KOSTAS STARMAN B


      Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ



Απο τη στιγμη που ανακοινωθηκε η εκτακτη συνευλευση δεν περασαν ουτε δεκα λεπτα μεχρι να συγκεντρωθουν ολοι στην παλια σοφιτα. Ηταν ενα καλεσμα που κανεις δεν μπορουσε ν' αδιαφορησει, ειδικα οταν η φημη που κυκλοφορουσε ηταν οτι επροκειτο για κατι σημαντικο.
Τα γνωστα πηγαδακια ειχαν ηδη σχηματιστει δημιουργωντας εναν ατυπο κυκλο και ολοι ανεμεναν την ελευση του Σοφου που ειχε αποφασισει την συγκεντρωση.
Ηταν ολοι εκει. Οι Bowie's, με ντυσιμο και βαψιμο που παρεπεμπαν στον David απο την αρχη της καρριερας του, οι PiFl's, με τις εμμονες τους στους Pink Floyd και τους υπολοιπους της δεδομενης σκηνης, οι Punk's, παντα διαιρεμενοι στους λατρεις της βρεττανικης και αμερικανικης Punk, οι Garager's, που καλυπταν ενα συνολικο φασμα σχεδον μισου αιωνα, οι Waver's, οι Electro's κι ενα σωρο αλλες μικρες ομαδες αυτοπροσδιοριζομενες βαση των μουσικων τους αδυναμιων. 
Οι κουβεντες και οι ψιθυροι σταματησαν αποτομα με την εμφανιση του Σοφου που με αργο μα σταθερο βημα σταθηκε στη μεση του κυκλου και αρχισε να μιλαει.
                                             --------------------------------
Ο Kostas Starman B, ενα παρατσουκλι που του ειχε μεινει απο τοτε που ηταν ενεργο μελος της μουσικης κοινοτητας, ειχε αποσυρθει εδω και χρονια στην μονοκατοικια του στο Musicville και ακολουθουσε ενα συγκεκριμενο μοτιβο ζωης. Καθε μερα εκανε μια αποσταση δυο σχεδον ωρων μεχρι το πανεπιστημιο του Knowledge με το αυτοκινητο οπου διδασκε ιστορια της μουσικης.
Οι γνωσεις του ηταν κατι που δυσκολα μπορουσε καποιος να υποστηριξει οτι σταματουσαν καπου. Ειχαν αποκτηθει μετα απο χρονια σε ραδιοφωνο, τηλεοραση, περιοδικα, ειχαν γινει κτημα του υστερα απο το ξοδεμα μιας ολοκληρης περιουσιας σε βινυλια, ειχαν ενσωματωθει στο dna του εξ' αιτιας της μιας και μοναδικης του αγαπης, της μουσικης.
Ακομα και τωρα, συνεχιζε ν' αποκτα καθε τι που τον ενδιεφερε, ειτε παραγγελνοντας τα μεσω διαδικτυου ειτε σκορπωντας ολα του τα χρηματα τις σπανιες φορες που βρισκοταν σε καποιο δισκοπωλειο. Παντα ομως μονο σε βινυλια. Αρνιοταν πεισματικα να εντρυφησει στην τεχνολογια του cd η αλλων ψηφιακων φορμων παραμενοντας πιστος στην μοναδικη ερωμενη του.
                                            ----------------------------------
-'Γνωριζετε καλα ολοι σας' αρχισε ο Σοφος 'πως εδω και δεκα χρονια εχουμε εγκλωβιστει σ' αυτον τον πλανητη διχως να υπαρχει αυτη τη στιγμη δυνατοτητα να επιστρεψουμε σπιτι μας. Μεσα στην ατυχια μας ειχαμε το προνομιο να βρεθουμε εδω, σ' αυτο το σπιτι, που για καλη τυχη ολων μας κατοικειται απο το Δασκαλο. Δεν χρειαζεται να σας υπενθυμισω οτι χαρη σ' αυτον μαθαμε αυτο που δεν βρισκεται οχι μονο στον δικο μας πλανητη αλλα και σ' ολοκληρο το συμπαν, τη μουσικη. Θα ηξερε ποτε κανενας απο μας τον Bowie, τον Lydon, τους Joy Division και ολο αυτο το μουσικο φασμα που γνωρισαμε εδω ? Θα ειχαμε ποτε την δυνατοτητα να αντιληφθουμε πραγματα, γεγονοτα και καταστασεις αν ο Δασκαλος δεν ειχε ολη αυτη τη συλλογη που αχορταγα ακουμε τοσα χρονια ? Καταλαβαινετε πως, ακομα κι αν ο ιδιος αγνοει την υπαρξη μας, ειναι κρισιμο και σημαντικο να τον βοηθησουμε οπως εχουμε κανει κατ' επαναληψη στο παρελθον διχως να μας αντιληφθει, ιδιως τωρα που μοιαζει ν' αντιμετωπιζει την υπερτατη δυσκολια και που διχως εμας δεν θα τα καταφερει'.
Για λιγο φωνες, ιαχες και συνθηματα του στυλ 'Ζητω ο Δασκαλος', 'Τα παντα για τον Δασκαλο', 'Δεν θα εγκαταλειψουμε τον Δασκαλο' κυριαρχισαν στην σοφιτα, ομως ολοι σταματησαν αποτομα μ' ενα νευμα του Σοφου.
-'Ειναι ωρα να σας εξηγησω για ποιο λογο ζητησα σημερα να συγκεντρωθουμε εδω'.
                                           -----------------------------------
Αν καποιος πιστευε πως το σπιτι του Kostas Starman B ηταν το κλασσικο, τυπικο σπιτι ενος εργενη καθηγητη μουσικης επεφτε εξω. Η μονοκατοικια που εμενε ηταν διοροφη, με μια σοφιτα που ποτε δεν επισκεπτοταν κι ενα μεγαλο υπογειο, που κι αυτο ειχε να τον δει πολυ καιρο. Απο καιρο σε καιρο ακουγε ηχους απο την σοφιτα, κροτους περιεργους, συρσιματα και αλλα παραδοξα μα ηξερε πως η περιοχη εβριθε απο ιπταμενους σκιουρους και ρακουν. Δεν τον ενοχλουσαν και δεν τους ενοχλουσε. Εξ' αλλου, δεν υπηρχε τιποτα πια στη σοφιτα που να τον ενδιεφερε ενω και στο υπογειο δεν υπηρχε κατι που να τον βαλει στο πειρασμο να το επισκεφτει. Ολη του η ζωη ηταν στο μεγαλο σαλονι, την βιβλιοθηκη και το γραφειο του. Γυρω - γυρω στους τοιχους βρισκονταν οι κοποι μιας ζωης. Ολα τα βινυλια του ηταν χωροταξικα τοποθετημενα με τετοιο τροπο που εβρισκε οτι ηθελε σε δευτερολεπτα.
Ειχε δημιουργησει τις κατηγοριες που ηθελε κι ολα ηταν απολυτα ταξινομημενα αλφαβητικα και ανα δεκαετια. Για την δε κατασταση τους ουτε λογος να γινοταν. Σχεδον αφθαρτα αφου τα πικ απ που χρισιμοποιουσε ηταν τα καλυτερα της αγορας ενω η προσοχη που επειδυκνυε στην φροντιδα και τον καθαρισμο τους ηταν απαραμιλλη.
Ομως εδω και μερικες μερες αντιμετωπιζε ενα σημαντικοτατο προβλημα και ευκολη, ορατη λυση δεν φαινοταν να υπαρχει. 
                                         -----------------------------------
-'Ο Δασκαλος εχει μεγαλο προβλημα και αν δεν βοηθησουμε εμεις δεν θα μπορεσει να τα καταφερει' ειπε ο Σοφος. -'Πριν συνεχισω λοιπον πρεπει να ξερω αν ειμαστε ολοι διατεθειμενοι να προσφερουμε ενα χερι βοηθειας'.
Η σοφιτα γεμισε με αλλαλαγμους και φωνες παλι που εδειχναν πως ολοι ηταν συμφωνοι.
-'Πες μας Σοφε' πεταχτηκε ενας Waver, -'πες μας τι πρεπει να κανουμε'.
-'Ξερετε ολοι την συλλογη που εχει ο Δασκαλος' συνεχισε ο Σοφος μετα την μαζικη ομοφωνια. -'Την εχουμε δει ολοι μας παμπολλες φορες, εχουμε καθαρισει βινυλια χωρις να το ξερει ο Δασκαλος, εχουμε επιδιορθωσει μικροατελειες που συναντησαμε χωρις να γινουμε αντιληπτοι. Αυτη λοιπον η τεραστια συλλογη, απο την οποια μαθαμε μουσικη πρεπει να μετατραπει σε συντομο χρονικο διαστημα σε cd'.
Για λιγο επεσε μια σιωπη καθως ο ενας κοιταζε τον αλλον προσπαθωντας να καταλαβουν τι εννοουσε ο Σοφος. Ο τελευταιος τους προλαβε πριν αρχισουν οι ερωτησεις.
-'Curtis, ελα εδω να μας πεις ολα οσα ξερεις' ειπε.
Παραχωρησε την θεση του στο κεντρο του κυκλου στο πλασμα που ακουγε στ' ονομα Curtis. 
                                            ----------------------------------
Αυτο που του ζητουσαν απο το πανεπιστημιο μπορει να ειχε μια λογικη για ολον τον υπολοιπο κοσμο μα οχι για τον Starman. Ποιος ο λογος ν' αλλαζε κατι που ειχε λειτουργησει τοσο καιρο ? Τα μαθηματα πηγαιναν μια χαρα, τα πικ απ του πανεπιστημιου ηταν αρτια και τον ιδιο δεν τον ενοχλουσε να κουβαλαει βινυλια απο το σπιτι του για το μαθημα.
-'Ναι, καλα ολα αυτα' του ειχαν πει 'μα τα παιδια ζουσαν πια σ' εναν ψηφιακο αιωνα. Ηταν πολυ δυσκολο πια διατηρουν πικ απ στο σπιτι για να διαβαζουν τα μαθηματα τους ενω θα ηταν τρομερη διευκολυνση αν τα ειχαν σε καποιο cd η φλασακι, δεδομενου πως ολα ειχαν pc σπιτι τους. Εξ' αλλου δεν ηταν κατι τοσο το τρομακτικο να μετατρεψει την βινυλιοθηκη του σε cd και το μαθημα να γινει ακομα πιο ευκολο για τους μαθητες'.
Το εβρισκε οχι απλα παραλογο μα και πρακτικα αδυνατον. Χρειαζοταν μηνες συνεχους δουλειας για να κανει κατι τετοιο μα ο κυριωτερος λογος ηταν αλλος. Μισουσε αυτα τα μικρα, πλαστικα, ιριδιαζοντα δισκακια. Παντα του θυμιζαν σουβερ για ποτο παρα μεσο διαθεσης μουσικης. Ο κοσμος ειχε μαθει στα μικρα μεγεθη, στα βολικα και τα βινυλια φανταζαν σαν μια ξεχασμενη μορφη μουσικης που εξυπηρετουσαν δεινοσαυρους σαν και τον ιδιο. Κανεις δεν εδινε ιδιατερη σημασια στον αν ο ηχος ηταν αθλιος. Ο κοσμος ειχε περασει σε μια καινουρια φαση, αυτην της ιδιοκτησιας, ασχετα με το γεγονος πως δεν μπορουσε να εκτιμησει οτι κατειχε.
                                              --------------------------------
-'Αυτο ειναι το cd' εκανε ο Curtis ενω ταυτοχρονα απο ενα μηχανημα, οχι μεγαλυτερο απο ενα γηινο ρολοι, μια δεσμη φωτος σταθεροποιηθηκε στον απεναντι τοιχο και η εικονα ενος cd γεμισε το σημειο. -'Ο Δασκαλος πρεπει να μετατρεψει τα βινυλια του σε τετοια μικρα πραγματακια διαφορετικα θα εχει προβλημα με την εργασια του στο πανεπιστημιο'.
-'Αν δημιουργηθει θεμα με την δουλεια του μπορει να τον διωξουν' πεταχτηκε ενας Electro.
-'Αν τον διωξουν τοτε δεν θα εχει χρηματα πια' συμπληρωσε ενας Garager.
-'Καλυτερα' ειπε κοφτα ενας Punk. -'Δεν θα χρειαζεται να δουλευει 9 - 5 που υποστηριζουν οι Pistols' ειπε.
-'Παψε βλακα' τον εκοψε ενας Grunger. 'Εχεις μεινει 30 χρονια πισω'.
Ηταν ετοιμοι να ερθουν στα χερια οταν η φωνη του Σοφου ακουστηκε πανω απ' ολους.
-'Σταματηστε ολοι σας' ειπε δυνατα. 'Δεν καταλαβαινετε πως αν χασει την δουλεια του και μεινει διχως χρηματα δεν θα μπορει ν' αγορασει τιποτα πια ? Τι καινουριο θ' ακουσουμε μετα ? Οι γνωσεις μας θα σταματησουν σ' αυτο το σημειο και δεν θα μαθουμε τιποτα αλλο πια'.
Βομβα να ειχε πεσει αναμεσα τους δεν θα παγωναν τοσο πολυ.
-'Εχει δικιο ο Σοφος' ειπε ενας ProgRock. -'Πρεπει να βοηθησουμε γιατι μονος του αποκλειεται να τα καταφερει.
-'Υπαρχει καποιο σχεδιο' ? ρωτησε ενας BrittPop. 
-'Ναι, εχω καποιο σχεδιο' απαντησε ο Σοφος. -'Ακουστε'. 
                                   ------------------------------------------
Εβαλε ενα ποτο ακομα και ατενισε τα ηρεμα νερα της λιμνης Οριεντ. Δεν πηγαινε συχνα στο εξοχικο του, για την ακριβεια ειχε να ερθει χρονια. Δεν συνεβαινε ποτε κατι στη ζωη του που ν' απαιτουσε αλλαγη περιβαλλοντος, αυτη ηταν μια εκτακτη κατασταση. Σαν αρχη ηθελε να περασει ενα χαλαρο και ηρεμο σαββατοκυριακο και απο Δευτερα θα εβλεπε πως θα χειριζοταν το θεμα. Αν γνωριζε βεβαια το τι συνεβαινε σπιτι του ισως να μην ηταν τοσο ηρεμος και χαλαρος, μα αυτο ηταν κατι που λαμβανε χωρα πολλα μιλια μακρια και ο ιδιος ειχε πληρη αγνοια.
-'Καθε ομαδα θ' αναλαβει την μετατροπη των βινυλιων σε cd αναλογα με τα μουσικα γουστα της' ειπε ο Σοφος. -Θυμηθειτε πως εχουμε ενα σαββατοκυριακο μονο μπροστα μας για να προλαβουμε, οποτε φροντιστε να κινηθειτε γρηγορα'.
-'Μα δεν θα καταλαβει πως καποιοι θα εχουν κανει ολη αυτη τη δουλεια' ? απορησε ενας Gother. -'Μ' αυτο ειναι σαν ν' αποκαλυπτομαστε' συμπληρωσε.
-'Εχεις δικιο' ειπε ο Σοφος. 'Μα αυτο θα γινοταν αργα η γρηγορα, οποτε ειναι προτιμοτερο τωρα που θα μας χρωσταει ολη αυτη τη χαρη. Θυμαστε' συνεχισε απευθυνομενος στο συγκεντρωμενο πληθος 'πως ακριβως ειναι το cd. Θελω μεθοδικοτητα, οργανωση και το κυριωτερο, οχι τσακωμους και φασαριες αναμεσα σας. Ειμαστε συμφωνοι' ?
Μια ακομα φορα το πληθος ξεσπασε σ' επευφημιες και μεσα σε λιγα λεπτα η σοφιτα ειχε ερημωσει αφηνοντας μονο τον Σοφο με τις σκεψεις του.
                                            ---------------------------------
Η μετατροπη των βινυλιων σε cd αποδειχτηκε τελικα πως χρειαζοταν συνεχη εργασια νυχθημερον, χωρις ασκοπα διαλειμματα και πληρη απουσια υπνου. Ολοι ομως ενοιωθαν δικαιωμενοι αφου ειχε μολις χαραξει το πρωι της Δευτερας και ειχαν τελειωσει.
Ηταν απο τις λιγες φορες που οι ομαδες αντι να τσακωνονται μουσικα μεταξυ τους μοιραζαν συγχαρητηρια εκατερωθεν για την σωστη δουλεια που ειχε γινει. Τωρα το μονο ειχαν να κανουν ηταν να περιμενουν να δουν τις αντιδρασεις του Δασκαλου.
-'Μολις παρκαρε απ' εξω' ειδοποιησε ενας PiFl.
-'Κατεβα κατω, διχως να σε παρει χαμπαρι, και ελα να μας πεις αντιδρασεις' ειπε ο Σοφος.
Τα λεπτα που περασαν φανηκαν αιωνες μεχρι την επιστροφη ενος αναστατωμενου PiFl.
-'Κατι δεν παει καλα' ειπε ασθμαινοντας. 'Εχει πεσει σε μια πολυθρονα και μοιαζει σαν να μην μπορει ν' αναπνευσει. Δεν τα βλεπω καλα τα πραγματα' συμπληρωσε.
-'Παμε κατω να δουμε' ειπε ο Σοφος. 'Το τελευταιο που ενδιαφερει πια ειναι το αν θ' αποκαλυφθουμε' προσθεσε. 
Λιγο μετα ηταν ολοι κατω στο σαλονι. Δειλα και συγκρατημενα εκαναν την εμφανιση τους μπροστα στον Δασκαλο. Ο PiFl ειχε δικιο. Δεν εμοιαζε να ειναι καλα. Το δεξι του χερι ηταν ακουμπισμενο στο σημειο της καρδιας, το χρωμα του ειχε αλλοιωθει ενω φαινοταν πως ανεπνεε με τρομακτικη δυσκολια. Πλησιασαν κι αλλο αμηχανοι, μην ξεροντας τι να κανουν.
                                       -----------------------------------
Αν υπηρχαν καποιες ελπιδες να επιβιωσει του αρχικου σοκ, το δευτερο που επακολουθησε του εδωσε την χαριστικη βολη. Ειναι παραξενες οι σκεψεις καποιου που πεθαινει, σκεψεις που ποτε δεν θα μοιραστει με κανενα.
Η καρδια του δεν αντεξε το θεαμα που αντικρυσε μολις μπηκε στο σαλονι. Οταν συνειδητοποιησε πως οτι εβλεπε ηταν αληθεια ενοιωσε το θανατηφορο τσιμπημα και σωριαστηκε στην καρεκλα. Ολα του τα βινυλια, μηδενος εξαιρουμενου, ειχαν κοπει με χειρουργικη ακριβεια στο μεγεθος ενος cd. Υπηρχαν τριγυρω χιλιαδες τετοιοι κομμενοι δισκοι, βαμμενοι στα ιριδιζοντα χρωματα του πλαστικου cd. Η δισκοθηκη του, που με τοσο κοπο ειχε μαζεψει μεσα απο το περας δεκαετιων ηταν ολη αχρηστη. Το μυαλο του αδυνατουσε να συνειδητοποιησει τι ειχε συμβει οταν τα ειδε ξαφνικα μπροστα του.
Ηταν ενα πληθος απο δαυτα, οχι πανω απο 10 εκατοστα υψος το καθενα, με μικρες διαφανες φτερουγες στο υψος των ωμων, μεμβρανες στα δαχτυλα των χεριων και των ποδιων και εντυπωσιακα, κατακιτρινα ματια. Τον κοιτουσαν ολα περιεργα μα ενοιωθε πως δεν υπηρχε εχθρα σ'αυτο το βλεμμα, παρα μονο απορια και συμπαθεια.
Την ωρα που εκλεινε τα ματια του για παντα προλαβε να διαβασει κατι που ενα απ' αυτα ειχε γραψει με μαρκαδορο στο στηθος του. -'With a little help from my friends'.
Ενα χαμογελο γεννηθηκε και πεθανε πανω στο προσωπο του καθως εγειρε δεξια στο πλαι και εμεινε ακινητος.

                                                 ΤΕΛΟΣ.     

   ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ


                          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24


-'Μηπως ειδες τον Ορατιο Φλαβιο Βρουτο' ? ρωτησε τον πρωτο φρουρο που συναντησε βγαινοντας απο την αιθουσα που συνομιλουσε με τον Τιβεριο.
-'Ητανε πριν λιγο εδω' απαντησε ο στρατιωτης 'μα δεν ξερω που βρισκεται τωρα.
-'Πες του οτι πρεπει να παω στο λιμανι. Θα βρεθουμε το βραδυ στο γνωστο μερος' ειπε και στραφηκε προς την εξοδο διχως να περιμενει απαντηση. Σε δυο λεπτα βρισκοταν πανω στο αλογο του ετοιμος γι αναχωρηση. Η φωνη τον αναγκασε να τραβηξει αποτομα τα γκεμια. Σηκωσε το κεφαλι και ειδε στον εξωστη τον Ορατιο πλαισιωμενο, αριστερα και δεξια, απο δυο υπεροχα θηλυκα που ειχαν κυριολεκτικα γαντζωθει πανω του λες και θα τους εφευγε.
-'Πας μετα στο λιμανι' του ειπε. 'Ελεγα να διασκεδασουμε λιγο τωρα που εχουμε την ευκαιρια' συμπληρωσε χαμογελωντας ενω ταυτοχρονα του εκλεινε το ματι.
-'Θα ενημερωσω την Μαξιμιλιανα αμα την δω οτι εισαι απασχολημενος' του ανταπαντησε.
-'Για ονομα των Θεων' εκανε εντρομος ο Ορατιος. 'Δεν θα εκανες κατι τετοιο, ε' ?
-'Φυσικα οχι' ειπε ο ξενος ενω ενα χαμογελο ειχε απλωθει τωρα στο δικο του προσωπο. 'Δεσποινιδες μου' συνεχισε απευθυνομενος στις δυο νεαρες καλλονες 'ειμαι σιγουρος πως τον αφηνω στα καλυτερα χερια. Πιστευω να τον προσεξετε. Εμεις θα τα πουμε το βραδυ'.
Οι κοπελες εγνεψαν καταφατικα ενω συνεχιζαν να πασπατευουν τον Ορατιο και τον τραβηξαν προς το εσωτερικο ενω ο τελευταιος ειχε κυριολεκτικα αφεθει στα χερια τους.
                                            ---------------------------------- 
Ο καπετανιος του ειπε πως ειχε καραβι σε πεντε μερες για Σελευκεια. Αφου διευθετησε ολες τις λεπτομερειες πηρε το δρομο του γυρισμου. Λιγα χιλιομετρα εξω απο την Ρωμη, αμεσως μετα την γεφυρα του Πομπηιου, ασυναισθητα εστριψε δεξια και κατεβηκε παραλληλα προς την κοιτη του ποταμου. Ξεπεζεψε καμποσα μετρα πιο περα και εκατσε κατω απο την παχια σκια ενος δεντρου. Ειχαν γινει πολλα ξαφνικα μα αυτο που τον απασχολουσε ηταν αυτα που θα συνεβαιναν. Ο κυβος ειχε ξυπνησει. Του ειχε δωσει να καταλαβει οτι στην Ιουδαια βρισκοταν το δευτερο κομματι απο το μυστικο που προσπαθουσε να κανει δικο του. Ειχαν περασει χρονια πολλα απο τοτε που ειχε ξεκινησει, χρονια που αρκουσαν να στερεψουν θαλασσες, να μετατρεψουν ψηλα βουνα σε χαμηλους λοφισκους, αυτοκρατοριες ολοκληρες να εμφανιστουν και να χαθουν στον ψιθυρο του αγερα. Ομως η Αιναρ δεν ειχε ξεχαστει, δεν ειχε ξεθωριασει. Ηταν παντα εκει, το τσιμπημα που ενοιωθε στην καρδια, ο κομπος στον λαιμο, η θλιψη που θεριευε συχνα στα ματια του. Δεν υπηρχε περιπτωση να μην πηγαινε, το ηξερε. Οπως ηξερε πως δεν θα επεστρεφε ποτε πισω. Κι αυτο ηταν κατι που ηθελε να χειριστει σωστα, απεναντι στην Πρισιλλα Βαλεριανα. Επιασε τον εαυτο του να νοιωθει απολογητικα μετα απο παρα πολυ καιρο και αναρωτηθηκε πως θα το εκανε. Ασυναισθητα το χερι του ακουμπησε τον κυβο.
Σηκωθηκε αποτομα και καβαλικεψε το αλογο του. Για ολα υπηρχε μια σωστη στιγμη. Το μονο που χρειαζοταν ηταν να την βρει και να την εκμεταλλευτει.
                                               ----------------------------------
Ο Ορατιος προσπαθουσε απεγνωσμενα να παρει ανασα μα ενοιωθε σαν καποιος να ειχε εντεχνα αφαιρεσει σταδιακα το οξυγονο απο το δωματιο που ηταν δυσκολευοντας την προσπαθεια του. Οι δυο νεαρες δεν τον ειχαν αφησει στιγμη να χαλαρωσει. Ηταν ενα συμπλεγμα τριων ανθρωπων πανω στο κρεβατι που συνεχως αλλαζαν θεση αναλογα με τις περιστασεις. Η μια, η καστανη ηταν χωμενη καμποση ωρα αναμεσα στα ποδια του οσο η αλλη τον ειχε κυριολεκτικα καβαλησει καθισμενη στο προσωπο του. Ο Ορατιος ενοιωθε σαν τον απεγνωσμενο κολυμβητη που αγκομαχουσε να βγει στην επιφανεια για λιγο αερα μα πριν προλαβει να τον χορτασει βρισκοταν και παλι κατω απο το νερο. Ηταν πραγματικη η αισθηση της υγρασιας στο στομα του και δεν φαινοταν να υποχωρει με το περασμα της ωρας. Με μια απεγνωσμενη κινηση εσπρωξε την μελαχροινη απο πανω του ενω την ακουσε παραλληλα να μουρμουραει για την διακοπη στο καλυτερο σημειο. Με μια αποφασιστικη κινηση στερησε προσωρινα απο την καστανη το παιγνιδι της και  με καποιο μαγικο τροπο βρεθηκε απο πισω της. Ηταν ωρα ν' αναλαβει πρωτοβουλια γιατι αν συνεχιζε να ειναι ερμαιο στα χερια αυτων των ακορεστων υπαρξεων στο τελος δεν θα του απεμενε ιχνος δυναμης. Προσπαθησε να χαμηλωσει το ρυθμο και τα καταφερε. 
Η στιγμη που πλησιαζε το τελος ερχοταν ολο και πιο γοργα, με ολο και μεγαλυτερη ενταση και αυτο εγινε αντιληπτο και απο τις δυο κοπελες. Λιγα δευτερολεπτα μετα ηταν και οι τρεις ενα κουβαρι πανω στο κρεβατι, με τα θηλυκα να γουργουριζουν σαν τις γατες και τον Ορατιο ν' αναρωτιεται αν θα επιβιωνε απο μια επαναληψη. 
                                                -----------------------------------
Αναγνωρισε το αλογο με το που το ειδε. Εριξε μια ματια τριγυρω για τον αναβατη του μα δεν ηταν πουθενα. Η Πρισιλλα βγηκε στο κατωφλι και σκιασε τα ματια της με το χερι της.
-'Εχει ερθει εδω και λιγη ωρα και σε περιμενει. Μα πως δεν βρεθηκατε ? Αφου ερχοσαστε απο το ιδιο μερος' ! αναρωτηθηκε.
-'Θα σου εξηγησω μετα' της ειπε. 'Πες του να ερθει εξω'.
Με το που βγηκε ο Δρουσος, πριν προλαβει να πει κατι, ο ξενος τον εκοψε και του εκανε νοημα να τον ακολουθησει παραμερα. Αφου απομακρυνθηκαν καμποσο απο το σπιτι ο ξενος τον αφησε να μιλησει.
--'Θελω να ερθω μαζι σου δασκαλε' του ειπε χωρις περιστροφες 'εκει που θα πας'.
-'Φοβαμαι οτι αυτο που μου ζητας ειναι αδυνατον να γινει' απαντησε ο ξενος.
-'Οτι ξερω το εχω μαθει απο σενα' ειπε ο γιος του αυτοκρατορα. 'Πες μου ειλικρινα οτι δεν ειμαι ετοιμος και θα το δεχτω'.
-'Επειδη ακριβως εισαι ετοιμος δεν μπορεις να ερθεις μαζι μου' ειπε ο ξενος συνοφρυωμενος.
-'Μα γιατι' ? ξεσπασε απελπισμενος ο νεαρος.
-'Νομιζεις πως ολα αυτα που σου εχω μαθει ειναι για να τα χρησιμοποιησεις σε κατι τετοιο ? Πιστευεις πως οτι εχεις διδαχθει μεχρι στιγμης ειχαν απωτερο σκοπο την εφαρμογη τους σε καταστασεις σαν κι αυτη που ενεσκηψε ? Κανεις λαθος, λαθος μεγα και θα σου το αποδειξω αμεσως, αρκει να εχεις την θεληση να με καταλαβεις'.
Ο νεαρος κουνησε καταφατικα το κεφαλι.
                                            --------------------------------
Ο Αυρηλιος Διοκλητιανος κονταθηκε και κοιταξε ολογυρα αλλη μια φορα. Σιγουρευτηκε οτι ηταν εντελως μονος και μπηκε βιαστικα στο δωματιο. Ο χαμηλος φωτισμος δεν του επετρεψε αμεσα να εξοικειωθει με τον χωρο αλλα δεν χρειαζοταν ετσι κι αλλιως. Ο ανθρωπος που γυρευε ηταν εκει, καθισμενος σε μια καρεκλα με την πλατη προς το μερος του.
-'Δεν καταλαβαινω το λογο αυτης της μυστικοτητας Λευκιε' ειπε. 'Αν με θελεις κατι μπορουσες να μου το πεις οπουδηποτε' προσθεσε. 
-'Θα αντιληφθεις το γιατι συντομα Αυρηλιε' απαντησε ο πραιτωριανος. 'Καθισε'.
Ο συγκλητικος υπακουσε και ο Λευκιος Αιλιος Σηιανος ξεκινησε το λογο του.
-'Απο τοτε που ο Τιβεριος εγκατεστησε μονιμα πανω απο τα κεφαλια μας αυτον το ξενο, καταραμενη να ειναι η ωρα, θα εχεις καταλαβει πως πλεον ο λογος του ειναι πανω απο τους δικους μας. Το διανοοεισαι ? Ενας ξενος, που δεν γνωριζουμε ουτε τ' ονομα του, μα τον Κουιρινο, μετραει περισσοτερο απο ενα συγκλητικο κι ενα πραιτωριανο. Κι αν δεχτω οτι μεχρι τωρα δεν εχει ενεργη αναμιξη στα πολιτικα δρωμενα φοβαμαι οτι αυτη η ιστορια με την Ιουδαια θ' αλλαξει εντελως το σκηνικο'.
-'Τι εννοεις' ? εκανε απορημενα ο Αυρηλιος.
-'Ειναι απλο. Οτι μεταφερει και εισηγηθει στο Τιβεριο αυτο και θα γινει. Και δεν μπορουμε να εξασφαλιστουμε πως οτι πει θα ειναι και η αληθεια. Με δυο λογια, εχει μια πρωτης ταξεως ευκαιρια να κραταει δεσμιο τον Τιβεριο και κατ' επεκταση ολους εμας τους υπολοιπους'.
Για λιγο ο συγκλητικος επεσε σε βαθια σκεψη προσπαθωντας να συνειδητοποιησει το μεγεθος των λεγομενων του Λευκιου. Μετα γυρισε προς το μερος του.
-'Τι προτεινεις να γινει' ? ειπε. 
                                         -------------------------------------
Η Μαξιμιλιανα Πομπονια αδειασε μονορουφι αλλο ενα ποτηρι κρασι και σωριαστηκε σ' ενα ανακλιντρο. Ηταν σχεδον μεθυσμενη απο ωρα αλλα αυτο δεν ηταν κατι που την ενοχλουσε η την πειραζε. Εδω και καποιο χρονικο διαστημα ηταν μονιμα σε μια τετοια κατασταση μα πλεον οχι μονο την ειχε συνηθισει μα την αποζητουσε κιολας. Ειχε να δει τον Ορατιο κοντα δεκα μερες μετα τον τελευταιο ομηρικο καυγα αναμεσα τους. Το κακο ηταν πως δεν μπορουσε να του αποδωσει καμια ευθυνη. Ηταν μαζι κατι περισσοτερο απο εξι μηνες μα η σχεση ηταν τοσο αοριστη κι ελευθερη που κακως η ιδια την θεωρουσε σχεση εξ' αρχης. Κι αυτος ηταν κι ο λογος του καυγα. Ο Ορατιος τηρουσε ευλαβικα οτι ειχαν συμφωνησει, το να βρισκονται μαζι οποτε υπηρχε χρονος κι ορεξη απο την πλευρα και των δυο, η ιδια ηταν που μεσα απο τα λεγομενα της αφησε να εννοηθει οτι ζητουσε κατι περισσοτερο, κατι πιο ουσιαστικο. Αυτο που ειχε καταφερει ηταν να τον κρατησει μακρια της ηδη ενα δεκαημερο και τιποτα δεν προμηνυε οτι δεν θα υπηρχε και συνεχεια. Για την ακριβεια, οι πιθανοτητες να μην τον εβλεπε συντομα ειχαν αυξηθει δραματικα.
Σηκωθηκε με δυσκολια και τρεκλιζοντας ξαναγεμισε το ποτηρι με κρασι. Εριξε μια ματια εξω απο το παραθυρο και πιστοποιησε ακομα μια φορα την ερημια που εζωνε το σπιτι καθως το σουρουπο εκανε αισθητη την παρουσια του.
Ηταν τοσο περιεργα ολα. Στην αρχη ηταν απλα ικανοποιημενη που τον ειχε, ομως ηξερε πως δεν ειχε την αποκλειστικοτητα του. Το ιδιο κατ' αντιστοιχια συνεβαινε κι απ' την μερια του.
Η Μαξιμιλιανα ηθελε αρκετα πιο πολλα, ομως το μονο που μπορουσε να εχει την δεδομενη στιγμη ηταν κρασι σε αφθονη ποσοτητα.  
                                            ----------------------------------
Ο Τιβεριος Ιουλιος Καισαρας Αυγουστος διαβασε για πολλοστη φορα το γραμμα του Λευκιου Ουιτελλιου διχως καποια καινουρια γνωση να προστεθει σε οτι ηδη γνωριζε. Το μονο που καταφερνε ηταν να πειθεται ολο και περισσοτερο για την αποφαση που ειχε παρει.
Μια αποφαση διολου ευκολη μα οπως εξελισσονταν τα γεγονοτα ακρως απαραιτητη. Ειχε αντιληφθει εδω και καιρο πως οι ισορροπιες σε σχεση με τον ξενο ειχαν αλλαξει δραματικα.
Ο Δρουσος, ο γιος του, τον ειχε σχεδον θεοποιησει, υπακουε παντα τυφλα σε οτι του ελεγε, κατι που δεν συνεβαινε παντα με τον ιδιο. Η Ιουλια, η γυναικα του, του ειχε τετοια εμπιστοσυνη που δεν ηταν λιγες οι φορες που του εκμυστηρευονταν θεματα απολυτα προσωπικα.
Μ' εξαιρεση τον Λευκιο Αιλιο Σηιανο ολοι οι υψηλοβαθμοι στρατιωτικοι, καθως κι ενα μεγαλο μερος των συγκλητικων, σεβονταν κι ακουγαν την γνωμη του. 
Αν και δεν ειχε δωσει ποτε αφορμη για να υποψιαστει καποιος οτι ενδεχομενως καποτε θα ζητουσε κατι περισσοτερο, ο Τιβεριος ηξερε πως οσο μεγαλυτερη δυναμη κι ισχυ συγκεντρωνε ο ξενος, τοσο περισσοτερο αυξανοταν η πιθανοτητα να τον υποσκελισει. 
Η υποθεση της Ιουδαιας ηταν οτι επρεπε. Το σχεδιο στο μυαλο του ειχε ηδη καταστρωθει, το μονο που απεμενε ηταν η εκκινηση της εφαρμογης του.
Χρειαζοταν λιγοτερο απο μια ωρα για να γραψει το καταλληλο γραμμα, τρεις μερες οδικως για να φτασει στον προορισμο του και ισως αλλες δυο μερες για να ορανωθουν οι λεπτομερεις εκει.
Ο ξενος δεν θα ειχε φτασει ακομα στη Αντιοχεια.
                                      ----------------------------------
-'Εισαι ο μοναχογιος του Τιβεριου' ειπε ο ξενος 'και ξερεις πως καποια στιγμη, οταν ο πατερας σου αποσυρθει θ' αναλαβεις εσυ. Για να μπορεσεις ν' ανταποκριθεις στα καθηκοντα σου, για να μπορεσεις να εξαλειψεις καθε πιθανοτητα αμφισβητησης απ' οποιονδηποτε πρεπει ν' αποκτησεις τα καταλληλα εφοδια. Κι αυτα ειναι στην βαση τους πνευματικες και ηγετικες ικανοτητες παραλληλα με σωστη σωματικη διαπαιδαγωγηση. Αν νομιζεις οτι εχεις την πολυτελεια να σπαταλας οτι γνωριζεις σε ασκοπα ζητηματα, ενδεχομενως να θεσεις την ιδια σου τη ζωη σε κινδυνο για κατι που μπορει να λυθει απο αλλον, γελιεσαι.
Ξερεις οτι τα πραγματα ειναι πολυ ρευστα ηδη, γνωριζεις οτι πολλοι ειναι αυτοι που θα σε αμφισβητησουν. Γι αυτο πρεπει να μεινεις εδω, ενα στιβαρο χερι σε βοηθεια του πατερα σου και παραλληλα ν' αποστομωσεις οσους διατεινονται πως δεν εχεις τα προσοντα για να ηγηθεις μια μερα της αυτοκρατοριας. Αν ερθεις μαζι μου, αποδυναμωνεις τον πατερα σου και τον ιδιο σου τον εαυτο. Αυτο ειναι που πραγματικα θελεις' ?
Ο νεαρος τον ακουγε αμιλητος. Κουνησε το κεφαλι του σαν να ηθελε να πει 'δεν τα ειχα σκεφτει ολα αυτα' και συνεχισε ν' ακουει τον μεντορα του.
-'Να εισαι σιγουρος πως θα σου δοθει η ευκαιρια ν' αποδειξεις ποιος πραγματικα εισαι. Απλα δεν ειναι τωρα η στιγμη. Πηγαινε πισω και να θυμασαι οσα σου ειπα'.
-'Δεν θα σε απογοητευσω' ειπε ο Δρουσος και αφου χαιρετησε βαδισε προς το αλογο του.
Ο ξενος τον παρακολουθησε μεχρι που χαθηκε απο τα ματια του.
'Μακαρι να ειναι τοσο ευκολα κι απλα τα πραγματα και με την Πρισιλλα' σκεφτηκε.

                 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                                  ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23

Ειχαν φτασει ακριβως εξω απο τον προθαλαμο, σημειο περαν του οποιου μονο υψηλοι αξιωματουχοι, πραιτωριανοι η συγκλητικοι μπορουσαν να συνεχισουν και ο φρουρος ευγενικα τους ζητησε να περιμενουν μεχρι να τους αναγγειλει. Τυπικο ηταν το θεμα αλλα ο Τιβεριος Ιουλιος Καισαρας Αυγουστος δεν αφηνε ποτε κατι στην τυχη, κατι που τον ειχε βοηθησει ν' αποφυγει ασχημες καταστασεις ολα αυτα τα χρονια της διακυβερνησης του. 

Ο χωρος ηταν τεραστιος μα απλα και λιτα διακοσμημενος. Το πατωμα ηταν στρωμενο με ελληνικο μαρμαρο ενω τους γυμνους τοιχους στολιζαν περιοδικα ογκωδη αγαλματα Θεων. Αυτο που ηταν εντυπωσιακο ηταν η εκπληκτικη ακουστικη του, πραγμα που σημαινε πως σ' ενα τοσο αδειο χωρο ο ηχος ταξιδευε γρηγορα και καθαρα παντου με αποτελεσμα ολες οι συνομιλιες των παρευρισκομενων να γινονται χαμηλοφωνα. Και την δεδομενη εκεινη στιγμη υπηρχε αρκετος κοσμος, σε μικρα πηγαδακια, πολλοι εκ των οποιων παραλληλα με την ψιθυριστη, κρυφη συζητηση που εκαναν ειχαν στραμμενα τα βλεμματα τους και στους δυο αντρες που περιμεναν υπομονετικα την επιστροφη του φρουρου.

                                                -------------------------------

Καποιοι πλησιασαν τον Ορατιο Φλαβιο Βρουτο, ανταλλασοντας μαζι του χειραψιες ενω με την σειρα του ο βετερανος εκατονταρχος χαιρετησε καποιους αλλους. Κανεις δεν αποπειραθηκε να μιλησει, ουτε καν να χαιρετησει τον ξενο. Οι περισσοτεροι απο δαυτους ακομα δεν ειχαν χωνεψει πως καποιος μη Ρωμαιος, ενας αγνωστος, ειχε κατορθωσει ν' αποκτησει την ευνοια του Καισαρα σε τετοιο σημειο που να εχει αναρριχηθει στην ιεραρχια πολυ περισσοτερο απο τους ιδιους. Μα και ο ιδιος ο ξενος απεφευγε τις επαφες μαζι τους. Ηξερε οτι τον θεωρουσαν ξενο σωμα μα δεν τον ενοιαζε. 'Μικροι ανθρωποι με φτηνη κακια' ειχε πει καποτε στον Ορατιο σχολιαζοντας τους, κανοντας τον τελευταιο να ξεσπασει σε τρανταχτα γελια.

-'Βλεπεις πουθενα τον Λευκιο' ? τον ρωτησε αφου ειχε απεγκλωβιστει απο τις κοινωνικες και διπλωματικες επαφες του.

-'Οχι' απαντησε ο ξενος. 'Αλλα οπου βρισκονται κουφαρια να εισαι σιγουρος πως η υαινα, ακομα κι αν δεν φαινεται, καπου κοντα ειναι'.

-'Δεν εχω καμια ορεξη να τον δω, αληθεια σου λεω' ειπε ο Ορατιος μ' ενα στιφο χαμογελο.

-'Δεν νομιζω πως θα το αποφυγεις' ανταπαντησε ο ξενος και βηματισε προς τον φρουρο που ερχοταν προς το μερος τους. Τους εκανε νοημα να περασουν. 

                                         -------------------------------

Λιγα λεπτα χρειαστηκαν για ν' αποδειχθει πως ο ξενος ειχε δικιο. Στην αιθουσα συσκεψεων, εκτος του Λευκιου Αιλιου Σηιανου και του Καισαρα ηταν ακομα ο Αυρηλιος Διοκλητιανος, ο παλαιοτερος και πλεον σεβασμιος αναμεσα στους Συγκλητικους. Οι δυο αντρες ανταπεδωσαν το νευμα χαιρετισμου του Συγκλητικου, ο Ορατιος υποκλιθηκε ελαφρα στον Τιβεριο, ο ξενος παρεμεινε αμετακινητος ενω αμοιβαια ηταν η αδιαφορια που επικρατησε σε σχεση με τον Λευκιο. Ο Τιβεριος τους ζητησε να καθησουν και ξεκινησε να μιλαει.

-'Πριν μερικες μερες εφτασε ενα γραμμα απο τον Πουμπλιο Λεντουλο, τον διοικητη της επαρχιας της Ιουδαιας' ειπε ενω ταυτοχρονα εδινε το γραμμα στον ξενο που αρχισε να το περιεργαζεται. -'Σ' αυτο το γραμμα κανει αναφορα για καποιον που χρησιμοποιει την περιοχη εκει για να παριστανει τον προφητη και.....'

-'Δεν ειναι η πρωτη φορα που συμβαινει κατι τετοιο' τον διεκοψε ακομψα ο Αυρηλιος.

-'Το θεμα ειναι οτι αυτος ο προφητης υποστηριζει πως ειναι βασιλιας' ολοκληρωσε ο Τιβεριος. 

                                         -------------------------------

-'Μ'αυτο ειναι γελοιο, ειναι.....'

Ηταν η σειρα του Τιβεριου να τον διακοψει.

-'Η ουσια ειναι πως στην γενικη περιγραφη που παρουσιαζει ο Λευκιος ο ανθρωπος αυτος ειναι κατι το πρωτοεμφανιζομενο και κατα συνεπεια απαιτει ειδικο χειρισμο. Τι καταλαβες απο το γραμμα' ? ρωτησε τον ξενο που φαινοταν να το περιεργαζεται.

Ο τελευταιος ειχε μεινει ακινητος, σφιγγοντας το γραμμα στα χερια του δινοντας την αισθηση πως το περιεχομενο του ηταν παντελως αδιαφορο. Οντως ετσι ηταν.

Σαν να ειχε ξυπνησει απο ενα ληθαργο δεκαδων ετων ο κυβος του Γιοντοκ ειχε επανελθει. Η απλη επαφη με το χαρτι ειχε λειτουργησει σαν καταλυτης για την αφυπνιση του. Ενα αδιορατο κυμα αγνωστης ενεργειας ξεκινουσε απο το χαρτι, μεταφεροταν στον κυβο και απλωνοταν με την ταχυτητα επιδημικης ασθενειας στο καθε κυτταρο του ξενου. Σκεψεις, συναισθηματα, εικονες και ηχοι ξεχασμενοι απο καιρο αποτομα ειχαν αναβιωσει καθως η ενεργεια καταλαμβανε και το τελευταιο μοριο του σωματος του. Ολα ξαφνικα ειχαν γινει ξεκαθαρα. Ενοιωθε σαν μολις να ειχε βγει στο απλετο φως του ηλιου μετα απο χρονια εγκλεισμου σ' ενα κατασκοτεινο δωματιο. 

                                           ----------------------------

-'Δεν ειναι κατι που πρεπει ν' αγνοησουμε' εκανε. 'Πιστευω πως πρεπει να εχουμε αποψη οι ιδιοι για το τι συμβαινει'.

-'Αυτο πιστευω και γω' εκανε ο Τιβεριος με μια λαμψη να παιρνει σαρκα και οστα στα ματια του. 'Μπορει να μην ειναι και τιποτα αλλα καλυτερα να ειμαστε σιγουροι'.

-'Δεν νομιζω πως συντρεχει πραγματικος λογος για κατι τετοιο' ειπε ο Λευκιος που ηταν ο τελευταιος που ειχε διαβασει το γραμμα. 'Αλλοιμονο αν η αυτοκρατορια ασχολιοταν με ολους αυτους που κατα καιρους εμφανιζονται και παριστανουν τους προφητες. Θα επρεπε συνεχεια να τρεχουμε στα τεσσερα σημεια του οριζοντα'.

-'Εχω την αισθηση πως αυτη η περιπτωση δεν εμπιπτει στον γενικο κανονα' ειπε ο ξενος κοφτα. 'Επιμενω πως πρεπει να εξετασουμε την περιπτωση οι ιδιοι'.

'Κι αυτο το καταλαβες απο το γραμμα' ? εκανε ειρωνικα ο Λευκιος. 

-'Ορατιε, η γνωμη σου' ? ειπε ο Τιβεριος κανοντας ταυτοχρονα μια χειρονομια που σημαινε πως απαιτουσε να σταματησει η διαμαχη.

-'Η περιοχη αυτη ηταν παντα σε αναβρασμο' ειπε σοβαρα ο εκατονταρχος. 'Οντως κατα καιρους εμφανιζονται διαφοροι που αυτοανακηρυσσονται σε προφητες, βασιλιαδες η αυτοκρατορες. Οσο αφελες και να ειναι αυτο παντα βρισκονται καποιοι που τους ακολουθουν. Εστω γι αυτο μονο, πιστευω πως αξιζει τον κοπο να ριξουμε μια ματια'.

                                           ------------------------------
-'Εξακολουθω να πιστευω πως προκειται γι ασκοπο χασιμο χρονου' επεμεινε ο Λευκιος μα πλεον πιο ηπια, διαπιστωνοντας οτι ηταν η τρανταχτη μειοψηφια. Παρ' ολα αυτα δεν ηταν διατεθειμενος να κανει πισω υιοθετωντας την σταση των υπολοιπων. -'Αλλ' αυτο ειναι κατι που θα το κρινεις εσυ Τιβεριε' συμπληρωσε απευθυνομενος στον Καισαρα.
-'Αληθεια ειναι αυτο' εκανε ο αυτοκρατορας. 'Και ειμαι αποφασισμενος να ερευνησω το συγκεκριμενο θεμα θελοντας να προλαβω οιανδηποτε αναπαντεχη εξελιξη που θα μπορουσε να επιφερει αναστατωση στους κολπους της αυτοκρατοριας'.
Οι υπολοιποι τρεις βρισκονταν στο αρχικο σταδιο εκεινων των κινησεων που υποδηλωναν εναρξη αποχωρησης. Ο Τιβεριος τους αποδεσμευσε με μια απλη χειρονομια μα οταν ειδε τον ξενο ν' αποπειραται να τους ακολουθησει τον σταματησε μ' ενα ξερο 'Εσυ μεινε'.
Ηξερε απο πριν τι θα επακολουθουσε. Μονο για ενα λογο του ειχε ζητησει να μεινει πισω και τον λογο αυτον τον ηξερε. Οπως και να ειχε ομως, επρεπε να τον ακουσει.
Θα ηταν ισως απο τις ελαχιστες φορες που θα συμφωνουσε με τον Τιβεριο τοσο ευκολα και τοσο γρηγορα. Ηταν κατι που και ο ιδιος το ηθελε περισσοτερο απο τον αυτοκρατορα. Ο κυβος ειχε ξυπνησει και του εδειχνε το δρομο και δεν υπηρχε εναλλακτικη επιλογη.
                                            ------------------------------
-'Το ηξερα οτι σαν καλο σκυλακι θα συμφωνουσες με τον αφεντη σου' ειπε ειρωνικα ο Λευκιος στον Ορατιο μολις βγηκαν εξω, εχοντας τουλαχιστον την διακριτικοτητα να περιμενει ν' απομακρυνθει ο Αυρηλιος Διοκλητιανος. -'Ομολογω πως το αντιθετο θα μου προξενουσε καταπληξη, ομως τελικα δεν με διεψευσες'.
Ο Ορατιος τον κοιταξε με τον τροπο που καποιος αντικρυζει ενα αθλιο και μιαρο θεαμα. Ταλαντευτηκε λιγο αναμεσα στο να δωσει συνεχεια η απλως ν' απαξιωσει τα λεγομενα του αρχηγου των Πραιτωριανων και δευτερολεπτα μετα κατεληξε στο δευτερο.
Του χαμογελασε ειρωνικα περνωντας απο μπροστα του κανοντας μια θεατρινιστικη υποκλιση και βηματισε μακρια. Το χερι του Λευκιου τον αρπαξε απο το μπρατσο και τον σταματησε.
-'Εμεις οι δυο εχουμε ανοιχτους λογαριασμους, το ξερεις. Μολις ξεμπερδεψω μαζι σου θ' ασχοληθω και με τ' αφεντικο σου. Προσεχε Ορατιε, δεν εχεις καταλαβει με ποιον τα εχεις βαλει'.
Η λυση στην αμηχανη στιγμη δοθηκε εξαφνα απο μια γυναικεια φωνη που απευθυνοταν στον Ορατιο. Εκμεταλλευομενος την στιγμιαια αδρανεια του Λευκιου, ο Φλαβιος Βρουτος αποσπαστηκε αποτομα απο το πιασιμο και προχωρησε προς την γυναικα.
-'Αυτοκρατειρα Ιουλια, ποσο χαιρομαι που σας βλεπω'.
                                              ---------------------------------- 
-'Ορατιε, ελα λιγο μαζι μου, θελω να σου μιλησω για κατι' ειπε η γυναικα του Τιβεριου. Αυτος υπακουσε και την ακολουθησε σ' ενα απομονωμενο δωματιο.
-'Τι μπορω να κανω για σας' ? ρωτησε.
-'Υπαρχει κατι που πρεπει να κανεις για μενα' ειπε η γυναικα ενω ηταν ολοφανερο οτι η ταραχη που την διακατειχε ειχε περασει στα σφιγμενα χερια της και στον τονο της φωνης της.
-'Ξρω για το γραμμα που εχει ερθει απο την Ιουδαια' ξεκινησε 'οπως ξερω πως ο αντρας μου ειναι αποφασισμενος να το ερευνησει. Γνωριζω επισης ακομα πως αυτου του ειδους τις αποστολες τις αναθετει παντα στον φιλο σου' προσθεσε και τον κοιταξε αναμενοντας καποια αντιδραση. Ο Ορατιος παρεμεινε αταραχος στη θεση του.
'Κοιτα, εκτιμω ολα οσα εχει κανει για τον Δρουσο, το γιο μου, μεχρι στιγμης αλλα εδω χρειαζομαι την βοηθεια σου γιατι νομιζω οτι τα πραγματα ξεφευγουν απ' τον ελεγχο.
'-Τι ακριβως ζητας απο μενα' ? ρωτησε ο Ορατιος. -'Και τι σχεση εχει ο Δρουσος μ' ολα αυτα' ?
-'Εμαθα απο σιγουρη πηγη οτι ο Δρουσος θα ζητησει αδεια απο τον Τιβεριο ν' ακολουθησει στην αποστολη στην Ιουδαια. Και κατι τετοιο δεν θελω να συμβει'.
                                        -------------------------------
-'Πως σκεφτεσαι να το χειριστεις' ? ρωτησε ο Τιβεριος.
-'Νομιζω πως θα ξεκινησω απο τον Λευκιο Ουιτελλιο, τον επαρχο της Συριας' απαντησε ο ξενος. 'Σιγουρα θα εχει να μου δωσει πληροφοριες που θα μπορουσα να εκμεταλλευτω. Εξ' αλλου η Ιουδαια υποκειται ουσιαστικα σ' αυτον, οποτε σιγουρα θα εχει κανει καποια ερευνα. Μετα θα πρεπει να μιλησω με τον Τιβεριο Ποντιο Πιλατο για να μαθω τι ξερει και στο τελος, με οσες πληροφοριες θα εχω συλλεξει θα συναντηθω με τον Πουμπλιο Λεντουλο. Αναμφισβητητα θα πρεπει να δω και εγω ο ιδιος αυτον τον Ιησου για να εχω μια εμπεριστατωμενη αποψη για το ποιος ακριβως ειναι και τι πρεσβευει'.
Σταματησε περιμενοντας αντιδρασεις. Ο Τιβεριος εμεινε λιγο σκεπτικος και μετα κουνησε επανειλλημενα καταφατικα το κεφαλι του.
-'Θα κοιταξω ποτε φευγει καραβι για την Σελευκεια. Απο κει μετα ειναι λιγος ο δρομος μεχρι την Αντιοχεια, την εδρα του Λευκιου Ουιτελλιου' ειπε ο ξενος.
-'Θα πας μονος' ? ρωτησε ο Τιβεριος. -'Ισως θα επρεπε να....'
-'Δεν χρειαζεται να ερθει αλλος μαζι. Ειναι κατι που μπορω να καταφερω μονος μου'.
                                         ------------------------------
-'Αποκλειεται να τον αφησει ο Τιβεριος να παει στην Ιουδαια' ειπε ο Ορατιος. 'Δεν στελνεις παιδι να κανει την δουλεια αντρα' συνεχισε.
-'Αυτο λεω και γω. Ομως του εχει μπει στο μυαλο να παει.Πιστευει πως με οσα τον εχει διδαξει  ειναι ετοιμος για κατι τετοιο. Θελει ν' αποδειξει στον πατερα του και τον δασκαλο του για το τι ειναι ικανος να κανει. Γι αυτο σε χρειαζομαι Ορατιε' ειπε και γονατισε αποτομα μπροστα του. 'Μονο εσυ μπορεις να βοηθησεις'.
-'Μα πως' ? αναρωτηθηκε εκπληκτος ο αντρας.
-'Μιλα του' ειπε η Ιουλια. 'Πες του πως αν το ζητησει απο τον ιδιο να του το αρνηθει. Αν παλι του το ζητησει ο πατερας του να το αρνηθει και σ'αυτον. Ο Τιβεριος τον ακουει, τον εμπιστευεται. Αν του πει οτι δεν ειναι ετοιμος ακομα δεν θα δωσει ποτε αδεια στον Δρουσο να παει μαζι του. Μα πρεπει να του το ζητησεις εσυ. Μονο εσενα ακουει. Φοβαμαι για τον γιο μου Ορατιε, δεν αντεχω την σκεψη οτι θα ειναι τοσο μακρια μου σ' εναν αγνωστο τοπο'.
Ο Ορατιος βηματισε λιγο παραδομενος στις σκεψεις του.
-'Μην ανησυχεις' ειπε. 'Θα του μιλησω και ξερω πως θα με ακουσει. Μπορεις να εισαι ησυχη. Αφησε το πανω μου'.
Ενα δακρυ εκανε δειλα την εμφανιση του στην ακρη του ματιου της Ιουλιας.
-'Σ' ευχαριστω' ψιθυρισε. 'Δεν ξερεις τι σημαινει αυτο για μενα'. 

                         ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ


                            ΚΕΦΑΛΑΙΟ 22


Ο Ορατιος Φλαβιος Βρουτος κοντοσταθηκε στην εισοδο του σπιτιου. Δεν ηταν η πρωτη φορα που παταγε το ποδι του εκει μα παντοτε σταματουσε για ν' απολαυσει το θεαμα που απλωνοταν μπροστα στα ματια του. Το σπιτι στην πραγματικοτητα ηταν μια μικρη, κομψη επαυλη, κτισμενη σχεδον στο κεντρο ενος πραγματικα ονειρωδους κτηματος. Η διαδρομη μεσα στους φαντασμαγορικους κηπους του εκοβε την ανασα. Λουλουδια και φυτα εναλλασονταν με τετοια αρμονια που μονο ενας βαθυς γνωστης του αντικειμενου θα μπορουσε να πετυχει.
Αυτος ο γνωστης ηταν ο λογος που βρισκοταν εκει τοσο πρωι. Φαινοταν εξωφρενικο μα δεν ηξερε καν τ' ονομα του. Ισως σε καποια αλλη περιπτωση λιγη σημασια να ειχε αλλα ν' αγνοεις τ' ονομα του ανθρωπου που του χρωστας τη ζωη σου ακουγεται λιγο οξυμωρο. Ομως αυτη ηταν η πραγματικοτητα. Βαδιζε με την σιγουρια ανθρωπου που ηξερε προς τα που επρεπε να κατευθυνθει. Εστριψε αριστερα στο τελευταιο δρομακι πριν την εισοδο και φτανοντας στη γωνια εκανε δεξια. Ανεβηκε τα λιγα σκαλοπατια που βρηκε μπροστα του, εκανε μερικα βηματα στο πλατυ κεφαλοσκαλο και κατεβαινοντας τ' αντιστοιχα αριθμητικα σκαλια βρεθηκε μπροστα στο αιθριο με το συντριβανι. Ηταν εκει.  
                                          ----------------------------------
Η Πρισιλλα Βαλεριανα τεντωθηκε σαν τη γατα και τυλιξε κυλωντας στο κρεββατι τα απαλα σεντονια γυρω της. Εριξε μια ματια διπλα της αν και γνωριζε ηδη πως ηταν μονη της. Ανασηκωσε το κεφαλι της και ριχνοντας τα μακρια μαλλια της πισω φωναξε την υπηρετρια.
-'Βελεντα' ! 'Ειναι ετοιμο το μπανιο μου'?
'-Φυσικα κυρα μου' ηρθε απο καπου η απαντηση. -'Απο ωρα τωρα'.
Η Πρισιλλα σηκωθηκε και τεντωθηκε για μια τελευταια φορα. Περπατησε με μικρα βηματα προς την μπανιερα της ενω τα σεντονια γλιστρησαν απο πανω της και εμειναν ενας σωρος στο πατωμα. Μπηκε μεσα διχως τον παραμικρο δισταγμο και αφησε το υγρο στοιχειο ν' αγκαλιασει καθε σπιθαμη του σωματος της. Εκλεισε τα ματια, εγειρε πισω και η υποψια ενος χαμογελου εκανε την εμφανιση του στο προσωπο της καθως χαλαρωνε. Αρκετα λεπτα αργοτερα,οσο γρηγορα κι αποτομα μπηκε, αλλο τοσο εξαφνα πεταχτηκε εξω. Σκουπιστηκε επιμελως κι εριξε μια ματια στο σωμα της. Το αποτελεσμα πρεπει να την ικανοποιησε γιατι ενα μεγαλυτερο, πιο πλατυ χαμογελο σχηματιστηκε και παλι στα χειλη της. -'Βελεντα' φωναξε την υπηρετρια της, 'ελα λιγο εδω που σε θελω'. 
                                       -----------------------------
Ειχε αντιληφθει την παρουσια του Ορατιου εδω και αρκετη ωρα μα δεν το εδειξε. Παρεμεινε ορθιος με το βλεμμα καρφωμενο στο συντριβανι. Δεν ηταν η πρωτη φορα που ο Ορατιος ερχοταν σπιτι του πρωι γι αυτο και δεν απορουσε. Ο Ορατιος ! Τι περιπτωση κι αυτη ! Χρονια ολοκληρα εκατονταρχος στις λεγεωνες του Γερμανικου, τραυματιστηκε σοβαρα σε μια μαχη αναμεσα στον Ρηνο και τον Ελβα οταν ειχαν εκδηλωθει εκει ανταρσια στις συνοριακες λεγεωνες, στην προσπαθεια του να σωσει τη ζωη του Γερμανικου. Αυτο αυτοματα του εξασφαλισε προωρη αποχωρηση απο το στρατο, την ευνοια του Τιβεριου Ιουλιου Καισαρα Αυγουστου που συνοδευοταν απο ενα πλουσιο μηνιαιο εισοδημα δινοντας του την δυνατοτητα να μην χρειαζεται να εργαστει μα να περνα τον χρονο του πια διασκεδαζοντας και γλεντωντας. Εκτοτε ειχε μεταμορφωθει σ' εναν τελειως διαφορετικο ανθρωπο απο τον σκληρο στρατιωτικο που ηταν καποτε, οχι παντα ομως με θετικα αποτελεσματα.
Αναρωτηθηκε τι θ' ακουγε τοσο πρωι απο το στομα του μα ηξερε πως δεν μπορουσε να το αποφυγει. Σε λιγο θα το γνωριζε.
                                -----------------------------------
-'Βελεντα, νομιζω πως πρεπει να χασω καποια κιλα. Οχι οτι εχω παχυνει αλλα να...καταλαβαινεις' εκανε η Πρισιλλα.
-'Τι λες κυρα μου' ? ειπε χαμηλοφωνα η υπηρετρια. 'Εισαι μια χαρα, γιατι να χασεις κιλα' ? 
-'Νομιζεις' ? ρωτησε αυταρεσκα η κοπελα.
-'Ακου που σου λεω κυρα μου' επεμεινε η υπηρετρια. -'Πολλες θα ηθελαν να ειναι οπως εσυ'.
-'Ευχαριστω Βελεντα' ειπε η Πρισιλλα κι εκανε ν' απομακρυνθει.
-'Ο αφεντης ειναι καλα' ? πεταξε η υπηρετρια.  
-'Μια χαρα, γιατι' ? αντιγυρισε η κοπελα.
-'Να, τον βλεπω πολυ εξαντλημενο τωρα τελευταια, κουρασμενο κι ελεγα'.....
-'Δεν χρειαζεται να λες τιποτα' ειπε αυστηρα η κοπελα. Ο κυριος σου ειναι ενταξει'.
-'Οτι πεις κυρα μου, οτι πεις' εκανε ταπεινα η υπηρετρια. -'Να σου ετοιμασω πρωινο' ?
-'Οχι' απαντησε η γυναικα. 'Δεν θελω τιποτα αυτη τη στιγμη. Μπορεις να πηγαινεις'.
-'Στις διαταγες σου κυρα μου' ειπε η υπηρετρια κι αποχωρησε.
Η Πρισιλλα δαγκωσε το κατω χειλι της. Ακομα και η Βελεντα καταλαβαινε οτι κατι δεν πηγαινε καλα. Ομως αυτο δεν μπορουσε να συνεχιστει.
                                 --------------------------------
-'Το ηξερα οτι θα σε βρω εδω στο συντριβανι' ειπε ο Ορατιος.
-'Παντα εδω με βρισκεις τετοια ωρα, το ξερεις' αποκριθηκε ο ξενος.
-'Αληθεια ειναι αυτο. Προφανως βρισκεις κατι σ' αυτο που κανεις αλλος δεν φαινεται να συμμεριζεται'.
-'Θα μπορουσα να ελεγα και γω το ιδιο γι αυτην την εμμονη σου με τα στοιχηματα' ειπε ο ξενος. 'Και θυμασαι οτι παραλιγο να σου κοστισει ακριβα αυτο'.
-'Εχεις δικιο. Αν δεν ησουνα τοτε εσυ να πληρωσεις θα ειχα γινει τροφη για τα ψαρια του Τιβερη. Ξερεις δα οτι ο Λευκιος Αιλιος Σηιανος δεν αστειυεται'.
-'Ομως εξεκολουθεις να στοιχηματιζεις σε καθε ανοησια που μπορεις να σκεφτεις'.
Ο Ορατιος γελασε, μ' ενα πλατυ καθαρο γελιο.
-'Μα πως αλλιως να περασω τον χρονο μου. Μονο αυτο εχω'....εκανε μια μικρη παυση '...και τις γυναικες'.
-'Τα στοιχηματα τελικα μου μοιαζουν λιγοτερο επικινδυνα' ειπε ο ξενος μ' ενα χαμογελο.
-'Κι εμενα' απαντησε ο Ορατιος ' μα λατρευω τον κινδυνο'.
-'Μου φαινεται πως σε λατρευει κι αυτος' εκανε ο ξενος.
Οι δυο αντρες ξεσπασαν σ' ενα δυνατο γελιο, τοσο δυνατο που ακουστηκε μεχρι το σπιτι.
                                     -------------------------------
Η Πρισιλλα ακουσε τα γελια και καταλαβε πως ειχε ερθει ο Ορατιος. Εριξε κατι πανω της και αρχισε να βουρτσιζει τα μαλλια της ενω η σκεψη της περιπλανιοταν σε δαιδαλωδεις διαδρομους. Ηταν εδω και καποιες μερες που τον βασανιζαν αυτοι οι εφιαλτες. Δεν ειχε μιλησει ουτε τον ειχε αφησει να καταλαβει πως προσποιοταν την κοιμισμενη. Τον εβλεπε τα τελευταια βραδυα να πεταγεται μουσκεμα στον ιδρωτα απο το κρεβατι και να βγαινει στον εξωστη για να ξαναβρει τον εαυτο του. Τον παρακολουθουσε διακριτικα και τον εβλεπε που κατεβαινε στο συντριβανι να καθεται με τις ωρες, ακινητος, σαν τ' αγαλματα που στολιζαν τον διαδρομο του σπιτιου εκατερωθεν. Ενοιωθε ενα σφιξιμο καθε φορα που συνεβαινε αυτο και ενα προαισθημα, τοσο σκοτεινο μα και τοσο απιαστο σαν τον καπνο της φωτιας, την τυλιγε. Βαθια μεσα της ηξερε οτι δεν θα της εκανε κουβεντα, θα προσπαθουσε να το λυσει μονος του και ενας κομπος την επνιγε αντιλαμβανομενη οτι κατι τετοιο μπορει να ηταν η αρχη ενος ασχημου τελους.
Ηταν πολλα αυτα που δεν ηξερε γι αυτον, ποτε δεν τον ειχε ρωτησει. Το ιδιο θα εκανε και τωρα μολονοτι γνωριζε. Ο αντρας αυτος οριζε την μοιρα και την ζωη της κι αν μεχρι τωρα το εκανε με θετικα αποτελεσματα θα τον αφηνε ακομα κι αν το τελος ηταν αβεβαιο. 
                                    --------------------------------
Η Βελεντα συμμαζευε το δωματιο που η Πρισιλλα ειχε αφησει οπως παντα αναστατο καθε φορα που ξυπναγε. Δεν ειχε κανενα παραπονο απο τ' αφεντικα της, ισα - ισα που της συμπεριφερονταν αψογα. Για μια Ακουιτανη σκλαβα που ευκολα θα μπορουσε να εχει καταληξει σε καποιο οικο ανοχης στη Ρωμη η συγκεκριμενη τυχη ηταν οτι καλυτερο ειχε φανταστει. Ειχε μια ιδιαιτερη αδυναμια στον αφεντη της, οχι μονο γιατι την ειχε αυτος επιλεξει αναμεσα σε πολλες αλλες για να την παρει σπιτι του αλλα γιατι καταλαβαινε οτι καποιο βαρυ μυστικο κρυβοταν βαθια στα φυλλοκαρδια του και ηθελε οσο τιποτα στον κοσμο να μπορουσε να βοηθησει. Και η κυρια της ηταν μια χαρα γυναικα. Ηταν πραγματι ευνοια των Θεων να βρεθει σ' αυτο το σπιτι. Ενα σπιτι που ολα κυλουσαν ομαλα μεχρι που ο αφεντης ειχε αρχισει να βλεπει εκεινους τους εφιαλτες. Ναι, η Βελεντα ηξερε, ειχε δει μα γνωριζε πως δεν μπορουσε να κανει κατι. Προσευχοταν μονο στους δικους της Θεους να διορθωνονταν ολα και να γινονταν οπως πριν. Τελειωσε με το δωματιο και κοιταξε απο το μπαλκονι την Πρισιλλα που πηγαινε προς το συντριβανι.
                                   -------------------------------
-'Τι το τοσο σημαντικο λοιπον συμβαινει για να σε στειλει ο Τιβεριος τοσο πρωι να με βρεις' ?
-'Ημουνα σιγουρος οτι θα το καταλαβαινες. Δεν ξερω πως το κανεις, αλλα εδω σε παραδεχομαι. Ναι, σε θελει ο αγαπητος μας αυτοκρατορας. Οταν ολοι οι αλλοι αποτυγχανουν παντα σε σενα καταληγει'.
-'Για ν' αποτυχεις πρεπει να εχεις δοκιμασει. Κι αν δεν μ' απατα η μνημη μου εδω και καιρο το μονο πραγμα που προσπαθεις ειναι να βρεθεις αναμεσα στα ποδια καποιας μικρουλας'.
-'Προφανως ειναι το μονο πραγμα που ειμαι ακομα ικανος να επιτυχω' ειπε ο Ορατιος. -'Το μονο που ξερω'συμπληρωσε με την φωνη του να σοβαρευει αποτομα 'ειναι οτι εχει να κανει μ' ενα γραμμα που εχει ερθει απο τον διοικητη της Ιουδαιας'.
-'Θυμισε μου ποιον εχουμε διοικητη εκει'.
-'Αν δεν κανω λαθος τον Πουμπλιους Λεντουλους. Αλλα μπορει να κανω και λαθος'.
-'Μπορει. Και τι ακριβως λεει αυτο το γραμμα' ?
-'Αυτο θα το μαθουμε μαζι τωρα που θα παμε απο κει' ειπε ο Ορατιος. 'Προς το παρον θα πρεπει να ενημερωσεις την Πρισιλλα που μολις κατεφθασε'.
                                       --------------------------
-'Καλημερα Ορατιε' απηυθυνε τον λογο η κοπελα στον επισκεπτη. 'Θελεις να σου φερει κατι η Βελεντα η εισαι βιαστικος οπως παντα' ?
Ο παλιος εκατονταρχος εκανε μια κινηση σαν να ελεγε 'με καταλαβες' ενω η Πρισιλλα φιλαγε τον ξενο.
-'Μην μπαινεις στον κοπο, πρεπει να φυγουμε' της ειπε. -'Θα σε περιμενω εξω, μην αργησεις' συμπληρωσε στρεφομενος στον ξενο και αρχισε ν' απομακρυνεται.
-'Ελα μια μερα που δεν θα εισαι κυνηγημενος' του πεταξε η κοπελα 'απ' τον χρονο η καποιον ζηλιαρη συζυγο να φαμε'.
-'Μετα χαρας' αποκριθηκε ο Ορατιος διχως καν να γυρισει. 
Η Πρισιλλα κρεμαστηκε απο το λαιμο του ξενου και τον φιλησε τοσο εντονα που η συγκεκριμενη κινηση του προκαλεσε απορια.
-'Μεχρι τον Τιβεριο θα παω' της ειπε καθησυχαστικα ενω της χαιδευε τα μαλλια που λαμπυριζαν στο πρωινο φως. 'Μεχρι το μεσημερι θα ειμαι πισω'.
-'Το ξερω' αποκριθηκε η κοπελα παντα σφιχταγκαλιασμενη πανω του. -'Απλα μου λειπεις απο τωρα. Και τι μπορει να σε θελει ? Και γιατι παντα εσενα' ?
Ο ξενος την φιλησε απαλα και της χαμογελασε.
-'Λιγη υπομονη κανε, απ' αυτην που δεν εχεις' ειπε. -'Το μεσημερι θα ειμαι πισω'.
Την αφησε απαλα και απομακρυνθηκε πριν η Πρισιλλα προλαβει να πει κατι.
                                           -------------------------------
Η Πρισιλλα Βαλεριανα εκατσε στην ακρη του συντριβανιου και αφησε το χερι της μεσα να παιζει με το νερο αφηρημενα. Επρεπε να του μιλησει πριν τα πραγματα επαιρναν καποια τροπη που δεν θα μπορουσε πια να ελεγχθει. Η σκεψη οτι μπορει να μην την ηθελε πια της εφερε ενα ριγος και αθελα της μαζευτηκε. Παντα το φοβοταν αυτο, παντα φοβοταν οτι καποια μερα θα ξυπναγε και δεν θα τον εβλεπε ποτε ξανα. Νομιζε οτι ηταν προετοιμασμενη γι αυτο, οτι θα ειχε την δυναμη να το αντιπαλεψει. Ομως οσο αυτο το συναισθημα γιγαντωνε μεσα της τοσο συνειδητοποιουσε οτι αν συνεβαινε κατι τετοιο δεν ειχε τροπο αμυνας. Σηκωσε ψηλα το κεφαλι προς τον χρυσο δισκο που δεσποζε πια στον ουρανο. Στο βαθος ενα μικρο συννεφακι, αργα αλλα σταθερα φαινοταν να εχει πορεια προς την μεγαλη πυρινη σφαιρα. Τα ματια της δακρυσαν και τ' αποτραβηξε γρηγορα. Θα ορκιζοταν ομως πως εκεινο το συννεφακι στο βαθος, της εβγαλε στιγμιαια τη γλωσσα θελοντας να την κοροδεψει που πιστευε οτι παντα θα ηταν λιακαδα. 
Αναστεναξε, σηκωθηκε και με αργο βημα τραβηξε για το σπιτι.

                             ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                                ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21


Το χτυπημα, καλοζυγισμενο και δυνατο, τον σηκωσε κυριολεκτικα στον αερα πριν προλαβει ν' αντιδρασει. Η συντομη πτηση διακοπηκε δευτερολεπτα μετα καθως προσεκρουσε στον ογκωδη βραχο πισω του. Σωριαστηκε στο εδαφος, ενα βημα μακρια απο το να λιποθυμησει.
Ενοιωθε εναν απιστευτο πονο σ' ολη τη δεξια πλευρα του, ενας πονος που εμοιαζε με ζωντανη φωτια και σε καθε ανασα που επαιρνε ειχε την εντυπωση οτι καποιος του εμπηγε ενα μαχαιρι.
Η καρδια του χτυπουσε σαν τρελλη πασχιζοντας να διανειμει το οξυγονο που με δυσκολια πια εισεπνεε σ' ολο το πονεμενο κορμι του. Το στομα του ειχε γεμισει απο ενα ζεστο, γλυκο, πηχτο υγρο που γρηγορα ειδε να ποτιζει και να κοκκινιζει το εδαφος κατω του.
Στηριζοταν με δυσκολια στο αριστερο του χερι ενω ενοιωθε το δεξι του σχεδον παραλυμενο. Ειχε απωλεσει το ξιφος του, πιθανοτατα κατα την ωρα την προσκρουσης του πανω στο βραχο αλλα λιγη σημασια ειχε. Τα ματια του, θολα απ' τον πονο, προσπαθησαν να εντοπισουν τον υπαιτιο για την κατασταση στην οποια βρισκοταν και το καταφεραν.
                                          ---------------------------------------------
Το πλασμα που στεκοταν ασαλευτο εικοσι μετρα μακρια του ηταν προιον αρρωστημενης φαντασιας και διαταραγμενου νου το διχως αλλο. Ειχε κορμι δρακου, σαν κι εκεινων που δεσποζαν στα παραμυθια αλλων εποχων, με την κοιλια καλυμμενη με σκληρες, λευκες φολιδες ενω το περιβλημα της πλατης του θυμιζε εκεινο των μαυρων κανθαρων που ζουσαν στις πορτοκαλοκιτρινες αμμους της Αιγυπτου. Η ουρα του ηταν μια πραγματικη παραδοξολογια. Σχεδον οσο και το μηκος του κορμιου, ενα διολου ευκαταφρονητο μεγεθος, μα δεν σερνοταν στο εδαφος παρα βρισκοταν υπερυψωμενη και θυμιζε τις ουρες των σκιουρων που ζουσαν στα δαση της Μαυριτανιας. Στεκοταν ορθιο, στηριζομενο σε δυο κοντα, παχια, τριδακτυλα ποδια ενω στο υψος του στηθους υπηρχαν δυο ακομα ποδια, τριδακτυλα κι αυτα μα αρκετα μεγαλυτερα.
Ομως αυτο που ηταν πραγματικα εφιαλτικο ηταν το κεφαλι. Οχι τοσο το μηκος η το σχημα που σου φερνε στο μυαλο κροκοδειλο του Βραχμαπουτρα, ουτε τα τεραστια κιτρινισμενα δοντια που στολιζαν το στομα του, ουτε ακομα κι αυτη η αποκρουστικη κοκκινη διχαλωτη γλωσσα.
Ηταν τα ματια του αυτα που του προξενουσαν ενα πρωτογνωρο φοβο καθως τα κοιταζε.
                                           ------------------------------------------
Για την ακριβεια δεν υπηρχαν ματια. Στη θεση τους βρισκοταν ενα μαυρο κενο, τοσο εντονο και σκοτεινο που ενοιωθες οτι ηταν κομματι απο την ψυχη του πιο ανιερου δαιμονα. Εκει που θα επρεπε να βρισκονται οι κορες ξεκαθαρα διεκρινε κανεις ενα συμπλεγμα απο αστρα σε διαρκη κινηση. Οσο πιο πολυ τα κοιταζε τοσο ενοιωθε σαν να τον τραβαγαν μεσα στο χαοτικο μαυρο κενο που επεπλεαν. Τραβηξε με δυσκολια το βλεμμα του απο πανω τους και δοκιμασε να σηκωθει. Σωριαστηκε παλι κατω ενω τα ποδια του αρνιοταν πεισματικα να υπακουσουν.
Το πλασμα εξακολουθουσε να παραμενει ακινητο παρακολουθωντας ολες του τις κινησεις. Κοιταξε ολογυρα για το ξιφος του και το ειδε λιγα μετρα πιο κει. Συρθηκε στην κυριολεξια και το εσφιξε τοσο δυνατα στο χερι σαν να κρεμοταν η ιδια του η ζωη απ' αυτο.
Με την βοηθεια της λεπιδας κατορθωσε να σηκωθει. Ο πονος παρεμενε παντα εκει για να του θυμιζει τι ειχε συμβει την τελευταια φορα που ειχε ορμησει απερισκεπτα πανω στο πλασμα.
Τωρα θα δοκιμαζε να επιτεθει διαφορετικα.
                                              ----------------------------------
Δεν αλλαξε κατι. Για την ακριβεια υπηρξαν μικρες διαφοροποιησεις. Καινουριος πονος, πιο εντονος και οξυς απο τον ηδη υπαρχοντα, αλλο σημειο που κειτοταν ξανα στο εδαφος, λιγο περισσοτερο κουρελιασμα στα ρουχα του που τωρα πια κρεμονταν σε λουριδες πανω του.
Το χτυπημα που επιχειρησε ηταν επιπεδου μαθητευομενου μοναχου σε ναο των Σαολιν απεναντι στον δασκαλο με τις φυσικες συνεπειες. Συν τοις αλλοις, οι ανοιχτες πληγες απ' οπου συνεχιζοταν απροσκοπτα η απωλεια αιματος ειχαν πολλαπλασιαστει. Κι αυτη τη φορα δεν ηταν η ουρα που τον ειχε χτυπησει οπως στην αρχη μα το ενα απο τα δυο μπροστινα ποδια. 
Επιπλεον ειχε ν' αντιπαλεψει το συνοθυλευμα σκεψεων που λυμαινονταν το μυαλο του. Ενω καταλαβαινε πως πρωτη του προτεραιοτητα ηταν να βρει τροπο ν' αντιμετωπισει το πλασμα, η απορια και η εκπληξη για το πως ειχε βρεθει εκει που ηταν και για ποιο λογο παλευε για την ζωη του εμπαιναν σφηνα, θολωνοντας ακομα περισσοτερο το λογικο του.
Αληθεια, ποιο ηταν αυτο το μερος ? Πως ειχε βρεθει εκει ? Γιατι ?
                                               --------------------------------
Ενοιωθε τη ζωη σιγα σιγα να τον εγκαταλειπει. Ειχε αρχισει ν' αποδεχεται το ματαιο και μοιραιο οταν εκανε ακομα μια αποπειρα να ζητησει βοηθεια. Μεχρι στιγμης ειχε αποτυχει. Με τις τελευταιες του δυναμεις δοκιμασε ξανα. Το δεξι του χερι αγγιξε τον κυβο που βρισκοταν ακομα στον κορφο του αλλα ηξερε ηδη οτι ηταν ματαιο. Δεν διεφερε σε τιποτα απο τα γουστοζικα μικροπραγματα που πουλουσαν κατα κορο οι πραγματευταδες απο την Βαγδατη μεχρι την Βαβυλωνα. Αν περιμενε απο τον κυβο οποιοδηποτε ειδος βοηθειας θα επρεπε να το ξεχασει. Η αξια του δεν ηταν μεγαλυτερη απ' αυτην μιας κοινης πετρας. 
Το απαλο χαδι στα μαλλια του τον εκανε σχεδον ν' αναπηδησει. Σηκωσε το κεφαλι του και μαρμαρωσε. Η Αιναρ στεκοταν απο πανω του, μ' ενα γλυκο χαμογελο και του χαιδευε απαλα το κεφαλι. Δοκιμασε να μιλησει μα δεν βγηκε φωνη απο μεσα του. Η κοπελα εσκυψε και ζητησε τα χειλη του. Βυθιστηκε στο φιλι της, με τις αισθησεις και τις σκεψεις του κυριολεκτικα κομματιασμενες. Δεν καταλαβαινε τιποτα, το μονο που ενοιωθε ηταν η γευση απο τα χειλη της Αιναρ στα δικα του. 
                                            -----------------------------------
Η παρατεταμενη διαρκεια του φιλιου και η αναγκη γι ανασα τον εκαναν να δοκιμασει ν' αποτραβηχτει απαλα στην αρχη, αποτομα μετα καθως διαπιστωνε οτι η κοπελα δεν τον αφηνε. Η ελλειψη οξυγονου γιγαντωνε, αυτο που στην αρχη ηταν οτι πιο ομορφο ειχε ζησει εκεινες τις στιγμες αρχισε να γινεται καταδικαστικο για την ιδια του τη ζωη. Τα μηλιγγια του κοντευαν να σπασουν, τα πνευμονια του ηταν ετοιμα να εκραγουν. Με μια αποτομη κινηση, κινηση επιβιωσης, την εσπρωξε μακρια και ο ιδιος κυλησε πισω ρουφωντας απληστα αερα. Οταν επανηλθε στραφηκε προς την Αιναρ. Δεν την ειδε πουθενα. Ουτε και το πλασμα.
Αυτο που στεκοταν απεναντι του ηταν μια ακομα εκπληξη. Συρθηκε προς τα πισω και ακουμπησε στο βραχο. Εκεινη τη στιγμη ηταν το μοναδικο πραγμα που του φαινοταν πραγματικο, το μονο αντικειμενο που ειχε μια λογικη εξηγηση. Γιατι αυτο που αντικριζε μονο λογικη εξηγηση δεν ειχε. Ηταν ενας αντρας, τουλαχιστον η κοψια του σε αντρα παρεπεμπε. Ολα επανω του φαινοταν φυσιολογικα εκτος απο το προσωπο του. Δεν υπηρχε προσωπο, μονο το απειρο του συμπαντος. Ηταν σαν να κοιταζε μια ξαστερη νυχτα τον ουρανο διχως αστερια.
Ο αντρας σιγοτραγουδουσε.
                                           ----------------------------------
Ειχε μεινει αναυδος και τον παρακολουθουσε. Ηξερε πως τιποτα απ' ολα αυτα δεν ηταν αληθεια. Αν εκλεινε τα ματια του τωρα και τα ξανανοιγε ηταν σιγουρος πως θ' αντικρυζε κατι αλλο. Το εκανε. Ο μυστηριωδης αντρας ηταν ακομα εκει και συνεχιζε να σιγοτραγουδαει. Τον ειδε να κανει κινηση προς το μερος του και μαζευτηκε. Ο φοβος, κατι το αγνωστο μεχρι τοτε γι αυτον, ξεπροβαλλε ξανα δειλα διεκδικωντας το μεριδιο του. Ο αντρας σταματησε το κελαδιστο του μουρμουρισμα και εστρεψε το απροσωπο κεφαλι του προς την μερια του.
-'Θελεις να σου πω ενα μυστικο' ? ρωτησε. Δεν περιμενε να παρει απαντηση και συνεχισε.
-'Δεν ειναι κατι που το κανω συχνα, ξερεις, για την ακριβεια πολυ σπανια και μονο σε ειδικες περιπτωσεις. Και συ εισαι ειδικη περιπτωση'.
Ειδε την απορια να εκφραζεται με μια γκριματσα και εξακολουθησε το μονολογο του.
-'Ειναι αυτο το πραγματακι που εχεις φυλαγμενο στον κορφο σου που σε κανει ειδικη περιπτωση. Λοιπον, θελεις να σου πω ενα μυστικο' ?
                                             ----------------------------------
-'Αναρωτηθηκες ποτε τι θα συνεβαινε αν δεν υπηρχαν......αυτα' ? ρωτησε, παλι διχως να περιμενει απαντηση, ενω ταυτοχρονα με το δεξι του χερι σαρωνε τον ουρανο απο πανω του. Ξαφνικα ειχε γινει σκοταδι και το μονο που φωτιζε πια ηταν το τρεμουλιασμα χιλιαδων αστεριων που στολιζαν εκεινο το μαυρο θολο. Αποτομα, λες και καποιο υπερφυσικο ον ειχε φυσηξει δυνατα προς το μερος των αστεριων εκεινα εσβησαν αποτομα επιτρεποντας στο μαυρο της νυχτας να επικρατησει ολοκληρωτικα.
-'Νοιωθεις την αλλαγη' ? ρωτησε σχεδον περιπαικτικα ο απροσωπος αντρας.
Χρειαστηκαν λιγα δευτερολεπτα μεχρι να την συνειδητοποιησει. Αυτο που ενοιωσε ηταν αδυνατον να περιγραφει με λεξεις και να το αποδωσει οπως το βιωσε.
Σαν μια αυλη, κακοβουλη και μοχθηρη οντοτητα, χωρις αρχη μεση η τελος, το σκοταδι χυμηξε πανω του περιβαλλοντας τον απο την κορφη μεχρι τα νυχια. Αισθανθηκε μια αδιανοητη παγωμαρα να τον τυλιγει που του μουδιασε στη στιγμη καθε σκεψη η τροπο αντιδρασης. 
Κανεις νους, ανθρωπου η θεου, δεν θα ηταν ποτε προετοιμασμενος γι αυτο που επακολουθησε.
                                               ----------------------------------
Το σκοταδι μπηκε μεσα του, φτανοντας στα πιο μυχια σημεια της ιδιας της υποστασης του. Ενοιωσε ενα παγωμενο νυχι να ξυνει την επιφανεια της ψυχης του, σαν να προσπαθουσε να την απογυμνωσει απο το περιβλημα της μοναδικης ιδιοτητας της. Το αισθανθηκε ν' ασελγει με μια πρωτογνωρη κακια πανω της, αλλοιωνοντας, διαστρεφοντας και μετασχηματιζοντας την σε κατι τελειως ξενο προς αυτον. Οταν πια ειχε γινει ενα με το σκοταδι που τον ειχε κυριευσει, την ενοιωσε να τον εγκαταλειπει ακολουθωντας τον εισβολεα που αποτραβιοταν εχοντας αποκτησει αυτο που ηθελε. Δεν υπηρχε τροπος αντιδρασης, το μονο που μπορουσε να κανει ηταν να παρακολουθει, ανημπορος θεατης τον θανατο του. Ειχε απογυμνωθει απο καθε σκεψη, καθε συναισθημα, οτιδηποτε καποτε προσδιοριζε το σχεδον αψυχο σωμα του. 
Καποιος μυς στο προσωπο του, λειτουργωντας εντελως ανακλαστικα, διεταξε αθελητα το στομα του ν' ανοιξει μα δεν ειχε την ικανοτητα πια ν' αντιληφθει αν αυτο ηταν μια προσπαθεια να ουρλιαξει η ηταν απλα η διοδος που ειχε ετοιμαστει για την αναχωρηση της ψυχης του. 
                                             -------------------------------------
Το στομα του ηταν ακομα ανοιχτο μα ουτε ψιθυρος δεν ειχε βγει απ' αυτο. Ανακαθισε, τρεμοντας ολοκληρος, στο κρεβατι προσπαθωντας να καταλαβει που βρισκοταν ενω μικρα, παγωμενα ρυακια ιδρωτα ετρεχαν ασταματητα στο γυμνο κορμι του. Εκρυψε για λιγο το κεφαλι αναμεσα στα ποδια του προσπαθωντας ν' ανακτησει την ανασα του. Κοιταξε στα δεξια του το καλλιγραμμο σωμα της κοκκινομαλλας που κοιμοταν διπλα του γαληνια και σηκωθηκε τρεκλιζοντας προσπαθωντας να μην της διαταραξει τον υπνο.
Ενοιωθε το κορμι του διαλυμενο και καθε βημα του φαινοταν αθλος για να το κανει. Ακολουθωντας το αχνο φως των αστεριων που τρυπωνε αυθαδικα στο σκοτεινο δωματιο καταφερε να φτασει μεχρι τον εξωστη. Ακουμπησε με τα χερια του πανω του ριχνοντας ολο το βαρος του κορμιου του εκει και προσπαθησε ν' ανασυνταξει τις δυναμεις του. 
Γεμισε κατ' επαναληψη τα πνευμονια του με τον πρωινο, καθαρο, δροσερο αερα και ενοιωσε, αργα μα σταθερα, να επανερχεται. Σηκωσε το κεφαλι και ατενισε την θεα απο κατω του.
Λιγο πριν ξημερωσει η Ρωμη κοιμοταν ακομα σαν ερωμενη στην αγκαλια του αγαπημενου της.

ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ


                   ΚΕΦΑΛΑΙΟ 20

Η μερα αντιπροσωπευε αυτο ακριβως που θα ειχε καποιος στο μυαλο του αναφερομενος στο πρωτο δεκαπενθημερο του τελευταιου μηνα του φθινοπωρου. Ειχε βρεξει τις δυο προηγουμενες μερες αρκετα εντονα με αποτελεσμα το εδαφος να ειναι βαρυ μιας και το χωμα δεν ειχε μπορεσει ν' απορροφησει ολο τον υδατινο ογκο που ειχε δεχτει στην αγκαλια του. Η δυνατη βροχοπτωση ειχε επισης σαν αποτελεσμα ν' αυξησει και τον ογκο των νερων του ποταμου Πιναρου αλλα αυτο ηταν κατι που εκεινη την χρονικη στιγμη δεν ενδιεφερε κανενα. 
Ηταν ηδη μεσημερι, στιγμες μονο πριν την εναρξη της μαχης. Στον ουρανο, βιαστικα και ανυπομονα μαυρα συννεφα, συνωστιζονταν και τσακωνονταν μεταξυ τους για το ποιο θα εχει την καλυτερη θεα της επερχομενης μαχης, καλυπτοντας συνεχως ενα ηλιο που το αναιμικο του φως ισα που εφτανε για να δωσει μια ικανοποιητικη ορατοτητα στους δυο στρατους, που εδω και καποιες ωρες βρισκονταν ο ενας απεναντι στον αλλο, διχως ομως κανεις να φαινεται οτι θα ηταν διατεθειμενος να κανει το πρωτο βημα. 
                                        ----------------------------
Ο ξενος στεκοταν στο μεσο της παραταξης του στρατου του Δαρειου, μαζι με τον Αμυντα, επικεφαλης οι δυο τους 30000 βαρια οπλισμενων Ελληνων μισθοφορων. Ηταν ουσιαστικα και το μοναδικο κομματι απο την αχανη στρατια του Δαρειου που εμοιαζαν να εχουν μια συνοχη και μια προσανατολισμενη κατευθυνση μαχης. Ομως τα ματια του ξενου ηταν εστιασμενα απο την αρχη στην δεξια πτερυγα του Αλεξανδρου, εκει που ηξερε οτι βρισκοταν ο αντικειμενικος του στοχος. Του ηταν αδιαφορο το πως θα εξελισσοταν η μαχη, ομως γνωριζε πως η αλαζονεια του Περση ηγεμονα και η επιμονη του να παραταξει τον στρατο του αναμεσα στον κολπο της Ισσου και του βουνου Ακμανου, σε μια στενη πεδιαδα, σαφως διευκολυνε τον Αλεξανδρο και εν μερει αχρηστευε ενα μεγαλο τμημα του δικου του στρατευματος. Διπλα του ο Αμυντας αδημονουσε ενω περισσοτερο απο μια φορες ο ξενος ειχε διακρινει στα ματια του τη σκια της αμφιβολιας σχετικα με την εκβαση της μαχης. Κι αυτο του ηταν αδιαφορο.
                                         -----------------------------
Αν ο Αλεξανδρος δεν αποφασιζε να κανει εκεινος την πρωτη κινηση ισως να νυχτωνε διχως να εχει πεσει ουτε ενα βελος εκατερωθεν. Ομως, σιγουρος και αποφασιστικος ο Μακεδονας στρατηλατης, ειχε δωσει το συνθημα και οι αντρες του περναγαν τον Πιναρο προσπαθωντας ν' απωθησουν τους Περσες. Το πρωτο τμημα που αντεδρασε σωστα, ευρισκομενο σε κατασταση απολυτης ετοιμοτητας ηταν οι αντρες του ξενου και του Αμυντα. Με μπροσταρηδες τους δυο επικεφαλης, οι Ελληνες μισθοφοροι με την σειρα τους ηταν οι πρωτοι που διεσχιζαν αντιστροφα το ποταμι. Οι αγωνιωδεις προσπαθειες των αλογων να διατηρησουν την ισοροπια τους στον πετρωδη βυθο του ποταμου σε συνδυασμο με το βαρος που κουβαλαγαν, τα εξαναγκαζαν σε συνεχεις μετακινησεις με αποτελεσμα τα νερα του Πιναρου να εχουν σχηματισει μια λεπτη, διαφανη υδατινη κουρτινα μπροστα στα ματια των αναβατων στερωντας τους μια ικανοποιητικη ορατοτητα. Αυτο ομως δεν ισχυε για ολους.
                                        -----------------------------
Ηταν τελικα πολυ πιο ευκολο ν' ανοιξει δρομο αναμεσα στους πολεμιστες του Αλεξανδρου απ' οτι αρχικα φανταζοταν. Με το σπαθι του στο δεξι χερι και το στιλετο στο αριστερο σαρωνε αδιακριτως οτι υπηρχε μπροστα του. Οι ιππεις των Μακεδονων ειχαν μεγαλα βασανα για το πως θα παρεμεναν στην σελλα τους, ετσι οι πρωτοι που εχασαν εν ριπη οφθαλμου τα κεφαλια τους βρισκονταν ηδη να επιπλεουν στα νερα του ποταμου που αποκτουσαν ταχιστα ενα κατακκοκινο χρωμα. Διπλα του ο Αμυντας, εκμεταλλευομενος την μανια και την οργη του ξενου, εσπρωχνε ολο και περισσοτερο τους αντρες του μπροστα, με τους τελευταιους να εχουν αναθαρρησει και να εχουν αυξησει την εμπιστοσυνη στις δυναμεις τους. 
Οι τρεις τελευταιοι Μακεδονες που αποτελουσαν το εσχατο εμποδιο για την εξοδο τους στην οχθη του ποταμου, προσθεσαν το αιμα τους στο ξιφος του ξενου και τα κουφαρια τους στα νερα του Πιναρου. Ηταν οι πρωτοι απο τον Περσικο στρατο που εβγαιναν απεναντι και οι μοναδικοι που ειχαν αναγκασει τους αντιπαλους σε οπισθοχωρηση. 
                                        -------------------------------  
Ολα εγιναν μεσα σε δευτερολεπτα. Εκει που η προελαση συνεχιζοταν απροσκοπτα, ο Αμυντας ειδε ξαφνικα τον ξενο να στρεφεται προς τα δεξια του και εκμεταλλευομενος την προωθηση των  στρατιωτων του Αλεξανδρου να κινειται σε μεγαλυτερο ευρος χωρου. Δεν ηταν αυτο το σχεδιο. Τι στο ονομα των Θεων εκανε ? Χρειαστηκε χρονο για να μπορεσει ο εγκεφαλος του να επεξεργαστει αυτο που εβλεπαν τα ματια του. Αυτη η σαστισμαρα και αβεβαιοτητα κοστισε.
Οι αντρες του, θεωρωντας οτι ο ξενος τους εγκατελειψε, διστασαν να προχωρησουν δινοντας το δικαιωμα στους Μακεδονες να κανουν την δικη τους αντεπιθεση. Τωρα ο Αμυντας, μονος επικεφαλης πια, εδινε μαχη για να κρατησει οτι με πολλη ανεση και ακοπα ειχαν κερδισει λεπτα πριν. Μια γρηγορη ματια αριστερα και δεξια του τον τροφοδοτησε με πολυ απογοητευτικες πληροφοριες. Ηταν το μονο σωμα που ακομα βρισκοταν στην απεναντι οχθη, το μετωπο στις πτερυγες του Δαρειου ειχε διασπαστει και τα πρωτα σημαδια υποχωρησης ηταν πια εμφανη. Επρεπε να παρει γρηγορα μια αποφαση. 
                                      -----------------------------------
Βρηκε το κενο που περιμενε και αρπαξε την ευκαιρια. Εστριψε αποτομα δεξια αδιαφορωντας πληρως για την τυχη του Αμυντα και των υπολοιπων. Ειχε δει στο βαθος αυτο που μαλλον εψαχνε, εναν αναβατη με την περικεφαλαια που φορουσαν οι υπασπιστες και σωματοφυλακες του Αλεξανδρου. Και αν θυμοταν καλα απο το σχεδιο που ειχε αναλυσει ο νεαρος βασιλιας αυτος επρεπε να ειναι ο ανθρωπος που ζητουσε. Ειχε ομως ακομα εμποδια να περασει. Η σκονη, ο ιδρωτας και το αιμα που ειχαν συσσωρευτει στο χερι του δημιουργουσαν ενα καινουριο, πηχτο, ανοιχτοχρωμο υλικο που του εδινε την εντυπωση οτι ηταν το μεσο για να μπορει ακομα να κραταει το σπαθι του στα χερια του. Συνεχισε με μανια να παιρνει αδιακριτως κεφαλια, ν' ακρωτηριαζει με μοναδικη μαεστρια, να πολτοποιει σαρκα και κοκκαλα μπηγοντας το ξιφος του σε θωρακες και πλευρα. 
Ενοιωσε ενα τσουξιμο ψηλα στον αριστερο ωμο μα αδιαφορησε. Τιμωρησε τον αναιδη που τολμησε να του προξενησει το τραυμα χωριζοντας του το κεφαλι στα δυο μ' ενα συντριπτικο χτυπημα και συνεχισε ακαθεκτος. Ενας στρατιωτης τον χωριζε τωρα απο τον στοχο του. Τον γκρεμισε απο το αλογο του αφηνοντας τον να πεθανει στο εδαφος εχοντας μια τεραστια τρυπα ακριβως στο στερνο. Η καρδια του χτυπουσε τρελλα καθως ειδε τον αντιπαλο του να του επιτιθεται και να σταματαει αποτομα. 
                                        -----------------------------
Ο Πτολεμαιος του Σελευκου εβγαλε την περικεφαλαια του, τον κοιταξε περιφρονητικα και μιλησε με φωνη ποτισμενη στον θυμο και την οργη.
-'Εσυ ! Επρεπε να το περιμενω οτι δεν ησουνα τιποτα περισσοτερο απο ενας τυχοδιωκτης τελικα. Αλλα ποτε δεν ειναι αργα για να φροντισω να εχεις το τελος που σου αρμοζει'.
Ο ξενος παρεμεινε ακινητος πανω στο αλογο του και αμιλητος. Δεν ειχε νοημα να πει κατι, δεν ειχε χρονο να εξηγησει τιποτα. Αυτο που ηταν να γινει θα γινοταν.
Απεφυγε ευκολα το χτυπημα του Πτολεμαιου και ανταπεδωσε. Λιγο η εξαψη, λιγο το αγχος, λιγο η υπερβολικη σιγουρια και το χτυπημα δεν ηταν το αναμενομενο. Παιρνοντας θαρρος ο Πτολεμαιος εκανε το μοιραιο λαθος. Ηρθε πιο κοντα στον αντιπαλο του μικραινοντας την αποσταση ασφαλειας. Εγειρε μπροστα με το σπαθι προτεταμενο προσπαθωντας να τον χτυπησει καταστηθα. Ομως ο ξενος γλυστρησε στην πλατη του αλογου, περασε με μια ταχυδακτυλουργικη κινηση κατω απο το λαιμο του ζωου κι ανεβαινοντας ξανα απο την αλλη μερια χρησιμοποιωντας σαν λαβη την χαιτη του βρεθηκε σχεδον πισω και πλαγια απο τον ακαλυπτο πια στοχο του. Το σπαθι του χτυπησε τον Πτολεμαιο λιγο κατω απο το πηγουνι και με την δυναμη που ειχε του αποκολλησε το κεφαλι πετωντας το αρκετα μετρα πιο κατω. Το ακεφαλο σωμα παρεμεινε για λιγο στην πλατη του αλογου μην εχοντας συνειδητοποιησει ακομα τι ειχε συμβει. Μετα εγειρε μπροστα κι επεσε στο εδαφος.
                                             -----------------------
Ο χρονος σταματησε. Μαζι του σταματησε και η μαχη σαν καποιος να ειχε ακινητοποιησει τα παντα. Ο ιδιος ομως συνεχιζε να υπαρχει και να κινειται αναμεσα στον μαρμαρωμενο περιγυρο του. Ενα εκτυφλωτικο ασπρο φως ξεπηδησε απο τον κυβο που ειχε στον κορφο του και καλυψε τα παντα. Ηταν τοσο εντονο που ακομα και ο ξενος εκλεισε τα ματια. Οταν τα ανοιξε περασαν απο μπροστα του με αστραπιαια ταχυτητα τα προσωπα του πατερα του, των αδελφων του, του Φεχαρ, της Αιναρ και αλλα που δεν μπορουσε καθαρα να διακρινει. Ξαφνικα το φως φανηκε να συγκεντρωνεται σε μια δεσμη και να εισχωρει στο κεφαλι του. Ουρλιαξε απο τον πονο νοιωθωντας τον εγκεφαλο του να διογκωνεται απιστευτα και με την σειρα του να πιεζει απιστευτα το κρανιο του. Ενοιωσε πως θα χασει τις αισθησεις του οταν εξαφνα ο πονος σταματησε. Του πηρε μερικα δευτερολεπτα να συνελθει. Διπλα του ακομα τα παντα ηταν ακινητοποιημενα. Περιεργες διεργασιες συνεβαιναν μεσα στο μυαλο του μα ενοιωθε τοσο καταβεβλημενος που αδυνατουσε να καταλαβει τι. Οσο ξαφνικα ειχαν παγωσει ολα τοσο ξαφνικα επανηλθαν.
                                  ----------------------------
Η μαχη ειχε τελειωσει γι αυτον, δεν υπηρχε κατι αλλο να κανει. Εστριψε το αλογο του με κατευθυνση τον Ακμανο οταν ενστικτωδως περισσοτερο παρα εχοντας αντιληφθει κατι απεφυγε ενα τρομακτικο χτυπημα. Γυρισε. Δεν μπορουσε να δει κατω απο την περικεφαλαια αλλα δεν χρειαζοταν. Ηξερε. Τα ξιφη τους διασταυρωθηκαν με τετοια μανια που επεσαν και οι δυο απο τα αλογα τους. Η μαχη θα συνεχιζοταν στο εδαφος. Οσο καλος ξιφομαχος και να ηταν ο αντιπαλος του δεν ειχε την βοηθεια του κυβου. Και αυτο ηταν κατι που ειχε γειρει την εκβαση της μονομαχιας απο την αρχη. Στο δευτερο πληγμα που του καταφερε ο ξενος τον αφοπλισε. Με μια γρηγορη κινηση χρησιμοποιωντας το αριστερο του χερι του εβγαλε την περικεφαλαια ενω ταυτοχρονα με το δεξι εφερνε το σπαθι του εκατοστα απο το λαιμο του αντιπαλου. Κοιταχτηκαν για λιγο, ο ενας ετοιμος να επιφερει το μοιραιο και ο αλλος ετοιμος να το δεχτει. Ο ξενος τον εσπρωξε με δυναμη ριχνοντας τον στο μουσκεμενο με αιμα χωμα. Γυρισε την πλατη του και ανεβηκε παλι στο αλογο του. Εκανε να φυγει, αλλαξε γνωμη την τελευταια στιγμη και μιλησε.
                                  ------------------------
-'Δεν θα καταλαβαινες ακομα και να σου εξηγουσα' ειπε. 'Μα μην αφηνεις την οργη σου να σε οδηγει σε μονοπατια δυσβατα γιατι δεν θα κερδισεις τιποτα ετσι. Ο καθενας μας ειναι ευλογημενος η καταραμενος ν' ακολουθησει την μοιρα του. Οπως εσυ δεν φτιαχνεις την δικη σου ετσι και γω πρεπει να κανω πραγματα που δεν επιλεγω. Καταλαβαινω τον θυμο σου μα δεν τον δεχομαι. Θα συναντησεις εκει που θα φτασεις' ειπε δειχνοντας με το χερι του ανατολικα 'καταστασεις που δεν ξερεις που θα σε βγαλουν και ισως κανεις πραγματα που για τους αλλους θα ειναι ανεξηγητα. Ομως εσυ θα ξερεις και αυτο ειναι αρκετο. Μαθε' συμπληρωσε 'πως εγω θα ξανακουσω για σενα, εσυ ομως δεν θ' ακουσεις ποτε πια τιποτα για μενα'.
Σηκωσε το χερι του σ' ενα υποτυπωδες νευμα αποχαιρετισμου, εστριψε αποτομα το αλογο του και χαθηκε στο βαθος. Ο Αλεξανδρος εμεινε λιγο ακομα κατω προσπαθωντας να βγαλει νοημα απ' οσα του ειχε πει ο ξενος παρακολουθωντας τον καθως απομακρυνοταν. Μα θα ειχε καιρο γι αυτο. Ετουτη τη στιγμη αυτο που επρεπε να κανει ηταν να κερδισει μια μαχη. 
                                   -----------------------------
Οταν εφτασε στο πρωτο υψωμα του Ακμανου που μπορουσε να βλεπει κατω η μαχη ειχε σχεδον τελειωσει. Οι Περσες ειχαν τραπει σε φυγη και οι Μακεδονες ειχαν πετυχει μια σπουδαια νικη. Εμεινε λιγο να παρακολουθει το κοκκινο φιδι που ειχε μετατραπει ο Πιναρος οταν ενοιωσε απο πανω του την υπαρξη των δυο μεγαλων, μαυρων δερματινων φτερουγων. Κοιταξε αποτομα διπλα του και ειδε μεσα σε μια αχνη ομιχλη την Λυμφαια να σπαραζει απο το κλαμα πανω απο το αψυχο κορμι του Πτολεμαιου ξεστομιζοντας υβρεις και καταρες για τον φονια του.
Σηκωσε το βλεμμα του πιο ψηλα και ειδε την μορφη του γερου, ακινητη και αμιλητη. Οταν επεστρεψε την ματια του στην Λυμφαια η εικονα ειχε εξαφανιστει. Ηταν μονος του αν εξαιρουσε κανεις την φιγουρα του γερου που κι αυτη δυσκολευοταν να καταλαβει αν ηταν αληθινη η οχι. Ομως λιγο τον ενοιαζε κατι τετοιο.
-'Αυτο ειναι ? Αυτο ειναι λοιπον ? Για να φτιαξω την δικη μου μοιρα ποσες αλλες πρεπει να καταστρεψω ? Ποσες φορες θα πρεπει να το ζησω αυτο ?' ειπε ενω ταυτοχρονα εδειχνε με το χερι του το πεδιο της μαχης. --'Αυτο με περιμενει λοιπον ?' συνεχισε ενω το βλεμμα του περιπλανηθηκε στον τοπο της συγκρουσης για λιγο σαν να ειχε την δυνατοτητα απο κει που ηταν να διακρινει προσωπα.
Κοιταξε παλι προς την μερια του γερου. Δεν υπηρχε κανενας πια εκει.