THANOS ATHANASOPOULOS









              ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ



                                                    







Δεν το διαβασε ολοκληρο. Σταματησε αποτομα ενω μια χλωμαδα ειχε απλωθει στο προσωπο του. Το χαρτι με το ρεπορταζ επεσε απο τα τρεμαμενα χερια του πανω στο τραπεζι.
Στο μυαλο του ηρθε η εκμυστηρευση που του ειχε κανει σε μια σπανια στιγμη διαυγειας.
Δεν θυμοταν ουτε πως του ερχονταν οι ιδεες, ουτε πως τις εγραφε, τα μαθαινε κι ο ιδιος την επομενη μαζι με ολους τους υπολοιπους. Αυτο δεν ηταν προβλημα ουτε για κεινον, ποσο μαλλον για την εφημεριδα που ειχε μια σειρα επιτυχημενων κι αποκλειστικων ρεπορταζ. Ομως αυτο εδω δεν ηταν ενα απλο ρεπορταζ οπως τ' αλλα. Γυρισε και κοιταξε τον διευθυντη συνταξης.
-'Παρε τον τηλεφωνο' ειπε με μια εκδηλη αγωνια στη φωνη. 'Παρε τον τωρα στο τηλεφωνο'.
Ο υπευθυνος συνταξης υπακουσε αφηνοντας το τηλεφωνο να χτυπαει επανειλλημενα.
-'Δεν απανταει' ειπε κλεινοντας το ακουστικο. 'Μα τι συμβαινει' ? ρωτησε εκπληκτος.
-'Στειλε καποιον στο σπιτι του' εκανε ο αρχισυντακτης με τον πανικο πια να εχει πληρως επικρατησει. 'Κανε γρηγορα' προσθεσε ενω ταυτοχρονα του εδινε το ρεπορταζ να διαβασει.
                      =============================
Το προγραμμα του Λιαμ Φιννι ηταν εδω και τρια χρονια λιτο, συγκεκριμενο και εξαιρετικα παραδοξο. Δουλευε για την Lean On News, μιας μικρης εμβελειας κι απηχησης εφημεριδας αλλα ειχε οτι ακριβως ηθελε. Κανεναν ελεγχο, ανοχη απεναντι στον αλκοολισμο που του χτυπουσε επιμονα την πορτα κι ενα σεβασμο απο τους υπολοιπους συναδελφους αφου, συμφωνα με την δικη του αισθηση, πριν μερικες εκατονταδες χρονια ειχε κερδισει βραβειο Πουλιτζερ.
Ο τροπος με τον οποιο λειτουργουσε απο τοτε που τον ειχε εγκαταλειψει η Νινα παρεμενε σταθερος. Σπαταλουσε ασκοπα την ημερα του κανοντας τιποτα η ασημαντα πραγματα και μολις νυχτωνε εμοιαζε να ξυπναει. Συντροφια με δυο μπουκαλια ιρλανδεζικο Dead Rabbit ξεκινουσε να γραφει το ρεπορταζ του και το παρεδιδε ο ιδιος στην εφημεριδα οταν το τελειωνε, αφηνοντας το παντα στον Γουιλι στην υποδοχη. Μετα, μεχρι να ξημερωσει, εκανε ατελειωτες βολτες στην πολη και μολις εβγαινε το φως του ηλιου ετρεχε πισω στο σπιτι του να κρυφτει μεχρι να βραδιαζε ξανα.  
                    ================================
Μεχρι την στιγμη που η Νινα εφυγε απο την ζωη του ολα ηταν διαφορετικα. Φευγοντας, αφου ειχε εξαπολυσει ενα πληθος παραπονων που ο Λιαμ ποτε δεν ειχε εμπεδωσει, αλλαξαν ολα.
Ο ιδιοκτητης της καβας κοντα στο σπιτι του ειχε γινει ο καλυτερος φιλος του, οι παραδοσεις ετοιμου φαγητου αγαπημενη συνηθεια και το Dead Rabbit ο μοχλος ωθησης για να καταφερνει ακομα να ολοκληρωνει ενα ρεπορταζ. Βεβαια το φευγιο της Νινας ειχε και τα καλα του, το εξης ενα. Τωρα μπορουσε να ξοδευει τα χρηματα του στο αγαπημενο του χομπι, την συλλογη γραφομηχανων. Προσφατα μαλιστα ειχε αγορασει μια σπανια, κοκκινη, που ειχε βρει σ' ενα ξεχασμενο απο θεους κι ανθρωπους παλαιοπωλειο για ενα σχετικα υψηλο αντιτιμο, κατι που δεν θα συνεβαινε ποτε αν η Νινα εξακολουθουσε να υπαρχει στην ζωη του. Ο Λιαμ Φιννι μπορει σε ολα τ' αλλα να ηταν ανθρωπος της εποχης του αλλα στην συγγραφη του ρεπορταζ ηταν παλαιομοδιτης. Μισουσε τους υπολογιστες κι οτι αυτοι συνεπαγονταν. Λατρευε να χρησιμοποιει γραφομηχανη, κατι που η Νινα ποτε δεν ειχε καταλαβει, ουτε ειχε αποδεχτει.
                     ===============================
Ολα ειχαν ξεκινησει περιπου ενα μηνα πριν. Βρισκοταν μπροστα στην γραφομηχανη που ειχε αγορασει απο εκεινο το παλαιοπωλειο με το Dead Rabbit διπλα του κι επαιζε μηχανικα με τα πληκτρα προσπαθωντας να σκεφτει τι θα εγραφε. Ως συνηθως, δεν ειχε την παραμικρη ιδεα.
Οταν τελειωσε το γραψιμο ειχε πιει ολο το Dead Rabbit. Πηρε ενα δευτερο μπουκαλι, το εχωσε μεσα στο παλτο του, πηγε στην εφημεριδα, αφησε το ρεπορταζ μεσα σ' εναν φακελο στον Γουιλι και ξεκινησε τις μεταμεσονυχτιες βολτες του. Το μπουκαλι τελειωσε την στιγμη που ο ηλιος εκανε δειλα την εμφανιση του, σημαδι πως επρεπε να γυρισει σπιτι. Επεσε σαν κεραυνοπληκτος στον καναπε παραδομενος στις αγκαλες του Μορφεα. Δεν ηξερε καν τι ωρα ηταν οταν ο επιμονος ηχος του τηλεφωνου τον ξυπνησε. Ο αρχισυντακτης του εδινε συγχαρητηρια ρωτωντας τον πως το ειχε ανακαλυψει, ο Λιαμ, ακομα κοιμισμενος πεταξε ενα 'μα τι νομιζες, παιζουμε' ? και ξαναπεσε για υπνο. Οταν ξυπνησε δεν θυμοταν τιποτα. Ουτε τι ειχε γραψει, ουτε τα συγχαρητηρια του αρχισυντακτη, τιποτα. Τα κενα μνημης του πολλαπλασιαζονταν ραγδαια .
                        ==============================
Οταν ξανασυνεβη δεν εδωσε την πρεπουσα σημασια. Ειχε γραψει για ενα πραξικοπημα στο Βελγικο Κογκο που ειχε εκδηλωθει λιγο μετα που ειχε παραδωσει το ρεπορταζ του, ενα πολυνεκρο σιδηροδρομικο ατυχημα στην Ινδια οριακα πριν αυτο συμβει μα δεν θυμοταν το πως για κανενα απο τα δυο.
Στις επιμονες ερωτησεις των ανωτερων του να τους αποκαλυψει τις πηγες του απαντουσε με γενικολογα. Τι να τους ελεγε ? Πως δεν ηξερε ? Εδω καλα καλα δεν θυμοταν πως τα ειχε γραψει. Τ' απεδωσε ολα σε συμπτωσεις και θεωρησε το θεμα ληξαν. Αυτα μεχρι που και το τριτο ρεπορταζ του επαληθευτηκε πανηγυρικα. Αυτο τον προβληματισε. Που στο διαβολο ηξερε πως η συνοδος κορυφης για τα πυρηνικα θα ναυαγουσε πριν εκεινη ακομα ξεκινησει ?
Εδω συνεβαινε κατι αλλο, κατι που για να μπορουσε να το καταλαβει απαιτουσε διαυγεια και καθαροτητα μυαλου, κατι που το Dead Rabbit δεν του το επετρεπε.
Μετα απο πολυ καιρο εκατσε μπροστα στην γραφομηχανη διχως το μπουκαλι με το ουισκι. Γι αλλη μια φορα το ρεπορταζ ηταν ετοιμο πριν το ξημερωμα.
                       ================================
Αυτο το ρεπορταζ δεν το παρεδωσε ποτε. Παρεμεινε νηφαλιος αναμενοντας αν θα πραγματοποιουνταν. Περασαν καμποσες ωρες διχως να συμβει τιποτα. Ενταξει, τωρα ηταν σιγουρος πως δεν θα γινοταν σεισμος 6 ριχτερ στην Νεα Υορκη. Ηταν το πρωτο ρεπορταζ του που δεν επαληθευοταν. Αντι να του παρασχει εξηγηση αυτο τον μπερδεψε χειροτερα.
Το επομενο ρεπορταζ του ομως οχι μονο επαληθευτηκε αλλα ηταν τοσο λεπτομερες που εδινε την αισθηση πως ο συντακτης του βρισκοταν εκει την στιγμη του συμβαντος. Το τουνελ μετα την 69η λεωφορο ειχε οντως καταρρευσει, με πολλους νεκρους κι ακομα περισσοτερους τραυματιες κι αποτελουσε αποκλειστικη ειδηση της Lean On News αφου ειχε δημοσιευθει σχεδον ταυτοχρονα με το ατυχες περιστατικο. Η ολιγοημερη αποχη απο το αλκοολ εκανε το θαυμα της αφου πια ο Λιαμ αντιλαμβανοταν πως κατι τελειως εξω απο τα συνηθισμενα συνεβαινε κι ηταν αποφασισμενος να το ανακαλυψει. Ενας μονο τροπος υπηρχε να το βρει.
                ===================================
Για δυο μερες ο Λιαμ ειχε αυτοαποκλειστει στο σπιτι του αποσυνδεοντας ακομα κι αυτο το τηλεφωνο. Εγραψε 4 ρεπορταζ εκ των οποιων τα δυο τα πηγε για δημοσιευση ενω τ' αλλα δυο τα κρατησε σπιτι. Συνεβη αυτο που ειχε ηδη υποψιαστει. Τα δυο δημοσιευμενα επαληθευτηκαν αμεσα, τ' αλλα που ειχε κρατησει δεν συνεβησαν ποτε. Ειχε λυσει το πρωτο σκελος του γριφου αλλα παρεμενε ενα ακομα που δεν ειχε απαντηση. Οτι δημοσιευοταν συνεβαινε στην πραγματικοτητα αλλα δεν ειχε εξηγηση για το πως ο ιδιος γνωριζε κατι που δεν ειχε συμβει ακομα. Ηταν ωρα για ενα δευτερο πειραμα. Εγραψε αλλα 4 ρεπορταζ δινοντας τα δυο στην εφημεριδα και κρατωντας τ' αλλα με μια μικρη διαφοροποιηση. Και τα 4 αυτα ρεπορταζ τα ειχε γραψει σε αλλη γραφομηχανη. Οι χειροτερες υποψιες και φοβοι του επιβεβαιωθηκαν.
Κανενα ρεπορταζ δεν επαληθευτηκε. Τωρα ειχε πια τις απαντησεις που γυρευε μα το φορτιο ηταν αβασταχτο για ενα νηφαλιο μυαλο να το σηκωσει. Οτι δεν ειχε πιει ολες εκεινες τις μερες της ερευνας κατορθωσε να το πιει μεσα σε μιαμιση μερα. Επεσε σχεδον σε κωμα.
                   ===============================
Οταν συνηλθε ειχε χασει καθε αισθηση χρονου και τοπου. Εβαλε κατι στο στομα του κι εκατσε σταυροποδι στον καναπε προσπαθωντας να σκεφτει τις μελλοντικες κινησεις του. Οχι μονο δεν θα στελνε ξανα ρεπορταζ απο την κοκκινη γραφομηχανη αλλα επρεπε να την ξεφορτωθει αμεσα. Πηγε στο αποθηκακι του σπιτιου κι αρχισε να ψαχνει. Οταν το βρηκε επεστρεψε στο σαλονι, στο γραφειο του με τις γραφομηχανες. Σταθηκε λιγο περιεργαζοντας τες. Ηξερε πως αυτη ηταν η μοναδικη λυση, δεν μπορουσε να γινει κατι αλλο.
Ανεβοκατεβαζε με ανειπωτη μανια το σφυρι ξανα και ξανα πανω στην γραφομηχανη ενω μια αφυσικη γυαλαδα ειχε κανει την εμφανιση της στα ματια του. Δεν ενοιωθε κουραση, μονο μια αγρια χαρα καθως συνεχιζε να σφυροκοπαει την γραφομηχανη. Οταν σταματησε καποια στιγμη για να παρει ανασα διαπιστωσε πως την ειχε διαλυσει κυριολεκτικα. Πανω στο τραπεζι, στο πατωμα, παντου, υπηρχαν κοκκινα θραυσματα αυτου που καποτε ηταν μια γραφομηχανη. Το γελιο ενος παραφρονα γεμισε το σπιτι βλεποντας το θεαμα που μολις ειχε καταφερει. 
                    ================================
Μαζεψε επιμελως τα σκουπιδια, τα εβαλε σε μια σακουλα απορριματων και βγηκε απο το σπιτι. Στον πρωτο καδο πεταξε την σακουλα και ξεκινησε την αγαπημενη του βολτα.
Ο ανθρωπος που ειχε στειλει ο διεθυντης συνταξης απο την εφημεριδα να τον βρει δεν τον προλαβε για λιγα λεπτα. Με την βοηθεια του θυρωρου μπηκαν σπιτι του. Ολα ηταν τακτοποιημενα, σιγυρισμενα με τις γραφομηχανες του πανω στο τραπεζι με μια κοκκινη να ξεχωριζει απο τις αλλες μα ο ιδιος δεν ηταν πουθενα. Ενημερωσε την εφημεριδα τηλεφωνικα πως δεν ηταν σπιτι και πηρε εντολη να παραμεινει εκει σε περιπτωση που επεστρεφε. 
-'Δοκιμασες το κινητο του' ? ρωτησε ο αρχισυντακτης.
'-Αφου ξερεις πως τις 23 ωρες της ημερας ειναι κλειστο' απαντησε ο διευθυντης συνταξης. 'Δοκιμασα' προσθεσε απαντωντας στο ερωτημα 'ειναι κλειστο ως συνηθως. Μα θα μου γιατι στο διαβολο ψαχνουμε τοσο απελπισμενα να βρουμε τον Λιαμ ? Τετοιαν ωρα ξερεις πως σουλατσαρει ασκοπα στην πολη. Τι συμβαινει' ?
               ==================================
Σαν να ηταν μεταδοτικη η χλωμαδα περασε και στο προσωπο του διευθυντη συνταξης.
-'Οτι εχει στειλει για δημοσιευση εχει επαληθευτει, το καταλαβαινεις ? Διαβασε'.
-'Πρεπει να τον βρουμε οπωσδηποτε' εκανε ο διευθυντης συνταξης μολις διαβασε το ρεπορταζ που ειχε στειλει ο Λιαμ. 'Δεν εχουμε χρονο για χασιμο'.
-'Εσυ' ειπε ο αρχισυντακτης σε καποιον. 'Μεινε εδω μηπως χτυπησει το τηλεφωνο. Μην κουνηθεις απο δω. Αν παρουν για τον Φιννι ειδοποιησε αμεσως'.
Ο νεαρος εκατσε στην πολυθρονα μολις οι δυο αντρες ειχαν φυγει. Ειδε το χαρτι πανω στο τραπεζι, το πηρε στα χερια του κι αρχιζε να διαβαζει. Μα τι ηταν τουτο ? Απο την επικεφαλιδα καταλαβε πως κατι δεν πηγαινε καλα. Ποτε ειχε συμβει αυτο και κανεις δεν το ηξερε ?
-'Νεκρος επεσε απο σφαιρες κακοποιων ο Λιαμ Φιννι, γνωστος δημοσιογραφος, οταν μια ομαδα ληστων αποπειραθηκε να ληστεψει καβα ποτων. Φαινεται πως ο Λιαμ βρεθηκε σε λαθος μερος την λαθος στιγμη και μολονοτι φαινεται πως ηταν τακτικος πελατης'...








                                                                  ΤΕΛΟΣ

                             Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ










                                                     
                          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24











Προσπαθησε να χωθει ακομα πιο βαθια στην αγκαλια του αλλαζοντας θεση. Το κεφαλι της ακουμπουσε στον ωμο του ενω το νυχι της σχηματιζε αφηρημενα σχηματα πανω στο στηθος του. Ειχε βρει την πιο καταλληλη θεση και δεν ειχε σκοπο να κουνηθει ουτε εκατοστο.
-'Ξερεις τι σκεφτομουνα' ? ειπε ενω το νυχι συνεχιζε την αναρχη διαδρομη πανω του. 'Αν ολα αυτα που ακουσαμε ειναι αληθεια αυτο που ζουμε τωρα μπορει να μην υπαρχει αυριο'.
Εστρεψε το κεφαλι του, την κοιταξε, της εδωσε ενα φιλι στο μετωπο, την αγκαλιασε ακομα πιο πολυ σφιγγοντας την ενω ταυτοχρονα της χαιδευε τα μαλλια.
-'Δεν ξερω καρδια μου' ειπε στο τελος. 'Ειλικρινα δεν ξερω τι να σου πω'.
Η Βεγκατριξ ανασηκωθηκε και τον κοιταξε. Τωρα το νυχι διασκεδαζε στο μαγουλο του.
-'Δεν μπορει, καποια απ' ολα αυτα θα πρεπει να ειναι αληθεια' ειπε. 'Τι λογο θα ειχε εκεινο το ον που φυλαει τους ορκους να πει ψεμματα' ?
Ο Ριγκελ ανασηκωσε τους ωμους μην εχοντας κατι ν' απαντησει.
              ======================================
Βρισκονταν στον Σογκιλ λιγες μερες μονο μα αυτο που ζουσαν ειχε περισσοτερο ποσοστο αχαλινωτης φαντασιας απ'οτι η πραγματικοτητα. Ποτε δεν θα μπορουσαν να υποψιαστουν το ειδος της ζωης που εκαναν τωρα. Το σπιτι που ειχαν νοικιασει ηταν στις οχθες μιας λιμνης, τριγυρισμενη απο καθε λογης δεντρα και λουλουδια ενω ακριβως απεναντι ενας εντυπωσιακος καταρρακτης εχυνε τα νερα του μ' ενα νανουριστικο βομβο μεσα στην λιμνη. Στο τελος του μηνα, αν το μερος εξακολουθουσε να ασκει πανω τους την ιδια σαγηνευτικη μαγεια οπως τωρα ειχαν το δικαιωμα να το αγορασουν και να μεινουν μονιμα εκει. Η κοντινοτερη υπαρξη βρισκοταν αρκετα μακρια, ηταν απομονωμενοι σ' ενα μερος που ειχαν συνηθισει να βλεπουν μονο σε διαφημιστικα φυλλαδια κι αυτο τους ειχε επιφερει μια απιστευτη γαληνη και ηρεμια.
Απλα υπηρχαν στιγμες, οπως αυτο το ηλιοβασιλεμα που βρισκονταν αγκαλια παρακολουθωντας το τελευταιο φως της ημερας να παιγνιδιζει με τα νερα του καταρρακτη, που το μυαλο τους ετρεχε σε ολα αυτα που ειχαν επιλεξει ν' αφησουν πισω.
                ===================================
-'Δεν σου κρυβω πως φοβαμαι για τον Ελ' ειπε η Τριξι. 'Αναρωτιεμαι πως θα τα βγαλει περα. Δεν ειναι αυτο που ξερει να κανει, αυτο ειναι κατι πολυ πιο επικινδυνο και μεγαλο'.
-'Ετσι νοιωθω και εγω μωρο μου μα ερχεται καποια στιγμη, μια ωρα που ο καθενας πρεπει να τραβηξει την γραμμη των οριων του' ειπε ο Ριγκελ. 'Αυτο που εχουμε τωρα εδω, οι δυο μας, δεν το αλλαζω με τιποτα. Απο την αρχη που ειμαστε μαζι παντα κατι τετοιο ειχα στο μυαλο μου για μας. Και τωρα συμβαινει, υπαρχει. Καταλαβαινω το διακυβευμα αλλα το μονο που ποθει η ψυχη μου εισαι εσυ κι ολο αυτο' προσθεσε κανοντας μια κυκλικη κινηση στον αερα. 'Δεν θα καναμε εμεις την διαφορα αναμεσα στην σωτηρια η την καταστροφη του συμπαντος. Αλλα αν επιλεγαμε να μεινουμε πισω θα καταστρεφαμε τουτο δω' συμπληρωσε.
Η Βεγκατριξ τον αγκαλιασε και τον φιλησε ζεστα στα χειλη.
-'Ξερεις τι φοβαμαι πιο πολυ απ' ολα' ? του ειπε φυλακιζοντας το χερι του στο δικο της. 'Αν ο Ελ αποτυχει ολα αυτα εδω θα σβησουν μεσα σε μια στιγμη κι εμεις μαζι'.
                   ================================
-'Το περιμενες ποτε οτι θα ερχοταν καποια στιγμη που θα ζουσαμε κατι τετοιο φιλε μου' ? ρωτησε ο Νεκαρ ενω ταυτοχρονα δροσιζε το λαρυγγι του μ' ενα πολυχρωμο υγρο.
-'Η αληθεια ειναι πως οχι' απαντησε ο Μερανγκ. 'Χαλαλι τα χρηματα που πληρωσαμε για να βρισκομαστε τωρα εδω. Ουτε στα πιο τρελα μας ονειρα ε' ?
-'Νομιζω πως καθε χρηματικο αντιτιμο ειναι μικρο για ν' αποκτησεις ολο αυτο'.
-'Και επισημα κατοικοι του Ζιγκετ πια' ειπε ο Νεκαρ σηκωνοντας το ποτηρι του. 'Νομιζω πως αυτο απαιτει μια προποση ανταξια του μεγαλειου που απολαμβανουμε'.
-'Αλλη μια προποση' ? εκανε χαμογελωντας ο Μερανγκ. 'Εχω χασει πια το μετρημα απο τις προποσεις. Ποσες εχουμε κανει πια απο τοτε που ηρθαμε εδω' ?
Οι δυο αντρες ξεσπασαν σε γελια. Μολις ηρεμησαν προχωρησαν σε μια ακομη προποση.
-'Μακαρι αυτο που ζουμε να μην τελειωσει ποτε' ειπε Μερανγκ.
-'Θα πιω σ' αυτο λοιπον' εκανε ο Νεκαρ αδειαζοντας το ποτηρι του.
               ================================
-'Νομιζω πως ο Τιλ εκανε λαθος επιλογη καταληγωντας να παει στην αδελφη του' εκανε ο Μερανγκ. 'Δεν ξερω πως θα ειναι εκει τα πραγματα αλλα σιγουρα οχι οπως εδω' προσθεσε.
-'Επρεπε να παει' εκανε ο Νεκαρ. 'Εξ' αλλου απ' οτι ειπε θα κατσει λιγο να την δει και μετα θα ερθει προς τα εδω. Κανε λιγη υπομονη'.
-'Μου ειχε εκμυστηρευτει καποια στιγμη πως η αδελφη του αντιμετωπιζε διαφορα θεματα στον Ρουγκαν' ειπε ο Μερανγκ. 'Και ξερεις πως καταληγουν συνηθως αυτα τα πραγματα. Αν σε αγκαλιασουν τα προβληματα αλλων ειναι σιγουρο πως θα σε παρασυρουν και θα σε πνιξουν'.
-'Γι αυτο και μεις επιλεξαμε να ερθουμε εδω αντι να μεινουμε πισω και να συνδραμουμε τον Ελλερυ' ? εκανε ο Νεκαρ ενω το προσωπο του σοβαρεψε αποτομα.
-'Ναι, ισως και γι αυτο Νεκαρ' εκανε με μια δοση αγανακτησης ο Μερανγκ. 'Ποιος ξερει τι θα καναμε τωρα αν ειχαμε μεινει πισω να βοηθησουμε. Σιγουρα παντως οχι αυτο εδω'.
Το χερι του Νεκαρ ειχε αρχισει να παιζει με το ποτηρι του.
                      =================================
-'Δεν ξερω φιλε, δεν ξερω' εκανε ο Νεκαρ. ' Ο Ελ δεν ηταν μονο συνεργατης, ηταν και φιλος μας. Νομιζω πως πολυ ευκολα και γρηγορα τραβηξαμε την ουρα μας εξω απ' ολα αυτα'.
-'Μην το κανεις αυτο στον εαυτο σου φιλε' ειπε ο Μερανγκ. 'Ο Ελ ηταν και δικος μου φιλος, μην το ξεχνας. Αλλα δεν ειναι ουτε δικη μου ουτε δικη σου υπαιτιοτητα αν η μοιρα του συνδεθηκε αρρηκτα μ' εκεινον τον παραξενο τυπο που φυλουσε τους ορκους. Ο Ελλερυ δεν ειχε επιλογη, το θυμασαι, εμεις ειχαμε επιλογη και διαλεξαμε αυτο. Τι νομιζεις πως θα εκανε ο Ελ αν μπορουσε να διαλεξει ? Θα ελεγε 'επιτελους τ' ονειρο της ζωης μου ν' αναμετρηθω με καποιον που σκεφτεται και μπορει να καταστρεψει το συμπαν εγινε πραγματικοτητα' η θα εκανε κι αυτος οτι καναμε κι εμεις ? Εξ' αλλου για τον Ελ μιλαμε. Το κοκκαλακι της νυχτεριδας εχει φιλε, δεν εχει παθει ποτε τιποτα και να μου το θυμηθεις, ουτε τωρα θα παθει'.
-'Μακαρι' ειπε ο Νεκαρ. 'Μακαρι να τα καταφερουν για το καλο ολων μας' συμπληρωσε.
-'Θα πιω σ' αυτο' εκανε ο Μερανγκ αδειαζοντας μονορουφι το ποτηρι του. 
                          ==============================
-'Αν ολα αυτα τα ακουγα απο καποιον αλλο θα τον ειχα περασει σιγουρα για τρελο' ειπε η γυναικα φανερα προβληματισμενη. 'Οτι μου ειπες απλα μοιαζει απιστευτο'.
-'Καταλαβαινω απολυτα Λερζια' απαντησε ο Τιλ. 'Σκεψου πως αισθανθηκαμε εμεις οταν μας τα ειπε ο Ελλερυ ενω παραλληλα ζουσαμε ηδη απεριγραπτες καταστασεις'.
-'Και πισω εμειναν μονο ο Γκραφ με τον Κουλσακ' ? ρωτησε η γυναικα. 'Οι υπολοιποι' ?
-'Ολοι κατι ειχαμε να κανουμε' ειπε ο Τιλ. 'Η Τριξ με τον Ριγκελ στον Σογκιλ, ο Νεκαρ με τον Μερανγκ στον Ζιγκετ κι εγω αποφασισα να επισκεφτω την αγαπημενη μου αδελφουλα μετα απο τοσο πολυ καιρο που ειχα να ερθω στον Ρουγκαν'.
-'Την χειροτερη στιγμη διαλεξες για να ερθεις Τιλ' ειπε η αδελφη του. 'Εδω τα πραγματα εχουν αλλαξει πολυ απο την τελευταια φορα που θυμασαι. Η καινουργια κυβερνηση δεν χαριζεται σε κανεναν. Οι νομοι εχουν γινει πολυ πιο αυστηροι, ο ελεγχος που θελουν να εχουν πανω στον καθενα μας εχει σφιξει πολυ και αρκετοι μεχρι στιγμης εχουν απλα εξαφανιστει'.
                 ================================
-'Οντως εχουν αλλαξει τα πραγματα' εκανε ο Τιλ. 'Προς το χειροτερο'.
-'Ναι και δεν φαινεται λυση πουθενα. Ολοι εμεις που διαφωνουσαμε απο την αρχη στο τροπο διακυβερνησης που βλεπαμε να ερχεται δεν ειμαστε απλα γνωστοι αντιφρονουντες. Μας παρακολουθουν συνεχως περιμενοντας την ευκαιρια να κανουμε καποιο λαθος. Μετα θα φροντισουν να μας εξαφανισουν κι εμας οπως ολους τους αλλους'.
-'Νομιζω πως καλα θα κανεις να μαζεψεις τα πραγματα σου και να του δινουμε απο εδω το συντομοτερο. Ο Νεκαρ με τον Μερανγκ μας περιμενουν στον Ζιγκετ'.
-'Φοβαμαι πως δεν ειναι τοσο απλα τα πραγματα' εκανε η Λερζια. 'Η διαδικασια για να φυγει καποιος εχει αλλαξει, αυτα που ζητανε δεν τα εχει σχεδον κανεις. Προσπαθουν να μας κρατησουν εδω φοβουμενοι πως αν φυγουμε μπορει να δημιουργησουμε θυλακες αντιστασης.
Κανεις μας δεν ξερει αν αυριο θα ειμαστε ζωντανοι η μονιμοι αγνοουμενοι'.
Ο Τιλ εμεινε για λιγο σκεπτικος αναλογιζομενος οσα ειχε ακουσει απο την αδελφη του.
             =====================================
-'Καποιος θα υπαρχει που να μπορει να μας βοηθησει και παραλληλα να λατρευει το χρημα' εκανε στο τελος. 'Αν τον βρουμε θα λυσουμε το προβλημα' προσθεσε.
-'Ισως οντως υπαρχει καποιος' εκανε η Λερζια. 'Μα πες μου, γιατι δεν εμεινες να βοηθησεις τον Ελλερυ ? Ειμαι σιγουρη πως θα χρειαζεται οση βοηθεια μπορουσε να εχει'.
-'Αληθεια ειναι αυτο' ειπε ο Τιλ ξεφυσωντας. 'Γιατι δεν εμεινα ε? Ακου Λερζια, η προσωπικη μου εκτιμηση ειναι πως δεν εχουν καμια τυχη, ειτε μονοι τους ειτε με βοηθεια. Αυτο που εχουν ν' αντιμετωπισουν δεν ειναι κατι το απλο και συνηθισμενο. Ειμαι απολυτα σιγουρος πως δεν θα τα καταφερουν. Ετσι, αφου οτι γνωριζουμε μεχρι σημερα θα καταστραφει, ισως και πολυ συντομα μαλιστα, αποφασισα πως ηθελα να περασω οσο χρονο απομενει μαζι με καποιον αγαπημενο μου. Και συ εισαι οτι πιο σημαντικο και πολυτιμο εχω στην ζωη μου. Δεν θα ηθελα οταν συμβουν ολα αυτα που θα γινουν να εισαι μονη σου, καταλαβες' ?
Η Λεζια χαμογελασε και τον αγκαλιασε τρυφερα.
                     =================================
Η αινιγματικη μορφη πανω στον αστεροειδη ατενισε την μεγαλοπρεπεια και την απεραντοσυνη που την περιεβαλλε. Ηταν ενα κομματι αυτης της μεγαλοπρεπειας και της απεραντοσυνης και η ιδια, ειχε συμβαλλει κι αυτη την διατηρηση ολου αυτου του υπεροχου καμβα. Και τωρα ολα κινδυνευαν απο την μια στιγμη στην αλλη, μεσα στην διαρκεια ενος ανοιγοκλεισιματος βλεφαρου, να χαθουν οριστικα. Το χειροτερο ηταν πως σχεδον γνωριζε τι θα ηταν αυτο που θα τ' αντικαθιστουσε κι αυτο διερυνε κι αλλο την ηδη υπαρχουσα ανησυχια της. 
Γνωριζε απο τοτε που ειχε διαδεχτει τον Μετγκον πως αυτη η στιγμη θα ερχοταν και τιποτα δεν μπορουσε να γινει για ν' αλλαξει αυτο. Ηξερε πως θα δινοταν μια μαχη επιβιωσης, μια μαχη για εναν ανωτερο σκοπο, για ενα ευγενικο ιδεωδες που οι πιθανοτητες της να χαθει ηταν εναντια στην ιδια και σε οσους συμμεριζονταν τον σκοπο της.
Συνεχισε να κοιταει το ανεπαναληπτο θεαμα που ξετυλιγοταν μπροστα στα ματια του. Ο γερος απο την ερημο Ινζεμ ειχε ενα προαισθημα πως αυτο το θεαμα δεν θα υπηρχε για πολυ ακομα. 

  

                                       ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΠΑΣΧΑΛΗ












                                      ΤΥΦΛΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ










Αυτο ηταν το πιο σπουδαιο τριημερο στη ζωη της, τουλαχιστον μεχρι τωρα. Τα μεγαλυτερα γεγονοτα που την απασχολουσαν τωρα θα επαιρναν μια τροπη που πολυ συντομα θα μαθαινε αν ηταν για την τελεια ευτυχια η την χειροτερη απογοητευση. Κατ αρχας ηταν το θεμα της προαγωγης της. Τρια χρονια την περιμενε υπομονετικα, ειχε ερθει η ωρα να μαθει αν θα δικαιωνοταν. Μολις σχολαγαν ο γενικος διευθυντης της εταιρειας θα τους ανακοινωνε τις προαγωγες και αυτη ηταν υποψηφια με μεγαλες πιθανοτητες επιβεβαιωσης. Μολις τελειωναν οι ανακοινωσεις θα εφευγε αμεσως για το Μπενγκστον οπου την περιμενε ο Ντανυ. Και δεν την περιμενε μονος του. Το Μπενγκστον ηταν η πολη που εμεναν οι δικοι του. Ηταν καλεσμενη για φαγητο και διαμονη το τριημερο και συν τοις αλλοις ειχε την σιγουρη υπονοια πως ο Νταννυ το ειχε σχεδιασει ετσι για να της κανει προταση. Ηταν η πρωτη φορα που θα συναντουσε τους δικους του μα απο τις τηλεφωνικες συνομιλιες που ειχε μαζι τους ειχε καταλαβει πως οχι μονο την συμπαθουσαν αλλα θα ενεκριναν κι ενα επιπλεον βημα αν οι ιδιοι το αποφασιζαν. 
                 ================================

Ολα ομως επρεπε να γινουν στην ωρα τους. Φανταζοταν ηδη τον εαυτο της με το δαχτυλιδι στο δαχτυλο και τον Ντανυ γονατιστο να της κανει προταση μα προηγειτο το θεμα της προαγωγης. 
Δυο η ωρα σχολαγαν, μεχρι τις τρεις το πολυ θα ειχαν ανακοινωθει οι επικειμενες προαγωγες, μιση ωρα μετα ειχε προγραμματισει να βρισκεται στον δρομο για το Μπενγκστον που απειχε πεντε ωρες. Το δειπνο ηταν για τις εννιαμιση, πραγμα που της αφηνε κι ενα μικρο περιθωριο μιας ωρας σε περιπτωση που συνεβαινε κατι το απροοπτο. Τα ειχε ολα υπολογισει στην εντελεια. Μια σκεψη που ειχε κανει να παει αεροπορικως ειχε εγκαταλειφθει παραυτα. Δυομιση εφευγε πτηση για το Μπενγκστον που δεν την προλαβαινε και η επομενη ηταν στις οκτω, πραγμα που σημαινε πως θα εφθανε καθυστερημενη. Αυτο ηταν κατι που δεν μπορουσε να επιτρεψει να υπαρχει ουτε σαν απλη σκεψη. Οχι, τα ειχε ολα ρυθμισει μια χαρα. Σε μιση ωρα θα ηταν δυο και θα σχολαγε. Σταυρωσε τα δαχτυλα ελπιζοντας πως ολα θα πηγαιναν καλα ενω ενοιωσε την καρδια της να χτυπαει πιο γρηγορα, κατι απολυτα δικαιολογημενο.
                   ==================================
Κοιταξε το ρολοι της φανερα αγχωμενη. Αν ισχυε εκεινο που ελεγαν, πως η καλη μερα απο το πρωι φαινεται, εδω τα πραγματα εμοιαζαν να ξωκειλουν απο τον προγραμματισμο της. Η ωρα ηταν ηδη σχεδον τρεις και ο γενικος διεθυντης μιλουσε ακομα με γενικολογιες, περι ανεμων και υδατων. Εριξε μια ματια τριγυρω στους υπολοιπους συναδελφους της. Οσοι ειχαν κατι να περιμενουν αδημονουσαν ευρισκομενοι στην ιδια κατασταση με την ιδια, οι αλλοι απλα ακουγαν βαριεστημενα περιμενοντας ποτε θα τελειωνε ο ομιλητης για να πανε να τα πιουνε στο κοντινο μπαρακι. Το πρωτο φως στο βαθος του τουνελ φανηκε γυρω στις τρεισιμιση.
Η πολυποθητη ανακοινωση εγινε λιγο μετα τις τεσσερις. Η υπερμετρη χαρα της για την πιστοποιημενη πια προαγωγη της σκιαχτηκε ελαφρα απο την απροσδοκητη καθυστερηση. Δεχτηκε πολυ γρηγορα τα συγχαρητηρια των υπολοιπων συναδελφων για την επιτυχια της και ανταπεδωσε με την σειρα της με συντομες και λιτες ευχαριστιες. 
                 =================================
Ευχηθηκε σε ολους ενα ωραιο τριημερο, αρπαξε την τσαντα της, ορμησε στο ασανσερ του κτιριου, κοντεψε να βαλει μεσα το κουμπι που υποδηλωνε το υπογειο παρκινγκ απο την συνεχη πιεση, μπηκε φουριοζα μεσα στο αμαξι της, εβαλε μπροστα και κοιταξε το ρολοι. Ειχε ηδη απωλεσει σχεδον τα τρια τεταρτα του περιθωριου που ειχε δωσει στον εαυτο της μα δεν αγχωνοταν. Αν χρειαζοταν θα παρενεβαινε τις αρχες της για συγκροτημενη και ηπια οδηγηση, απλα ευχοταν να μην χρειαστει να φτασει μεχρι εκει. Εβαλε το GPS του αυτοκινητου σε λειτουργια και ζητησε εκτιμηση αφιξης στο Μπενγκστον.
-'Αφιξη στον προορισμο σας στις 9 και 45' ακουστηκε η μηχανικη, γυναικεια φωνη του GPS.
-'Οχι, οχι, Αλις, κανεις λαθος. Πρεπει να ειναι μιση ωρα λιγοτερη'.
-'Αφιξη στον προορισμο σας στις 9 και 45' επανελαβε μονοτονα το μηχανημα.
Η Τζιλ Ακερμαν εβρισε σαν λιμενεργατης μα δεν μπορουσε να κανει και κατι περισσοτερο.
-'Βρες την συντομοτερη διαδρομη για το Μπενγκστον Αλις' ειπε επιτακτικα.
                       ================================
Με το που βγηκε στην κεντρικη λεωφορο καταλαβε αμεσως τι ηταν εκεινο το εξτρα ημιωρο που ειχε προσθεσει η Αλις. Τα παντα εμοιαζαν ακινητα και μποτιλιαρισμενα, επρεπε οπωσδηποτε να βρεθει αλλη παρακαμπτηρια διαδρομη. Φορτωμενη ενα απιστευτο αγχος ακολουθουσε πιστα τις οδηγιες της Αλις ευελπιστωντας πως καποια στιγμη θα εβγαινε στον αυτοκινητοδρομο. Οταν εγινε αυτο η Αλις φροντισε να προσθεσει ενα τεταρτο ακομα.
Καταπληκτικα. Δεν υπηρχε περιπτωση να ηταν στην ωρα της, θα καθυστερουσε χαρακτηριστικα. Εδωσε εντολες στο GPS για οποιαδηποτε παρακαμψη που θα βοηθουσε να κερδιζε καμποσα λεπτα. Η σταθερη επιμονη της Αλις ειχε αρχισει να της δινει στα νευρα.
-'Βλαμμενο μηχανημα' ειπε. 'Μια φορα σε χρειαστηκα και δεν μπορεις να βοηθησεις' προσθεσε κλεινοντας το GPS ενω ταυτοχρονα το ματι της επιανε ενα βενζιναδικο στα δεξια.
Αναζητησε τον ιδιοκτητη, ενα ασπρομαλλη γερακο και τον ρωτησε αν υπηρχε καποιος παραδρομος που να οδηγουσε στο Μπενγκστον συντομοτερα. Πηρε βαθια ανασα.
                =====================================
Η διαδρομη που της ειχε πει ο βενζινοπωλης ειχε χαραχτει στη μνημη της. Θα εκανε δεξια στην πρωτη εξοδο, ενα μιλι μετα θα εστριβε αριστερα, θα συνεχιζε ολο ευθεια μεχρι που θα εβγαινε σε μια διασταυρωση. Εκει θα εκανε παλι αριστερα και μετα απο εικοσι μιλια θα συναντουσε μια λιμνη. Θ' ακολουθουσε τον δρομο στην οχθη και μολις αυτος τελειωνε θα εκανε δεξια. Το τελος του δρομου που θα επαιρνε θα την εβγαζε μολις ενα τεταρτο αποσταση απο το Μπενγκστον. Το μονο που ειχε να κανει μετα ηταν ν' ακολουθησει τις πινακιδες. Αν επρεπε να πιστεψει αυτα που της ειχε πει ο βενζινοπωλης θα εφτανε στον προορισμο της μιση ωρα νωριτερα. Της ηταν υπεραρκετο. Εριξε μια ματια στο απενεργοποιημενο GPS και ξαναβρισε.
Το μυαλο της ηταν προσηλωμενο στον δρομο και συντομα διαπιστωσε πως ηταν το μοναδικο αυτοκινητο που βρισκοταν σ' αυτην τη διαδρομη. Λογικα πρεπει να ηταν η μονη που βιαζοταν να φτασει στο Μπενγκστον τοσο γρηγορα, δεν υπηρχε ψυχη πουθενα. Το πρωτο μικρο ζητημα το διαπιστωσε οταν εφτασε στην διασταυρωση.
                            ==============================
Αριστερα της ειχε πει η δεξια ? Εριξε μια ματια στον αριστερο δρομο. Στενευε και η ποιοτητα του τιθετο εν αμφιβολια. Κατι της ελεγε πως μπορει να γινοταν χωματοδρομος πιο περα. Κοιταξε τον δρομο δεξια. Ολα ηταν μια χαρα. Εστριψε το τιμονι δεξια. Σε εικοσι μιλια θα συναντουσε την λιμνη. Ειχε ηδη κανει 25 και λιμνη δεν φαινοταν πουθενα. Αντιθετως εφτασε σε μια διχαλα κι εκει σταματησε. Κατι ειχε κανει λαθος, δεν μπορει. Το ζητημα ηταν τι εκανε τωρα. Πηρε τον αριστερο δρομο που της φανηκε σε καλυτερη κατασταση. Η μερα αργα μα σταθερα υποχωρουσε και καταλαβε πως συντομα θα σκοτεινιαζε. Σταματησε δεξια σε μια προσπαθεια να φτιαξει εναν νοητικο χαρτη συμφωνα με τα λεγομενα του βενζινοπωλη.
Αδικος κοπος. Το ματι της επεσε στο GPS. Το εθεσε και παλι σε λειτουργια.
-'Μπενγκστον Αλις' ειπε 'Μπενγκστον'. Δεν πηρε καμια απαντηση.
 -'Στο Μπενγκστον ηλιθια' ουρλιαξε 'ξυπνα' !
Το GPS παρεμεινε σιωπηλο. Η Τζιλ εβαλε και παλι μπροστα και συνεχισε.
                         ================================
Κοντεψε να μενει απο καρδια οταν μεσα σ' εκεινη την ερημια και την σιγαλια που επικρατουσε ακουσε εξαφνα την φωνη της Αλις. Ειχε σχεδον ξεχασει πως ειχε αφησει το GPS εν λειτουργια.
-'Σε 1,5 μιλι στριψτε αριστερα' ακουσε την Αλις.
Αυτο ηταν καταπληκτικο. Ειχε παρει την προαγωγη που περιμενε, ο Ντανυ την περιμενε να της κανει προταση κι εκει που εμοιαζε να εχει χαθει και να μην ειναι στην ωρα της στο Μπενγκστον η Αλις θα την οδηγουσε φροντιζοντας να φτασει εγκαιρα.
-'Οτι πεις εσυ κοριτσι μου' απαντησε 'οτι πεις εσυ'.
Εκανε αριστερα εκει που της ειχε υποδειξει η Αλις και συνεχισε την διαδρομη της. Το σκοταδι πια ηταν εκει, ετσι αναψε τα φωτα της για να εχει καλυτερη ορατοτητα.
-'Σε 5 μιλια καντε δεξια' ακουσε παλι την Αλις. Ειχε γινει πιο μεταλλικη η φωνη της η ηταν η φαντασια της ? Μα τι σκεφτοταν τωρα, πως μπορουσε να γινει κατι τετοιο ?
Εφτασε στο σημειο που ειχε υποδειξει η Αλις κι εστριψε δεξια.
                       ==============================
Σχεδον αμεσα της δημιουργηθηκε η αισθηση πως ανεβαινε. Σιγουρευτηκε λιγο αργοτερα. Ναι, ανεβαινε καποιο βουνο σιγουρα. Λογικα στην αλλη μερια, στο τελος της καθοδου θα βρισκοταν πολυ κοντα στο Μπενγκστον. Ο δρομος ηταν στενος μα υπεραρκετος για ενα αυτοκινητο. Μεχρι στιγμης δεν ειχε συναντησει κανεναν αλλο, το ενστικτο της της ελεγε πως ουτε θα συναντουσε. 
Αυξησε λιγο ταχυτητα παιρνοντας σχεδον ολο το πλατος του δρομου. Μια σχετικη ψυχρα εμπαινε απο το μισανοιχτο παραθυρο της, λογικα ο τοπος εκει επρεπε να βριθει σε δεντρα.
Συνεχισε την φιδογυριστη αναβαση ενω προσπαθουσε να θυμηθει ποιο μπορει να ηταν αυτο το βουνο. Η μνημη της δεν την βοηθησε. Η φωνη της Αλις εσπασε την σιγαλια που επικρατουσε.
-'Σε 1 μιλι καντε αριστερα'. Υπακουσε.
Ενοιωσε πως η αναβαση ειχε φτασει στο τελος της, τωρα κινουνταν κανονικα σε ευθεια. Λογικα συντομα θα ξεκιναγε η καθοδος. Κοιταξε το ρολοι του αυτοκινητου και η αναγραφομενη ωρα την εκανε να χαμογελασει πλατια. Θα εφτανε εμπροθεσμα στο Μπενγκστον, ηταν σιγουρη.
                      ==================================
Τα λιγα δευτερολεπτα που χρειαστηκε να κοιταξει το ρολοι ηταν αρκετα. Ενοιωσε το ιδιο συναισθημα οπως εκεινου στο αεροπλανο οταν επεφτε σε κενο αερος. Το θεμα εδω ηταν πως ειχε διαρκεια. Προλαβε να ριξει μια ματια εξω απο το παραθυρο της, την τελευταια της.
Το αυτοκινητο πεφτοντας στον γκρεμο βρηκε πρωτα σε καποια βραχια 30 μετρα πιο κατω μα δεν σταματησε εκει. Συνεχισε την καθοδο του παιρνοντας συνεχως τουμπες ενω οι λαμαρινες του διαλυονταν σε καθε χτυπημα. Η ζωνη δεν βοηθησε καθολου την Τζιλ Ακερμαν.
Η πτωση απο τον γκρεμο υψους 150 μετρων διηρκεσε ελαχιστα λεπτα. Η αμορφη μαζα σιδερικων, που ειχαν γινει ενα με τις σαρκες της Τζιλ, σταματησε καποια στιγμη στους προποδες του γκρεμου και καρφωθηκε με δυναμη πανω σε μια πινακιδα. Τ' αψυχα ματια της Τζιλ εμοιαζαν σαν να την κοιτανε ενω δευτερολεπτα μετα ακολουθησε η εκρηξη.
Η φωτια απο το διαλυμενο αυτοκινητο με την νεκρη Τζιλ επεκταθηκε και στην πινακιδα. 
-'Σε 3 μιλια φθανετε στο Μπενγκστον' ελεγε. 'Καλως ηρθατε'.







                                                                ΤΕΛΟΣ

                            Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ










                                                    ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23








-'Δεν ξερεις τιποτα για την Μεριτα, δεν εχεις ιδεα για το τι συνεβη' ειπε ο Ελλερυ.
-'Η αληθεια ειναι πως λιγα πραγματα στο γνωστο και αγνωστο συμπαν δεν γνωριζω' απαντησε ο Ορκοφυλακας. 'Κι αυτο ειναι κατι που ξερω καλα. Αν ενδεχομενως αγνοοω κατι φανταζομαι πως θα φροντισεις να διευρυνεις τις γνωσεις μου, αν παλι γνωριζω κατι και ειναι λαθος παλι πιστευω πως θα φροντισεις να με διορθωσεις' προσθεσε.
-'Η Μεριτα ηταν μια πολυ ειδικη περιπτωση, δεν μπορεις να καταλαβεις' επεσημανε ο Ελλερυ.
-'Ισως' απαντησε ο Ορκοφυλακας. 'Μα προθεση μου ειναι να χρησιμοποιησω πραγματικα γεγονοτα και πανω σ' αυτα θα στηριχθω για να σου αποδειξω πως οι διαφορες μεταξυ μας λιγες και ασημαντες ειναι. Αρκει ν' αποδεχτεις πως οι τοποθετησεις μου μονο καλοπροαιρετες ειναι και πως δεν εχω προθεση να σε αναστατωσω περισσοτερο'.
-'Ειλικρινα δεν ξερω αν υπαρχει κατι να με αναστατωσει περισσοτερο μετα απ' οσα μου ειπες' εκανε ο Ελλερυ αποδεχομενος εμμεσα την θεση του ο Ορκοφυλακα.
          ===================================
-'Η συνθεση της τωρινης σου ομαδας ηταν αρκετα διαφορετικη πριν μερικα χρονια' ξεκινησε την αφηγηση του ο Ορκοφυλακας. 'Τοτε περιελαμβανε καποια προσωπα που πλεον δεν βρισκονται μαζι σου. Ενα απ' αυτα τα προσωπα ηταν και καποιος που λεγοταν Κρουξ.
Μαζι με τον Κρουξ ησασταν τα ιδρυτικα μελη μιας ομαδας που ειχε καταστει ο φοβος και ο τρομος καθε εταιρειας που εμπλεκοταν στο εμποριο μεταχειρισμενου ηλιακου φωτος. Ησασταν οι πλεον καταζητουμενοι λαθρεμποροι με επικηρυξεις για τα κεφαλια σας που εφταναν περιουσιες ολοκληρες. Σχεδιαζατε τα παντα μαζι με τον Κρουξ. Που θα χτυπαγατε, πως θα διαφευγατε, που θα διοχετευατε το προιον που θα κλεβατε. Ολα ηταν ρυθμισμενα να λειτουργουν στην εντελεια μεχρι την εμφανιση ενος νεου παραγοντα που αλλαξε δραστικα τα παντα. Μιλαω για την παρουσια σας στον πλανητη Χαζντιλ οπου ειχατε παει για να διαπραγματευτειτε την πωληση ενος φορτιου ηλιακου φωτος. Τοτε για πρωτη φορα συναντησατε την Μεριτα, το προσωπο που θα τ' αλλαζε ολα'.
                          ==============================
-'Η ιδεα να την στρατολογησετε σαν μελος της ομαδας, μολονοτι δεν γνωριζε τιποτα σχετικα με τις δραστηριοτητες σας ηταν ιδεα του Κρουξ. Εσυ απλα συμφωνησες. Ετσι η ομαδα συνεχισε μ' ενα καινουργιο μελος που συντομα ασπαστηκε τον τροπο ζωης σας. Απο την αρχη ειχες την αισθηση πως η Μεριτα σε κοιτουσε διαφορετικα απ' οτι ενα μελος ομαδας αντιμετωπιζει εναν ηγετη του. Ομως, μολονοτι απο ενα σημειο και μετα ειχες και συ αρχισει να την βλεπεις διαφορετικα, δεν εκανες ποτε κατι για να αλλοιωσεις την υπαρχουσα σχεση σας'.
-'Ημασταν ομαδα' παρενεβη ο Ελλερυ. 'Παντα πιστευα πως σε μια επαγγελματικη σχεση δεν χωραει κατι αλλο απο μια επαγγελματικη σχεση' συμπληρωσε.
-'Ναι, ετσι ηταν' παραδεχτηκε ο Ορκοφυλακας. 'Μα συντομα τα πραγματα αλλαξαν. Βλεπεις δεν ασπαζονταν ολοι τις δικες σου ιδεες και στην συγκεκριμενη περιπτωση ο Κρουξ. Ετσι οταν σου εκμυστηρευτηκε πως εβλεπε την Μεριτα διαφορετικα απο συνεργατιδα και σου ζητησε την βοηθεια σου εσυ πανικοβληθηκες φοβουμενος πως αυτο θα ειχε αμεσο αντικτυπο στην ομαδα.' 
                   ==================================
-'Καποιος επρεπε να το σκεφτει κι αυτο' εκανε ο Ελλερυ. 'Που βλεπεις το κακο' ?
-'Δυστυχως η Μεριτα διαλεξε τον πλεον ακαταλληλο χρονο για να σου εξομολογηθει αυτα που ενοιωθε. Καταλαβαινω το διλημμα που βρεθηκες, οχι την αντιδραση σου. Της ειπες ψεμματα πως εσυ δεν την εβλεπες οπως αυτη εσενα και σφραγισες την τοποθετηση σου με μια αρνηση κλεινοντας ουσιαστικα μια κατασταση που ποτε δεν προλαβε να δημιουργηθει. Τι φανταστηκες πως θα συνεβαινε ? Δεν ειπες ποτε τιποτα στον Κρουξ, τον αφησες ν' αποκαλυψει τα αισθηματα του στην Μεριτα για να παρει την μοναδικη απαντηση που δεν περιμενε. Πως ηταν ερωτευμενη μαζι σου. Μπορει στα δικα του ματια να μην ειχες κανει κατι που ο ιδιος θα ερμηνευε σαν πισωπλατη προδοσια, ομως εξακολουθουσες να υπαρχεις, εξακολουθουσες να εισαι το αντικειμενο του ποθου μιας γυναικας που ο ιδιος ηθελε μα δεν θα ειχε ποτε. Φανταζομαι θυμασαι την ηλεκτρισμενη ατμοσφαιρα που υπηρχε τοτε, με τους υπολοιπους να μην εχουν ιδεα γιατι ολο το κλιμα ειχε ξαφνικα ψυχρανει'.
                   ====================================
-'Επρεπε να το κανω, δεν καταλαβαινεις' ? διαμαρτυρηθηκε ο Ελλερυ. 'Η συνοχη της ομαδας κινδυνευε, ο Κρουξ ηταν βασικος συνεργατης, τι επρεπε να κανω δηλαδη' ?
-'Καλως ηρθες στα λογια μου Ελλερυ Βαν Ντερ Εις' εκανε ο Ορκοφυλακας. 'Εβαλες πανω απο την αγαπη σου για την Μεριτα τα δικα σου, προσωπικα ιδεωδη, τις προσωπικες σου αρχες, τις εννοιες που πιστευες πως εχουν μεγαλυτερη βαρυτητα. Πες μου αληθεια, σε τι διαφερουμε εμεις οι δυο ? Δεν εγκατελειψες κι εσυ την Μεριτα με τον τροπο που την αντιμετωπισες ? Δεν την απαρνηθηκες καποια στιγμη, δεν την μετετρεψες σε θυμα ευγενικων σκοπων που εμμονοληπτικα κυριαρχουσαν τοτε στο κεφαλι σου ? Δεν επελεξες ν' ακολουθησεις το μονοπατι που πιστευες διχως ποτε ν' αναρωτηθεις για τ' αποτελεσματα ? Απο την μια της επετρεψες ν' αντιληφθει τι ενοιωθες μα απ' την αλλη της απαγορευσες καθε δικαιωμα ελπιδας. Πες μου ειλικρινα, ποια ακριβως ειναι η διαφορα των δικων σου ενεργειων απ' αυτες που επραξα εγω σε σχεση με την Αιναρ ? Που διαφερουμε τελικα' ?
                   ==================================
-'Ηταν λαθος, το ξερω μα εκεινη τη στιγμη ηταν το μονο πραγμα που μπορουσα να σκεφτω' ειπε ο Ελλερυ. 'Δεν μου ηταν καθολου ευκολο ξερεις' προσθεσε.
-'Φαινεται πως γενικα τοτε αντιμετωπιζες δυσκολιες' εκανε ο Ορκοφυλακας. 'Η πικρα του Κρουξ τον οδηγησε καποια στιγμη να κατηγορησει ευθεως την Μεριτα για ενα φαινομενικα δικο της λαθος σε μια επιδρομη που ειχε αρνητικο αποτελεσμα. Τι εκανες εσυ ? Εμεινες αμετοχος, επιλεγοντας να μην παρεις θεση στη διενεξη. Το αποτελεσμα το θυμασαι.
Η Μεριτα παραιτηθηκε απο την ομαδα κι εφυγε και συ κατηγορησες τον Κρουξ γι αυτο. Το χασμα αναμεσα σας ειχε διευρυνθει. Λιγο καιρο μετα ο Κρουξ δηλωσε πως εγκατελειπε την ομαδα και παιρνοντας μαζι του καποιους απο τους συντροφους σου δημιουργησε την δικη του ομαδα ενω εσυ, με την προσθηκη μερικων νεων προσωπων συνεχισες οτι ειχατε αρχισει μαζι.
Αυτο ηταν και το τελος την πιο θρυλικης ομαδας λαθρεμπορων μεταχειρισμενου ηλιακου φωτος στα χρονικα. Εχω κανει καποιο λαθος μεχρι στιγμης' ? ρωτησε.
                       ====================================
-'Ολα εγιναν οπως τα περιεγραψες' απαντησε ο Ελλερυ ενω οι οδυνηρες αναμνησεις που ειχαν ερθει ξανα στην επιφανεια αφηναν το αποτυπωμα τους στο προσωπο του.
-'Καταλαβες τωρα τι εννοω οταν σου ειπα πως εμεις οι δυο δεν διαφερουμε. Για τους δικους του, προσωπικους λογους ο καθενας μας εκανε καποιες επιλογες και πληρωσαμε, αν δεν συνεχιζουμε να το πληρωνουμε ακομα, τιμημα. Και οι δυο στρεψαμε στην πλατη μας σ' αυτο που ονομασες αγαπη γιατι και οι δυο θεωρησαμε καποιες αλλες εννοιες πιο σημαντικες. Κι αν εσυ, σαν θνητος, θα πρεπει να περασεις ενα υπολοιπο ζωης αναρωτουμενος αν επραξες σοφα εγω, με πολυ μεγαλυτερο κυκλο ζωης θα κουβαλαω τις ενοχες για τις πραξεις μου και θ' αναζητω καταφυγιο σε δευτερες σκεψεις για ν' απαλυνω τις πληγες μου'.
Ο Ελλερυ τον κοιταξε μα καμια λεξη δεν του φανηκε αρκετη για να σχολιασει. Ειχε δικιο. Κατα βαθος δεν διεφεραν καθολου. Ηθελε να τον ρωτησει αν θα εκανε το ιδιο σε περιπτωση που του δινοταν μια δευτερη ευκαρια αλλα δεν το τολμησε.
                       ================================
-'Θα ηθελες να μαθεις που βρισκεται τωρα η Μεριτα' ? ρωτησε ο Ορκοφυλακας.
-'Μου αποκαλυφθηκαν πολλα σημερα' απαντησε ο Ελλερυ  'πραγματα που δεν γνωριζα και σιγουρα θα χρειαστω χρονο να εμπεδωσω. Ομως καταλαβαινω πως δεν ειχα επιλογη, πως αυτο θα συνεβαινε αργα η γρηγορα ασχετα με την δικη μου θεληση. Αν ομως μπορω να εχω το δικαιωμα επιλογης στο τι να γνωριζω και τι οχι, τοτε σου λεω πως οχι. Δεν θελω να ξερω που βρισκεται η Μεριτα αυτην τη στιγμη. Δεν ηταν γραφτο να το ξερω με τον τροπο που θα ηθελα.
Προτιμω να μαθω τι πρεπει να κανουμε απο δω και περα στο θεμα του Μετγκον'.
Ο Ορκοφυλακας σταθμισε για λιγο την απαντηση του. Μπορει ο Ελλερυ να μην το καταλαβαινε, ομως η συγκεκριμενη αντιδραση εκρυβε την προσωπικη του αμυνα πανω σ' αυτο το θεμα. Ηθελε ν' απασχολησει το μυαλο του με κατι εντελως διαφορετικο κι αυτο οχι μονο ηταν θετικο για τον Ορκοφυλακα αλλα και πρωτη πια προτεραιοτητα.
-'Πολυ καλα' απαντησε διχως να κανει καμια απολυτως νυξη περαιτερω.
                 ======================================
-'Ανησυχω για τον Γκραφ και τον Κουλσακ' εκανε ο Ελλερυ. 'Ξερω πως προσφερθηκαν απο μονοι τους να συνδραμουν μα αυτο δεν σημαινει πως δεν ανησυχω για την τυχη τους'.
-'Κι εγω ανησυχω γι αυτους' ειπε ο Ορκοφυλακας. 'Ομως ο καθενας πρεπει να κανει αυτα που πρεπει να κανει οσο το δυνατον καλυτερα. Μην τρεφεις ψευδαισθησεις Ελλερυ Βαν Ντερ Εις. Θα υπαρξουν απωλειες, θα χαθουν γνωστοι, φιλοι μας, ισως και μεις οι ιδιοι μα δεν γινεται διαφορετικα. Η μοιρα του συμπαντος κρεμεται στα χερια μας κι αν εμεις αποτυχουμε δεν θ' απομεινει τιποτα και κανεις για να θρηνησει αυτους που θα χαθουν. Ξερω πως δεν νοιωθεις ετοιμος, ξερω πως βαθια μεσα σου αμφισβητεις τις ικανοτητες και τον ιδιο σου τον εαυτο. Αφησε αυτο να το κανουν οι αντιπαλοι μας'. Ο Ελλερυ κουνησε καταφατικα το κεφαλι του.
-'Εχουμε περιθωριο για λιγες ωρες ξεκουρασης πριν αρχισουμε' ? ρωτησε. 'Νοιωθω εντελως στραγγισμενος απο δυναμεις αυτη τη στιγμη' συμπληρωσε.
Το καταφατικο νοημα του Ορκοφυλακα ηταν ευεργετικο βαλσαμο.
                        ===================================
Το βαρος των αποκαλυψεων σχετικα με το ποιος ηταν στην πραγματικοτητα και οι επωδυνες αναμνησεις που του ειχε θυμισει ειχαν λυγισει τον Ελλερυ που τωρα κοιμοταν λιγο πιο περα.
Αυτο που ειχαν ν' αντιμετωπισουν ηταν εντελως εξω απο τα δεδομενα του Ελλερυ, ισως αργοτερα να μην υπηρχε χρονος ουτε για ελαχιστη ξεκουραση. Ο Ορκοφυλακας επελεξε να τον αφησει να κοιμηθει για οσο χρειαζοταν ο οργανισμος του. Ο ιδιος ενοιωθε αρκετα καλυτερα μετα την συνομιλια που ειχε με τον μεντορα και δασκαλο του πριν απο ωρα. Καθε βοηθεια που θα ειχαν μπορει ν' αποδεικνυοταν πολυτιμη, ειδικα μια τετοια.
Σηκωσε τα ματια του προς τ' αστρα και για λιγο ξεχαστηκε στην ομορφια τους.
Ισως κι ιδιος να ηταν κουρασμενος, ισως να ειχε επηρεαστει απο την κουβεντα με τον Ελλερυ μα οσο περισσοτερο κοιτουσε τ' αστερια τοσο πιο εντονη και σαφης γινοταν αυτη η αισθηση που ειχε. Συνεχισε να παρατηρει αφηνοντας την φαντασια του να επικρατει.
Ηταν η μορφη της Αιναρ που σχηματιζαν εκεινα τ' αστερια ?

  
  

                                               ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΣΙΟΣ











                                  ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ









Ουτε καν το κελλι που ηταν φυλακισμενος δεν ηταν φυσιολογικο. Μπορει να υπηρχαν ολα εκεινα που θα επρεπε να βρισκονται σ' ενα κελλι, ομως ο τροπος με τον οποιο ηταν περιορισμενος σ' εκεινο τον μικρο χωρο ηταν περα απο καθε καλπαζουσα φαντασια. Αυτο που του εμποδιζε την εξοδο δεν ηταν οι συνηθισμενες μεταλλικες μπαρες που μπορουσες ν' αγκαλιασεις σε μια αποπειρα να δεις εξω απο την μικροσκοπικη φυλακη σου. Ηταν μπαρες ενεργειας, ενα αγνωστο δυναμικο πεδιο που αν εκανες το λαθος ν' ακουμπησεις πανω του εξαυλωνε μεσα σε φρικτους πονους το σημειο που το ειχε αγγιξει. Ετσι, εχοντας πληρη γνωση πως δεν υπηρχε τροπος αποδρασης, το μονο που μπορουσε να κανει ο Λουκ Σταντλερ ηταν απλα να περιμενει στωικα μεχρι να μαθαινε τι σκοπευαν να κανουν μ' αυτον. Οτι και να ηταν αυτο ηξερε πως δεν θα ηταν για καλο, οσο ομως ηταν ζωντανος διατηρουσε τις ελπιδες του.
Ξαπλωσε στο κρεββατι που υπηρχε στο κελλι, επλεξε τα χερια του πισω απο το κεφαλι του κι αναλογιστηκε πως ειχε φτασει μεχρι εδω.
                        ================================
Οι αρχικες πληροφοριες σχετικα με την ελευση των Γκαρ-Μα ηταν συγκεχυμενες και παντελως διαφορετικες μεταξυ τους. Καποιοι υποστηριζαν πως επιτεθηκαν στη Γη αμεσως μολις προσγειωθηκαν στον πλανητη, αλλοι πως δεν ειχαν προβει σε καμια εχθρικη ενεργεια παρα μονο οταν οι γηινες δυναμεις τους ειχαν επιτεθει πρωτες, καποιοι αλλοι πως η Γη ηταν απλα ενας ενδιαμεσος διαπλανητικος σταθμος και θα ειχαν αποχωρησει αν δεν γινονταν αντιληπτοι απο τους αυτοχθονες κατοικους. Οποια και να ηταν η αληθεια το αποτελεσμα ηταν το ιδιο. 
Οι Γκαρ - Μα, παρ ολες τις αντιξοοτητες που ειχαν ν' αντιμετωπισουν, ουσιαστικα ηλεγχαν τωρα πια το μεγαλυτερο μερος της Γης και σταδιακα προσαρτουσαν υπο την κυριαρχια τους ολο και περισσοτερα εδαφη. Κανεις δεν μπορουσε να πει με σιγουρια ποτε θα γινονταν οι απολυτοι αφεντες του πλανητη, ολοι ομως ηξεραν βαθια μεσα τους πως αυτο ηταν μονο θεμα χρονου για να συμβει. Και κρινοντας απο τον τροπο που ειχαν συμπεριφερθει μεχρι στιγμης στο ανθρωπινο ειδος κανενας γηινος δεν μπορουσε να νοιωθει αισιοδοξος.
                             ================================
Στην πραγματικοτητα η εισβολη των Γκαρ - Μα ειχε γινει σε δυο κυματα, με το πρωτο παντελως αποτυχημενο. Η αιτια της αποτυχιας, οσο παραδοξο κι αν εμοιαζε αυτο, οφειλοταν καθαρα στην συσταση των αστροπλοιων τους. Κατασκευασμενα απο ενα αγνωστο στους γηινους επιστημονες υγρο υπεστησαν τις συνεπειες καθε υγρου που ερχεται σ' επαφη με στερεη γη. Αποσυντεθηκαν αμεσα και το υγρο αποροφηθηκε απο την επιφανεια της Γης εκθετοντας τους επιβαινοντες σε θανασιμες γι αυτους ατμοσφαιρικες συνθηκες. Τα μονα αστροπλοια που διεσωθηκαν ηταν αυτα που προσγειωθηκαν σε υδατινη επιφανεια, ειτε θαλασσα ηταν αυτη, ειτε ποταμι η λιμνη. Στα συν ηρθε να προστεθει αλλο ενα πολυ σημαντικο γεγονος που ουσιαστικα φανηκε να δινει στους Γκαρ - Μα το πανω χερι για την τελικη νικηφορα εκβαση. Το υγρο που ηταν κατασκευασμενα τ' αστροπλοια τους κυριαρχησε πανω στην γηινη υδατινη επιφανεια δινοντας τους την δυνατοτητα να ελεγχουν κατα το δοκουν καθε κυβικο εκατοστο νερου.
Ηταν η αρχη του τελους μιας μαχης χαμενης για την ανθρωπινη ρατσα.
                    ================================
Με τους ωκεανους και τις θαλασσες υποταγμενους στην θεληση τους οι Γκαρ - Μα πλημμυρισαν ολες τις παρακτιες περιοχες αλλα και πολλα σημεια ενδοχωρας με αποτελεσμα δισεκατομμυρια ψυχες να βρουν τραγικο θανατο απο πνιγμο. Παρ' ολα αυτα το νερο παντα αποσυροταν με αποτελεσμα να υπαρχει ενα κοματι του πλανητη, το 1/3 του για την ακριβεια, που οι Γκαρ - Μα δεν μπορουσαν να εξουσιασουν. Ηταν επιτακτικη αναγκη να βρουν μια λυση κι αυτη δεν μπορουσε να προελθει απο πουθενα αλλου παρα μονο αντιγραφοντας γηινες λυσεις.
Ολα ομως ηταν πολυ καινουργια γι αυτους και η προθυμια συμπραξης γηινων μαζι τους για την ολοκληρωτικη κατακτηση της Γης βρισκοταν σε μηδενικα επιπεδα. Γρηγορα συνειδητοποιησαν πως εξοντωνοντας ολους τους γηινους δεν θα εμενε κανεις στο τελος για να τους βοηθησει στην ολοκληρωση των σχεδιων τους, οποτε αρχισαν να συλλεγουν αιχμαλωτους με την προοπτικη να τους χρησιμοποιησουν οποτε κι αν παριστατο αναγκη. Ενας απ' αυτους τους αιχμαλωτους ακουγε στο ονομα Λουκ Σταντλερ.
                             ==============================
Η τελευταια φορα που ειχε βρεθει με ανθρωπο και ειχε μιλησει ηταν λιγο πριν την επιδρομη των Γκαρ - Μα στο υπογειο κρησφυγετο που κρυβοταν μαζι με τουλαχιστον αλλους πενηντα που προσπαθουσαν ν' αποφυγουν τον θανατο η την συλληψη στα χερια των εξωγηινων. 
Οταν εληξε η επιδρομη μονο οκτω απο τους πενηντα ηταν ακομα ζωντανοι. Δυο απ' αυτους που ηταν βαρια τραυματισμενοι εξεπνευσαν κατα την διαρκεια της μεταφορας των κρατουμενων στις ειδικα διαμορφωμενες απο τους Γκαρ - Μα φυλακες. Απο τους υπολοιπους πεντε δεν ειδε ποτε ξανα κανενα. Τον εριξαν μεσα σ' εκεινο το μυστηριο κελλι και δεν ασχοληθηκαν μαζι του παρα μονο για να του προμηθευουν τ' απαραιτητα για να κρατηθει στη ζωη. Οι τελευταιες εικασιες για οσους συλλαμβανονταν απο τους Γκαρ - Μα που ειχε ακουσει λιγο πριν εισβαλλουν στο καταφυγιο που ειχαν συγκεντρωθει ηταν πως τους χρησιμοποιουσαν σαν πειραματοζωα για σκοπους που κανενας δεν γνωριζε. Απο την στιγμη που ειχε βρεθει στο κελλι αυτη η σκεψη ειχε ριζωσει βαθια μεσα του επιτεινοντας την ηδη υπαρχουσα ανησυχια του.
                ===================================
Ο μυθος ηθελε κανεις ζωντανος να μην εχει δει ποτε εναν Γκαρ - Μα αφου χρησιμοποιουσαν ανδροειδη για ολες τις επαφες τους με τους γηινους. Δεν μπορουσε να ξερει για τους υπολοιπους μα για τον Λουκ Σταντλερ ισχυε. Οι μονες του δοσοληψιες ηταν με ανδροειδη κι αυτο του ειχε γεννησει καποιες αποριες σχετικα με την εμφανιση των κατακτητων. Απο την αλλη, αν επρεπε να πιστεψει τον μυθο, καλυτερα να μην συναντουσε κανεναν απ' αυτους ποτε και να παρεμενε ζωντανος. Απ' αυτες τις διαδαλωδεις σκεψεις που στριφογυριζαν στο μυαλο του τον εβγαλε αναγκαστικα η παρουσια ενος ανδροειδους στην εισοδο του κελλιου του. Πριν προλαβει να κανει οτιδηποτε ενα ζευγαρι φωτοτρονικες χειροπεδες κλειδωσαν στους καρπους του αποθαρρυνοντας τις οποιες σκεψεις μπορει να εκανε για δραπετευση. Ακολουθησε το ανδροειδες κατα μηκος ενος τεραστιου, υποφωτισμενου διαδρομου και σταματησε μπροστα σ' ενα δωματιο που η πορτα του ειχε τα ιδια χαρακτηριστικα του κελλιου του. Μην εχοντας επιλογη μπηκε μεσα και λιγα δευτερολεπτα μετα ειχε χασει τις αισθησεις του.
                     ============================
Οταν ανεκτησε τις αισθησεις του βρισκοταν καθισμενος σε μια θεση που εμοιαζε πολυ να ειναι καθισμα σε πιλοτηριο αεροπλανου. Ηταν δεμενος χιαστι με δυο ζωνες ασφαλειας και με μια γρηγορη ματια που εριξε τριγυρω διαπιστωσε πως ηταν μονος. Προσπαθησε ν' απασφαλισει τις ζωνες που τον κρατουσαν δεμενο στην θεση μα συντομα διαπιστωσε πως αυτο ηταν αδυνατο.
Συμβιβαστηκε με την μοιρα και απλα ανεμενε διχως να ξερει τι. Μπροστα του υπηρχε ενα πλουσιο ταμπλω φορτωμενο μ' ενα πληθος φωτακια που αλλα αναβοσβηναν ρυθμικα, αλλα παρεμεναν σταθερα κι αλλα ηταν εντελως σβηστα. Δυστυχως για τον ιδιο δεν υπηρχε καμια σηματοδοτηση σε κανενα απ' αυτα τα λαμπακια, ετσι δεν ειχε ιδεα τι ηταν η τι εκαναν.
Ενοιωσε ενα ελαφρυ τρεμουλιασμα κι αυτο τον ανησυχησε. Ηταν αδυνατον να το πιστοποιησει μα ενοιωσε πως αυτο το αντικειμενο στο οποιο ανηκε αυτο το ιδιορρυθμο πιλοτηριο κινιοταν.
Οι ανεπαισθητες παλινδρομικες κινησεις που ακολουθησαν του σιγουρεψαν την αισθηση πως οντως βρισκοταν σε κινηση. Αγνωστο γιατι, του γεννηθηκε η ιδεα πως πετουσε. 
                      ================================
Σιγουρευτηκε πως οντως βρισκοταν μεσα σε καποιο ιπταμενο αντικειμενο οταν ενοιωσε μιας ελαφρας μορφη ναυτια και μια αορατη δυναμη να τον κολλαει πανω στο καθισμα του. Ξανακοιταξε τριγυρω μα δεν ειδε κανεναν. Οποιος πλοηγουσε η βρισκοταν σε σημειο που δεν ειχε οπτικη επαφη μαζι του η το εκανε εξ' αποστασεως μεσω τηλεχειρισμου. Και παλι γι αγνωστο λογο η δευτερη εκδοχη υπερισχυσε μεσα στο μυαλο του. Η ναυτια αυξηθηκε οπως και η πιεση επανω στο καθισμα του. Οτι και να ηταν αυτο που βρισκοταν μεσα αυξανε ταχυτητα.
Ενοιωσε πως ο αερας ξαφνικα αραιωσε μα πριν προλαβει να επεξεργαστει μια τετοια σκεψη ο χωρος στον οποιο ηταν εγκλωβισμενος ξαναγεμισε με οξυγονο. Τοτε το διαπιστωσε.
Δεν ενοιωθε πια μονος του. Ολος ο χωρος φαινοταν να εχει καταληφθει απο εναν απροσκλητο συγκυβερνητη που δεσποζε σε καθε γωνια του αφυσικου εκεινου πιλοτηριου. Τα ματια της φαντασιας του ειδαν ενα χαιρεκακο, απροκρουστικο, βγαλμενο λες απο εφιαλτη πλασμα να καθεται απεναντι του. Δεν χρειαζοταν να ρωτησει ονομα, ηξερε πως λεγοταν θανατος. 
               ====================================
Η συγκρουση ηταν τοσο σφοδρη που προκαλεσε χιονοστιβαδα σε κορυφη βουνου αποστασης πεντε χιλιομετρων. Αμεσως μετα την προσκρουση το αστροπλοιο τυλιχθηκε στις φλογες. Αυτο δεν ηταν κατι που απασχολουσε τον Λουκ Σταντλερ. Ειχε ηδη πεθανει ακαριαια την στιγμη της συγκρουσης και το σωμα του ειχε διαμελιστει σε τοσα κοματια που η μεγαλυτερη υπομονη του κοσμου δεν εφθανε αν καποιος επιθυμουσε να τα συγκεντρωσει. Συντομα η φωτια, μην εχοντας κατι αλλο να αναλωσει απο το υπαρχον μεταλλο, εσβησε αφηνοντας πισω τα σημαδια της.
Στις εγκαταστασεις των Γκαρ - Μα πλασματα που μονο μια αρρωστημενη και νοσηρη φαντασια μπορουσε να πλασει ηλεγχαν τα στοιχεια που ειχαν παρει απο το αστροπλοιο απο την αρχη μεχρι και την στιγμη που καταστραφηκε. Με χειρονομιες που αλλοτε δηλωναν διαφωνια κι αλλες συγκαταβαση μελετησαν ολα τα στοιχεια που ειχαν μπροστα τους και λιγα λεπτα αργοτερα φανηκε να καταληγουν στο ιδιο συμπερασμα. Αμεσως μετα εδωσαν μια νοερη εντολη σ' ενα ανδροειδες να φερει τον επομενο γηινο απο το κελλι στο οποιο βρισκοταν.
                     ================================
Οι Γκαρ - Μα ηξεραν πως αν ηθελαν να κυριαρχησουν και στον υπολοιπο πλανητη που ηταν ξηρα επρεπε ν' αντιγραψουν τις δυνατοτητες που ειχαν οι γηινοι για να πετανε. Δεν μπορουσαν να χρησιμοποιησουν σκαφη απο υγρο, επρεπε να ειναι απο κραμα ανθεκτικο στην στερια κι απροσβλητο. Αφου ελυναν αυτο το προβλημα θα επρεπε μετα να προσαρμοσουν τις συνθηκες για τους ιδιους. Τι αντικτυπο θα ειχε μια αναγκαστικη προσγειωση η μια αποτυχημενη απογειωση για τους ιδιους σε στερεο εδαφος ? Ο μονος τροπος για να το διαπιστωσουν ηταν να κανουν οτι ακριβως εκαναν οι γηινοι οταν ηθελαν να δοκιμασουν τα πρωτογονα μεσα κινησης που χρησιμοποιουσαν στην ξηρα. Το μονο καλο για τους Γκαρ - Μα ηταν πως δεν ειχαν αναγκη κουκλες για να διαπιστωσουν τι θα συνεβαινε σε περιπτωση προσκρουσης. Αυτοι ειχαν αφθονο  πραγματικο υλικο να χρησιμοποιησουν για τα πειραματα τους. Ηδη ειχαν πλησιασει πολυ κοντα στην λυση, μετα απο μερικες δεκαδες γηινων ακομα θα ειχαν τις απαντησεις που αναζητουσαν.
Προς το παρον περιμεναν το ανδροειδες να φερει το επομενο πειραματοζωο.










                                                               ΤΕΛΟΣ


  



  

                              Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ











                                                           ΚΕΦΑΛΑΙΟ 22









-'Εγω γηινος' ? εκανε ο Ελλερυ. 'Δεν ξερω απο που παιρνεις τις πληροφοριες σου μα ειναι σιγουρα λαθος. Ξερω πολυ καλα απο που καταγομαι, δεν εχω καμια σχεση με την Γη'.
-'Σε αφησα ολην αυτη την ωρα να πεις οτι ειχες μεσα στο μυαλο σου. Στηλιτευσες πολλα απ' αυτα που εχω κανει, διαφωνησες, απερριψες. Μα δεν εχω κανενα προβλημα μ' αυτο. Βλεπεις, εσυ στηριξες τα λεγομενα σου με κριτηριο τα συναισθηματα σου, ειδες τα παντα απο μια οπτικη γωνια διαφορετικη απο την δικη μου. Τι θα συμβει ομως αν σου αποδειξω πως εμεις οι δυο δεν διαφερουμε στην πραγματικοτητα τοσο πολυ ? Για την ακριβεια δεν διαφερουμε καθολου. Και τι θα ελεγες αν το εκανα αυτο οχι με τον τροπο που χρησιμοποιησες εσυ αλλα βασιζομενος σε αληθινα γεγονοτα, σε υπαρκτα περιστατικα ? Πιστευεις πως θα ειχες την ιδια ακομα αποψη η θα εβλεπες τα παντα διαφορετικα ? Κανονικα αυτη η συζητηση επρεπε να γινει σε αλλο χωρο και σε αλλη στιγμη, ομως ετσι οπως ηρθαν τα πραγματα καλυτερα να τα ξεκαθαρισουμε ολα εδω. Συμφωνεις' ?
                       ===================================
Ο Ελλερυ τον κοιταξε περιεργα. Αυτος ο περιεργος τυπος που απροσδοκητα γεγονοτα ειχαν συνδεσει την ζωη του μαζι του ειχε υποστει ολο του το λεκτικο ξεσπασμα, υπεμενε την διολου κολακευτικη αποψη του για εκεινον οχι με την στωικοτητα καποιου που αναγνωριζε πως οσα του ειχε προσαψει ο Ελλερυ ηταν σωστα. Του εδινε την εντυπωση πως τον ειχε αφησει να πει οτι ηθελε για να κανει κι αυτος με την σειρα του το ιδιο. Ενα υπουλο, μουλωχτο συναισθημα πως θα εβγαιναν στην επιφανεια πραγματα που καθολου δεν θα του αρεσαν τον ετρωγε εσωτερικα. Δεν ειχε ιδεα τι θ' ακουγε, δεν μπορουσε καν να υποψιαστει ουτως ωστε να προετοιμαζε τον εαυτο του για παν ενδεχομενο. Προσπαθησε να τον ψυχολογησει.
Δεν εμοιαζε με καποιον που ετοιμαζοταν να χυσει χολη με μοναδικο απωτερο σκοπο να ικανοποιηθει απο την ολικη καταρρευση του. Περισσοτερο του εμοιαζε με καποιον που ετοιμαζοταν να εκτοξευσει αληθειες γιατι θα επρεπε να λεχθουν καποια στιγμη.
-'Ενταξει' απαντησε. 'Αλλα να το ξερεις, εγω δεν ειμαι γηινος'.
                           ================================
-'Ο Μετγκον ηταν ο πρωτος Ορκοφυλακας που υπηρξε, πριν απο μενα και τον δασκαλο μου που τον διαδεχτηκα. Συμφωνα με την συμφωνια που ειχαν συναψει οι Μεγαλοι Παλαιοι με αλλες κοσμικες θεοτητες ο Ορκοφυλακας θα προερχοταν παντα απο τον πλανητη Γη. Γι αρκετο καιρο ο Μετγκον εκανε αυτο που του οριζε η θεση και το καθηκον του με την βοηθεια ενος σκηπτρου που περιειχε ενα τμημα απ' ολους τους Μεγαλους Παλαιους. Κανεις δεν ξερει ποτε ακριβως ο Μετγκον αρχισε να σκεφτεται περισσοτερο πως θα μπορουσε ν' αποκτησει μεγαλυτερη προσωπικη δυναμη και ν' ασχολειται με το εργο του λιγοτερο. Απορροφωντας δυναμη κι ενεργεια απο το σκηπτρο εγινε μεγαλομανης, πιστεψε πως θα μπορουσε ν' ανταγωνιστει θεοτητες η ακομα και να τις αντικαταστησει. Πριν τα πραγματα επαιρναν επικινδυνη και μη αναστρεψιμη τροπη οι αρμοδιες θεοτητες φροντισαν να τον σταματησουν. Φυλακισμενος ηταν οταν ξεστομισε τον ορκο που χαρη σε σενα απελευθερωθηκε μα και παλι ολα φαινοταν να βρισκονται υπο ελεγχο. Τοτε οι θεοτητες πηραν μια αποφαση'.
                             ==================================
-'Θα φροντιζαν να του διαγραψουν την μνημη του καθιστωντας τον ετσι ακινδυνο και τον τοποθετησαν σ' ενα πλανητη που ειχε μονο ενα κατοικισιμο μερος, την κοιλαδα Νονγκ. Οσο ο ορκος παρεμενε αιχμαλωτος ο Μετγκον ηταν αλλη μια απλη μοναδα ενος συνολου που δουλευε για το γενικοτερο καλο. Αναποφευκτα ζευγαρωσε με καποια απο την κοιλαδα. Δυστυχως οσο και να μην το συνειδητοποιουσε ο Μετγκον, σποραδικα υπολειμματα απο τον παλιο, κακο εαυτο του εβγαιναν στην επιφανεια με αποτελεσμα να γινεται οξυθυμος και ανεξηγητα βιαιος. Οι θεοτητες αποφασισαν ν' απομακρυνουν το παιδι φοβουμενες πως ο Μετγκον μπορει να του εκανε κακο. Ο χρονος περνουσε, οι κατοικοι της κοιλαδας εκαναν τον κυκλο της ζωης τους και πεθαιναν μα οχι ο Μετγκον. Ειχε φροντισει γι αυτο το σκηπτρο που ειχε τοσο καιρο στην κατοχη του επιμηκυνοντας καθε φορα τη ζωη του. Η γυναικα του αναποφευκτα πεθανε και ο Μετγκον συντομα την αντικατεστησε αποκτωντας ακομα ενα γιο. Τοτε συνεβη το ατυχημα με το σκαφος σου και η μνημη επανηλθε στον Μετγκον'.
                    ================================
-'Δολοφονησε εν ψυχρω την καινουργια γυναικα του και τον γιο του καθως και καθε εναν που ζουσε στην κοιλαδα Νονγκ και δραπετευσε χαρη στην βοηθεια παλιων συνεργατων του. Αλλα φανταζομαι πως τα υπολοιπα λιγο πολυ τα γνωριζεις'.
-'Πολυ ωραια η αφηγηση σου, γλαφυροτατη μπορω να πω αλλα ακομα δεν καταλαβαινω τι σχεση εχω εγω με ολα αυτα' εκανε ο Ελλερυ.
Ο Ορκοφυλακας παρεμεινε αμιλητος για λιγο σαν να μην ηξερε πως ακριβως να τοποθετηθει. 
Στο τελος γυρισε στον Ελλερυ και τον κοιταξε στα ματια.
-'Το παιδι που προλαβαν να παρουν οι θεοτητες απο την κοιλαδα Νονγκ πριν του κανει καποιο κακο ο Μετγκον ησουνα εσυ Ελλερυ Βαν Ντερ Εις' ειπε στο τελος.
Η σιωπη που επεσε αμεσως μετα τα λεγομενα του Ορκοφυλακα ηταν απολυτη.
Ηταν φανερο πως ο Ελλερυ εψαχνε να βρει τις λεξεις για να πει κατι και δεν μπορουσε.
-'Οχι, οχι, αυτο ειναι αδυνατον' κατορθωσε να ψελλισει.
                   ================================
-'Θα το μαθαινες καποια στιγμη ετσι κι αλλιως' ειπε ο Ορκοφυλακας. 'Καταλαβαινω πως νοιωθεις μα ο Μετγκον ειναι οντως ο πατερας σου'.
Ο Ελλερυ εκανε καποιες κινησεις με τα χερια του σαν να ηθελε να διωξει εναν εφιαλτη που τον αγκαλιαζε με τα βδελλυρα, αποκρουστικα χερια του προσπαθωντας να τον καταπιει σε μια ανηλιαγη κι εφιαλτικη αβυσσο που εχασκε μπροστα του.
-'Δεν μπορει, δεν μπορει'...συνεχιζε να ψελλιζει ο Ελλερυ. 'Δεν γινεται, οχι, οχι'...
Ο Ορκοφυλακας αποφασισε να του δωσει οσο χρονο χρειαζοταν για να συνειδητοποιησει οτι ειχε ακουσει. Περεμεινε σιωπηλος εχοντας τα ματια του καρφωμενα πανω του.
-'Κι αυτοι που με μεγαλωσαν ? Ποιοι ειναι αυτοι, μου λες' ?
-'Οι θεοτητες σε εδωσαν στους Βαν Ντερ Εις για να σε μεγαλωσουν με την συμφωνια οτι δεν θα μαθαινες ποτε την αληθεια. Ουτε αυτες μπορουσαν ποτε να ξερουν την τροπη που θα επαιρναν τα γεγονοτα και πως καποτε θα φταναμε σ' αυτο εδω το σημειο'.
              ====================================
-'Ο Μετγκον, ο πατερας μου, ξερει για μενα ? Ξερει πως ζω' ? ρωτησε ο Ελ ξεψυχισμενα.
-'Πιστευε πως εχεις πεθανει απο μια σπανια, θανατηφορα ασθενεια. Αυτο οσο ηταν υπο το καθεστως της αμνησιας. Τωρα ειναι ελευθερος, πολλες δυναμεις του εχουν επιστρεψει. Ακομα και να μην το εχει καταλαβει μεχρι στιγμης ειναι ζητημα χρονου μεχρι να το ανακαλυψει. Ειναι και η δυναμη του αιματος βλεπεις. Προς το παρον το γεγονος του ειναι αγνωστο'.
-'Τα ηξερες ολα, τα γνωριζες απο την αρχη' ξεσπασε ο Ελλερυ. 'Τι θελεις απο μενα' ?
Ο Ορκοφυλακας ηταν πανετοιμος γι αυτες τις μεταπτωσεις που ταλανιζαν τον Ελλερυ.
-'Δεν αλλαζει τιποτα σ' ολα αυτα που πρεπει να γινουν απο δω και περα Ελλερυ Βαν Ντερ Εις' ειπε. 'Η αποκαλυψη αυτη θα βοηθησει, δεν θα δημιουργησει προβλημα'.
-'Σοβαρα' ? εκανε ο Ελλερυ. 'Ελλερυ Βαν Ντερ Εις ? Ουτε το πραγματικο μου ονομα δεν ξερω, καταλαβαινεις ? Δεν ξερω καν ποιος ειμαι, αναθεμα σε'.
Η γνωστη σιωπη επανεκαμψε αλλη μια φορα.
                  ===================================
-'Ξερω πως υπαρχουν φορες που καποια πραγματα πρεπει να μεινουν θαμμενα για παντα, να μην αποκαλυφθουν ποτε. Οταν η γνωση τιποτα δεν προσφερει περισσοτερο απο συσσωρευμενο ογκο πληροφοριων ειναι καλο να μην ερχονται στο φως γεγονοτα και καταστασεις που μπορει ν' αλλοιωσουν μια ηδη οργανωμενη και καλως δομημενη ισορροπια. Οταν ομως η αποκαλυψη ειναι αναποφευκτη, με ολα οσα αυτη η αποκαλυψη συνεπαγεται, τοτε ειναι προτιμοτερο να γινεται σ' επιλεγμενο χωρο και χρονο. Δεν θ' αλλαξει σε κατι αυτο που εμαθες οτιδηποτε γυρω σου. Κανεναν δεν μπορει να επηρεασει αυτη η προσωπικη σου ιστορια εκτος απο σενα τον ιδιο. Ειναι στο δικο σου χερι ν' αποφασισεις ποσο και ποιο ελεγχο θα της επιτρεψεις να παρει. 
Ο Μετγκον εξακολουθει και υφισταται, ο κινδυνος παραμενει υπαρκτος. Αν εμεις αποτυχουμε και χαθουν τα παντα μαζι τους θα χαθει κι αυτη γνωση. Αν θελεις να εξακολουθησεις να υπαρχεις για να ταλανισεις αργοτερα τον εαυτο σου πρεπει πρωτα ν' αφησεις πισω σου αυτο που ξερεις και ν' ασχοληθεις μ' αυτο που βαραινει τους ωμους σου'.
               ==================================
-'Δεν ξερω πως λειτουργειτε εσεις οι κατι σαν θεοι, δεν υπηρξα τιποτα περισσοτερο απο εναν θνητο που απλα προσπαθουσε να βγαλει την μερα. Ισως εσεις εχετε βρει τον τροπο να διαχειριζεστε τετοιες περιπτωσεις αλλα για μας, για μενα, εναν γηινο οπως προσφατα εμαθα, αυτες οι καταστασεις μας επηρεαζουν και θελουμε τον χρονο μας. Οχι πως πιστευω πως εισαι ενα κυνικο, αχρωμο, αοσμο κι αγευστο ον αλλα θα σου δωσω μια συμβουλη που καλα θα κανεις να την ακουσεις γιατι εκτος του οτι ειναι δωρεαν ισως να ειναι και το πρωτο λιθαρακι σ' ενα οικοδομημα που εμεις ονομαζουμε 'αισθηματα'. Τωρα για να ειμαι ειλικρινης πως μπορει να επιτευχθει κατι τετοιο οταν εχεις απεναντι σου καποιον που εκανε αυτο που κανεις αλλος δεν πραγματοποιησε για μια γυναικα μονο και μονο στο τελος για να τα παρατησει δεν ξερω. Και ξερεις κατι ακομα ? Δεν ηταν η Αιναρ αυτη που εγκατελειψες, ηταν το ιδιο το πνευμα και το νοημα που αυτη η γυναικα σου εβγαζε, αυτη που παρατησες ηταν η αγαπη η ιδια'.
Σταματησε αντιλαμβανομενος πως πλεον ειχε γινει περαν του δεοντος πικροχολος.
                    ==================================
-'Ετσι πιστευεις' ? εκανε ο Ορκοφυλακας. 'Τελικα εμεις οι δυο μοιαζουμε πολυ' συμπληρωσε.
'Ισως οι κλιμακες μας να διαφερουν αλλα στην ουσια κανουμε τα ιδια πραγματα.
-'Να με συγχωρει η χαρη σου αλλα δεν μοιαζουμε καθολου' εκανε ο Ελλερυ.
-'Υποστηριξες πριν πως εγκατελειψα την Αιναρ κι οτι αυτη πρεσβευε για ανωτερα ιδανικα, υψηλα ιδεωδη και αλλα παρεμφερη. Ειπες ακομα πως ουσιαστικα εγκατελειψα την αγαπη την ιδια, πως κοιταξα μονο τον εαυτο μου, ετσι δεν ειναι' ? ρωτησε ο ο Ορκοφυλακας.
-'Που το πας, δεν καταλαβαινω' εκανε ο Ελλερυ. 'Αν ειναι κατι που θελεις να πεις καντο. Εδω μου αποκαλυψες πως δεν ειμαι αυτος που νομιζα, αυτο θα με πειραξει' ?
-'Δεν ξερω αν ειναι η σωστη στιγμη ν' αναφερω την Μεριτα' ειπε ο Ορκοφυλακας.
Ο Ελλερυ παγωσε προς στιγμη και μετα γυρισε και τον κοιταξε με ματια που πεταγαν φλογες.
-'Ασε την Μεριτα εξω απ' ολα αυτα, ακους ? Αφησε την' συμπληρωσε με φωνη που ετρεμε.
-'Οπως την αφησες και συ Ελλερυ Βαν Ντερ Εις' ?
  



   

                                            NIKOLETTA VOUTOU











                                           
                     ΡΑΓΔΑΙΑ ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΗ










Αδιστακτη ηταν η λεξη που μπορουσε τελεια να χαρακτηρισει την Ροζαν Μελλερ. Πριν ακομα φθασει στη μεση της τριτης δεκαετιας της ζωης της ειχε πετυχει πραγματα που αλλοι θα σκοτωναν κυριολεκτικα για ν' αποκτησουν. Στην περιπτωση της δεν ειχε ποτε σκοτωσει καποιον στην πραγματικοτητα, ομως μια σειρα πραξεων της μπορουσε καποιος να ισχυριστει πως ειχαν βοηθησει σε μεγαλο βαθμο αλλους να καταληξουν πριν της ωρας τους. Η ιδια ποτε δεν το ειχε αντιληφθει η ακομα κι οταν της το επεσημαναν διακριτικα φροντιζε παντα ν' αποποιηθει τα παντα. Ειδικα απο τοτε που ειχε αναλαβει σαν διευθυντρια προσωπικου μεγαλης διαφημιστικης εταιρειας σε κεντρικο δρομο της Νεας Υορκης οι ανθρωποι στον περιγυρο της που θα ειχαν την τολμη η το θαρρος να της προσαψουν το οτιδηποτε ειχαν μηδενιστει παντελως. Η Ροζαν Μελλερ δεν ειχε κανεναν συγγενη εν ζωη, η τελευταια της σχεση χρονολογουνταν μια πενταετια πισω και οι ελαχιστοι ανθρωποι που την εκαναν παρεα ειχαν κι αυτοι αποτραβηχτει εδω και καιρο. Η Ροζαν Μελλερ ηταν ολομοναχη.
                      =================================
Βαδιζε με σταθερο, σιγουρο βημα προς την μεγαλη γυαλινη εξωπορτα της εταιρειας που δουλευε οταν προσεξε κατι καινουργιο. Καθε μερα εκανε εκεινη την διαδρομη, ολα ηταν πανομοιοτυπα, μα να που σημερα υπηρχε κατι νεο που διεταρασσε την ρουτινα. Ενας κουρελης γερακος, μ' ενα κοματι πανι μπροστα του με καμποσα ψευτικα κοσμηματα αραδιασμενα πανω του, βρισκοταν καθισμενος στο πεζοδρομιο, δυο κτιρια πριν φθασει στην δουλεια της.
Αναρωτηθηκε τι εκανε τελος παντων η αστυνομια και δεν μαζευε αυτους τους ρακενδυτους που αποτελουσαν προσβολη της αισθητικης του περιβαλλοντος και προσπερνουσε περιφρονητικα οταν το ματι της επεσε πανω στο πανι με τα μπιχλιμπιδια. Εκεινη η καρφιτσα ηταν μπιχλιμπιδι οντως αλλα της τραβηξε την προσοχη και σταματησε. Ο γερακος σηκωσε τα ματια και την κοιταξε μα δεν προβαλε να ψελλισει λεξη. Η Ροζαν μιλησε πρωτη.
-'Ποσα θελεις γι αυτην' ? ρωτησε επιτακτικα δειχνοντας την καρφιτσα.
-'Πεντε δολαρια' απαντησε ο γερακος με βραχνη, σπασμενη φωνη.
                =================================
Αντι απαντησεως η Ροζαν ανοιξε την τσαντα της, ψαχουλεψε λιγο για το πορτοφολι της, τραβηξε εξω ενα χαρτονομισμα του ενος δολαριου και το πεταξε πανω στο πανι.
-'Αυτο θα παρεις' ειπε 'και να μ' ευχαριστεις που δεν φωναζω τωρα την αστυνομια να σε παει μεσα. Παω στοιχημα πως δεν εχεις αδεια να τα πουλας αυτα' προσθεσε.
-'Μα κανει πεντε δολαρια' ψελλισε ο γερακος.
-'Θελεις να τα πεις στην αστυνομια αυτα' ? εκανε μ' εντονο υφος η Ροζαν.
Ο γερακος εκανε μια κινηση κατευνασμου, πηρε με τρεμαμενα χερια το δολαριο, εβγαλε την καρφιτσα απο το πανι και μετα το διπλωσε κανοντας το ενα μικρο μπογο και σηκωθηκε.
Διχως να πει κουβεντα της εδωσε την καρφιτσα και με ασταθη, αργοσυρτα βηματα απομακρυνθηκε μεχρι που χαθηκε στο βαθος. Η Ροζαν εβαλε την καρφιτσα στην τσαντα της, φουσκωσε σαν το παγωνι για τον εξαιρετικο τροπο που ειχε χειριστει την κατασταση, φορεσε ενα ανατριχιαστικο χαμογελο και συνεχισε την διαδρομη της για την δουλεια της.
                          =============================
Το περιστατικο συνεβη στο αγαπημενο της εστιατοριο που παντα πηγαινε μονη της για φαγητο στο διαλειμμα της δουλειας. Ειχε απολαυσει το μεσημεριανο της και η απροσδοκητη ναυτια και ανακατωσουρα που ενιωσε συνεβη μολις δοκιμασε το λατρεμενο της παγωτο. Μεχρι να φθασει στην τουαλετα με την βοηθεια του ιδιοκτητη και να τα βγαλει ολα νομισε πως θα πεθαινε. Διχως να χρονοτριβει ενημερωσε τηλεφωνικα πως δεν θα επεστρεφε για δουλεια λογω ξαφνικης αδιαθεσιας κι εφυγε για το σπιτι της. Κοιμηθηκε δυο γεματες ωρες και οταν ξυπνησε ενοιωθε μια χαρα. Ποιος ξερει τι ειχε βαλει στο παγωτο ο ιδιοκτητης, αποφασισε πως δεν θα ξαναπαταγε το ποδι της εκει πια. Η υπολοιπη μερα κυλησε ησυχα και το βραδυ, λιγο πριν πεσει για υπνο, ηπιε ενα ποτηρι γαλα. Για την ακριβεια απλα δοκιμασε διχως να τα καταφερει.
Τα ιδια συμπτωματα στο εστιατοριο επανεμφανιστηκαν και μονο χαρη στην ψυχραιμια της κατορθωσε να παρει τηλεφωνο το γιατρο της να του πει να ερθει.
                         ================================
Η μικρη αποσταση που εμενε ο γιατρος και η ακαριαια αντιδραση του ηταν αυτο που την γλυτωσε απο τα χειροτερα. Το επομενο πρωι, πριν παει στην δουλεια της, περασε απο το ιατρειο του οπου της πηρε αιμα και απο τον φοβο της δεν εφαγε τιποτα μεχρι που σχολασε. Πηγε κατευθειαν στο ιατρειο αναρωτουμενη τι θα της ελεγε ο γιατρος.
-'Αλλεργια. Εχεις αλλεργια στα γαλακτοκομικα' ειπε. 'Θα παρεις αυτα τα αντισταμινικα προς το παρον και θα πρεπει να κανουμε κι αλλες εξετασεις. Ποτε ειπες πως εμφανιστηκε' ?
Αυτο ηταν εξωφρενικο. Δεν ειχε ποτε καμια ειδους αλλεργια, ειδικα στα γαλακτοκομικα που τα λατρευε. Το εθεσε υπ' οψιν του γιατρου ο οποιος ομως επεμενε σε οτι της ειχε πει.
Γυρισε στο σπιτι ενω το στομαχι της διαμαρτυροταν εντονα απο την πεινα. Αποφασισε να φαει κατι ελαφρυ, ετσι εφτιαξε μια πλουσια σαλατα και στρογγυλοκαθησε να φαει.
Σωθηκε χαρη στα αντισταμινικα. Πηρε τρομοκρατημενη τον γιατρο μολις συνηλθε και του ειπε τι συνεβη. Της ειπε να ξαναπερασει το πρωι απο το ιατρειο του.
                         ==================================
Αυτα που της ειπε της ακουστηκαν σαν κακο μυθοπλαστικο σεναριο φτηνης ταινιας επιστημονικης φαντασιας. Ειχε αλλεργια εκτος απο τα γαλακτοκομικα, στα χορτα, στο λευκο και κοκκινο κρεας, στ' αυγα και σ' ολα τα παραγωγα και ο καταλογος δεν ειχε τελειωμο. Το μονο πραγμα που δεν φαινοταν να την πειραζει ηταν ενα φρουτο, ο ανανας. Δεν ειχε να περιμενει κατι απο τον γιατρο, εμοιαζε περισσοτερο πελαγωμενος απο την ιδια. Τετοιο πραγμα δεν ειχε συναντησει ποτε ξανα πριν στην ζωη του. Ενοιωσε να χανει τις αισθησεις της και του ζητησε ενα ποτηρι νερο. Η πρωτη γουλια ηταν αρκετη. Αλλεργια και στο νερο ? Πρεπει να ηταν η μοναδικα καταχωρημενη ιατρικα περιπτωση που εμφανιζε αλλεργια στο νερο.
Ο γιατρος της εγραψε ενα κατεβατο απο φαρμακα και της ζητησε να κανει υπομονη μεχρι να ξεδιαλυνε το μυστηριο. Ισως εκανε λαθος μα ειχε την αισθηση πως ο γιατρος ανακουφιστηκε την στιγμη που εγκατελειπε το ιατρειο του. Γυρισε στο σπιτι ερειπιο. Η ζωη της μεσα σε δυο εικοσιτετραωρα ειχε μεταβληθει αρδην σ' εναν αποκοσμο, διχως λυση, εφιαλτη.
                        ==================================
Η παραμονη της στο σπιτι της αποκαλυψε ενα σωρο νεες αλλεργιες. Κατω απο αλλες συνθηκες η δυναμικη της προσωπικοτητα θα ειχε αναλαβει δραση, δεν ηταν ανθρωπος που το εβαζε κατω η τα παρατουσε στα δυσκολα αλλα εδω τα πραγματα ξεφευγαν απο τα φυσιολογικα πλαισια. 
Ειχε πια αλλεργια στο δερμα, στο βαμβακι, το βελουδο, το μεταξι και καθε ειδους υφασμα με αποτελεσμα να βγαλει ολα τα ρουχα της και να καθεται γυμνη πανω στα κρυα πλακακια. Ευτυχως που το πατωμα δεν ηταν απο ξυλο γιατι της γυροφερνε η ιδεα πως θα μπορουσε να ειναι αλλεργικη και στο ξυλο. Βεβαια αν συνεβαινε κατι τετοιο δεν θα μπορουσε να ξερει αν η αλλεργια δεν επεκτεινοταν και στο πλαστικο, στο μεταλλο η οπουδηποτε αλλου. 
Μια ακομα διαπιστωση που εκανε εντρομη ηταν πως ακομα και το φως την ενοχλουσε. Χαμηλωνε σταδιακα τον φωτισμο μεχρι του σημειου που τα ματια της μπορουσαν ν' ανεχτουν.
Το σπιτι ηταν βυθισμενο πια στο μισοσκοταδο μα αυτο ηταν το τελευταιο που την απασχολουσε. Οτι μπορουσε να παει στραβα πηγαινε με τρομακτικη συνεπεια.
                    ==================================
Ο ηχος του τηλεφωνου ηταν η μονη της παρηγορια, το τελευταιο της καταφυγιο. Η φωνη του γιατρου απο την αλλη μερια μονο καθησυχαστικη δεν ηταν. Ειχε την πλειοψηφια των αποτελεσματων των εξετασεων της στα χερια του μα οπως της ειχε τονισει αυτα ηταν πραγματα που δεν λεγονταν απο το τηλεφωνο. Σε μιση ωρα θα βρισκοταν εκει. Σηκωθηκε αργα και σταθηκε απεναντι στο μεγαλο, ολοσωμο καθρεφτη του σαλονιου της. Η εικονα που αντικρυσε ηταν πληρως αποκαρδιωτικη. Η ασιτια ειχε ηδη τις πρωτες συνεπειες της ενω τα αρχικα σημαδια μιας καλπαζουσας αφυδατωσης ειχαν κανει ηδη αισθητη την παρουσια της. Αναρωτηθηκε πως θα ανοιγε του γιατρου ετσι, γυμνη και κοντεψε να βαλει τα γελια. Η σεμνοτυφια ηταν το τελευταιο πραγμα που την ενδιεφερε. Ανοιξε την πορτα και στην απορια του γιατρου για την εμφανιση της του εξηγησε πως η αλλεργιες πολλαπλασιαζονταν ραγδαια.
Ο τελευταιος κουνησε συγκαταβατικα το κεφαλι σαν να καταλαβαινε μα η αληθεια ηταν πως κι αυτος ζουσε σε μια κατασταση πρωτογνωρης, βαθιας αγνοιας.
                             ==================================
Ο γιατρος της αφησε μια τσαντα φαρμακα, της εδωσε οδηγιες και την ενημερωσε πως την επομενη, μαζι με δυο πολυ καλους συναδελφους και καποια μηχανηματα θα περναγε το πρωι να την δει. Την διαβεβαιωσε πως ολα θα πανε καλα, να εχει υπομονη αλλα απο τον τονο της φωνης του η Ροζαν καταλαβαινε πως ουτε ο ιδιος πιστευε οτι ελεγε. Εκλεισε την πορτα πισω της.
Καθησε οκλαδον παλι στο πατωμα αφου ειχε παρει μια γενναια δοσολογια απο τα φαρμακα του γιατρου. Ενα πληθος σκεψεων πλημμυρισε εξαφνα το μυαλο της. Ο Μπεν, συναδελφος, που του ειχε 'κλεψει' την προαγωγη, η Μελιντα, που παντα φοβοταν πως ραδιουργουσε πισω απο την πλατη της και ειχε καταφερει να την βγαλει καταχραστρια με αποτελεσμα δυο μερες μετα να θεσει τερμα στη ζωη της, ο Σαιμον που δουλευε σε αντιπαλη εταιρεια και τον ειχε πλευρισει ερωτικα μονο και μονο για να του αποσπασει μυστικα με αποτελεσμα να χασει την δουλεια του κι ενα σωρο αλλοι πανω στους οποιους ειχε πατησει για να φτασει στο σημειο που ηταν. Μια μελαγχολια αναμικτη με πικρα ποτισε το στομα της.
                             ============================
Ειδε πανω στο τραπεζακι την καρφιτσα που εκβιαστικα ειχε αγορασει για ψιχουλα απο εκεινο το γεροντακι. Κουνησε το κεφαλι της. Μηπως ηταν η ωρα να τα πληρωσει ολα μαζι ?
Πηρε μια βαθια ανασα προσπαθωντας να ξεδιαλυνει το μυαλο της. Η αναπνοη της εφερε βηχα, δυσπνοια και δακρυα στα ματια. Η δευτερη αναπνοη ηταν ακομα χειροτερη. Ενοιωθε πως καθε ανασα της ηταν και μια μαχαιρια στην καρδια. Μεσα στο πανικο της μια γαληνια σκεψη εμφανιστηκε κι επισκιασε ολα τ' αλλα. Δοκιμασε να γελασει μα πνιγηκε.
Ειχε πληρη συναισθηση πως το τελος της πλησιαζε γοργοτερα απο το αναμενομενο. Τα ματια της ειχαν γουρλωσει λες και το επιπλεον εμβαδον θα την βοηθουσε σε κατι. Ενοιωθε τον κοσμο ν' απομακρυνεται, τις αισθησεις της να την εγκαταλειπουν. Επεσε στο πατωμα αποδεχομενη στωικα την μοιρα της. Αναρωτιοταν αν ο γιατρος την επομενη θα καταλαβαινε τι της ειχε συμβει. Ανοιγοκλεισε για τελευταια φορα το στομα της κι εμεινε ακινητη. 
Το τελευταιο που περιμενε να της συμβει ηταν αλλεργια στο οξυγονο.  Ομως συνεβη.








                                                                ΤΕΛΟΣ