VASILIS MADMAX


     ΤΟ ΨΕΜΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΓΕΥΣΗ

                      ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ


Πεθαινε. Το ηξερε μα πλεον δεν τον ενοιαζε καθολου. Το μονο πραγμα που τον ενδιεφερε πια ηταν να προλαβει, κατι που ηταν εφικτο αν ολα οσα του ειχαν πει ηταν πραγματικοτητα.
Απο την αλλη δεν ειχε λογο να μην πιστεψει τις διαγνωσεις που ειχε στην κατοχη του. Αν ηταν μια η δυο ισως ο σπορος της αμφισβητησης να εβρισκε προσφορο εδαφος για ν' ανθισει.
Μα τα πραγματα ηταν πολυ πιο συγκεκριμενα, πολυ πιο χειροπιαστα. 
Οποιος ειδημων μπορουσε να δωσει μιαν απαντηση ειχε ρωτηθει και το παραδοξο στην ολη υποθεση δεν ηταν πως απαντες συμφωνουσαν στην ιδια διαγνωση αλλα το γεγονος πως δεν υπηρχε ουτε μερα αποκλισης στο υπολειποντα χρονο που του εδιναν. Τρεις μηνες.
Αυτο ηταν ολο. Τα πραγματα ειχαν προοδευσει τοσο πολυ στον 24ο αιωνα που διαφορετικη ιατρικη γνωματευση ισοδυναμουσε με την πιθανοτητα ανατολης του ηλιου απο την δυση.
Επρεπε να συμβιβαστει με το γεγονος το συντομοτερο δυνατον και τα ειχε καταφερει χαρη στην βοηθεια της πολυχρονης εκπαιδευσης και πειρας του. Απο δω και περα ειχε μονο ν' ασχοληθει με το τι θα εκανε αυτους τους τρεις μηνες. Ηξερε.
                                                           =======================
Ενενηντα μερες. Ουτε πολλες ουτε λιγες. Γι αυτο που ειχε στο μυαλο του ηταν μαλλον οριακες, πραγμα που σημαινε πως δεν μπορουσε πλεον να σπαταλησει ουτε ενα πολυτιμο δευτερολεπτο.
Η υπηρεσια τον ειχε αποδεσμευσει τιμητικα, μιας και το συμβαν ειχε τελεσθει εν ωρα καθηκοντος, δινοντας του μια υπερογκα μεγαλη αποζημιωση, που αν καλοσκεφτοταν καποιος αγγιζε τα ορια της ειρωνιας και μπορουσε να κρατησει το σκαφος του, το οποιον μετα θανατον θα αποσυροταν σε καποιο μουσειο οπου ξεναγοι με παρδαλα ρουχα θα ενημερωναν αδαεις επισκεπτες για τα κατορθωματα του. Οπως και να ειχε, ηταν καλοδεχουμενα και τα δυο δεδομενου οτι ουσιαστικα ηταν ακρως απαραιτητα γι αυτα που προγραμματιζε να κανει.
Δεν ηταν πολλα, ενα και μοναδικο, αλλα θα του αναλωνε καθε διαθεσιμο λεπτο.
Η φαρμακευτικα αγωγη που ακολουθουσε ειχε να κανει αποκλειστικα με τους πονους που θα αυξαιναν διαρκως οσο περνουσε ο καιρος. Την χρειαζοταν οπωσδηποτε μιας και οι εντονοι πονοι ενδεχομενως να του δημιουργουσαν προβλημα στην εφαρμογη του σχεδιου του.
                                                             ======================= 
Το διαστημοπλοιο διεσχιζε σταθερα κι αθορυβα την ερημο του διαστηματος, οπως η πυγολαμπιδα κινειται μεσα στο ατελειωτο σκοταδι με μοναδικο φαρο το φως που η ιδια εκπεμπει. Ο μοναδικος επιβατης του σκαφους περναγε ολον του τον καιρο στο θαλαμο διακυβερνησης, το εργαστηριο και τις τραπεζες μνημης. Ενα τεραστιο ψηφιακο καντραν που κρατουσε φυλακισμενο τον χρονο, σε χρωμα εντονο κοκκινο και σε αντιστροφη μετρηση ηταν ενα απο τα προσθετα εξαρτηματα του σκαφους που πολυ συχνα εκλεβαν την ματια του.
Ειχε μεινει πια λιγοτερο απο ενας μηνας και συνεχως λιγοστευε μα ειχε κανει σημαντικες προοδους, προοδους που σε αλλη χρονικη κατασταση θα τον γεμιζαν περηφανεια μα τωρα ηταν βουτηγμενες στο αγχος και την ανησυχια. Υπηρχαν πολλα ακομα που επρεπε να γινουν κι αυτο που τον φοβιζε περισσοτερο ηταν οτι δεν ειχε περιθωριο αναθεωρησης σε περιπτωση που κατι πηγαινε λαθος. Αντικειμενικα δεν υπηρχε λογος ανησυχιας. Ηταν κατι τοσο ευκολο οσο και για ενα πιτσιρικα να συναρμολογησει ενα τραινακι στο σαλονι του σπιτιου του. Το ζητημα ηταν παντα να λειτουργησει το τραινο.
                                               ========================
Δεν ειχε ποτε συνειδητοποιησει πως ειχε συμβει και ουτε και θα το μαθαινε. Ηταν μια απλη επιθεωρηση ρουτινας στον Σελντον 72 μετα απο μια καταγγελια που ειχε γινει για παρανομο εμποριο Κουντ, κατι που ουσιαστικα συνεβαινε κατα κορο. Πιλοτος ηταν, δεν ειχε καμια δουλεια ν' ανακατευτει πουθενα και παντα παρεμενε στο σκαφος μεχρι την ολοκληρωση της ερευνας. Εκεινη τη φορα επελεξε να κατεβει μαζι με τους αλλους καθαρα για λογους περιεργειας. Τα πραγματα δεν εξελιχθηκαν ομαλα οπως τις αλλες φορες, η ομαδα ειχε εμπλακει σε μαχη σχεδον σωμα με σωμα με τους λαθρεμπορους και ακριβως την στιγμη που ετοιμαζοταν να επιστρεψει στο σκαφος συνεβησαν ολα.
Μια αστοχη βολη με το λειζερ ενος λαθρεμπορου χτυπησε μια στοιβα απο μπουκαλες αγνωστου περιεχομενου, τρυπωντας την μια και ριχνοντας την επανω του την στιγμη που περνουσε απο διπλα. Το αγνωστο υγρο χυθηκε στα ρουχα του και στην προσπαθεια του να μυρισει τι μπορει να ηταν ενοιωσε μια ελαφρα σκοτοδινη. Οι εξετασεις αργοτερα δεν εδειξαν τιποτα και ολα φαινονταν να κυλουν ομαλα μεχρι εκεινη την Τριτη που εχασε τις αισθησεις του την ωρα ασκησης. Τον μετεφεραν εσπευσμενα στο νοσοκομειο και πλεον τα στοιχεια ειχαν πολλπλασιαστει με τετοια ταχυτητα που δεν αφηναν πια καμια αμφιβολια.
                                                      ======================= 
Ενενηντα μερες. Απο κατι που ποτε δεν εμαθε το πως και το γιατι. Το ακινδυνο εκεινο υγρο για ολους, σ' αυτον, με ενα παραξενο παιχνιδι της μοιρας, ηταν θανατηφορο και με συνεπειες μη αναστρεψιμες.
Ηταν κατι που ολη η κεντρικη διαγαλαξιακη ιατρικη κοινοτητα εμοιαζε ανικανη να εξηγησει πως, αλλα ολοι συμφωνουσαν σ΄ενα πραγμα. Οτι δεν υπηρχε απολυτως κανενας τροπος σωτηριας. Κατι που του ηταν εντελως αχρηστο αλλα δεν ειχε και κατι αλλο στα χερια του.
Συνηθως σε τετοιες καταστασεις καποιος με μετρημενο χρονο ζωης απλα καθεται κι αναπολει τι εχει καταφερει στην διαρκεια του βιου του, τι δεν καταφερε και προσπαθει να συνειδητοποιησει αν τελικα ειναι ευχαριστημενος με το αποτελεσμα η οχι. Στην δικη του περιπτωση ολα ηταν διαφορετικα. Μπορει ο ορκος να ειχε δοθει πολυ παλια, μπορει να ειχε τρυπωσει πισω απο τ' αραχνουφαντα σχεδια της λησμονιας απο τους υπολοιπους μα γι αυτον ηταν πια το μονο που ειχε μια σημασια. Ηταν αποφασισμενος να τα καταφερει αρκει να εβγαινε νικητης σ' αυτον τον ανισο αγωνα με το χρονο. Κι αν αυτο απαιτουσε ακομα πιο εντονη προσπαθεια εκ μερους του ηταν ετοιμος για το κατι παραπανω.
                                                          =========================
Στο δωματιο επικοινωνιας τα παντα ηταν κλειστα. Δεν συνετρεχε αλλωστε λογος να εχει ανοικτο καποιο καναλι δεδομενου πως δεν περιμενε τιποτα απο κανενα. Το μονο μηχανημα ακομα εν λειτουργια ηταν εκεινος ο παμπαλαιος πομπος επικοινωνιας, τοσο παλιος που αμφεβαλλε αν τον χρησιμοποιουσε πια κανεις στην κεντρικη διοικηση. Μα και ο ιδιος ειχε να τον λειτουργησει παρα πολλα χρονια. Στην αρχη, λιγο μετα που αφησε πισω του τη Γη ηταν σε λειτουργια σε καθημερινη βαση. Μιλουσε συχνα μ' αυτους που ειχε αφησει πισω και τον ενοιωθε σαν τον κρικο που ακομα τον κρατουσε συνδεδεμενο με τον μητρικο του πλανητη.
Σιγα σιγα η επικοινωνια ξεθωριασε, λιγοστεψε και καποια στιγμη μηδενιστηκε. Ο αυξημενος φορτος εργασιας, ολα τα θαυμαστα του συμπαντος που επι καθημερινης βασεως απλωνονταν μπροστα στα ματια του τον απομακρυναν σταδιακα απο ολους οσους ειχε αφησει πισω.
Μα ποτε δεν ειχε φυγει απο το μυαλο του η υποσχεση που ειχαν ανταλλαξει μεταξυ τους. Μια υποσχεση που ηταν διατεθειμενος αν φερει σε περας ασχετως κοστους η κοπου.
Ηλπιζε μονο να υπηρχε καποιος απο την αλλη μερια που να ειχε λαβει το μηνυμα του διαφορετικα ολα γινονταν διχως λογο κι αιτια. 
                                              ==========================
-'Κιρκη αναφορα' ειπε καθισμενος μπροστα σ' ενα αχανες πληκτρολογιο. Οσο ανεμενε την μεταλλικη γυναικεια φωνη του κεντρικου κομπιουτερ εριξε μια ματια στο κοκκινο φωτεινο καντραν που καταπινε τον χρονο σταθερα. Ξεκινησε να κανει καποιους υπολογισμους στο μυαλο του μα η φωνη τον διεκοψε.
-'Ολα πανε βαση σχεδιου. Μπορω να πω πως ισως ειμαστε και λιγο μπροστα. Τα προγραμματα εχουν φορτωθει ολα και εχουν γινει ηδη τρεις πετυχημενες δοκιμες. Να το φερω στην κεντρικη οθονη' ? ρωτησε το κομπιουτερ.
-'Οχι ακομα Κιρκη' απαντησε. 'Τρεξε μου το προγραμμα αποστηθισης και δωσε τυχαιο ερωτηματολογιο σε κλιμακα 1 προς 14'.
-'Προγραμμα αποστηθισης ετοιμο. Τυχαιο ερωτηματολογιο σε εφαρμογη' απαντησε το μηχανημα.
Εγειρε πισω στην καρεκλα του παρακολουθωντας τις ερωτησεις και τις διδομενες απαντησεις κι ενα χαμογελο ικανοποιησης, κατι που ειχε καιρο να συμβει, εμφανιστηκε στο προσωπο του.
-'Εκθεση αναλυσης αντιμετωπισης απροσδοκητων συναισθηματικων γεγονοτων και χρονος αντιδρασης' ειπε ενω το κομπιουτερ ανταποκριθηκε αμεσα.
Η συνεχεια του αψεγαδιαστου αποτυπωθηκε στο χαμογελο του που αυξησε το εμβαδον του στο προσωπο του.
                                                ===========================
Σταθηκε απεναντι του και το κοιταξε. Η εικονα του εφερνε αναμικτα συναισθηματα που δυσκολευοταν να χειραγωγησει. Θαυμασμο, απορια, οργη, ικανοποιηση. Ηταν πραγματι απογοητευτικο αν αναλογιζοταν κανεις το που ειχε κατορθωσει η επιστημη να φτασει ολα αυτα τα χρονια σε καποιους τομεις, εκπλησσοντας ακομα και τους ιδιους που την υπηρετουσαν και ποσο ειχε υστερησει σε αλλα, ισως πολυ βασικοτερα και πρωτευοντα. Ηταν εκει, μεσα στο σκαφος που ειχε περασει ενα μεγαλο μερος της ζωης του και αντι να ειναι χαρουμενος για την επομενη προκληση που του επιφυλασσε αυτο το μυστηριο που λεγοταν συμπαν, αυτος ζουσε συμφωνα με ενα κοκκινο φωτεινο καντραν που του αφαιρουσε σαδιστικα, οσο περνουσε ο χρονος, λιγο λιγο τη ζωη. Θυμα μιας 'συμπτωματικης και κυριολεκτικα τυχαιας καταστασης' οπως ειχαν περιγραψει οι γιατροι την περιπτωση του. Κοιταξε το μικρο, λεπτο αντικειμενο που βαστουσε στο χερι του, οχι μεγαλυτερο απο το νυχι του μικρου του δαχτυλου.
Ηταν η τελευταια πινελια σ' ενα μεγαλοπνοο σχεδιο που ειχε ξεκινησει εδω και καμποσο καιρο και ουσιαστικα εφτανε στο τελος του με αυτην τη μικρη προσθηκη. 
                                              =========================
-'Κιρκη αναφορα συστηματων πλοηγησης και εστιμωμενος χρονος αφιξηςστη Γη' ειπε περιμενοντας τα δεδομενα ν' αρχισουν να τρεχουν στην επιφανεια του υπολογιστη του. 
Το κομπιουτερ υπακουσε και μια σειρα αριθμων αρχισαν να διατρεχουν την οθονη του.
-'Μια χαρα τα βλεπω ολα' ειπε. 'Υπαρχει κατι που πρεπει να τεθει υπ' οψιν μου' ? ρωτησε.
-'Θυμιζω μονο την διαδικασια στον θαλαμο αποσυμπιεσης' ειπε το μηχανημα. -'Καποια στιγμη πρεπει να προχωρησεις και μ' αυτο'.
-'Εχεις δικιο' απαντησε 'το ειχα σχεδον ξεχασει. Καταλαβαινεις, το αγχος για την εκβαση ολων αυτων των καταστασεων. Μην ανησυχεις, θα το τακτοποιησω αμεσα'.
Ευτυχως που υπηρχε και η Κιρκη διαφορετικα ποιος ξερει ποσα πραγματα θα ειχε ξεχασει. Εριξε μια ματια στο φωτεινο κοκκινο καντραν που ανεπηρεαστο συνεχισε το εργο του.
Ειχαν τα παντα ολοκληρωθει και θα εμενε και λιγος ακομα χρονος που ξαφνικα ανακαλυψε πως δεν ηξερε πως να τον διαθεσει. Ενα κελαριστο γελιο του βγηκε αυθορμητα και σκορπιστηκε μεσα στο σκαφος. 'Τα παιχνιδια της μοιρας' σκεφτηκε. 
                                       ================================
Κοιταξε το αρχεγονο χαος μεσα απο το τζαμι. Ισως για καποιον αλλο αυτο το απολυτο σκοταδι, διακοπτομενο μονο απο στιγμιαιες λαμψεις, να ηταν παρα πολυ μα γι αυτον ηταν το σπιτι του.
Αυτο ηταν που αρχικα τον ειχε τραβηξει τοτε που αποφασισε να τ' αφησει ολα πισω και να δοκιμασει την τυχη σαν αστρο - πιλοτος. Αυτο το σκοταδι που εβλεπε απο τη Γη, που σαν να τον προσκαλουσε να ερθει κοντα του και να γευτει οσα μαγικα και μοναδικα πραγματα φυλαγε καλα κρυμμενα, αυτο το σκοταδι ειχε γινει ο συντροφος του εδω και πολλα χρονια.
Το εζησε απο κοντα, διδαχθηκε απ' αυτο, εμαθε να δεχεται τα καλα του και τ' ασχημα, τα ειχε ενσωματωσει στο ειναι του. 
Πατησε το κουμπι που αναβοσβηνε στην κονσολα μπροστα του διχως ν' αποτραβηξει το βλεμμα του απο την πανσπερμια των αστεριων που χανονταν στο βαθος.
Λιγο μετα σωριαστηκε στην καρεκλα του αδιαφορωντας πια ακομα και για το χρονομετρο αντιστροφης μετρησης. Ειχε πεθανει. Το ηξερε μα πλεον δεν τον ενοιαζε καθολου.

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 31


Η αρχικη του εκπληξη μολις πληροφορηθηκε το γεγονος πως ο Πουμπλιους Λεντουλους δεν ηταν πλεον στην θεση του σαν διοικητης στην συγκεκριμενη ρωμαικη επαρχια μετατραπηκε σταδιακα σε σκεπτικισμο. Αυτο ηταν κατι που ειχε συμβει σιγουρα πολυ προσφατα δεδομενου πως απο τη στιγμη που διαβαζαν το γραμμα που ειχε αποστειλλει στον Καισαρα δεν ειχε περασει περισσοτερο απο μια βδομαδα. Προφανως το γραμμα ηταν η αιτια που ειχε απαλλαχθει των καθηκοντων του κι αυτο ηταν κατι που επρεπε οπωσδηποτε να διερευνησει.
Εμαθε την διευθυνση του απο το φρουραρχειο και κινησε για κει. Η αισθηση πως κατι υφαινοταν πισω απο την πλατη του, κατι το οποιο ειχε ανατρεψει τις ηδη υπαρχουσες ισοροπιες, ειχε εμμονοληπτικα ριζωσει σ' ενα σκοτεινο σημειο του μυαλου του αρνουμενη πεισματικα να υποχωρησει η να ξεθωριασει. Ισως με την κουβεντα με τον Πουμπλιο εφθανε σε καποιο συμπερασμα, ισως και οχι. Μα θα το μαθαινε ευθυς αμεσως δεδομενου πως το σπιτι του τεως ρωμαιου διοικητη μολις ειχε προβαλλει μπροστα του.
                                         ======================
-'Τι νεα φερνεις λοιπον απο τη Ρωμη'? ρωτησε ο Πουμπλιος, καθισμενος αναπαυτικα απεναντι απο τον επισκεπτη του. Ηταν γυρω στα εξηντα, σχετικα κοντος, με παραπανισια κιλα που ματαια προσπαθουσε να συγκαλυψει και μ' ενα μονιμο χαμογελο στο προσωπο που ορκο θα επαιρνε πως ηταν περα για περα γνησιο. 'Εχω πολυ καιρο να βρεθω στο κεντρο του κοσμου' συνεχισε 'και η αληθεια ειναι πως την εχω πεθυμησει'.
-'Τιποτα τοσο εντυπωσιακο που θα ειχε νοημα ακομα και ν' αναφερω' ειπε ο ξενος. 'Ελαχιστα πραγματα αλλαξαν στην Ρωμη απο τοτε που ειμαι εγω εκει και αυτο καποια στιγμη ειμαι σιγουρος πως θα ειναι εις βαρος της. Πες μου λιγο για την υποθεση που ανεφερες στο γραμμα'.
Δεν εμαθε πολλα περισσοτερα αλλα σιγουρα απεκτησε μια καλυτερη εικονα. Η αισθηση που του αφησε ο Πουμπλιος ηταν πως οτι και να ηταν αυτο που πρεσβευε ο νεοκοπος προφητης δεν ηταν, τουλαχιστον αμεση, απειλη για τη Ρωμη. Ομως δεν μπορεσε να μην αναρωτηθει αν ο πρωην διοικητης ειχε σαγηνευτει απο τις θεσεις αυτου του Ιησου. Τον ευχαριστησε για τον χρονο του και κινησε για το παλατι του Ηρωδη οπου τον περιμεναν οι υπολοιποι.  
                                      =======================
-'Με μεταθετουν στην Καρχηδονα' του ειχε πει ο Πουμπλιος. 'Η Ρωμη με χρειαζεται εκει' συνεχισε διχως να καταφερει απολυτα να καμουφλαρει την πικρα και την ειρωνια του γι αυτην την αποφαση. 'Ομως ειμαι σχεδον σιγουρος πως οσο μακρια και να βρεθω για να υπηρετησω την Ρωμη, καποια στιγμη ολα αυτα που σημερα ακουγονται εδω, σ' αυτην την στενη λωριδα γης, θα φτασουν κι εκει. Πραγμα που θα δυσκολεψει τους αρμοδιους οταν και παλι θα πρεπει να ψαξουν να βρουν νεο σημειο για να με στειλουν'.
Οση ωρα καλπαζε για το παλατι αυτη η φραση δεν ξεκολλουσε απο το μυαλο του. Ηταν εξυπνος, μορφωμενος ανθρωπος ο Πουμπλιους Λεντουλους, αυτο του το αναγνωριζε. Το αν το ενστικτο του θα αποδεικνυοταν τελικα σωστο ηταν κατι που εμελλε ν' αποδειχθει.
Ενοιωσε τον κυβο να ζωντανευει ολο και περισσοτερο καθως πλησιαζε. Αναρωτηθηκε για μια στιγμη ποιος να ηταν ο στοχος του και με ποιον τροπο θα καταφερνε να ολοκληρωσει την αποστολη του. Ενοιωθε πως βρισκοταν πολυ κοντα σ' ενα σημαντικο σταυροδρομι. 
                                      =====================
-'Ειναι παντα χαρα μας να φιλοξενουμε υψηλους επισκεπτες σαν κι εσας και μαλιστα αρτι αφιχθεντες απο τη Ρωμη' ειπε ο Ηρωδης καθως σηκωνοταν να υποδεχτει τον Ορατιο και την Λαελια. 'Τα παντα ειναι στην διαθεση σας, οτι ζητησετε θα το εχετε' συμπληρωσε.
Η Ηρωδιαδα του εριξε μια ματια αποδοκιμασιας για την τοσο αχαρη και αδεξια τοποθετηση υποτελειας που μολις ειχε κανει. Ο Ορατιος εκανε μια γκριματσα ευχαριστησης κι απαντησε.
-'Για την ακριβεια μονο εγω και ο επικεφαλης της αποστολης ερχομαστε απο την Ρωμη' ειπε. 'Αυτη ειναι η Λαελια Σεπτιμα, κορη του επαρχου της Συριας Λευκιου Ουιτελλιου που μας συντροφεψε μεχρι εδω για μια ολιγοημερη παραμονη' συνεχισε δειχνοντας με το χερι του την κοπελα που εκανε μια βαθια υποκλιση.
-'Μα που βρισκεται ο επικεφαλης' ? εκανε ανησυχος ο Ηρωδης, προσπερνωντας αδιαφορα, παλι με αγαρμπο τροπο την συσταση που ειχε γινει για την Λαελια.
-'Χαιρω πολυ αγαπητη μου' κινηθηκε αμεσα η Ηρωδιαδα πλησιαζοντας την κοπελα και πιανοντας την απο το μπρατσο. 'Οι αντρες θα εχουν μια μαλλον βαρετη κι αδιαφορη κουβεντα για μας, ελα μαζι μου να μου πεις για τον τοπο σου'.
                                   ====================
-'Δεν υπαρχει λογος ανησυχιας' εκανε ο Ορατιος περιμενοντας υπομονετικα την αποχωρηση των δυο γυναικων. 'Λιγο πριν μπουμε στην πολη εντοπισε καποιο προβλημα σε μια οπλη του αλογου του και φοβουμενος τα χειροτερα επελεξε πρωτα να επιληφθει του θεματος και μετα την επιλυση του θα ερθει κατ' ευθειαν εδω' ειπε εχοντας μια μικρη αμφιβολια για το αν η δικαιολογια του θα ευσταθουσε στον Ηρωδη. Οπως αποδειχτηκε, αδικα ανησυχουσε.
-'Πολυ καλα εκανε' απαντησε ο Ηρωδης. -'Σ' αυτα τα μερη το αλογο ειναι οτι πολυτιμοτερο εχει ενας ταξιδιωτης' συνεχισε. 'Ειμαι σιγουρος πως το προβλημα θα διευθετηθει με τον καλυτερο δυνατο τροπο. Σε τι ομως οφειλουμε αυτην την απροσδοκητη επισκεψη ? Οχι πως δεν εχουμε επισκεψεις, δεν θελω να πω αυτο, αλλα συνηθως ειμαστε ενημερωμενοι για κατι τετοιο'.
Ο Ορατιος τον αφησε να μονολογησει λιγο ακομα ενω παραλληλα προσπαθουσε να σκεφτει αν επρεπε ν' απαντησει αμεσα η να περιμενει την αφιξη του ξενου.
-'Εχει να κανει με την υπαρξη αυτου του προφητη που εχει εμφανιστει εδω και καποιο καιρο στα μερη σας' αποφασισε να μιλησει ξεκαθαρα. 'Η Ρωμη εχει μια μικρη ανησυχια για το τι ακριβως συμβαινει' ολοκληρωσε τη φραση του. 
                                  =======================
Ειχε σχεδον φτασει οταν με την ακρη του ματιου του επιασε την κινηση. Σταματησε και κοιταξε πιο προσεκτικα. Κατι δεν του πηγαινε καλα σ' αυτον τον αναβατη. Ο τροπος που ιππευε το αλογο, οι κινησεις του, ειχαν κατι το παραδοξο. Επιπροσθετα του εδινε την αισθηση σαν να προσπαθουσε να περασει απαρατηρητος και η κατευθυνση που ακολουθουσε, στην πισω πορτα του παλατιου, επετεινε αυτην την αισθηση. Ενα κλασμα του δευτερολεπτου πριν χαθει απο τα ματια ειδε κατι που μαλλον του εδωσε την απαντηση στην απορια του. Κρατησε την λεπτομερεια που ειχε δει στο μυαλο του και συνεχισε προς την κεντρικη εισοδο.
Τον ειδε να καλπαζει προς την εισοδο και σταματησε φευγαλεα. Απο την αμφιεση του ειχε καταλαβει οτι δεν ηταν της περιοχης μα δεν ηταν και ντυσιμο αυτο για τους επισκεπτες του πατερα της απο τη Ρωμη. Αναρωτηθηκε αν την ειχε δει και βιαστηκε να μπει στην πισω πορτα. Επρεπε να βρεθει γρηγορα στα δωματια της πριν γινοταν αντιληπτο απο τον πατερα της οτι οχι μονο δεν ηταν αρρωστη αλλα βρισκοταν μονη της εξω τοσην ωρα.
Η εικονα του καβαλλαρη της εφερε μια μικρη ανατριχιλα στην σπονδυλικη στηλη. Το μονο που ευχοταν ηταν να μην χρειαζοταν να βρεθει απεναντι του. 
                                 =====================
Τα πρωτα σημαδια κουρασης εκαναν δειλα την εμφανιση τους μα η ανυπομονησια του τα υπερκερασε ευκολα. Αλλαξε βιαστικα ρουχα στο δωματιο που ηταν προορισμενο γι αυτον και διχως να σταθει στιγμη ζητησε να τον αναγγειλουν στον Ηρωδη. Το τι δικαιολογια ειχε χρησιμοποιησει ο Ορατιος για την καθυστερηση του του ηταν αγνωστη μα ηταν σιγουρος πως ο συντροφος του θα τα ειχε καταφερει. Το βαρος που ακουγε στ' ονομα Λαελια Σεπτιμα ηταν κατι που επρεπε να χειριστει και ταχιστα. Η κοπελα, διχως την συνεχη παρουσια του Ορατιου για προστασια ηταν σαν χαμενη κι επειδη ακομα δεν ειχε σαφη εικονα για το τι συνεβαινε στην περιοχη και ποσο επικινδυνα μπορει να ηταν τα πραγματα, δεν μπορουσε να τον αποδεσμευσει. Αυτο σημαινε πως για λιγο θα επρεπε να κινηθει μονος, κατι που θα γινοταν ετσι κι αλλιως οταν εντοπιζε το στοχο του. Ειχε αποφασισει πως ο Ορατιος δεν επρεπε να μαθει τιποτα και θα προσπαθουσε με καθε τροπο να κρατησει κρυφο απο τον εκατονταρχο τι σκεφτοταν να πραξει. Ηταν η πρωτη φορα που δεν ηξερε τι αντιδραση θα ειχε ο Ορατιος αν μαθαινε για ποιον πραγματικα λογο ειχε δεχτει ν' αναλαβει αυτην την αποστολη και προτιμουσε να μην το διαπιστωσει αν ηταν κατι που μπορουσε ν' αποφυγει.
                              =======================
Μπηκε φουριοζος στην αιθουσα που ηταν ηδη ο Ορατιος με τον Ηρωδη και κουβεντιαζαν. Ανακλαστικα και οι δυο καθημενοι εκαναν ενστικτωδως την κινηση να σηκωθουν αλλα το νοημα με το χερι που εκανε ο ξενος τους σταματησε. Ο Ηρωδης μιλησε πρωτος.
-'Μολις εμαθα για το προβλημα με το αλογο σου' ειπε. 'Ειναι ολα ενταξει τωρα' ?
-'Μια χαρα' αποκριθηκε ο ξενος λοξοκοιτωντας τον Ορατιο. Ο τελευταιος, με φωνη ντυμενη στην ηρεμια, του απηυθηνε το λογο.
-'Αλλαξες οπλη ?
-'Ναι, ευτυχως δεν ηταν κατι το σοβαρο' απαντησε ο ξενος. 'Τι εχω χασει μεχρι τωρα' ? ρωτησε.
-'Ο Ορατιος Φλαβιος Βρουτος μου εξηγουσε για ποιον λογο σας εστειλε η Ρωμη εδω' προλαβε ο Ηρωδης. 'Οπως του ελεγα, δεν υπαρχει κανενας κινδυνος απο.....'
-'Αυτο ειναι κατι που μενει να το δουμε' τον εκοψε αποτομα ο ξενος. 'Η Λαελια' ?
-'Με την γυναικα μου, την Ηρωδιαδα' απαντησε πιο συγκρατημενος ο Ηρωδης. 'Θα γνωριζατε και την κορη μου, την Σαλωμη, μα δεν αισθανοταν καλα σημερα και εμεινε στο κρεββατι της'.
-'Δεν ειναι πρωτευον ζητημα' απαντησε ο ξενος. 'Αυτη τη στιγμη αλλα πραγματα εχουν προτεραιοτητα για την Ρωμη' συνεχισε.
                                   =======================
Αλλη μια φορα ειχε παει μεχρι εκει αλλα δεν εκανε ουτε βημα παραπανω. Αλλη μια φορα ειχε φτασει στο σημειο ν' αποφασισει να κατεβει στο ποταμι μα δεν το τολμησε. Αλλη μια φορα επελεξε να παραμεινει κρυφος θεατης και να επιστρεψει απρακτη απο κει που ειχε ξεκινησει.
Αλλαξε ρουχα και βγηκε απο το δωματιο της. Δεν προλαβε να στριψει κι επεσε πανω στη μητερα της που βαδιζε πλαι πλαι με μια αγνωστη. 
-'Σαλωμη, να σου γνωρισω απο δω την Λαελια Σεπτιμα. Ειναι κορη του επαρχου της Συριας, του Λευκιου Ουιτελλιου και θα μεινει μαζι μας μερικες μερες' εκανε τις συστασεις η Ηρωδιαδα.
'Αυτη ειναι η κορη μου η Σαλωμη' εκανε απευθυνομενη στην Λαελια. 'Ειμαι σιγουρη πως εσεις οι δυο θα κανετε πολυ καλη παρεα' προσθεσε.
Η χειραψια που ανταλλαξαν οι δυο κοπελες ηταν εμφανεστατο σημαδι διαψευσης και δεν περασε απαρατηρητο απο το κοφτερο ματι της Ηρωδιαδας.
-'Νομιζω πως ειναι καλυτερα να πας να ξαπλωσεις λιγο για να συνελθεις εντελως. Το βραδυ ο πατερας σου εχει συμποσιο προς τιμην των καλεσμενων μας κι ελπιζω μεχρι τοτε να εισαι καλυτερα' ειπε στη Σαλωμη με υφος προστακτικο παρα συμβουλευτικο. 
                                      =====================
Δικαιολογηθηκε λεγοντας πως θα χρειαζοταν κι εκεινη καποια ξεκουραση για το βραδυ, ευχαριστησε την Ηρωδιαδα για την ομορφη ξεναγηση που της ειχε προσφερει και αποσυρθηκε στα διαμερισματα της. Η εικονα που ειχε σχηματισει για την Σαλωμη, βασισμενη μονο σε λιγα λεπτα που την ειχε δει, περιειχε μια ασαφεια αλλα κατι στο ενστικτο της επεμενε να της ψιθυριζει οτι δεν ηταν τιποτα περισσοτερο απο ενα κακομαθημενο κοριτσοπουλο συνηθισμενο στο να γινεται το δικο της. Η Ηρωδιαδα ενοιωθε πως ηταν σαν τον Ιανο, παρουσιαζοντας το προσωπο που απαιτουσαν οι εκαστοτε καταστασεις ακομα κι αν αυτο δεν ηταν αληθινο.
Της ειχε προξενησει εντυπωση το ποσο δουλικος εμφανιζοταν ο Ηρωδης απεναντι σε απεσταλμενο της Ρωμης, τον Ορατιο εν τω προκειμενω, και φανταστηκε πως θα φεροταν απεναντι σε καποιον σαν τον ξενο που κυριολεκτικα της εφερνε σε μια αποκοσμη, σκοτεινη μορφη, ικανη για ολα. Η σκεψη και μονο της εφερε ενα παγωμα στην μερια του στηθους και πηρε μια βαθια ανασα. Αν ηθελε μια συντροφια για τα ονειρα της αποψε, μια συντροφια ευχαριστη, θα επρεπε να προσπαθησει αυτη να ειναι ο Ορατιος. Χαμογελασε.  

           YANNIS BOUKOUVALAS


       Η ΖΩΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΑΓΕΙΑ


-'Ακους κατι' ? ρωτησε ο ενας αντρας.
-'Σαν τι δηλαδη' ? εκανε απορημενος ο αλλος.
-'Μην μιλας λιγο' ειπε ο πρωτος ενω ταυτοχρονα εκανε νοημα με το χερι του για ησυχια εκ μερους του συνομιλητη του.
-'Δεν ακουω τιποτα' ειπε ο δευτερος αντρας κοιτωντας τον αλλο περιεργα.
-'Μου φανηκε σαν....Μαλλον ηταν η ιδεα μου....Αλλα ηταν τοσο καθαρο...Τελος παντων, κι εγω δεν ακουω κατι τωρα, προφανως εκανα λαθος' ειπε ο πρωτος περνωντας το χερι του αναμεσα στα μαλλια του. 'Ο γερος σε τι κατασταση ειναι' ?
-'Εχουν ειδοποιησει ασθενοφορο να ερθει μα δεν τον βλεπω να την βγαζει. Οι αλλοι παλευουν να τον συνεφερουν μα φοβαμαι πως αδικα κανουν τον κοπο'.
-'Παμε να δουμε' ειπε αυτος που τον ειχε απατησει η ακοη του. 'Ο Ριτσαρντ που ειναι' ?
-'Καπου θα τριγυρναει, δεν ξερω. Εξαφανιστηκε τη στιγμη που ο γερος σωριαστηκε κατω'.
Ξεκινησαν να βαδιζουν για το εσωτερικο του σπιτιου οταν ο πρωτος αντρας κοντοσταθηκε σαν να πιστευε οτι θα ξανακουγε οτι ειχε ακουσει αρχικα. Λιγα δευτερολεπτα μετα ακολουθουσε τον αλλο μεσα στο σπιτι.
                                      ==============================
Ηταν οφθαλμοφανεστατο πως ολη του η προσοχη ηταν στραμμενη στο τηλεφωνο. Καθε λεπτο που περναγε και δεν χτυπουσε ενοιωθε να τον εξοργιζει ακομα περισσοτερο. Ειχε κανει τρομερο κοπο, ειχε ξοδεψει πολλα χρηματα γι αυτο και τωρα που βρισκοταν ενα βημα πριν την ολοκληρωση του αυτο το διαβολεμενο τηλεφωνο δεν χτυπουσε. Εβαλε ενα Tyrconnell και το ηπιε μονορουφι. Την ωρα που αφηνε το ποτηρι στο μεγαλο εβενινο γραφειο χτυπησε το τηλεφωνο. Απο την βιασυνη του γκρεμισε το αδειο ποτηρι χωρις περαιτερω συνεπειες αφου το παχυ, πανακριβο περσικο χαλι δεν επετρεψε την θρυμματιση του.
Εκλεισε το τηλεφωνο και βυθιστηκε στην πανακριβη δερματινη πολυθρονα ενω ενα χαμογελο σταδιακα απλωνοταν σ' ολο του το προσωπο. Ολα εξελισσονταν οπως ακριβως τα ηθελε.
Ποιος ειπε πως τα λεφτα δεν ελυναν προβληματα ? Οταν προσλαμβανεις τον καλυτερο ειναι σιγουρο πως θα εχεις αποτελεσματα. Τωρα το μονο που ειχε να κανει ηταν να οργανωσει το υπολοιπο σχεδιο του, πραγμα διολου δυσκολο μιας και ολες σχεδον οι κινησεις ηταν ηδη αποτυπωμενες στο μυαλο του. Αυτο που δεν μπορουσε να καταφερει ηταν να κανει τον χρονο να κυλησει πιο γρηγορα. Θα επρεπε να περιμενει δυο βδομαδες.
                                     ==============================
-'Ειναι ολα ετοιμα' ? ρωτησε με αυστηρο υφος την οικονομο. 'Δεν πιστευω να εχεις ξεχασει κατι' συνεχισε κοιτωντας την ηλικιωμενη γυναικα βλοσυρα.
-'Τα παντα ειναι στην εντελεια κυριε' απαντησε με μισοσκυμμενο κεφαλι η γυναικα. -'Οι οδηγιες σας εχουν ακολουθηθει κατα γραμμα'.
-'Προσεξε γιατι αυριο ειναι η μεγαλη μερα' ειπε αυστηρα ο οικοδεσποτης. -'Αν συμβει το οποιοδηποτε λαθος θα παρετε ολοι ποδι απο δω μεσα, καταλαβες' ?
-'Απολυτα κυριε' ειπε η οικονομος. -'Με χρειαζεστε κατι αλλο' ?
-'Οχι, μπορεις να πηγαινεις' ηρθε η απαντηση. -'Α, μηπως ειδες την Νταιανα' ?
-'Νομιζω πως ειναι στον κηπο κυριε' ειπε η οικονομος και απομακρυνθηκε.
Περπατησε στην αντιθετη κατευθυνση απο την γυναικα και βγηκε στον κηπο. Ειδε την Νταιανα να μιλαει σε καποιους εργατες και την πλησιασε.
-'Ειμαστε ενταξει γι αυριο' ? ρωτησε. 
Η κοπελα σηκωσε τα ματια της απο ενα ματσο χαρτια που κρατουσε και του απαντησε.
-'Μια χαρα, κανενα προβλημα. Τα παντα θα ειναι ετοιμα αυριο'.
                                           ==========================
Ειχε εμπιστοσυνη στη γραμματεα του. Πεντε χρονια τωρα δεν υπηρξε το παραμικρο που να μην ειχε φερει σε περας. Ηξερε πως οτι αναλαμβανε το ολοκληρωνε παντα επιτυχημενα.
-'Καταλαβαινεις ποσο σημαντικο ειναι για μενα αυτο' της ειπε. -'Γι αυτο θελω να μην παει τιποτα στραβα'.
-'Φυσικα και το καταλαβαινω' απαντησε η γραμματεας. 'Μα δεν υπαρχει λογος ν' ανησυχειτε'.
-'Δεν πιστευω ο Σων να εχει καταλαβει κατι' εκανε ανησυχος. 'Θελω να του κανω εκπληξη, το ξερεις. Αμα αντιληφθει τιποτα θα πανε ολα στραφι' συνεχισε.
-'Ουτε καν υποψιαζεται κατι, μην σας προβληματιζει αυτο. Αφηστε ολα σε μενα. Κοιταξτε τις δουλειες σας και εγω θα φροντισω για ολα' ειπε καθησυχαστικα η γραμματεας.
-'Ναι, εχω καποια πραγματα που πρεπει να τακτοποιησω' μουρμουρισε μεσα απο τα δοντια του. 'Θα πεταχτω μεχρι το γραφειο και σε μερικες ωρες θα επιστρεψω. Τι ωρα ερχεται απο το σχολειο ο Σων' ? ειπε καθως απομακρυνοταν.
-'Ο Νεντ, ο σωφερ, θα τον φερει σε τρεις ωρες περιπου. Θα εχουμε τελειωσει απο δω κι ετσι δεν θα του περασει καν απο το μυαλο το τι του ετοιμαζετε'.
-'Ωραια. Αν χρειαστεις η συμβει οτιδηποτε παρε με κατ' ευθειαν τηλεφωνο' ειπε.
                                              ============================
Το παρτυ γενεθλιων του Σων εκοβε πραγματικα την ανασα. Το εσωτερικο του μεγαλου σπιτιου καθως και ο κηπος ειχαν μετατραπει σ' εναν απεραντο παιδοτοπο οπου ο ιδιος και γυρω στα εκατον πενηντα ακομα παιδια, συμμαθητες και φιλοι του που ειχαν ερθει να του ευχηθουν δεν χορταιναν παιγνιδι. Στην μια μερια του κηπου ειχε στηθει μια ολοκληρη παιδικη χαρα οπου ουρες απο πιτσιρικια περιμεναν την σειρα τους για να παιξουν. Στην ακριβως απεναντι πλευρα ειχαν στηθει τρεις εξεδρες. Στην πρωτη, καθισμενα σε αναπαυτικες καρεκλες καποια παιδακια παρακολουθουσαν κουκλοθεατρο ενω στην δευτερη τρεις αντρες ντυμενοι κλοουν εκαναν οτι μπορουσαν για να ξεκαρδιζονται στα γελια οι μικροι θεατες. Η τριτη ηταν ακομα ερμητικα κλειστη μα ολοι ηξεραν πως κατι μεγαλο και τρανο θα συνεβαινε εκει καποια στιγμη.
Ενας τεραστιος μπουφες ειχε στηθει κατα μηκος του εξωτερικου τοιχου του σπιτιου οπου μικροι και μεγαλοι απολαμβαναν σαγηνευτικες λιχουδιες και παραμυθενια εδεσματα.
Εκατονταδες μπαλονια βρισκονταν παντου, κινουμενα μια αριστερα και μια δεξια αναλογα με την κατευθυνση που ειχε καθε φορα το ελαφρυ ανοιξιατικο αερακι.
Το μονο μερος που δεν εβλεπες πιτσιρικια να τρεχουν, να γελανε και να παιζουν ηταν ο δευτερος οροφος του σπιτιου, που ειχε ερμητικα κλειστες κι αυτες ακομα τις κουρτινες.  
                                               ===========================
-'Ειναι εξω κυριε, περιμενει. Θελετε να του πω να περασει' ? ρωτησε ο ψηλος, γεροδεμενος τυπος με το κοστουμι.
Συνεχισε να ειναι προσηλωμενος στο θεαμα που αντικρυζε πισω απο τις κουρτινες. Τα ματια του δεν ξεκολλουσαν απο τον Σων που επαιζε με τα αλλα παιδια. Τον παρακολουθουσε που ετρεχε, γελαγε και ενα κυμα ικανοποιησης τον ειχε πλημμυρισει. Σηκωσε το δεξι του χερι χωρις να γυρισει κανοντας νοημα στον κουστουματο πως μπορουσε να τους φερει μεσα.
Δεν γυρισε ακομα κι οταν οι επισκεπτες του ειχαν μπει στο δωματιο. Συνεχιζε να παρακολουθει τον πιτσιρικα και στραφηκε προς τους δυο νεοφερμενους μονο οταν ο Σων ειχε χαθει απο το οπτικο του πεδιο. Τους εκανε νοημα να καθησουν στις δυο καρεκλες απο την αλλη μερια του γραφειου και αυτος θρονιαστηκε στην δικη του.
-'Δεν μπορειτε να φανταστειτε ποσο χαιρομαι που ειστε σημερα εδω' ειπε ενω ενα πλατυ χαμογελο ανθισε στο προσωπο του. 'Ειναι μεγαλη τιμη για μενα που δεχτηκατε την προσκληση μου' συνεχισε. 'Ποιος να το ελεγε πως καποτε θα βρισκομουν απεναντι απο τον Μεγα Φορτουνατο και θα συνομιλουσα μαζι του' ολοκληρωσε ενω το χαμογελο επεκταθηκε ακομα περισσοτερο. 
                                              ========================
-'Να κατι που ειχα ν' ακουσω πανω απο τριαντα χρονια' εκανε ο ενας εκ των δυο συνομιλητων, ενας γερος γυρω στα 70, που φαινοταν να εχει δυσκολια ακομα και στην κινηση, στηριζομενος σχεδον αποκλειστικα στην βοηθεια της τριανταχρονης γυναικας που ηταν μονιμα στο πλαι του.
-'Οι περισσοτεροι, να μην πω ολοι, ουτε που θυμουνται αυτο το ονομα' εκανε ενω ενας αναστεναγμος βγηκε απο μεσα του. Θυμασαι Μαιρη' ? εκανε στην γυναικα που τον χαιδεψε απαλα στην πλατη. 'Απορω πως εσεις το γνωριζετε' ειπε απευθυνομενος στον αντρα στην απεναντι πλευρα του γραφειου. 'Δεν ειστε τοσο μεγαλος'.
-'Καποια πραγματα δεν ξεχνιουνται ποτε, πιστεψτε με' ηρθε η απαντηση. 'Με συγχωρειτε, ειστε τοση ωρα εδω και δεν σας εχω προσφερει κατι. Τι θα θελατε' ?
-'Να ειστε καλα' ειπε η γυναικα 'δεν χρειαζομαστε τιποτα. Αλλα θα θελαμε να ξερουμε προς τι αυτη η προσκληση. Θελω να πω, ο παππους μου εχει σταματησει πλεον οτι εκανε και ομολογω πως η επιμονη σας, καθως και το υπερογκο χρηματικο ποσο που προσφερετε, μας εκανε τεραστια εντυπωση. Τι ακριβως ζητατε απο μας' ?
-'Εχετε απολυτο δικιο' εκανε ο αντρας. 'Αφηστε με να σας πω μια ιστορια και θα καταλαβετε'.
                                              ========================
-'Πριν τριαντα πεντε χρονια περιπου, πιτσιρικας ακομα, ετυχε μαζι μ' εναν φιλο μου να δω μια παρασταση του παππου σας σε καποια πολη που τ' ονομα της πια δεν θυμαμαι. Αυτο που θυμαμαι ειναι πως εντυπωσιαστηκα τοσο που επεδιωξα να τον ξαναδω και τα καταφερα δυο φορες ακομα. Πιστευα, κι ακομα πιστευω πως ο παππους σας ηταν και ειναι ο μεγαλυτερος μαγος που εχω δει ποτε. Καποια στιγμη βεβαια η ζωη ακολουθωντας το δικο της μονοπατι μ' εκανε να τον χασω και εκτοτε δεν ειχα την δυνατοτητα να τον ξαναδω. Ομως, δεν σας κρυβω, πως η εικονα του μου ειχε μεινει βαθια χαραγμενη στο μυαλο. Ετσι, εστω και μετα απο τοσα χρονια, με την οικονομικη επιφανεια που διαθετω, εβαλα ανθρωπους μου να ψαξουν για τον παππου σας και να τον ξαναβρουν για μενα. Στην εποχη μας τα χρηματα κανουν θαυματα οπως ξερετε και χαρη σ' αυτα ενα ακομα θαυμα συνετελεσθη. Πειτε πως ηταν ενα παιδικο απωθημενο που ζητουσε με καποιον τροπο να γινει πραγματικοτητα, πειτε πως ηταν μια εμμονη που αρνιοταν πεισματικα να περασει στη ληθη, οπως και να το πειτε το γεγονος ειναι πως μετα απο αρκετο ψαξιμο βρισκεστε σημερα εδω, απεναντι μου'.
                                                  ========================
-'Καταλαβαινω πως σας φαινεται περιεργο να σας προσφερω τοσα χρηματα για μια παρασταση, μετα απο τοσα χρονια. Μα ο λογος που το κανω κρυβει μερικες ακομα λεπτομερειες που θα πρεπει να μαθετε. Ενα απο τα πραγματα που οντως με ειχαν εντυπωσιασει τοτε ηταν το κολπο της εξαφανισης' ειπε ενω ταυτοχρονα εβαζε ενα ουισκι σ' ενα πανακριβο κρυσταλλινο ποτηρι. 'Το θυμαμαι σαν τωρα' συνεχισε 'που ο παππους σας καλυπτε μια κοπελα  μ' ενα τεραστιο πανι και μολις το τραβουσε η κοπελα ειχε χαθει. Ηταν πραγματι εντυπωσιακο και στα δικα μου ματια τοτε φανταζε το σπουδαιοτερο κολπο που ειχα δει ποτε.
Θυμαμαι ακομα πως και τις τρεις φορες που ειχα δει το συγκεκριμενο κολπο εκανα οτι ηταν 
ανθρωπινως δυνατον να τραβηξω την προσοχη του για να επιλεξει εμενα για την εξαφανιση. Ομως ποτε δεν τα καταφερα να ειμαι εγω απο τους τυχερους'.
-'Ηταν η μητερα μου η κοπελα που χρησιμοποιουσε ο παππους' εκανε η γυναικα.
-'Τωρα το ξερω, τοτε απλα νομιζα πως αδιαφορουσε για την υπαρξη μου' απαντησε ο αντρας.
'Ομως η επιμονη και η υπομονη στο τελος ανταμειβονται' συνεχισε. 'Και η δικη μου ανταμοιβη ειναι τωρα, εστω και μετα απο τοσα χρονια'. 
                                                =======================
-'Δεν φανταζομαι να υπονοειτε πως περιμενετε απο τον παππου μου να επαναλαβει ξανα εκεινο το κολπο' εκανε η κοπελα. 'Αυτο που ζητατε ειναι αδυνατον' εξανεστη η γυναικα.
Δεν προλαβε ν' απαντησει καθως ο γερος, με δυσκολια σηκωθηκε απο την καρεκλα και μιλησε.
-'Αυτο που στα ματια σου φανταζε σαν κολπο τοτε μαθε πως ηταν πραγματικοτητα. Δεν ηταν απλο τεχνασμα μα συνεβαινε στ' αληθεια. Αυτος ηταν και ο λογος που απο την μια το εκανα σπανια και απο την αλλη παντα χρησιμοποιουσα την κορη μου και οχι καποιον απο το κοινο γιατι ηταν ακρως επικινδυνο. Ομως απο τοτε εχουν περασει πολλα χρονια για να το ξανακανω και ακομα κι αν ηθελα δεν εχω πια την απαραιτητη δυναμη για να το κανω' ειπε.
-'Η καρδια του παππου μου ειναι αδυνατη' συμπληρωσε η κοπελα.'Η ενεργεια που απαιτειται για κατι τετοιο θα μπορουσε να τον σκοτωσει'.
-'Αν αυτο ηταν που μας θελατε' συνεχισε με σπασμενη φωνη ο γερος 'μπορειτε να κρατησετε τα χρηματα σας και να μας επιτρεψετε να φυγουμε'.
-'Φοβαμαι πως κατι τετοιο ειναι αδυνατον' ειπε ο αντρας. -'Υπαρχουν ακομα ενα δυο πραγματακια που πιστευω οτι μπορουν να σας αλλαξουν γνωμη'.
                                            ======================
-'Αυτα εδω τα χαρτια ειναι το υπολοιπο της υποθηκης που εχετε για το σπιτι που μενετε' ειπε πετωντας ενα ματσο χαρτια πανω στο τραπεζι. 'Πλεον χρωστατε σε μενα και οχι στην τραπεζα' συμπληρωσε και συνεχισε. 'Τα μονα εσοδα που εχετε ειναι απο την δουλεια της εγγονης σας και το αφεντικο της δουλευει για μενα. Μην ξεχνατε επισης πως σε δυο μηνες γινεται το δικαστηριο για την επιμελεια του παιδιου σας' ειπε κι εδειξε με το δαχτυλο την γυναικα 'και ο δικαστης τυχαινει να ειναι προσωπικος φιλος που ποτε δεν μου εχει αρνηθει χαρη. Με δυο λογια, η θα κανετε αυτο που πρεπει η θα διαπιστωσετε ποσο δυσκολο ειναι να επιβιωσετε με το απολυτο τιποτα. Η επιλογη ειναι δικη σας' ειπε ενω ενας τονος ηρεμης δυναμης χρωματισε τη φωνη του.
Για λιγα δευτερολεπτα ο γερος και η γυναικα κοιταχτηκαν.
-'Σας παρακαλω, ξανασκεφτειτε το' παρακαλεσε η γυναικα.
-'Ειναι τα γενεθλια του γιου μου σημερα' εκανε ο αντρας. -'Ειμαι αποφασισμενος να ειναι τα τελειοτερα γενεθλια που ειχε ποτε και αυτο θα συμβει μονο αν ο παππους σας κανει το κολπο της εξαφανισης, και μαλιστα εξαφανιζοντας εμενα. Περιμενω μια απαντηση τωρα'.
Ενα κουρασμενο νευμα με το κεφαλι ηταν αρκετο για να καταλαβει πως θα γινοταν το θελημα του. 
                                           =======================
Αυτο που λειτουργουσε τελεια ηταν η μνημη του. Θυμοταν την εκφραση του Σων οταν ανεβηκε στη σκηνη για το κολπο. Το στομα και τα ματια του ειχαν γουρλωσει εν οψη του θαυμαστου που θα συνεβαινε τις επομενες στιγμες. Θυμοταν ακομα ξεκαθαρα και τον αποηχο απο τα χειροκροτηματα του υπολοιπου κοινου που παρακολουθουσε. Απο τις αισθησεις του μονο η ακοη μπορουσε να τον βοηθησει. Ενοιωθε να πλεει σ' ενα παχυ, πυκνο σκοταδι, αδυνατωντας να δει οτιδηποτε, ενα σκοταδι που δεν μπορουσε ν' αγγιξει, να γευτει η να μυρισει. Του ηταν αδυνατον να προσανατολιστει η να καταλαβει που ηταν. Τοτε ακουσε τις φωνες. Μα ναι, ηταν ο Μπεν και ο Γκαρυ. Απο που ομως ερχονταν οι φωνες ? Ουρλιαξε με ολη του τη δυναμη περιμενοντας μιαν απαντηση. Ακουσε τις φωνες να ξεμακραινουν και φωναξε παλι.
Τιποτα. Εξακολουθουσε να νοιωθει πως αιωρουνταν μεσα σ' ενα συμπλεγμα σκιων.
Δεν μπορουσε να καταλαβει που ηταν και πως θα επεστρεφε. Απλα θα επρεπε να περιμενει απο τον γερο μαγο να τον επαναφερει απ' οπου τελος παντων τον ειχε στειλει.
Γυρισε αποτομα ενω ενα κυμα ανησυχιας τον πλημμυριζε. Δεν μπορουσε να δει τιποτα μα ενοιωσε το σκοταδι να κινειται απειλητικα εναντιον του για να τον καταπιει. 


                                                        ΤΕΛΟΣ

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ


                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 30


-'Δεν πιστευω να ετοιμαζεσαι να φυγεις' ειπε η γυναικα με αυστηρο κι επιβλητικο τονο.
-'Σιγουρα παντως δεν σκεφτομαι να μεινω μεσα' απαντησε με κοροιδευτικο τονο η κοπελα απο την αλλη πλευρα του δωματιου. 'Εξ' αλλου, εχω πραγματα να κανω'.
-'Πραγματα ? Σαν τι πραγματα δηλαδη ? Ακου Σαλωμη, αυθαδιαζεις εδω και καιρο μα δεν ειπα τιποτα, φευγεις, εξαφανιζεσαι, παλι δεν ειπα τιποτα. Ομως σημερα, τωρα, δεν θα πας πουθενα. Το ξερεις οτι ο πατερας σου εχει επισκεψεις , και μαλιστα υψηλες επισκεψεις απο τη Ρωμη. Πως θα τους φανει αν η κορη του λειπει' ?
Η Σαλωμη γυρισε και την κοιταξε ενω το χαμογελο 'δεν με νοιαζει τιποτα' αναδυθηκε και θρονιαστηκε στο λαμπερο της προσωπο.
-'Οπως το ειπες' απαντησε αργα και χαμηλοτονα, σαν την εξαναγκαστικη κινηση της καφε σαυρας της ερημου που αισθανεται την αλλοιωση της θερμοκρασιας. 'Επισκεπτες του πατερα μου. Και αυτος που θα πρεπει να βρισκεται εκει να τους υποδεχτει δεν ειναι αλλος απο την μητερα μου. Καταλαβες Ηρωδιαδα ? Εγω τον ρολο του διακοσμητικου δεν τον παιζω. Και τωρα φυγε γιατι θελω να ετοιμαστω' ολοκληρωσε γυριζοντας της την πλατη.
                                                         ====================
Σταθηκε στην πορτα μισανοιγοντας την και γυρισε το βλεμμα της μια φορα ακομα μεσα στο δωματιο. Η Σαλωμη ειχε αφησει το μεταξωτο της φορεμα να κυλησει απο τους ωμους της στο πατωμα και ντυνοταν με κατι πιο προχειρο. Οση ομορφια ειχε αυτο το κοριτσι τοσο ξεροκεφαλο κι επιμονο ηταν. Οι μονες φορες που την ακουγε ηταν οταν οι αποψεις τους συνεπιπταν τυχαια.
Δεν ηξερε τι ηταν αυτο το καινουριο που της ειχε παρει τα μυαλα αλλα ειχε φροντισει να βαλει ανθρωπους της να μαθουν. Παρα πολλα διακυβευονταν εκεινη την περιεργη εποχη στην πολη που προιστατο ο Ηρωδης Αντιπας και ηθελε να ειναι σιγουρη πως οι εξελιξεις δεν θα την αφηναν εξω. Χρειαζοταν την βοηθεια της Σαλωμης σε πολλα ζητηματα, θεματα επιρροης στον Ηρωδη που της ετρεφε μια ατελειωτη αδυναμια μα ηταν τοσο δυσκολο στο να την φερει καταπροσωπο με την πραγματικοτητα. Βγηκε απο το δωματιο κι εκανε νευμα σε μια δουλα που ετυχε να περναει. Αφου πηρε την διαβεβαιωση πως ολα πανω της ηταν μια χαρα, πηρε μια βαθια ανασα και κινησε για την αιθουσα οπου ανα πασα στιγμη οι επισκεπτες απο τη Ρωμη θα κατεφθαναν. Το μονο που χρειαζοταν ηταν να βρει μια δικαιολογια στον Ηρωδη για την απουσια της Σαλωμης, οχι κατι δυσκολο και οχι κατι που εκανε για πρωτη φορα.
                                                         =======================
Ο Ορατιος Φλαβιος Βρουτος ρωτησε μια τελευταια φορα την Λαελια Σεπτιμα αν χρειαζοταν κατι. Η αρνητικη απαντηση της κοπελας τον επεισε και την αφησε ν' αποσυρθει στο δωματιο που ειχε φροντισει να της παραχωρησει ο αρχιαυλικος του Ηρωδη. Εχοντας την αισθηση πως δεν υπηρχε κατι αλλο να κανει πηγε κι αυτος στο δικο του δωματιο. Χρειαζοταν ενα μπανιο οπωσδηποτε για ν' απαλλαγει απο την αισθηση, την οσμη και το αγγιμα της σκονης.
Το ολοκληρωσε με συνοπτικες διαδικασιες και ξαπλωσε σ' ενα ανακλιντρο για να ξεκουρασει το ταλαιπωρημενο του κορμι. Δεν ηταν οτι ακριβως ειχε στο μυαλο του, η τροπη που ειχαν παρει τα πραγματα δεν ηταν η αναμενομενη, αλλα δεν μπορουσε να κανει τιποτα.
Αν δεν υπηρχε η Λαελια τα πραγματα θα ηταν πιο ευκολα, ομως με την παρουσια της εκει του προσeθετε εναν επιπλεον μπελα. Ενοιωθε υπολογος απεναντι στον πατερα της, τον Λευκιο Ουιτελλιο, και ηταν αποφασισμενος τις λιγες μερες παραμονης της στην πολη να την προσεχει μεχρι την στιγμη που θ' αναχωρουσε. Δυστυχως ηταν κατι που επρεπε να κανει μονος αφου το αποσπασμα που ειχε διαθεσει ο Λευκιος δεν γνωριζε αν ηταν ικανο ν' ανταπεξελθει. 
Βεβαια το μεγαλυτερο προβλημα ηταν η απουσια του ξενου.
                                                         ======================
Τους ειχε προλαβει λιγες μονο ωρες πριν φτασουν στην πολη. Δεν ειχε κανει καμια νυξη για το τι ειχε συμβει σ' ολο το διαστημα της απουσιας του και ο Ορατιος δεν ειχε κανει καμια ερωτηση για να μαθει. Ηξερε πως αν δεν ηθελε ν' αποκαλυψει κατι δεν θα το εκανε ακομα και ανακρινομενος. Απο το υφος του και μονο μπορουσε να υποψιαστει πως οτι ειχε σχεδιασει ειχε επιτυχει. Του ηταν αρκετο αυτο. Τον ενημερωσε για τις κινησεις τους απο εκεινη τη στιγμη και μετα. Ο εκατονταρχος, μαζι με την κορη του Λευκιου και την φρουρα της θα συνεχιζαν κανονικα την πορεια τους προς την πολη πηγαινοντας κατ' ευθειαν στο παλατι του Ηρωδη Αντιπα. Ο ιδιος δεν θα ερχοταν μαζι τους. Ηθελε πρωτα να επισκεφτει τον Πουμπλιους Λεντουλους, τον Ρωμαιο διοικητη, τον ανθρωπο που ειχε στειλει το γραμμα στην Ρωμη σχετικα με τον καινουριο προφητη. Τον ενδιεφερε να εχει και την αποψη ενος ακομα, σχετικου με το αντικειμενο, και να μην στηριχτει αποκλειστικα στην γνωμη του Ηρωδη. Του ζητησε να μην μαθευτει οπως επισης να βρει μια καλη δικαιολογια για την απουσια του. Μολις τελειωνε με τον Πουμπλιο θα ερχοταν κι εκεινος. Στην ερωτηση του Ορατιου σχετικα με την Λαελια και πως να χειριστει το θεμα, ειχε χαμογελασει και του ειχε πει.
-'Αν βρισκεις δυσκολο να ελεγξεις ενα κοριτσοπουλο, τοτε σημαινει πως δεν το εχεις πια'.
Μ' αυτην τη φραση εστριψε το αλογο του και απομακρυνθηκε εκ νεου.
                                                    =======================
Ο εκνευρισμος της εβγαινε αβιαστα και τον ανεχοταν οτι βρισκοταν πιο κοντα της εκεινη τη στιγμη, το αλογο της. Ειχε διασχισει την πολη διχως κανεις ν' αντιληφθει πως ηταν η κορη του Ηρωδη Αντιπα και καλπαζε προς τα περιχωρα. Υπατιος αυτου του εκνευρισμου δεν ηταν αλλος απο την Ηρωδιαδα. Παντα σκεφτοταν κι επραττε συμφωνα με το συμφερον της, διχως να υπολογισει αν αυτο το συμφερον ερχοταν σε συγκρουση με το δικο της. Αυτη η ιστορια με τους επισκεπτες της Ρωμης την ειχαν αναστατωσει υπερβολικα και το μυαλο της επεξεργαζοταν ενα σωρο σεναρια που την Σαλωμη την αφηναν παγερα αδιαφορη. Το μονο που την ενδιεφερε ηταν να φτασει στον προορισμο της διχως να γινει αντιληπτη. Τα ειχε καταφερει ακομα μια φορα.
Εκρυψε το αλογο πισω απο μια πυκνη συσταδα δενδρων και η ιδια, με περισση προσοχη, πλησιασε την ακρη του μικρου λοφου πανω στον οποιον βρισκοταν.
Δεν ηταν ουτε καινουριο, ουτε συγκλονιστικο το θεαμα που θ' αντικριζε, παρ' ολα αυτα ενοιωσε τους παλμους της ν' αυξανονται, παρα την θεληση της και την ανασα της να βγαινει κοφτη.
Σε μια αποσταση εκατο μετρων απο την ιδια, στο ξεφωτο που υπηρχε, τα βρωμικα και λασπωμενα νερα του ποταμου συνεχιζαν να ρεουν απροσκοπτα αδιαφορωντας για το τι συνεβαινε διπλα τους.
                                                     =========================
Ηταν εκει, οπως και καθε μερα μεχρι το τελευταιο φως του ηλιου. Βυθισμενος μεχρι τη μεση περιπου στα νερα του ποταμου, προσπαθωντας να φερει σε περας οσο το δυνατον περισσοτερο εργο. Μπροστα, πισω, διπλα του, ενα ετεροκλητο πληθος ανθρωπων, μεσα στα νερα του ποταμου κι αυτοι, περιμενοντας υπομονετικα την σειρα τους. Ηταν ενα θεαμα που οσες φορες κι αν ειχαν δει τα ματια της δεν ειχαν χορτασει ποτε και το μυαλο της αδυνατουσε να επεξεργαστει και να εξηγησει. Τι ακριβως συνεβαινε εκει ? Περνουσαν ο ενας μετα τον αλλο απο μπροστα του με σκυμμενο κεφαλι και αφου μουρμουριζε καποια λογια, ακαταλαβιστικα για την ιδια, τους εριχνε μια ποσοτητα νερου στο κεφαλι ενω αυτοι ταυτοχρονα προσπαθουσαν να του φιλησουν το χερι, κατι που ο ιδιος αρνιοταν πεισματικα. Βαπτιση το ονομαζε, μια βαπτιση που κανενα νοημα δεν φαινοταν να εχει. Ηταν πολλα που δεν μπορουσε να καταλαβει σχετικα με τα ντοπια ηθη κι εθιμα, κι ας ειχε περασει ολη της τη ζωη εκει μα αυτο ηταν πραγματι κατι τελειως διαφορετικο. Επιασε τον εαυτο της αλλη μια φορα, οπως καθε αλλη φορα που βρισκοταν στο ιδιο σημειο παρακολουθωντας, να κατεβαινει στο ξεφωτο, να μπαινει στο νερο και να στεκεται απεναντι του. Ομως στην πραγματικοτητα εξακολουθουσε να βρισκεται ακινητη, χωμενη αναμεσα στις φυλλωσιες, να βλεπει το θεαμα που εκτυλισσοταν. 
                                                  ======================== 
-'Που ειναι η Σαλωμη' ? ρωτησε αυστηρα ο Ηρωδης. 'Μην μου πεις πως ακομα ετοιμαζεται'.
-'Δεν θα μπορεσει να ερθει' απαντησε η Ηρωδιαδα και βλεποντας το υφος του αντρα της εσπευσε να συνεχισει. 'Ηταν χαλια απο το πρωι, με δυσκολια σηκωθηκε για λιγο απο το κρεββατι της. Ο γιατρος ειναι μαζι της και ειναι καθησυχαστικος. Αν παραμεινει κλινηρης ισως το βραδυ να ειναι σε πολυ καλυτερη κατασταση'.
-'Δεν το πιστευω' ξεφυσηξε ο Ηρωδης. 'Μερα που βρηκε ν' αρρωστησει, ενω περιμενουμε τοσο σημαντικους επισκεπτες. Αλλα γιατι να μου κανει εντυπωση ? Φιλασθενη σαν κι εσενα, δεν ειναι ν' αναρωτιεται κανεις απο που πηρε. Ας ειναι. Ειμαι σιγουρος πως οι επισκεπτες μας θα κατανοησουν' συνεχισε χαιδευοντας το πυκνο του γενι.
-'Κι εγω αυτο πιστευω' απαντησε ηρεμα η Ηρωδιαδα ενω ταυτοχρονα επνιγε ενα σαρκαστικο γελιο που αναζητουσε διεξοδο. Αν ηξερε μονο ποσο 'φιλασθενη' ειχε υπαρξει η ιδια κατα καιρους και για ποιο λογο, θα εμενε στον τοπο. Μα ηταν πολλα που αγνοουσε ο Ηρωδης και θα υπηρχαν και αλλα, πολλα περισσοτερα μα ηταν κατι που την διευκολυνε αφανταστα οσο εξακολουθουσε να ζει στην πλανη του.
                                                           ======================
-'Δεν χρειαζεται να σου υπενθυμισω ποσο σημαντικο ειναι να μεινουν απολυτως ικανοποιημενοι οι επισκεπτες μας' προσθεσε ο Ηρωδης. 'Αμεσοι απεσταλμενοι του αυτοκρατορα Τιβεριου Ιουλιου Καισαρα Αυγουστου, αντιλαμβανεσαι τι επιρροη εχουν. Πρεπει να τα βρουν ολα στην εντελεια. Οτι ζητησουν πρεπει να το εχουν, οσο παραξενο και να ειναι'.
-'Αυτο που δεν εχω καταλαβει ακομα ειναι ο λογος για τον οποιο ηρθαν' ρωτησε η Ηρωδιαδα.
-'Φανταζεσαι οτι θα μας το ελεγαν' ? ειπε ο Ηρωδης. 'Παντως δεν εχει καποια σχεση με μας, εδω ολα λειτουργουν αψογα. Ισως, λεω ισως, να θελουν να μας συγχαρουν που εχουμε κρατησει τοσο ησυχη και παντα φιλικα διακειμενη την περιοχη στη Ρωμη'.
-'Αυτο μπορει να σημαινει και μια προσκληση να επισκεφτουμε την Ρωμη' εκανε πιοτερο μονολογωντας η Ηρωδιαδα ενω το βλεμμα της φωτισε αποτομα.
-'Μην βιαζεσαι' επενεβη ο Ηρωδης. 'Το σημαντικο ειναι να μεινουν ικανοποιημενοι. Μα που ειναι τελος παντων ? Ποση ωρα ακομα θα τους περιμενουμε' ? εκανε εκνευρισμενος.
-'Ηρεμησε' ειπε η Ηρωδιαδα πιανοντας του το χερι. 'Ηθελαν λιγο να ξεκουραστουν απο το ταξιδι, σε λιγο θα ειναι εδω. Δεν προκειται να κερδισουμε τιποτα με την ανυπομονησια. Ειναι ολα ετοιμα' ? συμπληρωσε.
-'Τα παντα' αποκριθηκε ο Ηρωδης. 'Το μονο που μενει ειναι να ερθουν'. 
                                                    ======================
Ο Ορατιος βγηκε απο το δωματιο του και κατευθυνθηκε στα διαμερισματα της Λαελια. Ειχαν ηδη καθυστερησει να εμφανιστουν στον Ηρωδη και δεν ηθελε αυτη η αργοπορια να τους να δημιουργησει ζητημα εκ του μηδενος. Χτυπησε απαλα την πορτα και την εσπρωξε.
Το βλεμμα του επεσε στην σιλουετα της κοπελας κι αιχμαλωτιστηκε εκει. Ειχε αλλαξει ρουχα, φορωντας εναν υπεροχο χιτωνα με εξαισια σχεδια μ' ενα χρωμα που κολακευε απιστευτα την φιλντισενια επειδερμιδα της. Τα μαλλια της, λυτα να πεφτουν στους ωμους της, εμοιαζαν με διαδημα προσδιδοντας της ακομα μεγαλυτερη χαρη και κομψοτητα. Γυρισε αποτομα και τον ειδε ενω ενα κοκκινο χρωμα εβαψε στιγμιαια τα καταλευκα μαγουλα της.
Ποση ωρα ηταν εκει και την παρακολουθουσε ? Ενα αναμικτο συναισθημα εκνευρισμου μα και κολακειας στροβιλιζοταν μεσα της. Ενας κυριος ποτε δεν θα παρακολουθουσε μια γυναικα διχως να κανει γνωστη την παρουσια του αμεσα, ομως ενοιωθε ταυτοχρονα παραξενα ικανοποιημενη που ειχε κατορθωσει με το τιποτα να μαγνητισει το βλεμμα του Ορατιου.
Επελεξε να μην κανει καποιο σχολιο για το γεγονος και να προσποιηθει την ανηξερη.
                                                          ======================
-'Εχουμε καθυστερησει αρκετα' ηταν το αμηχανο σχολιο του Ορατιου. 'Αν εισαι ετοιμη'....
Αφησε την φραση μισοτελειωμενη μην ξεροντας τι να προσθεσει.
-'Απολυτως ετοιμη' απαντησε η κοπελα. 'Πως με βρισκεις' ? ρωτησε και αμεσως συνεχισε την φραση της με τον φοβο να ληφθει σαν υπονοουμενο. 'Θελω να πω, ειμαι σωστα ντυμενη για την περισταση η πρεπει ν' αλλαξω κατι' ?
-'Τελεια εισαι' βγηκε αυθορμητα η φραση απο το στομα του Ορατιου κι εσπευσε να συμπληρωσει φοβουμενος μην παρεξηγηθει. 'Εννοω πως εισαι καταλληλα ντυμενη για κορη επαρχου που πραγματοποιει επισκεψη σε ξενο μερος. Αμφιβαλλω αν το παλατι του Ηρωδη εχει δει ποτε ξανα καποια σαν κι εσενα. Θα ραγισεις πολλες καρδιες' συμπληρωσε γελωντας προσπαθωντας να διασκεδασει τις εντυπωσεις.
-'Αληθεια το πιστευεις αυτο' ? εκανε η Λαελια χαμογελωντας με την σειρα της. 'Να φανταστεις πως δεν ειναι καν στις προθεσεις μου'.....ειπε κανοντας μια μικρη παυση και δινοντας το χερι της στον Ορατιο ....'να σαγηνευσω ενα ολοκληρο παλατι' ολοκληρωσε. 'Παμε' ?
Ο Ορατιος εγνεψε καταφατικα και την συνοδευσε εξω απο το δωματιο της.

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 29

Σταθηκε στην κορυφη του υψωματος και γυρισε να κοιταξει πισω. Η αποσταση ηταν τοση, οση για να μην του επιτρεπει να εχει μια καθαρη εικονα. Δεν τον απασχολουσε καθολου αυτο. Ηξερε πως η διαδικασια ειχε ξεκινησει ηδη, πως το αναποφευκτο βρισκοταν πια στην διαδρομη της ολοκληρωσης κι αυτο ηταν το εναυσμα για να νοιωσει μια αποκοσμη ικανοποιηση.

Εμεινε ακινητος για λιγο, με τα ματια τοσο εντονα προσηλωμενα στην εικονα που δεν εβλεπε σαν να ηθελε ν' αποτυπωσει καθε γενικο πλανο και σχεδιο του τοπιου. Μετα στραφηκε στο αλογο του που υπεμενε τις αποφασεις του κατω απο τον φλογισμενο δισκο του ηλιου.

Το χτυπησε ελαφρα στο πλαι του λαιμου, μια χειρονομια διττης σημασιας κι αυτο καταλαβε. Ηταν το τελος ολων οσων ειχαν λαβει μερος τις τελευταιες ωρες και η στιγμη της αποδεσμευσης απο τον χωρο και η εναρξη ενος καινουριου σκοπου. Η απαλη ενοχληση απο τις μποτες στα πλευρα του ηταν αυτο που περιμενε για να ξεκινησει μ' εναν ελαφρυ καλπασμο.

Ο ξενος επικεντρωθηκε στον μεγαλο γρανιτενιο ογκο στο βαθος ενω ταυτοχρονα διαφοροι υπολογισμοι φτεροκοπουσαν στο μυαλο του. Αν ηθελε να προλαβει τους αλλους επρεπε να διασχισει καθετα το σκυθρωπο βουνο, με τις οποιες δυσκολιες παρουσιαζε κατι τετοιο, ενω οι αλλοι ηδη εκαναν τον κυκλο του με ασφαλεια.       

                                                              =======================

Του ειχε παρει λιγοτερο απο μιση μερα για να τους εντοπισει. Σ' αυτο ειχε βοηθησει και το γεγονος πως δεν φροντιζαν να καλυψουν τα ιχνη τους με δεδομενο πως δεν ανησυχουσαν οτι καποιος θα τολμουσε ποτε να τους ακολουθησει. Ηταν μια σειρα απο λαθη που ειχαν διαπραξει και ολα οφειλονταν αποκλειστικα και μονο στην σιγουρια και την αλαζονεια που διεθεταν.

Το δευτερο λαθος ηταν πως ειχαν εμπιστευτει για σκοπο το βραδυ καποιον που η μονη παρεα που ειχε για να περασει την ωρα του ηταν ενα μεγαλο φλασκι κρασι. Ενδεχομενως αν οι υπολοιποι ηταν σε πιο νηφαλια κατασταση να το ειχαν επανεξετασει μα προφανως η επιτυχημενη επιδρομη στον οικισμο, αρκετες ωρες πριν, ηταν κατι που θεωρησαν πως επρεπε να γλεντησουν με μια δοση υπερβολης. Ηταν ζητημα χρονου μεχρι ολοι τους να νικηθουν απο τις πλανες ιδιοτητες του κρασιου και να πεσουν σ' ενα βαθυ, σχεδον ληθαργικο υπνο.

Τους παρακολουθουσε πως ενας ενας περνουσε στον κοσμο του ονειρου κι επελεξε να ξεκουραστει κι αυτος με τη σειρα του μεχρι το πρωτο φως της αυγης. Κατι που δεν θ' αργουσε πολυ λαμβανοντας υπ' οψιν του το σταδιακο ξεθωριασμα του καταμαυρου ουρανου σε μουντο γκρι και μετα σ' ενα γαλακτωδες, αχνο μπλε.

                                                     ========================

Περιμενε υπομονετικα παρακολουθωντας ολες τους τις κινησεις. Ετοιμαζονταν ραθυμα, πειραζοντας ο ενας τον αλλο και γελωντας, να συνεχισουν την πορεια τους, μια πορεια που του ηταν αγνωστη. Αυτο ομως που ηξερε καλα ηταν οτι σ' αυτο το σημειο θα ηταν το τελος οποιασδηποτε σχεδιασμενης διαδρομης. Ηταν κατι που θα το φροντιζε προσωπικα ο ιδιος. Το μονο που ειχε να κανει ηταν να τους το γνωστοποιησει. 

Σηκωθηκε απο την κρυψωνα του και περπατησε προς το μερος τους. Ειναι πραγματι αξιον αποριας πως εξελισσονται καποια πραγματα, ειτε τα επιδιωκεις ειτε οχι.

Δεν ειχε απολυτως καμια διαθεση για κουβεντα, καμια ορεξη για λεκτικη αντιπαραθεση. Ενα πραγμα υπηρχε μονο τοσο καθαρα αποτυπωμενο στο μυαλο του, σαν το μαρκαρισμα του πυρωμενου σιδηρου πανω στα μαλακα καπουλια φοραδας. Να κανει δωρο στα ορνια και τα τσακαλια της περιοχης ενα τοσο πλουσιοπαροχο γευμα που να το θυμοντουσαν για καιρο.

Σαν να διαβασαν την σκεψη του κανεις δεν του απηυθηνε το λογο οταν τον ειδαν να πλησιαζει.

Το μονο που εκαναν, απο συνηθεια προφανως, ηταν να τον κυκλωσουν βαζοντας τον στη μεση.

                                                      ========================

Ειχε τα στιλεττα του καλα κρυμμενα και τα χερια του μακρια απο το ξιφος του. Ηταν οκτω ολοι μαζι, επτα που τον ειχαν κυκλωσει και ενας, ο αρχηγος, λιγο πιο απομακρα, που ειχε επιλεξει το σωστο γι αυτον σημειο οπου θα παρακολουθουσε την εξοντωση του απροσκλητου επισκεπτη.

Και πραγματι, εξοντωση ηταν αυτο που τελικα παρακολουθησε.

Απεφυγε ευκολα τα δυο πρωτα χτυπηματα διχως να χρειαστει να καταφυγει στην βοηθεια των οπλων του. Διαβασε γρηγορα κι ευκολα τις δυνατοτητες της ομαδας και εθεσε χρονικο οριο στον εαυτο του σχετικα με το ποσο θα χρειαζοταν για να τους σφαγιασει. Με μια ευελικτη κινηση που θα ζηλευε βουνισιο λιονταρι απαλλαχτηκε απο τις επομενες τρεις επιθεσεις και εβγαλε αργα το ξιφος απο τη θηκη του. Ουτε ψιθυρος δεν ειχε σπασει την νεκρικη σιγη που επικρατουσε.

Τους κοιταξε ολους μια τελευταια φορα, σαν να ηθελε να κρατησει στη μνημη του τα προσωπα αυτων που ενοιωθαν επιτευγμα το ξεκληρισμα ενος οικισμου και μπορουσαν να περηφανευονται για τον φονο ενος μικρου κοριτσιου.

Τα ματια της μικρης την ωρα που εσβηναν εμφανιστηκαν αποτομα μπροστα του, μεγαλα και καθαρα, σαν την επιφανεια λιμνης που ανεχεται το χαδι του αγερα στο μαγουλο της.

                                                    =======================

Αν καποιος δεν ειχει βρεθει σ' ανταριασμενη θαλασσα που θεριευει καθε στιγμη που περναει και προσπαθει με ακομα μεγαλυτερη ορμη να καταπιει το ατυχο πλοιο που βρισκεται στην αγκαλια της, αν δεν εχει αντικρυσει ανεμοστροβιλο της ερημου που γιγαντωνει καθως πλησιαζει το καραβανι που βρεθηκε στο δρομο του ετοιμο να το παγιδεψει στον πνιγηρο κορφο του και να το τσακισει σε θρυμματα, αν δεν εχει βιωσει την ταχυτητα και την απληστια που πλαισιωνει μια θανατηφορα χιονοστιβαδα που αποκολληθηκε απο την πλαγια βουνου και σαρωνει τα παντα στο περασμα της, τοτε ειναι μαλλον αδυνατον να συλλαβει η ν' αποτιμησει τον τροπο με τον οποιο ο ξενος επεσε πανω στους επτα αντρες. Η λεπιδα του ξιφους του, σαν πληγωμενη ουρα φιδιου, χωθηκε αναμεσα τους σκορπωντας τον ολεθρο. Πολυ πιο γρηγορα απ' οτι και ο ιδιος περιμενε εριξε μια ματια στα επτα ξεκοιλιασμενα πτωματα που κειτονταν αψυχα στο εδαφος.

Ειχε μεινει μονο ενας, αυτος που ουσιαστικα μεσα στο μυαλο του ηταν ο αποκλειστικος υπευθυνος της γενοκτονιας που ειχε αντικρυσει στον οικισμο. Μα γι αυτον ειχε αλλα σχεδια, σχεδια που δεν συμπεριελαμβαναν μια τοση γρηγορη πραξη λυτρωσης. 

Μ' ενα χτυπημα της λαβης του ξιφους τον σωριασε αναισθητο.

                                                          ====================

Περιμενε υπομονετικα αρκετη ωρα μεχρι να ξυπνησει και να δει τις αντιδρασεις του. Υπεθεσε πως αντιλαμβανομενος την θεση στην οποια βρισκοταν πια θα ελεγε κατι, θα ξεστομιζε καποια απειλη, θα παρακαλουσε για ελεος, θα εκανε εκκληση στα συμπονετικα συναισθηματα του ξενου, θα εκλιπαρουσε για τη ζωη του. Αντ' αυτου, αφου συνειδητοποιησε την κατασταση που ειχε περιελθει, παρεμεινε σιωπηλος παρακολουθωντας τον.

Ο ξενος αποφασισε πως ειχε ερθει η ωρα να μιλησει.

-'Δεν υπαρχει κατι το ηρωικο στο ξεκληρισμα γυναικοπαιδων' αρχισε ενω ταυτοχρονα ξεκινουσε μικρες βολτες μπρος πισω απεναντι απο τον αιχμαλωτο του. 'Δεν υπαρχει κατι γενναιο στο να δολοφονεις εν ψυχρω μικρα παιδια' συνεχισε. 'Τουλαχιστον οχι κατι που να βλεπω εγω' ειπε και κοιταξε τον αιχμαλωτο στα ματια. 'Αντιλαμβανομαι ομως πως παντα υπαρχει ενας σκοπος απο πισω, ενας σκοπος που για να εξυπηρετηθει ισως πραξεις σαν κι αυτες να ειναι απαραιτητες. Ομως παντα υπαρχουν συνεπειες, τις οποιες πολλες φορες μπορεις ν' αποφυγεις αν εχεις εναν προσεκτικο σχεδιασμο. Το πραγματικο προβλημα ειναι οι συνεπειες που δεν μπορεις να υπολογισεις γιατι ποτε δεν φανταστηκες οτι μπορει να υπαρχουν' τελειωσε τη φραση του κοιτωντας τον αντρα μεσα στα ματια.

                                                       ========================

-'Εγω ειμαι μια τετοια συνεπεια' προσθεσε διχως να σταματησει την σταθερη και ρυθμικη κινηση που ειχε υιοθετησει στην αρχη της κουβεντας. 'Μια συνεπεια ομως που εν αντιθεσει με την μηδενικη επιλογη που ειχαν οι γυναικες, οι γεροι και τα παιδια που θανατωθηκαν ειτε με την εγκριση σου ειτε με την απαθεια σου, θα σου δωσει εναλλακτικη λυση. Οχι ευκολη, ουτε βολικη. Μα ειναι μια λυση απεναντι στο διλημμα που συντομα θα βρεθεις. Και πιστεψε με, αυτο δεν θα ειναι ενα ευκολο διλημμα'.

Πηρε μια βαθια ανασα, σαν να την χρειαζοταν για να καταφερει να εκστομισει αυτο που δυναστευε την σκεψη του. Μολονοτι μια παροξυσμενη χαρα τον κυριευε παντου κατορθωσε να κρατησει τον τονο της φωνης του σε σταθερα, σχεδον επαγγελματικα επιπεδα.

-'Οπως θα εχεις προσεξει αυτα που σε κρατανε δεμενο πανω στον βραχο δεν ειναι απλα δεσμα' ειπε ενω ταυτοχρονα εδειχνε τα χερια και τα ποδια του αντρα που ηταν οντως δεμενα σε εκταση πανω σ' ενα βραχο. 'Ισως γνωριζεις το συγκεκριμενο φυτο που χρησιμοποιησα για να σε δεσω, ισως και οχι. Μπορει να μοιαζει σαν ενα κοινο αγριαγκαθο μα ειναι πολυ πιο σκληρο και ανθεκτικο. Αυτο δεν σημαινει βεβαια πως δεν θα μπορουσες να λυθεις με καποια προσπαθεια. Η προσπαθεια ομως αυτη θα ηταν σιγουρα ματωμενη μιας και αναποφευκτα τα αγκαθια θα σου τρυπαγαν το δερμα'. 

                                               =======================

-'Φυσικα αυτο δεν ειναι κατι που θα επρεπε ν' ανησυχησει καποιον τοσο δυνατο σαν κι εσενα' συνεχισε ειρωνικα. 'Το προβλημα εγκειται καθαρα στο ποσο χρονο θα χρειαζοσουν για ν' απελευθερωθεις. Και αν θα ησουν πιο γρηγορος απο αυτους εδω τους δαιμονες' συμπληρωσε χαιρεκακα ανοιγοντας την παλαμη του και αποκαλυπτοντας ενα μαυρο, γυαλιστερο σκαθαρι της ερημου. 'Βλεπεις το συγκεκριμενο ειδος σκαθαριου περναει ωρες ατελειωτες ακινητο μεσα στη ζεστη περιμενοντας υπομονετικα μεχρι να εντοπισει καποια, οποιαδηποτε πηγη δροσιας. Ειναι τοσο ευαισθητο που μπορει ν' αντιληφθει την υπαρξη υγρασιας απο πολλα μετρα μακρια. Μολις την εντοπισει τρεχει κατ ευθειαν στην πηγη και πινει αχορταγα. Δεν το απασχολει τι ειναι αυτο που πινει, απλα το στραγγιζει'.

Εκανε μια μικρη παυση διαπιστωνοντας κατι σαν υποψια φοβου στα ματια του αλλου.

-'Αυτος λοιπον ο μικρος δαιμονας, μαζι με τους συντροφους του, που αναπαυονται στα ποδια σου, δεν προκειται να κανουν την παραμικρη κινηση οσο εσυ παραμενεις ακινητος'.

Ειδε τον αντρα να προσπαθει να κοιταξει χαμηλα στα ποδια του κι εκεινη τη στιγμη βεβαιωθηκε πως ο πανικος τον ειχε αγκαλιασει με τις μαυρες φτερουγες του.

-'Νομιζω πως εχεις αρχισει να καταλαβαινεις' ειπε χαμηλοφωνα.

                                             ========================

-'Αν προσπαθησεις να λυθεις ειναι σιγουρο πως θα ματωσεις' συνεχισε ενω η φωνη του ειχε ντυθει ατσαλι. 'Μολις συμβει αυτο, οπου υπαρχει πληγη, ολος αυτος ο μαυρος στρατος θα ορμησει να γευτει το αιμα σου. Ομως δεν θα μεινουν μονο εκει αφου θα καταλαβουν πως κατω απο την επιφανειακη πληγη κρυβεται πολυ περισσοτερος θησυρος. Θ' αρχισουν ν' ανοιγουν  δρομο μεσα στο σωμα σου και αφου εγκατασταθουν εκει θα σε στραγγιξουν μεχρι τελευταιας σταγονας. Φαντασου το, εκατονταδες τετοια σκαθαρια μεσα στο κορμι σου να επιβιωνουν με το αιμα σου και συ να μην μπορεις να κανεις τιποτα. Η μαλλον μπορεις. Αρκει να μεινεις εντελως ακινητος. Γιατι μολις πεσει το βραδυ τα σκαθαρια θ' απομακρυνθουν λογω χαμηλης θερμοκρασιας μεχρι το επομενο πρωι. Μα μην ανησυχεις, δεν θα μεινεις χωρις παρεα. Βλεπεις η χαμηλη θερμοκρασια δεν ειναι κατι αποτρεπτικο για τα τσακαλια που ειναι γεματη η περιοχη. Βλεπεις οτι δεν σου ειπα ψεμματα οταν ανεφερα οτι θα εχεις μια εναλλακτικη λυση, εκει που αλλοι δεν ειχαν ποτε. Απλα πρεπει να επιλεξεις με ποιον τροπο θελεις να τελειωσει η ζωη σου.

Και πιστεψε με, δυσκολευομαι να διακρινω ποιος τροπος ειναι ο χειροτερος'.

                                                    =====================

Ακομα και την στιγμη που εφευγε, εγκαταλειποντας τον σε μια μοιρα που δεν ειχε διαλεξει ο ιδιος αλλα η μοιρα ειχε επιλεξει γι αυτον, δεν ειχε βγαλει λεξη. Ισως να ηταν απο κεινους που πιστευαν οτι ζωντας με το σπαθι θα πεθαιναν με το σπαθι, ενας ανοητος δηλαδη. Ισως να ειχε αντιληφθει εστω και την τελευταια στιγμη πριν πεθανει οτι υπαρχει ενα τελος γι ολους που δεν καθοριζεται παντα απο τον ιδιο. Ισως απλα το ειχε δεχτει σαν μια πραξη ισοροπιας σε οτι ειχε διαπραξει ο ιδιος τοσο καιρο. Οτι και να ηταν αφηνε τον ξενο παντελως αδιαφορο.Ηταν η πρωτη φορα που εκανε κατι, εξω απο τα δεδομενα του κυβου, εξω απο τις συντεταγμενες του.

Ηταν επισης η πρωτη φορα που συνειδητοποιουσε πως δεν ειχε καμια απολυτως βοηθεια απο τον κυβο και πως οτι συνεβη ηταν αποκλειστικα προιον δικης του επιλογης. Ισως να ειχε ανακαλυψει μια αδυναμια σ' αυτο το θεικο αντικειμενο, ισως να ειχε αποκαλυψει ομως την πραγματικη του δυναμη. Οτι και να ηταν, ο κυβος του Γιοντοκ εδωσε και παλι σημαδια ζωης καθως απομακρυνοταν απο το σημειο που ειχε αφησει δεμενο τον αντρα, συναισθανομενος πως αυτη η αδιαφορη για κεινον παρακαμψη ειχε ολοκληρωθει και επιτελους επεστρεφε στον αρχικο και μοναδικο του σκοπο.  

  

                            ΕΛΕΝΗ ΣΚ.

ΜΙΑ ΜΕΛΕΤΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ

Εβριζε ακομα οταν μπηκε στο σουπερ μαρκετ και κατευθυνθηκε προς την καβα. Απορουσε πως επετρεπαν σ' αυτους τους ανθρωπους να οδηγουν και μαλιστα με τετοιο επικινδυνο φορτιο. Αν τ' αντανακλαστικα της ηταν λιγο πιο αργα τωρα θα βρισκοταν κατω απο τις ροδες του. Ηταν τυχερη που ζουσε και το ηξερε. Διχως να σταματησει να μουρμουραει μεσα απο τα δοντια της αρπαξε δυο εξαπακα μπυρες και προχωρησε προς το ταμειο. Ακουσε το σουσουρο που επικρατουσε και αναστεναξε. Μα ακομα και στην ουρα επρεπε να τσακωνονται ?

Κοκκαλωσε βλεποντας τους τρεις μασκοφορους. Ο ενας ειχε το οπλο του κολλημενο στον κροταφο του ταμια, ο αλλος προσεχε οποιον προσπαθουσε να εισελθει στο καταστημα και ο τελευταιος προσεχε τους ελαχιστους πελατες που υπηρχαν ηδη μεσα. 

Αυτος ο τελευταιος ηταν που πανικοβληθηκε οταν την ειδε να κανει μια αποτομη κινηση. Εσκεμμενα η οχι, το οπλο εκπυρσοκροτησε. Ειδε την στιγμιαια λαμψη απο την καννη του οπλου και προλαβε ν' ανοιγοκλεισει τα ματια της καθως ανεμενε το μοιραιο.

Κλασματα του δευτερολεπτου μετα βρεθηκε σωριασμενη καταχαμα.  

                                               ==========================

Ενοιωσε ενα σουβλερο πονο στον αγκωνα της και προς στιγμην φοβηθηκε οτι τον ειχε σπασει. Εριξε μια ματια τριγυρω και της κοπηκε η ανασα. Βρισκοταν ξαπλωμενη πανω σε κατι που εμοιαζε με αμμο αλλα οι κοκκοι εφερναν περισσοτερο στην υφη σαν γρανιτενιος ζελες. Δοκιμασε να σηκωθει υπο την επηρρεια του σοκ και εκεινη ακριβως την στιγμη δεχτηκε το δευτερο και πιο ισχυρο. Στην θεα του πλασματος απο τον πανικο της εκανε ενα αδεξιο βημα προς τα πισω και σωριαστηκε φαρδια πλατια παλι στο παραξενο εδαφος. 

Ο πονος στον αγκωνα της επιδεινωθηκε ενω το κεφαλι της εβρισκε πανω σε κατι σκληρο και στερεο. Τα ματια της θολωσαν και προλαβε να δει φευγαλεα το πλασμα να κινειται προς το μερος της. Δοκιμασε να ουρλιαξει μα δεν ειχε καθολου δυναμη μεσα της. Ενστικτωδως σηκωσε το χερι της σε μια προσπαθεια να προφυλαχτει απο την επιθεση που ηταν σιγουρη πως ετοιμαζε η αγνωστη μορφη. Δεν εμαθε ποτε αν υπηρξε καποιο αποτελεσμα γιατι η σπλαχνικη κατασταση λιποθυμιας την κατελαβε και την αναισθητοποιησε. 

                                            ==========================

Ανοιξε τα ματια της και το πρωτο πραγμα που εκανε ηταν να προσπαθησει να καταλαβει που βρισκοταν. Ενοιωσε το κορμι της γυμνο κατω απο το απαλο κοκκινο φως που εξεπεμπε ενα ενεργειακο πεδιο που σχεδον την καλυπτε ολοκληρη. Ο πονος στον αγκωνα, που πλεον δεν υπηρχε, εκεινη η απαισια μορφη που ειχε αντικρυσει, η παραξενη αμμος που ειχε ξυπνησει αρχικα δεν υπηρχαν πουθενα. Ανασηκωθηκε απο κατι που εμοιαζε με κρεββατι μα στην ουσια ηταν απλως καποιο υλικο που επαιρνε το σχημα του κορμιου της κι εψαξε για τα ρουχα της. Τα βρηκε λιγο πιο περα κι ενοιωσε πολυ καλυτερα ντυμενη. Βρισκοταν στην διαδικασια εξερευνησης του δωματιου, αν μπορουσε αυτο που εμοιαζε πιοτερο με κυκλικο θαλαμο να ειναι δωματιο οταν ενοιωσε την παρουσια πισω της. Το αρχικο συναισθημα που ειχε αισθανθει επεστρεψε αλλα οχι τοσο εντονο. Εκανε ενα βημα προς τα πισω και συνεχιζε να κοιταει το ον.

Φαινοταν κατασκευασμενο απο το ιδιο υλικο πανω στο οποιο ειχε ξυπνησει, μονο ο χρωματισμος αλλαζε οπως και το σχημα η η μορφη του. Μια ζελεδοειδης προεκταση, κατι σαν χερι, της εκανε νοημα ν' ακολουθησει και υπακουσε διστακτικα.

                                                ==========================

Βρεθηκε συντομα σε κατι που εμοιαζε με τεραστια αιθουσα μολονοτι δεν ειχε ακριβη ορια αρχης και τελους. Αριστερα και δεξια, σε παραταξη, στεκονταν ενα σωρο απ' αυτα τ' απιστευτα οντα ενω στο βαθος, σαν καθισμενο πανω σε κατι αμορφο, ηταν ενα ακομα ον.

Η ζελεοειδης προεκταση της εκανε νοημα να σταματησει και για λιγο μια αμηχανη σιωπη ειχε πεσει στην αιθουσα. Το ον στο βαθος την εσπασε.

-'Μην φοβασαι' ειπε με μια φωνη γεματη τριξιματα, σαν κι αυτα που ακουγονται αν τριψεις σιγα και υπομονετικα μια φρυγανια. 'Κανεις εδω δεν προκειται να σου κανει κακο. Εισαι φιλοξενουμενη μας για οσο καιρο θα χρειαστει και θα ικανοποιησουμε ολες τις αναγκες σου'.

-'Ικανοποιηστε μου πρωτα αυτο' απαντησε η γυναικα ενω ταυτοχρονα εκανε δυο βηματα μπρος.

-'Ποιοι ειστε ? Που βρισκομαι ? Τι θελετε απο μενα ? Πως βρεθηκα εδω' ?

Για λιγο δεν μιλησε κανεις. Μετα το ον με την φωνη της θρυμματισμενης φρυγανιας μιλησε.

-'Εχεις απολυτο δικιο σε οτι ρωτας. Θα σου εξηγησω τα παντα' ειπε και αρχισε να μιλαει.

                                                =========================

-'Θα εχεις καταλαβει βεβαια πως δεν βρισκεσαι πια στον πλανητη σου. Ο πλανητης που εισαι αυτη τη στιγμη λεγεται Ζντακου και εμεις ειμαστε οι κατοικοι του, οι Βπλιγκ. Ειμαστε δισεκατομμυρια ετη φωτος, οπως τα ονομαζετε εσεις, μακρια απο την πατριδα σου, τη Γη. Ο λαος μου, εδω και αμετρητα χντεμρ, δικα σας χρονια, ζει ειρηνικα στον Ζντακου διχως να εχει δημιουργησει ποτε προβλημα σε κανεναν. Ομως εδω και παρα πολυ καιρο αντιμετωπιζουμε προβλημα με τους Κεολλ, κατοικους ενος μακρινου πλανητη, του Πολμπλ. Η επεκτατικη πολιτικη που ακολουθουν τους οδηγησε μεχρι εμας και παρα την θεληση μας μπλεξαμε σε διαμαχη μαζι τους. Ο μοναδικος τροπος για να επιβιωσουμε ηταν ν' αντισταθουμε και αυτο δεν ηταν καθολου δυσκολο δεδομενου οτι τεχνολογικα ειμαστε παρα πολυ μπροστα απο τους Κεολλ. Δυστυχως για μας αυτο ηταν κατι που το αντιληφθηκαν και οι ιδιοι και πριν αρκετο καιρο προχωρησαν σ' ενα σαμποταζ που πραγματικα μας αφησε ανυπερασπιστους'.

-'Τι εννοεις σαμποταζ' ρωτησε η γυναικα που φανηκε να δειχνει πια ενδιαφερον για την ιστορια.

-'Θα σου πω και θα καταλαβεις για ποιο λογο βρισκεσαι εδω, στον Ζντακου'.

                                                ==========================

-'Οπως ελεγα πριν απο αρκετο καιρο μια ομαδα διαστημοπλοιων των Κεολλ προσγειωθηκε στον πλανητη μας διχως να γινουν αντιληπτοι απο κανεναν. Αυτο που ηθελαν ηταν να σαμποταρουν τα ανυπερασπιστα κι αφυλακτα διαστημοπλοια μας ουτως ωστε να μην συναντησουν αντισταση οταν επιτεθουν'.

-'Θες να πεις οτι ειχατε τα διαστημοπλοια αφυλαχτα ενω βρισκοσασταν σε εμπολεμη περιοδο' ? ρωτησε η γυναικα απορωντας για την αφελεια των Βπλιγκ.

-'Ο λαος μου δεν εχει πολεμησει απο τοτε που το συμπαν αναγεννηθηκε για πεντακοσιοστη φορα' εκανε η φωνη με το τριξιμο. 'Τα διαστημοπλοια μας ηταν στην ουσια εξερευνητικα, απλα μετατρεπονταν σε πολεμικα με ελαχιστες μετατροπες, κατι που δεν μας χρειαστηκε ποτε.

Η ουσια ειναι πως οι Κεολλ κατορθωσαν αυτο που ηθελαν. Αυτη τη στιγμη ουτε ενα απο τα διαστημοπλοια μας δεν μπορει να λειτουργησει'.

-'Κι απο μενα τι θελετε' ? ρωτησε η γυναικα. 'Να κερδισω μονη μου αυτον τον πολεμο' ?

-'Αυτο ακριβως σου ζηταμε' ειπε η φωνη. 'Και ξερουμε πως μπορεις να το κανεις'. 
                                            =========================
-'Ειστε τρελλοι ολοι σας' απαντησε η γυναικα. 'Κι ακομα δεν απαντησατε σε ολες τις ερωτησεις που σας εκανα'.
-'Η τηλεμεταφορα ειναι κατι το αστειο για μας, οσο ακατορθωτο και δυσκολο φαινεται σε σας. Σε τραβηξαμε εδω και μαλιστα σε μια στιγμη πολυ κρισιμη για σενα. Αν δεν κανω λαθος αν ειχαμε αργησει εστω κι ενα δευτερολεπτο τωρα δεν θα ησουν ζωντανη' ειπε η φωνη.
Αμεσως η σκηνη στο σουπερ μαρκετ περασε αστραπιαια απο το μυαλο της. Ειχε ενα δικιο σ' αυτο που υποστηριζε. Λιγο ακομα και θα ηταν νεκρη απο τη σφαιρα του ληστη. Μπορει να ενοιωθε πως βρισκοταν σ' ενα τρελλοκομειο, αυτο ομως δεν αλλαζε το γεγονος πως ζουσε ακομα. Ισως τους το χρωστουσε να τους ακουσει μεχρι τελους.
-'Δεν βλεπω με ποιο τροπο θα μπορουσα εγω ποτε να σας βοηθησω σ' εναν τετοιο πολεμο. Μια απλη σχεδιαστρια πολεμικων σκαφων ειμαι, ουτε μαχητης, ουτε στρατηγικες γνωσεις εχω. Σε τι θα μπορουσα να σας φανω χρησιμη' ? ρωτησε με εκδηλη την απορια στη φωνη της.
-'Μπορει να σου φαινεται απιστευτο αλλα εισαι ακριβως αυτη που χρειαζομαστε' ειπε σχεδον με παθος η φωνη. Ασε με να σου εξηγησω και θα καταλαβεις'.
                                             ===========================
-'Αυτη τη στιγμη οι Κεολλ πιστευουν οτι με μια μικρας εμβελειας εισβολη θα μας νικησουν αφου θεωρητικα δεν εχουμε κανενα τροπο αμυνας. Ετσι τους περιμενουμε απο στιγμη σε στιγμη να κανουν την κινηση τους. Ομως δεν ειμαστε τελειως ανυπερασπιστοι απεναντι τους'.
Με μια κινηση της ζελεδοειδους προεκτασης εμφανισε στο χωρο ενα ολογραμμα.
-'Το γνωριζεις αυτο' ? ρωτησε.
-'Να με παρει ο διαολος' μουρμουρισε μεσα απο τα δοντια της. -'Ενα ΒΟΤΖ 312. Θελεις να πεις οτι το εχετε καπου εδω ολοκληρωμενο' ? ρωτησε.
-'Εχουμε ενα σωρο απο δαυτα στα μουσεια μας' απαντησε το ον. 'Το θεμα ειναι πως επειδη ειναι τοσο παλια κανεις δεν γνωριζει ακριβως την λειτουργια τους και τον χειρισμο τους. Γι αυτο σε χρειαζομαστε. Δουλεψες στον σχεδιασμο και την κατασκευη τους, θελουμε να μας μαθεις την χρηση τους. Οι Κεολλ δεν περιμενουν οτι θα εχουμε κατι ν' αντισταθουμε, θα μας επιτεθουν αλαζονικα με μικρη δυναμη και αν καταφερουμε και τους αναχαιτισουμε θα το σκεφτουν πολυ να ξαναδοκιμασουν. Εξ' αλλου μεχρι τοτε θα εχουμε κατασκευασει καινουρια διαστημοπλοια και θα ειμαστε πανετοιμοι. Λοιπον ? Θα μας βοηθησεις' ? 
                                                             =========================
Επι δυο ολοκληρους μηνες δεν εκανε κατι αλλο απο το να τους δειχνει τις λειτουργιες του ΒΟΤΖ 312. Τους εξηγησε τον χειρισμο του, το οπλοστασιο του, ολες του τις δυνατοτητες. Δεν ειχαν και λιγα απο δαυτα, ετσι σε λιγοτερο απο 60 μερες ειχε εκπαιδευσει ενα μικρο στρατο πανω σε μια τεχνολογια που τους ηταν παντελως ξενη. Σχεδον στεναχωρηθηκε οταν το ον της ζητησε να συναντηθουν ξανα. Ηθελε να την ευχαριστησει για ολα οσα ειχε κανει γι αυτους, οτι ποτε δεν θα την ξεχναγαν και οτι ηλπιζαν να κερδισουν τον πολεμο χαρη σ' αυτην. Αυτο που της εκανε μεγαλυτερη εντυπωση ηταν η τελευταια του φραση πριν την εναρξη διαδικασιας για την επιστροφη της και ξαφνικα ενοιωσε απεραντη ευγνωμοσυνη γι αυτον τον αγνωστο λαο.
-'Κανονικα πρεπει να σ' επιστρεψω ακριβως στο χρονικο σημειο απ' οπου σε πηραμε. Καταλαβαινω ομως πως αυτο θα ηταν μοιραιο για σενα αφου την δεδομενη στιγμη απειχες κλασματα του δευτερολεπτου απο το θανατο. Ετσι θα σε ρωτησω αν θελεις να σε παω πισω χρονικα πριν το συμβαν η μετα, κατι που για την τεχνολογια μας ειναι εφικτο'.
Δεν σκεφτηκε σχεδον καθολου οταν εδωσε την απαντηση της. Ηξερε τι επρεπε να γινει. 
                                                   ========================
Φυσικα πιο πριν. Ακομα και να πηγαινε πιο μπροστα στο χρονο παλι μεσα στο σουπερ μαρκετ θα ηταν. Ακομα κι αν δεν εμφανιζοταν αποτομα απεναντι στον ληστη που την ειχε πυροβολησει παλι δεν μπορουσε να ειναι σιγουρη για την εξελιξη. Ποιος της ελεγε οτι μεσα σ' ενα παροξυσμο δεν σκοτωναν ολους τους πελατες για να εξαφανισουν τους μαρτυρες ? Οχι, ηταν ακρως ριψοκινδυνο κατι τετοιο. Μονο πισω ηταν σιγουρη. Το μονο που ειχε να κανει ηταν να μην μπει ποτε μεσα στο σουπερ μαρκετ. Τοσο απλα. Σταθηκε για μια στιγμη να σταθμισει την τελικη της αποφαση και χαμογελασε αχνα σκεπτομενη ποσο σωστα το ειχε χειριστει.
Ακουσε το στριγγλισμα απο το φρεναρισμα πισω της και γυρισε να δει. Ο οδηγος του βυτιοφορου στην προσπαθεια του να την αποφυγει εκοψε αποτομα το τιμονι αριστερα. Το βαρυ οχημα εκανε μερικα μετρα και μετα ντεραπαρισε. Συρθηκε στο δρομο, τον διεσχισε καθετα και επεσε με ολο το βαρος και την δυναμη του σ' ενα αλλο παρκαρισμενο φορτηγο.
Ειχε μεινει παγωμενη να παρακολουθει την τρελλη πορεια του βυτιοφορου μ' ενα μυαλο αδειο απο σκεψεις. Τα ματια της ανοιγοκλεισαν επανειλημμενα την στιγμη της θηριωδους εκρηξης.
Ενοιωσε στην αρχη ενα ωστικο κυμα να την χτυπαει, μετα μια απαλη, γλυκια ζεστη να την τυλιγει και υστερα εξαερωθηκε μεσα σε μια κολαση φωτιας.

                                                       ΤΕΛΟΣ