ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 104

Ειχε χασει καθε αισθηση του χρονου κι ας ηξερε πως το μονο που δεν ειχε να σπαταλησει ηταν αυτος. Ο κυβος τον ειχε φερει στην διασταση της Αιναρ και του Φεχαρ μα δεν μπορουσε να τον βοηθησει περαιτερω. Ολα τα αλλα επρεπε να τα κανει μονος. Και το μονο που ειχε καταφερει μεχρι στιγμης ηταν να παρακολουθει το ζευγαρι απο μακρια ακινητος, παγωμενος λες στην θεση του, ενω ο χρονος διπλα του στερευε συνεχως. Οτι ηταν να γινει επρεπε να συμβει σημερα η το αργοτερο την επομενη. Αυτο ηταν το περιθωριο του. Αν δεν εκανε τιποτα ολα θα ηταν ματαια. Αν το αφηνε για την επομενη ηξερε πως ισοροπουσε σε τεντωμενο σχοινι, ακροβατουσε στην κοψη του ξυραφιου. Αν δεν τα καταφερνε θα ηταν το τελος. Ενα τελος αδοξο μετα απο τοσες προσπαθειες χιλιαδων ετων. Οχι, επρεπε να γινει σημερα. Αρκει καποια στιγμη να εβρισκε το κουραγιο και την δυναμη να κανει κατι. Προς το παρον παρεμενε απλος παρατηρητης. Οσο και να πιεζε τον εαυτο του, οσες εντολες και να εδινε ο εγκεφαλος του, τα ποδια του πεισματικα αρνιοταν να υπακουσουν. Προσπαθησε ξανα.
                    ===========================
Συνειδητοποιησε το που ακριβως βρισκοταν μονο οταν αντιληφθηκε πως ο χαιρετισμος ηταν γι αυτον. Διχως να εχει συναισθηση, ειχε κατορθωσει να βαδισει την αποσταση που τον χωριζε απο το ζευγαρι και τωρα επρεπε ν' ανταποδωσει την ευγενικη χειρονομια τους.
-'Πρεπει να ειστε αυτος για τον οποιο μας μιλησε ο κ. Μιλλερ' ειπε με κελαρυστη, καθαρια φωνη η γυναικα κανοντας τον χασει ακομα λιγο απο την αυτοσυγκεντωση που πασχιζε ν' αποκτησει 'η κανω λαθος' ? προσθεσε.
-'Οχι, δεν κανετε λαθος' ηταν η πλεον εντυπωσιακη απαντηση που ανεβλυσε στο μυαλο του.
-'Καταλαβαινω πως ολα αυτα ειναι αρκετα ξενα για σας' ανελαβε να προχωρησει τη συζητηση αυτος που ηταν ολοιδιος ο πιστος του υπηρετης, ο Φεχαρ. 'Για μας ειναι απλη ρουτινα'.
Ειδε την εκφραση αποριας στο προσωπο του ξενου και βιαστηκε να συνεχισει.
-'Επιτρεψτε μου να σας εξηγησω' ειπε κι ενα γνησιο, φιλικο χαμογελο στολισε το προσωπο του. 'Ειναι παρα πολυ απλο και κατι μου λεει πως θα καταλαβετε αμεσως'.
                ================================
Ειχε δικιο. Το πλεονεκτημα του, οι συσσωρευμενες γνωσεις του δηλαδη πανω σε θεματα που οι θνητοι ουτε να διανοηθουν μπορουσαν, τον βοηθησαν να αντιληφθει σχετικα ευκολα ολα οσα πολυ επεξηγηματικα κι αναλυτικα του μετεφερε ο αντρας.  Ολα οσα ακουγε τον ειχαν συνεπαρει σε τετοιο βαθμο που, εστω και στιγμιαια, ειχε ξεχασει τον πραγματικο λογο για τον οποιο βρισκοταν εκει. Του αρεσε ακομα και ο τροπος με τον οποιον συμπληρωναν ο ενας τον αλλο οση ωρα του εξηγουσαν φθανοντας τον σε σημειο σχεδον να τους θαυμασει. Αν οι ερωτησεις που εκανε ηταν απλοικες οι απαντησεις που λαμβανε ηταν του αυτου επιπεδου. Αν ζητουσε να μαθει κατι που απαιτουσε πολυπλοκοτητα φροντιζαν μ' ενα τελεια συνδυαστικο τροπο να του δωσουν να το καταλαβει απαλειφοντας καθε απορια. Αν καποιος τους παρακολουθουσε απο μακρια το μονο που θα διεκρινε ηταν τρεις περιπατητες σ' ενα ολανθισμενο, ηλιολουστο τοπιο που εκαναν την βολτα τους κουβεντιαζοντας κι ανταλασσοντας αποψεις. Για λιγο, ο πραγματικος σκοπος αυτης της συναντησης ειχε απομακρυνθει και ξεχαστει σαν να μην ειχε υπαρξει ποτε.
                  ===============================
Η θεωρια των τεμνομενων συμπαντων ηταν μια τετριμμενη πραγματικοτητα σ' εκεινο το μερος. Η προχωρημενη τους τεχνολογια οχι μονο τους ειχε δωσει την δυνατοτητα να πιστοποιησουν την υπαρξη τους μα τους παρειχε και τα καταλληλα εργαλεια για να τ' αξιοποιησουν, κατι που στο δικο του κοσμο δεν υπηρχε καν σαν αιρετικη η φαντασιοκαλπαζουσα θεωρια. Η υπαρξη και κινηση τοσων αλλων κοσμων εκτος του δικου τους ηταν ενα γεγονος που αναποφευκτα σε διαφορες χρονικες στιγμες εβρισκε καποια κομματια αυτων των κοσμων να υφιστανται σε ταυτοχρονη παρουσια. Το πιο σημαντικο ηταν τα μεγεθη των τμηματων που συνυπηρχαν αλλα και ο χρονος που θα διαρκουσε αυτη η συνυπαρξη. Κι αυτο γιατι ναι μεν η τεχνολογια τους μπορουσε να τους πληροφορησει για το ποτε θα βρισκονταν στην κατασταση τεμνομενων συμπαντων αλλα δεν μπορουσε να τους παρεχει δυο σημαντικοτατες αλλες πληροφοριες. Ποιο κομματι του κοσμου τους θα ηταν αυτο που θα βρισκοταν σε ταυτοχρονη συναπαρξη μ' ενα αλλο συμπαν και ποσος ηταν ο χρονος που θα διαρκουσε κατι τετοιο.
                     ==========================
Ετσι υπηρχαν πολλες φορες που αυτη η συνυπαρξη περνουσε ανεκμεταλλευτη, ειτε γιατι ο χρονος για οτιδηποτε ηταν ελαχιστος ειτε γιατι τα σημεια που τεμνονταν ηταν αδιαφορα. Ο Φεχαρ του ειπε ενα τετοιο περιστατικο που για δυο ολοκληρες βδομαδες ο κοσμος τους ειχε βρεθει σε θεση τεμνομενων συμπαντων μ' εναν αλλο κοσμο αλλα ουσιαστικα χωρις αντικρισμα αφου τα σημεια που ειχαν βεθει κοινα ηταν καποια τμηματα των ωκεανων τους. Μολονοτι δεν ηταν οτι πιο αστειο ειχε ακουσει στη ζωη του για εναν αγνωστο λογο επιασε τον εαυτο του να γελα τρανταχτα. Ισως ηταν ενας τροπος ν' απομακρυνει ακομα περισσοτερο τον λογο για τον οποιο βρισκοταν εκει στην πραγματικοτητα, ισως ειχε αναγκη απλα να γελασει λιγο. Συνεχισε να παρακολουθει μ' ενδιαφερον αυτα που του ελεγαν οι συνομιλητες του διακοπτοντας ενιοτε για να ρωτησει η να ζητησει καποια επεξηγηση. Ενοιωθε πως σταδιακα η κουβεντα εφευγε απο το γενικο πλαισιο που την ειχαν τοποθετησει και βαδιζε ολοταχως προς κατι εφιαλτικα συγκεκριμενο, την δικη του παρουσια σ' αυτον τον αγνωστο κοσμο. 
               ================================
-'Δυστυχως η τεχνολογια ακομα και σε μας εχει δυο οψεις. Για καθε τι που κερδιζεις πρεπει να χασεις κατι. Δεν εχει νοημα να σας εξηγησω τι εχουμε κερδισει, τα περισσοτερα θα ηταν ακαταλαβιστικα και φοβαμαι αδιαφορα. Μπορω να σας πω ομως κατι που εχουμε απωλεσει αναμεσα σε πολλα αλλα. Τα βιβλια' ειπε η Αιναρ και εκανε μια μικρη παυση.
-'Δεν καταλαβαινω' εκανε ο ξενος με γνησια απορια. 'Και τι διαβαζετε' ?
-'Τιποτα' συνεχισε ο Φεχαρ. 'Η αναγνωση, τα βιβλια εχουν εδω και καιρο καταστει μια απλη, αχνη αναμνηση και τιποτα περισσοτερο'.
-'Αυτο ειναι πραγματι εντυπωσιακο' εκανε ο ξενος. 'Μα γιατι' ?
-'Γιατι δεν εχουν να πουν κατι πια' απαντησε μ' ενα τονο μελαγχολιας στη φωνη η Αιναρ. 'Καταλαβαινω πως ακουγεται αυτο μα η εξηγηση ειναι πολυ πιο απλη απ' οτι φανταζεστε'.
Προς στιγμην η σκεψη του ξενου φτερουγισε στον γερο απο την ερημο Ινζεμ. Ηταν σιγουρος πως γνωριζε ολα αυτα που εκεινος μολις μαθαινε. Στραφηκε ξανα προς το ζευγαρι.
                  ==============================
-'Οσα βιβλια αναφερονταν η στηριζονταν σε παλιους μυθους, θρυλους η γεγονοτα εχασαν την αξια και την λαμψη τους αφου χαρη στην τεχνολογια γνωριζουμε τα παντα για την ιστορια μας, μεχρι και το παραμικρο γεγονος. Οποιος δοκιμαζε να γραψει στηριγμενος σε αρχαιες δοξασιες αντιμετωπιζοταν με αδιαφορια αφου θεωρουνταν η ιστορικος παραχαρακτης η κοινος ψευτης. Οσοι απο την αλλη μερια εγραφαν για θεματα καθημερινοτητας απαξιωθηκαν αμεσα αφου θεωρητικα τιποτα δεν ειχαν να πουν που να μην ηταν ηδη γνωστο. Τελος οσοι δοκιμασαν να εκμεταλλευτουν τον χωρο της φαντασιας και του μελλοντος γρηγορα διαπιστωσαν πως η τεχνολογια τους ειχε ηδη θεσει στο περιθωριο αφου σχεδον τιποτα δεν ηταν ακατορθωτο πλεον. Και καπως ετσι τα βιβλια αρχικα ατονησαν και σταδιακα εξαλειφθησαν απο τον κοσμο μας' ολοκληρωσε η Αιναρ αφηνοντας προσωρινα τον ξενο εμβροντητο.
-'Θεατρικα εργα, ποιηματα, δοκιμια, αυτοβιογραφιες, τοσες αλλες κατηγοριες' εκανε ο ξενος 'τιποτα δεν κατορθωσε να κεντρισει το ενδιαφερον και να παραμεινει ζωντανο' ? 
                   =============================
-'Καταλαβαινετε τωρα' ειπε ο Φεχαρ αντι απαντησεως, 'την αντιδραση μας οταν ο κ. Μιλλερ μας ειπε πως θα μας φερει σ'επαφη με τον ιδιοκτητη του εκδοτικου οικου που θα μας προμηθευε μ' αυτο που διακαως και οι δυο επιθυμουμε. Θελαμε να σας συναντησουμε απο κοντα για να σας ευχαριστησουμε. Χαρη στον κ. Μιλλερ αποκτησαμε απο ενα αντιτυπο απο καθε βιβλιο που εχετε ποτε εκδωσει. Τον κ. Μιλλερ τον εχουμε ηδη ευχαριστησει επανειλημμενα μα εκμεταλλευομενοι το γεγονος πως δεν θα παραμεινουμε σε τεμνουσα κατασταση με τον κοσμο σας για πολυ ακομη του ζητησαμε αν ηταν εφικτο να σας συναντησουμε και να σας εκφρασουμε την ευγνωμοσυνη μας απο κοντα. Κι εστω κι οριακα, μιας κι απο αυριο οι κοσμοι μας θα παψουν να συμπιπτουν, μας δινεται η δυνατοτητα να το πραξουμε' προσθεσε.
Τα τελευταια λογια ουτε που τ' ακουσε. Ξαφνικα ολα τα κομματια του παζλ ειχαν μπει στην θεση τους κι απεναντι του εστεκε παγωμενη, ψυχρη και κυνικη η συνολικη εικονα. Αν ειχε μπροστα του τον γερο θα τον σκοτωνε με τα ιδια του τα χερια. Ομως δεν γνωριζε καν που ηταν.
                  ================================
Ενα ουρλιαχτο σε μεγεθος κεφαλιου καρφιτσας γεννηθηκε σε μια σκοτεινη, απομερη γωνια του εγκεφαλου του και χρησιμοποιωντας την τεχνικη της χιονοστιβαδας γιγαντωσε σε δευτερολεπτα παρασερνοντας οτι εβρισκε μπροστα του. Η λογικη καταπνιγηκε σ' ενα κυκεωνα μαυρης οργης κι ανειπωτου θυμου παραχωρωντας την θεση της σ' ενα τυφλο κυμα μισους και το μονο που τον ενοιαζε πια ηταν να τελειωνει το συντομοτερο δυνατον απο κει για να συναντηθει το συντομοτερο δυνατον με τον γερο. Ουτε ψιθυρος δεν βγηκε προς τα εξω. Ολη η παρανοια ανακυκλωθηκε στα εσωτερικα τοιχωματα του μυαλου του καταλαμβανοντας κι οριζοντας πια τις κινησεις του. Ποτε δεν καταλαβε πως τα δυο στιλετα βρεθηκαν στα χερια του, ποτε δεν συνειδητοποιησε ποια ηταν η στιγμη που τα εστρεψε πανω στον Φεχαρ μπηγοντας τα ταυτοχρονα στο μερος της καρδιας. Παρακολουθησε στιγμιαια το κορμι του νεκρου να πεφτει απαλα προς τα πισω και προλαβε να δει το βλεμμα εκπληξης και αποριας που ειχε σχηματιστει στο προσωπο του. Οτι τον ειχε κυριευσει τον εκανε να στραφει προς την Αιναρ.
                ================================
Δεν αντεδρασε καθολου ακομα κι οταν την επιασε απο το χερι και την τραβηξε κοντα του. Παρεμεινε αφυσικα απαθης ακομα κι οταν τον ακουσε να μιλαει και τα λογια του εμοιαζαν ακαταλαβιστικα εχοντας προφανως νοημα μονο για τον ιδιο.
-'Δεν εισαι αυτη' τον ακουσε να μουρμουριζει 'ποτε δεν θα γινεις αυτη ακομα κι αν εισαι ιδια. Εκεινη με περιμενει, το ξερει πως θα γυρισω και ο μονος τροπος για να συμβει αυτο ειναι να κανω αυτο που πρεπει. Ξερεις τι πρεπει να γινει, ετσι δεν ειναι' ?
Δεν του απαντησε. Μεσα της ηξερε πως δεν υπηρχε κανενας απολυτως λογος. Στεκονταν στο χειλος του γκρεμου ενω η θαλασσα που ξαπλωνε νωχελικα το κορμι της στις ακρες του βραχου αδιαφορουσε για οτι συνεβαινε μερικες εκατονταδες μετρα πιο πανω.
Εσκυψε αποτομα και την φιλησε κι αμεσως μετα της ψιθυρισε στο αυτι.
-'Συγχωρεσε με'.
Την τραβηξε ακομα πιο πολυ πανω του και βουτηξε μαζι της στο κενο που χαμογελουσε σαρδονια.  




      

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ





                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 103








-'Και φυσικα για οποιοδηποτε προβλημα ενδεχεται να εμφανιστει δεν υπαρχει κανενας λογος ανησυχιας. Ειμαι σιγουρη πως θα βρεθει λυση σε οτι κι αν προκυψει'.
Ο Κερτ Κοπολα υποψιαστηκε πως μ' αυτην την φραση η Σερυλ Λαντις ειχε κλεισει τα λεγομενα της μετα απο σχεδον ενα τεταρτο συνεχους μονολογου που ο Κερτ διεκοπτε σποραδικα ειτε κουνωντας απλα το κεφαλι του ειτε απαντωντας μ' ενα ξερο 'ναι'. Το ζητημα ηταν πως δεν ειχε την παραμικρη ιδεα για το τι πραγμα του μιλουσε η δημαρχος αφου το μυαλο του ταξιδευε αλλου. Το μονο που ειχε καταλαβει, κι αυτο ουσιαστικα απο τα συμφραζομενα, ηταν πως η δημαρχος ηταν διατεθειμενη να κανει οτι περνουσε απο το χερι της για να τον διευκολυνει αν αποφασιζε πως ηταν διατεθειμενος να προβει σε οποιαδηποτε πραξη επενδυσης στο Φορτ Σεβερν αρκει να χρεωνοταν η ιδια την επιτυχια μιας τετοιας πραξης. 
Και τωρα, καθισμενη στο γραφειο της απεναντι του, περιμενε με ανυπομονησια την απαντηση του σε ολα αυτα που του ειχε προτεινει και ο Κερτ ουτε καν ειχε ακουσει.
                 =================================
-'Ολα αυτα ειναι ακρως ενδιαφεροντα' ξεκινησε ο Κερτ σε μια αποπειρα γενικολογιας 'μα καταλαβαινεις πως δεν παιρνω τις αποφασεις μονος μου. Θα μεταφερω αυτολεξει οτι μου ανεφερες στον συνεταιρο μου και μετα θα πρεπει μαζι να κατασταλαξουμε σε καποιο συμπερασμα. Και μιλωντας γι αυτον, μηπως ετυχε να τον δεις καπου' ?
Η τελευταια φραση φανηκε να ξενιζει καπως την δημαρχο.
-'Γιατι, τον εχασες' ?
-'Ειναι λιγακι ιδιορρυθμος' απαντησε ο Κερτ προσπαθωντας να τα μπαλωσει. 'Και ποιος μεγαλοεπιχειρηματιας δεν ειναι εξ' αλλου' ? προσθεσε χαμογελωντας.
-'Δεν εχω ιδεα που μπορει να ειναι' απαντησε η Σερυλ. 'Ποτε νομιζεις πως θα εχεις μια απαντηση στην προταση μου' ? προσθεσε.
-'Το συντομοτερο δυνατον' ειπε ο Κερτ και ταυτοχρονα σηκωνοταν απο την καρεκλα του ετοιμος να φυγει 'το συντομοτερο δυνατον'.
                 =================================
Αν εξαιρουσε την συναντηση με την Αμπερ Λουκας οι αλλες δυο δεν τον ειχαν καν αγγιξει. Η δημαρχος κοιτουσε τον εαυτο της και το πως θα εδραιωνε ακομα περισσοτερο την θεση της ενω η Σιντυ Σπιλμπεργκ, το αμεσως προηγουμενο ραντεβου του, ειχε κινηθει στο ιδιο μηκος κυματος. Ηταν διατεθειμενη να κανει τα παντα αρκει να μπορουσε να εφευγε απο κεινο το 'νεκροταφειο ονειρων' οπως ειχε χαρακτηρισει το Φορτ Σεβερν. Δουλεια του ειχε ζητησει, οτι δουλεια να ηταν αρκει να εφευγε μακρια απο κεινη την κωμοπολη. Ο Κερτ ειχε κρατησει τα στοιχεια της μα δεν ειχε δεσμευτει για κατι περισσοτερο. Οσο και να καταλαβαινε την απελπισια της κοπελας δεν ηταν στον χαρακτηρα του να δινει υποσχεσεις που ενδεχομενως δεν θα μπορουσε να κρατησει. Το γεγονος πως και μονο που ο Κερτ δεν ειχε κλεισει καποια πορτα ηταν αρκετο για την κοπελα κι αυτο ηταν σχεδον ανακουφιστικο για τον Κερτ.
Αυτο που προειχε τωρα ηταν να βρει τον ξενο. Μ' ολα αυτα που συνεβαιναν κοντευε να λησμονησει για ποιον λογο ειχαν φτασει μεχρι εκει.
                  ==============================
Η Ευα Φιντσερ και η Σαρλοτ Λιουμετ κουνησαν, σε διαφορετικο χρονο η καθε μια, τα κεφαλια τους αρνητικα. Ειχαν να τον δουν σχεδον πριν την εναρξη της χθεσινης συναυλιας. Ο Κερτ αναζητησε βοηθεια σε δυο απανωτα ποτηρια ουισκι μα τα πραγματα δεν βελτιωσαν.
Σταθηκε στην μεση του δρομου προσπαθωντας να ταξινομησει τις σκεψεις του και να επιλεξει το επομενο βημα του. Πριν καποιες ωρες ετρωγε πρωινο στο εστιατοριο. Απο κεινη την στιγμη και μετα ειχε ανοιξει η γη και τον ειχε καταπιει. Θα επρεπε, κατω απο αλλες συνθηκες, ν' ανησυχει μα για καποιον περιεργο λογο αυτο δεν συνεβαινε. Προς στιγμην σκεφτηκε ν' απευθυνθει στον σεριφη μα λιγο ο τροπος που τους κοιτουσε, λιγο το οτι δεν ηθελε να δωσει αφορμη στον εκπροσωπο του νομου ν' αρχισει να ψαχνεται το απερριψε αμεσα.
Αποφασισε να επιστρεψει στο ξενοδοχειο μηπως τον εβρισκε εκει, πραγμα που δεν το πιστευε, και μετα θα εβρισκε τροπο να φτασει μεχρι το γκαραζ που ειχαν αφησει το αμαξι τους για να το παρει πισω. Με αυτοκινητο μπορουσε να καλυψει μεγαλυτερη εκταση απ' οτι με τα ποδια. 
                ==================================
Μια ατελειωτη σειρα απο μυρμηγκια που βρισκονταν χαλαρωμενα κατα μηκος της ραχοκοκκαλιας της Λεσλι Προγιας ξαφνικα αρχισαν μια ξεφρενη κουρσα πανω - κατω δημιουργωντας της ενα ριγος μολις εμφανιστηκαν αποτομα μπροστα της οι δυο αγνωστοι αντρες. Παραλληλα εδωσε μεγαλο αγωνα για να κρατησει την φωνη της σταθερη.
-'Καλημερα. Πως μπορω να σας βοηθησω' ?
Οι δυο αγνωστοι ξοδεψαν μερικα δευτερολεπτα κοιτωντας εξονυχιστικα το μερος.
-'Αν εχετε προβλημα με το αμαξι σας ειστε στο σωστο μερος' συνεχισε η Λεσλι σε μια αποπειρα να καθησυχασει τον ιδιο τον εαυτο της.
-'Αυτα ειναι ολα τ' αυτοκινητα που υπαρχουν εδω' ? ρωτησε ο ενας με μια ψυχρη, μεταλλικη φωνη που επεφερε μεγαλυτερη αναστατωση στα μυρμηγκια της πλατης της.
-'Ναι, δεν καταλαβαινω' εκανε η Λεσλι με την φωνη της να χανει αισθητα σε ενταση.
-'Θα καταλαβεις' ειπε ο αλλος αντρας και ο φοβος εγινε κατι υπαρκτο στην καρδια της Λεσλι.
              ================================
-'Χθες το βραδυ υπηρχε ενα αμαξι εδω που τωρα δεν το βλεπω' ειπε ο ενας απο τους δυο αντρες. 'Ειναι ακομα εδω η το πηρανε' ?
-'Δεν καταλαβαινω για τι πραγμα μιλας' απαντησε ασυναισθητα η Λεσλι. Ενοιωσε την ανασα της να κοβεται οταν ταχυδακτυλουργικα ο αλλος εβγαλε ενα περιστροφο και την σημαδεψε. Ο τριτος της παρεας ηταν παντα στην εξωπορτα ελεγχοντας τον χωρο.
-'Σε βοηθησα καθολου' ? ρωτησε αυτος που την σημαδευε.
-'Ασε το οπλο Ρευ' ειπε ο αλλος 'η κοπελα θα μας πει οτι θελουμε να μαθουμε. Αυτος που πηρε το αμαξι κατα που τραβηξε' ? συνεχισε απευθυνομενος πια στην Λεσλι.
Δεν υπηρχε κανενας απολυτως λογος για την Λεσλι να πει ψεμματα. Ουτε ηξερε τι διαφορες ειχαν μεταξυ τους, ουτε γνωστος της ηταν και συν τοις αλλοις ενα οπλο σημαδευε την καρδια της και κατι μεσα της της ελεγε πως αυτοι οι δυο ηταν ικανοι για ολα. Ολα συνηγορουσαν προς μια επιλογη και μονο. Να τους ελεγε οτι ηξερε και γρηγορα μαλιστα.
                ==============================
-'Δεν ηρθε κανενας να παρει καποιο αυτοκινητο σημερα' ακουσε τον εαυτο της να λεει κι εφριξε. 'Ειστε οι πρωτοι που πατατε σημερα το'.....
Η σφαιρα την βρηκε λιγο πιο πανω απο την καρδια και την πεταξε πισω πανω σε μια συστοιχια απο τενεκεδες. Το καψιμο ηταν ανυποφορο και της εφερε θολουρα στην οραση, μια θολουρα που δεν ηταν αρκετη για να κρυψει το προσωπο που ειχε σκυψει απο πανω της. Στο βαθος ο τριτος αντρας που φυλαγε σκοπια κινηθηκε κι αυτος προς τα μεσα.
-'Το επομενο ψεμα θα ειναι το τελευταιο σου' ειπε σφυριζοντας στ' αυτια της.
Δοκιμασε να μιλησει μα μονο ενας πιδακας αιματος βγηκε απο το στομα της. Αποπειραθηκε να κουνηθει μα ο πονος εγινε ακομα πιο ανυποφορος. Αισθανοταν απιστευτα βαρια.
-'Θα εχεις τους λογους σου που τους καλυπτεις' εκανε μονολογωντας αυτος που την ειχε πυροβολησει. 'Εχω κι εγω τους δικους μου' συμπληρωσε.
Η δευτερη σφαιρα της θρυμματισε το κεφαλι σκορπωντας παντου αιμα, κοκκαλα και σαρκα.
                  ==============================
-'Που να σε παρει ο διαβολος Ρευ' ειπε ο Ντεξτερ ξεσπωντας πανω σ' εναν τενεκε στελνοντας τον με μια κλωτσια να χτυπησει στον απεναντι τοιχο. 'Τι καταλαβες τωρα' ?
-'Δεν θα μιλαγε Ντεξ και το ξερεις' απαντησε ο Ρειμοντ Γου εξεταζοντας την κατασταση του οπλου του. 'Αδικα χαναμε τον καιρο μας'.
-'Και τι κανουμε τωρα ρε ψυχακια' ? ρωτησε ειρωνικα ο τριτος απο τ' αδελφια.
-Σπενς στ' ορκιζομαι αν τα ξαναπεις αυτο εγω'...εκανε με φωνη που ετρεμε ο Ρειμοντ ενω ανακλαστικα το οπλο του σημαδευε τον Σπενσερ.
-'Βουλωστε το και οι δυο' εκανε εξαλλος ο Ντεξτερ. 'Ηρθαμε εδω για ενα συγκεκριμενο λογο και μεχρι στιγμης δεν εχουμε κανει τιποτα. Λοιπον, εξαφανιζουμε το πτωμα, παιρνουμε ενα αλλο αυτοκινητο απο δω και κατεβαινουμε στην πολη. Σημερα κιολας πρεπει να τελειωνουμε μ' αυτην την ιστορια διαφορετικα ειναι σαν να περιμενουμε να μας πιασουν. Οπου και να κρυφτουν θα τους βρουμε, το χρωσταμε στον Τζορντι'.
                      ==========================
Διχως να υπαρχει κατι σαφες αρνητικο στην αναφορα της Λεισι Ντε Παλμα ο Γκρειαμ Χιλ ενοιωθε ολο και πιο εντονα πως κατι δεν πηγαινε καλα. Η βοηθος του δεν ειχε βρει πουθενα τον γερο - Μπαζ, ουτε το φορτηγακι του, οσον δε αφορουσε την κατασταση του σπιτιου κι εκει η αναφορα δεν ειχε κατι το επιληψιμο. Της ειχε δωσει εντολη να ριξει αλλη μια ματια κι αν δεν εβρισκε τιποτα να επεστρεφε. Στο μυαλο του τριγυρνουσε συνεχως κι αυτο που του ειχε επισημανει ο Νταρυλ Σκοτ σχετικα με την παραξενη εμφανιση του οχηματος του Μπαζ τις πρωτες πρωινες ωρες. Δεν ειχε κατι χειροπιαστο για να πατησει μα βαθια μεσα του ηξερε πως κατι συνεβαινε, κατι που φοβοταν πως θα τον αιφνιδιαζε.
Σε μικροτερο βαθμο το ιδιο ακριβως ενοιωθε και η βοηθος του. Ειχε φυγει απο την ιδιοκτησια του Μπαζ απρακτη και τωρα πηγαινε στο γκαραζ της Λεσλι. Ηταν μισοβυθισμενη στις σκεψεις της κι αυτος ηταν ο λογος που αργησε να επεξεργαστει ο εγκεφαλος της αυτο που μολις ειχε αντικρυσει. Πατησε αποτομα φρενο κι εκανε αναστροφη.
                    ========================
Ειχε μολις διασταυρωθει με το αυτοκινητο της Λεσλι. Κατω απο αλλες συνθηκες αυτο θα ηταν κατι φυσιολογικο, οταν ομως το συγκεκριμενο αμαξι δεν το οδηγουσε η ιδιοκτητρια αλλα τρεις αγνωστοι αυτο απο μονο του ηταν κατι περισσοτερο απο περιεργο. Ανεβασε τον αστυνομικο φαρο στην οροφη του αυτοκινητου της κι ανεπτυξε ταχυτητα προσπαθωντας να προλαβει το αυτοκινητο της Λεσλι που προπορευοταν. Εκανε σημα στον οδηγο να σταματησει.
Ο καθρεφτης στ' αριστερα της εσπασε σε δεκαδες μικρα κομματια ενω το αποτομο κοψιμο του τιμονιου προς τα δεξια κοντεψε να την βγαλει εκτος δρομου. Ειχε μολις επαναφερει το οχημα στο δρομο οταν η δευτερη σφαιρα θρυμματισε το παρμπριζ. Ο ανακλαστικος αποτομος ελιγμος δεν της αφησε περιθωριο. Το αυτοκινητο αναποδογυρισε παιρνοντας συνεχεις, σχεδον ομοιομορφες τουμπες μεχρι που σταματησε σαραβαλιασμενο με την οροφη στο δρομο και τις ροδες στον αερα. Η ζωνη την ειχε γλυτωσει απο τα χειροτερα μα το τρανταγμα ηταν τοσο δυνατο που την ειχε αφησει ημιλιποθυμη. Τωρα επρεπε ν' απεγκλωβιστει απο κει το συντομοτερο δυνατον. 

            MIXALIS PAPATHANASIOU





                ΣΥΝΘΕΣΗ ΘΑΝΑΤΟΥ









Αναψε ενα τσιγαρο, τυλιχτηκε ακομα περισσοτερο στην κουβερτα κι εκατσε στον μεγαλο καναπε που δεσποζε στο μπαλκονι του. Αφησε για λιγο την μοναδικη θεα της πολης που συντομα θα εχανε και τα τελευταια ψηγματα σκοτεινιας και μουνταμαρας με την ανατολη προ των πυλων να τον απορροφησουν μα συντομα το μυαλο του γυρισε σ' αυτο που τον βασανιζε. Ειχαν οντως συμβει αυτα τα πραγματα ? Πως μπορουσε να ειναι σιγουρος πως ολα αυτα δεν ηταν απλα ζωντανα αποκυηματα μιας καλπαζουσας και οργιωδους φαντασιας ? Δεν πρεπει να ειχαν περασει παρα λιγες ωρες απο την στιγμη που ειχε ζησει - η νομιζε πως ειχε - ολα εκεινα τ' απιστευτα γεγονοτα. Ηπιε μια γουλια απο τον τριτο καφε που ειχε ηδη φτιαξει εχοντας εναποθεσει εκει τις ελπιδες του για την διελευκανση αυτης της καταστασης. Κοντεψε να πιστεψει οτι ο καφες αντι να τον βοηθησει τον εσπρωχνε ακομα βαθυτερα στην συγχυση και την αβεβαιοτητα οταν η ακοη του τον πλανεψε κανοντας τον να πιστευει πως το ακουγε αμυδρα, καπου στο βαθος. Κουνησε το κεφαλι του και κοιταξε το φλυτζανι του καφε. Ο ηχος ηταν ακομα εκει. 
                   ============================
Αυτη η μελωδια τον ειχε εκνευρισει αφανταστα. Την ειχε ολη δομημενη μεσα στο μυαλο του, ετοιμη να μετατραπει σε νοτες αλλα καθε φορα που δοκιμαζε να το πραξει το αποτελεσμα ηταν επιεικως απογοητευτικο. Γεμισε ξανα το ποτηρι του με ουσκι και ξεφυσηξε.
-'Χαλαρωσε λιγο' ειπε στον εαυτο του. 'Με το ζορι δεν γινεται τιποτα'.
Μολις ειχε τελειωσει την φραση του οταν εγινε διακοπη ρευματος. Μεσα στο σκοταδι προσπαθησε να θυμηθει που ειχε αφησει τον αναπτηρα του και βριζοντας ασταματητα κινηθηκε προς την αλλη μερια του δωματιου. Πρεπει να ηταν καποιο πεταμενο στο πατωμα πουκαμισο αυτο που του εβαλε τρικλοποδια και σκονταψε. Το χτυπημα στο κεφαλι, μαλλον στην γωνια του τραπεζιου, ηταν αυτο που του εκοψε αποτομα το ακατασχετο υβρεολογιο. Το ηδη υπαρχον σκοταδι εγινε ξαφνικα ακομα πιο πυκνο κι αδιαπεραστο και μια φωνουλα στο βαθος του μυαλου του του ειπε να μην κουραζεται περαιτερω αφου θα λιποθυμουσε. 
Το φανηκε οτι σωστοτερο κι αφεθηκε στις προσταγες της φωνουλας.
                             ============================
Οταν εβλεπε κατι τετοιο στις ταινιες συνηθως γελαγε με την προχειροτητα η εντυπωσιαζοταν απο την εξαιρετικη δουλεια. Βλεποντας ομως αυτην την εικονα ζωντανη μπροστα του, την πρωτη αφου ειχε ανοιξει τα ματια του, τιποτα απο τα δυο δεν συνεβη. Ενας παγωμενος φοβος ανελαβε τα ηνια αφου βαθια μεσα του ηξερε πως οτι αντικρυζε δεν ηταν κινηματογραφικο εφε αλλα πραγματικοτητα. Το πλασμα αντιγυρισε την ματια του αλλα δεν εκανε απολυτως καμια κινηση. Καθε πληροφορια που προσθετε στον εγκεφαλο του του αυξανε τα επιπεδα τρομου που ειχε. Αυτο που αντικρυζε απεναντι του δεν ειχε καμια υλικη υποσταση, ηταν μια μεγαλη τουφα καπνου που εμοιαζε να προσπαθει αρκετα για να κρατησει ενα υποτυπωδες σχημα που να παρεπεμπε ελαφρα σε ανθρωπινο σωμα. Ξαφνικα μια αποληξη του καπνου φανηκε να του κανει σημα να τον ακολουθησει. Ενεργωντας κοντρα σε καθε λογικη υπακουσε. Ειδε τον καπνο να περναει μεσα απο τον διαφανο κενο που υπηρχε αναμεσα τους και να χανεται. Επραξε το ιδιο διχως να εχει ουσιαστικη συναισθηση του τι εκανε.
                    ===========================
Η αλλη μερια του διαφανου κενου ηταν ακομα πιο εντυπωσιακη, ακομα πιο τρομακτικη. Πανω απο επτα αλλοι καπνοι υπηρχαν εκει, συμπλεκονταν μεταξυ τους αλλα με καποιο ανεξηγητο τροπο ποτε δεν χανονταν ο ενας μεσα στον αλλο. Διχως να εχει μιλησει κανεις ακουσε λογια.
-'Νταρεν Μορασκι καλως ηρθες στον Γκρεντον. Δεν εχεις τιποτα να φοβασαι. Καταλαβαινω την εκπληξη και την απορια σου μα ολα θα σου εξηγηθουν αμεσως'.
Σκεφτηκε πως το χτυπημα στο τραπεζι ηταν πιο σοβαρο απ' οτι νομιζε αλλα οι παρενεργειες αυτου του χτυπηματος ηταν εξωφρενικες κι απιστευτες. Τι του ειχε συμβει ?
-'Οχι' ακουσε παλι λογια απο τους αμιλητους καπνους 'το χτυπημα δεν εχει καμια σχεση μ' οτι βιωνεις τωρα. Η διακοπη ρευματος στο σπιτι σου ηταν προιον δικο μας, εμεις στον Γκρεντον δεν μπορουμε να λειτουργησουμε στο φως. Την στιγμη που σκονταφτες κι επεφτες ειχαμε ηδη δρομολογησει την μεταφορα σου εδω, στον πλανητη μας'.
-'Ποιοι ειστε' ? επιασε τον εαυτο του να λεει. 'Τι θελετε απο μενα ? Για ποιο λογο ειμαι εδω' ?
                    ===========================
-'Πιστεψε μας πως δεν θελουμε το κακο σου και ασε με να σου εξηγησω' ακουστηκε και παλι η αηχη φωνη. 'Οπως σου ειπα βρισκεσαι στον Γκρεντον, εναν πλανητη που σιγουρα τ' ονομα του σου ειναι αγνωστο. Εμεις, οι κατοικοι του Γκρεντον ειμαστε θεματοφυλακες ενος τεραστιου τμηματος του συμπαντος. Λεγοντας θεματοφυλακες εννοω πως ειμαστε υπευθυνοι για οτι συμβαινει σ' αυτο το τμημα. Καταγραφουμε οτι συμβαινει στους κοσμους που υπαγονται σε μας, ελεγχουμε και μελεταμε συμπεριφορες των πληθυσμων, επεμβαινουμε σπανιως σε αλλους πολιτισμους, παντα διακριτικα και μονο οταν υπαρχει αναγκη και σε γενικες γραμμες φροντιζουμε ολα να κυλανε ομαλα. Μεσα στα καθηκοντα μας επισης ειναι και η αντιμετωπιση, προληψη αν θες, καταστασεων που οδηγουν με απολυτη σιγουρια στην διαταραξη αυτης της υφισταμενης καταστασης η ακομα χειροτερα στην αλλοιωση της. Τοτε ειμαστε αναγκασμενοι να λαμβανουμε δραστικες αποφασεις διαφορετικα τα παντα θα βρεθουν σε ανεξελεγκτα μονοπατια. Μια τετοια αποφαση εχουμε λαβει σημερα και θελουμε την βοηθεια σου'. 
                    ==========================
-'Δεν καταλαβαινω τιποτα' εκανε ο Νταρεν. 'Βλεποντας ποσο μπροστα τεχνολογικα ειστε δεν αντιλαμβανομαι σε τι και πως θα μπορουσα εγω να σας βοηθησω'.
-'Απο τοτε που υπαρχει ο Γκρεντον οι κατοικοι της ηταν παντα φιλησυχοι και ερηνικοι. Εχουμε ξεχασει τις εννοιες βια, πολεμο, ανταγωνισμο η ακομα κι απλης αντιπαραθεσης. Παντα φροντιζαμε να δινουμε λυσεις με ηπιους, πολιτισμενους τροπους χωρις ποτε να χρειαστει να καταφυγουμε σε διαφορετικες μεθοδους. Κι αυτο γιατι ποτε μεχρι σημερα δεν ειχαμε ν' αντιμετωπισουμε αυτο που συμβαινει τωρα και μας εξαναγκαζει να ζητησουμε την βοηθεια σου' απαντησε η αορατη φωνη.
-'Εξακολουθω να μην καταλαβαινω' εκανε ο Νταρεν κουνωντας το κεφαλι του ενω δεν ειχε σταματησει δευτερολεπτο να επεξεργαζεται ολα οσα τον περιτριγυριζαν.
-'Θα προσπαθησω να γινω πιο σαφης' εκανε η φωνη. 'Κοιτα εδω'.
Ενας χαρτης καπνου εμφανιστηκε απο το πουθενα καταλαμβανοντας ενα τεραστιο τμημα του χωρου αφηνοντας τον Νταρεν εμβροντητο.
             ==============================
-'Αυτος ειναι ο Γκρεντον' ειπε η φωνη ενω ταυτοχρονα μια στηλη καπνου εδειχνε μια μικρη κουκιδα καπου στον μεσον του χαρτη. 'Ειμαστε υπευθυνοι σε οτι συμβαινει σ' ολο αυτο το τμημα' συνεχισε η φωνη ενω η στηλη κυκλωνε περιμετρικα ολο το εμβαδον του χαρτη. 'Το προβλημα μας ειναι αυτο' ειπε και ο Νταρεν ειδε την στηλη του καπνου να δειχνει μια αλλη κουκιδα πολυ μακρια απο το σημειο που ηταν ο Γκρεντον. 'Προκειται για εναν πλανητη που εδω και αμετρητα χρονια δεν ειχε δωσει αφορμη για οτιδηποτε παραταιρο. Βεβαια τα θεματα που αντιμετωπιζε ηταν παρα πολλα, τα λαθη που ειχαν διαπραχθει κατα την διαρκεια της εξελιξης αμετρητα, ομως ηταν ζητηματα που αφορουσαν αποκλειστικα και μονο τους κατοικους του πλανητη. Εδω και καμποσα ομως χρονια εχουν αναπτυξει μια πρωτογονη μεν ακομα, μα ικανη δυνατοτητα επεκτασης κι εξερευνησης κοντινων διαστημικων προορισμων. Η μοιρα του πλανητη τους μας ειναι αδιαφορη, ξερουμε πως αργα η γρηγορα θα καταφερουν ν' απαλειφουν απο τον συμπαντικο χαρτη. Δυστυχως δεν φαινεται να περιοριζονται μονο εκει'.
               ==============================
-'Δηλαδη' ? ρωτησε πια μ' ευλογη απορια στη φωνη ο Νταρεν.
-'Αυτος ο πλανητης πρεπει να καταστραφει' ειπε ξερα η φωνη. 'Δεν μπορουμε να επιτρεψουμε τα λαθη και τις αστοχιες τους να μεταφερθουν σε αλλους κοσμους γιατι τοτε τα παντα θ' αλλοιωθουν και τιποτα πια δεν θα λειτουργει ομαλα. Αμεσα υπαρχει σχεδιο επιθεσης στον εν λογω πλανητη με απωτερο σκοπο την ολικη εξαφανιση των κατοικων του. Ομως οπως σου ειπα εμεις ειμαστε αμαθητοι σε τετοιες καταστασεις και σε καμια περιπτωση δεν θελουμε να εχουμε απωλειες στον δικο μας τοπικο πληθυσμο εξ' αιτιας τους. Εισαι διακεκριμενος μουσικος και θα καταλαβεις τι ζηταμε απο σενα. Χρειαζομαστε ενα παιανα, μια συνθεση τοσο εντονη, τοσο δυνατη μα και τοσο επιθετικη που οταν κινηθουμε εναντια σ' αυτον το κοσμο να μηδενισουμε τοσο πολυ τις αντιστασεις τους που ολα να ληξουν γρηγορα και ομαλα'.
-'Δηλαδη μου ζητατε να σας γραψω ενα πολεμικο εμβατηριο' εκανε με απορια ο Νταρεν.
-'Ακριβως' ειπε η φωνη. 'Με ποιον τροπο μπορουμε να σε πεισουμε' ?
                   ==============================
Πειστηκε. Του εδειξαν τοσα πραγματα αναλυτικα που καταλαβε πως οντως δεν ηταν μια κινηση βαρβαροτητας η επεκτατικης πολιτικης αλλα μια κινηση για την σωστη ισορροπια του γνωστου συμπαντος. Ολα τα μηχανηματα που απαιτουνταν για μια τοσο μεγαλεπηβολη εργασια ηταν στην διαθεση του. Του πηρε τρεις μερες μεχρι να ολοκληρωσει την συνθεση. Οταν την ακουσαν εμειναν ενθουσιασμενοι. Ηταν οτι ακριβως ηθελαν. Τον ευχαριστησαν εκατονταδες φορες και μολονοτι δεν ειχε απολυτως συμβιβαστει με την ιδεα πως μια δικη του μουσικη δημιουργια θα χρησιμοποιουνταν για τετοιο σκοπο η αισθηση πως αυτο ηταν το πιο σωστο που μπορουσε να γινει κερδιζε συνεχως εδαφος. Προλαβε να δει λιγα πραγματα απο την ζωη των κατοικων του Γκρεντον κι αυτο του αυξησε την αισθηση της ορθοτητας της πραξης του.
Εντελως ξαφνικα, απροειδοποιητα, οπως ακριβως ειχε εμφανιστει σ' αυτον το παραξενο πλανητη ετσι τον εγκατελειψε. Μια διακοπη στο ρευμα η οτι αλλο ειχαν ηταν αρκετη. Οταν ξανανοιξε τα ματια του βρισκοταν πισω στο διαμερισμα του. 
                     =============================
Η επιθεση των κατοικων του Γκρεντον ηταν σοφα σχεδιασμενη κι απεδωσε καρπους. Ειχαν φροντισει με τεχνικα μεσα να διατηρησουν το σκοταδι στον πλανητη που επιτιθονταν και με την συνθεση του Νταρεν Μορασκι ν' ακουγεται εκκωφαντικα και να πλανιεται παντου αιφνιδιασαν τ' ανυποπτα θυματα τους. Η σκεψη τους ηταν εξαιρετικη. Ποιος αλλος εκτος απο ενα κατοικο εκεινου του πλανητη θα μπορουσε να συνθεσει κατι τοσο το εφιαλτικο που θα εσπερνε το τρομο και τον πανικο στις καρδιες των υπολοιπων ? Ισως η επιλογη τους να ξεκινησουν την καταστροφη της Γης απο το σημειο που διεμενε ο Νταρεν Μορασκι να ηταν συμπτωση, ισως και οχι. Οπως και να ειχε θα ηταν μαλλον αδυνατον να μπορουσαν να διακρινουν εναν μοναχικο αντρα, τυλιγμενο σε μια κουβερτα να πινει τον καφε του και ν' αντιλαμβανεται με φρικη πως η συνθεση του που δυναμωνε συνεχως ηταν η αρχη του τελος της ανθρωποτητας.
Ξαφνικα ο Νταρεν Μορασκι δεν κρυωνε πια, ουτε χρειαζοταν αλλον καφε. Χαμογελασε με νοημα, φουσκωσε στιγμιαια απο περηφανεια και πεθανε αμεσα με την πρωτη βολη που εξαπελυσαν οι ευγνωμονες κατοικοι του Γκρεντον.






                                  ΤΕΛΟΣ   
   

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ





                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 102








Ο Κερτ Κοπολα μπηκε φουριοζος μεσα στο εστιατοριο της Κολιν Γουαιλντερ. Δεν ηταν καθυστερημενος για το ραντεβου του, ισα ισα ειχε παει αρκετα πιο νωρις. Απλα δεν ηθελε να κανει την κουβεντα που ειχε στο μυαλο του με την Αμπερ Λουκας ενω η προσοχη του θα ηταν στραμμενη στο πρωινο που επιτακτικα χρειαζοταν εκεινη τη στιγμη. Εκατσε σ' ενα τραπεζι ενω ειδε την Κολιν να ερχεται προς το μερος του.
-'Αν ερχοσουν δεκα λεπτα νωριτερα θα συναντουσες τον φιλο σου' ειπε η Κολιν.
-'Ηταν εδω' ? εκανε απορημενα ο Κερτ.
-'Ναι' απαντησε η Κολιν. 
-'Ειπε που ηταν η που παει' ? ρωτησε ο Κερτ.
Η γυναικα τον κοιταξε απορημενη και ο Κερτ συνειδητοποιησε το αστοχο της ερωτησης. Περιοριστηκε στο να κοιταξει τον καταλογο και στο τελος εδωσε μια πλουσια παραγγελια.
Η Κολιν τα σημειωσε ολα κι απομακρυνθηκε διχως να πει κουβεντα.
                     ===========================
-'Δεν φαινοταν καλα' ειπε αναπαντεχα η Κολιν καθως τοποθετουσε με απιστευτη συμμετρια την παραγγελια του Κερτ πανω στο τραπεζι. 'Εμοιαζε σαν να μην ειχε κοιμηθει καθολου, σαν να ειχε περασει ενα πολυ κουραστικο κι ασχημο βραδυ'.
Ο Κερτ επελεξε να μην την διακοψει. Απτοητη η ιδιοκτητρια συνεχισε.
-'Εμοιαζε σαν χαμενος' προσθεσε. 'Ναι, μπορει σωματικα να βρισκοταν εδω ομως το μυαλο του καπου ταξιδευε, ειμαι σιγουρη γι αυτο. Μετα ειναι και το αλλο' συμπληρωσε ενω ο Κερτ παρακολουθουσε με αμειωτη προσοχη το τι ελεγε. 'Δυο φορες η σερβιτορα σκουπισε το τραπεζι του απο τον καφε που εχυσε. Τα χερια του ετρεμαν, ετρεμαν πολυ και δεν ηταν απο το κρυο, αυτο σου το υπογραφω. Οχι, ηταν ολοφανερο πως βρισκοταν σε αθλια κατασταση. Εξυπακουεται πως δεν εβγαλε αχνα οση ωρα ετρωγε. Φανηκε μονο να ζωηρευει λιγο οταν του εξηγησα πως δεν χρωστουσε κατι μα σε κλασματα του δευτερολεπτου ξαναπεσε στην ιδια κατασταση. Μετα απλα ανοιξε την πορτα κι εφυγε'. 
               ==================================
Ο Κερτ αντιληφθηκε πως οτι ηταν να μαθει το ειχε ηδη μαθει, η γυναικα δεν ειχε κατι περισσοτερο να προσθεσει. Την ευχαριστησε για τις πληροφοριες που μολις του ειχε δωσει και για λιγο βυθιστηκε στις σκεψεις του. Σιγουρα ειχε συμβει κατι κατα την διαρκεια της συναυλιας που δεν ειχε αντιληφθει. Το ενστικτο του του ελεγε πως δεν ειχε μεινει καν στο 'Αστρα Γουαλι' αλλα τα ερωτηματικα που τον εζωναν μπορουσαν ν' απαντηθουν μονο απο τον ιδιο και αυτην τη στιγμη ο Κερτ δεν ειχε την παραμικρη ιδεα για το που ηταν. Εριξε μια ματια στο ρολοι του. Σε λιγο η Αμπερ Λουκας θα ηταν εκει κι αυτος ακομα ηταν απλος θεατης στο πλουσιο πρωινο που συνεχιζε αργα μα σταθερα να κρυωνει μπροστα του. 
Ειχε μολις τελειωσει και το μονο πραγμα που υπηρχε ακομα μπροστα του ηταν το δευτερο φλυτζανι καφε που του ειχε γεμισει ξανα η Κολιν οταν ειδε την Αμπερ να μπαινει βαριεστημενα και να πηγαινει προς τον παγκο του μπαρ. Μιλησε με την Κολιν και μετα στραφηκε προς το μερος του. Παντα με αργο βημα προχωρησε κι εκατσε απεναντι του.
                 =============================
Η συζητηση κρατησε λιγοτερο απο ενα τεταρτο. Στην αρχη η κοπελα ηταν διστακτικη και συγκρατημενη μα ο Κερτ ειχε τον τροπο να την κανει να νοιωσει ανετα. Συντομα η σχεδον φυσικη της απαθεια κι αδιαφορια αντικατασταθηκαν απο ενδιαφερον που μεταφραζοταν σε ερωτησεις ουσιας κι αποριες με νοημα. Ο Κερτ της εξηγησε με οσο πιο απλα λογια μπορουσε τι ακριβως ειχε στο μυαλο του και η Αμπερ μπροστα στην ολοκληρωμενη εικονα που ειχε μπροστα της αντεδρασε θετικα. Το μονο μελανο σημειο στο οποιο επεμεινε ξανα και ξανα ηταν το ζητημα του Σαιμον, δηλαδη ποιος θα ηταν ο ρολος του και πως η ιδια θα επρεπε απο το σημειο εκεινο και μετα να τον αντιμετωπιζει. Ξανα και ξανα ο Κερτ της εδωσε να καταλαβει ποια θα ηταν η θεση του μεχρι προτινος ατζεντη της κι αυτο φανηκε να την ικανοποιει απολυτα. Αντικειμενικα το μεγαλυτερο εμποδιο που ειχε να υπερπηδησει ο Κερτ ηταν να της εδινε να καταλαβει πως ολα οσα ηξερε πια δεν θα ισχυαν και πως ουσιαστικα, απο την στιγμη που θα συμφωνουσαν, ολα πια θα περναγαν απο τα δικα του χερια.
                =================================
-'Μετεφερε τα ολα αυτα και στα υπολοιπα μελη' της ειπε ο Κερτ. 'Αν συμφωνουν δεν εχω απολυτως κανενα προβλημα στο να συνεχισετε ετσι ακριβως οπως ειστε. Αν καποιος θελει να διαφοροποιηθει οπως καταλαβαινεις θα μεινει πισω. Θελω αυτο να γινει απολυτως σαφες'.
-'Καταλαβα' απαντησε η Αμπερ. 'Νομιζω πως δεν θα υπαρξει προβλημα'.
-'Ωραια' εκανε ο Κερτ. 'Εγω σε λιγες μερες επιστρεφω στην Νεα Υορκη οπου θα ξεκινησω τις διαδικασιες. Πριν φυγω θα ξαναμιλησουμε για τις λεπτομερεις, οπως εισιτηρια, διαμονη και τα λοιπα. Θα φροντισω να κλεισω και το θεμα με τον Σαιμον οποτε θα ειμαστε πανετοιμοι'.
Η Αμπερ σηκωθηκε για να φυγει, κοντοσταθηκε και γυρισε στο τραπεζι.
-'Γιατι τα κανεις ολα αυτα' ? τον ρωτησε.
Ο Κερτ χαμογελασε, ηπιε μια γουλια καφε και την κοιταξε στα ματια.
-'Χρημα, δοξα, προβολη' απαντησε κυνικα. 'Ενα μερος τους θα σου ανηκει'.
-'Κατι τετοιο φανταζομουνα κι εγω' απαντησε η κοπελα κι απομακρυνθηκε.
                  ==============================
Ο Νταρυλ Σκοτ ειδε το παρκαρισμενο περιπολικο κι εψαξε με το βλεμμα τον Γκρειαμ Χιλ. Τον εντοπισε λιγο πιο περα να μιλαει με τον επικεφαλης του τοπικου πυροσβεστικου σταθμου και περιμενε υπομονετικα να τελειωσει την κουβεντα του. Οταν αυτη ολοκληρωθηκε τον πλησιασε.
Του ανεφερε το περιστατικο που ειχε δει τα ξημερωματα με το φορτηγακι του γερο - Μπαζ. Μπορει να μην ηταν τιποτα, μπορει ομως και να ηταν. Ο Νταρυλ φαινοταν πεπεισμενος πως η συμπεριφορα του Μπαζ ηταν αφυσικη κι αυτο φανηκε να επηρεαζει τον Γκρειαμ.
-'Μπορει να μην καταλαβε ποιος ησουν' εκανε ο σεριφης. 'Μπορει καν να μην σε ειδε'.
-'Το δεχομαι αυτο' απαντησε ο μουσικαντης 'αλλα εχεις εσυ δει ποτε τον Μπαζ να τριγυρναει τετοια ωρα στην πολη ? Νομιζω πως δεν εχει συμβει ξανα κατι τετοιο' επεμεινε.
-'Αυτο ειναι πραγματι περιεργο' απαντησε ο Γκρειαμ 'αλλα μην ξεχνας πως για ολα υπαρχει μια πρωτη φορα' προσθεσε προσπαθωντας περισσοτερο να πεισει τον εαυτο του πως δεν υπηρχε κατι επιληψιμο στην συμπεριφορα του αγροτη παρα τον Νταρυλ.
               ================================
-'Δεν διαφωνω Γκρειαμ. Αλλα τις τελευταιες μερες πολλα γεγονοτα και καταστασεις 'πρωτη φορα' συμβαινουν στην πολη κι αυτο μονο συμπτωματικο δεν μπορει να ειναι'.
Ο Γκρειαμ καταλαβε πως δεν θα ξεμπλεκε ευκολα και ξεφυσηξε.
-'Ενταξει Νταρυλ' εκανε 'μ' επεισες. Μολις βρω λιγο χρονο θα κοιταξω να πεταχτω μεχρι το σπιτι του Μπαζ η θα στειλω την Λεισι. Προσωπικα πιστευω πως δεν συμβαινει κατι αλλα καλου κακου θα το ερευνησω' προσθεσε ελπιζοντας ο Νταρυλ να μεινει ικανοποιημενος.
-'Μην ξεχασεις να βαλεις την σειρηνα. Τον ξερεις τωρα δα τον Μπαζ και πως αντιμετωπιζει τους απροσκλητους επισκεπτες του. Δεν θα ηθελες ν' αρχισει να ριχνει με την καραμπινα του'.
-'Καλα που μου το θυμησες' ειπε ο Γκρειαμ. 'Για γερος βλεπει σαν γερακι και πυροβολει σαν πεζοναυτης' συμπληρωσε και οι δυο αντρες ξεσπασαν σε γελια.
Οι οποιες ελπιδες του σεριφη για μια ησυχη, ηρεμη και βαρετη μερα ειχαν κανει μολις φτερα κι αυτο ηταν κατι που δεν αρεσε καθολου, μα καθολου στον Γκρειαμ Χιλ.
                    =============================
-'Δεν το βλεπω πουθενα το αυτοκινητο. Εισαι σιγουρος πως το ειδες εκει Ρειμοντ' ?
Ο τελευταιος αρπαξε τα κυαλια απο τα χερια του Ντεξτερ και του τα γυρισε βριζοντας.
-'Σου λεω το αμαξι ηταν εκει' ειπε με αγριεμενο τονο. 'Μπορει να του αλλαξε θεση, μπορει να πηγαν και να το πηραν, που στο διαβολο θελεις να ξερω ? Αλλα σου λεω πως το ειδα εκει πριν λιγες ωρες και δεν θα με βγαλετε εμενα τρελο'.
Ο Ντεξτερ κοιταξε τον Σπενσερ. Ο τριτος αδελφος κουνησε απορημενος τους ωμους του.
-'Ετσι και κανεις λαθος θα σου σπασω τα μουτρα ηλιθιε μπεκρουλιακα' επεμεινε ο Ντεξτερ.
-'Και γιατι δεν δοκιμαζεις τωρα να δεις τι γευση εχει το χωμα' ? απαντησε εξαλλος ο Ρειμοντ ενω ταυτοχρονα επαιρνε σταση επιθεσης.
Η παρεμβαση του Σπενς ηταν επιβεβλημενη κι ακρως καταλυτικη     
-'Βγαλτε τον σκασμο και οι δυο' εκανε με αγριεμενη, συριχτη φωνη . 'Θελετε να μας παρει χαμπαρι ? Καθιστε κατω και βουλωστε το'.
                  =============================
Βρισκονταν χωμενοι σε μερικες πυκνες συσταδες πενηντα μετρα απο το γκαραζ της Λεσλι Προγιας προσπαθωντας να εντοπισουν το αυτοκινητο που υποστηριζε ο Ρειμοντ πως ειχε δει. Το φορτηγακι του αγροτη το ειχαν καμουφλαρει αριστοτεχνικα λιγο πιο περα, στις ιδιες φυλλωσιες που κρυβονταν και οι ιδιοι. Το σχεδιο του Σπενς ηταν απλο. Πηγαιναν στο γκαραζ, εδεναν την ιδιοκτητρια και περιμεναν να ερθουν τα δυο καθαρματα που ειχαν κανει την ζημια στον Τζορντι να παρουν το αμαξι τους. Τους καθαριζαν με συνοπτικες διαδικασιες οπως και την ιδιοκτητρια αποφευγοντας ετσι ν' αφησουν ζωντανο μαρτυρα πισω και μετα εξαφανιζονταν.
Οσο εξονυχιστικα ομως και να κοιταζαν αυτοκινητο δεν φαινοταν πια να υπαρχει στο συνεργειο. Δεν υπηρχαν πολλες επιλογες. Επρεπε ν' ανακρινουν την μορφονια για να μαθουν αυτα που ηθελαν κι οσο καθυστερουσαν εχαναν πολυτιμο χρονο.
-'Σπενς απο την πισω μερια. Ρευ απο τα πλαγια. Εγω θα παω απο μπροστα' ειπε ο Ντεξτερ. 'Ελπιζω να μην χρειαστει να την σκοτωσουμε για το τιποτα' συμπληρωσε. 
                ==============================
Η Λεισι Ντε Παλμα ηταν διακοσια μετρα μακρια απο το συνεργειο της Λεσλι Προγιας οταν χτυπησε το κινητο της τηλεφωνο. Ηταν ο σεριφης στην αλλη μερια της γραμμης.
-'Που εισαι Λεισι' ?
-'Τωρα φτανω σε λιγο στην Λεσλι. Συμβαινει κατι' ?
-'Εχω κατι που θελω να κοιταξεις' ειπε ο σεριφης. 'Θελω να πας μεχρι το κτημα του γερο - Μπαζ και να δεις αν ολα ειναι ενταξει. Ρωτησε τον αν τα χαραματα τριγυρναγε στην πολη'.
-'Ο Μπαζ χαραματα στην πολη? Δεν ειναι αυτο το στυλ του'.
-'Ακριβως γι αυτο' απαντησε ο Γκρειαμ. 'Περιμενω αναφορα μολις φτασεις. Μετα μπορεις να πας απο την Λεσλι να παρεις το περιπολικο' προσθεσε.
-'Εγινε Γκρειαμ. Μολις φτασω θα σ' ενημερωσω'.
Εκανε αναστροφη μολις εκατο μετρα πριν φτασει στο γκαραζ. Αυτη η ιστορια με τον Μπαζ θα της καθυστερουσε το κουτσομπολιο που ειχε στο μυαλο της με την Λεσλι τουλαχιστον μια ωρα.

     
  

ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ




                     
                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 101








Ειχε ξημερωσει, οτι και να σημαινε αυτο σ' εκεινη την απομακρυσμενη γωνια της γης. Το φως του ηλιου αντιμετωπιζε προβληματα που δεν του επετρεπαν να ριξει απλετο το φως του πανω στην παγωμενη γη παρα μονο οριακα να υπαρχει μια ικανοποιητικη δυνατοτητα ορατοτητας.
Ο γερος με την μορφη του Μιλλερ ειχε φυγει διχως καν να κοιταξει πισω του. Ειχε απομεινει μονος με τις σκεψεις του που ειχαν γινει αφορητα βασανιστικες. Οτι και να ηταν αυτο που περιμενε σιγουρα κατι τετοιο ουτε η φαντασια του δεν μπορουσε να προβλεψει. Προσπαθησε να φερει στο μυαλο του μια υποτιθεμενη σκηνη οπου η γυναικα της ζωης του, ασχετα σε ποιο συμπαν ανηκε και ζουσε, θα επεφτε νεκρη απο το χερι του και ολο του το ειναι αρνηθηκε να του επιτρεψει να την δει ολοκληρη. Πως θα το εκανε αυτο ? Αδυνατουσε να το επεξεργαστει καν σαν ιδεα, πως θα μπορουσε ποτε να διαπραξει κατι τετοιο στην πραγματικοτητα ?
Ξαφνικα το φορτιο που ενοιωθε στους ωμους του εγινε ασηκωτο κι ενοιωσε να λυγιζει. Χρειαστηκε καμποση ωρα μεχρι να ξαναβρει τα πατηματα του.
                       =============================
Ηταν αδυνατον να επιστρεψει στο ξενοδοχειο. Ξεροντας πως ο Κερτ θα ηταν εκει και θα τον ρωτουσε αντιλαμβανοταν πως δεν ηταν ετοιμος ακομα. Αναζητησε κατι ουδετερο ν' απασχολησει τον εγκεφαλο του και μια σπλαχνικη ιδεα προσφερθηκε να βοηθησει. Το συνεργειο θα ειχε ανοιξει, θα πηγαινε μεχρι εκει να δει την εξελιξη στο θεμα του αυτοκινητου. Για μια τοσο μικρη διαδρομη οι φορες που βρεθηκε στο αντιθετο ρευμα και οι περιπτωσεις που επιασε τον εαυτο του να ζει κυριολεκτικα σε αλλον κοσμο ηταν περισσοτερες απο το επιτρεπτο. Καταφερε να φτασει στο συνεργειο διχως το παραμικρο προβλημα. Παρκαρε ακριβως μπροστα και κατεβηκε. Ο παγωμενος πρωινος αερας εκανε οτι μπορουσε να φυσηξει λιγη ζωντανια πανω του και σε καποιο βαθμο σχεδον τα καταφερε. Μπηκε στο γκαραζ μα πλην των ασθενων μηχανοκινητων οχηματων δεν ειδε πουθενα καμια ανθρωπινη παρουσια. Την στιγμη που ηταν ετοιμος να κανει μεταβολη εκανε την εμφανιση της η Λεσλι Προγιας κρατωντας μια κουπα με καποιο αχνιστο υγρο, καφε το πιθανοτερο.
                        ==========================
Η κοπελα τον ειδε αποτομα μπροστα της, τρομαξε κι αναπηδησε λιγο μα ηταν αρκετο για μια μικρη ποσοτητα καυτου καφε να υπερπηδησει την κουπα και να την καψει στο χερι. Η Λεσλι τον στολισε με μια σειρα απο κοσμητικα επιθετα μην παραλειποντας να κανει το ιδιο και στην τυχη της. Μετα γυρισε απορημενη προς το μερος του.
-'Με συγχωρεις' ειπε 'αλλα με τρομαξες. Δεν περιμενα κανεναν τοσο πρωι, ποσο μαλλον εσενα. Αν ηρθες για το αυτοκινητο σου ειπα και χθες πως σημερα θα το κοιτουσα. Μαλιστα αυτο ετοιμαζομουνα να κανω τωρα αλλα μου εκοψες την χολη'.
-'Εχεις δικιο, ζητω συγγνωμη' ειπε ο ξενος 'δεν το εκανα επιτηδες. Ειδα την πορτα ανοιχτη και το φως αναμμενο και φανταστηκα'....
-'Ενταξει, δεν εγινε κατι φοβερο' απαντησε χαμογελωντας η κοπελα ενω η επηρρεια απο το καψιμο εξασθενουσε οσο περνουσε η ωρα. 'Θελεις να περιμενεις η προτιμας να επιστρεψεις αργοτερα ? Βλεπεις δεν ξερω ποση ωρα θα μου παρει'.
                  ================================
Το τελευταιο πραγμα που ηθελε ηταν να περιπλανιεται ασκοπα απο δω κι απο κει ετσι η απαντηση του εκτος απο καταφατικη ηταν κι απολυτα στιβαρη και συμπαγης.
-'Αν δεν ενοχλω προτιμω να περιμενω'.
Η κοπελα κουνησε τους ωμους σαν να ελεγε πως δεν ειχε προβλημα.
-'Να σου βαλω ενα φλυτζανι καφε οσο θα περιμενεις' ? ρωτησε. 'Μεταξυ μας μοιαζεις να τον εχεις αναγκη, σαν να εισαι ξενυχτισμενος ολο το βραδυ'. 
Ο ξενος κουνησε καταφατικα το κεφαλι ενω αναρωτηθηκε ποσο χαλια μπορουσε να εδειχνε.
Σ' ελαχιστο χρονο η Λεσλι ειχε επιστρεψει με μια κουπα ζεστο καφε.
Τον ειδε να καθεται σε μια καρεκλα, σαν να ηταν εντελως χαμενος και προσπαθησε ν' ανοιξει εστω μια υποτυπωδη κουβεντα. 
-'Ησουνα χθες στην συναυλια' ? ρωτησε. 'Ηταν πραγματικα καταπληκτικη. Τελικα η Αμπερ ειναι μεγαλο ταλεντο, κριμα που παει χαραμι εδω'.
                  ============================
Την ειδε να προσαρμοζει κατι σαν φορητο υπολογιστη στο ταμπλω του αυτοκινητου και καταλαβε την προθεση της να του πιασει κουβεντα. Ανταποκριθηκε.
-'Επρεπε να φυγω πριν ξεκινησει' απαντησε.
-'Εχασες' εκανε η κοπελα διχως ν' αποτραβηξει το βλεμμα της απο τον υπολογιστη. 'Αξιζε τον κοπο και με το παραπανω. Νομιζω πως ειδα τον φιλο σου μεσα' συμπληρωσε.
-'Ναι, ο Κερτ πρεπει να ηταν εκει' απαντησε 'δεν τα χανει κατι τετοια'.
-'Φανταζομαι πως ειχες κατι σημαντικοτερο να κανεις' ξεκινησε να λεει η Λεσλι μα με το που ειδε το υφος του να σκοτεινιαζει αποτομα βιαστηκε να συνεχισει. 'Αλλα δεν ειναι δικη μου δουλεια αυτο, δικη μου δουλεια ειναι ετουτο που κανω τωρα'.
Απο την ανακριση του Κερτ αυτο το προτιμουσε. Ψευτοχαμογελασε.
-'Πως κι εμπλεξες μ' αυτην τη δουλεια' ? ρωτησε αλλαζοντας κουβεντα.
-'Ειναι μια μεγαλη ιστορια και το προβλημα εδω πολυ μικρο' απαντησε η κοπελα.
                  ================================
-'Οπως το περιμενα' ειπε κλεινοντας ταυτοχρονα και τον υπολογιστη της. 'Δεν υπαρχει βλαβη, το φωτακι στο καντραν αναψε λογω των πολυ χαμηλων καιρικων συνθηκων. Ειναι κατι που συμβαινει συχνα, τιποτα για ν' ανησυχεις' συμπληρωσε.
-'Δηλαδη μπορω να το παρω και τωρα' ? ρωτησε ο ξενος.
-'Φυσικα' απαντησε η Λεσλι.
-'Τι σου χρωσταω' ? εκανε ο ξενος ενω ταυτοχρονα το χερι του πηγαινε στην τσεπη του.
-'Αστειευεσαι' ? εκανε η κοπελα. 'Τιποτα, δεν χρωστας τιποτα'.
Καταλαβε πως δεν ειχε νοημα ν' αντιπαρατεθει στα λεγομενα της.
-'Σ' ευχαριστω πολυ' ειπε ενω εμπαινε στο αμαξι. 'Με το'... εκανε μα η κοπελα τον προλαβε.
-'Θα τους ενημερωσω εγω να ερθουν να το παρουν' ειπε. 'Καλη σου μερα'.
Εριξε μια κλεφτη ματια στον καθρεφτη οπως απομακρυνοταν και την ειδε να στεκεται με τα χερια στην μεση να τον παρακολουθει. Ξαφνικα ζηλεψε τα οποια της προβληματα.
                   ================================
Καποιες παραμελημενες οργανικες λειτουργιες για τις οποιες ειχε παντελως αδιαφορησει αναγκαστηκαν να κανουν πιο επιτακτικη την παρουσια τους εγειροντας ετσι ζητηματα. Δεν θα κερδιζε κατι με το να ζοριζει το στομαχι του ξεχνωντας να του διαθεσει τ' απαραιτητα, ετσι κατευθυνθηκε στο εστιατοριο που ειχαν φαει την προηγουμενη φορα με τον Κερτ. 
Αφου τελειωσε ενα πραγματικα πλουσιο πρωινο καταλαγιαζοντας ετσι τις εντονες διαμαρτυριες της κοιλιας του ηττηθηκε για δευτερη φορα σε τοσο συντομο χρονικο διαστημα στην αντιπαραθεση που ειχε με την ιδιοκτητρια, την Κολιν Γουαιλντερ, σχετικα με την πληρωμη του λογαριασμου. Αδυνατουσε να εξηγησει γιατι συνεβαινε κατι τετοιο, σιγουρα υπηρχε καποιος βασιμος λογος πισω απ' αυτην την επιμονη μα δεν ηταν σε θεση τωρα να το ανακαλυψει. Ο γερος ηταν σαφης. Τα χρονικα του περιθωρια ηταν κατι περισσοτερο απο στενα. Ειχε μονο το αυριο και το μεθαυριο μπροστα του να εκμεταλλευτει αν τελικα επελεγε να προχωρησει συμφωνα με τις επιταγες των Μεγαλων Παλιων η αν θα υπαναχωρουσε.
                    ================================
Η Λεισι Ντε Παλμα κουνησε αρνητικα το κεφαλι της αφου ειχε διαβασει ξανα και ξανα το φαξ του FBI. Οχι, τετοιο αμαξι δεν ειχε πεσει στην αντιληψη της. Διαβεβαιωσε τον Γκρειαμ πως θα ειχε τα ματια της ανοιχτα απο δω και περα κι αναρωτηθηκε αν ηταν ιδεα της οτι ο σεριφης εμοιαζε ακρως προβληματισμενος. Το Φορτ Σεβερν ηταν μια απο τις πλεον ησυχες πολεις, το τελευταιο που χρειαζονταν ηταν κατι τετοιο. Εβαλε μπροστα το δανεικο απο την Λεσλι αυτοκινητο και ξεκινησε με κατευθυνση για το γκαραζ της. Ηλπιζε πως το περιπολικο της θα ηταν ετοιμο, δεν αισθανοταν καθολου ανετα μεσα σ' αυτο. Το βλεμμα της επιασε στιγμιαια την φιγουρα του ενος απο τους δυο νεοφερμενους καθως διεσχιζε καθετα το δρομο. Δεν συμμεριζοταν απολυτα τις αποψεις της δημαρχου σχετικα με την παρουσια τους εκει. Το μικροβιο του αστυνομικου μεσα της δεν την αφηνε να εφησυχασει τελειως. Συνειδητοποιησε εξαφνα πως σαν κατι να ειχε αλλαξει στην επικρατουσα κατασταση του Φορτ Σεβερν και δεν δυσκολευτηκε να το συνδεσει με την παρουσια των δυο ξενων.
                     =============================
Ακομα κι αν καποιο αμυδρο συναισθημα προκαλεσθηκε να βγει στην επιφανεια μετα το ακουσμα των νεων που μετεφερε ο Ρειμοντ Γου στ' αδελφια του στην περιπτωση του Ντεξτερ Γου αυτο δεν εγινε καν αντιληπτο εν αντιθεσει με τον Σπενσερ που φανηκε κατενθουσιασμενος. 
Τους ειχαν βρει. Μπορει να ειχαν αναγκαστει να τους ακολουθησουν παμπολλα μιλια μακρια μα λιγο η τυχη, λιγο το ενστικτο τους ειχε οδηγησει σωστα. Ηταν ωρα να καταστρωσουν το σχεδιο της εξοντωσης τους. Παραδοξως το πλανο που υιοθετηθηκε ηταν αυτο του Σπενσερ μιας και η δικη του προταση φανηκε πιο σιγουρη και ολοκληρωμενη. Ο Ντεξτερ αδημονουσε. Θα επρεπε να περιμενουν μεχρι ν' αρχισει να σκοτεινιαζει κι αυτο τον εκνευριζε. Οση ωρα ο Ρειμοντ ασχολουνταν με τα του οπλοστασιου ο Σπενσερ ειχε αρχισει να φορτωνει σιγα σιγα τα πραγματα στο φορτηγακι του ατυχου αγροτη. Εριξε ενα σακιδιο ακομα μεσα και κοντοσταθηκε για ν' απολαυσει το επερχομενο τελος του τσιγαρου που ειχε στο στομα του. Το τελειωσε και δινοντας του μια καμπυλη το πεταξε μακρια.
                      ==========================
Η καφτρα του τσιγαρου περασε μεσα απο τον γερο που αδιαφορησε για την υπαρξη της. Ειχε την προσοχη του στραμμενη στον ενα απο τους φονιαδες Γου, τον Σπενσερ που τωρα ηλεγχε το αυτοκινητο. Ηξερε πως κατω απο αλλες συνθηκες τ' αδελφια Γου θα ηταν πρωινη γυμναστικη για τον ξενο μα στην κατασταση που ηταν αυτος και με την παρανοικη φυση που διεκρινε τα τρια αδελφια οι ισοροπιες ενδεχομενως να μεταβαλλονταν. Οπως και να ειχε δεν θ' ανακατευοταν, δεν ηταν στην αρμοδιοτητα του να βοηθησει τον ξενο. Δεν το ειχε πραξει ποτε, δεν θα το επραττε ουτε τωρα. Αναρωτηθηκε αν θα περναγε αυτην τη τελικη δοκιμασια ενω παραλληλα θα ειχε διχως να το γνωριζει στο κατοπιν του και τους ψυχρους αυτους φονιαδες.
Ειδε τον Σπενσερ να στρεφεται προς την αγροικια και να μπαινει μεσα. Δεν υπηρχε λογος παραμονης πλεον εκει. Το γεγονος πως δεν μπορουσαν να τον δουν δεν ελεγε τιποτα. 
Ο χρονος που περνουσε διπλα του διχως να τον αγγιζει του ψιθυρισε κατι στο αυτι και ο γερος συνοφρυωθηκε. Η αντιστροφη μετρηση συνεχιζοταν αδυσωπητη.   

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ






                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 100









Πισω στο δωματιο του ξενοδοχειου ο Κερτ Κοπολα εκανε μια τελευταια αποπειρα να οργανωσει τις σκεψεις του και να επαναφερει στην μνημη του ολα οσα ειχε να κανει το επομενο πρωινο, δηλαδη σε τρεις ωρες απο τωρα. Η συγκαταβαση που ειχε αποσπασει απο τον Σαιμον Κρονενμπεργκ στην προταση του τον ειχε οδηγησει στο να κλεισει επαγγελματικο ραντεβου με την Αμπερ Λουκας στο εστιατοριο της Κολιν Γουαιλντερ σχετικα με το μελλον της κοπελας, δυο ωρες μετα ειχε νεο ραντεβου που του ειχε αποσπασει αυτη τη φορα η Σιντυ Σπιλμπεργκ για κατι προσωπικο της, ενω αμεσως μετα η Σερυλ Λαντις, η δημαρχος, τον περιμενε στο γραφειο της για θεματα που σιγουρα, οπως υποστηριζε η ιδια, τον ενδιεφεραν. Οταν καποια στιγμη τελειωνε απ' ολα αυτα θα επρεπε να περασει και απο το συνεργειο της Λεσλι Προγιας για να δει την εξελιξη που υπηρχε στο προβλημα του αυτοκινητου τους. Και σαν να μην εφταναν ολα αυτα ειχε και το ζητημα για το οποιο βρισκονταν εκει εξ' αρχης μαζι με τον αινιγματικο φιλο του. Αληθεια, που στο διαβολο ειχε εξαφανιστει αυτος ? 
                =================================
Το πρωτο πραγμα που εκανε με το που επεστρεψε στο ξενοδοχειο ηταν να ψαξει να τον βρει μα ποτε μεχρι τωρα δεν ειχε καταχωρηθει περιπτωση να βρεθει καποιος σ' ενα μερος που δεν ηταν. Ισως θα επρεπε ν' ανησυχησει μα παραδοξως κανενα καμπανακι συναγερμου δεν ειχε ενεργοποιηθει. Ξαπλωσε στο κρεβατι προσπαθωντας να εκμεταλλευτει τον λιγοστο χρονο που απεμενε για να κοιμηθει γνωριζοντας πως ετσι οπως τα ειχε κανονισει η επομενη μερα θα ηταν αρκουντως φορτωμενη. Το αλκοολ βοηθησε τα μαλλα στο να βαρυνουν τα βλεφαρα του και η τελευταια σκεψη που περασε απο το μυαλο του πριν αποκοιμηθει του αφησε ενα μυστηριο χαμογελο στα χειλη. Ειχε τεσσερα συνεχομενα ραντεβου σε μερικες ωρες με τεσσερεις γυναικες και ολως περιεργως ηταν ολα καθαρα για επαγγελματικο λογο. Αποπειραθηκε να θυμηθει ποτε του ειχε συμβει ξανα κατι τετοιο μα λιγο η κουραση, λιγο το αλκοολ, λιγο η περιπτωση να μην ειχε προηγουμενο κατι τετοιο ετσι κι αλλιως τον βυθισε ακομα πιο γρηγορα σ' εναν ευεργετικο υπνο.
Μα δεν ξεκουραζοταν ολοι στο Φορτ Σεβερν οπως ο Κερτ Κοπολα. 
                 ==============================
Ο Γκρειαμ Χιλ πηρε το φαξ, αναψε το φως του γραφειου του στο σκοτεινο κι ερημο αστυνομικο τμημα κι αρχισε να διαβαζει. Οταν τελειωσε την αναγνωση τα φρυδια του βρισκονταν σε απασταση αναπνοης απο το να συναντηθουν στο προσωπο του. Η αναφορα του FBI, και συγκεκριμενα των πρακτορων Βαλερι Εντουαρντς και Λωρενς Ραιμι, ηταν περιεκτικη και σαφης. Το ευτυχημα για τον Γκρειαμ ηταν πως αμαξι μ' αυτην την περιγραφη που ανεφερε το φαξ δεν ειχε εμφανιστει στο Φορτ Σεβερν και η λογικη ελεγε πως αφου δεν ειχε εμφανιστει μεχρι τωρα δεν θα εμφανιζοταν ποτε. Ουτε και ο ιδιος δεν καταλαβε ποτε το μυαλο του αρχισε να κανει συνειρμους αναμεσα στο φαξ που μολις ειχε διαβασει και την εμφανιση των δυο νεοφερμενων. Οσο σιγουρος ηταν πως το χαρτι δεν αναφεροταν σ' αυτους αλλο τοσο ηταν σιγουρος πως καποια σχεση υπηρχε μεταξυ τους. Αυτο βεβαια εμενε να το αποδειξει χειροπιαστα μα επιασε τον εαυτο του να μην ξερει απο που ν' αρχισει. Αφησε το φαξ στο γραφειο του, εσβησε το φως και βγηκε απο το τμημα. 
                    =============================
Αυτο που εκανε εντυπωση στον Νταρυλ Σκοτ δεν ηταν ενα μεμονωμενο γεγονος. Γυρνουσε σπιτι του, στην ακρη της πολης, μετα την εξαιρετικη συναυλια που ειχε παρακολουθησει για να ξεκουραστει και να ειναι φρεσκος για την επομενη μερα οταν με την ακρη του ματιου του ειδε κατι πραγματικα περιεργο. Ο γερο - Μπαζ τετοια ωρα στην πολη ? Αυτο κι αν ηταν αφυσικο.
Ο Μπαζ σιχαινοταν την πολη, κατεβαινε μια φορα το μηνα για ν' αγορασει τις προμηθειες του και μετα επεστρεφε στην απομονωση του, στο σπιτι του που ηταν αρκετα μακρια απο το Φορτ Σεβερν. Ποτε κανεις δεν τον ειχε δει να σουλατσαρει νυχτιατικα, μονο μερα εμφανιζοταν κι εξαιρετικα αραια. Τι εκανε λοιπον τετοιαν ωρα στους δρομους της πολης ?
Εριξε αλλη μια ματια για να σιγουρευτει πως ηταν το φορτηγακι του γερο - Μπαζ κι οταν πιστοποιησε το γεγονος χαιρετησε απο μακρια. Μπορει ο γερος να ηταν περιεργος μα δεν ειχε κατι να μοιρασει με τους υπολοιπους κατοικους. Ετσι οταν ο χαιρετισμος του συναντησε απαθεια κι αδιαφορια παραξενευτηκε ακομα περισσοτερο. 
                    ============================
Βαδισε προς το φορτηγακι μα εκεινο εξαφνα ανεπτυξε ταχυτητα κι απομακρυνθηκε. Δεν ειχε προλαβει να δει ποιος ηταν πισω απο το τιμονι αλλα δεν υπηρχε και λογος να υποψιαστει πως δεν θα ηταν ο γερο - Μπαζ. Η κουραση και το προχωρημενο της ωρας του επεβαλλαν να προσπερασει προσωρινα το γεγονος και συνεχισε τον δρομο του καταχωνιαζοντας το γεγονος σ' ενα μικρο, κενο σημειο στο πισω μερος του μυαλου του.
Ο Ρειμοντ Γου εριξε μια ματια στον καθρεφτη του και ειδε τον περαστικο που μολις τον ειχε χαιρετισει ν' απομακρυνεται. Πηρε μια βαθια ανασα κι ελεγξε ξανα. Ο Ντεξ και οι ιδεες του.
Γυροφερνε τους λιγοστους δρομους της πολης ψαχνοντας για το αυτοκινητο και τους επιβατες του που ειχαν κανει την ζημια στον Τζορντι. Σε λιγο θα ξημερωνε κι ολοι θα μπορουσαν να δουν πως αυτος που οδηγουσε το φορτηγακι δεν ηταν ο νομιμος ιδιοκτητης του αλλα καποιος αλλος.
Εστριψε κι ακολουθησε την διαδρομη που τον εβγαζε εξω απο την πολη. Θ' ανεφερε πως δεν ειχε δει τιποτα και σε μια τοσο μικρη πολη ηταν αδυνατον ενα τετοιο αμαξι να κρυβοταν με τροπο που καποιος που το αναζητουσε δεν θα μπορουσε να το βρει. 
                    ============================
Η ψυχραιμια κι η εμπειρια του δεν του επετρεψαν να προδοθει απο ενα αποτομο φρεναρισμα μα αφησε να αμαξι να κυλησει αρκετα μετρα προς τα κατω πριν το ακινητοποιησει εντελως και βγει εξω. Δεν υπηρχε περιπτωση να ειχει κανει λαθος μα επρεπε να το πιστοποιησει. Κινουμενος με συμμαχο το πυκνο ακομα σκοταδι επεστρεψε με τα ποδια πισω. Η πορτα του συνεργειου ηταν ακομα ανοιχτη κι ενα απαλο φως ηταν αρκετο για να του σιγουρεψει την αρχικη του εντυπωση. Το βλεμμα του επαιζε αναμεσα στο αυτοκινητο που εψαχνε και ηταν παρκαρισμενο μεσα στο συνεργειο και την μορφονια που μολις ειχε μπει μεσα. Εγλειψε τα χειλη του απο ικανοποιηση, μια ικανοποιηση στην οποια συγχεονταν η επιτυχια της αποστολης του και τα θελγητρα της ιδιοκτητριας. Παρεμεινε λιγα δευτερολεπτα ακομα μεχρι που η πορτα του συνεργειου εκλεισε καταπινοντας πισω της και τα δυο αντικειμενα που ειχαν τραβηξει την προσοχη του. -'Ολα κι ολα' σκεφτηκε καθως επαιρνε τον δρομο που οδηγουσε στην αγροικια.
'Η μικρη ειναι για μενα' κι ενα σαρδονιο χαμογελο εξαπλωθηκε στο προσωπο του. 
                 ==============================
-'Ολα ηταν προμελετημενα, οδηγηθηκα σε μια παγιδα απο την οποια δεν μπορω να ξεφυγω' μονολογησε ο ξενος 'μα θελω να ξερω πως διεδραματιστηκαν ολα. Εχω ακομα αποριες, οχι πια για το γιατι μα για το πως. Οσο μικρο κι ασημαντο κι αν φανταζει θελω να γνωριζω'.
-'Ηταν πιο ευκολο απ' οτι φανταζεσαι' απαντησε ο γερος. 'Το μονο που χρειαστηκε ηταν ν' αναρωτηθεις γι αυτην την αγορα. Απο την στιγμη που συνεβη αυτο ηταν δεδομενο πως ψαχνοντας θα εφτανες σε μενα. Ετσι κι εγινε'.
-'Αυτο που δεν κατακαβαινω ειναι για ποιο λογο επρεπε να προβεις σε μια τοσο περιττη αγορα, διχως λογο κι αιτια. Ειμαι σιγουρος πως μπορουσες να βρεις εναν πιο ευκολο και λιγοτερο δαπανηρο τροπο για να με φερεις εδω'.
Ο γερος τον κοιταξε για λιγο αμιλητος.
-'Καταλαβαινω γιατι σκεφτεσαι ετσι' ειπε 'μα πιστεψε με, υπαρχουν ακομα πραγματα που δεν γνωριζεις κι ετσι δικαιολογειται αυτη σου η αντιληψη'. 
              ===============================
-'Δεν θα σου εξηγησω τις λεπτομερειες που απαιτουνται για να επικοινωνησεις με πλασματα απο μια αλλη διασταση. Ομως απαιτειται λεπτος χειρισμος τοσο στο θεμα της αποκαλυψης οσο και στο θεμα της διαχειρισης. Μολονοτι αυτη η Αιναρ και αυτος ο Φεχαρ βρισκονται σε αλλο συμπαν υπαρχει καποιος αορατος συνδετικος κρικος μεταξυ σας, ακαθοριστος κι ασαφης, μα υπαρκτος. Ετσι οταν εκανα μνεια στην προσωπικη σου αναφορα, διχως να ειμαι ξεκαθαρος οσον αφορα τα προσωπα, και οι δυο εντυπωσιαστηκαν πραγματικα σαν να ενοιωθαν αυτην την ιστορια οικεια. Τοτε βρηκα αφορμη να μιλησω για εναν εκδοτικο οικο που τα βιβλια του στηριζονταν σε μεγαλο βαθμο στην σχεδον μυθικη σου παρουσια. Γοητευτηκαν και μου ζητησαν να τους βρω οσα περισσοτερα μπορουσα. Ηταν η ευκαιρια που ζητουσα. Τα υπολοιπα τα ξερεις. Τερενς Μιλλερ για τους κατοικους της εδω διαστασης, μια φιγουρα απο ενα αλλο τεμνομενο συμπαν για την Αιναρ και τον Φεχαρ. Αν γνωριζες την λειτουργια των τεμνομενων συμπαντων οι αποριες σου θα ηταν πολυ λιγοτερες'.
                     ==============================
-'Τι πρεπει να γινει απο δω και περα' ? ρωτησε ο ξενος με την κουραση να βαραινει τη φωνη του. 'Πως πρεπει να κινηθω' ?
Ο γερος εμοιαζε να πεφτει σε περισυλλογη, σαν να προσπαθουσε να σταθμισει τα λεγομενα του.
-'Δεν χρειαζεται να σου πω πως δεν πρεπει καν να υποψιαστουν ποιος εισαι. Εχω ηδη πληροφορησει και τους δυο τους πως θα τους φερω σ' επαφη με καποιον που γνωριζει πολυ καλα το θεμα που πρεσβευουν τα βιβλια του οικου σου και ξερουν ηδη πως δεν θ' ανηκεις στην δικη τους διασταση αλλα σ' αυτην απο την οποια προερχομαι κι εγω. Απο κει και μετα εισαι μονος σου, ξερεις τι πρεπει να γινει, ολα επαφιονται σε σενα'.
-'Με τον Φεχαρ' ? εκανε ο ξενος. 'Τι πρεπει να κανω με τον Φεχαρ' ?
-'Ο στοχος σου ειναι η Αιναρ' ειπε ψυχρα ο γερος. 'Η τυχη του Φεχαρ δεν μας απασχολει, η επιβιωση η ο θανατος του δεν δημιουργει καμια διαφοροποιηση. Φροντισε ομως να μην υποψιαστει τι προκειται να κανεις, θα τον βρεις αντιμετωπο'.
                    =============================
-'Ειπες κατι για τον χρονο' εκανε ο ξενος. 'Πρεπει να ξερω κατι' ?
-'Ειναι το τελευταιο που χρειαζεται να γνωριζεις αλλα ισως και το πιο σημαντικο. Το συμπαν της Αιναρ και του Φεχαρ θα παραμεινει τεμνομενο με το δικο μας για 48 ακομα ωρες. Αυτο ειναι το χρονικο σου οριο για να εκπληρωσεις την αποστολη σου. Αν δεν το εχεις πραξει μεχρι τοτε, αν χασεις την προθεσμια, τοτε εχεις αποτυχει με οποιες συνεπειες εχει αυτο. Εγω δεν χρειαζεται να επανεμφανιστω, ο ρολος μου τελειωσε εδω. Ο κυβος θα σε βοηθησει να περασεις στην διασταση τους αρκει να εισαι εδω, σ' αυτο το σημειο, την ωρα που συναντηθηκαμε εμεις σημερα. Θυμησου, εχεις μονο δυο ευκαιριες να μπεις στον κοσμο τους και να σκοτωσεις την Αιναρ. Αν τις χασεις οι συνεπειες θα ειναι ανυπολογιστες για ολους. Αν υπαρχει κατι που θελεις να ρωτησεις η να πεις αυτη ειναι η ωρα, τωρα'.
Ο ξενος τον κοιταξε αμιλητος μα στο βλεμμα του υπηρχε κατι το αποκοσμο. Μετα ψιθυρισε.
-'Νοιωθεις τοσο ασφαλης οσο δειχνεις' ?

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ






                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 99









-'Θεοι ειναι αυτοι λοιπον που δυσαρεστημενοι μαζι μου επελεξαν αυτον τον τροπο να με δυναστευσουν για καποια ασεβεια ? Γιατι θνητο δεν ξερω ουτε να φανταστω μπορω που θα τολμουσε ποτε και να σκεφτει μοναχα, ποσο μαλλον να υλοποιησει αυτο που τα ματια μου μολις ειδαν. Δεν ηταν λιγες οι φορες που αντιθετα με την θεληση μου σε αναρμοστες και απρεπεις πραξεις οδηγηθηκα, δεν ηταν σπανιες οι περιπτωσεις που υπεκυψα σε προσταγες που ολο μου το ειναι επαναστατησε για ν' αποφυγω. Κι ομως ακομα και τωρα, που το τελος προ των πυλων βρισκεται, ασπλαχνη, θαρρεις πετρινη καρδια, μου επιφυλασσει μοιρα που τον χειροτερο εφιαλτη μου γλυκο ονειρο καλοκαιρινου μεσημεριου κανει να μοιαζει. Και συ, αγγελιαφορος απροσωπων μορφων, σε παγιδα που γνωριζες καλα με οδηγησες αδιαφορωντας για ολα, υπακουοντας προθυμα στις προσταγες αυτων που η συμπονοια και ευσπλαχνια φανταζουν κουφιες λεξεις διχως νοημα και ουσια. Μα οχι, αυτην την φορα οχι, κανεις και τιποτα δεν θα μ' αναγκασει εναντια στην θεληση μου να πραξω το αδιανοητο'.
                     ============================
Με φωνη σπασμενη σε χιλια κομματια, ματια θολα και με το βαρος της συνειδητοποιησης οσων επρεπε να διαπραχθουν να τον συνθλιβει στραφηκε προς την μερια του Τερενς Μιλλερ. Ισως κατω απο αλλες συνθηκες να ειχε ηδη υποψιαστει τι ακριβως συνεβαινε μα η δινη στην οποια ειχε απορροφηθει η σκεψη του δεν του αφησε κανενα περιθωριο. Ετσι η εκπληξη του αντικρυζοντας την πραγματικη μορφη του συνομιλητη του ηταν κατι περισσοτερο απο γνησια.
Ο γερος απο την ερημο Ινζεμ στεκοταν εκει, μια φιγουρα αναλλοιωτη στο χρονο, η μονη που τον συντροφευε απο τοτε που ειχε κανει εκεινη την συμφωνια χιλιαδες χρονια πριν.
Εστεκε εκει, στηριγμενος πανω στο μπαστουνι του, κοιτωντας τον μ' ενα υφος που παραπαιε αναμεσα σε χιλιαδες συναισθηματα διχως να εχει αρθρωσει λεξη. Εμοιαζε οπλισμενος με απειρη υπομονη, αφηνοντας τον ξενο να ξεσπασει με τον τροπο που θα του αλαφρυνε τον πονο.
Ο τελευταιος κουνησε το κεφαλι του ενω η πικρα, η απελπισια, η οργη και ο θυμος αυλακωναν τα χαρακτηριστικα του προσωπου του αλλοιωνοντας τα. 
                         =============================
-'Δεν υπηρξαν αθωοι που το αιμα τους ποτισε την απληστη αυτη γη αδικα ? Δεν υπηρξαν φιλοι και συνοδοιποροι που σε μοιρα χειροτερη απο τον θανατο αφεθηκαν γιατι ο σκοπος, με μαυρες φτερουγες δεν επετρεψε την εφικτη αλλαγη στο πεπρωμενο τους ? Δεν υπηρξαν στιγμες που κομματια της ανθρωπιας μου εμειναν πισω, χαμενα και ξεχασμενα στον στροβιλο του χρονου, γιατι οι επιλογες ηταν ανυπαρκτες ? Πραξεις αμετρητες ανομολογητες, που ριζωσαν στη σκεψη μου αρνουμενες να ξεθωριασουν η να χαθουν και που το τελος τους πουθενα δεν φαινοταν, ηταν η διαδρομη μου προσπαθωντας το δικο μου μερος της συμφωνιας να κρατησω. Μα ακομα και τωρα φαινεται πως η διψα τους ακορεστη ειναι. Ομως, με οποια ψηγματα θελησης και αντιστασης ακομα μπορω να εχω σου λεω πως οχι, τυφλη υπακοη απο μενα δεν θα εχουν. Την ολοκληρωση της συμφωνιας αν θελουν να εχουν αλλο τροπο ας βρουν, διαφορετικη σκεψη να υιοθετησουν γιατι αυτο που ζητανε απο μενα ας μην αναμενουν να πραξω. Και συ την γνωμη μου αδικα να ξερεις θα πασχισεις ν' αλλαξεις'.
                           ============================
Επελεξε να μην τον διακοψει, να μην επεμβει σε κανενα σημειο του ξεσπασματος και του αυθορμητου μονολογου του. Αν υπηρχαν ακομα μεσα του ψηγματα ανθρωπινης υποστασης ισως να λυγιζε, ισως να καταλαβαινε τι ηταν αυτο που του ζητουσαν να διαπραξει, μπορει ακομα και να συμπαθουσε η και να ενστερνιζοταν την εκρηκτικη του αντιδραση. Ομως ο γερος απο την ερημο Ινζεμ μονο ανθρωπος δεν ηταν γι αυτο και ολα οσα ειχε ακουσει του ηταν παντελως ακατανοητα. Οτι και να ηταν αυτο που του υπεδειξε να παραμεινει σιωπηλος καθ' ολη την διαρκεια του ξεσπασματος δεν μπορουσε να επικρατησει περισσοτερο των λιγων λεπτων.
Χτυπησε το μπαστουνι του στο εδαφος μια φορα μα αυτη η μια φορα ηταν αρκετη. Βρεθηκαν και οι δυο πισω στο σημειο που ηταν παρκαρισμενο το αυτοκινητο του ξενου, λιγο πριν τον φραχτη που η διαβαση του ειχε αλλαξει τα παντα σε μηδεν χρονο. Δεν ηταν ο γερος πια αυτος που εστεκε μπροστα του μα ο Τερενς Μιλλερ, ο ανθρωπος που για χαρη του ειχε μπει σ' αυτην την διαδικασια αναζητησης. Ηταν η σειρα του τωρα να παρει τον λογο.
                ================================
-'Δεν κατανοοω μα αποδεχομαι' ειπε. 'Μα μην σ' αυτην την αποδοχη στηριζεις τις ελπιδες σου για οποιαδηποτε διαφοροποιηση. Τις εξηγησεις που εγω οφειλω θα σου δωσω μα να σου υπαγορευσω τις επομενες κινησεις σου ακομα κι εγω δεν μπορω. Μονος σου θα επιλεξεις, μονος σου θ' αποφασισεις, μονος σου θα υποστεις και θα φερεις τις συνεπειες των οποιων πραξεων σου. Μα αυτο σου ζητω μονο, να μ' ακουσεις πρωτα οσο αποκρουστικο και βδελυρο κι αν φανταζει αυτο σε καθε σημειο του μυαλου σου και μετα να πραξεις'.
Μεσα του ηξερε πως ουτε εξηγησεις ηθελε ουτε ν' ακουσει οτιδηποτε σχετικα με το ζητημα. Ομως μια μικρη χαραμαδα χτικιασμενου φωτος μεσα στο μαυρο σκοταδι και την απελπισια που τον τυλιγε προσπαθουσε να του πει πως ισως σ' αυτα που θ' ακουγε να εβρισκε σπερματα λογικης, υπολειμματα ανθρωπιας, ακομα και κατι που μ' ενα μαγικο τροπο θα στερουσε απο την φρικαλεοτητα που μολις ειχε βιωσει τις απυθμενες διαστασεις μιας τετοιας προοπτικης.
Κουνησε οριακα το κεφαλι καταφατικα και οπλιστηκε με οσο κουραγιο μπορεσε να μαζεψει.
                ==================================
-'Οτι ειδες, οτι βιωσες πριν λιγο' αρχισε ο Μιλλερ 'δεν ειναι πραγματικοτητα. Οχι με τον τροπο που το αντιλαμβανεται ενας απλος θνητος, οχι με τον τροπο που επελεξες εσυ να το ερμηνευσεις. Υπαρχουν καταστασεις και γεγονοτα περα απο την περιορισμενη και ατελη αντιληψη του ανθρωπινου ειδους που δεν μπορουν ουτε στην πλεον καλπαζουσα φαντασιας τους να βρουν προσφορο εδαφος, ν' απλωσουν ριζες και να μεγαλωσουν. Εσυ βρισκεσαι ακριβως στο μεταιχμιο, αναμεσα στην ατελεσφορη και γελοια ανθρωπινη υποσταση και στο επομενο, αχανεστατο βημα που οδηγει εξω απο τα ορια και σταδιακα στην μεταμορφωση σου σε υβριδικη θεοτητα. Το που θα επιλεξεις να παραμεινεις δεν μπορει να ειναι κατι αλλο απο μια προσωπικη επιλογη μα για να επιτευχθει αυτο πρεπει να σου παραθεσω ολα οσα πρεπει να γνωριζεις και που θα κρινουν την τελικη σου αποφαση. Το μονο που απαιτειται απο σενα ειναι να εγκαταλειψεις, οσο αυτο ειναι δυνατον, τον συμβατικο τροπο σκεψης σου και να εισαι ανοιχτος ακομα και σε πραγματα που το ειναι σου θ' αρνηθει ν' αφομοιωσει'. 
                  =================================
-'Θα εχεις καταλαβει οτι το μερος στο οποιο βρεθηκαμε δεν ανηκει σ' αυτον τον περιορισμενο κοσμο και κατ' επεκταση κι αυτοι που ειδες επισης δεν ανηκουν σ' αυτον τον κοσμο. Γνωριζεις την θεωρια που εχουν αναπτυξει οι θνητοι στην προσπαθεια τους να εξηγησουν φαινομενα και γεγονοτα που ο ανεπαρκης εγκεφαλος τους αδυνατει να δωσει ερμηνεια, αυτη των παραλληλων συμπαντων. Φυσικα ειναι παντελως λανθασμενη. Δεν υπαρχουν παραλληλα συμπαντα, η σκεψη απο μονη της ειναι αρκετη για να βαλεις τα γελια. Εχουν ομως δικιο σε κατι. Υπαρχουν αλλα συμπαντα, ειναι απολυτα φυσιολογικο μα δεν ειναι παραλληλα αλλα τεμνομενα. Δεν εχει απολυτως κανενα νοημα να προσπαθησω να σου εξηγησω πως ακριβως συμβαινει αυτο, ποτε η και το γιατι, δεν ειναι αυτο το ζητουμενο. Αυτο που πρεπει να ξερεις ειναι τι ακριβως συμβαινει οταν δυο συμπαντα τεμνονται γιατι αυτο ακριβως συμβαινει κι εδω, αν και νομιζω πως κατι θα εχεις υποψιαστει μετα απ' ολα οσα εχουν συμβει. Οσο για το πως μπορει καποιος να βρεθει στο κοματι ενος αλλου συμπαντος ειμαι σιγουρος πως αντιλαμβανεσαι πως κατι τετοιο απαιτει δυνατοτητες και ιδιοτητες περαν του απλου αντιληπτου'. 
                    ================================
-'Η Αιναρ και ο Φεχαρ που ειδες ανηκουν σε μια αλλη κοσμικη διασταση, σ' ενα αλλο συμπαν οπου τα γεγονοτα και οι καταστασεις εχουν ακολουθησει εναν εντελως αλλο δρομο. Σ' αυτο συμπαν η Αιναρ και ο Φεχαρ ειναι ζευγαρι σε μια εντελως διαφορετικη εποχη απ' αυτην που εσυ τους ξερεις και ειναι ενταγμενοι. Ακομα και οι σκεψεις, οι αποψεις, οι επιθυμιες και οι δυνατοτητες τους ειναι παντελως διαφορετικες απ' αυτες που εχεις εσυ καταχωρημενα στο μυαλο σου. Γιατι εσυ δεν υπαρχεις καπου εκει ? Καπου υπαρχεις, απλα δεν αποτελεις μερος της πραγματικοτητας στην οποια βρισκονται η Αιναρ και ο Φεχαρ. Με δυο λογια, σ' αυτο το συμπαν του οποιου εγινες μολις αυτοπτης μαρτυρας οι συνθηκες και τα δεδομενα βρηκαν ωριμο εδαφος για τα δυο αυτα αγαπητα σου προσωπα να βρισκονται μαζι. Καταλαβαινω πως ισως αντι να σου λυνω αποριες να δημιουργω καινουργιες μα σ' εσενα επαφιεται ν' αντιληφθεις το συντομοτερο δυνατον τι ακριβως απαιτειται για να πραξεις. Κι οσο κι αν φαινεται πως σου ζητειται το ακατορθωτο θα διαπιστωσεις πως τα πραγματα δεν ειναι ακριβως ετσι'. 
                ===============================
-'Θα θυμασαι βεβαια πως την στιγμη που παραλαμβανες τον κυβο οι Μεγαλοι Παλιοι ειχαν υποσχεθει πως μ' αυτον τον τροπο θα πετυχαινες στην εκπληρωση της υποσχεσης που ειχες δωσει στον πατερα της Αιναρ, παραλληλα ομως αυτο που σου ειχε ζητηθει σαν ανταλλαγμα ηταν μετα την ολοκληρωση της αποστολης σου απλα να σου γνωστοποιουνταν μια αλλη εναλλακτικη προταση την οποια σε καμια περιπτωση δεν θα ησουν υποχρεωμενος ν' ακολουθησεις η να υιοθετησεις. Για να μπορουσες ομως ν' αποδειξεις πως θα ησουν ικανος να φερεις σε περας την προταση των Μεγαλων Παλιων, αν την επελεγες, θα επρεπε να δοκιμαστεις μ' εναν τετοιο τροπο που δεν θ' αφηνε περιθωρια αμφισβητησης για τις ικανοτητες σου. Ο λογος, που η τελευταια σου αποστολη κρυβει ακριβως αυτην την σημαντικοτατη για σενα ιδιατεροτητα, εχει να κανει μ' αυτην την δεσμευση απεναντι στους Μεγαλους Παλιους. Η Αιναρ, αυτη για την οποια τα κανεις ολα, πρεπει να πεθανει απο το ιδιο σου το χερι αν θελεις ν' αποκτησεις το τελευταιο κοματι του γριφου που θα σου επιτρεψει να ειστε για παντα μαζι'.  
                    ==============================
-'Βεβαια δεν ειναι η πραγματικη Αιναρ αυτη που πρεπει να πεσει απο το χερι σου μα η Αιναρ μιας αλλης διαστασης που ουδεμια επιροη η σχεση εχει να κανει με οτι συμβαινει στο δικο μας συμπαν. Αν κατορθωσεις να φτασεις στο υψιστο σημειο, δηλαδη να ξεπερασεις τις αναστολες σου απεναντι στο πιο λατρεμενο σου προσωπο, τοτε θα εχεις καταφερεις τα παντα εις διπλουν.
Θα μπορεις να βρεθεις μαζι με την δικη σου Αιναρ πισω στο χρονο μαζι για παντα και παραλληλα αν επιλεξεις διαφορετικα θα εχεις αποδειξει πως εισαι ικανος να σηκωσεις στην πλατη σου τ' απιστευτα προνομια αλλα και τις υποχρεωσεις που μπορουν να σου παρασχεθουν απο τους Μεγαλους Παλιους. Οπως και να ειναι δεν εχεις δικαιωμα σε εναλλακτικη προταση. Η ολοκληρωνεις την αποστολη σου η σταματας εδω με οτι αυτο συνεπαγεται. Και ξερεις καλα πως οταν εκανες την συμφωνια δεν υπηρχε τροπος υπαναχωρησης. Η αποφαση ειναι δικη σου.
Μα οτι και να επιλεξεις φροντισε να γινει συντομα. Αυτη τη φορα ο χρονος δεν ειναι συμμαχος, δεν ειναι μαζι σου. Αυτην την φορα ο χρονος ειναι ο μεγαλυτερος εχθρος σου'.