να συνηθιζει τα παραδοξα και ανεξηγητα, ετσι αυτο που αντικρυσε του προξενησε μεν εκπληξη και απορια μα δεν τον αφησε με το στομα ανοιχτο. Αυτος ηταν ο Initio λοιπον.

Μεχρι εκει που εφτανε το ματι του απλωνοταν ενα ισογραμμικο επιπεδο διχως τιποτα να διαταρασσει την επιφανεια του. Ηταν αδυνατον να καταλαβει πανω σε τι υλικο πατουσε και η παντελης γυμνια του εφερε απορια. Ολοκληρωσε μια στροφη γυρω απο τον εαυτο του μονο και μονο για να διαπιστωσει πως ολα ηταν ιδια και απαραλλαχτα. Η ομιχλη που του ειχε μιλησει ειχε εξαφανιστει, στεκοταν μονος καπου οπου τιποτα αλλο δεν υπηρχε. Αρχισε να βαδιζει στα τυφλα.

Η ελλειψη οποιουδηποτε στοιχειου χλωριδας και πανιδας θα επρεπε να τον εντυπωσιασει αλλα με οσα συνεβαιναν το αντιθετο θα του προκαλουσε εκπληξη. Ενα ακομα στοιχειο που καταχωρησε στα αξιοπεριεργα ηταν η παντελης απουσια θορυβου. Δεν ακουγοταν τιποτα απολυτως, ουτε καν ενας υποτυπωδης ψιθυρος αερα. Αυτο που τον κλονισε ηταν η επομενη ανακαλυψη.

                =====================================

Δεν υπηρχε αερας. Δεν ηξερε πως ανεπνεε, τι ηταν αυτο που ανεπνεε και απο που προερχοταν αλλα αερας με την συμβατικη εκδοχη δεν υπηρχε. Τα μυστηρια αυτου του πλανητη εμοιαζαν να μην εχουν τελος. Το επομενο βρισκοταν ψηλα, πανω απο το κεφαλι του.

Δεν υπηρχε ουρανος. Τα παντα ηταν καλυμμενα μ' εκεινο το κατασκευασμενο σκοταδι που εμοιαζε να παιζει τον ρολο συννεφων. Το μονο πραγμα που διατηρουσε μια λογικη ηταν πως περπατουσε πανω σε κατι, ασχετως η αγνοια του για το τι μπορουσε να ηταν αυτο.

Ειδε ενα μικρο σημαδι στο βαθος που οριακα εμοιαζε να αιωρειτο απο το εδαφος. Ελλειψει αλλων στοιχειων επιλεξε να βαδισει προς τα κει. Επεσε τελειως εξω στους χρονικους υπολογισμους του σχετικα με το ποση ωρα θα χρειαζοταν για να το φτασει. Στο μυαλο ειχαν περασει λιγα δευτερολεπτα, η αποσταση για να καλυφθει συμφωνα με τα δεδομενα του χρειαζοταν τουλαχιστον μιση ωρα. Αυτη ηταν αλλη μια διαπιστωση, πως ο χρονος επανω σ' αυτην την παραδοξολογια που λεγοταν Initio ειχε δικους κανονες. Αναρωτηθηκε τι αλλο αφυσικο θα συναντουσε. 

                    =================================

Σταθηκε μπροστα στο αντικειμενο και το παρατηρησε. Εμοιαζε σαν ενα ειδος πυλης αλλα δεν ειχε καμμια σχεση με οτι ηξερε η οτι μπορουσε να φανταστει. Εμοιαζε στο σχημα σαν ενα μεγαλο ματι σε καθετη φορα με τον εσωτερικο του περιγυρο να τρεμουλιαζει αναιπαισθητα. Εκανε τον κυκλο μα δεν διαπιστωσε κατι να υπαρχει στα πλαγια η πισω. Αιωρουνταν οριακα, γυρω στα πεντε εκατοστα απο το μυστηριωδες εδαφος και ηταν εντελως ακινητο. Η φωνη ακουστηκε ξανα.

-'Περασε. Αν εξακολουθεις να θελεις αυτο για το οποιο ηρθες'.

Δεν υπηρχαν πολλα περιθωρια, δεν υπηρχαν πολλα που μπορουσε να κανει. Υπακουσε.

Τα ανεξηγητα μυστηρια φαινοταν πως δεν ειχαν τελειωμο. Καμμια πηγη φωτος δεν υπηρχε μεσα στο ματι μα ο Μετγκον εβλεπε. Το υλικο που πατουσε ηταν το ιδιο με το εξωτερικο στην επιφανεια του Initio μα το πλεον ανατριχιαστικο ηταν πως εκει μεσα εμοιαζε να φωλιαζει ενας ολοκληρος κοσμος. Κι ολα αυτα μεσα σε κατι που το παχος του δεν ξεπερνουσε τα λιγα εκατοστα.

Αναρωτηθηκε αν ειχε πραξει σοφα να βρεθει εκει αλλα ηταν πλεον αργα για υπαναχωρησεις.

               ======================================

Συνεχισε να προχωραει και το μερος συνεχιζε με την σειρα του να τον εκπλησσει. Αριστερα και δεξια δεν εβλεπε τιποτα, μπροστα του μονο το κομματι που βαδιζε ενω απο πανω του, διχως να το παρατηρει στην πραγματικοτητα, ειχε την αισθηση πως αυξαινε σταδιακα στο υψος. 

Διχως να το καταλαβει βρεθηκε μεσα σε κατι που εμοιαζε με υπερυψωμενο θολο. Στην μεση, ακριβως απεναντι του, εστεκε ενα παραλληλο αντικειμενο τοποθετημενο καθετα. Δεν το πλησιασε αλλα απο κει που ηταν μπορουσε να καταλαβει πως αποτελουνταν απο το ιδιο υλικο, το μοναδικο που ειχε συναντησει μεχρι στιγμης, που υπηρχε επανω σ' αυτον τον απιστευτο πλανητη. 

Η φωνη ακουστηκε και παλι, αυτη τη φορα συνοδευοταν απο την γνωστη ομιχλη.

-'Εισαι εδω για το Αποσταγμα της Αρχεγονης Υπαρξης' ειπε. 'Βρισκεται μπροστα σου'.

-'Εισαι ο φυλακας του Αποσταγματος' ? ρωτησε ο Μετγκον.

-'Δεν υπαρχει κατι να φυλαξω η να προστατεψω' απαντησε η ομιχλη. 

-'Τοτε ποιος εισαι και τι ακριβως κανεις εδω' ? ρωτησε απορημενος ο Μετγκον.

                ==================================  

-'Ειμαι ο Κεμ Αναχ, η Αρχη' ειπε η ομιχλη 'εκεινος εκει ειναι ο Καραναθ, το Χαος κι εκεινος ο Γκεντν Γκαλλει, Αυτος Που Ειναι. Ειμαστε το υπερτατο τριγωνο του Αρνητικου Συμπαντος και βρισκομαστε εδω για να προσφερουμε στον καθενα αυτο που αναζητα. Το δικο σου ονομα ειναι ασημαντο και θα χαθει στην ληθη αν δεν κατορθωσεις αυτο που επιδιωκεις'.

Ο Μετγκον δεν καταλαβε καν απο που ειχαν εμφανιστει αλλες δυο ομιχλες που πλαισιωσαν την ομιλουσα. Καταλαβε πως βρισκοταν μπροστα σε μια κατασταση που η αντιμετωπιση της δεν περνουσε απο το χερι του, ηταν υποχρεωμενος να υπακουσει σ' αυτα τα απιστευτα οντα.

-'Βρισκομαι εδω για το Αποσταγμα' ειπε παρατηρωντας τις αντιδρασεις της τριαδικης ομιχλης. 'Δεν ξερω τι απαιτειται για να το αποκτησω, μαθετε ομως πως ειμαι διατεθειμενος για τα παντα'.

Περασαν λιγα δευτερολεπτα διχως τον παραμικρο ψιθυρο. Η ομιχλη ξαναμιλησε.

-'Φυσικα' ειπε. 'Οπως και οσοι προηγηθηκαν. Απομενει να δουμε αν θα μοιραστεις την μοιρα τους η θα εισαι ο πρωτος που τα καταφερνει. Δεν υπαρχει περιπτωση υπαναχωρησης, ξερεις'.

               =====================================

-'Εχουν υπαρξει κι αλλοι πριν απο μενα' ? ρωτησε ο Μετγκον

-'Φυσικα' ειπε η ομιχλη. 'Φανταστηκες πως ησουν ο πρωτος' ?

-'Και τι απεγιναν' ? ρωτησε ο Μετγκον αποφευγοντας να σχολιασει την τελευταια φραση.

-'Τωρα ειναι υπηρετες του Αρνητικου Συμπαντος, κατω απο τις εντολες του υπερτατου τριγωνου.

Αυτη ηταν η ανταμοιβη για την αποτυχια τους, αυτη που θα εχεις κι εσυ αν δεν τα καταφερεις'.

Ενα παλιο, λησμονημενο συναισθημα που ο Μετγκον ηταν σιγουρος πως ειχε οριστικα απαλειφθει εκανε απροειδοποιητα την εμφανιση του. Ο φοβος ηταν πιο ζωντανος απο ποτε στην καρδια του.

-'Τι πρεπει να κανω για ν' αποκτησω το αποσταγμα' ? ρωτησε ο Μετγκον. 'Πρεπει να περασω καποιες δοκιμασιες, πρεπει να προσφερω κατι σε ανταλλαγμα' ?

Ακουγοντας τον τονο της φωνης της ομιχλης ο Μετγκον θα ορκιζοταν πως σχεδον γελουσε. Αλλα ειχε σοβαρες αμφιβολιες αν εκεινα τα οντα γελουσαν η ειχαν οποιαδηποτε αλλη φυσιολογικη συμπεριφορα η καποιο συναισθημα που να τα χαρακτηριζει. 

             =====================================

-'Τιποτα απ' ολα αυτα' ειπε ξανα η ομιχλη ενω ο Μετγκον απορουσε με την αφωνια των αλλων δυο. Υπεθεσε πως ηταν υποδεεστεροι, απλα συμπληρωναν την αρχηγικη ομιχλη που μιλουσε.

-'Λαθος, κανεις λαθος. Ειμαστε τρια αναποσπαστα μερη ενος συνολου που απαιτειται για να διεκπεραιωσει οτι πρεπει να γινει. Δεν υπαρχουν ανωτεροι και κατωτεροι εδω' προσθεσε.

-'Ωραια' σκεφτηκε ο Μετγκον 'διαβαζουν και την σκεψη' κι αμεσως το μετανοιωσε γι αυτον ακριβως τον λογο. Επρεπε να βρει τροπο ν' αδειασει το μυαλο του εντελως.

-'Οπως ελεγα το Αποσταγμα βρισκεται εκει' υπονοωντας το καθετο παραλληλογραμμο. 'Εισαι ελευθερος να πας και να το παρεις οτι στιγμη θελεις'.

Δεν γινοταν να ηταν τοσο ευκολο, καποια παγιδα επρεπε να υπηρχει.

-'Παγιδα ? Δεν ξερω γιατι το πιστευεις αυτο' ειπε η ομιχλη. 'Δεν υπαρχει καμμια παγιδα. Το αντικειμενο του ποθου σου ειναι εκει, απλα πας και το παιρνεις. Το θεμα ειναι αν θα σου το επιτρεψει το ιδιο το Αποσταγμα. Ξερεις, δεν φτανει μονο η προθεση της μιας πλευρας'.

                  ==================================

-'Εσεις δηλαδη δεν εχετε καμια αναμειξη' ? ρωτησε ο Μετγκον.

-'Υπαρχουν καποια πραγματα που πρεπει να μαθεις' απαντησε η ομιχλη. 'Το πιο σημαντικο απ' ολα ειναι πως δεν εισαι ο πρωτος που επιθυμει το Αποσταγμα αλλα ισως εισαι ο πρωτος που θα τα καταφερει. Δεν χρειαζεται ν' αναφερθω στην περιπτωση που η εκβαση ειναι επιτυχης. Αλλα πρεπει να γνωριζεις τις συνεπειες μιας ενδεχομενης αποτυχιας' συμπληρωσε.

-'Καταλαβα' εκανε ο Μετγκον. 'Εσεις απλα φροντιζετε να διατηρηθει στο ακεραιο το τιμημα που θα πληρωσει οποιος αποτυχει, σωστα ? Μπορω να μαθω τι απεγιναν οι αποτυχοντες' ?

-'Πιστευω πως περισσοτερο θα επρεπε να σ' ενδιαφερει η δικη σου μοιρα και οχι των προκατοχων σου' ειπε η ομιχλη. 'Απο την αλλη δεν βλεπω να υπαρχει λογος να μην εισαι ενημερος για το τιμημα της αποτυχιας, εξ' αλλου θα ειναι κατι που θα διαρκεσει μεχρι το τελος της αιωνιοτητας'.

-'Δηλαδη κανενας δεν μπορεσε ν' αποφυγει τις συνεπειες μιας αποτυχιας' ?

-'Κανεις, ποτε. Και το ιδιο θα συμβει και με σενα, ξερεις' απαντησε η ομιχλη.

 

  

   

  

 

                              Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                                                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 68

Εσβησε τον κινητηρα του σκαφους κι ετσι η μοναδικη εξωτερικη πηγη ηχου και φωτος που υπηρχε χαθηκε. Κατω απο αλλες συνθηκες η φραση 'στην μεση του πουθενα' θα ηταν απλα ενα σχημα λογου και τιποτα περισσοτερο, στην συγκεκριμενη περισταση ομως ειχε κυριολεκτικη εφαρμογη. Εριξε μια ματια απο το προστατευτικο γυαλι που υπηρχε στην γεφυρα του σκαφους προσπαθωντας να διακρινει το παραμικρο. Τιποτα. Το μονο που υπηρχε ηταν απολυτο σκοταδι.

Ηταν η πρωτη φορα που του συνεβαινε κατι τετοιο, το εβρισκε δυσκολο να το διαχειριστει.

Δεν μπορουσε να μην υπαρχει κατι, επρεπε αλλα τα ματια του ηταν αδιαψευστος μαρτυρας πως οση προσπαθεια και να εκανε δεν θ' αντικρυζε κατι αλλο απο ενα σιωπηλο, παγωμενο σκοταδι.

Αναρωτηθηκε προς στιγμην μηπως ειχε πλανηθει, μηπως ειχε ακολουθησει λαθος στοιχεια που τον ειχαν οδηγησει σ' ενα φαινομενικο αδιεξοδο. Γρηγορα ξεφορτωθηκε αυτην την δυσαρεστη σκεψη και εριξε μια ματια ακομα στα οργανα του σκαφους. Ισως κατι του ειχε διαφυγει, ισως κατι ειχε παραβλεψει, ισως κατι δεν ειχε ερμηνευσει σωστα. 

                   =================================

Κανονικα ειχε φτασει στον προορισμο του, συμφωνα με τους υπολογισμους που ειχε κανει βαση των στοιχειων των οργανων του σκαφους επρεπε τωρα να βλεπει μπροστα του τον Initio, τον πλανητη στον οποιο βρισκοταν αυτο για το οποιο ειχε κανει ενα τετοιο μακρινο ταξιδι.

Καπου σ' αυτον τον πλανητη υπηρχε το Αποσταγμα της Αρχεγονης Υπαρξης, ενα αντικειμενο που χρειαζοταν οπωσδηποτε αν ηθελε να πραγματοποιησει τα μεγαλεπηβολα σχεδια του. 

Αλλα για να εβρισκε το Αποσταγμα επρεπε πρωτα να βρει τον πλανητη και οσο και να κοιταζε δεν υπηρχε ιχνος κανενος πλανητη. Δεν ηταν μονο τα ματια του που αρνιοταν να δουν αυτο που επρεπε να υπαρχει, το ιδιο ελεγαν και τ' αρμοδια οργανα του σκαφους. Το ρανταρ ηταν εντελως κενο, σαρωνε μια τεραστια περιοχη στην οποια δεν υπηρχε τιποτα. Οι εξωτερικοι αισθητηρες ανιχνευσης απλα τεμπελιαζαν, δεν ειχαν την παραμικρη ενδειξη. Το σοναρ ηχου δεν εκανε ανακλαση πουθενα για να γυρισει πισω, χανοταν μεσα σ' εκεινο το επιβλητικο σκοταδι.

Τα παντα φωναζαν πως εκει που ειχε παει δεν υπηρχε το παραμικρο, ηταν μια αδεια περιοχη.

                   ===================================

Το μοναδικο αντικειμενο που αντεκρουε ολα αυτα τα στοιχεια κι επεμενε πεισματικα πως ειχε φτασει στον προορισμο του ηταν ο Κρυσταλλος της Αποκαλυψης. Αυτος ηταν και ο λογος που εξαρχης ηθελε να τον αποκτησει, ηξερε πως ηταν το μοναδικο αντικειμενο που θα τον καθοδηγουσε στην αναζητηση του. Το απαλο, κιτρινο χρωμα που υπηρχε στην μια ακρη του Κρυσταλλου βροντοφωναζε πως το ταξιδι ειχε ολοκληρωθει. Αλλα ακομα και ο Κρυσταλλος δεν μπορουσε να ερμηνευσει την παντελη απουσια παντων, ποσο μαλλον του Initio.

Εκατσε στην θεση του κυβερνητη εχοντας παντα στραμμενο το βλεμμα του στο χαοτικο ερεβος που τον περιεβαλλε και βυθιστηκε σε σκεψεις. Δεν υπηρχαν πολλες επιλογες, η τα ματια του και τα οργανα ψευδονταν η ο Κρυσταλλος, τριτη επιλογη δεν υπηρχε. Τι επρεπε να πιστεψει ?

Σηκωθηκε καποια στιγμη και σχεδον κολλησε το προσωπο του πανω στο γυαλι.

-'Γιατι δεν σε βλεπω' ? ψιθυρισε ενω το προσωπο του ειχε παρει ενα σκυθρωπο υφος. 'Το ξερω πως εισαι εδω αλλα γιατι δεν σε βλεπω' ? συνεχισε να μονολογει.

                  ====================================

Το σημειο εκεινο που ο Μετγκον ειχε σταματησει με το αστροπλοιο του ηταν ισως το πλεον αποξενωμενο και ερημο μερος στο γνωστο συμπαν. Αν ειχε φιλοξενησει ποτε στους κολπους του καποιον γαλαξια θα ηταν πριν απο εκατονταδες χιλιαδες χρονια. Ηλιος δεν υπηρχε, ισως δεν ειχε υπαρξει ποτε και κανενας πλανητης η δορυφορος δεν ηταν καταγεγραμμενος σ' εκεινο το συστημα. Εξω απο καθε εμπορικο δρομο, διχως κατι που να εδινε κινητρο στον οποιονδηποτε να βρεθει εκει ηταν σιγουρο πως ποτε κανεις δεν ειχε κανει καν τον κοπο να φτασει εκει. 

Κι ομως, εκεινο το αχνο φως του Κρυσταλλου διατυμπανιζε την υπαρξη του Initio. 

Διχως τον Κρυσταλλο, ακομα κι αν καποιος, εστω απο λαθος, συμπτωματικα, βρισκοταν σ' εκεινο το σημειο δεν θα μπορουσε ποτε να ξερει για την παρουσια του Initio. Αυτος ηταν και ο λογος που οι ελαχιστοι στο συμπαν που γνωριζαν το Αποσταγμα δεν θα μπορουσαν ποτε να το αποκτησουν αφου ο Initio ηταν, με τα δεδομενα που υπηρχαν, ανυπαρκτος.  

Ο χρονος κυλουσε και ουδεμια προοδος δεν ειχε συντελεστει.

                     ===================================

Περισσοτερο απο ενστικτο παρα απο καποιο σημαδι ο Μετγκον ηλεγξε τις δυνατοτητες επικοινωνιας του. Νεκρες. Εμοιαζε να βρισκεται αποκομμενος απ' ολους, διχως την δυνατοτητα να ενημερωσει η να ενημερωθει για το οτιδηποτε. Σιγουρα ηταν κατι που τον ξενισε αλλα δεν ηταν ομως και κατι που υποχρεωτικα ειχε να κανει με την απουσια του στοχου του. 

Ολες οι ιδεες που περνουσαν απο το μυαλο του απορριπτονταν αμεσα, εφτασε αναποφευκτα και σ' εκεινο το σημειο που ειχε εξαντλησει καθε σκεψη. Και παλι βρισκοταν αναμεσα σε δυο επιλογες. Η ξεκινουσε απρακτος και ηττημενος το ταξιδι της επιστροφης λησμονωντας μια για παντα το Αποσταγμα η καθοταν κι αλλο εκει περιμενοντας να συμβει κατι που μπορει να μην συνεβαινε ποτε. Η προοπτικη του να εγκαταλειψει εκεινο το αφιλοξενο μερος κερδιζε συνεχως ποσοστα στο ζυγισμα και πλεον ηταν ετοιμος ν' αποδεχθει πως ολο αυτο το ταξιδι ηταν μια αποτυχια.

Πραγματοποιουσε ενα τελευταιο ελεγχο στο σκαφος πριν εκκινησει για πισω οταν το ματι του επεσε πανω σ' ενα συγκεκριμενο σημειο της τεραστιας κονσολας που υπηρχε μπροστα του.

                  ==================================

Δεν πιστευε οτι θα εκανε καποια διαφορα, ηταν απολυτα πεπεισμενος πως το αποτελεσμα θα παρεμενε το ιδιο αλλα ουσιαστικα ηταν και η τελευταια κινηση που μπορουσε να κανει. Δεν ηθελε να φυγει και να του στοιχειωνει το μυαλο το οτι δεν το δοκιμασε, εξαλλου δεν ειχε να χασει κατι.

Τα ματια του ηταν καρφωμενα στο καντραν μπροστα του παρακολουθωντας αγρυπνα τυχον ενδεχομενες μεταβολες μολονοτι μεσα του δεν ετρεφε ελπιδες για κατι το θετικο.

Ηταν ετοιμος να τα παρατησει οταν προσεξε κατι κατω απο το οριο του ελαχιστου. Ισως τα ματια του απο την εντονη προσηλωση να τον ειχαν γελασει, ισως ομως ειχε βρει κατι. Για τα επομενα λεπτα ειχε αφοσιωθει στην οθονη παρακολουθωντας οσο πιο προσεκτικα μπορουσε. Οχι, τα ματια του δεν του επαιζαν ασχημα παιγνιδια, εδω κατι υπηρχε που εχρηζε περαιτερω αναλυσης.

Επεστρεψε στην καρεκλα του προσπαθωντας να δωσει μια ικανοποιητικη ερμηνεια σ' αυτο που ειχε δει. Ηταν οντως κατι ? Κι αν ηταν, σχετιζοταν με το αντικειμενο της αναζητησης του ?  

Ξαφνικα οι ετοιμοθανατες ελπιδες του επεστρεψαν θριαμβευτικα στην ζωη.

                    ================================

Το τηλεκατευθυνομενο μηχανημα που ειχε στειλει μεσα στο αχανες συμπαν ειχε συγκεκριμενες ιδιοτητες και προοριζοταν για δεδομενες χρησεις. Ειχε την δυνατοτητα μετρησης πυκνοτητας καθως και θερμοκρασιας. Ηταν χρησιμο οταν επρεπε ν' αποσταλλει για να συλλεξει στοιχεια σε μια αγνωστη επιφανεια, κατα προτιμηση ενος πλανητη, βαση των οποιων οποιοι το εστελναν θα μπορουσαν να γνωριζουν αυτα τα δυο ποιοτικα στοιχεια και θα ενεργουσαν αναλογως. 

Καθως υπηρχε παντελης ελλειψης φωτος η οποιασδηποτε αλλης πηγης που θα μπορουσε να διαφοροποιησει την θερμοκρασια εξω απο το σκαφος του Μετγκον οι ενδειξεις που θα κατεγραφε το εν λογω μηχανημα δεν θα επρεπε να παρουσιαζουν απολυτως καμμια αλλοιωση. Θα επρεπε να ειναι σταθερη και απαρεγκλιτη μεχρι να συναντουσε κατι που θα διαφοροποιουσε οτιδηποτε.

Το ιδιο ακριβως συνεβαινε με το ζητημα της πυκνοτητας. Αν υπηρχε εστω υπολειμμα αστρικης σκονης, ψηγματα απο θρυμματισμενους αστεροειδεις η καθε τι παραπλησιο η πυκνοτητα θα διεφερε απο σημειο σε σημειο αναλογα με την συσσωρευση των εκαστοτε στοιχειων. 

                 =====================================

Ομως, εξωθεν και περιμετρικα του αστροπλοιου και σιγουρα για ενα αρκετα μεγαλο εμβαδον τιποτα δεν υπηρχε που θα μπορουσε να δικαιολογησει διαφοροποιηση στην θερμοκρασια η την πυκνοτητα. Τα στοιχεια επρεπε να παραμενουν σταθερα και αναλλοιωτα οσο δεν υπηρχε εισχωρηση αλλου παραγοντα. Κι εδω ακριβως υπηρχε το ανεξηγητο μυστηριο.

Γιατι οι ενδειξεις, εστω και απειροελαχιστες, διαφοροποιουνταν απο ενα σημειο και μετα ?

Ο Μετγκον πειραματιστηκε αρκετη ωρα για να εχει μια πιο σαφη εικονα και μονολογησε παλι.

-'Απο το σκαφος μεχρι αυτο το σημειο' ειπε ενω ακουμπουσε με το δαχτυλο του πανω στην οθονη ενδειξεων που εστελνε το μηχανημα 'η θερμοκρασια και η πυκνοτητα ειναι σταθερες. Απο εκει και περα αλλαζουν και οι δυο. Λιγο μεν αλλα αλλαζουν. Τι υπαρχει εκει που αλλοιωνει τις ενδειξεις ? Τι μου διαφευγει ? Η προκειται για μια φυσιολογικη αποκλιση και τιποτα αλλο' ?

Εριξε μια ματια και παλι στον Κρυσταλλο. Τιποτα δεν ειχε αλλαξει, το πολυτιμο αντικειμενο με τον τροπο του εξακολουθουσε να υποστηριζει πως ο Μετγκον ειχε φτασει στον προορισμο του.

                     =================================

Δεν υπηρχε αλλος τροπος και το ηξερε, επρεπε να διαπιστωσει μονος του αν το μηχανημα ειχε ανακαλυψει κατι η αδικα εχανε τον καιρο του. Εβαλε ξανα μπροστα, αφησε την πλοηγηση στον αυτοματο πιλοτο κι επικεντρωθηκε στην οθονη με τις ενδειξεις. Οσο πλησιαζε εβλεπε διαφοροποιησεις στις μετρησεις μα ηξερε πως το σκαφος σαν ογκος και οι εξωτερικες τουρμπινες ηταν αυτα που διαφοροποιουσαν τις ενδειξεις. Βρισκοταν μολις λιγες εκατονταδες μετρα απο το μηχανημα οταν το ματι του διαβασε κατι που δεν μπορεσε να εξηγησει ο εγκεφαλος του. Αναρωτηθηκε παλι για παιγνιδια ορασης μα τωρα ειχε κατι περισσοτερο απο ενα απλο τιποτα για να βασιστει. Κατι δεν φαινοταν φυσιολογικο στο περιρεοντα χωρο του αστροπλοιου.

Η επεξεργασια σκεψης κρατησε λιγα δευτερολπτα και ξαφνικα καταλαβε τι ηταν αυτο που του ειχε προξενησει εντυπωση διχως να γνωριζει τι πραγματικα ηταν. Το σκοταδι δεν ηταν ιδιο.

Μεχρι καποιο σημειο το ιδιο το σκοταδι εμοιαζε να εχει την ιδια συνοχη, την ιδια πυκνοτητα, την ιδια υφη που το δημιουργουσε, ετσι ακριβως οπως το γνωριζε απο παντα.

                 ====================================

Απο το σημειο που ειχε σημειωσει στην οθονη και περα ειχε την αισθηση πως αυτο που τον περιεβαλλε δεν ηταν πια το σκοταδι του συμπαντος. Αυτο ηταν κατι αλλο, κατι αγνωστο και ιδιατερα τρομακτικο αν ηταν αληθινο. Αυτο το σκοταδι ηταν κατασκευασμενο.

Η πιο πιθανη εξηγηση εμφανιστηκε μπροστα του, τον κοιταξε καταμουτρα και γελασε ειρωνικα.

Δεν ηξερε τι ακριβως συνεβαινε στον Initio, τι υπηρχε εκει, αν ηταν κατοικησιμος, αλλα πλεον ηξερε μετα βεβαιοτητας πως ο Κρυσταλλος ειχε δικιο. Αυτο το τεχνητο σκοταδι που ειχε εντοπισει ειχε δημιουργηθει απο καποιον για ν' αποκρυπτει την υπαρξη του πλανητη απ' ολους. Και ακριβως επειδη ηταν κατασκευασμενο δεν θα μπορουσε να εχει την ιδια θερμοκρασια με το εξωθεν συμπαν, εξ ου και οι αποκλισεις που διαβαζε στην οθονη. Πρακτικα αυτο σημαινε πως καποιος η καποιοι δεν ηθελαν καν να ειναι ορατοι σε κανεναν, πραγμα που αυτοματως σημαινε πως ο Μετγκον συντομα θ' αντιμετωπιζε κατι που ουτε καν μπορουσε να φανταστει. 

Αναπαντεχα το εξωτερικο ψυχος εμοιαζε να βρηκε φωλια σε καποιο σημειο της ψυχης του.

  

                             Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                                                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 67

Υπηρχε μια αισθηση προβληματισμου στο στρατοπεδο του Ελλερυ Βαν Ντερ Εις. Η ατμοσφαιρα ηταν καπως βαρια, τα πρωτα ψηγματα σκεπτικισμου ειχαν κανει την εμφανιση τους κι αυτο, εν μερει, ηταν απολυτως δικαιολογημενο. Η παρατεταμενη απουσια του Ορκοφυλακα, η τυχη των υπολοιπων του Γιζγκαρνοφ, η ασθενεια του Ελλερυ, μολονοτι σαφως παρουσιαζε σταθερη βελτιωση, ακομα και η αποτυχια να προσθεσουν νεους συμμαχους που συμφωνα με τα λεγομενα του Ουρσιντ ειχαν προσχωρησει στην πλευρα του Μετγκον ηταν θεματα ανησυχητικα . Ηταν φανερο πως ολοι περιμεναν κατι που θα τους ξαναβαζε σε τροχια αισιοδοξιας, αν και κανενας δεν φαινοταν να εχει στο μυαλο του τι μπορουσε να ηταν αυτο το κατι.

Αν εξαιρουσε κανεις τον Ελλερυ που εμοιαζε να ζει την αναβιωση ενος παλιου ερωτα με την Μεριτα, η Ραντα και ο Ουρσιντ ξεκαθαρα ηταν και οι δυο ατομα διχως σκοπο και αντικειμενο.

Ετσι, η αιφνιδιαστικη επιστροφη του Ορκοφυλακα, ηταν κατι που οχι μονο ταραξε τα λιμναζοντα νερα αλλα αλλαξε εντελως το ηδη βεβαρημενο κλιμα που υπηρχε.  

                   ==================================

-'Χαιρομαι που σε βλεπω να πηγαινεις καλυτερα' ειπε ο Ορκοφυλακας στον Ελλερυ. 'Δεν σου κρυβω πως ολοι μας ειχαμε φοβηθει λιγο'.

-'Το ξερω' απαντησε ο Ελλερυ 'απ' αυτα που μου μετεφεραν οι πιθανοτητες ηταν μοιρασμενες'.

-'Το δυσαρεστο δυστυχως ειναι αυτο που μας γνωστοποιησε ο Ουρσιντ' εκανε ο Ορκοφυλακας.

-'Δεν ξερω αν ευθυνομαι εγω που καθυστερησα να φτασω στον Βασεντακ αλλα το μονο σιγουρο ειναι πως ο Μετγκον βρισκεται παντα ενα βημα μπροστα απο μας' ειπε ο Ουρσιντ.

-'Θα ηταν καλο να ειχαμε καποιους ακομα στο πλευρο μας και οχι να τους βρουμε απεναντι μας αλλα οτι εγινε εγινε, δεν μπορουμε να κανουμε κατι γι αυτο, αυτο που εχει σημασια ειναι το πως θα κινηθουμε απο δω και μπρος' εκανε ο Ορκοφυλακας.

-'Αυτο ακριβως ηθελα να σε ρωτησω' ειπε η Μεριτα.

 Ο Ορκοφυλακας γυρισε και την κοιταξε. Καταλαβαινε πως ολοι περιμεναν απ' αυτον να δωσει καποιες κατευθυντηριες γραμμες, να καταστρωσει το σχεδιο με το οποιο θα προχωρουσαν.

                  ==================================

-'Η επισκεψη που εκανες, εκει που πηγες, εμαθες κατι που μπορει να βοηθησει' ? ρωτησε ο Ελλερυ και ολοι εστρεψαν το βλεμμα τους στον Ορκοφυλακα.

-'Η αληθεια ειναι πως η προσβαση στην Αεναη Βιβλιοθηκη ειναι περιορισμενη. Ειναι ελαχιστοι αυτοι που εχουν δικαιωμα να την χρησιμοποιησουν κι εγω δεν ειμαι ενας απ' αυτους. Παρ' ολα αυτα, μου δοθηκε η αδεια απο οντα που συμμεριζονται την ιδια ανησυχια μ' εμας σχετικα με την υπαρξη του Μετγκον και πως αυτη μπορει να επηρεασει τους παντες. Αληθεια ειναι επισης πως ποτε ξανα πριν στην ζωη μου δεν ειχα συναντησει καποιον σαν τον Αρχειοθετη, αυτον που ειναι υπευθυνος για καθε τι που εχει σχεση με την Βιβλιοθηκη'.

-'Αυτος ο Αρχειοθετης που λες' εκανε η Ραντα 'ειναι με το μερος μας' ?

Ο Ορκοφυλακας χαμογελασε μα μεσα σε δευτερολεπτα το σοβαρο υφος του ειχε επιστρεψει.

-'Ο Αρχειοθετης ειναι πλασμα ουδετερο, δεν βρισκεται εκ φυσεως με την μια πλευρα η την αλλη, απλα υπαρχει για την καταγραφη ολων των κοσμικων συμβαντων'.

                  =================================

-'Για στασου λιγο' εκανε η Μεριτα απορημενη. 'Πως μπορει να ειναι ουδετερος με ολα αυτα που συμβαινουν ? Οι αλλαγες που θα επιφερει ο Μετγκον δεν τον επηρεαζουν ?

-'Καταλαβαινω πως ολα αυτα ειναι δυσνοητα για σας, η ερωτηση που μου κανεις ειναι απλη μα η απαντηση, σ' αυτο το επιπεδο, πολυπλοκη για ν' απαντηθει εξισου απλοικα'.

-'Αν καταλαβαινω καλα λοιπον, αυτος ο Αρχειοθετης η τελος παντων οπως αυτοαποκαλειται δεν μας υποστηριζει αλλα δεν ειναι και απεναντι μας, σωστα' ? εκανε ο Ουρσιντ.

-'Σωστα, οπως ακριβως το εθεσες' απαντησε ο Ορκοφυλακας.

-'Μαθαμε τουλαχιστον κατι χρησιμο απ' αυτην την επισκεψη ως προς το πως θ' αντιμετωπισουμε τον Μετγκον η ηταν απλα τελικα ασκοπο χασιμο χρονου' ? ρωτησε ο Ελλερυ εκνευρισμενος.

Ο Ορκοφυλακας καταλαβε απο τον τονο του Ελλερυ πως τα νευρα ολων τους ηταν τεταμενα, ηταν ολοφανερο πως διψουσαν για ενα θετικο στοιχειο, κατι που θα επανεφερε την ασχημη ψυχολογια τους στα προηγουμενα επιπεδα. Επιλεξε προσεκτικα τα επομενα λογια του.

                    =================================

-'Υπαρχει τροπος ν' αντιμετωπισουμε τον Μετγκον. Δεν θα υπεισελθω σε λεπτομερειες που μαλλον θα σας μπερδεψουν παρα θα βοηθησουν στην κατανοηση, απλα σας λεω πως δεν ειναι αποκλειστικα στο δικο μας χερι. Απαιτειται ενας συνδυασμος παραγοντων για να τα καταφερουμε κι αυτοι οι παραγοντες ειναι ευθυνη δικη μας να δημιουργηθουν και να υλοποιηθουν. Ξερω πως ολοι σας περιμενετε ενα σχεδιο για το πως θα βαδισουμε εφεξης. Αυτο ειναι κατι που το επεξεργαζομαι ακομα, συντομα ομως θα υπαρχει ολοκληρωμενο και σαφες. Θα παμε βημα βημα, μια κινηση καθε φορα μεχρι να επιτυχουμε τον τελικο μας σκοπο. Το ζητημα ειναι αν μου εχετε εμπιστοσυνη κι αν ειστε προθυμοι να κανετε οτι σας πω. Ξερω πως οσα λεω ειναι γενικολογα κι ελαφρως αφηρημενα αλλα πιστεψτε με, ειναι ο μοναδικος τροπος'.

Μια εκκωφαντικη σιωπη ακολουθησε τα λογια του Ορκοφυλακα. Ηταν φανερο πως ο καθενας εκανε τις δικες του σκεψεις ζυγιζοντας ολα οσα ειχαν ακουστει. Αυτος που εσπασε την σιωπη ηταν ο Ουρσιντ ο Ανεμελος προλαμβανοντας ολους τους αλλους. 

               =======================================

-'Δεχτηκα να συμπραξω μαζι σας γιατι μ' επεισε αυτος εδω'ειπε και εδειξε τον Ελλερυ 'πως αν δεν γινει κατι να σταματηθει αυτος ο παρανοικος θα καταστραφουν τα παντα. Θα μπορουσα ανα πασα στιγμη να αναθεωρησω και ν' αποσυρθω, ομως ησουνα εσυ' κι εδειξε τωρα με το δαχτυλο τον Ορκοφυλακα 'που μου ενεπνευσες την εμπιστοσυνη πως μπορουμε να τον νικησουμε. Αν καποια στιγμη αυτη η εμπιστοσυνη εξανεμιστει να ξερεις, ουτε που θ' αντιληφθειτε ποτε εξαφανιστηκα. Κι εγω και ο Αρα' προσθεσε και χαιδεψε το κεφαλι του δρακου του. 'Ελπιζω να εχεις σκεφτει κατι που να μας δινει αξιοπρεπεις πιθανοτητες επιτυχιας' ολοκληρωσε.

Ο Ορκοφυλακας κουνησε καταφατικα το κεφαλι και στραφηκε στον Ελλερυ.

-'Εσυ δεν προσφερθηκες εθελοντικα για ολο αυτο' εκανε. 'Ημουνα εγω αυτος που σ' εξαναγκασε θεωρωντας σε υπευθυνο για την διαφυγη των εξι ορκων, του Μετγκον αναμεσα σ' αυτους. Καταλαβαινω πως ενδεχομενως να ζητησα κατι περισσοτερο απ' οτι θα μπορουσε να καταφερει ενας λαθρεμπορος μεταχειρισμενου ηλιακου φωτος μα δεν ειχα επιλογη'. 

               ===================================

-'Δεν μ' ενοιαξε ποτε για μενα' ειπε ο Ελλερυ 'εγω ημουνα ο κυβερνητης του Γιζγκαρνοφ, δικο μου ηταν το λαθος, επρεπε να βοηθησω στην διορθωση του. Μην νοιωθεις τυψεις γι αυτο, ουτε εγω πιεσα το πληρωμα μου να με συνδραμει. Οσοι παρεμειναν να βοηθησουν το εκαναν απο προσωπικη επιλογη τους. Ομως παρολο που κινδυνεψα ακομα και να πεθανω, ολα οσα εχω δει, οσα εχω βιωσει μα περισσοτερο οσα εμαθα και ειδικα για τον Μετγκον με κανουν να μην εχω μετανοιωσει στιγμη που αποφασισα να γινω ενα μικρο μερος ολης αυτης της συνθηκης. Το ειπες μονος σου, ενας λαθρεμπορος ημουνα, τιποτα το σημαντικο δηλαδη και κοιτα που εφτασα. Δες τις γνωσεις που απεκτησα, τα πλασματα που συναντησα και δεν ηξερα καν οτι υπηρχαν, τους φιλους που εκανα και ισως το πλεον επιδραστικο, να συναντησω ξανα καποια που αγαπουσα και που ειχα χασει παντελως τα ιχνη της. Αν με ρωτας λοιπον τι αποτελεσμα βγαζει η ζυγαρια οταν βαλω ολα αυτα επανω μου ειναι πολυ ευκολο να σου πω πως ειμαι διατεθειμενος να φτασω μεχρι το τελος. Φανταζομαι πως δεν εχω ξεχασει κατι' ειπε και χαμογελασε πλατια.

                  ==================================

-'Οι Κηρες ηταν και θα ειναι παντα οικογενεια μου' εκανε η Μεριτα. 'Δεν λεω, εχουμε κανει πολλα ασχημα πραγματα αλλα τα καναμε παντα ολες μαζι. Εχω σωσει πολλες και μ' εχουν σωσει και μενα αλλες τοσες απο βεβαιο θανατο. Ακομα και να μην υπηρχε ο Ελλερυ, ακομα και να μην γνωριζα καθολου τις προθεσεις αυτου του μανιακου μου αρκει το γεγονος πως καποιες αδελφες μου δεν ζουν πια εξ' αιτιας του. Και ειμαι ευγνωμων που μου προσφερετε μια δυνατοτητα εκδικησης, οποτε ξερετε ηδη πως εχω σοβαρο λογο να θελω να τον δω νεκρο'.

Ο Ορκοφυλακας στραφηκε προς το τελευταιο μελος της παρεας, την Ραντα.

-'Εσυ ομως εισαι ελευθερη να πας οπου θελεις' της ειπε.

-'Αληθεια ειναι αυτο' εκανε η κοπελα 'αλλα να παω που ? Ο πατερας μου ειναι νεκρος κι εγω σωθηκα χαρη στον Γκραφ και τον Κουλσακ, που δουλευουν για το Ελλερυ. Εξ' αλλου, δεν ξερω τι αξια θα ειχε μια φυγη οταν πλεον γνωριζω πως αν επικρατησει αυτος ο Μετγκον ουσιαστικα θα πεθανουμε ολοι. Συνεπως, προετοιμαστειτε να με ανεχτειτε' ειπε ολοκληρωνοντας.

                       ==================================

-'Σας ακουσα ολους προσεκτικα' εκανε ο Ορκοφυλακας 'και δεν σας κρυβω πως ηξερα λιγο πολυ τι θ' ακουσω απο τον καθενα σας. Δεν μπορω να σας υποσχεθω πως αυτη θα ειναι μια μαχη που θα επικρατησουμε, δεν μπορω να σας υποσχεθω πως απ' ολους εμας που συζηταμε τωρα θα ειμαστε και παλι οι ιδιοι ακεραιοι μετα το περας αυτης της μαχης. Ουτε μπορω να σας αποκρυψω το γεγονος πως αν ο Μετγκον αποκτησει τ' αντικειμενα που χρειαζεται, το ενα ηδη το εχει, το μεγεθος της δυναμης του θα ειναι τετοιο που ακομα κι εγω δεν θα μπορω να τον νικησω. Καταλαβαινω πως ετουτη σας μοιαζει με μια μαχη χαμενη, ανωφελη αλλα σας διαβεβαιω πως δεν ειναι ετσι. Η επισκεψη μου στην Αεναη Βιβλιοθηκη δεν μου εδωσε καποιο μαγικο τροπο για να επικρατησουμε, ομως ξερω λεπτομερειες που σε συνδυασμο με την αγνοια του Μετγκον θα μας δωσει το πλεονεκτημα. Προς το παρον αργοτερα θα σας ενημερωσω για τις επομενες κινησεις μας, οι οποιες πρεπει να ειναι γρηγορες, ακριβεις και μεθοδευμενες για να ειναι επιτυχεις'.

                  ===================================

Τους ειχε αφησει πισω να συζητανε μεταξυ τους κι αυτος αποσυρθηκε πιο μακρια, σε σημειο που δεν ηταν πια ορατος απο κανεναν τους. Ενοιωσε την παρουσια κι εστρεψε το κεφαλι του προς τα κει γνωριζοντας ηδη ποιος θα ηταν. Ταυτοχρονα εκανε μια μικρη υποκλιση.

-'Δασκαλε, δεν ξερω τι να κανω. Απο την μια θελω να τους αποκαλυψω τα παντα κι απ' την αλλη σκεφτομαι οτι αυτο ισως λειτουργησει σαν τροχοπεδη στην ψυχολογια τους. Τι να κανω' ?

-'Πες μου τι εμαθες στην Βιβλιοθηκη' απαντησε η σχεδον εξαυλωμενη φιγουρα του γερου απο την ερημο Ινζεμ. 'Αυτες οι γνωσεις ισως κρινουν τα παντα'.

Ο Ορκοφυλακας του ειπε και ο γερος εμεινε σιωπηλος για λιγο. Η φωνη του ακουστηκε βαρια.

-'Καταλαβαινω' ειπε. 'Ουτε εγω ξερω τι θα εκανα στην θεση σου. Αυτη ειναι μια αποφαση που πρεπει να παρεις μονος, εσυ εισαι αυτος που δρομολογει τις εξελιξεις. Ξερω πως σε οτι αφορα εσενα δεν θα διστασεις καθολου μα μην ξεχνας πως αυτοι ειναι θνητα οντα, αδυναμα. Πιστευεις πως θα μπορεσουν ποτε να σηκωσουν το βαρος μιας τετοιας αποκαλυψης' ? 

   

                                 Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                                                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 66

Δεν καταλαβαν καν πως εφτασαν στο κρεβατι. Η Γκαλορ τον εσπρωξε με μια κινηση και ο Γκριντλοκ βρεθηκε ξαπλωμενος ανασκελα. Την ειδε ν' απαλλασεται με αρμονικες, σχεδον χορευτικες κινησεις απο τα ρουχα της και σταθηκε μπροστα του γυμνη. Η ανασα του εβγαινε κοφτη, λαχανιασμενη ενω η αποτομη αυξηση της κυκλοφοριας του αιματος εκανε την καρδια του να χτυπαει τοσο εντονα που νομιζε πως ακουγοταν σ' ολο το δωματιο. Το βλεμμα του την χαιδεψε παντου, στον λαιμο, στις καμπυλες του στηθους, την κοιλια, τους γοφους, τους μηρους της. Την ειδε ν' ανεβαινει σαν αιλουροειδες πανω στο κρεβατι και να στεκεται απο πανω του. Της πηρε λιγα δευτερολεπτα για να δημιουγησει ενα μικρο σωρο απο τα ρουχα του διπλα στο κρεβατι. Εσκυψε απο πανω του και αναζητησε τα χειλη του. Οι γλωσσες τους ειχαν στησει ενα τρελο χορο καθως ξιφομαχουσαν με μανια μεταξυ τους. Η Κηρα τον κοιταξε με θολα απο ποθο ματια.

-'Μου ελειψες Γκρι' ψιθυρισε και η φωνη της βγηκε βραχνη 'μου ελειψες'.

Αντι απαντησεως ο Γκριντλοκ την τραβηξε παλι πανω του με ολη του την δυναμη.

               =======================================

Ενα παθος θαμμενο εδω και χρονια ξεσπασε με ορμη επιστρεφοντας στην επιφανεια, μια φλογα που ειχε σβησει και μονο γκριζες σταχτες ειχαν μεινει φουντωσε και παλι πυρακτωνοντας τα κορμια τους. Με ματια θολα ο Γκριντλοκ αφεθηκε να παρασυρθει στην δινη της εξαψης που κορυφωνοταν επικινδυνα. Η γλωσσα του ταξιδεψε στην καμπυλη του λαιμου της ενω ρουφουσε απληστα το αρωμα του κορμιου της. Κατεβηκε στο στηθος της κι εκει παρεμεινε για ωρα. Τα χερια του και η γλωσσα του δουλευαν αρμονικα και καθε μικρο βογγητο που εβγαινε απο τα χειλη της τον ερεθιζε ακομα περισσοτερο για να συνεχισει ακομα πιο εντονα. Η περιπλανηση τον οδηγησε προοδευτικα προς την κοιλια και κατεληξε αναμεσα στα ποδια της. Η υγρη φωτια που δοκιμαζε τον παρεσυρε σαν καταιγιδα του Ραντορ, τον βυθιζε σε μια αβυσσο ζεστη και υγρη απαλειφοντας καθε εννοια αντιληψης χωρου και χρονου. Το χερι της Γκαλορ, οση ωρα ο Γκριντλοκ περιπλανιοταν στο βαθος του εσωτερικου των μηρων της πιεζε με δυναμη το κεφαλι του πανω της σαν να φοβοταν πως μπορει να σταματουσε να της χαριζει την ηδονη που βιωνε. 

              ====================================

Τον τραβηξε αποτομα απο τα μαλλια αναγκαζοντας τον να την κοιταξει απορημενος.

-'Πες μου Γκρι' ειπε βραχνα ' νοσταλγεις την γευση της Διαστικτης' ?

Ο Γκριντλοκ βρεθηκε με μια κινηση απο πανω της. 'Στο ειπα, δεν υπαρχει καμια Διαστικτη' εκανε ενω παραλληλα εμπαινε μεσα της με ολη του την δυναμη. Το στομα της Γκαλορ ανοιξε αποτομα, σαν να χρειαζοταν περισσοτερο οξυγονο απ' οσο υπηρχε μεσα στο δωματιο. Τα ποδια της ασυναισθητα κλειδωσαν γυρω απο την μεση του, προσπαθωντας να τον κρατησουν εκει.

Το ιδιο ασυναισθητα τα νυχια της χωθηκαν στην πλατη του, τοσο βαθια που σχεδον τον χαρακωσαν. Ο ιδιος ο Γκριντλοκ δεν αισθανθηκε τιποτα, τουναντιον αυτο τον εκανε ακομα πιο επιθετικο. Οι χαρακιες ειχαν αποκτησει ενα αλικο χρωμα κι εξαπλωνονταν με ταχεις ρυθμους σε ολη την πλατη του μα αυτος ειχε χαθει μεσα σε ωκεανους ηδονης για να καταλαβει οτιδηποτε. 

Με μια αιφνιδιαστικη κινηση η Γκαλορ τον ανετρεψε διχως να τον αφησει στιγμη να βγει απο μεσα της. Ο Γκριντλοκ την ειδε  απο πανω του κι εκλεισε τα ματια.

             ======================================

Εσκυψε πανω του ενω συνεχιζε να κινειται με τον δικο της ρυθμο. Το στηθος της βρεθηκε ανυπερασπιστο μια ανασα απο το στομα του και αρπαξε την ευκαιρια μολις ανοιξε ξανα τα ματια του. Επαιζε ποτε με το ενα, ποτε με το αλλο και την ειδε να τρεμει. Τα χερια του, εφαπτομενα στους μηρους της, φροντιζαν να μην της επιτρεπει να βγαινει απο πανω του περα απο καποιο οριο. Ενοιωσε πως το κεντρο των παντων ειχε πια εστιασει αναμεσα στα ποδια του, τιποτα αλλο δεν ειχε νοημα, τιποτα δεν ειχε σημασια. Την ανασηκωσε αργα και την ειδε να συννεφιαζει, σαν παιδι που του επαιρναν αποτομα το αγαπημενο του παιγνιδι. Την φιλησε παθιασμενα στο στομα και την αφησε ετσι ακριβως οπως ηταν. Με μια κινηση γλιστρησε και βρεθηκε πισω της.

Ειχε δει τις τοξωτες γεφυρες του Στεγκορ, ενα πραγματικα απιστευτο θεαμα που εκοβε την ανασα αλλα καμια απο εκεινες δεν μπορουσε να συγκριθει με την γεφυρα που δημιουργησε η Γκαλορ με την πλατη της. Μπηκε και παλι μεσα της ενω τα χερια του την πιεζαν ελαφρα στην πλατη δημιουργωντας ακομα μεγαλυτερο ευρος στην καμπυλη που ηδη υπηρχε. 

                  ==================================

Οι επερχομενοι σπασμοι του τον προδωσαν. Η Γκαλορ καταλαβε πως οι αντοχες του πλεον εκμηδενιζονταν, συντομα δεν θα ειχε κανεναν ελεγχο στο ιδιο του το κορμι. Απροειδοποιητα τραβηχτηκε και τωρα ηταν η σειρα του να γκρινιαξει σιωπηλα. Γυρισε και τον φιλησε. Μετα τον εσπρωξε απαλα και τον εριξε ανασκελα στο κρεβατι. Μιλησε μα μετα βιας ακουγοταν.

-'Ξερεις' ειπε 'καποια πραγματα δεν αλλαζουν ποτε'.

Ο Γκριντλοκ δεν εβγαλε αχνα, φυσικα και ηξερε, η μνημη του λειτουργουσε ακομα στην εντελεια.

Εκατσε και παλι πανω του κι εκανε μια κινηση σαν να ελεγε πως αναλαμβανε αυτη απο το σημειο εκεινο και μετα. Ο Γκριντλοκ υπακουσε προθυμα, θα το εκανε ακομα κι αν δεν του το ζητουσε.

Η Γκαλορ ξεκινησε αργα, νωχελικα μα σταδιακα αυξανε τον ρυθμο μεχρι που οι ταχυτητες εγιναν φρενηρεις. Ενοιωθε πως ο Γκριντλοκ πλησιαζε πια στην κορυφωση, το ιδιο ισχυε και για κεινη. Ηταν κατι που ειχε συμβει πολλες φορες στο παρελθον, ηταν κατι που ειχε επαναληφθει κατα κορον και γνωριζαν και οι δυο πολυ καλα πως θα κατεληγε.

                ====================================

-'Δεν μπορω να κρατηθω αλλο' ειπε ξεψυχισμενα ο Γκριντλοκ.

-'Τελεια' απαντησε η Γκαλορ 'ουτε εγω θελω να κρατηθεις περισσοτερο'.

Δευτερολεπτα μετα μια γλυκια, βαθια σκοτοδινη τους επνιξε και τους δυο. Εμειναν ακινητοι στο σημειο που ηταν μην εχοντας δυναμη να σαλεψουν ουτε μυ. Καποια στιγμη, που κανεις τους δεν συνειδητοποιησε, η Γκαλορ τραβηχτηκε και ξαπλωσε στο πλαι του.

-'Ξερεις, υπηρχαν στιγμες που την ειχα σκεφτει αυτη τη σκηνη' ειπε ενω του χαιδευε τα μαλλια. 'Την ειχα σκεφτει σαν κατι που δεν θα ζουσα ποτε ξανα μαζι σου' προσθεσε.

-'Κι εγω το ιδιο' απαντησε ο Γκριντλοκ. 'Αν και ακομα δεν εχω καταλαβει πως συνεβη ξανα'.

Η Γκαλορ ξεσπασε σε γελια, ανασηκωθηκε ακουμπωντας στο μπρατσο της και αρχισε να οργωνει το στηθος του με τα νυχια της δημιουργωντας αναρχα σχηματα.

-'Ακομα κι εσυ δεν νομιζω πως θα βρεις μια ικανοποιητικη απαντηση' ειπε ενω τα νυχια της μπηχτηκαν λιγο πιο βαθια στο στερνο του. 'Λοιπον, τι τρεχει με την Διαστικτη' ? ρωτησε.

           =======================================

Τα επομενα λεπτα ξοδευτηκαν με τον Γκριντλοκ να της εξηγει τι ειχε συμβει το τελευταιο χρονικο διαστημα. Η Γκαλορ ακουγε με προσοχη διχως να τον διακοψει καθολου.

-'Κατι προκειται να συμβει' ειπε η Κηρα αφου ο Γκριντλοκ ειχε τελειωσει την αφηγηση του. 'Ειμαι σιγουρη πως υπαρχει καποιος συνασπισμος εναντιον του Μετγκον και πολυ θα ηθελα να προσχωρησω σ' αυτον. Εξ αιτιας του τρεις Κηρες ειναι νεκρες και μια αγνοουμενη' συμπληρωσε ενω στα ματια της διαγραφοταν ενα αβυσσαλεο μισος και μια διαθεση για φονο.

-'Μηπως να γινοσουν λιγο πιο επεξηγηματικη' ? εκανε ο Γκριντλοκ παιρνοντας την αγκαλια.

Η Γκαλορ κουρνιασε πανω του κι αρχισε να του λεει ολα οσα ειχαν συμβει. Ο Γκριντλοκ ακουγε προσεκτικα μα οσο η αφηγηση προχωρουσε η ανησυχια του μεγαλωνε.

-'Το μονο θετικο απ' οσα ακουσα' ειπε η Κηρα 'ειναι πως η Μεριτα ειναι ζωντανη. Οπως καταλαβαινεις πρεπει να ερθω σε επαφη μαζι της κι αφου βρισκεται μαζι με τον Ελλερυ Βαν Ντερ Εις θα μαθουμε πολλα περισσοτερα απ' οσα ηδη ξερουμε' συμπληρωσε.

            ======================================

-'Φανταζομαι πως καταλαβες πως οσα ειπα για την Διαστικτη ηταν απλως ενα αστειο' εκανε η Γκαλορ ενω και οι δυο ειχαν σηκωθει απο το κρεβατι και ντυνονταν.

-'Να σου πω την αληθεια' ειπε ο Γκριντλοκ 'αυτο το πλασμα παντα με τρομαζε λιγο. Δεν μιλαω για την εξωτερικη της εμφανιση αλλα για τον τροπο της. Εχει κατι ψυχρο, κατι αδιορατο που δεν σε αφηνει να καταλαβεις τι σκεφτεται, τι αισθανεται. Μου αρκει το να συναλλασομαι προφορικα μαζι της, η ιδεα να ημουν σ' ενα κρεβατι μαζι της σχεδον με πανικοβαλλει'.

-'Ισως το ιδιο να νοιωθει κι αυτη για μας, που ξερεις' ειπε η Γκαλορ. 

Ο Γκριντλοκ κουνησε το κεφαλι του επιδοκιμαζοντας το σχολιο της Γκαλορ.

-'Σχεδον ξημερωσε' ειπε. 'Θα πρεπει να κατεβω ν' ανοιξω το μπαρ. Εσυ τι θα κανεις' ?

-'Πρεπει να παω στο ξενοδοχειο, εκει που αφησα την Ναννινγκ. Εφυγα χθες βραδυ και θ' ανησυχει που δεν εχω επιστρεψει ακομα. Ισως εχει ξαμολυθει να με ψαχνει. Για μετα δεν ξερω καθολου'.

Ο Γκριντλοκ χαιδεψε λιγο το πηγουνι του σαφως βυθισμενος σε σκεψεις. 

             ===================================

-'Ωραια' εκανε μετα απο λιγο ο Γκριντλοκ. 'Εσυ πηγαινε στο ξενοδοχειο κι εγω θα κοιταξω μηπως μαθω περισσοτερες πληροφοριες. Θα συννενοηθω με την Ρισανι να βρεθει τροπος να συναντηθεις με την Μεριτα αλλα πρωτα πρεπει να της εξηγησω τι γινεται'.

Η Γκαλορ τον τραβηξε πανω της και αρχισε να τον φιλαει μα ενα χτυπημα στην πορτα δεν την αφησε να ολοκληρωσει οτι ειχε αρχισει. Γυρισε και κοιταξε τον Γκριντλοκ.

-'Απο τοσο νωρις εχεις κοσμο' ? ρωτησε. 'Μου φαινεται πως τους εχεις καλομαθει' προσθεσε.

-'Οχι, δεν ειμαι ανοιχτος για κοσμο τοσο πρωι' απαντησε ο Γκριντλοκ ενω παραλληλα πηγαινε ν' ανοιξει την πορτα. 'Εχω μια υποψια για το ποιος μπορει να ειναι' συμπληρωσε.

Η φιγουρα της Διαστικτης εμφανιστηκε πισω απο την πορτα και οσο και να ηταν πια ενα συνηθισμενο θεαμα για τον Γκριντλοκ δεν ισχυε το ιδιο και για την Γκαλορ.

Το παραδοξο ον μπηκε μεσα, εριξε μια ματια τριγυρω και σταθηκε στην Κηρα. Τα στιγματα στο κορμι της αναδευτηκαν μα κανεις δεν τολμησε να ρωτησει τι το ειχε προκαλεσει αυτο.

                ==================================

-'Η Γκαλορ ειναι φιλη της Μεριτα' εκανε ο Γκριντλοκ 'και πρεπει να ερθει σ' επαφη μαζι της'.

Η Ρισανι κοιταξε εξονυχιστικα και παλι την Κηρα. Οταν μιλησε εμοιαζε σαν ενας απαλος αερας να ειχε φυσηξει ταξιδευοντας γραμματα, λεξεις και φρασεις στον χωρο.

-'Κατανοητο' ειπε 'αλλα οχι πρωτευον. Πρεπει να μιλησουμε Γκριντλοκ, εχω νεα που πολυ φοβαμαι δεν θα ειναι ευχαριστα' προσθεσε και με αερινες κινησεις προχωρησε προς το εσωτερικο του μαγαζιου γυριζοντας την πλατη στους δυο εραστες.

-'Σ' ενα λεπτο ειμαι μαζι σου' εκανε ο Γκριντλοκ ενω ταυτοχρονα εδινε ενα κλεφτο φιλι στην Γκαλορ. Αυτη δεν εχασε ευκαιρια να του ψυθιρισει κατι στο αυτι.

-'Μην κανονισεις κατι για το βραδυ, μου ανοιξε η ορεξη και προσδοκω συνεχεια' ειπε 'γι αυτο φροντισε να μην κουραστεις πολυ στην δουλεια, θα σε κουρασω εγω οσο πρεπει'.

Διχως να πει αλλη κουβεντα βγηκε εξω και χαθηκε μεσα στον πρωινο οχλο που μολις ξυπνουσε.

-'Ειμαι ολος αυτια Ρισανι' εκανε ο Γκριντλοκ και βαδισε προς το μερος της Διαστικτης.

  

 

 

                                Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

 

                                                          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 65

Η εκπληξη ηταν αμφιδρομη, το μεγεθος ομως οχι. Ηταν ξεκαθαρο πως ο Γκριντλοκ ειχε πεσει κυριολεκτικα απ' τα συννεφα, η Γκαλορ απο την αλλη μερια εμοιαζε καπως πιο προετοιμασμενη γι αυτην τη συναντηση.

-'Εχει περασει πολυς καιρος' εκανε η Γκαλορ ενω παραλληλα κοιταζε τον χωρο. 'Καταλαβαινω πως δεν το περιμενες, ελπιζω να μην ενοχλω' συμπληρωσε ενω ο Γκριντλοκ ακομα προσπαθουσε να συνελθει. 'Επι τη ευκαρια, το εχεις φτιαξει πολυ ωραια εδω μεσα' προσθεσε.

Το βλεμμα του Γκριντλοκ ανεβοκατεβαινε πανω στην μορφη της, ακομα δεν ειχε πει κουβεντα.

-'Ισως εκανα λαθος, ισως δεν επρεπε να'...εκανε η Γκαλορ αλλα ο Γκριντλοκ την διεκοψε.

-'Αν καποιος μου ελεγε πως σημερα το πρωι εσυ θα ησουν το πρωτο ατομο που θα εβλεπα θα τον περνουσα η για μεθυσμενο η για τρελο' εκανε. 'Και για να πω την αληθεια, ακομα δεν εχω κατασταλαξει στο τι απο τα δυο θα ηταν. Εχεις δικιο, εχει περασει πολυς καιρος και η αληθεια ειναι' ειπε ενω εδειχνε το μπαρ του 'πως το εχω φτιαξει ωραιο ετουτο εδω'. 

             =======================================

Το αρχικο μουδιασμα υποχωρησε σταδιακα και ο Γκριντλοκ εβγαλε ακομα ενα ποτηρι στον παγκο, μια κινηση που αποσκοπουσε περισσοτερο στο ν' ανασυνταξει τις σκεψεις του.

-'Ειναι πολυ νωρις για μενα' εκανε η Γκαλορ μ' ενα χαμογελο. 

Ο Γκριντλοκ κουνησε το κεφαλι του και γεμισε το δικο του. Το ηπιε μονορουφι, το ξαναγεμισε και προσπαθησε να δωσει εναν ψυχρο, ουδετερο τονο στην φωνη του καθως μιλησε.

-'Να φανταστω πως δεν βρεθηκες τυχαια εδω' ειπε με μικρη δοση επιτυχιας 'που σημαινει πως κατι θελεις. Πως μπορω να σε βοηθησω' ? ενω η αυτοπεποιθηση του διαρκως αυξανοταν.

-'Ετσι ειναι οπως τα λες' εκανε η Γκαλορ. 'Αναρωτιεμαι αν μπορουσαμε να κουβεντιασουμε για λιγο διχως να μας ενοχλησει κανεις' προσθεσε ενω το βλεμμα της παρεμεινε σταθερα πανω του.

-'Κανενα προβλημα' ειπε ο Γκριντλοκ. 'Απλα η ωρα ειναι η χειροτερη. Σε λιγο ανοιγω και οπως καταλαβαινεις δεν θα εχω καθολου χρονο. Δεν ξερω'...

Σταματησε μην γνωριζοντας πως να ολοκληρωσει την φραση του.

             =======================================

-'Απολυτως κατανοητο' εκανε η Γκαλορ. 'Η αληθεια ειναι πως δεν ειμαι μονη μου. Επισης εχω κλεισει δωματιο πριν ερθω εδω, χρειαζομαστε λιγες στιγμες ξεκουρασης και οι δυο. Μπορω να ερθω την ωρα που κλεινεις να τα πουμε με την ησυχια μας, αν αυτο βεβαια σε βολευει'.

-'Μια χαρα μου ακουγεται' ειπε ο Γκριντλοκ διχως να κανει κανεναν υπαινιγμο για το ποιος ηταν μαζι με την Γκαλορ. 'Θα σε περιμενω το βραδυ' προσθεσε οσο πιο αχρωμα μπορουσε.

-'Το βραδυ λοιπον' εκανε η Γκαλορ και κινησε για την πορτα. Ενα βημα πριν την διαβει και την κλεισει πισω της σταματησε και γυρισε προς τον Γκριντλοκ. 'Σ' ευχαριστω' ειπε κι εφυγε.

Ο τελευταιος κυριολεκτικα σωριαστηκε σε μια καρεκλα παιρνοντας μαζι και το μπουκαλι. Αδειασε το ελαχιστο υπολοιπο μονομιας και αφησε την καψα του υγρου ν' απλωθει παντου μεσα του. Ξεχασμενα, ξεθωριασμενα συναισθηματα βγηκαν εξαφνα στην επιφανεια απειλωντας να τον πνιξουν κι αυτο τον τρομαξε. Ενοιωθε κατακερματισμενος και ηταν απολυτη αναγκη να μαζεψει τα κοματια του. Προσεφυγε στην κοντινοτερη βοηθεια ανοιγοντας αλλο ενα μπουκαλι.

                  ==================================

Ηταν μια παραδοξη μερα. Ο χρονος νωχελικος, κυριολεκτικα σερνοταν. Ο Γκριντλοκ κατεβαλλε φιλοτιμες προσπαθειες ν' ανταπεξελθει, οχι παντα με επιτυχια. Η μορφη της Γκαλορ ηταν παντου, δεν τον αφηνε να συγκεντρωθει. Τοσα πολλα λαθη στις παραγγελιες, τοσα πολλα λαθη στις εισπραξεις ουτε και ο ιδιος δεν θυμοταν ποτε ειχε κανει τελευταια φορα. Η εμφανιση της Ρισανι προσωρινα εφερε αποτελεσματα αφου το πεδιο της συζητησης ηταν διαφορετικο αλλα και η ιδια η Διαστικτη καταλαβαινε πως το μυαλο του Γκριντλοκ ταξιδευε αλλου. Ηταν λιγο πριν κλεισει οταν διαπιστωσε πως ο Γκριντλοκ κοιτουσε συχνα προς ενα τραπεζι στο βαθος οπου καθοταν μια γυναικα μονη της. Δεν ρωτησε τιποτε, δεν εμαθε κατι. Του ψιθυρισε κατι που αμφεβαλλε και η ιδια αν το ειχε καταλαβει. Ηταν μια παραδοξη μερα, αυτο ηταν το μονο σιγουρο. 

Η Διαστικτη ηταν η τελευταια που αποχωρησε αφηνοντας τον Γκριντλοκ μονο του με την αγνωστη γυναικα. Ο τελευταιος εκλεισε αρον αρον, κλειδωσε και στραφηκε προς την Γκαλορ.

-'Ελα μαζι μου' ειπε 'παμε καπου ησυχα να μιλησουμε' προσθεσε.

                ===================================

Περασαν πισω απο το μπαρ κι εφτασαν σε μια πορτα που πισω της ακριβως ξεκινουσε μια σκαλα. Στο τελος της ο Γκριντλοκ ανοιξε μια αλλη πορτα και μπηκαν στο σπιτι του, ακριβως πανω απο το μπαρ. Για λιγο η Γκαλορ αφεθηκε να χαζεψει την διακοσμηση.

-'Μια χαρα σε βρισκω' ειπε στο τελος. 'Δικο σου μπαρ, ωραιο σπιτι, ονομα που μετραει απ' οτι καταλαβα σ' αυτο το μερος. Δεν τα πηγες κι ασχημα τελικα'.

Ο Γκριντλοκ προσπερασε τα σχολια κι αλλαξε θεμα συζητησης.

-'Πως κι απο δω ? Δεν περιμενα ποτε να σε δω στον Γκαβαρντα'.

-'Ειναι μεγαλη ιστορια' ειπε η Γκαλορ 'δεν ξερω απο που ν' αρχισω'.

-'Απ' την αρχη, χρονος υπαρχει' απαντησε ο Γκριντλοκ.

-'Θα το πιω εκεινο το ποτο τωρα' ειπε η Γκαλορ 'αν δεν εχεις αντιρρηση'.

Ο Γκριντλοκ της γεμισε ενα ποτηρι κι εκατσε αναπαυτικα. Δεν ηξερε τι θ' ακουγε αλλα ειχε προετοιμαστει καταλληλα για οτιδηποτε ηταν αυτο.

            ========================================

-'Καταλαβα' εκανε ο Γκριντλοκ οταν η Γκαλορ τελειωσε την αφηγηση της. 'Και τι σκοπευεις να κανεις απο δω και μπρος ? Εχεις κατι συγκεκριμενο στο μυαλο σου' ?

Ακουσε και παλι τις προθεσεις της Κηρας ενω παραλληλα συνεχιζε να γεμιζει τα ποτηρια τους.

-'Δεν εχω καταλαβει ακομα εγω σε τι μπορω να βοηθησω' σχολιασε στο τελος.

Η Κηρα του ανελυσε το σκεπτικο της και ο Γκριντλοκ ακουγε προσεκτικα.

-'Για χαρη των παλιων καιρων' εκανε στο τελος.

-'Δεν ειπες 'καλων' ομως' ειπε η Γκαλορ. 'Υπηρξαν και καλοι καιροι, ετσι δεν ειναι' ?

-'Καλων, κακων, δεν βλεπω τι σημασια εχει πια αυτο. Ολα αυτα βρισκονται πολυ πισω πια'.

-'Σωστα' εκανε με μια χροια απογοητευσης η Γκαλορ.

-'Συνεβησαν πολλα απο τοτε, προχωρησαμε, εσυ μαλιστα εκανες προοδο' προσθεσε δειχνοντας με το χερι ολογυρα. 'Και δεν αναφερομαι καν στην Διαστικτη, αυτο κι αν ειναι προοδος και αναβαθμιση' συμπληρωσε.

Ο Γκριντλοκ την κοιταξε απορημενος προσπαθωντας ν' αποκρυπτογραφησει τα λογια της.

                ==================================

-'Στασου λιγο να δω αν εχω καταλαβει σωστα' ενω ενας τονος εκκολαπτομενου θυμου αρχιζε να χρωματιζει την φωνη του. 'Εξαφανιζεσαι ενα πρωι πριν χρονια διχως καμια εξηγηση, διχως την παραμικρη δικαιολογια μετα απο τοσο καιρο που ημασταν μαζι, αδιαφορεις για το τι αφηνεις πισω σου, χανεσαι απο προσωπου γης και ενα αλλο ωραιο πρωινο εμφανιζεσαι μπροστα μου σαν τις ιερειες - μαγισσες του Ουνερ και σαν να μην συμβαινει τιποτα ζητας την βοηθεια μου κι εχεις κι αποψη για μενα και την Ρισανι. Δεν ξερω πως ακριβως το λετε αυτο στα μερη που γυρνουσες τοσο καιρο αλλα εδω, στον Γκαβαρντα, εγω το λεω απλα θρασος'.

-'Με συγχωρεις' εκανε η Γκαλορ αντιλαμβανομενη το επερχομενο ξεσπασμα του Γκριντλοκ. 'Δεν ηθελα ν' αφησω καποιο υπονοουμενο για σενα και την Διαστικτη. Δεν με αφορα τι κανεις, ειναι δικος σου λογαριασμος, απλα λεω πως απο την εποχη που ησουνα με μια ψευτρα και υποκριτρια οπως εγω, το να εισαι τωρα με μια Διαστικτη σαφως και ειναι προοδος'.

Ο Γκριντλοκ γεμισε ξανα τα ποτηρια τους και την κοιταξε.

              ======================================

-'Σ' ακουω εδω και τοση ωρα' ειπε ο Γκριντλοκ 'και για να ειμαι ειλικρινης περιμενα πως θ' ακουγα καποια στιγμη ενα συγγνωμη, μια απολογια, οτι λυπασαι για την συμπεριφορα σου τοτε. Αλλα μαλλον εχω βαλει τον πηχυ των προσδοκιων μου ψηλα, ετσι δεν ειναι' ?

-'Γινεσαι αδικος Γκρι' ειπε η Κηρα με μια μελαγχολια στην φωνη.

Ο Γκριντλοκ ενοιωσε να του κοβεται η ανασα. Γκρι τον ελεγε χαιδευτικα οταν ακομα ζουσαν εναν ερωτα που ο ιδιος πιστευε πως θα κρατουσε για παντα. Ακομα και ο τονος της φωνης της ηταν ιδιος, οπως τοτε, λες και δεν ειχε μεσολαβησει τιποτα τοσα χρονια μετα.

-'Φαινεται πως τελικα η προοδος μου δεν ειναι και τοσο μεγαλη' ειπε χαμογελωντας πικρα.

Η Κηρα πεταχτηκε ορθια, τον πλησιασε με γοργο βημα, τον εσπρωξε να κολλησει πανω στον τοιχο και βυθισε τα ματια της στα δικα του. Ο Γκριντλοκ αιφνιδιαστηκε, δεν το περιμενε.

-'Ενταξει Γκρι, δικαιουσαι μια εξηγηση, αυτο το αναγνωριζω. Να ξερεις μονο πως αν μπορουσα να γυρισω τον χρονο πισω παλι το ιδιο θα εκανα'.

                =====================================

-'Δεν υπηρξα ποτε επιθεωρητρια Χωροταξικου περιβαλλοντος. Οταν γνωριστηκαμε ημουνα μελος μιας συμμοριας που εκανε ληστειες και οτι αλλες παρανομιες φανταζεσαι. Δεν ηθελα να ξερεις, φοβομουνα πως θα σ' εχανα, επρεπε να σου λεω ψεμματα κι αυτο με σκοτωνε. Ηθελα να σου πω την αληθεια αλλα το ανεβαλλα, περιμενα παντα την καταλληλη στιγμη και ποτε καμια δεν εμοιαζε καταλληλη. Καποια στιγμη μια δουλεια που καναμε στραβωσε, αποκαλυφθηκαν οι ταυτοτητες μας και ο ανθρωπος που ειχαμε κλεψει εβγαλε συμβολαιο για τα κεφαλια μας. Οχι μονο για τα δικα μας αλλα και για ολους τους κοντινους μας ανθρωπους. Εσυ ησουνα οτι ειχα και δεν ειχα. Επρεπε να εξαφανιστω κι επρεπε να το μαθαιναν ολοι. Ετσι θα στρεφονταν μακρια απο σενα κυνηγωντας εμενα σε αλλα σημεια. Δεν μπορουσα να σου πω κατι, αν ηξερες ισως μ' εψαχνες και μαζι μ' εμενα θα κινδυνευες κι εσυ. Ηταν μια αποφαση που επρεπε να παρω μεσα σε λιγα λεπτα, δεν ειχα χρονο να ψαξω για εναλλακτικες, δεν ειχα χρονο να σπαταλησω. Εκανα αυτο που επρεπε κι αν χρειαζοταν παλι το ιδιο θα εκανα, μονο εσυ μ' ενδιεφερες'.

              ======================================

Ο Γκριντλοκ προσπαθουσε να επεξεργαστει οτι ειχε ακουσει. Η Κηρα συνεχισε.

-'Τελικα σε καλο σου βγηκαν ολα αυτα' ειπε. 'Κοιτα τι εχεις καταφερει απο τοτε που εξαφανιστηκα. Διολου ασχημα. Το ξερεις πως ειναι ελαχιστοι αυτοι που εχουν παει με μια Διαστικτη ? Εγω προσωπικα ξερω μονο δυο-τρεις και να που σε βρισκω εδω με μια τετοια. Πολυ καλυτερα απο μια ψευτρα και υποκριτρια οπως εγω, ετσι δεν ειναι' ?

-'Αυτη η ιστορια με την Ρισανι'...προσπαθησε να πει ο Γκριντλοκ αλλα δεν τα καταφερε. Αιφνιδιαστηκε αλλη μια φορα καθως η Κηρα εγειρε μπροστα και τον φιλησε. Ηταν ενα φιλι γεματο παθος, θυμο, νοσταλγια και τρυφεροτητα. Ηταν ενα φιλι που του ξυπνησε συναισθηματα που ηταν θαμμενα χρονια ολοκληρα, δεν ηξερε καν πως υπηρχαν ακομα.

-'Αν ακουσω αλλη μια φορα τ' ονομα της Γκρι, πιστεψε με, θα θυμωσω πολυ' ειπε ψιθυριστα στο αυτι του ενω παραλληλα το χερι της βρεθηκε αναμεσα στα ποδια του σφιγγοντας τον.

Δεν τον αφησε καν να μιλησει, τον τραβηξε παλι πανω της και συνεχισε να τον φιλαει.