GEORGE LIGHT AGGRESSIVE
ΟΛΑ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΛΥΣΗ ΤΟΥΣ
Αν το ελεγε σε καποιον μερικες ωρες πριν θα υποστηριζε πως τον ειχε πειραξει ο ηλιος της ερημου στο κεφαλι. Και οχι αδικα. Ηδη το δικο του μυαλο αδυνατουσε να βρει εξηγηση μα την δεδομενη στιγμη ειχε κατι πολυ πιο βαρυ, πιο σκοτεινο και υπουλο ν' αντιμετωπισει, το φοβο.
Ειχε πανικοβληθει, δεν προσπαθουσε καν να το κρυψει. Και απο ποιον να το εκρυβε αφου δεν υπηρχε κανενας αλλος εκει παρα μονο αυτος. Μολονοτι η θερμοκρασια ανεβαινε γοργα αισθανοταν ενα παραξενο, παγωμενο ριγος να του διαπερνα τα κοκκαλα.
Ακουμπησε προσεκτικα με την πλατη στη ριζα του δεντρου και σαρωσε τον οριζοντα με τα ισχυρα του κυαλια. Κανενα σημαδι ζωης. Σε μια απιστευτη, επιπεδη, αμμουδερη γη τιποτα αλλο δεν υπηρχε τριγυρω παρα μονο κι αλλα διασπαρτα δεντρα.
Οτι και να υπηρχε εκει εξω αποκλειοταν να μην το δει. Αυτη η σκεψη του εδωσε λιγο θαρρος.
Ηπιε συνετα μια γουλια νερο απο το παγουρι του διχως ν' ανοιγοκλεισει καν τα ματια του.
Θα ειχε παρα πολλη ζεστη σημερα, το ενοιωθε. Η πρωτη σταγονα ιδρωτα της ημερας εξαφανιστηκε αθορυβα μεσα στην καυτη αμμο διπλα στα ποδια του.
======================
Αμα εβαζε κατι στο μυαλο του, αυτο ηταν, παει και τελειωνε. Απο τη στιγμη που η ιδεα του ειχε σφηνωθει ηταν απλα ζητημα χρονου μεχρι να υλοποιουνταν. Ειχαν υπαρξει αντιδρασεις, ειχαν ακουστει φωνες γνωστων και φιλων ενδεδυμενες τη λογικη, μα αυτη ηταν μια περιπτωση που ο κοπος απλα πηγαινε χαμενος. Κι αλλες φορες ειχαν δοκιμασει να τον αποτρεψουν διχως να τα καταφερουν μα ασχετα με την εκβαση, θετικη η αρνητικη, ο ιδιος καταλαβαινε ποτε επρεπε να παραιτηθει και ποτε να επιμεινει. Ομως αυτο εδω ηταν εντελως διαφορετικο, κατι τελειως ριψοκινδυνο ακομα και για τον πλεον παρατολμο.
Το μονο που μπορουσαν να κανουν ηταν να εξασφαλισουν πως θα πηγαινε με τα καλυτερα δυνατα εφοδια, αν και γι αυτο ηταν ο ιδιος πολυ λεπτομερης, μην θελοντας ν' αφηνει ποτε κατι στην τυχη μα να ειναι προετοιμασμενος για τα παντα, ακομα και για το απροσδοκητο.
Σε λιγες μερες που θα ξεκιναγε η αποστολη θα διαπιστωνε απο πρωτο χερι αν ολες οι δοξασιες και οι μυθοι που ακουγονταν κατα καιρους για το συγκεκριμενο μερος ειχαν καποια βαση.
======================
Οσο παραξενο και να φαινοταν, ο λογος που εμπλεκε συνεχως με τετοια μυστηρια δεν ηταν τα χρηματα, δηλαδη βιοποριστικος, ουτε η φημη η η δοξα που συνηθως ακολουθει τους τολμηρους εκεινους, που αψηφωντας στοιχεια, δεδομενα, οιωνους ακομα, που σκοτεινοι κρυβονται πισω απο καθε αλυτο αινιγμα επιμενουν μεχρι την τελικη διακαιωση, μα η επιμονη του στην κλασσικη ρηση του Σ. Χολμς 'αν απαλειψεις καθε τι αδυνατο απο κατι, αυτο που απομενει, οσο απιστευτο κι αν φανταζει, δεν μπορει παρα να ειναι η απολυτη αληθεια'. Χρηματα ειχε αφθονα ο πατερας του, φημη και δοξα δεν χρειαζοταν. Ακομα και οταν ξεκαθαριζε καποιες τετοιες περιπτωσεις ποτε δεν φροντιζε να γινει αυτο βορα στο αδηφαγο τερας των ειδησεων. Ετσι και τωρα οργανωνοταν μυστικα και μεθοδικα, διχως κανεις να εχει αντιληφθει τις προθεσεις του.
Αλλα βρισκοταν μπροστα σε πολλα, επιμονα και εκνευριστικα εμποδια, κατι που ειχε να το συναντησει εδω και καιρο. Ομως ηταν αποφασισμενος να τα υπερπηδησει, ασχετα με το τιμημα που θα χρειαζοταν να πληρωσει.
======================
Ο ιδιος δεν χρειαστηκε να πληρωσει τιποτα, τα χρηματα του πατερα του εξαφανισαν τα εμποδια, αν και οχι διχως δυσκολια. Δεν ηταν τα υλικα που χρειαζοταν για την αποστολη, αυτα ειχαν ηδη αγοραστει, πακεταριστει και βρισκονταν στα πορτ - μπαγκαζ των τζιπς που ειχαν νοικιαστει. Εκει που ταλαιπωρηθηκε για μερες ηταν το προσωπικο. Οχι φυσικα το δικο του προσωπικο, που ηταν σταθερο και αναλλοιωτο εδω και πολυ καιρο και τον ακολουθουσε παντου, σε καθε παρατολμο εγχειρημα, μα οι ντοποιοι εργατες. Κατω απο φυσιολογικες συνθηκες τα χρηματα που εδινε θα ηταν υπεραρκετα μα παραδοξως η λεξη 'Κουφρα' ειχε απομακρυνει πολλους πριν ακομα προλαβει ν' ανεβασει την προσφορα του.
Εστω κι ετσι, με περισσοτερη απο το δεον καθυστερηση, κατορθωσε να συγκεντρωσει το απαραιτητο προσωπικο που θα χρειαζοταν για την επιχειρηση που σχεδιαζε και τωρα το μονο που εμενε ηταν να φτασουν σε κεινον τον μυστηριο τοπο. Διχως να γινουν αντιληπτοι στον οποιονδηποτε, ειχαν ηδη ξεκινησει για το μερος που λεγοταν 'Κουφρα'.
====================
Σταματησαν στο τελευταιο μεγαλο πλατωμα που υπηρχε πριν ξεκινησουν στο βαθος οι αλλεπαλληλοι αμμωδεις λοφοι που οδηγουσαν στην Κουφρα. Εδω θα γινοταν ενας ακομα εμπεριστατωμενος ελεγχος στις προμηθειες τους, εδω θα τους εξηγουσε που ακριβως πηγαιναν και γιατι και τελος εδω θα γινοταν ο χωρισμος των ομαδων.
Τα παντα ειχαν προβλεφθει, ολα θα ακολουθουσαν το συγκεκριμενο σχεδιο που ειχε χαραξει ο αρχηγος και ολοι ευελπιστουσαν πως μια αποστολη ακομα θα ειχε αισιο τελος.
Το μονο που τον απασχολουσε ηταν το βλεμμα του υπευθυνου των ντοπιων. Οι πληροφοριες του μιλουσαν για ενα σοβαρο, μετρημενο αντρα, που ειχε ξανακανει τετοιες δουλειες διχως το παραμικρο προβλημα. Επιβλητικος, αυστηρος μα και δικαιος με το προσωπικο του, ενεπνεε μια εικονα αυτοπεποιθησης και σιγουριας. Οχι εδω ομως.
Παρατηρουσε τις κινησεις του και τον ενοιωθε περισσοτερο σαν αγριμι που οδηγουνταν σχεδον εθελοντικα σε μια παγιδα που ηξερε πως δεν θα εβγαινε ζωντανο. Κατι τον τρομαζε, ηταν σιγουρο, ηλπιζε δε πως θ' αποκαλυπτοταν την ωρα της ομιλιας του.
====================
-'Ειναι η στιγμη που θα μαθετε για ποιον λογο βρισκομαστε σημερα εδω' ειπε, απευθυνομενος στους αντρες που τον ακουγαν. 'Οτι ερωτησεις, αποριες η διευκρινισεις θελετε, παρακαλω κρατηστε τις για το τελος οπου θ' απαντηθουν ολες. Λοιπον, ο σκοπος μας ειναι να μπορεσουμε σε οσο το δυνατον μικροτερο χρονικο διαστημα να καλυψουμε την οαση Κουφρα για να μπορεσουμε να παρουμε καποιες απαντησεις που θελουμε'.
Υπηρξε μια αναταραχη και μια αναστατωση στην πλευρα των ντοπιων μα σταματησε γρηγορα.
-'Δυο πραγματα μας απασχολουν. Το επιστημονικο τμημα θα προσπαθησει να λυσει το αινιγμα μιας οασης που καποτε αριθμουσε 120,000 δεντρα και αφθονα νερα ενω σημερα δεν εχουν μεινει πανω απο 100 και νερο ? Πουθενα ! Πως ποτιζονται αυτα τα δεντρα λοιπον ? Το σημειο που παμε ειναι ενα απο τα τρια που δεν εχει βρεξει ποτε απ' οσο ξερει ο ανθρωπος.
Πως λοιπον επιβιωνουν χωρις νερο αυτα τα δεντρα ? Ποιο ειναι το μυστικο ?
Ελπιζω να καταφερουμε να βρουμε μια απαντηση. Οσο για το αλλο που μας απασχολει, φοβαμαι πως εδω οι απαντησεις θα βρεθουν δυσκολοτερα'.
====================
-'Σ' ενα σχεδον μεγαλο τοξο της Κουφρα' συνεχισε ενω παραλληλα μ' ενα κομματι ξυλο σχηματιζε ενα τοξο στην αμμο 'αναφερονται κατα καιρους εξαφανισεις που ακομα δεν εχει λυθει το μυστηριο τους. Καποιες απ' αυτες τις εχω ακουσει ο ιδιος, καποιες μου τις εχουν διηγηθει. Καποιες εχουν μια λογικη βαση, καποιες ειναι εντελως παρανοικες. Οπως και ναχει, θα προσπαθησουμε με οτι εχουμε στα χερια μας να λυσουμε αυτον το γριφο. Γινεται ευκολα αντιληπτο πως επειδη η αποσταση που πρεπει να καλυφθει ειναι αρκετη, θα χωριστουμε σε τρεις ομαδες και η καθε μια θα ερευνησει τον τομεα της. Εξυπακουεται πως η επιστημονικη ομαδα δεν εχει τιποτα να κανει μ' ολα αυτα, εχει την δικη της δουλεια να φερει σε περας.
Υπαρχει καποιος που θελει να ρωτησει κατι' ? ρωτησε εχοντας εστιασμενα τα ματια του στην μερια των ντοπιων που εδειχναν εξαιρετικα ανησυχοι.
-'Μπορουμε να μιλησουμε καπου ιδιαιτερως' ? ρωτησε ο επικεφαλης των ντοπιων.
-'Φυσικα, γιατι οχι ? Ελα μαζι μου' απαντησε ενω ταυτοχρονα του εκανε νοημα να τον ακολουθησει πισω απο τα τζιπακια οπου θα ειχαν την ησυχια τους.
====================
-'Ξερεις πολυ καλα πως.....' εκανε να ξεκινησει ο ντοπιος.
-'Ακριβως επειδη ξερω δεν χρειαζεται να τα ξανακουσω. Σου λεω λοιπον πως δεν πιστευω τιποτα και σε ρωτω κατι απλο. Μπορω να σας υπολογιζω μεχρι τελους, ναι η οχι' ? ρωτησε ο επικεφαλης. -'Θα σου πω σε πεντε λεπτα' ηρθε η ψυχρη, κοφτη απαντηση.
Ειχε επιστρεψει σε λιγοτερο απο πεντε λεπτα. Η απαντηση ηταν σαφης και ξεκαθαρη.
-'Μεχρι καποιο σημειο ναι, μπορουσαν να υπολογιζουν επανω τους. Αν ομως επελεγαν να συνεχισουν, ας το ηξεραν απο τωρα πως θα ηταν μονοι τους'.
Ηξερε πως δεν ειχε νοημα να επιμεινει. Ουτε τα χρηματα, ουτε οι απειλες ηταν ικανα να τους αλλαξουν γνωμη. Δεν εδινε δεκαρα τσακιστη για το τι θα εκαναν. Αυτος θα προχωρουσε μεχρι εκει που χρειαζοταν να λυσει το μυστηριο, με η χωρις την βοηθεια τους.
-'Ειμαστε συμφωνοι' ειπε κι ετεινε το χερι του.
Ο αντρας απο την αλλη μερια το εσφιξε στο δικο του, κουνησε καταφατικα το κεφαλι του και απομακρυνθηκε. Ηλπιζε μονο να μην εφταναν τα πραγματα σε ακραιες καταστασεις.
====================
Οι ακραιες καταστασεις ειχαν ερθει πολυ πιο γρηγορα απο το αναμενομενο και ειχαν εγκαταλειψει το ιδιο βιαστικα αφηνοντας την θεση τους στο επομενο σταδιο, τον εφιαλτη. Γιατι μονο σαν εφιαλτης εμοιαζε αυτο που ειχαν ζησει τις τρεις τελευταιες μερες.
Κατ' αρχας, απο την πρωτη κιολας μερα, ειχε χαθει καθε τροπος επικοινωνιας αναμεσα στις ομαδες. Ενας μετριος σε ενταση σιμουν δεν μπορουσε να θεωρηθει υπευθυνος για κατι τετοιο, ομως αλλη λογικη εξηγηση δεν υπηρχε. Στην ομαδα του επικεφαλης προσπαθουσαν να λυσουν αυτο το συγκεκριμενο προβλημα οταν επεσαν πανω σ' ενα αλλο, ακομα μεγαλυτερο.
Δυο αντρες ειχαν χαθει, ως δια μαγειας, κυριολεκτικα μεσα απο τις σκηνες τους. Ολα ηταν τακτοποιημενα, δεν υπηρχαν σημαδια παλης αλλα δεν υπηρχαν και οι δυο αντρες.
Οσο και να εψαξαν τιποτα. Κι ενω το γεγονος ηταν ακομα φρεσκο χαθηκαν αλλοι τρεις.
Ετσι απλα, σαν να ανοιξε η γη και να τους καταπιε. Ομως η γη ηταν ακομα κλειστη και εδω ηταν μειον πεντε αντρες. Ηταν η επομενη νυχτα που αλλαξε τα ποσοστα υπερ των χαμενων.
Με τους ντοπιους να εχουν εγκαταλειψει και με αλλους δυο εξαφανισμενους, οι παροντες πια μετρουσαν τρια ατομα με ταση φθινουσα και οι αγνοουμενοι τους επτα.
====================
Ο φοινικας κοιταξε για λιγο τις μικρες μαυρες κουκιδες ωσπου χαθηκαν στο βαθος κι επεστρεψε στην εργασια του. Ηξερε πως αυτοι δεν θα ερχονταν ποτε προς τα κει μα αυτοι που ειχαν ηδη ερθει ηταν πραγματικο δωρο. Την στιγμη εκεινη ολοκληρωνε την αφαιμαξη καθε ζωτικου υγρου του τελευταιου πλασματος που ειχε το θρασος να μπει στην περιοχη τους και μεσω του εκπληκτικου δικτυου ριζων που ειχαν αναπτυξει λιγες δεκαδες μετρα κατω απο την επιφανεια μοιραζοταν με τους υπολοιπους το θειο δωρο της επιβιωσης.
Σπανια εμφανιζονταν πια πλασματα των οποιων τα υγρα τους θα μπορουσαν να σφετεριστουν, οποτε αυτη η επισκεψη ηταν καλοδεχουμενη. Το καλυτερο ηταν πως απο μονοι τους ειχαν σκορπισει αναμεσα τους δινοντας τους την δυνατοτητα να τραφουν ολοι στην σωστη ποσοτητα.
Χρησιμοποιουσαν τις ριζες τους για να τους τραβηξουν πολυ κατω απο την αμμο και με τις ιδιες παλι τους στραγγιζαν απο καθε τι υγρο. Τα κουφαρια τους, τοσο βαθια χωμενα στο εδαφος, συντομα μετατρεπονταν στην ιδια αμμο που τα σκεπαζε, εξασφαλιζοντας πως το μυστικο τους δεν θ' αποκαλυπτοταν ποτε. Ηταν πραγματι ενα υπεροχο τριημερο. Ειχαν τραφει, ειχαν αποθεμα ικανο να τους κρατησει για καιρο, το μονο που εμενε τωρα ηταν υπομονη μεχρι την εμφανιση των επομενων. Ηξερε πως οσο κι αν αργουσαν, θα ερχονταν παλι την καταλληλη στιγμη.
Μια ικανοποιηση διετρεξε τον κορμο του κανοντας τα φυλλα του να θροισουν.
Τα εστρεψε προς τον ηλιο κι ετοιμαστηκε για την μεσημεριανη του αναπαυση.
ΤΕΛΟΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΛΥΣΗ ΤΟΥΣ
Αν το ελεγε σε καποιον μερικες ωρες πριν θα υποστηριζε πως τον ειχε πειραξει ο ηλιος της ερημου στο κεφαλι. Και οχι αδικα. Ηδη το δικο του μυαλο αδυνατουσε να βρει εξηγηση μα την δεδομενη στιγμη ειχε κατι πολυ πιο βαρυ, πιο σκοτεινο και υπουλο ν' αντιμετωπισει, το φοβο.
Ειχε πανικοβληθει, δεν προσπαθουσε καν να το κρυψει. Και απο ποιον να το εκρυβε αφου δεν υπηρχε κανενας αλλος εκει παρα μονο αυτος. Μολονοτι η θερμοκρασια ανεβαινε γοργα αισθανοταν ενα παραξενο, παγωμενο ριγος να του διαπερνα τα κοκκαλα.
Ακουμπησε προσεκτικα με την πλατη στη ριζα του δεντρου και σαρωσε τον οριζοντα με τα ισχυρα του κυαλια. Κανενα σημαδι ζωης. Σε μια απιστευτη, επιπεδη, αμμουδερη γη τιποτα αλλο δεν υπηρχε τριγυρω παρα μονο κι αλλα διασπαρτα δεντρα.
Οτι και να υπηρχε εκει εξω αποκλειοταν να μην το δει. Αυτη η σκεψη του εδωσε λιγο θαρρος.
Ηπιε συνετα μια γουλια νερο απο το παγουρι του διχως ν' ανοιγοκλεισει καν τα ματια του.
Θα ειχε παρα πολλη ζεστη σημερα, το ενοιωθε. Η πρωτη σταγονα ιδρωτα της ημερας εξαφανιστηκε αθορυβα μεσα στην καυτη αμμο διπλα στα ποδια του.
======================
Αμα εβαζε κατι στο μυαλο του, αυτο ηταν, παει και τελειωνε. Απο τη στιγμη που η ιδεα του ειχε σφηνωθει ηταν απλα ζητημα χρονου μεχρι να υλοποιουνταν. Ειχαν υπαρξει αντιδρασεις, ειχαν ακουστει φωνες γνωστων και φιλων ενδεδυμενες τη λογικη, μα αυτη ηταν μια περιπτωση που ο κοπος απλα πηγαινε χαμενος. Κι αλλες φορες ειχαν δοκιμασει να τον αποτρεψουν διχως να τα καταφερουν μα ασχετα με την εκβαση, θετικη η αρνητικη, ο ιδιος καταλαβαινε ποτε επρεπε να παραιτηθει και ποτε να επιμεινει. Ομως αυτο εδω ηταν εντελως διαφορετικο, κατι τελειως ριψοκινδυνο ακομα και για τον πλεον παρατολμο.
Το μονο που μπορουσαν να κανουν ηταν να εξασφαλισουν πως θα πηγαινε με τα καλυτερα δυνατα εφοδια, αν και γι αυτο ηταν ο ιδιος πολυ λεπτομερης, μην θελοντας ν' αφηνει ποτε κατι στην τυχη μα να ειναι προετοιμασμενος για τα παντα, ακομα και για το απροσδοκητο.
Σε λιγες μερες που θα ξεκιναγε η αποστολη θα διαπιστωνε απο πρωτο χερι αν ολες οι δοξασιες και οι μυθοι που ακουγονταν κατα καιρους για το συγκεκριμενο μερος ειχαν καποια βαση.
======================
Οσο παραξενο και να φαινοταν, ο λογος που εμπλεκε συνεχως με τετοια μυστηρια δεν ηταν τα χρηματα, δηλαδη βιοποριστικος, ουτε η φημη η η δοξα που συνηθως ακολουθει τους τολμηρους εκεινους, που αψηφωντας στοιχεια, δεδομενα, οιωνους ακομα, που σκοτεινοι κρυβονται πισω απο καθε αλυτο αινιγμα επιμενουν μεχρι την τελικη διακαιωση, μα η επιμονη του στην κλασσικη ρηση του Σ. Χολμς 'αν απαλειψεις καθε τι αδυνατο απο κατι, αυτο που απομενει, οσο απιστευτο κι αν φανταζει, δεν μπορει παρα να ειναι η απολυτη αληθεια'. Χρηματα ειχε αφθονα ο πατερας του, φημη και δοξα δεν χρειαζοταν. Ακομα και οταν ξεκαθαριζε καποιες τετοιες περιπτωσεις ποτε δεν φροντιζε να γινει αυτο βορα στο αδηφαγο τερας των ειδησεων. Ετσι και τωρα οργανωνοταν μυστικα και μεθοδικα, διχως κανεις να εχει αντιληφθει τις προθεσεις του.
Αλλα βρισκοταν μπροστα σε πολλα, επιμονα και εκνευριστικα εμποδια, κατι που ειχε να το συναντησει εδω και καιρο. Ομως ηταν αποφασισμενος να τα υπερπηδησει, ασχετα με το τιμημα που θα χρειαζοταν να πληρωσει.
======================
Ο ιδιος δεν χρειαστηκε να πληρωσει τιποτα, τα χρηματα του πατερα του εξαφανισαν τα εμποδια, αν και οχι διχως δυσκολια. Δεν ηταν τα υλικα που χρειαζοταν για την αποστολη, αυτα ειχαν ηδη αγοραστει, πακεταριστει και βρισκονταν στα πορτ - μπαγκαζ των τζιπς που ειχαν νοικιαστει. Εκει που ταλαιπωρηθηκε για μερες ηταν το προσωπικο. Οχι φυσικα το δικο του προσωπικο, που ηταν σταθερο και αναλλοιωτο εδω και πολυ καιρο και τον ακολουθουσε παντου, σε καθε παρατολμο εγχειρημα, μα οι ντοποιοι εργατες. Κατω απο φυσιολογικες συνθηκες τα χρηματα που εδινε θα ηταν υπεραρκετα μα παραδοξως η λεξη 'Κουφρα' ειχε απομακρυνει πολλους πριν ακομα προλαβει ν' ανεβασει την προσφορα του.
Εστω κι ετσι, με περισσοτερη απο το δεον καθυστερηση, κατορθωσε να συγκεντρωσει το απαραιτητο προσωπικο που θα χρειαζοταν για την επιχειρηση που σχεδιαζε και τωρα το μονο που εμενε ηταν να φτασουν σε κεινον τον μυστηριο τοπο. Διχως να γινουν αντιληπτοι στον οποιονδηποτε, ειχαν ηδη ξεκινησει για το μερος που λεγοταν 'Κουφρα'.
====================
Σταματησαν στο τελευταιο μεγαλο πλατωμα που υπηρχε πριν ξεκινησουν στο βαθος οι αλλεπαλληλοι αμμωδεις λοφοι που οδηγουσαν στην Κουφρα. Εδω θα γινοταν ενας ακομα εμπεριστατωμενος ελεγχος στις προμηθειες τους, εδω θα τους εξηγουσε που ακριβως πηγαιναν και γιατι και τελος εδω θα γινοταν ο χωρισμος των ομαδων.
Τα παντα ειχαν προβλεφθει, ολα θα ακολουθουσαν το συγκεκριμενο σχεδιο που ειχε χαραξει ο αρχηγος και ολοι ευελπιστουσαν πως μια αποστολη ακομα θα ειχε αισιο τελος.
Το μονο που τον απασχολουσε ηταν το βλεμμα του υπευθυνου των ντοπιων. Οι πληροφοριες του μιλουσαν για ενα σοβαρο, μετρημενο αντρα, που ειχε ξανακανει τετοιες δουλειες διχως το παραμικρο προβλημα. Επιβλητικος, αυστηρος μα και δικαιος με το προσωπικο του, ενεπνεε μια εικονα αυτοπεποιθησης και σιγουριας. Οχι εδω ομως.
Παρατηρουσε τις κινησεις του και τον ενοιωθε περισσοτερο σαν αγριμι που οδηγουνταν σχεδον εθελοντικα σε μια παγιδα που ηξερε πως δεν θα εβγαινε ζωντανο. Κατι τον τρομαζε, ηταν σιγουρο, ηλπιζε δε πως θ' αποκαλυπτοταν την ωρα της ομιλιας του.
====================
-'Ειναι η στιγμη που θα μαθετε για ποιον λογο βρισκομαστε σημερα εδω' ειπε, απευθυνομενος στους αντρες που τον ακουγαν. 'Οτι ερωτησεις, αποριες η διευκρινισεις θελετε, παρακαλω κρατηστε τις για το τελος οπου θ' απαντηθουν ολες. Λοιπον, ο σκοπος μας ειναι να μπορεσουμε σε οσο το δυνατον μικροτερο χρονικο διαστημα να καλυψουμε την οαση Κουφρα για να μπορεσουμε να παρουμε καποιες απαντησεις που θελουμε'.
Υπηρξε μια αναταραχη και μια αναστατωση στην πλευρα των ντοπιων μα σταματησε γρηγορα.
-'Δυο πραγματα μας απασχολουν. Το επιστημονικο τμημα θα προσπαθησει να λυσει το αινιγμα μιας οασης που καποτε αριθμουσε 120,000 δεντρα και αφθονα νερα ενω σημερα δεν εχουν μεινει πανω απο 100 και νερο ? Πουθενα ! Πως ποτιζονται αυτα τα δεντρα λοιπον ? Το σημειο που παμε ειναι ενα απο τα τρια που δεν εχει βρεξει ποτε απ' οσο ξερει ο ανθρωπος.
Πως λοιπον επιβιωνουν χωρις νερο αυτα τα δεντρα ? Ποιο ειναι το μυστικο ?
Ελπιζω να καταφερουμε να βρουμε μια απαντηση. Οσο για το αλλο που μας απασχολει, φοβαμαι πως εδω οι απαντησεις θα βρεθουν δυσκολοτερα'.
====================
-'Σ' ενα σχεδον μεγαλο τοξο της Κουφρα' συνεχισε ενω παραλληλα μ' ενα κομματι ξυλο σχηματιζε ενα τοξο στην αμμο 'αναφερονται κατα καιρους εξαφανισεις που ακομα δεν εχει λυθει το μυστηριο τους. Καποιες απ' αυτες τις εχω ακουσει ο ιδιος, καποιες μου τις εχουν διηγηθει. Καποιες εχουν μια λογικη βαση, καποιες ειναι εντελως παρανοικες. Οπως και ναχει, θα προσπαθησουμε με οτι εχουμε στα χερια μας να λυσουμε αυτον το γριφο. Γινεται ευκολα αντιληπτο πως επειδη η αποσταση που πρεπει να καλυφθει ειναι αρκετη, θα χωριστουμε σε τρεις ομαδες και η καθε μια θα ερευνησει τον τομεα της. Εξυπακουεται πως η επιστημονικη ομαδα δεν εχει τιποτα να κανει μ' ολα αυτα, εχει την δικη της δουλεια να φερει σε περας.
Υπαρχει καποιος που θελει να ρωτησει κατι' ? ρωτησε εχοντας εστιασμενα τα ματια του στην μερια των ντοπιων που εδειχναν εξαιρετικα ανησυχοι.
-'Μπορουμε να μιλησουμε καπου ιδιαιτερως' ? ρωτησε ο επικεφαλης των ντοπιων.
-'Φυσικα, γιατι οχι ? Ελα μαζι μου' απαντησε ενω ταυτοχρονα του εκανε νοημα να τον ακολουθησει πισω απο τα τζιπακια οπου θα ειχαν την ησυχια τους.
====================
-'Ξερεις πολυ καλα πως.....' εκανε να ξεκινησει ο ντοπιος.
-'Ακριβως επειδη ξερω δεν χρειαζεται να τα ξανακουσω. Σου λεω λοιπον πως δεν πιστευω τιποτα και σε ρωτω κατι απλο. Μπορω να σας υπολογιζω μεχρι τελους, ναι η οχι' ? ρωτησε ο επικεφαλης. -'Θα σου πω σε πεντε λεπτα' ηρθε η ψυχρη, κοφτη απαντηση.
Ειχε επιστρεψει σε λιγοτερο απο πεντε λεπτα. Η απαντηση ηταν σαφης και ξεκαθαρη.
-'Μεχρι καποιο σημειο ναι, μπορουσαν να υπολογιζουν επανω τους. Αν ομως επελεγαν να συνεχισουν, ας το ηξεραν απο τωρα πως θα ηταν μονοι τους'.
Ηξερε πως δεν ειχε νοημα να επιμεινει. Ουτε τα χρηματα, ουτε οι απειλες ηταν ικανα να τους αλλαξουν γνωμη. Δεν εδινε δεκαρα τσακιστη για το τι θα εκαναν. Αυτος θα προχωρουσε μεχρι εκει που χρειαζοταν να λυσει το μυστηριο, με η χωρις την βοηθεια τους.
-'Ειμαστε συμφωνοι' ειπε κι ετεινε το χερι του.
Ο αντρας απο την αλλη μερια το εσφιξε στο δικο του, κουνησε καταφατικα το κεφαλι του και απομακρυνθηκε. Ηλπιζε μονο να μην εφταναν τα πραγματα σε ακραιες καταστασεις.
====================
Οι ακραιες καταστασεις ειχαν ερθει πολυ πιο γρηγορα απο το αναμενομενο και ειχαν εγκαταλειψει το ιδιο βιαστικα αφηνοντας την θεση τους στο επομενο σταδιο, τον εφιαλτη. Γιατι μονο σαν εφιαλτης εμοιαζε αυτο που ειχαν ζησει τις τρεις τελευταιες μερες.
Κατ' αρχας, απο την πρωτη κιολας μερα, ειχε χαθει καθε τροπος επικοινωνιας αναμεσα στις ομαδες. Ενας μετριος σε ενταση σιμουν δεν μπορουσε να θεωρηθει υπευθυνος για κατι τετοιο, ομως αλλη λογικη εξηγηση δεν υπηρχε. Στην ομαδα του επικεφαλης προσπαθουσαν να λυσουν αυτο το συγκεκριμενο προβλημα οταν επεσαν πανω σ' ενα αλλο, ακομα μεγαλυτερο.
Δυο αντρες ειχαν χαθει, ως δια μαγειας, κυριολεκτικα μεσα απο τις σκηνες τους. Ολα ηταν τακτοποιημενα, δεν υπηρχαν σημαδια παλης αλλα δεν υπηρχαν και οι δυο αντρες.
Οσο και να εψαξαν τιποτα. Κι ενω το γεγονος ηταν ακομα φρεσκο χαθηκαν αλλοι τρεις.
Ετσι απλα, σαν να ανοιξε η γη και να τους καταπιε. Ομως η γη ηταν ακομα κλειστη και εδω ηταν μειον πεντε αντρες. Ηταν η επομενη νυχτα που αλλαξε τα ποσοστα υπερ των χαμενων.
Με τους ντοπιους να εχουν εγκαταλειψει και με αλλους δυο εξαφανισμενους, οι παροντες πια μετρουσαν τρια ατομα με ταση φθινουσα και οι αγνοουμενοι τους επτα.
====================
Ο φοινικας κοιταξε για λιγο τις μικρες μαυρες κουκιδες ωσπου χαθηκαν στο βαθος κι επεστρεψε στην εργασια του. Ηξερε πως αυτοι δεν θα ερχονταν ποτε προς τα κει μα αυτοι που ειχαν ηδη ερθει ηταν πραγματικο δωρο. Την στιγμη εκεινη ολοκληρωνε την αφαιμαξη καθε ζωτικου υγρου του τελευταιου πλασματος που ειχε το θρασος να μπει στην περιοχη τους και μεσω του εκπληκτικου δικτυου ριζων που ειχαν αναπτυξει λιγες δεκαδες μετρα κατω απο την επιφανεια μοιραζοταν με τους υπολοιπους το θειο δωρο της επιβιωσης.
Σπανια εμφανιζονταν πια πλασματα των οποιων τα υγρα τους θα μπορουσαν να σφετεριστουν, οποτε αυτη η επισκεψη ηταν καλοδεχουμενη. Το καλυτερο ηταν πως απο μονοι τους ειχαν σκορπισει αναμεσα τους δινοντας τους την δυνατοτητα να τραφουν ολοι στην σωστη ποσοτητα.
Χρησιμοποιουσαν τις ριζες τους για να τους τραβηξουν πολυ κατω απο την αμμο και με τις ιδιες παλι τους στραγγιζαν απο καθε τι υγρο. Τα κουφαρια τους, τοσο βαθια χωμενα στο εδαφος, συντομα μετατρεπονταν στην ιδια αμμο που τα σκεπαζε, εξασφαλιζοντας πως το μυστικο τους δεν θ' αποκαλυπτοταν ποτε. Ηταν πραγματι ενα υπεροχο τριημερο. Ειχαν τραφει, ειχαν αποθεμα ικανο να τους κρατησει για καιρο, το μονο που εμενε τωρα ηταν υπομονη μεχρι την εμφανιση των επομενων. Ηξερε πως οσο κι αν αργουσαν, θα ερχονταν παλι την καταλληλη στιγμη.
Μια ικανοποιηση διετρεξε τον κορμο του κανοντας τα φυλλα του να θροισουν.
Τα εστρεψε προς τον ηλιο κι ετοιμαστηκε για την μεσημεριανη του αναπαυση.
ΤΕΛΟΣ
