Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

                                                               ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23

 Ειχαν περασει καποιες ωρες απο την στιγμη που η Luna ειχε φυγει αφηνοντας τον. Στην αρχη η αισθηση πως θα εμενε μονος τον ειχε ελαφρα επηρεασει, γι αυτο αλλωστε σκεφτηκε να παει πισω της να της αλλαξει γνωμη, οσο ομως κυλουσε ο χρονος αντιλαμβανοταν πως η απουσια της δεν ηταν τοσο σημαντικη. Αλλωστε οπως της ειχε αναφερει, οτι χρειαζοταν το ειχε εκει, δεν εβρισκε λογο να τρεχει στο αγνωστο και να ριψοκινδυνευει. Απολαμβανε ενα απ'τα πουρα που ειχε παρει απο ενα κοντινο καπνοπωλειο συνοδεια ενος Woodford Reserve που ειχε βρει στην καβα του ξενοδοχειου καθισμενος στο μεγαλο μπαλκονι που διεθετε η προεδρικη σουιτα. Καθε τρεις και λιγο εριχνε μια ματια κατω του αλλα η εικονα ερημωσης παρεμενε σταθερη και αναλλοιωτη. Ο δυνατος αερας που ειχε σηκωθει πριν ωρες ειχε ξηλωσει το διαφημιστικο πανω που ειχε αναρτηθει στο συνεδριακο κεντρο οπου θα μιλουσε το πρωην αφεντικο του. Χαμογελασε. Ποιος ξερει που βρισκοταν ο γερουσιαστης και ολοι οι υπολοιποι, ειχαν χαθει απαντες αλλα αυτος ηταν εκει, μαρτυρας του πιο ανεξηγητου γεγονοτος στην ανθρωπινη ιστορια.

      =============================================

Ηταν ξεκαθαρο πως οτι ειχε συμβει δεν εκανε διακρισεις. Χρωματα, θρησκειες, φυλες, πλουσιοι, φτωχοι, ασημαντοι η σημαντικοι εμοιαζαν να μοιραζονται την ιδια μοιρα. Αυτο συνεπαγοταν πως ακομα και ατομα υψηλου κυρους, στην κορυφη της αλυσιδας διακυβερνησης, να ειχαν απλα εξαφανιστει απο προσωπου γης διχως τ' αξιωματα τους να εχουν αποτελεσει λογος σωτηριας.

Το δυσκολοτερο θα ηταν για καποιον ν' αποδεχτει πως αυτη θα ηταν η κατασταση απο δω και μπρος, καποιοι λιγοι εναπομειναντες που κανεις δεν γνωριζε το γιατι δεν ειχαν ακολουθησει τους υπολοιπους, και οι οποιοι θα επρεπε σχετικα συντομα να εμπεδωσουν και να συμβαδισουν με την ιδεα πως αυτος θα ηταν πια ο κοσμος. Ολες αυτες οι βαρυγδουπες σκεψεις περνουσαν απο το μυαλο του, ανακατευονταν με τον αρωματικο καπνο του πουρου και την γλυκια ζαλη που προσεφερε το ουισκι απο το Kentucky κι ετσι εμοιαζαν να χανουν λιγο την σοβαροτητα τους.

Ο θορυβος που ακουστηκε πισω του εμοιαζε σαν ηχος πορτας που ανοιγει αλλα αυτο ηταν μαλλον αδυνατον αφου ηταν ολομοναχος σε ολοκληρο το ξενοδοχειακο συγκροτημα. Γυρισε να δει.

    =============================================

Ο ψηλος αντρας που μολις ειχε μπει στο δωματιο σταθηκε ακριβως στην μεση ενω οι υπολοιποι εξι που ακολουθησαν αναπτυχθηκαν πισω του σε σχημα βενταλιας. Στο ενα του χερι κρατουσε ενα μπαστουνι του γκολφ ενω στο αλλο επαιζε με δυο λευκα αντιστοιχα μπαλακια.

-'Woodford Reserve' ειπε και σφυριξε εντυπωσιασμενος. 'Αυτα τα ξενοδοχεια εχουν τα καλυτερα τελικα παιδια, τι λετε' προσθεσε απευθυνομενος στους αλλους. 'Μπορω' ? συνεχισε κοιτωντας τον Robert και διχως να περιμενει απαντηση γεμισε ενα ποτηρι πινοντας το μονορουφι.

-'Μονος σου εισαι εδω' ? ρωτησε ενω σκουπιζε το στομα του με την αναστροφη του χεριου του.

-'Ποιοι ειστε εσεις ? Τι θελετε ? Πως βρεθηκατε εδω' ? ρωτησε ο Robert αγχωμενος.

-'Σε πειραζει ν' αρχισω απο το τελος' ? εκανε ο αντρας που χαζευε την διαρρυθμιση του δωματιου. 'Οχι φυσικα, γιατι να σε πειραζει αλλωστε' ? προσθεσε χαμογελωντας.

Εσκυψε στο δαπεδο προσπαθωντας να βρει μια σωστη θεση για να τοποθετησει ενα μπαλακι. Αφου την εντοπισε στο τελος αρχισε να περναει σαν εκκρεμες το μπαστουνι απο πανω του.

     ============================================

-'Σε ειδαμε που λες' αρχισε 'στον δρομο που μπηκες στο καπνοπωλειο και ειπαμε να μην σ' ενοχλησουμε, ασ τον λεμε να δουμε τι θα κανει. Μετα σε παρακολουθησαμε που μπηκες στο ξενοδοχειο και με δεδομενη την ερημια που επικρατει ημασταν σιγουροι πως θα σε βρισκαμε στο καλυτερο δωματιο, κατι που εγινε. Αυτο δεν ειναι το καλυτερο δωματιο εδω περα' ?

Ο Robert κουνησε καταφατικα το κεφαλι του ενω ψηγματα φοβου εκαναν δειλα την πρωτη τους εμφανιση. Η ελαφρια ζαλαδα απο το ουισκι ειχε παει περιπατο εδω και ωρα.

-'Στην πραγματικοτητα ψαχνουμε κατι αλλα κι εσυ μας κανεις' συνεχισε ο αντρας. 'Για διαφορετικους λογους αλλα κι εσυ μας κανεις' ειπε και χτυπησε επιτελους απαλα το μπαλακι με το μπαστουνι. Σταθηκε πανω απο το νεο σημειο κι επανελαβε οτι εκανε και προηγουμενως.

-'Μενει να σου απαντηθει το πρωτο σου ερωτημα' ειπε σηκωνοντας μετα απο ωρα τα ματια του κοιτωντας τον Robert. 'Οπως βλεπεις δεν εχουμε κατι να κρυψουμε, συνεπως δεν θα κρυψουμε ουτε κι αυτο, ετσι κυριοι' ? απευθυνθηκε στους υπολοιπους που ενευσαν συγκαταβατικα.

      ============================================

-'Απο δω ο Frank James' αρχισε δειχνοντας εναν εναν τους αντρες στο δωματιο με το μπαστουνι 'ο Cole Younger, ο Jim Younger, ο Bob Younger, ο Ed Miller και ο Clell Miller. Η αφεντομουτσουναρα μου απο δω ειμαι ο Jesse James' ολοκληρωνοντας την παρουσια ολων.

-'Ειναι καποιο αστειο ολο αυτο' ? ρωτησε ο Robert με τον φοβο να εχει πολλαπλασιαστει.

-'Αστειο ? Γιατι ? Πως σου ηρθε αυτο ? εκανε ο αντρας συνοφρυωμενος.

-'Ολοι αυτοι που λες ηταν παρανομοι στην Αγρια Δυση, ολοι τους ξερουν, ειναι ιστορικα προσωπα, δεν μπορει να ειναι αυτα τα πραγματικα σας ονοματα' ειπε ο Robert. 

Ο αντρας εμοιαζε σαν να σκεφτεται λιγο ολα οσα ειχε πει ο Robert. Μετα ξαφνικα ξεσπασε σε γελια που τα ακολουθησαν τα γελια των υπολοιπων σαν να ειχαν ακουσει οτι πιο αστειο ποτε.

-'Εχεις δικιο, εχεις δικιο' εκανε μολις κοπασαν τα γελια. 'Ασε με να σου εξηγησω' προσθεσε.

-'Δεν εχω κατι μαζι σας' εκανε ο Robert 'παρτε οτι θελετε, εγω δεν θα'...

-'Οπως σου ειπα' εκανε σοβαρα ο αντρας 'ασε με να σου εξηγησω'. 

      ============================================

-'Υπαρχει μια ταινια, αρχες δεκαετιας του '80, του Walter Hill αν δεν κανω λαθος, που λεγοταν The Long Riders που ειχε σαν θεμα της την συμπραξη των αδελφων James με τ' αδελφια Younger και Miller την εποχη που διεπρατταν τις γνωστες ληστειες τραπεζων μετα τον Εμφυλιο. Προσωπικα για μενα την θεωρω ως την πλεον αντιπροσωπευτικη του ειδους της, με πιστη αποδοση των γεγονοτων, εξαιρετικες ερμηνειες και καταπληκτικη μουσικη υποκρουση και παραμενει μεχρι και σημερα αδυναμια μου. Η αληθεια ειναι πως κι εγω και τα παιδια σαφως ειχαμε ονοματα, ονοματα σαν κι αυτα που εσυ θεωρεις φυσιολογικα αλλα αυτο ηταν πριν συμβουν ολα αυτα που εχουν γινει. Ετσι, συμφωνησαμε ολοι μας ν' αφησουμε τα παλια μας ονοματα πισω, να περασουν στην λησμονια μαζι με οτι αλλο γνωριζαμε και υπηρχε μεχρι στιγμης και να τ' αντικαταστησουμε με αλλα που πιστευαμε πως θα ταιριαζανε καλυτερα στους νεους καιρους που διανυουμε. Και μιας και ολοι μας δεν ειμαστε αυτο που θα περιεγραφες σαν 'καλα παιδια' αλλα εχουμε τις αμαρτιες μας, καταληξαμε να υιοθετησουμε τα ονοματα εκεινων των παρανομων'.

     =============================================

-'Δεν καταλαβαινω τιποτα, τι μου λες ? Την ταινια που ανεφερες ουτε που την εχω ξανακουσει, ουτε που καταλαβαινω γιατι επιλεξατε να χρησιμοποιησετε αυτα τα ονοματα και δεν καταλαβαινω που θελεις να φτασεις με ολα αυτα που μου λες, ειλικρινα' εκανε ο Robert.

Η γκριματσα στο προσωπο του Jesse ειχε σαφη στοιχεια απογοητευσης.

-'Πολλη αμορφωσια' εκανε 'αλλα τι να κανεις ? Μιλαμε για μια απο τις πλεον κλασσικες ταινιες γουεστερν αλλα εσυ δεν την εχεις δει, συνεπως καταλαβαινω απολυτα την αδυναμια σου ν' αντιληφθεις και να παρακολουθησεις το σκεπτικο μας. Δεν βαριεσαι' προσθεσε.

Ο Robert τον κοιταξε καλα καλα προσπαθωντας ν' αποσαφηνισει αν ηταν απλα θεοπαλαβος η τον παριστανε με τρομακτικη επιτυχια και μετα κοιταξε και τους αλλους που εμοιαζαν διακοσμητικα στοιχεια. Το ενστικτο του του ελεγε πως ειχε μπλεξει, απλα δεν του ελεγε το ποσο σοβαρα.

-'Με λενε Robert Danlon και πριν απ' ολα αυτα ημουν γενικος υπευθυνος της προεκλογικης καμπανιας του γερουσιαστη Foster. Μπορειτε να μου πειτε τι θελετε απο μενα' ? 

    ==============================================

-'Κυβερνητικος ε' ? εκανε ο Jesse προσποιουμενος τον εντυπωσιασμενο. 'Φανταζομαι τωρα που εχεις μεινει διχως αντικειμενο θα τα εχεις κομματακι χαμενα, ετσι δεν ειναι' ?

-'Δεν ξερω τι λετε εσεις' αντεδρασε ο Robert 'μα η ηγεσια αυτης της χωρας ποτε δεν θα'...

-'Ωπα, ωπα Robert' απαντησε ο Jesse 'μας μπερδεψες με το κοινο που παραμυθιαζες τοσο καιρο, δεν χρειαζεται να κοπτεσαι τοσο πολυ να μας πεισεις για κατι που ξερεις πως δεν θα συμβει. Καλο θα ηταν να σταματησεις αυτο το τροπαρι γιατι δεν μιλας σε βλαχαδερα που μετρανε μεχρι το δεκα αγκομαχωντας, μιλας σε καποιους που ξερουν ακριβως τι εχει συμβει και το σημαντικοτερο απ' ολα, τι προκειται να συμβει. Ημουνα αρκετα ξεκαθαρος, τι λες' ?

-'Εγω δεν...κοιτα...πως γινεται να'...

-'Κυριοι' απευθυνθηκε στους υπολοιπους ο Jesse 'αντιμετωπιζουμε σοβαρο προβλημα πιστης. Εδω εχουμε  εναν ανθρωπο της εξουσιας που αμφισβητει τα λογια μας. Και ειναι τοσο σιγουρος γιατι πιστευει ακραδαντα πως ατομα σαν κι εμας δεν γνωριζουμε τιποτα. Δεν ειναι κριμα' ?

      ============================================

-'Δεν ηθελα σε καμια περιπτωση ν' αμφισβητ'....

-'Δωσε λιγη προσοχη λοιπον, οχι εσυ Robert Danlon με ολα αυτα τα φουμαρα που ξεφουρνιζεις αλλα εσυ, αποικε της Αυτονομιας Nagza που κρυβεσαι αναμεσα στους γηινους. Αυτους μπορει να τους ξεγελασες κι ευκολα μαλιστα αλλα βλεπεις κι εμεις ειμαστε απο την Αυτονομια Tege, συνεπως κοψε τις βλακειες και καθησε κατω να σου πουμε τι θα γινει απο δω και μπρος'.

Ο Robert κοιτουσε με τα ματια γουρλωμενα. Το τελευταιο πραγμα που περιμενε ηταν να μπουκαρουν επτα τυποι μεσα στο δωματιο του που γνωριζαν την πραγματικη του ταυτοτητα.

-'Πως τα ξερετε ολα αυτα' ? ρωτησε. 'Πως με αναγνωρισατε' ?

-'Περιμενε μισο λεπτο' εκανε σοβαρα ο Jesse 'αυτο εδω ειναι ενα κρισιμο χτυπημα' ειπε και ταυτοχρονα με το μπαστουνι εστελνε το μπαλακι εξω απο την βεραντα κατω στον δρομο.

-'Θα το μαζεψουμε φευγοντας' ειπε και στρογγυλοκαθισε σε μια πολυθρονα. 'Φιλε μου Robert, ετοιμασε τα πραγματα σου, φευγουμε. Θα σου εξηγησω στο δρομο και θα καταλαβεις'.

   

 

       

             Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

                                                              ΚΕΦΑΛΑΙΟ 22

 

-'Σε τι σημειο βρισκομαστε ? Υπαρχει καποιο προβλημα που πρεπει να γνωριζω' ?

-'Απολυτως κανενα, ολα πανε βαση σχεδιου. Χρειαζεσαι ενημερωση' ?

-'Ναι, γι αυτο ηρθα εδω. Πες μου αναλυτικα τι εχει γινει και τι προκειται να συμβει'.

-'Πολυ καλα. Ελα μαζι μου'.

Ο Μανδυας ακολουθησε τον προπορευομενο Saadek σε μια τεραστια αιθουσα που εμοιαζε να ειναι το κεντρικο σημειο ελεγχου. Παντου υπηρχαν τρισδιαστατοι, αιωρουμενοι χαρτες μ' ενα πληθος, αλλων εντονων αλλων αχνων, φωτεινων σημαδιων επανω τους. Πολλα απ' αυτα δεν παρεμεναν σταθερα, εμοιαζαν να μετακινουνται παντα μεσα στο καδρο του γενικου πλαισιου.

-'Ας ξεκινησουμε απο δω' εκανε ο Saadek και σταματησε μπροστα σ' εναν απ' τους χαρτες. 'Τα σταθερα σημεια που βλεπεις ειναι τα Κεντρα Συλλογης Οργανικης Υλης ενω τα υπολοιπα που εχουν κατευθυνση προς αυτα ειναι τα μεσα τροφοδοσιας αυτων των Κεντρων'.

-'Εξηγησε τα πιο αναλυτικα' ειπε ο Μανδυας 'θελω να καταλαβω καθε βημα που γινεται'.

            ===========================================

-'Το νοημα πισω απο την εκθεση του πληθυσμου αυτου του πλανητη στην χημικη ενωση με την οποια εμπλουτισαμε την ατμοσφαιρα ηταν να τους επιστρεψουμε σε μια κατασταση που βρισκονταν οταν πρωτοεμφανιστηκαν. Μηδενικες γνωσεις, μηδενικες εμπειριες, ενας αγραφος χαρτης που περιμενε να γεμισει. Εχοντας απωλεσει τα παντα πρακτικα ξεκινουσαν απο την αρχη διατηρωντας μονο ενστικτωδεις λειτουργιες απαραιτητες για πρωτογονη επιβιωση'.

-'Δηλαδη' ?

-'Δεν εχασαν την ικανοτητα ν' αναπνεουν, ζωτικης σημασιας θεμα γι αυτους, το ενστικτο της πεινας και της διψας και μια σειρα αλλων παραγοντων που ναι μεν τους κρατουσαν ζωντανους αλλα διευκολυναν και την δικη μας δουλεια. Εξ' αλλου οι εντολες που μου ειχες δωσει ηταν πως επρεπε να παραδοθουν σε μια κατασταση εκκινησης απο το απολυτο μηδεν'.

-'Συνεχισε' εκανε ο Μανδυας ενω περιεργαζοταν τον χαρτη.

Ο Saadek θα το εκανε και χωρις την παροτρυνση του.

            ========================================== 

-'Η κατασταση στην οποια βρεθηκαν ηταν η μεγαλυτερη διευκολυνση για την συγκομιδη τους. Χρησιμοποιωντας μεταγωγικα σκαφη με ακτινες ελξης ξεκινησαμε να συγκεντρωνουμε πληθος ομαδων απο δαυτους και να τους μεταφερουμε εδω, στα Κεντρα Συλλογης Οργανικης Υλης'.

-'Και αυτοι που δεν επηρεαστηκαν απο την χημικη ενωση' ?

-'Ναι, υπαρχουν κι αυτοι, πολυ λιγοι μεν αλλα θα ερθω σ' αυτους σε λιγο. Ολοι τους εχουν περασει αυτοματες διαγνωσεις για το αν ειναι ικανοι για την μεταφορα. Τα κριτηρια ειναι αυτα που θεσπισες, δεν εχω αλλαξει κατι, εχω παει συμφωνα με τις οδηγιες σου'.

-'Ηλικιωμενοι, αναπηροι, ασθενεις με αρρωστιες που δεν επιδεχονται βελτιωσης, αυτο εννοεις' ?

-'Ακριβως. Ολες οι κατηγοριες που μου εδωσες'.

-'Ωραια. Φανταζομαι οσοι εξαιρουνται εχουν την τυχη που απαιτησα'.

-'Φυσικα. Εφοσον να φυγουν δεν μπορουν αλλα και να παραμεινουν εδω δεν γινεται, η μοιρα τους ειναι πολυ συγκεκριμενη και δεδομενη. Να προχωρησω' ?

             ========================================

Δεν περιμενε εγκριση απο τον Μανδυα, προχωρησε στην ενημερωση οπως του ειχε ζητηθει.

-'Αυτοι που δεν εχουν επηρεαστει, λιγοι οπως προανεφερα, δεν ειναι αμεσης αντιμετωπισης. Μην ξεχνας πως αναμεσα τους υπαρχουν και αυτοι των Αυτονομιων για τους οποιους επισης ησουνα πολυ συγκεκριμενος. Αλλα αυτοι ειναι η μικροτερη πληθυσμιακη ομαδα απ' ολους'.

-'Θελω να πιστευω πως δεν εχετε γινει αντιληπτοι απο τους γηινους, ετσι' ?

-'Εξυπακουεται. Με την τεχνικη της αποκρυψης βρισκομαστε συνεχως πανω απο τα κεφαλια τους αλλα δεν μπορουν να δουν κατι ουτε να υποψιαστουν. Φανταζομαι θα αναρωτιουνται τι συμβαινει αλλα μεχρι να καταλαβουν τι γινεται θα εχει ερθει κι αυτων οι ωρα τους'.

-'Συνεπως, αν καταλαβα καλα, τους μαζευεις ανα ομαδες και μετα ερχονται στα Κεντρα οπου γινεται η διαλογη. Πως πας απο χωρητικοτητα' ?

-'Ανετα. Γι αυτο υπαρχουν τοσα Κεντρα. Παραλληλα ολοι οσοι εχουν εγκριση για απομακρυνση μεταφερονται σε μητρικα σκαφη εξω απο την γηινη ατμοσφαιρα αναμενοντας οδηγιες'.

        ===========================================

-'Ποια ομαδα εχει αναλαβει αυτο το εργο' ? ρωτησε ο Μανδυας.

-'Η Διασωση. Υπαρχουν αλλες δυο αλλα ειναι γι αλλο λογο'.

-'Πες μου'.

-'Οπως καταλαβαινεις φερνοντας την πλειοψηφια του πληθυσμου σ' αυτην την κατασταση ηταν αναποφευκτο πως θα υπηρχαν πολλοι νεκροι απο ατυχηματα και αλλους λογους'.

-'Κατανοητο. Πως αντιμετωπισες αυτο τον σωρο νεκρης οργανικης υλης' ?

-'Η δευτερη ομαδα, της Συλλογης. Χρησιμοποιωντας το ιδιο ακριβως συστημα με την Διασωση. Τα πτωματα συγκεντρωνονται και θαβονται σε τεραστιες ταφρους. Αυτο ειναι ενα κομματι που σιγουρα εχει κινησει το ενδιαφερον οσων δεν εχουν επηρεαστει αφου δεν βλεπουν πουθενα τους υπολοιπους αλλα ουτε εναν νεκρο καπου'.

-'Θυμασαι τι σου εχω πει για τους νεκρους' εκανε ο Μανδυας. 'Ειναι πολυ σημαντικο'.

-'Δεν ειμαι καποιος ανοητος η πρωταρης' ειπε ο Saadek κομπαζοντας.

          ===========================================

-'Το βαθος που θαβονται οι νεκροι ειναι τετοιο που ειναι αδυνατον οι νεοι αποικοι ν' ανακαλυψουν ποτε πως ηταν αυτοι που ζουσαν στον πλανητη πριν απ' αυτους. Ακομα κι αν ανακαλυπταν κατι εκατονταδες χρονια μετα, τ' απομειναρια θα ηταν τοσο ευτελη που ποτε δεν θα μπορουσαν να εξαγουν ασφαλες συμπερασμα. Μην φοβασαι, ολα ειναι υπο ελεγχο'.

-'Στο κομματι των κατασκευων απο τα χερια τους πως παμε' ?

-'Ειναι το μονο που δεν εχει προχωρησει ακομα' απαντησε ο Saadek.

Ο Μανδυας γυρισε και τον κοιταξε απορημενος.

-'Δεν καταλαβαινω, γιατι' ?

-'Στο ειχα πει πως ειχα ελλειψη προσωπικου. Αναγκαστηκα να τραβηξω απο την Αποκομιδη κοσμο για να καλυψω τα κενα. Απο την στιγμη που μου ειπες πως ειμαστε ενταξει οικονομικα η Αποκομιδη θ' αρχισει να λειτουργει αμεσα. Δεν ευθυνομαι εγω γι αυτο'.

Ο Μανδυας εμεινε λιγο σκεπτικος μετα απ' οσα ειχε ακουσει.

       ============================================

-'Κι αυτο το ζητημα ειναι σημαντικο' επεσημανε ο Μανδυας. 'Καθε τι που υποδηλωνει ιχνη καποιου πολιτισμου πρεπει να εξαφανιστει παντελως. Οτι εχει κατασκευαστει απο χερι γηινου η μπορει να εγειρει υποψιες για υπαρξη προγενεστερης ζωης πρεπει ν' αφαιρεθει απο καθε σημειο του πλανητη. Κι απ' οτι βλεπω δεν ειναι λιγα αυτα που πρεπει να συλλεχθουν'.

-'Αντικειμενικα η Αποκομιδη εχει το ευκολοτερο εργο' αντετεινε ο Saadek. 'Με την τεχνολογια σμικρυνσης οτι προερχεται απο τους γηινους θα συγκεντρωθει σ' ενα και μονο μεταγωγικο. Μετα ολα θα πεταχτουν στον σκουπιδοτοπο του Brenek και κανεις δεν θα τα δει ποτε ξανα'.

-'Το επισημαινω γιατι δεν ειναι μονο η ξηρα' ειπε ο Μανδυας. 'Οι ωκεανοι αυτου του πλανητη εχουν ηδη μετατραπει σ' εναν δικο τους σκουπιδοτοπο'.

-'Μην σε απασχολει αυτο' επανελαβε ο Saadek.

-'Υπαρχει κατι που πρεπει να με απασχολει' ? ρωτησε ο Μανδυας.

-'Αυτοι που δεν επηρεαστηκαν ειναι ενα μικρο προβλημα'.

        ===========================================

-'Γινε συγκεκριμενος'.

-'Αυτοι δεν μπορουν να συλλεγουν απο τις ακτινες ελξης, τα στοιχεια και δεδομενα που εχουμε θεσει ειναι για την μεγαλη πλεοψηφια, δεν μπορουμε να τ' αλλαξουμε για μια χουφτα ανεπηρεαστους. Συνεπως πρεπει να τους μαζεψουμε κατ' ιδιαν, πραγμα που σημαινει πως πρεπει να κατεβουμε στο εδαφος και να γινουμε ορατοι. Εκει ακριβως εστιαζει το προβλημα'.

-'Ακομα δεν καταλαβαινω'.

-'Τα μυαλα τους δεν ειναι κενα, ειναι ξεχασμενες υπαρξεις ενος κοσμου που εμεις διαγραφουμε. Θα δυσκολευτουμε να τους πεισουμε να παραδοθουν με την θεληση τους, θα προβαλλουν αντισταση και ισως χρειαστει να εμπλακουμε σε συγκρουσεις'.

-'Δεν εχουμε χρονο για τετοια' ειπε ο Μανδυας βυθισμενος σε σκεψεις.

-'Αν εχεις κατι συγκεκριμενο να μου πεις σ' ακουω' σχολιασε ο Saadek.

-'Θα σου πω τι θα κανεις' ειπε τελικα ο Μανδυας.

      =============================================

-'Πρωτη προτεραιοτητα ειναι να συνεχισεις με την Διασωση, εκει θα ριξεις το μεγαλυτερο βαρος. Παραλληλα θελω η Συλλογη να επιτελεσει το εργο της διχως καθυστερησεις. Ασε για το τελος την Αποκομιδη, μοιαζει το πιο ευκολο απ' ολα. Το θεμα των ανεπηρεαστων θα μας απασχολησει τοτε. Αν τα πραγματα οδηγηθουν στα ακρα εχεις το ελευθερο να προχωρησεις σε εκκαθαριση. Μερικες χιλιαδες επιπλεον δεν πιστευω να ειναι προβλημα στις ταφρους σου, ετσι' ?

-'Φυσικα και οχι'.

-'Ωραια. Ο χρονος ειναι σημαντικος, ισως χρειαστει αυτοι οι λιγοι να γινουν αντικειμενο της Συλλογης. Δεν μας ελεγχει κανενας, δεν υπαρχει οριο στους αριθμους που μου δοθηκαν. Οποιοι δεν συμμορφωθουν αμεσα εκτελουνται παραυτα, καταλαβες' ?

Ο Saadek κουνησε καταφατικα το περιεργο κεφαλι του.

-'Και μην ξεχνας πως υπαρχουν ακομα δυο αγκαθια που πρεπει να χειριστεις πολυ διακριτικα για να μην μπλεξουμε σε προβληματα που δεν θα μπορουμε να λυσουμε'.

                          =====================================

-'Δυο αγκαθια' ? εκανε ο Saadek. 'Φανταζομαι εννοεις το ενα πως ειναι οι αποικοι των Αυτονομιων, η σιγουρη, ασφαλης και εγκαιρη διασωση τους. Το αλλο' ?

-'Σου ειπα πως υπαρχει ενας γηινος που πρεπει να βρεθει οπωσδηποτε. Οτι και να γινει αυτος πρεπει να παραμεινει αθικτος αν θελουμε να πληρωθουμε'.

-'Το εχω ηδη δρομολογησει' εκανε ο Saadek.

-'Πως' ?

-'Υπαρχει μια ομαδα Αποικων της Ομοσπονδιας Tege που ζητησαν να βοηθησουν γιατι βαρεθηκαν να καθονται απραγοι. Τους ανεθεσα τον εντοπισμο και την συλληψη του γηινου'.

-'Εισαι σιγουρος πως θα τα καταφερουν ? Αν συμβει το οτιδηποτε παιζεται το κεφαλι σου'.

-'Ημουνα πολυ σαφης μαζι τους, καταλαβαν τι πρεπει να κανουν'.

-'Ωραια. Ακολουθησε τις οδηγιες μου και φροντιζε να μ' ενημερωνεις συνεχως'.

-'Εσυ πληρωνεις, εσυ εισαι το αφεντικο' ειπε ο Saadek κανοντας μια ελαφρα υποκλιση.   

 

 

          Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ 

                                                                  ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21

Ηταν ξεκαθαρο πως η κοπελα βρισκοταν ακομα σε κατασταση σοκ. Καθοταν διπλα του, στο καθισμα του συνοδηγου, διχως να εχει βγαλει λεξη απο την ωρα που ειχαν φυγει, με το βλεμμα της απλανες, καρφωμενο μπροστα, καπου στο απολυτο τιποτα ενω τα σημαδια της ταραχης ηταν εμφανη στον τροπο με τον οποιο ειχε πλεξει τα δαχτυλα των χεριων επαναλαμβανοντας ξανα και ξανα την ιδια κινηση, σαν να υπεφερε απο εντονη φαγουρα. Ο Brett συνεχιζε να οδηγει ριχνοντας κλεφτες ματιες συνεχεια διπλα του. Ειχε αρχισει ν' ανησυχει για την κατασταση της, επρεπε να βρει καπου να σταματησει και να δοκιμασει να την επαναφερει. Το σταυροδρομι που βρηκε μπροστα του εμοιαζε το ιδανικο σημειο. Σταματησε δεξια, λιγα μετρα απο μια ταμπελα που εγραφε Stoneville που διαφημιζε το μερος και ενημερωνε για την κατασταση του πληθυσμου εκεινη τη χρονικη στιγμη. Κατεβηκε απο το αυτοκινητο, ανοιξε την πορτα του συνοδηγου και με κοπο κατεβασε την Silea κατω. Η κοπελα εξακολουθουσε να βρισκεται καπου αλλου, το βλεμμα συνεχιζε να παραμενει απλανες ενω τα δαχτυλα της ειχαν ασπρισει πια στις αρθρωσεις. 

     =============================================

-'Εισαι καλα' ? ρωτησε.

Ο κοπελα συνεχιζε να παραμενει στον κοσμο της.

-'Ηρεμησε, δεν εχεις κατι να φοβασαι' ειπε 'οπου και να ειναι αυτοι βρισκονται μακρια'.

-'Παιδια, σκοτωσαν δυο αθωα παιδια' ψελλισε με τις πρωτες της λεξεις η Silea εδω και ωρα.

-'Το ξερω' εκανε απολογητικα ο Brett 'το ξερω'.

-'Το ξερεις αλλα δεν εκανες τιποτα γι αυτο'.

-'Τι εννοεις' ?

-'Εχεις οπλο μαζι σου, δεν εχεις ? Γιατι δεν εκανες τιποτα' ?

-'Ναι, εχω, αλλα νομιζεις πως'...

-'Εκατσες εκει απρακτος, ειχες οπλο αλλα επελεξες να κατσεις απραγος κι αυτοι σκοτωσαν δυο μικρα παιδια και εκεινους τους ταλαιπωρους'.

-'Γινεσαι παραλογη τωρα'...εκανε ο Brett αλλα η Silea τον διεκοψε.

      ===========================================

-'Ποια η διαφορα οταν αμυνοσουνα απεναντι σε κεινους που μας πολιορκουσαν με τωρα ? Επειδη εμεις δεν κινδυνευαμε ? Τι στο διαολο το κουβαλας τοτε το οπλο Brett' ?

-'Μα εχεις παλαβωσει τελειως ? Ενας απεναντι σε τρεις ? Τι πιθανοτητες ειχαμε' ?

-'Περισσοτερες απ' οσες ειχαν εκεινοι οι κακομοιροι. Ουτε σκυλια δεν σκοτωνουν ετσι, τους δολοφονησαν εν ψυχρω διχως να διστασουν στιγμη'.

-'Αυτο σου λεω' εκανε ο Brett. 'Δεν τα βαζεις με τετοιους φονιαδες, το ειδες και μονη σου'.

-'Ουτε καν προσπαθεις ? Ημασταν εκει, μαρτυρες μια στυγερης πολλαπλης δολοφονιας που αν ειχες λιγο θαρρος ισως να ειχε αποφευχθει. Αλλα το μονο που σ' ενοιαζε ηταν το τομαρι σου'.

-'Το τομαρι μου ? Το τομαρι μου ? Μονο το δικο μου τομαρι υπερασπιζομουνα εκει πισω ? Τι εντυπωση εχεις οτι θα σου συνεβαινε αμα δοκιμαζα να τους πυροβολησω ? Θα ησουνα τωρα ζωντανη να ελεγες ολα αυτα ? Πραγματικα πιστευεις πως σκεφτομουνα μονο εμενα' ?

-'Δεν προσπαθησες Brett, δεν το δοκιμασες καν. Εμεινες απλος θεατης'.

      ============================================

Ο Brett εκανε μια κινηση σαν να ελεγε πως αυτη η κουβεντα δεν οδηγουσε πουθενα. Δεν το περιμενε πως η Silea θα του χρεωνε κατι τετοιο, δεν ειχε δει καν αυτην την επιθεση να ερχεται.

-'Αυτο εκρινα σωστο να κανω εκεινη τη στιγμη, αυτο εκανα' ειπε στο τελος. 'Ειτε σου αρεσει ειτε οχι το ιδιο ακριβως θα εκανα και παλι αν επρεπε. Κανε οτι νομιζεις' προσθεσε.

-'Δεν θα μπορεις παντα να επιλεγεις τις μαχες σου Brett' εκανε η Silea. 'Βαλε για μια στιγμη τον εαυτο σου στην θεση αυτων των δυστυχισμενων. Θα σου αρεσε να ξερεις πως υπηρχε καποιος που μπορουσε να βοηθησει αλλα επελεξε να μην το κανει ? Η Tristessa δεν ειχε καμια υποχρεωση να μας βοηθησει, δεν ηξερε καν που εμπλεκε αλλα το εκανε διχως να το σκεφτει. Αν σκεφτοταν μονο τον εαυτο της θα απεφευγε καθε αναμιξη. Αλλα ειδες τι εκανε'.

-'Δεν ειμαστε ολοι ιδιοι Silea. Ο καθενας κανει τις επιλογες του'.

-'Αναρωτιεμαι τι θα εκανες αν στην θεση εκεινων βρισκομουνα εγω' ειπε η Silea. 'Θα καθοσουνα αραγε απρακτος για να μην κινδυνεψει η ζωη σου ? Θα ησουνα ενταξει μ' αυτο ?

      ===========================================

Ο Brett αναψε τσιγαρο κι εμεινε για λιγο σιωπηλος. Μετα στραφηκε στην κοπελα.

-'Τι θελεις να γινει ? ρωτησε. 'Δεν μπορω να φερω τον χρονο πισω, οτι εγινε εγινε. Αν προτιθεσαι να μου το χτυπας ολο αυτο απο δω και περα εγω'...

Σταματησε αποτομα βλεποντας την κοπελα να βγαινει στην μεση του δρομου και να κανει νοηματα καπου πισω απο την πλατη του. Γυρισε και ειδε ενα αυτοκινητο να πλησιαζει απο το βαθος. Η Silea ειχε αρχισει να βαδιζει προς το μερος του ενω εξακολουθουσε να χειρονομει.

-'Τι κανεις' ? φωναξε ο Brett. 'Δεν ξερεις καν ποιος ειναι μεσα σ' αυτο το αμαξι'.

Η κοπελα τον αγνοησε και συνεχισε. Το ανοιχτο φορτηγακι εφτασε κοντα τους και σταθμευσε πισω απο το αμαξι του Brett. Ενας μεσηλικας με λευκο γενι και πλουσια κωμη βγηκε απο την μερια του συνοδηγου ενω ο οδηγος παρεμεινε μεσα. Μιλησε απευθυνομενος στην Silea.

-'Ολα ενταξει δεσποινις ? Ειστε καλα ? Χρειαζεστε κατι' ? ειπε ενω το ματι του ηταν καρφωμενο στον Brett που εστεκε λιγα μετρα πιο περα. 'Πως μπορω να βοηθησω' ?

    =============================================

-'Μπορειτε να με παρετε μαζι σας οπου πατε' ? ρωτησε η κοπελα.

-'Φυσικα δεσποινις, αλλοιμονο να σας αφηναμε εδω μεσα στην ερημια. Δικαστης Horace Sheldon' προσθεσε βγαζοντας το καπελο του 'και ο γαμπρος μου Mark Derrick, γιατρος' προσθεσε δειχνοντας τον οδηγο του οχηματος. 'Παμε στο Stoneville και μετα χαρας να σας παρουμε μαζι αν αυτο ειναι που θελετε. Ειστε σιγουρα ενταξει' ? συνεχισε παντα κοιτωντας τον Brett.

-'Σας ευχαριστω παρα πολυ' εκανε η Silea 'σας ειμαι υποχρεωμενη'.

Ο δικαστης ανοιξε την πορτα του συνοδηγου κι εκανε νοημα στην κοπελα να περασει μεσα. Μετα μπηκε πισω της, εκλεισε την πορτα κι εκανε νοημα στον οδηγο να ξεκινησει.

Το βλεμμα του παρεμεινε για λιγο εστιασμενο στον πλαινο καθρεφτη κοιτωντας παντα τον Brett μεχρι που το φορτηγακι ειχε απομακρυνθει τοσο που η φιγουρα του Brett εγινε μια κουκιδα.

Ο τελευταιος δεν ειχε βγαλει λεξη ολη εκεινη την ωρα. Ειχε ακουμπησει στο καπω του αυτοκινητου του αναλογιζομενος τις εξελιξεις που μολις ειχαν διαδραματιστει μπροστα του.

    =============================================

Ο γαμπρος του δικαστη της συστηθηκε κι επισημα και το ιδιο εκανε και η Silea.

-'Silea Nearhos' ειπε. 'Σας ευχαριστω και παλι που με πηρατε μαζι σας'.

-'Ο νεαρος'...εκανε ο Mark 'θελω να πω υπηρξε καποιο προβλημα ? Γνωστος σου' ?

-'Οχι, οχι προς Θεου' εκανε η κοπελα. 'Δεν μου εκανε κατι, οχι'.

-'Με συγχωρεις που το αναφερω αλλα εμοιαζες βιαστικη να φυγεις, γι αυτο'...

-'Οχι, ο Brett δεν μου εκανε κατι προσωπικα' επανελαβε η Silea.

Οι δυο αντρες καταλαβαν πως κατι αλλο υπηρχε αλλα δεν επεμειναν.

-'Φανταζομαι δεν ξερεις καποιον στο Stoneville' εκανε ο δικαστης. 

Η κοπελα κουνησε αρνητικα το κεφαλι και χαμογελασε.

-'Ωραια, τοτε θα ερθεις μαζι μας σπιτι' ειπε ο δικαστης. 'Φανταζομαι θα πεινας και ειμαι σιγουρος πως η Linda θα εχει φαγητο για ενα επιπλεον πιατο'.

-'Η Linda' ?

   =============================================

-'Η κορη μου' εκανε ο δικαστης  'η γυναικα του Mark απο δω'.

-'Πραγματικα δεν θελω να σας αναστατωσω' εκανε η Silea. 'Ηδη ειμαι υποχρεωμενη και'...

-'Μην το αναφερεις καν, δεν ειναι στην συμπεριφορα μας να αφηνουμε καποιον αβοηθητο, ποσο μαλλον μια κοπελα' εκανε ο δικαστης 'οσο για το φαγητο, πιστεψε με, ουτε κοπος ειναι, ουτε θα μας λειψει' προσθεσε κι εβαλε τα γελια. 'Δεν μας χρωστας τιποτα'.

-'Οτι λεει ο δικαστης ειναι νομος' προσθεσε ο Mark 'ασε που δεν ειναι μαθημενος να του φερνουν αντιρρηση. Μονο βαρος δεν εισαι, βγαλτο απο το μυαλο σου'.

-'Σας ευχαριστω και παλι για οτι κανετε'.

-'Περιεργο ονομα, αν μου επιτρεπεις' εκανε ο δικαστης. 'Απο που εισαι' ?

-'Η καταγωγη μου ειναι απο Ελλαδα, αν ξερετε το μερος' εκανε η Silea.

-'Ελλαδα ? Αθηνα, Ακροπολη ? Εχω βρεθει εκει χρονια πριν για διακοπες' εκανε ο δικαστης. 'Περασα μερικες απο τις ωραιοτερες στιγμες στην ζωη μου στην Κερκυρα' προσθεσε.

    =============================================

-'Στην Κερκυρα ? Απιστευτο' εκανε η Silea 'απο κει καταγομαι' προσθεσε.

-'Αυτο πια κι αν ειναι συμπτωση' εκανε ο Horace εκπληκτος. 'Ξερω πως μετα το φαγητο εχουμε πολλα να πουμε. Μα τι μου θυμισες τωρα, Ελλαδα, Κερκυρα, αξεχαστες στιγμες πραγματικα'.

-'Θα σε ζαλισει να το ξερεις' εκανε ο Mark. 'Αν αρχισει τις ιστοριες δεν σταματαει' συμπληρωσε ενω σταθμευε το αυτοκινητο εξω απο ενα μεγαλο, λευκο σπιτι. 'Φτασαμε' ειπε.

Η Silea δεν ειχε καν καταλαβει με την κουβεντα πως ειχαν φτασει στην πολη. Κατεβηκαν ολοι απο το αυτοκινητο ενω μια γυναικα εβγαινε στο κατωφλι παρατηρωντας τους. 

-'Linda εχουμε επισκεψεις' εκανε ο δικαστης. 'Η κοπελα απο δω ειναι απο Ελλαδα. Θυμασαι που ειχαμε παει με την μητερα σου διακοπες εκει, στην Κερκυρα' ?

Η Linda κουνησε καταφατικα το κεφαλι της και συστηθηκε.

-'Ελα' της ειπε 'πανω στην ωρα για το μεσημεριανο. Μην δινεις σημασια στον πατερα μου, θα σε ζαλισει να το ξερεις. Παμε μεσα, θα μας τα πεις ολα αλλα πρωτα θα γευματισουμε'.

     =============================================

Τα δαχτυλα του επαιζαν ταμπουρλο πανω στο τιμονι. Βρισκοταν εκει καθισμενος για πανω απο δεκα λεπτα αναλογιζομενος την επομενη κινηση του. Η Silea ειχε επιλεξει να τον αφησει και να φυγει για το πουθενα με δυο αγνωστους, επρεπε τωρα να δει τι θα εκανε. Μια σκεψη να τους ακολουθησει καταπνιγηκε εν τη γεννεση της, οχι, η κοπελα ειχε κανει την επιλογη της και τωρα θα επρεπε να πορευτει με δαυτην. Εβαλε μπροστα αλλα ακομα δεν ειχε ξεκαθαρισει τι ηθελε να κανει. Εριξε μια ματια στο καθισμα διπλα του οπου ειχε αφησει το οπλο του. Πιστευε οτι ειχε πει στην Silea, πως αν επρεπε να επαναλαβει οτι ειχε κανει θα το εκανε διχως δευτερη σκεψη. Η σταθμιση των καταστασεων και η σωστη αναγνωση τους αυτο επεβαλλε, οι συναισθηματισμοι της Silea ηταν απλα ακαιροι, ατοποι και ασκοποι. Η ιδεα να επιστρεψει πισω στο Salisbury Creek και την Tristessa περασε καποια στιγμη απο το μυαλο του. Κοιταξε το ερημο σταυροδρομι. Οχι, δεν ειχε νοημα να παει πισω, δεν ειχε να κερδισει τιποτα με μια τετοια κινηση. 

Εκανε αναστροφη και πηρε τον αντιθετο δρομο απο το Stoneville διχως καν να κοιταξει πισω.               

 

             Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ 

                                                               ΚΕΦΑΛΑΙΟ 20

-'Πιστευεις πως καναμε καλα που φυγαμε ? Θελω να πω, και με την δευτερη αναγνωση εμενα μου φανηκε μια χαρα ατομο. Μηπως καναμε λαθος' ?

Ειχαν σταματησει σε μια απο εκεινες τις αναπαντεχες στασεις ανεφοδιασμου που εμφανιζοταν μπροστα σου απο το πουθενα για να λυτρωσουν διψασμενους, πεινασμενους, κουρασμενους και καυσιμα αναζητωντες ταξιδιωτες και το εκμεταλλευονταν οσο περισσοτερο μπορουσαν δεδομενης της αγνοιας για το που θα συναντουσαν και ποτε την επομενη. Ειχαν φαει κατι προχειρο που ομως μπορεσε να τους στηλωσει, ειχαν μαζεψει καποια λιγοστα πραγματα να παρουν μαζι τους και ο Brett ειχε ελεγξει νερο, λαδια, λαστιχα και ειχε γεμισει το ντεποζιτο και παλι μεχρι πανω. Εντελως προληπτικα ειχαν μετακινησει το οχημα τους σε σημειο που δεν φαινοταν στην περιπτωση που εμφανιζοταν καποιος και περνουσαν τις τελευταιες τους στιγμες εκει λιγο πριν την επικειμενη αναχωρηση τους και παλι. Ο Brett απολαμβανε το τσιγαρο του ενω η Silea επαιζε εδω και ωρα μ' ενα μισογεματο μπουκαλακι νερου που εμοιαζε να υποφερει στα χερια της.

        ===========================================

-'Κοιτα, δεν αντιλεγω πως αν δεν ηταν η Tristessa θα τα ειχαμε βρει σκουρα, συνεπως εχει την ευγνωμοσυνη μας ετσι κι αλλιως. Με τον ιδιο τροπο που αναγνωριζω την συνεισφορα της σ' ενα τοσο κρισιμο θεμα αναγνωριζω και την ταση της να μας γεμισει ψεμματα'.

-'Για στασου λιγο, απο που βγαζεις το συμπερασμα πως μας ειπε ψεμματα' ?

Ο Brett την κοιταξε ελαφρως απορημενα σαν να τον ξαφνιασε η τοποθετηση της.

-'Συγγραφεας ετσι ? Εχεις δει ποτε σπιτι συγγραφεα ? Εννοω οχι εξωτερικα, το εσωτερικο του. Μια τεραστια βιβλιοθηκη γεματη σκονισμενα βιβλια, ενα γραφειο μεσα στην ακαταστασια με χαρτια αριστερα και δεξια, σημειωσεις, γραφικη υλη, μια ρημαδογραφομηχανη, κατι τελος παντων που να υποδηλωνει πως ο ενοικος ασχολειται με το αθλημα. Τι ειδες απ' ολα αυτα' ?

Η Silea εμοιαζε να σκεφτεται ψαχνοντας τα επιχειρηματα της.

-'Μπορει να γραφει στον υπολογιστη' ειπε τελικα 'συνεπως δεν χρειαζεται τιποτα απ' ολα αυτα. Το αποκλειεις ? Ετσι κανουν οι περισσοτεροι σημερα. Ουτε χαρτια, ουτε μολυβια, ουτε τιποτα'.

       ============================================

-'Συνεχισε' εκανε ο Brett.

-'Γυναικα ειναι, μια αισθηση καθαριοτητας την εχει, αρα λογικα το γραφειο να ειναι περιποιημενο και τακτοποιημενο. Εσυ μου μοιαζεις πως εχεις ξεμεινει στο παλιο στερεοτυπο συγγραφεα με τασακια μεχρι πανω στις γοπες και τις σταχτες, μια μπουκαλα αλκοολ διπλα κι ενα γραφειο μπαχαλο. Σ' ενημερωνω λοιπον κυριε πως αυτες οι εποχες παρηλθαν, αν δεν το ξερεις'.

Ο Brett ξεσπασε σε τρανταχτα γελια. 'Εχει και συνεχεια' ? ρωτησε μολις σταματησε.

-'Μονο αν την επιζητα ο οργανισμος σου' ειπε η Silea και γελασε με την σειρα της.

Ο Brett κουνησε το κεφαλι σε ενδειξη αναγνωρισης της ηττας του.

-'Μπορει να εχεις δικιο, δεν ξερω, απλα το ενστικτο μου λεει πως αυτη η γυναικα κατι κρυβει'.

-'Ολοι Brett, ολοι κατι κρυβουμε. Κι εσυ και γω και οποιον αλλον συναντησεις κατι θα κρυβει. Ο καθενας δικαιουται να εχει τα μυστικα του, ετσι και η Tristessa'.

-'Ισως εχω πεσει εξω για τα καλα. Εξακολουθω ομως να εχω αμφιβολιες'.

       ===========================================

-'Κανενας δεν καταδικαστηκε ποτε μονο με υποψιες κι ενστικτο' εκανε η Silea.

-'Το οπλο ? Ενταξει, καταλαβαινω να εχεις οπλο στο σπιτι γι αυτοαμυνα βρε αδελφε αν χρειαστει, αλλα να το κουβαλας μαζι σου εξω, στην βολτα η και γω δεν ξερω που, ε, ειναι λιγο περιεργο'.

-'Αν δεν ειχε ομως το οπλο της μαζι δεν θα ειχαμε ξεμπερδεψει'.

-'Συμφωνοι, μια χαρα μας εκατσε αυτο αλλα γιατι να το κουβαλαει εξ' αρχης' ?

-'Δεν ξερω Brett, δεν ξερω, με κουρασε ολο αυτο, νομιζω πως'...

-'Σττττ' εκανε ο Brett ενω εφερνε το δαχτυλο στα χειλη του. 'Το ακους αυτο' ?

Η Silea εκανε απολυτη ησυχια για ν' ακουσει οτι ειχε ακουσει και ο Brett.

-'Αμαξι' εκανε ο αντρας. 'Καποιος ερχεται. Σηκω, πρεπει να βρουμε μερος να κρυφτουμε'.

Η Silea δεν περιμενε να της το πει δευτερη φορα. Ετρεξε βιαστικα πισω του ενω εμπαινε σ' ενα καταστημα και τον ακολουθησε στην σκαλα που οδηγουσε στην οροφη. Κινουμενοι σκυφτα και οι δυο πλησιασαν το στηθαιο και κοιταξαν κατω. Ενα αμαξι σταματουσε στο χωρο σταθμευσης.

     ============================================

Τα τεσσερα ατομα που βγηκαν απο το σαραβαλιασμενο αμαξι, ενας αντρας, μια γυναικα και δυο παιδια, ηταν ολοφανερο πως ετρεχαν να γλυτωσουν απο κατι. Τα ρουχα τους ηταν παλια, φθαρμενα και βρωμικα ενω το καπελο που φορουσε ο αντρας ειχε δει σιγουρα καλυτερες μερες. Ορμησαν στην πρωτη πορτα που βρηκαν μπροστα τους, ενα καταστημα που πουλουσε αναμνηστικα δωρα και χαθηκαν στο εσωτερικο του. Η Silea ηταν ετοιμη να πει κατι αλλα δεν προλαβε. Ενα δευτερο αμαξι, ενα ανοιχτο pick up φορτηγο μπηκε κι αυτο στο παρκινγκ. 

Τα τρια ατομα που βγηκαν απο μεσα ηταν οπλισμενα με καραμπινες και ακροβολιστηκαν αμεσως ελεγχοντας τον χωρο. Ο πιο ψηλος απ' αυτους, ενας γεροδεμενος τριανταρης βολταρε λιγο πανω κατω κανοντας συνεχως νοηματα στους αλλους δυο. Μετα σταματησε και μιλησε.

-'Manuel, δεν εχει νοημα να κρυβεστε' ειπε. Δεν θελω να σου κανω κακο, απλα βγες εξω να μιλησουμε. Το ξερεις πως ξερουμε πως εισαι εδω και δεν προκειται να φυγουμε'.

Δεν υπηρξε καμια αντιδραση απο τα ατομα που ειχαν κρυφτει μεσα στο μαγαζι.

      ============================================

-'Manuel' εκανε ξανα ο αντρας 'μη με κανεις να χασω την υπομονη μου. Αν ερθω μεσα, οπου και να σαι, θα την πληρωσουν η Estrada και τα παιδια. Βγες εξω τωρα'.

Η απειλη απεδωσε. Ο αντρας με το καπελο βγηκε εξω τρεμοντας, κοιτωντας αριστερα και δεξια.

-'Hefe Lee, 'ειπε 'η Estrada και τα παιδια δεν φταινε σε τιποτα, σε παρακαλω'.

Τωρα οι τρεις αντρες ειχαν σχηματισει ενα ημικυκλιο γυρω απο τον Manuel. Ο Lee τον πλησιασε στα τρια μετρα και αναψε τσιγαρο ενω εβγαζε απο μια τσεπη ενα μπουκαλακι ουισκι.

-'Πες μου τι στην οργη σκεφτοσουνα οταν βουτηξες το αμαξι και σηκωθηκες να φυγεις' ειπε. 'Δεν το ξερεις πως ακομα σ' αυτην τη πολιτεια η κλοπη θεωρειται ποινικο αδικημα' ?

-'Ο padron, ο μπαμπας σου, το ξερεις, δεν μας αφηνε να φυγουμε. Η αδελφη μου με τα παιδια επρεπε να πανε να βρουνε τον γαμπρο μου, να δουνε που βρισκεται, τι μπορει να του εχει συμβει. Αλλα ο padron οσο και να τον παρακαλεσα δεν μας εδινε αδεια να φυγουμε. Τι αλλο να εκανα' ?

Ο Lee εβγαλε το καπελο του και περασε τα δαχτυλα του μεσα απο τα μαλλια του.

     ============================================

-'Manuel, ξεχνας οτι δουλευεις και συ και η Estrada για τον πατερα μου. Σας ταιζει, σας ντυνει, σας εχει μια στεγη πανω απο το κεφαλι σας. Για να μην σε αφηνε να φυγεις ειχε τον λογο του. Και τι πας και κανεις εσυ ? Τον γραφεις στα παλια σου τα παπουτσια, τον αγνοεις, βουτας απο την περιουσια του και την κοπανας. Τι θα συμβει αν ο καθενας αψηφα τον ευεργετη του και κανει οτι του καπνισει ? Και τι φταιω εγω να σας κυνηγαω τοσο δρομο να σας βρω' ?

-'Hefe Lee, πρεπει να καταλαβεις' ειπε ο τρομοκρατημενος Manuel. 'Οτι εκανα ηταν για'...

Ο Lee τον εκοψε με μια εντονη χειρονομια. Στραφηκε προς τους αλλους δυο αντρες.

-'Ποιες ειναι οι κατηγοριες που τον βαρυνουν' ? ρωτησε τον ενα.

-'Ανυπακοη, κλοπη και υπονομευση της εργασιας που του ειχε ανατεθει' απαντησε.

-'Και ποια ειναι η ποινη που προβλεπεται' ? ρωτησε τον δευτερο. 

Εκεινος εκανε πως διαβαζε ενα αορατο βιβλιο φυλλομετρωντας τις σελιδες του.

-'Απ' οτι διαβαζω εδω' ειπε και κομπιασε λιγο 'θανατικη ποινη χωρις ελαφρυντικα'.

     =============================================

Στο ακουσμα της τελευταιας φρασης ο αντρας αρχισε να ουρλιαζει, να παρακαλαει πεφτοντας στα ποδια του Lee και να ζηταει οικτο. Ο τελευταιος τον κλωτσησε λιγα μετρα μακρυτερα.

-'Το δικαστηριο αποφανθηκε Manuel. Εγω απλα εκτελω τις εντολες του' ειπε πυροβολωντας τον στο στηθος. Το κορμι του κυλισε λιγο και εμεινε ακινητο ενω αιμα ειχε πλημμυρισει τα ρουχα του. Αμεσως μετα τον πυροβολισμο η γυναικα που βρισκοταν ακομα μεσα στο καταστημα πεταχτηκε εξω. Οταν ειδε τι ειχε γινει ετρεξε και αγκαλιασε τη σωρο του νεκρου ενω ουρλιαζε στην μητρικη της γλωσσα. Η οργη της ξεκαθαρα ειχε στοχο τον Lee και μαλιστα κινηθηκε εναντιον του. Μια σφαιρα απο το οπλο ενος που ηταν μαζι με τον Lee την σωριασε νεκρη, διπλα στον Manuel, ενω κατω απο το κεφαλι της μια λιμνη αιματος σχηματιστηκε που συνεχως μεγαλωνε. Ο Lee εκανε νοημα στον ετερο που μπηκε μεσα στο καταστημα που βρισκονταν ακομα τα δυο παιδια.

Δυο διαδοχικοι πυροβολισμοι ακουστηκαν και ο οπλοφορος βγηκε παλι εξω.

-'Νομιζω πως η δουλεια μας εδω τελειωσε' ειπε ο Lee ενω οι αλλοι δυο συμφωνησαν μαζι του.

    =============================================

Το φορτηγακι με τους τρεις οπλοφορους χανοταν στο βαθος αλλα το χερι του Brett εξακολουθουσε να βρισκεται εφαπτομενο στο στομα της Silea. Το ειχε κανει ασυναισθητα την στιγμη του πρωτου πυροβολισμου φοβουμενος μια ενστικτωδη κραυγη της κοπελας μπροστα στο σοκαριστικο θεαμα που απλωνοταν μπροστα στα ματια τους, συνεχισε να το κανει και κατα την διαρκεια της δολοφονιας της γυναικας και, οπως ολα εδειχναν, των δυο παιδιων μεσα στο καταστημα. Μολις αποτραβηξε το χερι του η Silea ξεσπασε σε κλαματα. Το κορμι της τρανταζοταν ολοκληρο απο τα αναφυλλητα και ο Brett την πηρε αγκαλια. Την εσφιξε πανω του ενω το χερι του την χτυπουσε απαλα στην πλατη. Τα ματια της κοπελας ηταν κατακοκκινα, το βλεμμα της ενα μειγμα αποριας, οργης, φοβου και αποτροπιασμου καθως τον κοιτουσαν. 

-'Μεινε εδω' της ειπε. 'Μην κουνηθεις καθολου, θα γυρισω σε δυο λεπτα. Καταλαβες' ?

Η κοπελα του αρπαξε το χερι και το εσφιξε τοσο δυνατα που ο Brett πονεσε.

-'Θα γυρισω αμεσως, στ' ορκιζομαι' επανελαβε και τραβηξε σιγα το χερι του απο την λαβη της. 

    =============================================

Βρηκε ενα κοματι υφασμα μεσα στο καταστημα που ηταν τα δυο παιδια, το εκοψε σε δυο μεγαλα τμηματα και σκεπασε τις σωρους των. Οι σφαιρες τα ειχαν πετυχει σε καιρια σημεια, δεν υπηρχε τροπος να γλυτωσουν απ' αυτην τη ψυχρη εκτελεση. Πηρε μαζι του οσο υφασμα ειχε περισσεψει και σκεπασε μ' αυτο την γυναικα ενω το αιμα μουσκεψε αμεσα το λευκο χρωμα βαφοντας το κοκκινο. Δεν βρηκε κατι αμεσα για τον αντρα, θα κοιτουσε και αλλου αλλα τωρα προειχε να φυγουν με την Silea το συντομοτερο δυνατον. Ανεβηκε παλι στην οροφη που ηταν η κοπελα. 

Την κατεβασε σχεδον κουβαλωντας την, το ενοιωθε πως ειχε καταρρευσει. Ευτυχως που η διαδρομη για το αμαξι τους ηταν στην αντιθετη πορεια απο εκει που ηταν τα πτωματα.

Την εβαλε μεσα ενω η κοπελα εμοιαζε ακομα σαν χαμενη και επεστρεψε στο μερος των φονων. Βρηκε μια λινατσα στο πισω μερος του αυτοκινητου των νεκρων και μ' αυτην σκεπασε και την σωρο του Manuel. Οταν πηγε παλι στο αυτοκινητο η κοπελα δεν ειχε κινηθει εκατοστο.

Εβαλε μπροστα και προσεκτικα οδηγησε μακρια απο τον χωρο αναψυχης.                 

 

         Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

                                                         ΚΕΦΑΛΑΙΟ 19

 

-'Τι γινεται απο δω και περα' ? ρωτησε η Luna. 'Εχουμε καποιο σχεδιο' ?

-'Δεν βλεπω τον λογο να βιαστουμε' εκανε ο Robert. 'Αν ηταν να κανουμε σπασμωδικες κινησεις μπορουσαμε ν' ακολουθησουμε τους αλλους. Εχουμε ολο τον χρονο να σκεφτουμε και ν' αποφασισουμε το καλυτερο. Σαμπως μας κυνηγαει καποιος' ? προσθεσε.

-'Απλα να ξερεις πως δεν αισθανομαι και πολυ βολικα ετσι οπως ξεμειναμε'.

-'Το αντιθετο θα ελεγα. Νομιζω πως η επιλογη να μεινουμε ηταν σωστη. Εξ' αλλου, θα ειναι μια ευκαιρια να γνωριστουμε καπως καλυτερα, τι λες' ? ειπε ο Robert και ταυτοχρονα προσπαθησε να κολλησει το κορμι του πανω στο δικο της ενω τα χερια του ειχαν αρχισει να την πασπατευουν.

Η Luna τον απωθησε απομακρυνοντας τον απο κοντα της.

-'Δεν ξερω τι σου περναει απο το μυαλο μα να το ξεχασεις' ειπε εμφατικα.

-'Ελα τωρα, εμενα μου φανηκε πως το απολαμβανες τις προαλλες'.

Η Luna τον κοιταξε και η αποστροφη ηταν σαφης στο βλεμμα της.

         ========================================

-'Κοιτα, να ξεκαθαρισουμε λιγο τα πραγματα' ειπε. 'Ξερουμε και οι δυο πως οτι εγινε στο συνεδριακο κεντρο δεν ηταν τιποτα περισσοτερο απο μια επαγγελματικη δοσοληψια. Ηθελα την αποκλειστικοτητα της ομιλιας του γερουσιαστη και συ ησουν αυτος που μπορουσε να μου την παρεχει, εστω και μ' αυτο το ανταλλαγμα. Η ομιλια δεν εγινε ποτε, εγω δεν καλυψα τιποτα, ο μονος κερδισμενος ησουνα εσυ. Αν ηξερα την εξελιξη των πραγματων πιστευεις πως θα σου καθομουνα ? Απο τη στιγμη δε που δεν υπαρχει περιπτωση να επιστρεψουν τα πραγματα στην κατασταση που ηταν, βαλτο καλα στο μυαλο σου, οτι εγινε εγινε και τελειωσε οριστικα και αμετακλητα. Το τελευταιο που χρειαζομαι ειναι να σαλιαριζω μαζι σου'.

-'Νομιζω εισαι υπερβολικη. Ακομα και ο τυπος καταλαβε πως κατι υπαρχει αναμεσα μας, καποια χημεια η τελος παντως κατι αφου μας καταλαβε. Δεν σου λεει κατι αυτο' ?

-'Ο καθενας θα το καταλαβαινε ετσι οπως σε ειδε να σου τρεχουν τα σαλια. Οσο για την χημεια που λες την μισουσα απο τοτε που ημουνα στο σχολειο' κατεληξε η Luna.

       ==========================================

-'Πραγματικα απορω πως ξεμεινες εδω μαζι μου τοτε. Γιατι δεν πηγες με τους αλλους' ?

-'Θελεις να μαθεις ειλικρινα ? Γιατι ο ενας ηταν κακοποιος, υποψηφιος για ισοβια καθειρξη η και θανατικη ποινη ακομα και γλυτωσε απο συγκυριες και η αλλη ειναι μια χαζοβιολα, ονειροπολα που πιστευει πως μπορει να κανει καριερα στον κινηματογραφο διχως να χρειαστει ποτε ν' ανοιξει τα ποδια της. Εμεις ομως ξερουμε καλα πως λειτουργουν καποιοι χωροι ε ? Διχως παραχωρησεις δεν πας πουθενα, μενεις με μια ιδεαλιστικη φαντασιωση και τιποτα αλλο. Τι ακριβως να περιμενα απ' αυτους ? Εσυ απ' την αλλη εισαι αλλο ενα κατακαθι της πολιτικης, μικρο η μεγαλο ειναι αδιαφορο, αφου στον τομεα σου το να εισαι γλοιωδης κι ελεεινος ειναι προτερημα. Δεν παυεις ομως να εισαι μεσα στα πραγματα κι αυτο ισως να ειναι το μονο πλεονεκτημα που διαθετεις ετσι οπως ειναι τα πραγματα αυτη τη στιγμη. Τι θα γινει λοιπον ? Η κυβερνηση σου που τοσο ευαγγελιζεσαι θα κανει κατι για μας η ο καθενας το τομαρι του ? Γιατι αν ουτε απο κει δεν φανει αχτιδα φωτος τοτε πραγματικα δεν ξερω τι διαολο κανω εδω μαζι σου'.

         ========================================== 

-'Στο ιδιο καζανι βραζουμε εμεις' εκανε ο Robert μετα την ολομετωπη επιθεση της Luna. 'Εισαι και συ σ' ενα χωρο τοσο σαπιο οσο και ο δικος μου, χερακι χερακι παμε, μην αυταπατασαι. Πετας πυρινους λογους λες και εισαι αγια και υπερασπιστρια του σωστου και του εντιμου αλλα η φαρα σου, το ξερεις, κινειται στα ιδια αποχετευση ψαχνοντας καποιο σκουπιδι που θα σε βαλει στο καδρο της δημοσιοτητας. Σαν δημοσιογραφος θα επρεπε να ξερεις καλυτερα απ' ολους πως οι πολιτικοι δεν παραγουν, δεν δημιουργουν, δεν παιρνουν πρωτοβουλιες που εμπεριεχουν κοστος, υπαρχουμε μονο για να διαιωνιζουμε καταστασεις συμφεροντος κι εξυπηρετησεις υμετερων. Αν νομιζεις πως καποιος απο τα υψηλα κλιμακια θα ενδιαφερθει για μας κοιμασαι ορθια. Μην περιμενεις τιποτα απο κανενα, εχουν τα δικα τους τομαρια να προστατεψουν'.

-'Μα ολα αυτα που ελεγες, οτι μπορει'...

-'Εισαι τελειως ηλιθια ? Αυτη ειναι η δουλεια μου, να λεω, να παραμυθιαζω, να παραπλανω και να εξαπατω. Αυτο ξερω μονο, αυτο κανω, τι περιμενες απο μενα' ?

        ============================================

-'Δηλαδη αυτα που ελεγες στους αλλους ηταν μονο'...

-'...ο μοναδικος τροπος να τους επειθα να μενανε μαζι μας. Και ναι, η σπουδαστρια μου ηταν παντελως αδιαφορη, ο αλλος ομως οχι. Βλεπεις τι ζουμε ? Καιρους και καταστασεις που ανθρωποι σαν κι αυτον ειναι χρησιμοι. Τι με νοιαζει ποσους μπορει να εχει σκοτωσει μεχρι τωρα και ποιους ? Μπορει να κανει το ιδιο αν χρειαζομασταν τωρα ? Διχως σκεψη, διχως δισταγμο, διχως τυψεις. Τετοιοι τυποι ειναι χρυσαφι αν τους πεισεις πως εισαι φιλος τους. Αλλα πρεπει να μπεις στον τροπο σκεψης τους, να τους χαλιναγωγησεις, να τους κανεις πιονια σε μια παρτιδα σκακι που ποτε δεν δημιουργησες. Αν αυτη η ανοητη ειχε παρει το μερος μας δεν θα εφευγε, ακομα και για τυπους σαν κι αυτον το να περιφερεσαι μονος σου ειναι ριψοκινδυνο. Ομως εφυγαν μαζι, το τι θα τους συμβει δεν το ξερω αλλα ξερω τι θα κανουμε εμεις'.

-'Για ν' ακουσω τι νομιζεις πως πρεπει να κανουμε'.

Ο Robert γεμισε το ποτηρι του με ουισκι και στραφηκε προς το μερος της. 

       ===========================================

-'Τιποτα, απολυτως τιποτα. Μενουμε εδω οπως ειμαστε και δεν κουναμε για κανενα λογο'.

-'Και τι θα κερδισουμε μ' αυτο' ?

-'Μπορω να σου πω τι δεν θα χασουμε. Την ησυχια μας και την ηρεμια μας κατ' αρχας, την βολεψη μας και ολα αυτα που εχουμε εντελως δωρεαν. Τζαμπα φαγητο, ποτο, υπνο πολυτελειας και το κυριοτερο καμια απολυτως ενοχληση. Αργα η γρηγορα καποια στιγμη θα υπαρξουν μεταβολες στις υπαρχουσες συνθηκες, οταν γινει αυτο θα προσαρμοστουμε αναλογα'.

-'Δηλαδη θελεις να μεινουμε εδω και να μην κανουμε τιποτα απολυτως. Μ' αυτο το ιδιοφυες σχεδιο θα προσπαθουσες να κρατησεις και τους αλλους εδω' ?

-'Χασουρα τους και κερδος μας' εκανε ο Robert με ματια που γυαλιζαν.

-'Κοιτα, ειναι αδυνατον να τους προλαβω τωρα πια, ποιος ξερει που θα βρισκονται. Αλλα αυτο δεν ειναι αποτρεπτικο απ' το να σηκωθω και να την κανω απο μονη μου. Εσυ μπορεις να κατσεις εδω και να ετοιμασεις καποιον λογο σε περιπτωση που ποτε καποιος εμφανιστει, ενταξει' ?

      ===========================================

Ο Robert εκανε μια ελαφρα υποκλιση, ανοιξε την πορτα της σουιτας κι εδειξε με το χερι του.

-'Παρακαλω' ειπε ειρωνικα 'ο δρομος ειναι ελευθερος κυρια μου'.

-'Κοιτα το λιγο αυτο με τις υποκλισεις μην παθεις και τιποτα και το χω τυψεις' αντετεινε η Luna. 'Λιγη υπομονη θα κανεις να μαζεψω τα πραγματα μου, μετα με συνοδευεις στην εξωπορτα' συμπληρωσε αρπαζοντας μια τσαντα και αρχιζοντας να την γεμιζει με προσωπικα της ειδη. Ο Robert αδιαφορησε, εβαλε ενα ακομα ουισκι κι αναψε ενα εξοχως αρωματικο κουβανεζικο πουρο.

Η Luna εκανε εναν τελευταιο ελεγχο, σιγουρευτηκε πως οτι της ηταν απαραιτητο βρισκοταν μεσα στην τσαντα, την περασε χιαστι στο λαιμο της και απευθυνθηκε στον Robert.

-'Εμενα θα με συγχωρεσεις, εχω δρομο να κανω κι εχω ηδη καθυστερησει'. Διχως να περιμενει ανοιξε την πορτα, κατευθυνθηκε στο ασανσερ, μπηκε μεσα και χαθηκε. Ο Robert πηγε στο παραθυρο και κοιταξε κατω. Την ειδε μετα απο λιγο να βγαινει στον κεντρικο δρομο και να περπαταει διχως να ριξει ουτε μια ματια πισω της. Ειχε κανει την επιλογη της. 

      ===========================================

Ειχε δοκιμασει ηδη δυο τρια αυτοκινητα μα δεν ειχε σταθει τυχερη. Το προβλημα δεν βρισκοταν πια στο αν υπηρχαν κλειδια στην μιζα, σχεδον ολα τα εγκαταλελειμμενα οχηματα ειχαν τα κλειδια στην θεση τους αφου μονο οι επιβατες ειχαν εξαφανιστει, το ζητημα πλεον ηταν στην μπαταρια. Η ακινησια τοσων ημερων ειχε κανει την δουλεια της με αποτελεσμα η Luna να μην μπορει να κανει την δικη της. Ειχε ακουμπησει πια τα ορια της απελπισιας οταν ενα παλιο μα καλοδιατηρημενο σενταν ανταποκριθηκε στις προσδοκιες της. Πηρε με την τριτη μπροστα μα αυτο ουδολως την ενοχλησε. Μεχρι να βγει στην γεφυρα που ενωνε τον εξω κοσμο με την πολη αναγκαστηκε να κινειται τεθλασμενα αφου τα ατακτως παρατημενα οχηματα σχηματιζαν γκροτεσκα και ψυχεδελικα σχηματα πανω ατην ασφαλτο αν καποιος τα εβλεπε απο ψηλα. Τα ματια της επαιζαν μια στον δρομο μπροστα και μια στους καθρεφτες για να σιγουρευτει πως δεν υπηρχε κανενας πισω της. Μολις περνουσε την γεφυρα και εμπαινε στον αυτοκινητοδρομο ολα θα ηταν πιο ευκολα. Χρειαζοταν ακομα μονο λιγα λεπτα.

      ===========================================

Η γεφυρα την ταλαιπωρησε λιγο μα με υπομονη και ολιγη δεξιοτητα τα καταφερε. Το ντεποζιτο του σενταν ηταν σχεδον γεματο, ενας πονοκεφαλος λιγοτερος, ο καιρος θαυμασιος και η ψυχολογια της απο την στιγμη που παρατησε τον Robert σαφως ανεβασμενη. Θυμοταν με ακριβεια το μερος στο οποιο θα κατευθυνονταν ο Ryan με την Maureen. Ενα Κ.Ε.Λ.Ν κοντα σε μια κωμοπολη, το Claymore. Βεβαια δεν γνωριζε αν θα τα ειχαν καταφερει η αν ειχαν αλλαξει γνωμη και ειχαν αποφασισει ν' ακολουθησουν αλλη διαδρομη αλλα ετουτο εδω ηταν ενα ρισκο που επρεπε να παρει. Αρκει και η ιδια να μην ειχε απροοπτα στην διαδρομη της.

Εψαξε λιγο το ραδιο αναζητωντας μια παρεα στο δρομο της και σταματησε στον μοναδικο σταθμο που εξεπεμπε. Κατεβασε το παραθυρο της και ανοιξε την ενταση του μηχανηματος.

-'...παρεα η μονοι. Δεν ειναι του θανατα, σας το λεει ο Grusome Al, ενιοτε η παρεα ειναι πιο προβληματικη. Συνυπολογιστε και το γεγονος πως αν ειστε πανω απο ενας αυτοι που ακουτε ισως και να διαπιστωσετε πως δεν εχετε αναγκη τον Gruesome Al και την μουσικη του'.

       ==========================================

-'Σε σας ομως απευθυνομαι τωρα, σε σας που καθεστε μονοι μεσα σ' ενα σπιτι, οδηγειτε σε καποιον ξεχαρβαλωμενο δρομο η ειστε τοσο απομακρυσμενοι απ' ολους που μιλατε με τις σαυρες και τους σκορπιους, για σας ειναι το επομενο μουσικο θεμα απο ενα συγκροτημα στην αλλη μερια του κοσμου, τους Beasts of Bourbon και το Something To Lean On. Δεν μπορειτε να κρυφτειτε απο τον εαυτο σας, αυτο ειναι που ψαχνετε ολοι, ακομα και γω, εδω, μονος μου στο studio να βαζω μουσικη, την μονη μου παρεα. Αυτην την παρεα μοιραζεται μαζι σας ο Gruesome Al, ολοι να βρουμε κατι που να μπορουμε να στηριχτουμε πανω του. Ερχονται οι Beasts of Bourbon με το Something To Lean On κι εσεις κοιταξτε τριγυρω σας να βρειτε καπου ν ακουμπησετε'.

Η Luna χαμογελασε και κουνησε το κεφαλι της. Σκεφτηκε τον εαυτο της μονη, καπου στο αγνωστο, διχως παρεα, μια ψυχη για να μιλησει και αναρωτηθηκε απο που αντλουσε δυναμη αυτος ο αγνωστος που η φωνη του ξεχυνοταν απο το ραδιοφωνο της.

-'Ωραιοι αυτοι οι Beasts of Bourbon' μουρμουρισε κι ανοιξε κι αλλο την ενταση.    

    

          Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

 

                                                             ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18

-'Εισαι σιγουρος πως παμε καλα' ? ρωτησε η Maureen. 'Απ' την ωρα που βγηκαμε απο τον κεντρικο και μπηκαμε σ' αυτον τον παραδρομο μου μοιαζει να χανομαστε ολο και περισσοτερο'.

Ο Ryan σταματησε αποτομα δεξια και περιμενε λιγο μεχρι να καταλαγιασει η σκονη που ειχε σηκωσει. Μετα βγηκε απο το αμαξι, απλωσε εναν χαρτη στο καπω και αρχισε να τον μελεταει. Η Mureen βγηκε και αυτη και σταθηκε διπλα του κοιταζοντας κι αυτη τον χαρτη.

-'Εδω ειναι που βγηκαμε απο τον κεντρικο' ειπε ο Ryan δειχνοντας με το δαχτυλο. 'Βλεπεις εδω τον δρομο ? Πανω σ' αυτον ειμαστε τωρα, υποτιθεται πως θα κερδιζαμε τουλαχιστον δυο ωρες αλλα εχω την εντυπωση πως η ο χαρτης λεει ψεμματα η ο δρομος επιμηκυνθηκε εν αγνοια μας'.

Η κοπελα εβαλε τα γελια. 'Και τωρα τι κανουμε κυριε ? Συνεχιζουμε η γυριζουμε πισω' ?

-'Λεω να συνεχισουμε. Δεν ειχε κατι το συγκλονιστικο ο κεντρικος, εδω ομως δεν θα μπορουσε να ειναι τελειο σκηνικο για να αντλησεις ιδεες για μια ταινια αν θα ηθελες να γυρισεις' ?

Η κοπελα γυρισε, τον κοιταξε και τα ματια της ελαμψαν.

         ============================================

-'Χμμμ' εκανε η Maureen. 'The Hills Have Eyes', 'Texas Chainsaw Massacre', σε κατι τετοια μερη υποτιθεται πως τις γυρισανε . Δεν ειναι κακη η ιδεα σου. Ψηνεσαι να συμμετασχεις' ?

-'Μπα, μαλλον θα προσπερασω' εκανε ο Ryan. 'Αυτος που συνηθως ειναι πρωταγωνιστης ειναι  γυναικα κι επιβιωνει στο τελος. Εγω δεν πληρω τις προυποθεσεις, οποτε ξερω το τελος μου'.

-'Μολις πεταξες την ευκαρια για καριερα στα σκουπιδια' εκανε δηθεν απογοητευμενη η Maureen.

Ο Ryan διπλωσε παλι τον χαρτη και της εκανε νοημα να μπει στο αυτοκινητο.

-'Συνεχιζουμε για δυο μιλια ακομα κι αν δεν γινει τιποτα βλεπουμε' ειπε. Η κοπελα κουνησε καταφατικα το κεφαλι κι εψαξε να βρει τον σταθμο του Gruesome Al διχως επιτυχια.

-'Δεν νομιζω πως μπορεις να πιασεις οτιδηποτε εδω' εκανε ο Ryan. 'Ισως πιο κατω'.

Δεν ειχαν κανει ουτε πεντακοσια μετρα οταν ακουστηκε ο θορυβος. Ο Ryan βλαστημησε την τυχη του αλλα η Maureen δεν ειχε καταλαβει τι εγινε ουτε γιατι σταματησαν παλι.

-'Κατεβα, λαστιχο' ειπε. 'Που να παρει και να σηκωσει, ηταν αναγκη' ?

       ==========================================

Το λαστιχο ειχε γινει χιλια κομματια, ρεζερβα δεν υπηρχε οποτε πρακτικα αυτο σημαινε πως αμαξι τελος. Πηραν μαζι τους οτι μπορουσαν και ξεκινησαν τον ποδαροδρομο μεσα στον καυτο ηλιο. Ηταν φανερο πως τα νευρα του Ryan ειχαν τεντωθει επικινδυνα.

-'Αν δεν ειχα βγει απο τον δρομο τιποτα δεν θα συνεβαινε' ειπε.

-'Μπορει να ειχε συμβει κατι χειροτερο, που ξερεις' απαντησε η Maureen.

-Μην προσπαθεις να με κανεις να νοιωσω καλα'.

-'Αν ειναι κατι που γινεται αυτοματα πες το μου αλλιως λεω να συνεχισω την προσπαθεια'.

-'Δεν εισαι η μεση, συνηθης γυναικα που μπορει κανεις να συναντησει σ' αυτα τα μερη'.

-'Αρα ειναι καιρος ν' αρχισεις να συχναζεις σε διαφορετικα μερη, ισως εκπλαγεις'.

Ο συνδυασμος ομιλιας και περπατηματος κατω απο τον καυτο ηλιο γρηγορα ειχε παρενεργειες που αργησαν να τις αντιληφθουν. Συντομα το νερο που τους απεμενε ηταν ελαχιστο και η κουραση ειχε αρχισει να τους βαραινει. Επρεπε κατι να γινει ν' αλλαξουν οι συνθηκες.

     ===========================================

Δεν εγινε τιποτα απολυτως. Το αμαξι βρισκοταν πια εναμιση μιλι πισω τους κι αυτοι πλεον βαδιζαν περισσοτερο μηχανικα παρα επιδιωκοντας το. Σε λιγη ωρα θα σκοτεινιαζε, επρεπε να βρουν ενα καταλυμα να περασουν το βραδυ αλλα μπροστα τους δεν υπηρχε τιποτα. Πανω που η απελπισια ετοιμαζοταν να κατσει αναπαυτικα στον θρονο της οι συνθηκες αλλαξαν.

-'Βλεπεις οτι βλεπω' ? εκανε ο Ryan νοιωθωντας τα χειλη του να τον πονανε σε καθε λεξη.

-'Τι ειναι αυτο ? Αποθηκη' ?

-'Θα το μαθουμε συντομα' ειπε ο Ryan 'αλλα να ειμαστε προσεκτικοι, δεν ξερουμε τι υπαρχει εκει. Καλο θα ειναι να πλησιασουμε προσεκτικα'.

-'Τι μπορει να υπαρχει' ? ρωτησε η Maureen λιγο ανησυχη.

-'Τυποι απο τις ταινιες που ανεφερες,  τι αλλο να βρεις εδω περα' ?

Και μονο αυτη η τοποθετηση ηταν αρκετη για την Maureen να λουφαξει πισω του. Ο Ryan ανοιξε την πορτα του κτισματος και πολυ προσεκτικα μπηκε μεσα με την κοπελα ν' ακολουθει.

       ===========================================

Ευτυχως γι αυτους τιποτα το περιεργο δεν συνεβαινε. Ο Ryan ειχε καταληξει στο συμπερασμα πως τουτη εδω ηταν μια αποθηκη που προφανως χρησιμοποιουσαν κτηνοτροφοι τον χειμωνα για να συγκεντωνουν προμηθειες να ταισουν τα ζωντανα τους. Ηταν παντελως ερημη, μονο στο βοριοδυτικο τμημα υπηρχε ενα βουνο απο σανο ενω στα υπολοιπα σημεια καποια παλια, σκουριασμενα δοχεια, ενδεχομενως για νερο. Στην κατασταση που βρισκονταν η αποθηκη συναγωνιζοταν ανετα την προεδρικη σουιτα του ξενοδοχειου που ειχαν κοιμηθει πριν φυγουν. Η πεινα ειχε κανει την εμφανιση της μα ηξεραν πως οι πιθανοτητες να βρουν κατι φρεσκο να φανε ηταν λιγοτερες κι απ' το να κερδιζαν σε καζινο. Η ελευση της νυχτας εφερε παγωνια που οσο προχωραγε το βραδυ εντεινοταν. Εφαγαν οτι ειχαν μαζι τους, απο μια κονσερβα ο καθενας και ηπιαν και το υπολοιπο νερο. Αυτο το βραδυ θα την εβγαζαν, η επομενη μερα ηταν κατι αλλο.

Ο Ryan εσκαψε στο κατω μερος του σανου δημιουργωντας ενα κοιλωμα αρκετα μεγαλο για να χωρεσει εναν ανθρωπο κι εκανε νοημα στην Maureen να μπει μεσα.

       ===========================================

-'Κι εσυ ? ρωτησε. 'Που θα κοιμηθεις' ?

-'Μαλλον δεν θα κοιμηθω, το σωστο ειναι καποιος να μεινει σκοπια μην εχουμε εκπληξεις'.

-'Μπορω κι εγω να φυλαξω'.

-'Χρειαζεσαι υπνο, εισαι ηδη καταπονημενη κι αυριο οι συνθηκες στην πεζοπορια δεν θα ειναι καλυτερες. Μαζεψε δυναμεις γιατι θα εχουμε δυσκολη διαδρομη'.

-'Ενω εσυ εισαι κατι σαν σουπερ ηρωας, ας πουμε, δεν χρειαζεσαι ξεκουραση. Και αμα εξαντληθεις εσυ κυριε Hulk ποιος θα με προσεχει μετα' ?

-'Hulk' ? Καποιος υπαινιγμος για την διανοητικη μου κατασταση '?

-'Α, οχι, ηταν εντελως τυχαιο το παραδειγμα. Ποιος ειναι λοιπον ο αγαπημενος σου ηρωας' ?

-'Sphinx. Οσο περιεργο και να σου μοιαζει αυτος ειναι ο αγαπημενος μου ηρωας'.

-'Sphinx ? Πρωτη φορα τον ακουω και να ξερεις γνωριζω παρα πολλους. Φανταζομαι εχεις τους λογους σου, πες μου, γιατι αυτον τον συγκεκριμενο και οχι καποιον αλλον' ?

     =============================================

-'Anath-Na Mut, αυτο ειναι το πραγματικο του ονομα' αρχισε ο Ryan. 'Ηταν ο μεγας μαγος αρχιερεας στην αυλη του Φαραω Ramses II, ηττηθηκε στην αντιπαραθεση του με τον Μωυση και ο Φαραω τον εξορισε. Καθως περιπλανιοταν στην ερημο βρεθηκε σ' ενα ναο αγνωστου προλευσης οπου βρηκε την μυστικιστικη πετρα Ka. Απο την στιγμη που την απεκτησε πρωτον δεν μπορουσε πια να την ξεφορτωθει και δευτερον απεκτησε δυναμεις περα απο καθε φαντασια. Μια ιδιοτητα που του προσεδωσε η πετρα Ka ηταν και η αθανασια. Αυτο αρχικα ηταν μια ευλογια μα μετα απο 5000 χρονια ο Sphinx ειχε κουραστει πια και το μονο που πλεον αναζητουσε μανιωδως ηταν πως θα τελειωνε την αθανατη υπαρξη του. Βρισκοταν πολυ κοντα στο να τα καταφερει οταν αντιμετωπισε τον Galactus, το μοναδικο εναπομειναν πλασμα ενος παλιου συμπαντος και ηττηθηκε. Μπορεις να φανταστεις τι επακολουθησε' ?

Η Maureen κουβησε αρνητικα το κεφαλι, ηταν φανερο πως η ιστορια την συναρπαζε.

-'Του εκανε αυτος ο Galactus την χαρη και τερματισε την αθανασια του' ?

       ===========================================

Ο Ryan χαμογελασε, ενα πικρο χαμογελο και συνεχισε.

-'Δυστυχως οχι. Αφου νικησε τον Sphinx τον υποχρεωσε να γυρισει χρονικα πισω στο σημειο που βρηκε την πετρα Ka, να την αποκτησει ξανα, να περπατησει παλι 5000 χρονια πανω στην Γη, να ξαναβρεθει αντιμετωπος με τον Galactus, να ηττηθει αλλη μια φορα, συνεπως να ξαναγυρισει πισω και αυτο να επαναλαμβανεται ξανα και ξανα διχως ποτε να τελειωνει. Ετσι, το πλασμα που πιο πολυ απ' ολα επιθυμουσε διακαως να πεθανει, θα ζουσε συνεχεια αυτον τον χρονικο βρογχο για παντα. Μπορεις να φανταστεις κατι χειροτερο απ' αυτο' ? ρωτησε.

-'Οσο κακος και να ηταν αυτη η τιμωρια που του επεβαλλε ο Galactus ειναι το λιγοτερο εφιαλτικη' μουρμουρισε η Maureen. 'Κι εσυ ? Τι σου αρεσει απ' ολα αυτα ? Σε πιο σημειο πιστευεις πως εισαι ? Τωρα ξεκινας τον δρομο για την αθανασια σου η εισαι στο σημειο εκεινο που ψαχνεις να βρεις τροπο να την απωλεσεις ? Γιατι ο Sphinx' ?

Ο Ryan γυρισε και την κοιταξε. Τον ενδιαφερον της για την απαντηση εμοιαζε γνησιο, αληθινο.

       ============================================

-'Κανενα απο τα δυο' ειπε. 'Μου αρεσει ο Sphinx γιατι νομιζω πως σ' αυτην την φανταστικη ιστορια τιθεται το πραγματικο ζητημα σε σχεση με την μοιρα του καθενος μας'.

-'Τι πιστευεις ? Οτι τα παντα ειναι καθορισμενα και θα συμβουν θελουμε δεν θελουμε η οτι εμεις οι ιδιοι φτιαχνουμε την μοιρα μας ' ? ρωτησε η Maureen.

-'Βλεπεις' ? Και συ εχεις πεσει στην παγιδα ν' αναρωτιεσαι ενω στην πραγματικοτητα η τοποθετηση αυτη ειναι λανθασμενη και παντελως αποπροσανατολιστικη'.

-'Δεν καταλαβαινω' εκανε η κοπελα.

-'Δεν παιζει κανενα ρολο τι απο τα δυο μπορει να συμβαινει, αυτο σου λεω. Πως μπορεις να ξερεις, και προφανως ποτε δεν θα μαθεις, αν πραττοντας κατα βουληση απλα οδηγεις τα πραγματα στην υλοποιηση ενος σχεδιου οπου αυτη ακριβως η κινηση εχει προβλεφθει πως θα γινει ? Συνεπως ? Ολα ειναι μια κατασταση μυαλου, τιποτα περισσοτερο. Επιλεγεις να πιστεψεις κατι αλλα διχως ποτε ν' αποδειχθει ποια ειναι η αληθεια και τι τελικα ισχυει'.

      ============================================

Η ταλαιπωρια απο την πεζοπορια, το ανελεητο σφυροκοπημα του καυτου ηλιου, ο ελαφρυς υποσιτισμος, ολη η κουβεντα που μολις ειχε λαβει μερος βαρυναν πολυ πανω στη Maureen. Ο Ryan καταλαβε πως η κοπελα ηθελε αλλα δεν μπορουσε. Την εξαναγκασε να χωθει στο κοιλωμα που ειχε δημιουργησει και να ξαπλωσει. Η Maureen δεν αντισταθηκε. Τελευταια της κινηση πριν αποκοιμηθει ηταν να του φυλακισει το χερι με το δικο της, σαν να φοβοταν πως θα τον εχανε.

-'Ο Sphinx δεν ειχε κανενα' ψελλισε 'εσυ δεν εισαι ο Sphinx' και του εσφιξε κι αλλο το χερι.

Ο Ryan σιγουρευτηκε πως ειχε αποκοιμηθει και ακουμπησε με την πλατη στον σωρο με τον σανο. Αναψε τσιγαρο και παρακολουθησε για λιγο τα δαχτυλιδια του καπνου, ολο σκερτσι και ναζι, να χορευουν στον αερα. 'Δεν εισαι ο Sphinx' του ειχε πει. Αυτος με την σειρα του δεν της ειχε πει τιποτα για τον ιδιο, την ζωη του, τα πεπραγμενα του. Θα ειχε αραγε την ιδια γνωμη αν ηξερε ? Ο μονος τροπος για να μαθαινε θα ηταν αν της μιλουσε αλλα ο Ryan δεν ηταν ακομα ετοιμος. 

Τελειωσε το τσιγαρο του, ξεχασε την ξεκουραση που χρειαζοταν κι ετοιμαστηκε για σκοπια.

  

 

 

  

         Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

                                                             ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17

 

Βγηκε απο το αυτοκινητο και τεντωθηκε μερικες φορες. Ειχε οδηγησει καμποσες ωρες και ενοιωθε πως τα ποδια της αρχιζαν να μουδιαζουν, ετσι εκμεταλλευτηκε το ανοιγμα που βρηκε μπροστα της για να κανει μια μικρη σταση. Κατεβαινε ενα βουνο και το πλατωμα που ειχε συναντησει λιγο πριν φτασει στους προποδες ηταν εξαιρετικη ευκαιρια για ν' αδιαφορησει. Σταθηκε στην ακρη και κοιταξε κατω. Ολα εμοιαζαν απολυτως ιδια. Το μεγαλο δασος ξεκινουσε απο την ριζα του βουνου κι εκτεινοταν μεχρι το βαθος που εφτανε το ματι της. Ο δρομος, τουλαχιστον καποια κομματια του, ηταν ευδιακριτα απο κει πανω, καποια αλλα χανονταν κατω απο την πρασινη αψιδα που ειχαν στησει σε διαφορα σημεια οι κορυφες των δεντρων. Μια εικονα χαρμα ειδεσθαι, μια εικονα που γεμιζε το ματι και χαιδευε απαλα ολες τις αισθησεις. Το οξυγονο γεμιζε τα πνευμονια της, οι ευωδιες κατεκλυζαν τις ανασες της, το δροσερο αερακι αγκαλιαζε το κορμι της. Η φυση ηταν παντα εκει, παντα διαθεσιμη και πλουσιοπαροχα παρεχουσα, ομως ολοι αυτοι που υποτιθεται πως επρεπε να την απολαυσουν ελειπαν, ανεξηγητα μεχρι στιγμης.

      ===========================================

Ο Brett και η Silea ειχαν φυγει, οπως ακριβως το ειχαν πει, λιγο μετα την ανατολη αφου την ευχαριστησαν για πολλοστη φορα για την βοηθεια που τους ειχε προσφερει. Λιγες ωρες μετα ειχε φυγει και η ιδια αφου φροντισε να παρει μαζι της οτι ηταν απαραιτητο. Ο μεγαλος, μαυρος σακκος στο πορτ μπαγκαζ ηταν γεματος οπλικο υλικο, αυτον που εκρυβε σε μια κρυπτη στο σπιτι. Ολα τα υπολοιπα μπορουσε να τα βρει και στον δρομο, ομως τα οπλα της και οτι σχετιζονταν μ' αυτα παραηταν πολυτιμα για να τ' αφησει πισω. Η ιδεα της Area 51 δεν ειχε φυγει απο το κεφαλι της, εξακολουθουσε να πιστευει πως ισως εκει εβρισκε απαντησεις για τα ερωτηματα που ειχε. Η διαδρομη μεχρι την Νεβαδα ηταν μεγαλη και σιγουρα εκρυβε δυσκολιες κι απροοπτα μα ηταν αποφασισμενη να μην αφησει τιποτα να την εμποδισει απο την υλοποιηση της αποφασης της.

Η αληθεια ειναι πως τους ειχε ζηλεψει λιγο στην αρχη βλεποντας τους να φευγουν μαζι, μια παρεα ειναι παντα μια παρεα, να μιλησεις, να ξεχαστεις, να προσδωσεις ποιοτητα στον χρονο σου. Απ' την αλλη οταν εισαι μονος εχεις να σκεφτεις εναν και μονο εναν, τον πιο σημαντικο απ' ολους.

        =========================================

Μπορει να ματια της να της ειχαν παιξει καποιο παγνιδι αλλα ηθελε να σιγουρευτει. Ετρεξε στο αμαξι, πηρε τα κιαλια μεσα απο το σακκο κι επεστρεψε. Η φευγαλεα κινηση που ειχε δει ηταν δευτερολεπτα πριν χαθει κατω απο μια απο τις αψιδες που δημιουργουσαν τα δεντρα, πανω στο δρομο που απλωνοταν κατω της. Αν υπηρχε οντως κατι που κινουνταν εκει λογικα σε λιγο θα εβγαινε και παλι σε κοινη θεα μολις τελειωνε η αψιδα. Δικαιωθηκε. Εμοιαζε σαν στρατιωτικο τζιπ, ειχε κοσμο μεσα αλλα απο κει που ηταν δεν μπορουσε να διακρινει ποσοι. Συνεχισε να παρακολουθει απροσκοπτα. Ειδε το τζιπ να στριβει ξαφνικα δεξια μεσα στο δασος και για λιγο το εχασε. Προφανως υπηρχε καποιο μονοπατι που δεν ηταν ορατο απο κει. Επανεμφανιστηκε λιγο μετα και τοτε καταλαβε που πηγαινε. Η αγροικια δεν φαινοταν ολοκληρη, μονο το πανω μερος του σπιτιου αλλα ηταν σιγουρη πως το τζιπακι κατευθυνοταν προς τα κει. Ολο αυτο δεν ειχε να κανει κατι μ' αυτην, το μονο που ειχε να κανει ηταν να κινηθει προς την αντιθετη μερια.

Η Tristessa O' Harlan μπηκε στο αμαξι της και κατευθυνθηκε προς την αγροικια.

      ========================================== 

Εστριψε στο ιδιο μονοπατι που ειχε στριψει και το τζιπακι. Δεν ηταν πολυ κοντα στο σπιτι αλλα δεν ηθελε να ριψοκινδυνεψει φτανοντας μεχρι εκει οδηγωντας. Σταματησε καπου οπου το αμαξι δεν ηταν ορατο απο οποιονδηποτε ακολουθουσε εκεινο το μονοπατι και συνεχισε με τα ποδια. Μαζι με την Beretta της ειχε παρει ενα μινι εξοπλισμο ικανο να ξεκινησει πολεμο. Δεν ηξερε τι θ' αντιμετωπιζε, καλυτερα επιπλεον πολεμοφοδια παρα να υστερουσε την κρισιμη στιγμη.

Ηταν πια γυρω στα πεντακοσια μετρα απο το σπιτι. Ξαπλωσε στο εδαφος και αρχισε να σαρωνει την περιοχη με τα κιαλια. Το τζιπακι ηταν σταθμευμενο εξω ακριβως απο το σπιτι αλλα ακομα δεν ειχε δει καποιον. Ηταν αρκετα μακρια για ν' ακουσει καποιον ηχο, οτι ειχε ηταν μονο οπτικο.

Η πορτα ανοιξε αποτομα, ενας αντρας με στρατιωτικα ρουχα κουβαλουσε ενα κουτι με αγνωστο περιεχομενο το οποιο πηγε και τοποθετησε στο τζιπ. Αμεσως μετα ενας δευτερος ακολουθησε. 

Και οι δυο αφου τοποθετησαν το φορτιο τους στο τζιπ επεστρεψαν στο σπιτι. Η Tristessa δεν τα ειχε δει ολα, ειχε δει ομως οσα χρειαζοταν για να καταστρωσει σχεδιο. 

      ==========================================

Λιγες ωρες μετα το πρωτο σκοταδι εκανε την εμφανιση του καλυπτοντας την πλαση. Το φεγγαρι ηταν γεματο, το φως που εχυνε ηταν αρκετο για να προδωσει οποιαδηποτε βιαστικη και προχειρη κινηση. Η Tristessa ειχε κανει εναν περιμετρικο κυκλο για να εχει αποψη ολου του χωρου και ειχε επιστρεψει στην αρχικη της θεση. Οσοι ηταν μεσα δεν εδειχναν διαθεση να βγουν εξω κι αυτο ηταν ενα μικρο αγκαθι στο σχεδιο της. Ο στρατιωτης που βγηκε απο το σπιτι φαινοταν ξεκαθαρα πως εκανε χρεη σκοπου. Αυτο σημαινε δυο πραγματα. Πρωτον, οποιοι ηταν μεσα δεν ειχαν τελειωσει οτι εκαναν συνεπως θα παρατειναν την παρουσια τους και δευτερον η περιοχη να μην ηταν απολυτα ερημη αφου απαιτουσε σκοπο. Ξεκινησε αργα να πηγαινει προς την αγροικια.

Σιγουρευτηκε πως δεν υπηρχε δευτερος φρουρος και κινησε για τον ηδη υπαρχοντα. Η καφτρα του τσιγαρου του λειτουργουσε σαν φαρος στα ματια της Tristessa προμηθευοντας την πληροφοριες που χρειαζοταν. Εγινε ενα με τις σκιες της βεραντας και περιμενε κρατωντας στο δεξι χερι το Hanwei Tori Tanto λεπιδι της. Ο φρουρος σταθηκε ακριβως μπροστα της.

       ===========================================

Το μαχαιρι εισχωρησε στην βαση του κρανιου τοσο ευκολα σαν να εκοβε βουτυρο. Ο φρουρος δεν εβγαλε αχνα και η Tristessa τον κρατησε σφιχτα πανω της σαν λατρεμενο εραστη. Μετα τον ακουμπησε απαλα στο πατωμα και πλησιασε το παραθυρο. Μονο το φως απο την φωτια στο τζακι υπηρχε και ηταν αρκετο για να βγαλει συμεπρασματα. Τεσσερις αντρες υπηρχαν μεσα στο σπιτι, ολοι ντυμενοι στρατιωτικα, ενας ηλικιωμενος δεμενος σε μια καρεκλα και ενα κοριτσι, οχι πανω απο 14 ετων στο πατωμα πεσμενη να κλαιει. Εστησε αυτι, οτι ακουγε χρησιμο θα ηταν.

-'Γερο, πες μας ποιανου ειναι αυτα τα ρουχα, υπαρχει καποιος αλλος εδω ? Σου υποσχομαι πως δεν θα παθεις τιποτα, ουτε εσυ ουτε κανενας αλλος. Ποιος αλλος ειναι εδω' ?

Τα λογια ερχονταν πνιχτα αλλα αρκετα καθαρα κι ευδιακριτα στ' αυτια της Tristessa.

-'Στ' ορκιζομαι, δεν υπαρχει αλλος' εκανε ο γερος 'μονο εγω και η εγγονη μου'...

Τα λογια του διακοπηκαν αποτομα απο το χαστουκι που δεχτηκε απο τον αντρα απο πανω του.

-'Παρατα τα ψεμματα, η υπομονη μου εξαντλειται. Ποιος αλλος ειναι εδω' ?

       ===========================================

Το μονο που μπορεσε να κανει ο γερος ηταν να κουνησει αρνητικα το κεφαλι του. Ο αντρας που εμοιαζε αρχηγος εκανε μια κινηση σαν να ελεγε πως οτι μπορουσε το ειχε κανει, εβγαλε το οπλο απο την θηκη του και πυροβολησε τον γερο στο κεφαλι. Το κοριτσι αρχισε να ουρλιαζει.

-'Ruben, καντην να βγαλει τον σκασμο' ειπε ο αντρας. 'Hudson' απευθυνθηκε σ' εναν αλλο 'μαζεψτε οτι αλλο χρειαζομαστε με τον Caleb και φορτωστε τα στο τζιπ μαζι μ' αυτην τη βρωμα. Εχουμε ηδη καθυστερησει, παρτε τα ποδια σας, κουνηθειτε'.

Οι αντρες υπακουσαν αμεσα. Ο Hudson με τον Caleb βγηκαν απο το σπιτι φορτωμενοι πραγματα μα δεν κατεβηκαν ποτε απο την βεραντα. Δεχτηκαν απο μια σφαιρα ο καθενας στο κεφαλι και σωριαστηκαν κατω. Ο σιγαστηρας ειχε κανει δουλεια, κανεις πυροβολισμος δεν ακουστηκε.

Η Tristessa εφτασε στην πορτα και την ανοιξε διαπλατα. Στο μυαλο της υπηρχε το σχεδιαγραμμα της θεσης του Ruben, τον πετυχε στο στηθος την ωρα που προσπαθουσε να κουβαλησει το κοριτσι. Μετα εστρεψε το οπλο της προς τον αρχηγο που ειχε μεινει εμβροντητος.

      ===========================================

-'Τι στον διαβολο'....εκανε μα η κινηση της Tristessa να πεταξει το οπλο του ηταν τοσο σαφης που υπακουσε σχεδον μηχανικα. Εστεκε τωρα με τα χερια ψηλα κοιτωντας την επιδρομεα.

-'Δεν ξερω ποια εισαι αλλα μπορω να εξηγησω' ειπε.

Η Tristessa εβαλε το οπλο στην θηκη της και τραβηξε παλι το Hanwei Tori Tanto.

-'Κρατα την ανασα σου' ειπε 'δεν σου μενουν πολλες πια' και κινηθηκε προς το μερος του. Ο αντρας εβγαλε κι αυτος ενα στρατιωτικο μαχαιρι και προσπαθησε ν' αμυνθει. Το λεπιδι του εσχισε τον αερα καθως η Tristessa εσκυψε γρηγορα, το δικο της του εσχισε το λαιμο περα για περα.

-'Μου εξηγησες ειπε' κοιτωντας το ματωμενο πτωμα. 'Η εξηγηση δεν εγινε δεκτη' προσθεσε.

Αμεσως μετα προσπαθησε να ηρεμησει το πανικοβλητο κοριτσι και καποια στιγμη τα καταφερε.

Της εξηγησε πως επρεπε να κανει ησυχια, πως μπορει να υπηρχαν κι αλλοι και παραδοξως το κοριτσι υπακουσε πειθηνια διχως ομως να σταματησει το κλαμα. Την εβαλε σ' ενα δωματιο για να ησυχασει και της υποσχεθηκε πως θα επεστρεφε μολις τακτοποιουσε μερικα πραγματα.

        ==========================================

Αναψε το εξωτερικο φως κι εφερε μεσα στο σπιτι τα τρια πτωματα που υπηρχαν και μετακινησε τον καναπε ωστε να βλεπει ακριβως απεναντι στην πορτα. Τοποθετησε με την σειρα τους πεντε νεκρους στρατιωτες, τον ενα διπλα στον αλλο, σαν να παρακολουθουσαν καποιο προγραμμα στην τηλεοραση. Μ' ενα τραπεζομαντηλο σκεπασε το πτωμα του γερου στην καρεκλα. Εκλεισε την πορτα, εκανε εναν ελεγχο στον εξοπλισμο της και πηγε στο δωματιο που βρισκοταν η μικρη. Της πηρε χρονο μεχρι να την ηρεμησει τελειως και ακομα περισσοτερο μεχρι να της αποσπασει καποιες πληροφοριες. Η ενταση των στιγμων που ειχαν προηγηθει κουρασαν το κοριτσι σε τετοιο βαθμο που το μονο φαρμακο που απαιτησε ο οργανισμος της ηταν ενας βαθυς υπνος. Η Tristessa την αφησε να κοιμαται κι επεστρεψε στο δωματιο. Θα εβγαζε εκει την νυχτα και θα εβλεπε το πρωι τι θα εκανε. Ομως πριν επρεπε να εξαφανισει το τζιπ σε περιπτωση που υπηρχαν κι αλλοι εκει κοντα. Αφου εξαφανισε καθε ιχνος παρουσιας τραβηξε μια καρεκλα, την εβαλε πισω απο τον καναπε, εκατσε με το οπλο στο χερι και καρφωσε το βλεμμα της στην πορτα.

      ============================================

Ειχε μολις εξοντωσει πεντε ανθρωπους αλλα αυτο δεν της ειχε δημιουργησει κανενα συναισθημα. Με το ιδιο σκεπτικο που καποιος εσπαγε πεντε αυγα να κανει ομελεττα αυτη ειχε αφαιρεσει πεντε ζωες. Το μονο θεμα που την προβληματιζε ηταν η υπαρξη του κοριτσιου, κατι που αφηνε για να δει το επομενο πρωινο. Αυτο που προειχε τωρα ηταν να περασουν μια ασφαλη νυχτα. 

Ο ανεπαισθητος θορυβος που ακουστηκε απ' εξω ηταν σημαδι πως η νυχτα εκρυβε κι αλλα. Θυμηθηκε το φως που ειχε αφησει αναμμενο εξω και βλαστημησε μεσα της. Οτι ειχε γινει εγινε.

Σηκωσε την Beretta στο υψος του μεσου της πορτας και περιμενε. Οποιος ηταν εξω ηταν πολυ προσεκτικος κατι που δεν ειχε διαπιστωσει στους στρατιωτες. Ειδε την πορτα ν' ανοιγει λιγο και να σταματαει. Ηξερε πως αν εριχνε τωρα θα τον πετυχαινε αλλα το ενστικτο της της ελεγε να περιμενει. Η πορτα ανοιξε διαπλατη και μια σκουρα σκια εμφανιστηκε στο κατωφλι. Σταθηκε εκει διχως να προχωρησει στο εσωτερικο και η Tristessa το εκμεταλλευτηκε.

-'Μεινε εκει που εισαι' ειπε ψιθυριστα 'να βλεπω τα χερια σου' προσθεσε.