THODORIS KOUTSOGIANNIS

                                    ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ ΑΠΟΚΛΙΣΗ

Ηταν πολυ σημαντικο εκεινο το πρωινο μα τιποτα στις κινησεις η στην εμφανιση του δεν προδιδε κατι τετοιο. Ειχε τελειωσει το πρωινο του στις 8:12, ειχε ξυριστει, ειχε ντυθει κι ηταν ετοιμος για το γραφειο. Ειχε να περπατησει 113 βηματα, κατι λιγοτερο απο 2 λεπτα μεχρι τον σταθμο του τραινου που εφευγε στις 8:25. Μολις κατεβαινε απο το τραινο στις 8:51 ειχε 178 βηματα να βαδισει, σχεδον τρια λεπτα για να φτασει στην δουλεια του. Δυο λεπτα υπομονη για να παρει το κεντρικο ασανσερ, δυο λεπτα για να διασχισει τον μεγαλο, λευκο διαδρομο, εναμιση λεπτο ακριβως για να μπει στο γραφειο του, ν' αναψει φωτα καθως και τον υπολογιστη του και να τοποθετησει την καρτα εναρξης εργασιας στην ειδικη εσοχη. Το μηχανημα χρειαζοταν ακριβως 20'' για να πιστοποιησει πως ηταν οντως αυτος και να του δωσει τον δωδεκαψηφιο κωδικο που χρειαζοταν για την εναρξη. Οπως και για εκατονταδες αλλους που εργαζονταν σ' εκεινον τον ουρανοξυστη ετσι και για τον Ντανι Μπορντομ αλλη μια μερα δουλειας μολις ξεκινουσε, μερα γεματη ως συνηθως μεχρι τις 5 που σχολουσε. Εκεινη η ημερα ομως ηταν διαφορετικη.

               ==================================

Ολα συνεβησαν αναμεσα στο 67ο και 68ο βημα. Συνηθως βαδιζε μηχανικα, χωρις να κοιταει αριστερα και δεξια κρατωντας εναν σταθερο ρυθμο με το κεφαλι ελαφρα σκυμμενο προς τα κατω. Το κλασμα του δευτερολεπτου που χρειαστηκε το ματι του να εντοπισει εκεινη την στιγμιαια κινηση ηταν αρκετη. Εστρεψε το βλεμμα του προς τα κει και κοκκαλωσε.

Το θεαμα του εκοψε την ανασα. Ενα αγνωστο σ' εκεινον πλασμα πετουσε σε μια αποσταση δεκα βηματων απ' αυτον. Ηταν τοσο υπεροχο που αιχμαλωτισε την ματια του αμεσα. Ο χρωματισμος του ηταν τοσο τελειος λες κι ενα μερος του ουρανιου τοξου, κατι που ειχε να δει πολλα χρονια, ειχε κατσει πανω στα φτερα εκεινου του σχεδον διαφανου κι αιθεριου πλασματος. 

Για μια στιγμη προσεξε πως επαψε να πεταει, αφεθηκε στο ελαφρυ αερακι που το κουβαλησε απαλα στην αγκαλια του σαν να το νανουριζε. Ο Ντανι ειχε παψει να σκεφτεται. Παραδομενος στο μοναδικο θεαμα που του προσφερε εκεινη η ιπταμενη, θεσπεσια υπαρξη την ακολουθησε μεχρι που χαθηκε απ' την θεα του. Επεστρεψε αποτομα κι αγχωτικα στην πραγματικοτητα.

                 =================================

-'Εχετε καταλαβει για ποιον λογο γινεται αυτη η κουβεντα κ. Μπορντομ' ? ειπε με μεταλλικη, παγωμενη φωνη ο κομψοντυμενος νεαρος που καθοταν στην αλλη μερια του τραπεζιου.

Ο Ντανι τον κοιταξε μ' ενα βλεμμα γεματο απορια.

-'Νομιζω πως ναι, μολονοτι μου διαφευγει ακομα η σημασια της' απαντησε γαληνια.

-'Ω, μα ειναι πολυ σημαντικη, πιστεψτε με' αποκριθηκε ο νεαρος ενω ταυτοχρονα σηκωνοταν απο το τραπεζι 'ισως εγω δεν ημουνα απολυτα ξεκαθαρος πανω σ' αυτο' προσθεσε 'επιτρεψτε μου λοιπον να γινω περισσοτερο σαφης' ολοκληρωσε την φραση του κοιτωντας τον Ντανι στα ματια.

-'Η εργασια σας στην εταιρεια Faceless αρχιζει καθε πρωι στις 9, σωστα' ? ξεκινησε ο συνομιλητης του Ντανι ενω παραλληλα ανακατευε καποια χαρτια που υπηρχαν στο τραπεζι.

-'Μεχρι στιγμης σωστα' απαντησε ο Ντανι διχως καμια προθεση ειρωνιας στη φωνη.

-'Σημερα ομως προσηλθατε στην εργασια σας με μια καθυστερηση 5 λεπτων κ. Μπορντομ' ειπε ο νεαρος με μια αχνη υποψια θριαμβολογιας να κρυβεται στην μεταλλικη, παγωμενη χροια του.

                  ==================================

Ο Ντανι απλα κουνησε καταφατικα το κεφαλι διχως να μιλησει.

-'Περιπτωσεις καθυστερημενης προσελευσης στην εργασια αναλαμβανει συνηθως το αρμοδιο κυβερνητικο κλιμακιο που εξεταζει καθε περιπτωση ξεχωριστα κι επιβαλλει κυρωσεις αναλογα με τον χρονο αργοποριας και τον λογο. Ο λογος για τον οποιον η δικη σας περιπτωση κ. Μπορντομ εξεταζεται απο το δικο μας τμημα ειναι γιατι η δικη σας σημερινη αργοπορια ηταν η απαρχη ενος απροσδοκητου ντομινου που επηρεασε πολλους περισσοτερους απ' οτι φανταζεστε'.

Σταματησε περιμενοντας να δει τις αντιδρασεις της αλλης μεριας του τραπεζιου.

-'Και ποιο τμημα ειστε εσεις ακριβως' ? ρωτησε με την ιδια ηρεμια ο Ντανι.

-'Αυτο δυστυχως ειναι απορρητο' εκανε ο νεαρος 'αλλα πιστεψτε με, ειναι κι αυτο που σας αφορα λιγοτερο απ' ολα τ' αλλα. Απο μια εξονυχιστικη ματια στο φακελο σας διαπιστωσαμε πως αυτη ειναι η πρωτη φορα που εδω και 11 χρονια καθυστερειτε στην εργασια σας. Καταλαβαινετε λοιπον πως εχουν μαζευτει πολλες ερωτησεις που χρηζουν απαντησεων' συνεχισε.

             ================================

Ο Ντανι παρεμεινε σιωπηλος μα το βλεμμα του υποδηλωνε πως ολη αυτη η κουβεντα τον ειχε κουρασει δεδομενου πως δεν εβλεπε απολυτως καμια σκοπιμοτητα. Ο νεαρος συνεχισε.

-'Τα γεγονοτα που εχουμε ειναι τα εξης. Η πενταλεπτη καθυστερηση σας εγινε αφορμη ν' απολυθει η δις Βειν, η ιδιαιτερα γραμματεας σας. Ο λογος ? Επι 5 ολοκληρα λεπτα δεν ειχε αντικειμενο εργασιας αφου εσεις δεν ησασταν εδω να της αναθεσετε καποια. Δυστυχως για την ιδια δεν γνωριζε που ειχατε τοποθετησει το τελικο κειμενο για την συμφωνια εξαγορας απο την Faceless της Chou Fat Wong, του κινεζικου κολοσσου, μια εξαγορα που η εταιρεια σας πασχιζε να πετυχει σχεδον δυο χρονια και ειχε αναθεσει σ' εσας το κειμενο των διαπραγματευσεων. Ως εκ τουτου, η δις Βειν απελυθη ενω - σημειωστε το αυτο παρακαλω - η Faceless δεν καταφερε να κλεισει την συμφωνια με την κινεζικη εταιρεια στο προβλεπομενο χρονικο οριο αφου ο εισηγητης και μοναδικος γνωστης ηταν απων. Να συνεχισω κ. Μπορντομ' ? ρωτησε ο νεαρος.

Ο Ντανι εκανε ενα νοημα με το χερι που ο συνομιλητης του μετεφρασε σαν 'ναι'.

                   =============================

-'Η επικειμενη εξαγορα εθεωρειτο κατι βεβαιο και ολα τα χρηματιστηρια περιμεναν την συγκεκριμενη ανακοινωση. Οταν εγινε γνωστο οτι οι Κινεζοι αποσυρθηκαν μπορειτε να μαντεψετε τι ακριβως συνεβη στα περισσοτερα χρηματιστηρια κ. Μπορντομ ? Νομιζω πως καταλαβαινετε, δεν υπαρχει λογος να επεκταθω πανω σ' αυτο. Με δυο λογια, η πενταλεπτη καθυστερηση σας κοστιζε μερικα τρισεκατομμυρια παγκοσμιως σε εισηγμενες στο χρηματιστηριο εταιρειων, εκατομμυρια δουλειες απο αντιστοιχες που κηρυξαν πτωχευση εν αναμονη της ανακοινωσης που δε εγινε ποτε και η ασταθεια στον παγκοσμιο χρηματοπιστωτικο κλαδο εχει υπολογιστει πως θα κρατησει τουλαχιστον εξι μηνες ακομα με απροβλεπτες συνεπειες. Φανταζομαι πως τωρα αντιλαμβανεστε για ποιο λογο την υποθεση σας εχει αναλαβει το δικο μας τμημα' ειπε.

-'Αυτα τα ξαναειπαμε' εκανε καπως βαριεστημενα ο Ντανι. 'Απο μενα τι θελετε' ?

-'Μα κι αυτο το ξαναειπαμε κ. Μπορντομ' εκανε χαμογελωντας ψυχρα ο νεαρος. 'Πειτε μας τον λογο που καθυστερησατε σημερα στην εργασια σας 5 ολοκληρα λεπτα' συμπληρωσε.

                         ============================

-'Σας το ειπα τοσες φορες' εκανε ο Ντανι διαπιστωνοντας πως η συζητηση πλεον ειχε αρχισει να κανει ανουσιους και ασκοπους κυκλους διχως ουσιαστικη προοδο.

-'Αυτη η ιστορια με το ιπταμενο πλασμα στην οποια τοσο εμμενετε' ? εκανε ο νεαρος. 'Φοβαμαι κ. Μπορντομ πως δεν μας αφηνετε αλλη επιλογη απο την προφανη. Αν ειναι οντως ετσι οπως υποστηριζετε υπαρχει τροπος να πιστοποιηθει, αν ομως ψευδεστε να ξερετε πως οι συνεπειες θα ειναι πολυ πιο ασχημες για σας. Τελευταια ευκαρια να μας πειτε την αληθεια'.

-'Σας την λεω εδω και ωρα, εσεις αρνειστε να την αποδεχθειτε' εκανε ο Ντανι.

-'Πολυ καλα' εκανε απηυδισμενος ο νεαρος και βαδισε προς την πορτα. Χτυπησε δυο φορες και τρεις αντρες, ιδιας κοψιας και ενδυμασιας μ' αυτον μπηκαν μεσα και πηραν τον Ντανι υπο την συνοδεια τους. Ο νεαρος εκατσε παλι στο τραπεζι, εκανε πως χαζευε τα χαρτια που υπηρχαν τακτοποιημενα επανω του μα το μυαλο του ταξιδευε. Ηταν σιγουρος πως εκεινος ο αντρας ψευδοταν, σε λιγες ωρες αυτο θ' αποδεικνυοταν περιτρανα.

                       ==============================

-'Πες μου λιγο παλι για την διαδικασια' ειπε ο νεαρος ενω ταυτοχρονα παρατηρουσε το ναρκωμενο, ακινητο σωμα του Ντανι. 'Δεν ειναι επικινδυνο ε' ?

-'Επικινδυνο' ? εκανε ο αντρας με τα γυαλια και την ασπρη φορμα που στεκοταν διπλα του. 'Οχι, δεν υπαρχει κανενας λογος ανησυχιας. Ο καταγραφεας εγκεφαλου εχει χρησιμοποιηθει ξανα μ' επιτυχια στο παρελθον, το ιδιο ακριβως θα συμβει και τωρα' συμπληρωσε.

-'Και πως λειτουργει ακριβως' ? επεμενε ο νεαρος.

-'Ο καταγραφεας μας δινει την δυνατοτητα να επεξεργαστουμε την μνημη του σε οποιο χρονικο σημειο επιθυμουμε. Αφου εντοπισουμε το ακριβες σημειο που θελουμε να εξετασουμε αποκολλαμε τις αποτυπωσεις του υποκειμενου και τις μεταφερουμε σ' αυτο εδω το μηχανημα, τον αναλυτη. Δεν μπορουμε αμεσα να δουμε τι κουβαλαει ο καθενας στην μνημη του, ομως αποκολλωντας οποια αναμνηση ειναι τυπωμενη στον εγκεφαλο του μπορουμε να την δουμε αποσπασματικα στον αναλυτη. Δεν μπορουμε να την πειραξουμε, ουτε να την αλλοιωσουμε, μονο να την δουμε'.

                ================================

-'Μπορει καποιος να μου πει τι συνεβη εδω' ? ουρλιαξε σχεδον εξω φρενων ο νεαρος.

Υπηρξε μια αμηχανη σωπη για λιγο μεχρι να μιλησει ενας απο τους αρμοδιους.

-'Ειλικρινα δεν μπορουμε να καταλαβουμε, ειναι η πρωτη φορα που συμβαινει κατι τετοιο' εκανε με φωνη που εβριθε ασταθειας και συγκαλυμμενου πανικου. 

-'Καντε μια υποθεση τοτε' συνεχισε ο νεαρος 'απαιτω μια εξηγηση' προσθεσε.

-'Στην αρχη ολα ηταν μια χαρα' συνεχισε αυτος που ειχε βρει το θαρρος να μιλησει αρχικα. 'Εντοπισαμε το σημειο της μνημης που μας υποδειξατε και μετα δοκιμασαμε ν' αποκολλησουμε την αναμνηση απο τον εγκεφαλο του. Εκει τωρα...τι να πω...δεν καταλαβαινω...'

Ο νεαρος του εκανε νοημα να συνεχισει ενω οι φλεβες στο λαιμο του ειχαν φουσκωσει επικινδυνα.

-'Προφανως η εικονα που προσπαθησαμε ν' αποκολλησουμε ειχε γινει ενα με τον εγκεφαλο του, σαν να μην ηθελε ο τελευταιος να την αποχωριστει. Ετσι, φαινεται μαζι με την εικονα πως αποκολλησαμε και τον εγκεφαλο του μαζι με το αποτελεσμα που βλεπετε'.

                    ===============================

Ο νεαρος κοιταξε το αψυχο σωμα του Ντανι Μπορντομ και η ματια του καρφωθηκε στο αδιορατο χαμογελο που ειχε σχηματιστει στο προσωπο του νεκρου.

-'Τουλαχιστον εχουμε γνωση της εικονας η αδικα εγιναν ολα αυτα' ? ρωτησε παλι.

-'Αυτο παλι ειναι αλλο ενα περιεργο. Η στιγμιαια αποτυπωση δειχνει μια εικονα πολυχρωμη, με τα χρωματα να παλλονται σε μια ρυθμικη κινηση που δεν μας θυμιζει τιποτα απολυτως'.

-'Τι μπορει να ειναι δηλαδη' ? επεμενε ο νεαρος.

-'Θα μπορουσε να ειναι η αποτυπωση μιας πεταλουδας' ειπε δειλα ενας αλλος με φορμα.

Ο νεαρος γυρισε και τον κοιταξε λες και ειχε ακουσει το πιο εξωφρενικο πραγμα.

-'Μην εισαι ανοητος' του ειπε. 'Δεν υπαρχουν πεταλουδες εδω και 70 χρονια, εχουν εξαφανιστει απο παντου. Αλλα ακομα κι αν ηταν πεταλουδα, που το αποκλειω, ποιος ο λογος για να σταματησει και να την χαζεψει ? Οχι, κατι αλλο ειναι αλλα δεν θα το μαθουμε ποτε. Και μην ξανακουσω τετοιες βλακειες, σας ειπα, δεν υπαρχουν πεταλουδες πια, καταλαβατε' ?

                                                                   ΤΕΛΟΣ

 

      

            

                                    DIMITRIOS DIMOPOULOS 

   Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΔΕΙΑΖΕ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ ΑΡΓΑ

Πεταχτηκε εντρομος επανω και η πρωτη του ενστικτωδης κινηση ηταν να ψηλαφησει ολα τα μελη του σωματος του. Ανακουφισμενος που η ψηλαφιση απεδειχθη ικανοποιητικη εστρεψε το βλεμμα του τριγυρω προσπαθωντας να καταλαβει που βρισκοταν. Ηταν ξαπλωμενος πανω σε μια πυκνη, μαλακη και ζεστη αμμο και ισως αυτος να ηταν κι ο λογος που δεν ειχε παθει κατι σοβαρο. Σηκωθηκε ορθιος και αφησε το βλεμμα του να πλανηθει τριγυρω. Οπου και να εφτανε η ματια του το μονο που εβλεπε ηταν μια ερημη, επιπεδη επιφανεια καλυμμενη εντελως απο εκεινη την αμμο. Το χρυσαφενιο, κιτρινο χρωμα της στραφταλιζε κατω απο το αγνωστο φως ενος αορατου ηλιου η οποιας αλλης πηγης φωτος υπηρχε κι αυτος δεν μπορουσε να εντοπισει.

Τοτε ξαφνικα καταλαβε πως ηταν εντελως γυμνος. Απορησε που δεν το ειχε αντιληφθει νωριτερα, προφανως ο εγκεφαλος του δεν το ειχε θεσει σαν πρωτη προτεραιοτητα αποριας δινοντας μεγαλυτερη βαρυτητα στα υπολοιπα. Στα συν πως ηταν αρτιμελης χωρις κανενα προβλημα. Στα μειον οτι δεν ηξερε που βρισκοταν. Ανεσυρε απο την μνημη του τα τελευταια γεγονοτα.

                          =============================

Ηταν μια περιπολια ρουτινας οπως και τοσες αλλες στο δυτικο τεταρτημοριο ευθυνης του στο συμπλεγμα Κρεβεντζ. Ηταν λιγο πριν επιστρεψει στην βαση της Γαλαξιακης Διαχειρισης & Εποπτειας οταν η ακρη του ματιου του επιασε μια στιγμιαια αντανακλαση φωτος που του επεφερε μια μικρη προσκαιρη τυφλωση. Δεν υπηρχε ηλιος σ' εκεινο το σημειο και ακομα πιο περιεργα δεν υπηρχε καμια πηγη φωτος που να δικαιολογουσε εκεινη την αντανακλαση. 

Ηλεγξε τα οργανα του πιλοτηριου στο αστροσκαφος μα δεν ειχαν να του προσφερουν καμια επιπλεον εξηγηση για κεινο το στιγμιαιο γεγονος. Ηταν ετοιμος ν' αποδωσει στον εαυτο του φαντασιοπληξιες απο την κουραση οταν το γεγονος επαναληφθηκε. Κατι συνεβαινε εδω και η σχεδον νωχελικη κι αδιαφορη περιεργεια του ξυπνησε αποτομα. Ειχε αφαιρεθει στο να παρακολουθει τα οργανα του πιλοτηριου κι αυτο παραλιγο να του στοιχιζε.

Το αντικειμενο εμφανιστηκε μπροστα του απο το πουθενα και μονο η σκληρη κι επιπονη εκπαιδευση του τον εσωσε απο την βεβαιη προσκρουση.

                      ============================

Ηταν αδυνατον να καταλαβει μεγεθος, εμβαδον η οτιδηποτε αλλο απο το σημειο που ηταν. Για τα οργανα του ηταν απολυτως μονος του εκει, στο αχανες, σκοτεινο συμπαν, ομως αυτος εβλεπε ξεκαθαρα το γιγαντιαιο αντικειμενο που υπηρχε μπροστα του. Εκανε το λαθος να πλησιασει.

Η συγκρουση με κατι αορατο ηταν τοσο σφοδρη που εκσφενδονιστηκε στην αλλη μερια του αστροπλοιου, χτυπησε στο τοιχωμα και λιποθυμησε. Η επομενη φορα που ανοιξε τα ματια του τον βρηκε γυμνο, πανω σ' αυτην την περιεργη αμμο, ολομοναχο. Πουθενα δεν υπηρχε ιχνος η εστω καποιο συντριμμι απο το σκαφος του. Τωρα η περειεργεια του αναμιχθηκε μ' εναν εσωτερικο, λιλιπουτειο φοβο και το αποτελεσμα ηταν κατι ξενο προς την ιδιοσυγκρασια του. Η θερμοκρασια ηταν σε απολυτα φυσιολογικα επιπεδα, ο αερας που ανεπνεε κανονικος και δεν εμοιαζε να απειλειται απο κατι. Αυτα ηταν τα ενθαρρυντικα σημεια, ομως ηξερε πως επρεπε ν' ασχοληθει και με τα υπολοιπα, τ' ανεξηγητα. Τα ματια του ειχαν προσαρμοστει πια κι αυτο ηταν που τον βοηθησε να διακρινει σε μια αποσταση ενα μικρο, μαυρο σημαδι.

                     =================================

Ηταν το μονο που εσπαγε την ατελειωτη εκεινη μονοτονια του κιτρινου που δεσποζε παντου. Δεν μπορουσε να υπολογισει ποσο χρονο του πηρε, ομως ειχε την αισθηση πως εφτασε στη μαυρη κουκιδα σχετικα γρηγορα. Αλλο τοσο γρηγορα οπισθοχωρησε. Δεν ειχε δει ποτε ξανα κατι τετοιο και εξαφνα ο λιλιπουτειος φοβος μεγαλωσε αποτομα. Κοιταξε απο μια αποσταση ασφαλειας.

Το μαυρο αυτο σημαδι εμοιαζε με μια χοανη μεσα στην οποια επεφτε ασταματητα, σε σταθερες ποσοτητες η παραδοξη εκεινη αμμος. Ηταν αδυνατον να καταλαβει που πηγαινε, ομως την εβλεπε να χανεται μεσα σ' εκεινη την χοανη που υπολογισε πως ειχε διαμετρο κατι λιγοτερο απο δυο μετρα. Αδειαζε η αμμος ? Που ? Γιατι ? Απο ποιον ? Που ηταν ? Τι συνεβαινε ?

Οι αποριες του εκαναν ουρα μεσα στο κεφαλι του πασχιζοντας η καθε μια να παρει καλυτερη θεση προτεραιοτητας κι ελλειψει απαντησεων μαζευονταν ολο και πιο πολλες. Απομακρυνθηκε απο την χοανη, αρχικα περπατωντας και μετα τρεχοντας ψαχνονας μια διεξοδο απο εκει.

Το χτυπημα στο κεφαλι ηταν τοσο δυνατο κι απροσμενο που επεσε σχεδον λιποθυμος στην αμμο.

                         ===========================

Χρησιμοποιησε τα χερια του για να καταλαβει που χτυπησε. Δεν μπορουσε να δει αλλα η ιχνηλατηση του αποκαλυψε πως επροκειτο για μια λεια, στιλπνη επιφανεια που καλλιστα θα μπορουσε να ειναι γυαλι, τζαμι η κατι παραπλησιο. Αυτο που του προξενησε εντυπωση ηταν οι κολλημενοι κοκκοι της αμμου πανω στο αορατο εκεινο υλικο. Εμοιαζαν να αιωρουνται ετσι απλα στο κενο κι αυτο που προσθεσε ακομα μια απορια. Με οδηγο τα χερια του αρχισε να βαδιζει εμπρος απο το αγνωστο εμποδιο ψαχνοντας ν' ανακαλυψει ενα ανοιγμα. Περασαν ωρες μεχρι να το παρει αποφαση. Ανοιγμα δεν υπηρχε, οι κοκκοι εξακολουθουσαν να υπαρχουν αιωρουμενοι σε μια ευθεια γραμμη μα τωρα μια διαφορετικη αισθηση τον ανησυχησε ακομα περισσοτερο.

Ειχε την εντυπωση πως περπατουσε κυκλικα. Σαν το αορατο εμποδιο που χτυπησε το κεφαλι του να ειχε κυκλικο σχημα πραγμα που σημαινε πως ηταν εγκλωβισμενος καπου χωρις τροπο διαφυγης με μονο αλλο γεγονος την αμμο που εξακολουθουσε να χανεται μεσα σ' εκεινη τη χοανη.

Εκατσε λιγο κατω προσπαθωντας να βαλει σε μια σειρα τις σκεψεις του.

                   ================================

Γρηγορα διαπιστωσε πως δεν ειχε νοημα. Αυτο που ειχε νοημα ηταν αυτο που διαπιστωσε εντελως τυχαια. Πρωτον, η ευθεια των κοκκων της αμμου εμοιαζε να εχει κατεβει αρκετα προς το εδαφος αλλα και η ποσοτητα της αμμου λιγοστευε οσο περνουσε η ωρα. Οταν πρωτοξυπνησε το υψος της ηταν σχεδον στην αρχη του μηρου του, τωρα ηταν στο γονατο και συνεχιζε να κατεβαινει. Που ειχε μπλεξει ? Και πως θα ξεμπλεκε απο κει ? Η επομενη παρατηρηση του τον εκανε πραγματικα να τρομαξει, αυτο εμοιαζε να ειναι το σημαντικοτερο προβλημα του.

Τοσην ωρα τα ποδια του πατουσαν πανω στην αμμο διχως κανενα προβλημα. Με την σταδιακη απορροφηση της αμμου απο την χοανη καποια στιγμη πατησε στο οποιο εδαφος υπηρχε κατω απο την αμμο. Ο πονος ηταν τοσο αβασταχτος που ουρλιαξε ενω δακρυα γεμισαν τα ματια του.

Τι ηταν αυτο που καλυπτε η αμμος ? Γιατι του προξενησε τοσο πονο ? Εκανε μια δευτερη δοκιμη.

Οχι, ηταν αδυνατον ν' αντεξει τον πονο, μονο πατωντας πανω στην αμμο δεν αντιμετωπιζε προβλημα. Η μονη λυση που εβλεπε ηταν να ξαπλωσει και παλι πανω στην αμμο κι αυτο εκανε.

                        =============================

Η κουραση, η ταλαιπωρια, ολα οσα συνεβαιναν τον κατεβαλλαν και δεν πηρε χαμπαρι ποτε αποκοιμηθηκε. Ξυπνησε αποτομα απο εκεινον τον φρικτο πονο. Κοιταξε γυρω του και ενας πανικος που καραδοκουσε υπομονετικα τον τυλιξε στα κιτρινισμενα, γαμψα νυχια του.

Προσπαθωντας να μην αφησει την αμμο να τον παρασυρει σ' εκεινη την σκοτεινη χοανη ειχε ακουμπησει και παλι το ποδι του στο γυμνο εδαφος που του προξενουσε τον πονο. Καταλαβε πως αν χανοταν ολη η αμμος κι αυτος ηταν ακομα εκει θα πεθαινε απο αγνωστους, ατελειωτους πονους. Ειχε μονο μια επιλογη ν' ακολουθησει κι ας μην ηξερε τι θα συνεβαινε.

Αφεθηκε ξαπλωμενος στην χρυσαφενια αμμο να τον παρασυρει ομοκεντρα καθως η μικρη ποσοτητα που ειχε απομενει οδευε σταθερα στην μαυρη χοανη. Πηρε μια βαθια ανασα την ωρα που επεφτε στην χοανη κι εσφιξε τα δοντια. Η πτωση κρατησε λιγα λεπτα κι εξαφνα βρεθηκε στο ιδιο ακριβως αρχικο τοπιο που πρωτοξυπνησε. Η ιδια επιφανεια, η ιδια κιτρινη αμμος. Ακριβως απο πανω του εστεκε η χοανη απο την οποια ειχε πεσει. Τι εφιαλτης ηταν αυτος ? 

                          ============================

Πεινουσε, διψουσε, δυσκολευοταν πια να σκεφτει καθαρα, ενοιωθε τις δυναμεις του να τον εγκαταλειπουν. Αντεχε ακομα χαρη στην εκπαιδευση του μα σιγουρα οχι για πολυ. Καποιες σπιθες λογικης βρηκαν διαδρομο κι εφτασαν μεχρι το ταλαιπωρημενο μυαλο του. Οτι και να ηταν αυτο που ειχε βρεθει προφανως κατακρατουσε μονο οργανικη υλη. Γι αυτο το λογο και το σκαφος του δεν ειχε περασει το αορατο εμποδιο που στολιζαν οι κοκκοι της αμμου. Γι αυτο δεν ειχε ρουχα, τιποτα μη οργανικο δεν μπορουσε να περασει εκεινο το αδιορατο εμποδιο. Το χειροτερο ηταν πως εμοιαζε να εχει ζωη απο μονο του. Αυτο πρεπει να εξαναγκαζε την αμμο να πεφτει απο την χοανη για λογους αγνωστους σ' αυτον, αυτο τον κρατουσε φυλακισμενο εκει παλι γι' αγνωστους λογους. Το γιατι τα τοιχωματα δεν του προξενουσαν τον ιδιο πονο οπως το εδαφος κι ας ηταν απ' το ιδιο υλικο δεν μπορουσε να το εξηγησει μα φοβοταν πια πως θα το μαθαινε. Περισσοτερο αισθανθηκε παρα το αντιληφθηκε πως μια αναστροφη βρισκοταν σ' εξελιξη. Πριν προλαβει να σκεφτει καποιον τροπο να το αντιμετωπισει βρισκοταν ηδη σχεδον πανω απο την χοανη που ειχε πεσει.

                    =============================

Ο σμηναγος Ματς Αλμκβιστ πεθανε φριχτα χωρις να το καταλαβει αφου η μοναδικη προστασια του οργανισμου του απεναντι στους ανελεητους πονους που σαρωσαν το κορμι του ηταν να τον κανει να χασει τις αισθησεις του. Πεφτοντας παλι απο την χοανη στο αρχικο σημειο πανω στο γυμνο εδαφος δεν εζησε ποτε την σταδιακη, αργη μα σταθερη αποσυνθεση του σωματος του.

Οση ωρα το αψυχο σωμα του διαλυοταν κυριολεκτικα η αμμος που ακολουθουσε μεσα απο την χοανη τον καλυπτε και οι εφιαλτικοι κοκκοι της ενσωματωναν τ' απομειναρια του. Σαρκα, κοκκαλα, αιμα, ιστοι, τα παντα απορροφηθηκαν απο εκεινη την αμμο που ενα μεγαλο τμημα των κοκκων της αυξησαν κατα πολυ το μεγεθος τους. Ουτε ειδε ποτε την διασπαση αυτων των κοκκων σε εκατομμυρια αλλους κανονικου μεγεθους αυξανοντας ετσι το εμβαδον που καλυπτε η αμμος σημαντικα. Συντομα τιποτα πια δεν υπηρχε, κανενα σημαδι η αποδειξη πως καποτε εκει ειχε βρεθει εγκλωβισμενος ενας σμηναγος της Γαλαξιακης Διαχειρισης & Εποπτειας.

Ολα ειχαν τελειωσει ετσι απλα, διχως καν εναν ψιθυρο η ενα ξεχασμενο συναισθημα.

                      ============================

Δεν ηταν η πεινα η καποια αλλη αισθηση που οδηγουσε την τεραστια 'κλεψυδρα' ν' απορροφα οργανισμους και να τους ενσωματωνει. Δεν σκεφτοταν, δεν υπολογιζε, δεν σχεδιαζε. Ετσι ηταν απο την φυση της, μια φυση που ουδεποτε την απασχολησε να εξετασει το πως και το γιατι. 

Αορατη στα παντα, περιπλανιοταν στο αχανες συμπαν διχως επιθετικους σκοπους η προγραμματισμενες κινησεις, απλα υπαρχοντας. Δεν γνωριζε απο που προερχοταν, ποιος ηταν ο σκοπος της, δεν ειχε παρελθον, παρον η μελλον να την απασχολησουν. Διχως συνειδηση, διχως τυψεις, διχως δευτερη σκεψη αφου τιποτα π' ολα αυτα δεν υπηρχαν στα συστατικα της.

Ακομα και τωρα που στο βαθος ενα σμηνος αστροσκαφων αναζητησης και διασωσης πλησιαζαν γοργα προς το μερος της δεν ειχε την παραμικρη σημασια γι αυτην. Δεν χαιροταν, δεν προσδοκουσε, δεν επιδιωκε. Αυτη θα εξακολουθουσε να υπαρχει με τον ιδιο τροπο που τα επερχομενα σκαφη που αδυνατουσαν να εντοπισουν την παρουσια τους θα εξακολουθουσαν την πορεια τους, μια πορεια που αγνοουσαν πως ηταν η τελευταια τους.

                                                                  ΤΕΛΟΣ 

 

     

 

 

 

 

                                                      VASILIS MIKELIS

                                                   ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΟΡΙΩΝ

-'Λοιπον ? Τι θα γραψεις τελικα στο πορισμα' ?

Ο συνομιλητης του τον κοιταξε για λιγο, κατεβασε μονορουφι το ποτηρι με το Slane ιρλανδεζικο ουισκι και πεταξε τα γυαλια του πανω στο τραπεζι που βρισκονταν ενα ματσο χαρτια.

-'Εσυ τι νομιζεις πως θα γραψω ? Οτι ακριβως συναντησα ? Αν κανω κατι τετοιο ειναι σαν να χαιρετω την αδεια μου. Ποιος θα με πιστεψει ? Θα μου κολλησουν και μια ταμπελα 'ο παρανοικος της χρονιας', θα με κλεισουν καπου και θα εξαφανισουν το κλειδι' απαντησε προβληματισμενος.

-'Αρα θα εφευρεις κατι, θα το κουκουλωσεις κι ουτε γατα ουτε ζημια' ειπε παλι ο πρωτος.

-'Δεν βλεπω τι αλλο μπορει να γινει' ειπε ο δευτερος ενω ξαναγεμιζε το ποτηρι του με το χρυσαφενιο υγρο. 'Εξ' αλλου' προσθεσε 'αυτον τον κακομοιρη δεν νομιζω πως τον νοιαζει πια'.

Μια αμηχανη σιωπη εκανε την εμφανιση της καταλαμβανοντας τις τεσσερις γωνιες του δωματιου.

-'Ποτε θα το παραδωσεις' ? επεμεινε ο αρχικος ομιλητης.

-'Αυριο το απογευμα' απαντησε ο αλλος ενω εξαφανιζε κι αυτο το ποτηρι με μια ανασα.

                        ===============================

Ο Μικ Ελλις σκουπισε τον ιδρωτα του απο το μετωπο του δινοντας ετσι την ευκαρια σε φρεσκο υλικο ν' αντικαταστησει το προηγουμενο. Ηξερε για τις κλιματολογικες συνθηκες που θ' αντιμετωπιζε, δεν ειχε κανει ολη αυτην την αποσταση στα τυφλα αλλα ηταν εντελως διαφορετικο πραγμα απλα να γνωριζεις κατι κι αλλο να το βιωνεις. Αν επρεπε να πιστεψει οτι η καλη ημερα απο το πρωι φαινεται το δικο του μεγαλο πρωι δεν ειχε ξεκινησει και τοσο ευοιωνα.

Οι μισες του αποσκευες ειχαν χαθει στο αεροδρομιο της Καλκουτας, ειχε ξοδεψει δυο μερες σε ξενοδοχειο του αεροδρομιου μεχρι να βρεθουν ξανα, πραγμα που τον υποχρεωσε να χασει την μια απο τις δυο εβδομαδιαιες πτησεις για το Πορτ Μπλαιρ και να περιμενει εκεινη της επομενης. Το οτι προσγειωθηκε το αεροσκαφος η καλυτερα η ιπταμενη σακαρακα που μετεφερε εκεινον κι αλλους 16 επιβατες στο παραθαλασσιο Πορτ Μπλαιρ μονο ευτυχημα μπορει να χαρακτηριστει αφου σε ολη την διαδρομη το σκαφος φλερταρε επικινδυνα με κατακορυφη πτωση.

Το προαισθημα του πως και στο Πορτ Μπλαιρ η κακοδαιμονια θα συνεχιζοταν επαληθευτηκε.

                        ==============================

Ο Κουλχακουρ Ντζιεμπινταναρ, ο ανθρωπος που θα συναντουσε, προσπαθουσε να του εξηγησει με καθε τροπο πως δεν ηταν δικο του σφαλμα που δεν μπορουσε να τον παει στον προορισμο που ειχαν συμφωνησει. Οταν ειχαν μιλησει στο τηλεφωνο ηταν απολυτως ξεκαθαρος.

-'Μια φορα καθε 7 μερες τους παω οτι μου εχουν ζητησει, τ' αφηνω στην παραλια και φευγω. Σπανια θα συναντηθω μαζι τους, ακομα πιο σπανια θα μιλησουμε. Καποιος αγνωστος φροντιζει να βαζει τα χρηματα που κοστιζουν οτι τους παω την επομενη στο λογαριασμο μου κι αυτο ειναι ολο. Τους ειπα πως καποιος διασημος φυσιοδιφης θελει να τους δει απο κοντα, να μιλησει μαζι τους και συμφωνησαν με μεγαλη δυσκολια κατω απο τους ορους που σου ανεφερα. Καμια συσκευη καταγραφης, οπτικου η ηχητικου υλικου, καμια συσκευη επικοινωνιας, ουτε καν χαρτι και μολυβι. Ετσι απλα, οπως εισαι, μονο με τα ρουχα σου, τιποτα αλλο. Εγω θα ερθω να σε παρω σε μια βδομαδα και μετα φυγαμε και δεν ξαναεπιστρεφουμε. Καταλαβες' ?

Ο Κουλχακουρ Ντζιεμπινταναρ ειχε απολυτο δικιο, το φταιξιμο βαρυνε τον Μικ μονο.

                  ==================================

Ολη εκεινη η καθυστερηση τον ειχε φερει πισω. Τωρα επρεπε να περιμενει πεντε μερες ακομα μεχρι να ερχοταν η ωρα που ο Κουλχακουρ θα πηγαινε παλι. Πεντε μερες σ' ενα αθλιο ψαροχωρι, στην χειροτερη εποχη του χρονου με την απιστευτη ζεστη και υγρασια, σ' ενα υπο διαλυση ξενοδοχειο της κακιας ωρας και με τα λιγοστα μπαρ να βρωμανε ψαριλα ασχετα με το ποτο που παραγγελνες. Σκετος εφιαλτης αλλα δεν ειχε αλλη επιλογη. Πρακτικα αυτες τις πεντε μερες επρεπε να τις περασει μονος αφου ο Κουλχακουρ δεν ηθελε, για δικους του λογους, να τους βλεπουν μαζι. Δεν καταλαβαινε αλλα το ειχε αποδεχτει. Ηταν τιμιος και ειλικρινης, αυτοι που του τον ειχαν συστησει ηξεραν τι μερος του λογου ηταν. Ακριβος σαν κοσμηματοπωλειο στο Παρισι αλλα ανθρωπος που κραταγε τον λογο του. Ηταν η ατελειωτη αναμονη που του εσπαγε τα νευρα και προσπαθουσε να την απαλυνει πινοντας το ενα  West Cork μετα το αλλο. Σαμπως τι αλλο υπηρχε για να κανει ? Και ο χρονος εμοιαζε να σερνεται απελπιστικα νωθρα.

Εκεινο το πρωι που σηκωθηκε αντεληφθη πως η αναμονη ειχε λαβει τελος.

                      ================================

Ηταν λες και η δικαιοδοσια της κακοδαιμονιας σταματουσε στα ορια της νησου Σεντινελ. Τα παντα αλλαξαν προς το ευνοικοτερο απο την στιγμη που το σκαφος του Κουλχακουρ εριξε αγκυρα στα ρηχα. Περιμενε λιγη ωρα μεχρι που ο οδηγος του επεστρεψε στο πλοιαριο του. Ολα ειχαν κανονιστει. Ενας ιθαγενης θα τον περιμενε στην στερια, ο ιδιος θ' αποχωρουσε και θα επεστρεφε να τον παρει σε 7 μερες. Ενα μικρο κυμα ενθουσιασμου παφλασε μεσα του. Η τυχη του εμοιαζε να εχει αλλαξει, τωρα ηταν η καταλληλοτερη στιγμη να την εκμεταλλευτει.

Ο ιθαγενης που τον περιμενε τον παρατηρησε για λιγο εξονυχιστικα, προφανως σιγουρευτηκε πως ολα ηταν ενταξει και διχως να βγαλει μιλια του εκανε νοημα να τον ακολουθησει.

Η ιδια ακριβως αντιμετωπιση υπηρξε και απο τους υπολοιπους οταν εφθασαν σ' ενα υποτυπωδη καταυλισμο. Τον οδηγησαν σε μια ψαθινη καλυβα οπου πεντε ιθαγενεις τον περιμεναν καθισμενοι οκλαδον. Τωρα ολα εξαρτιοταν απο τον τροπο που θα χειριζοταν το θεμα.

Ξεκινησε να μιλαει ευελπιστωντας πως θα καταλαβαιναν την γλωσσα του. 

                ================================

Βρισκοταν μονος σε μια απο τις καλυβες και η αληθεια ηταν πως καθοταν σε αναμμενα καρβουνα. Τους ειχε μιλησει σχεδον ενα τεταρτο συνεχως και η μονη τους αντιδραση οταν τελειωσε ηταν να τον πανε συνοδεια δυο ιθαγενων σ' εκεινη την καλυβα χωρις να βγαλουν ψιθυρο. Ειχαν περασει καμποσες ωρες οταν οι ιδιοι δυο συνοδοι ηρθαν, τον πηραν και τον οδηγησαν ξανα στην αρχικη καλυβα. Και παλι οι πεντε που τον ειχαν υποδεχτει βρισκονταν εκει. Ο ενας ζεσταινε σε μια φωτια το μισο μιας καρυδας που περιειχε ενα αγνωστο σ' αυτον υγρο. Οταν ζεσταθηκε αρκετα πηρε ενα κιτρινοπρασινο φυτο, απεσπασε δυο κοκκους απο τα φυλλα του και τους εριξε μεσα στην καρυδα. Εκανε νοημα στον Μικ, δυο κοκκους μονο, οχι περισσοτερο και μονο εισπνοες. Η καρυδα ξεκινησε τον κυκλο της και σε λιγη ωρα εφτασε και στον Μικ. Εισεπνευσε οπως και οι αλλοι.

Τα πρωτα δυο λεπτα ενοιωσε μια σχετικη ευεξια μα τιποτα περισσοτερο. Μετα ξαφνικα, σαν μια εσωτερικη αορατη μηχανη κινησης να μπηκε σε λειτουργια, οι παρενεργειες της εισπνοης εγιναν εμφανεις. Ο Μικ δεν ηταν προετοιμασμενος για κατι τετοιο.

                      =============================== 

Στην αρχη ενοιωσε ενα ελαφρυ γαργαλητο στο κεφαλι που ομως δεν ηταν διολου ενοχλητικο. Αμεσως μετα ενοιωσε λες και ο εγκεφαλος του τεντωνοταν σαν να προσπαθουσε να ξεμουδιασει. Πριν συνειδητοποιησει τι συνεβαινε ολα εξελιχθηκαν ταχυτατα. Ενοιωσε σαν να ειχαν ενεργοποιηθει αγνωστα, νεκρα τμηματα του μυαλου του που το καθενα χαραζε και μια διαφορετικη πορεια. Μια πανδαισια απο εναλλασομενα, εντονα χρωματα αρχισε να δεσποζει στην εσωτερικη του ενοραση κι αισθανθηκε σαν να κολυμπουσε σε μια ζελατινωδη θαλασσα που διεσχιζε με σχετικη ευκολια. Νεες σκεψεις εκαναν την εμφανιση τους αλλα δεν μπορουσε να προσδιορισει ουτε την πηγη τους ουτε ενοιωθε πως ειχε ελεγχο πανω τους. Ενας χαμηλοτονος βομβος, σαν μουσικο χαλι στην πανσπερμια των χρωματων που τον πλημμυριζαν εμφανιστηκε απο το πουθενα και σταδιακα δυναμωνε. Τιποτα απ' ολα αυτα δεν τον εκαναν να δυσφορει, απλα μαζευονταν πολλα που δεν μπορουσε να διαχειριστει. Πανω που αρχιζε να το συνηθιζει τα πραγματα πηραν απροβλεπτη κι ανεξελεγκτη πορεια. 

                       =============================

Ηταν σιγουρος πως ο εγκεφαλος του ειχε διογκωθει προσπαθωντας ν' αφομοιωσει αυτες τις αγνωστες και νεες εμπειριες. Πραγματα που ποτε πριν δεν ειχαν απαντησεις, σκεψεις που απορουσε γιατι δεν ειχαν ενσκηψει μεχρι τοτε παλευαν να χωρεσουν μεσα στο μυαλο του κι αυτο με την σειρα του προσπαθουσε να διευρυνει το αορατο εμβαδον του για να τα χωρεσει. Ηταν αληθεια λοιπον, οι σποροι του Cumulus Cerebrum, του φυτου που φυτρωνε μονο εκει σ' αυτο το νησι, ενεργοποιουσε τμηματα του φλοιου του εγκεφαλου που εμοιαζαν ανενεργα ανοιγοντας νεους διαδρομους σε μια συγκεκριμενη διαδρομη που το ανθρωπινο μυαλο ακολουθουσε χιλιαδες χρονια τωρα. Οι πληροφοριες που ειχε ηταν σωστες, το ταξιδι που ειχε κανει ειχε αντικρυσμα, η ανθρωποτητα βρισκοταν στο κατωφλι της επομενης νοητικης εξελιξης που θα την αλλαζε για παντα. Αρκει το Cumulus Cerebrum να εφτανε στα χερια ολου του κοσμου μεσω εκεινου.

Ηταν ενστικτωδης η κινηση που εκανε να παρει την καρυδα και να ρουφηξει απληστα ολο το περιεχομενο. Χαμογελασε νοιωθοντας ετοιμος για νεους, συναρπαστικους οριζοντες.

                          =============================== 

Ο Κουλχακουρ δεν εκανε καμια ερωτηση. Μετεφερε το αψυχο σωμα του Μικ στο σκαφος του σαν να μην ειχε συμβει τιποτα και το παρεδωσε στο λιμεναρχειο του Πορτ Μπλαιρ. Τους εξηγησε που το βρηκε και οι τοπικες αρχες, σαν να ηταν κατι το απολυτα φυσιολογικο, διενεργησαν για να μεταφερθει ο νεκρος στην Καλκουτα. Εκει ο Μικ βρεθηκε στο κρατικο νεκροτομειο για να διεξαχθουν οι απαραιτητες εξετασεις. Ο αρμοδιος ιατροδικαστης βρεθηκε μπροστα σε κατι πρωτογνωρο κι αναγκαστηκε να επαναλαβει τις εξετασεις ξανα και ξανα για να σιγουρευτει.

Διχως εμφανη σημαδια που να υποδεικνυαν απο τι ειχε πεθανει ο φυσιοδιφης, την προσοχη του τραβηξε μια ανεπαισθητη κιτρινη λαμψη που εμοιαζε να στολιζει την περιοχη γυρω απο τους κροταφους. Ανοιγοντας το κεφαλι του Μικ εμεινε εμβροντητος.

Ολο το εσωτερικο μερος του κεφαλιου ηταν παντελως αδειο, σαν να μην ειχε υπαρξει ποτε τιποτα εκει. Μονο εκεινη η ανεπαισθητη λαμψη υπηρχε κι εμοιαζε εγκλωβισμενη μεσα του.

                        ==============================

Ο γιατρος αναψε τσιγαρο κι εβαλε κι αλλο απο το Slane. Ο συναδελφος του ειχε φυγει αφηνοντας τον μονο του με τις σκεψεις του. Μονο το ουισκι κατορθωνε να σταματαει, εστω και για λιγο, το τρεμουλιασμα των χεριων του. Αναλογιστηκε τι ειχε δει και ηπιε κι αλλο. Δεν τα ειχε πει ολα στον συναδελφο του, δεν μπορουσε να του τα πει ολα. Ουτε ο ιδιος δεν το πιστευε μα οσο η σκηνη ερχοταν και παλι στην σκεψη του ενα ριγος αποκοσμου τρομου κι ανειπωτης φρικης τον πλημμυριζε. Οχι, ηξερε καλα τι ειχε δει, δεν ηταν τρελος, επιστημονας ηταν. Η σκηνη επεστρεψε ξανα και βαθια μεσα του ηξερε πως θα τον στοιχειωνε για την υπολοιπη ζωη του.

Θα ορκιζοταν σε οτι του ζητουσαν πως οταν εσκυψε για να δει απο κοντα αυτην την παραδοξη κιτρινη λαμψη πως η τελευταια συγκεντρωθηκε σ' ενα σημειο του εσωτερικου μερους του κεφαλιου του Μικ και τον κοιταξε με μια απιστευτη μοχθηρια, μια ανυπερβλητη κακια που τον παγωσε ολοκληρο. Μετα απλα εξαφανιστηκε. Μα ο γιατρος ειχε δει, ηξερε πως εκεινη η λαμψη ηταν ζωντανη κι απεπνεε το πλεον συμπαγες μισος που μπορουσε ποτε να φανταστει.

                                                                       ΤΕΛΟΣ

                                                         PETER COYNE

                                                      PIECE BY PIECE

He'd kill for a smoke and a Bushmills whiskey shot but deep inside he knew it was out of the question. He felt that the last elements of reason left were about to evaporate but surprisingly it didn't made him feel worry. Reason was the last resort trying to understand what was going on but it had been hours ago since his final effort to solve the mystery that was surrounding him. Whatever was happening had no explanation or logic and he was too tired to keep trying. He looked around once more. Under any other circumstances this could be an ideal, magnificent landscape. But he wasn't on a picnic or just taking a stroll for fun and joy, he was in an unknown place with no memory of how he got there. In fact, he couldn't remember anything. Who he was, who left him there, what he was supposed to do. Blank, total blank. A distant sound draw his attention. At the same time, a dark, strange shadow appeared in the horizon and that made his skin crawl. That wasn't good, no good at all. He realised that the shadow was moving towards him and was getting bigger. A sneaky, inside growing fear said 'hi' and smiled sardonically.                                 =========================                                                  

He opened his eyes trying to realise where he was. He had no recollection of the place, he was damn sure he'd never been there before. He was in the middle of a pasture, covered in grass and flowers so high that reached it's knee. It must have been spring, the blossomed flowers, the mixed gorgeous smells, the light blow of a cool air, everything attested that the era was spring. But where was he ? He looked around trying to find a clue. He noticed that he couldn't see any land beyond a point laying approximately 200 meters away. Strange it was, he had to check. He walked the distance and suddenly halted. He was standing on the edge of a cliff, there was a vast chaos below, a chaos that his gaze couldn't see the end of it. It took him a few minutes to realise something dreadful. He was standing on a piece of land surrounded by absolute void. He freaked out. What was that ? How could this happen ? Where this piece of land was based on ? More unanswered questions added to the already existing ones. The fear that was methodically taking him over gained ground, grew more, eliminating his stock of reason. 

                           ==========================  

That stock was the one that helped him noticing another strange thing. Although he was supposed to be in a field there was an absolute lack of life besides himself. There should be bees and butterflies flirting with the flowers, birds flying over, small animals running on the ground. Nothing. He was the only living creature there and this was somehow terryfing. It was more a huntch rather something he noticed that made him turn back. He felt the cold, slippery sweat in his palms and tried to wipe it out using his shirt. He'd sworn that there was no land south east, he had walked the direction and had found himself to the edge of the cliff. Now, inexplicably, there was more land added to the once frightening blank. He rushed south east and at the same time he felt his heart beating faster beyond any control. He paused once more. This extra piece of land was also surrounded by the same, mysterious void. His brain wanted to work properly but he found out that it was malfunctioning, unable to focus on what he wanted. Instead of getting answers he had to deal with more bizzare happenings. And then things just got worse. 

                            ==========================

He felt like a hammer was hitting hin steadily, rhythmically and repeatedly. The first sound ever since he found himself in this unexplained place should be a sign of hope and encouragement but allas !, it just made things more complicated and worrying. It was a sound coming from above his head and instinctively he looked up. He had never seen a bird like that before, no bells ringing, but he was under the impression that this was not an ordinary bird. It looked like those birds he was watching in documentaries about dinosaurs but he had no recollection of a name. But what was happening to that bird was far more scary. When it reached the end of the land it wasn't flowing over the abyss but like it was hitting an invisible obstacle turned back and kept flowing. He watched it over and over again trying to fly but even the bird looked trapped and limited to the land. No other life form existed, it was just him and the strange bird. He asked himself what else could go wrong and somehow, an unknown, superior power answered his question. This was weird, totally weird and it was getting weirder as the minutes passed. 

                        ======================

Soundlessly, magically, another small part of land was added to the existed ones. He knew he had more space to move since he started but it didn't seem to do any good to him. He rushed to the edge trying to figure out if the chaos was still there but stopped all of a sudden. Two things draw his attention, one in the air and the other one on the ground. The strange bird in the air now was able to fly to the new piece of land always halted when reachin the edge and two unknown but odd creatures were looking at him suprised. Their body was skaly, like a crocodile, 70 centimetres high, standing on their two back feet with membranes under to what looked like to be arms, biny yellow eyes and short, sharp teeth decorating the mouth. He lost a heartbeat at the sight, suddenly the oxygen wasn't enough and paused unable to take his eyes of the creatures. This was madness, pure, refined madness. What the hell was going on ? Where was he ? Why ? Again, the river of questions flooded, got wild and threatened to drown his remaining logic. His mind was crying out for a way out, he screamed without any order from his suffering brain.

                      ==============================

He had no sense of time. There was a constant light all over the landscape but it was never getting brighter or fainted. Like him, time seemed to be trapped in this place with no ability to change a single detail. That was the monent he wondered if he was being in a nightmare, so vivid and real that felt like reality. He blinked his eyes, pinched himself a couple of times but that didn't change anything. He was still there, to a multiplying land with a bird flying over him and two unbelievable creatures gazing at him. He collapsed. He was on his knees, holding his head with his hands trying to keep his senses together. By the time he got up he already knew what had happen before even turning his head behind. It didn't matter how many new pieces of land were added, it had no use for him at all. A low voice informed him in whispers that he was hungry but he ignore it. He did the same with the thirst, despite it's significance, his priorities were quite different. New elements appeared on the land. Trees, bushes, something like a forest far away, a part of a river that had no beginning or end. At that point he realised it but he didn't bother anymore.

                         ==============================

Trapped in an unreal world he knew that there was nothing he could do but wait. Wait for nothing or wait for something had no meaning anymore. His entire existence was shouting that this would end badly but he cared no more. He needed something to lean on but there was nothing. Around him the landscape was changing faster but he paid no attention. He was just standing there, a souless puppet, a body with zero response to everything. It was the trembling of the ground that brought him back for a while. The ground kept trembling, now it was more intense and feeling it coming closer. The last sparkle in his mind led him to look in the west. The sound of the trembling earth became louder and somehow he knew it was connected to that big, dark shadow that was moving fast towards him. Whatever it was he'd welcome it. No, it wasn't for good definitely but deep in his soul he knew that this unknown torture would end with it. The monstrous beast stopped fifty meters from him looking surprised. It hesitated for a split second. Performing a giant leap it covered the distance and fell upon him.

                        ===============================

I.T.C ( Imagination Come True ) was the most successful company of its kind. Estabished one year after the Fegthrados attacked and conquered Earth, I.T.C specialised in toys suitable for everyone of this intergalactic race. Fegthrados soon realised that the palnet was a goldmine if it was treated right and that's exactly what they did. Slaving the human race was the smartest thing to do saving the planet from total destruction. Their advanced technology allowed them to make Earth an alive planet for anyone except humans. Due to that technology, species exctincted were brought back to life, pollution stopped and the oceans were no more giant trashcans. With most of the humans dead and the rest captured and used as meaningless slaves the balance was regained. The new habitants, Fegthrados, were ruthless but fair. They kept the few little goods they found and combined with their ideas Earth was enjoying glory days. I.T.C was one of the companies that paid to obtain humans scheduled to be used in the company's clever and marvellous toys. Liam Brady didn't know it but he had cost a small fortune to I.T.C. to buy.

                     =============================

The philosphophy of I.T.C. was simple but smart. Toys had the same effect to Fegthrados as in the culture of Earthlings or any other intelligent form of lives they had experienced in their space trips. And what made I.T.C.'s toys unique was the combination of simplicity with high technology. They started by taking extra high resolution pictures of anything that could be useful and interesting. Thanks to their technology they were bringing the picture in life. Then it was the shrinking. Depending on the desirable size the living picture was shrinked to the wanted level. Now, they had to enrich this picture by adding what the designing department of the company chose. When everything was completed it meant it was time for the cutting. Using tools beyond any imagination they cut the picture in pieces and that was it. Despite the cutting, the pieces remained alive and so was all the elements the picture contained. Theoretically, the next and last stage should be the most difficult. But Fegthrados' technology knew no limits, so even this stage was so easy to handle that even a kid could perform it. 

                           ===========================

Planting life in the picture's pieces was achieved using the 'shrinking' technique. Animals, birds, humans, anything that was required was shrinked and put into the pieces. That was what happened to Liam Brady. He was skrinked and put into a puzzle about dinosaurs for kids and not only. The owner of the game assembled the puzzle until it was completed. What would happen to the 'planted' figures was irrelevant. It seemed that anyone bying a puzzle like that was the proud owner of an alive, tiny landscape. Liam Brady didn't know that but even if he knew nothing would ever change. His fate was written in the stars, some damn black and unfriendly stars. He was human, expendable and there were some millions sharing the same deadly fate. Although the thoughts of someone facing death are at least interesting, for Liam Brady thought was a luxury. It would be quite unorthodox for someone to believe that Liam's last thought was to close his eyes and smile ironically. No, you don't act like this in a situation like that, especially when the jaws of a T-Rex have started to detach your head from the rest of your body.

 

 

                                                               THE END

                           GIORGOS ATHANASSOPOULOS

                             ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Κοιταξε στο βαθος και χαμογελασε πικρα. Η συναξη συνεχιζοταν σταθερα μα τωρα ειχε την αισθηση πως ο χρονος που απαιτειτο για κατι τετοιο ειχε αυξηθει σταδιακα. Ξεκινησε μ' ενα μικρο, μαυρο συννεφο και τωρα, μιση ωρα σχεδον μετα, ολος ο ουρανος στα νοτιοδυτικα εμοιαζε καλυμμενος απο μια σκουρα, εντονη απειλη που κατευθυνοταν προς το μερος του. Αλλη μια καταιγιδα υψηλων εντασεων βρισκοταν προ των πυλων και σε λιγες ωρες θα ξεσπουσε ανελεητα και στην δικη του περιοχη. Κατω απο αλλες, φυσιολογικες συνθηκες το ζητημα θα του ηταν απλα αδιαφορο. Ουτε η πρωτη ουτε η τελευταια φορα θα ηταν. Κουνησε απογοητευμενος το κεφαλι και αφησε λιγο ακομα απο το χρυσαφενιο ιρλανδεζικο ουισκι να κατεβει στο λαρυγγι του.

Η αληθεια ηταν πως οντως δεν ηταν η πρωτη φορα αλλα ενδεχομενως να ηταν η τελευταια.

Εστρεψε το κεφαλι του προς την οθονη του υπολογιστη του. Δεν συνετρεχε λογος να παρακολουθει τις διεργασιες που λαμβαναν χωρα, ηξερε πολυ καλα τι συνεβαινε. Αυτο που δεν γνωριζε ηταν το αν θα προλαβαινε να δει αυτην την μαλλον τελευταια καταιγιδα της ζωης του.

                 ====================================

Ο Λουκ Μπαρστοου ηταν απο τους ελαχιστους ανθρωπους που ποτε μια νεα εφαρμογη στους υπολογιστες δεν θα του δημιουργουσε εκπληξη, απορια η θαυμασμο. Κι αυτο γιατι ηταν απο εκεινους τους ελαχιστους ανθρωπους που δημιουργουσαν αυτες τις εφαρμογες.

Η δουλεια του σ' εκεινον τον τεχνολογικο κολοσσο ηταν αυτη ακριβως. Πληρωνοταν αδρα για να βαζει το μυαλο του να δουλευει με τετοιον τροπο που συνεχως να γεννουσε καινουργιες ιδεες σε εφαρμογες που θα γινοταν απαραιτητες σε δισεκατομμυρια κοσμο πανω στον πλανητη. Η φιλοσοφια του ηταν απλη. Οταν μπορεις ν' αφουγκραστεις τις αναγκες του κοσμου αυτοματα εχεις μπροστα σου ενα ατελειωτο πεδιο επεξεργασιας πληροφοριων και συνεχων πειραματισμων οι οποιοι αναποφευκτα καποια στιγμη θα οδηγησουν σε μια ιδεα που η υλοποιηση της θα ειχε την αντιστοιχη ανταποκριση στους υποψηφιους ενδιαφερομενους. Κι ο Λουκ Μπαρστοου το εκανε αυτο με μεγαλη επιτυχια. Οτι ειχε προτεινει μεχρι στιγμης ειχε βρει ευηκοα ωτα απο τους προισταμενους του. Αυτο το τελευταιο ομως δεν θα το μαθαιναν ποτε.

                     ==============================

Η ιδεα δεν ειχε εμφανιστει αποτομα στο κεφαλι του μια ωραια πρωια. Δεν ηταν αυτος ο τροπος με τον οποιο λειτουργουσε ο Λουκ. Οσο απιστευτο η αδιανοητο κι αν εμοιαζε τωρα ο υπευθυνος γι αυτην την εξαιρετικη, οσο και απλη ιδεα ηταν εκεινος ο καταραμενος πρωινος καφες που επιμονα εξακολουθουσε ν' απολαμβανει τα πρωινα στο καφε του Μακ. Δυο η τρεις αχνιστες κουπες καφε περιστοιχιζομενες απο ενα ματσο εφημεριδες ηταν ο τροπος που ο Λουκ απολαμβανε τα πρωινα του. Εκεινο το πρωι εμελλε να ηταν αυτο που θα τ' αλλαζε ολα.

Το εντονο ενδιαφερον του για την πορεια της αγαπημενης του ομαδας, της Arsenal, που αποτυπωνοταν στο αρθρο της στηλης με τ' αθλητικα αποσπαστηκε οταν αθελα του το αυτι του αυθαιρετα προσηλωθηκε στην κουβεντα που εξελισσοταν στο πισω απ' αυτον τραπεζι.  Ειχε χασει καποια σημεια απο την αρχη της κουβεντας μα οι δυο νεοι που κουβεντιαζαν ακαταπαυστα φροντιζαν αθελα τους να του συμπληρωνουν τα σημεια που ειχε χασει. Εγκατελειψε την εφημεριδα, ανακατεψε τον καφε με το κουταλακι του και εστρεψε προς τα κει το ενδιαφερον του.  

                      ========================

-'Ρε φιλε κι εγω το ιδιο προβλημα με σενα εχω. Ξερεις ποσους πρεπει να διαγραψω απο την λιστα των φιλων μου ? Αφου ποτε δεν ερχομαστε σ' επαφη, δεν επικοινωνουμε, τι να τους κανω ? Υπαρχουν ετσι, σαν αριθμοι και μονο, τι νοημα εχει να τους κραταω' ?

-'Καταλαβαινω τι λες' απαντησε ο αλλος 'αλλα και τι να κανεις ? Μια δυο φορες που πηγα να κανω 'εκκαθαριση' ενοιωσα ασχημα, να πω την αληθεια. Ενταξει, μπορει κι εγω με πολλους να μην εχω καμια σχεση αλλα και το να τους διαγραφεις σε κανει να νοιωθεις καπως'.

-'Ναι, γεια σου' ειπε ο πρωτος. 'Ασε που μπορει να δημιουργηθουν παρεξηγησεις. Ξερεις, ο ενας ειναι κοινος φιλος μ' εναν αλλο που ειναι κοινος φιλος με καποιον κι εκει γινεται μπαχαλο η κατασταση. Δηλαδη, αυτο που θελω να πω, ειναι πως καποιες φορες ειναι ευκολο κι ανωδυνο, καποιες αλλες ομως...καταλαβαινεις...σου ερχεται καπως...ετσι δεν ειναι' ?

-'Μαζι σου, δεν το συζητω κιολας' αποκριθηκε ο ετερος νεαρος. 'Φανταζεσαι αυτη την αχαρη δουλεια να την εκανε καποιος αλλος, οχι εσυ δηλαδη, αλλα καποιος αλλος' ?

               =================================

-'Τι εννοεις' ? ρωτησε ο συνομιλητης του. 'Εδω σ' εχασα, για καντο λιανα αυτο'.

-'Θελω να πω ρε παιδι μου' συνεχισε την σκεψη του ο αλλος νεαρος 'σκεψου αυτη τη δουλεια να την εκανε ο υπολογιστης. Να υπολογιζε απο μονος του καποιες παραμετρους, να συγκρινε στοιχεια, ξερω γω, και ν' αποφασιζε αυτονομα να διαγραφει οποιον δεν πληρουσε καποια σχετικα στανταρντ. Τι θα μπορουσε να σου προσαψει οποιοσδηποτε διαγραφοταν ? Αφου δεν το εκανα εγω, το εκανε το μηχανημα αυτοματα, εγω δεν μπορω να παρεμβω, δεν ειναι κατι που το ηθελα αλλα δεν μπορω να κανω και κατι να το αντιστρεψω. Εται και η αχαρη δουλεια θα γινοταν και δεν θα υπηρχαν παρεξηγησεις. Θα ειναι κατι που θα ισχυει για ολους, οποτε θα γινοταν καθολικα αποδεκτο, αρα ουτε γατα ουτε ζημια. Καταλαβαινεις' ?

-'Δεν γινονται αυτα τα πραγματα μωρε, τι πας και σκεφτεσαι' ? εκανε ξανα ο αλλος. 'Εδω λεμε να βρισκοταν κατι εφικτο, κατι απλο. Ν' αρχισει τωρα ο υπολογιστης να διαγραφει απο μονος του...Τι διαολο, στοιχειωμενος θα ειναι ? Δεν γινονται σου λεω' ολοκληρωσε την τοποθετηση του.

                     ==============================

Η φραση 'δεν γινονται αυτα τα πραγματα' σφηνωθηκε στο μυαλο του Λουκ παραμεριζοντας καθε τι αλλο. Ολη την υπολοιπη μερα, οτι και να εκανε, μ' εναν ανεξηγητο τροπο, εμφανιζοταν ξανα και ξανα στην σκεψη του μ' ενα κοροιδευτικο υφος λες και του εβγαζε την γλωσσα για την αδυναμια του να την απαλειψει. Του πηρε σχεδον ενα μηνα για να δημιουργησει μια εφαρμογη που θα μπορουσε να πραξει οτι ειχε περιγραψει ο νεαρος. Ατελειωτα ξενυχτια, αλλαγες επι αλλαγων, συνεχεις διορθωσεις, προσθαφαιρεσεις μα τα ειχε καταφερει. Αυτο που δεν ηξερε ηταν αν οντως θα λειτουργουσε ετσι ακριβως οπως την ειχε σκεφτει και σχεδιασει. Εκανε αυτο που εκανε παντα. Πειραματιστηκε στον προσωπικο του υπολογιστη. Αν δουλευε εκει μετα θα το παρουσιαζε στους προισταμενους του. Δεν θα ριψοκινδυνευε μια αποτυχια χωρις λογο και νοημα.

Φαινομενικα η εφαρμογη δουλευε. Παρα πολυς κοσμος, ανενεργοι εδω και καιρο, ειχαν αφαιρεθει απο την λιστα φιλων του. Η εφαρμογη τηρουσε πιστα τις οδηγιες του και συντομα οι μονοι που ειχαν απομεινει ηταν ολοι εκεινοι που ειχαν μια διαδραστικοτητα μαζι του.

                     ================================

Το πρωτο καμπανακι ηταν οταν ακουσε στην τηλεοραση για την εξαφανιση ενος γνωστου καθηγητη πανεπιστημιου, ενος παλιου του καθηγητη που τον ειχε στην λιστα φιλων του. Μια αδιορατη δυναμη τον ωθησε να κοιταξει αν υπηρχε ακομα στην λιστα η ειχε διαγραφει.

Μολονοτι οντως ο υπολογιστης τον ειχε διαγραψει δεν το συνεδεσε με την εφαρμογη παρα μονο οταν ακομη καποιοι γνωστοι διασημοι απο τα παλια ειχαν αναφερθει κι αυτοι σαν αγνοουμενοι.

Η ανησυχια του κορυφωθηκε οταν ενας φιλος τον πηρε στο τηλεφωνο για να του πει πως μια αγνωστη εφαρμογη ειχε εμφανιστει στον υπολογιστη του. Του ορκιζοταν πως ο ιδιος δεν την ειχε κατεβασει, απλα ειχε βρεθει εκει απο μονη της και διεγραφε καποιους απο την λιστα φιλων του.

Ο Λουκ του απαντησε πως θα το κοιταγε και θα τον επαιρνε τηλεφωνο σε λιγο. Η εφαρμογη που του ειχε αναφερει ηταν η δικη του μα αυτο ηταν αδυνατο. Δεν την ειχε στειλει πουθενα, πως διαβολο ειχε βρεθει στον υπολογιστη του γνωστου του ? Οταν αργοτερα τον επαιρνε στο τηλεφωνο για να του το πει κανεις δεν απαντουσε στην αλλη μερια.

              =================================

Αν του πηρε σχεδον ενα μηνα για να σχεδιασει και να υλοποιησει την εφαρμογη χρειαστηκε πολυ λιγοτερο χρονο για να καταλαβει πως κατι πολυ ανησυχητικο συνεβαινε μαζι της. Σαν να ειχε αυτονομη βουληση η εφαρμογη ειχε εγκατασταθει σε ολους τους εναπομειναντες φιλους του και μεσω αυτων συνεχιζε να επεκτεινεται. Οσο και να προσπαθησε δεν καταφερε ουτε να την απενεργοποιησει ουτε να την διαγραψει οριστικα. Οσο περνουσαν οι μερες τα κρουσματα εξαφανισεων αυξανονταν ραγδαια ενω ειχαν φουντωσει οι συζητησεις για μια αγνωστη εφαρμογη που εισχωρουσε αυτοβουλως στους υπολογιστες. Ο Λουκ βρισκοταν ενα βημα πριν την καταρρευση αφου οτι και να ειχε δοκιμασει ειχε αποτυχει παταγωδως. Η εφαρμογη του δεν διεγραφε απλα ονοματα απο λιστες φιλων, διεγραφε οριστικα σαν υπαρξη τους ιδιοκτητες αυτων των ονοματων κι αυτος ηταν ανημπορος να κανει οτιδηποτε για να το σταματησει.

Η προσθετη βοηθεια που λαμβανε απο το ιρλανδεζικο ουισκι οχι μονο δεν του προσφερε λυση αλλα του αποκαλυψε ενα ακομα πιο τρομαχτικο γεγονος.

                          ===========================

Εκει που ειχαν αποτυχει ολοι οι προηγουμενοι αυτος τα ειχε καταφερει. Πολεμοι, λοιμοι, σεισμοι, κλιματικη αλλαγη ειχαν αποτυχει μεχρι στιγμης ν' αφανισουν το ανθρωπινο ειδος απο το προσωπο του πλανητη. Η εφαρμογη του ομως τα καταφερνε περιφημα μεχρι στιγμης. Ολοι οσοι ηταν δικτυωμενοι στα μεσα μαζικης δικτυωσης, η πλεοιψηφια δηλαδη του κοσμου, αντιμετωπιζαν το φασμα της ολικης αφανισης. Την ιδια στιγμη που η εφαρμογη διεγραφε καποιον ανενεργο απο μια λιστα ετσι θα διεγραφε και τον ιδιοκτητη της εφ' οσον κι αυτος ηταν ανενεργος στην λιστα καποιου αλλου. Με δυο λογια, ολοι οι χρηστες, αργα η γρηγορα κι αναλογα με τον αγνωστο προσανατολισμο της εφαρμογης θα διεγραφονταν δια παντος απ' την ιδια τη ζωη.

Το ιδιο θα συνεβαινε αναποφευκτα και στον ιδιο. Σιγουρα κι αυτος θα ηταν ανενεργος σε καποια λιστα φιλων, καποια στιγμη η εφαρμογη θα τον διεγραφε. Στην σκεψη και μονο ενα γελιο απελπισιας τον συνταραξε ολοκληρο. Τι ειχε κανει ? Ηταν ο υπευθυνος για την καταστροφη της ανθρωπινης ρατσας αλλα κανεις αλλος δεν θα το γνωριζε εκτος απο τον ιδιο.

           ====================================

Ξαναγεμισε το ποτηρι του και κοιταξε παλι τ' απειλητικα συννεφα που εξακολουθουσαν να συγκεντρωνονται στο βαθος. Θα προλαβαινε να την ζησει την καταιγιδα η θα τον προλαβαινε η εφαρμογη ? Ολες οι μικρες λεπτομερειες της ζωης ειχαν αποκτησει πια ενα τελειως διαφορετικο νοημα. Μολονοτι ηξερε πως και οι δικες του ωρες ηταν μετρημενες μια παραδοξη γαληνη τον ειχε κυριευσει. Δεν μπορουσε να κανει τιποτα απολυτως εκτος απο το να περιμενει στωικα και το δικο του τελος. Οι πρωτες σταγονες βροχης στο τζαμι του παραθυρου του τον εκαναν ν' αναπηδησει.

Καρφωσε το βλεμμα του στα υγρα φιδακια που σχηματιζαν οι σταγονες καθως κυλουσαν στο τζαμι κι αναστεναξε. Ο μοναδικος αλλος ηχος που ακουγοταν μεσα στο δωματιο σταματησε αποτομα καθως η πλευρα του βινυλιου ειχε ολοκληρωθει. Στραφηκε προς τα κει και βαδισε προς το πικ απ για να γυρισει τον δισκο. Δεν τα καταφερε ποτε. Για ενα κλασμα του δευτερολεπτου το ποτηρι αντισταθηκε στην βαρυτητα και μετα υπεκυψε σ' αυτην. Το παχυ χαλι που δεσποζε στο πατωμα απορροφησε τον ηχο και αμεσως μετα το χρυσοκιτρινο υγρο που απλωθηκε νωχελικα πανω του.

                                                                     ΤΕΛΟΣ

 

    











                                                       

                      Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                                                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 46

Αυτη η αποτομη κινηση ηταν κι εκεινη που του απομυζησε και το τελευταιο ιχνος δυναμης που του ειχε απομεινει. Διχως καμια αντισταση πλεον ο ανασηκωμενος του κορμος πανω στο κρεβατι επεσε προς τα πισω στην αρχικη του θεση. Ηταν ελαχιστα αυτα που μπορουσε να συνειδητοποιησει κι ενα απ' αυτα ηταν η αισθηση πως λιαν συντομως θα εχανε και παλι τις αισθησεις του. Το οπτικο του πεδιο περιοριζοταν σ' ενα αναιμικο, χτικιαρικο φως που εμοιαζε να βρισκεται σε μεγαλη αποσταση απο τον ιδιο, κατορθωνε ομως μ' εναν περιεργο τροπο να μην του επιτρεπει να δει οτιδηποτε περα απ' αυτο. Το ονειρο, εφιαλτης καλυτερα που ηταν κι υπευθυνο για το αποτομο ξυπνημα του περασε αστραπιαια και παλι απο την σκεψη του δινοντας του το τελειωτικο χτυπημα. Λες και η ακουσια αυτη σκεψη ηταν τοσο εντονη, τοσο επιβαρυντικη για τον οργανισμο του που το φως που δεσποζε στον οπτικο του οριζοντα εσβησε αποτομα δινοντας την θεση του σ' ενα επερχομενο βαθυ, πηχτο σκοταδι. Προλαβε να παρει μια βαθια ανασα που μαλλον επετεινε το προβλημα. 

Ο Ελλερυ Βαν Ντερ Εις βυθιστηκε και παλι σ' εναν ληθαργικο υπνο.

                 =============================

-'Λοιπον' ? ρωτησε με εκδηλη την αγωνια στην φωνη του ο Αζεμουρ.

-'Τι λοιπον' ? 'Δεν βλεπεις' ? απαντησε ο Ουρσιντ.

-'Κοντευει μια βδομαδα ετσι' εκανε η Ρισανι. 'Δεν χειροτερευει αλλα δεν βελτιωνει κιολας. Αναρωτιεμαι αν θ' αντεξει ο οργανισμος του' προσθεσε με μια λυπητερη χροια.

Στραφηκαν και οι τρεις προς τον αποστασιοποιημενο και αμιλητο Ορκοφυλακα. Ηξεραν πως ηταν αυτος και το σκηπτρο που κρατουσαν ακομα στην ζωη τον Ελλερυ αλλα γνωριζαν επισης πως οτι απαντησεις εψαχναν στα ερωτηματα τους μονο αυτος θα μπορουσε να τα δωσει.

-'Κατι πρεπει να γινει' εκανε ο Αζεμουρ 'δεν μπορεις τουλαχιστον'...πηγε να προσθεσει αλλα σταματησε αποτομα βλεποντας το βλεμμα που του εριξε ο Ορκοφυλακας που ειχε στραφει προς το μερος τους. Πλησιασε με αργα βηματα και τους τρεις τους που στεκονταν πανω απο το κρεβατι που εξακολουθουσε να ειναι σχεδον σε κωμα ο Ελλερυ, στηριξε το πηγουνι του πανω στο σκηπτρο που βαστουσε, κοιταξε λιγο τον ασθενη και μετα στραφηκε προς την τριαδα.

                         ==============================

-'Το σκηπτρο ειναι που τον κραταει στην ζωη' ειπε στο τελος. 'Δυστυχως ο μονος που μπορει να τον κανει καλα ειναι ο ιδιος ο Ελλερυ. Αν γνωριζαμε απο τι εχει προσβληθει ισως να μπορουσαμε να κανουμε κατι περισσοτερο μα αυτη τη στιγμη βρισκομαστε στο απολυτο σκοταδι. Απο την μια στιγμη στην αλλη μπορει εξαφνα να ξυπνησει και ολα να ειναι οπως και πριν, μπορει ομως ετσι οπως κειται εδω πανω σ' αυτο το κρεβατι η καρδια του απλα να σταματησει και να πεθανει. Οτι και να ειναι αυτο που τον εχει προσβαλλει ειναι ξεκαθαρο πως επηρεασε την γηινη υποσταση του αλλα ακομα μενει να μαθουμε σε ποσο και ποιο ποσοστο συμβαινει αυτο' συνεχισε.

-'Γιατι το λες αυτο' ? ρωτησε η Ρισανι. 'Πως μπορει να εισαι τοσο σιγουρος' ?

-'Εχει δικιο η Διαστικτη' εκανε ο Αζεμουρ. 'Μοιαζεις πολυ σιγουρος στηριζομενος απλα και μονο σε μια θεωρια που δεν μπορεις ν' αποδειξεις'.

-'Μοιαζει να ειναι η μοναδικη λογικη εξηγηση' ειπε ο Ουρσιντ 'και για να πω την αληθεια νοιωθω πολυ ασχημα που ολα αυτα συμβαινουν εξ' αιτιας μου' προσθεσε.

                       ===============================

Ο Αζεμουρ και η Ρισανι γυρισαν και τον κοιταξαν εκπληκτοι.

-'Αν πρεπει ν' αναζητησουμε το ποιος ευθυνεται για ολο αυτο φοβαμαι πως εγω ειμαι η πηγη του αρχικου προβληματος' ειπε ο Ορκοφυλακας απευθυνομενος στον Ουρσιντ τον Ανεμελο. 'Αντικειμενικα εσυ δεν μπορεις να φταις για μια δικη μου αποφαση' συμπληρωσε.

-'Μοιαζει εσεις οι δυο να γνωριζετε κατι που εμεις αγνοουμε' εκανε ο Αζεμουρ δειχνοντας παραλληλα και την Ρισανι. 'Υπαρχει κατι που πρεπει να μαθουμε' ?

Ο Ορκοφυλακας εριξε μια ματια στο ακινητο σωμα του Ελλερυ που μονο η σταθερα επαναλαμβανομενη ρυθμικη κινηση του στερνου του αποδεικνυε πως ακομα ανασαινε, αρα ηταν εν ζωη, απομακρυνθηκε μερικα βηματα και απο τους τρεις τους και μετα μιλησε. 

-'Αυτο που με προβληματισε απο την αρχη ηταν πως ο Ελλερυ βρεθηκε σ' αυτην τη κατασταση αποτομα, διχως να παρουσιασει οποιοδηποτε συμπτωμα που ν' αποδεικνυε πως κατι συμβαινει. Στηριζομενος σ' αυτο το γεγονος εχω μια θεωρια για το τι εχει πραγματικα συμβει'.

                     ===============================

-'Ολο αυτο συνεβη σχεδον ενα δεκαημερο μετα την επιστροφη του απο τον Τζεγκια, τον πλανητη που εγω τον εστειλα για να βρει τον Ουρσιντ' συνεχισε ενω παραλληλα εδειχνε με το σκηπτρο του τον Ανεμελο που στεκοταν διπλα στον Τατουιν δρακο του, τον Αρα. 'Υποψιαζομαι πως η παρουσια του στις εξεδρες για να παρακολουθησει τον αγωνα του Αρα ειναι υπεθυνη γι αυτην εδω την κατασταση' κατεληξε.

Ο Ουρσιντ κουνησε συγκαταβατικα το κεφαλι ενω ο Αζεμουρ εξεφρασε τις αποριες του.

-'Και τι σχεση εχει αυτο με την τωρινη του κατασταση' ? αναρωτηθηκε.

-'Τον συγκεκριμενο αγωνα παρακολουθουσαν πλασματα απο εκατονταδες πλανητες' αρχισε ο Ορκοφυλακας. 'Προφανως ο Ελλερυ, αθελα του, ηρθε σ' επαφη με καποιο απ' αυτα τα πλασματα το οποιο του μετεδωσε καποια αγνωστη σε μας ασθενεια με τ' αποτελεσματα που βλεπετε τωρα. Σαν γηινος ο Ελλερυ διαθετει εναν οργανισμο παντελως ασθενικο κι επιρρεπη σ' ασθενειες συγκριτικα με αλλα ειδη, αρα εξαιρετικα ευαλωτο στο οτιδηποτε'.

                         ============================ 

-'Λες δηλαδη' εκανε η Ρισανι ενω στα στιγματα στο γυμνο κορμι της εμοιαζαν να ζωηρευουν αποτομα κινουμενα με μεγαλυτερες ταχυτητες 'πως οση ωρα βρισκοταν στις εξεδρες παρακολουθωντας τους αγωνες καποιος η κατι με το οποιο ηρθε σ' επαφη του μετεδωσε κατι που τον εφερε σ' αυτην τη κατασταση. Μα αν ειναι ετσι τοτε γιατι ο Ουρσιντ δεν εχει απολυτως κανενα συμπτωμα' ? προσθεσε.

-'Σαν διαγωνιζομενος δεν βρισκομαι ποτε στις κερκιδες, παρακολουθω τις εξελιξεις των αγωνων απο ειδικα διαμορφωμενο χωρο μαζι με τους διοργανωτες. Εξ' αλλου μην ξεχνας πως τα μορια μου δεν ειναι γηινα, δυσκολα θα μπορουσε να μ' επηρεασει κατι' εξηγησε ο Ουρσιντ.

-'Και τωρα τι κανουμε' ? ρωτησε ο Αζεμουρ. 'Περιμενουμε ν' αναρρωσει' ?

-'Εχουμε τοση πολυτελεια χρονου αραγε' ? αναρωτηθηκε η Ρισανι.

-'Σωστα' επικροτησε ο Ουρσιντ δειχνοντας το ακινητο σωμα του Ελλερυ. 'Μπορει να συνελθει αυριο, μπορει σε εξι μηνες. Μπορουμε να περιμενουμε τοσο' ? συμπληρωσε.

                     ================================

Για αλλη μια φορα στραφηκαν στον Ορκοφυλακα περιμενοντας την τοποθετηση του.

-'Φοβαμαι πως οχι' ειπε ο τελευταιος. 'Ηδη ακροβατουμε σε τεντωμενο σχοινι, ισορροπουμε στην κοψη του ξυραφιου, ο χρονος ειναι πραγματι πολυτελεια αυτη τη στιγμη και δεν υπαρχουν περιθωρια αναμονης. Θα πρεπει να δουμε τις κινησεις μας διχως να υπολογιζουμε στην βοηθεια του Ελλερυ Βαν Ντερ Εις. Δυστυχως τα μετωπα που υπαρχουν ανοιχτα ειναι καιρια και ακρως κρισιμα, δεν μπορουμε να δωσουμε προτεραιοτητα στο ενα η το αλλο, με καποιον τροπο ειμαστε υποχρεωμενοι να τα διευθετησουμε ταυτοχρονα. Η αληθεια ειναι πως περιμενα οτι η κατασταση στην οποια βρισκεται ο Ελλερυ θα ειχε βελτιωθει, ομως δεν μπορουμε να περιμενουμε αλλο. 

Θα χρειαστω την βοηθεια ολων σας αν ειναι να υλοποιησουμε καποιες κινησεις που θα μας ενισχυσουν στον αγωνα εναντια στον Μετγκον. Μην ξεχνατε πως οσο εμεις παραμενουμε αδρανεις εκεινος συνεχιζει απροσκοπτα αυτο που επιθυμει διακαως να επιτυχει, την ολοκληρωτικη καταστροφη του συμπαντος και την υπαρξη ενος νεου, στα δικα του προτυπα'. 

                         =============================

-'Για να μπορεσουμε να ειμαστε ακριβεις κι αποτελεσματικοι θα πρεπει να χωριστουμε με τον καθενα ν' αναλαμβανει και μια αποστολη. Εσυ Ουρσιντ θα φυγεις αμεσα για τον Νιβεκ οπου θα προσπαθησεις να στρατολογησεις τον Νουσακ τον Ανηλεη, μια δουλεια που κανονικα θα επρεπε να κανει ο Ελλερυ. Να εισαι πολυ προσεκτικος, ο Νουσακ ειναι απο τα πιο επικινδυνα πλασματα που υπαρχουν σε κεινο το μερος του γαλαξια αλλα μπορει ν' αποδειχτει πολυτιμος συμμαχος στον αγωνα μας. Λεπτομερειες θα σου αναφερω λιγο πριν φυγεις. Αζεμουρ εσυ θα βοηθησεις τους δυο συντροφους του Ελλερυ, τον Γκραφ και τον Κουλσακ που προσπαθουν να εξοντωσουν τους αλλους πεντε διαφυγοντες ορκους. Αυτη τη στιγμη ειναι καθ' οδον για να εξοντωσουν την Μιντελτ, εναν απο τους ορκους, που βρισκεται στον πλανητη Χουριλ κι εσυ θα τους συνδραμεις σ' αυτην τη προσπαθεια αφου οσο πιο γρηγορα ολοκληρωσουν τον σκοπο τους τοσο πιο γρηγορα θα μπορεσουν  να ειναι διαθεσιμοι σε οτι τους χρειαστουμε. Προσεξε μονο στον τροπο που θα τους πλησιασεις γιατι ευλογα δεν εμπιστευονται κανεναν που δεν ξερουν'.

                 =================================

-'Τελος εσυ Ρισανι θελω να πας στον διαστημικο σταθμο Γκαβαρντα. Μην με ρωτας γιατι, εχω ενα εντονο προαισθημα πως εκει θα μαθεις πληροφοριες πολυ χρησιμες για ολους μας, πληροφοριες που θα ειναι προς οφελος μας αλλα και εις βαρος μας. Το αφηνω επανω σου να κρινεις ποτε θα επιλεξεις οτι ειναι ωρα για να επιστρεψεις εδω, στην βαση μας'.

-'Και συ' ? ρωτησε ο Ουρσιντ 'τι προκειται να κανεις' ?

Για λιγο ο Ορκοφυλακας παρεμεινε σιωπηλος σαν να επεξεργαζοταν την απαντηση που θα εδινε. Μετα στραφηκε προς τους τρεις τους και ειπε με βαθια φωνη.

-'Νομιζω πως ειναι ωρα να κανω αλλη μια επισκεψη στις 4 Απολυτες' εκανε και το βλεμμα του σκοτεινιασε παιρνοντας το χρωμα των οροσειρων Ν' Αλγκ στον πλανητη Φεντεν.

Ειδε το αμηχανο υφος των υπολοιπων και συνεχισε.

-'Αν θελουμε ν' αποκτησουμε πραγματικα ελπιδες απεναντι στον Μετγκον' προσθεσε 'τοτε πρεπει να βρεθει τροπος να αποκτησω προσβαση στην Αεναη Βιβλιοθηκη' ολοκληρωσε.

                       ===============================

-'Ειναι ζητημα χρονου μεχρι να βρεθει εδω μπροστα μας' ειπε η Ντεα. 'Τι θα κανουμε' ?

-'Ξερουμε τι θα ζητησει, ετσι δεν ειναι' ? απαντησε η Ουντ. 'Θα συμφωνησουμε' ?

-'Γνωριζετε ολες μας πως αυτο ειναι αδυνατον. Η προσβαση στην Αεναη Βιβλιοθηκη δεν ειναι επιτρεπτη σε οντοτητες οπως ο Ορκοφυλακας' αντετεινε η Ακινα.

-'Εχει δικιο η Ακινα' προσθεσε με στομφο η Ινοτ. 'Εξ' αλλου, για ποιο λογο να του επιτρεψουμε κατι τετοιο ? Αν παραβιασουμε τους κανονισμους ουσιαστικα αυτοαναιρουμαστε'.

-'Δεν καταλαβαινω' ειπε η Ντεα. 'Εμεις θεσπιζουμε τους κανονισμους, εμεις κανουμε τις εξαιρεσεις οταν συντρεχει λογος. Γιατι τοση αρνηση' ?

-'Αυτο που εννοουν νομιζω ειναι πως δεν υπαρχει λογος να συνεναισουμε σε κατι τετοιο' ειπε η Ουντ ριχνοντας μια κλεφτη ματια στις δυο Απολυτες που διαφωνουσαν.

-'Αυτα να τα θυμαστε λοιπον' εκανε με οργισμενη φωνη η Ντεα 'οταν ο Μετγκον επικρατησει και μετα δεν υπαρχουν πια οι 4 Απολυτες η η Αεναη Βιβλιοθηκη αφου θα τα καταστρεψει ολα'.  

  

                                                           PANOS CHR











                             ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ

-'Καταστροφη !! Ολα τιναχτηκαν στον αερα, αυτο ηταν το τελος. Τοσος κοπος, τοσος χρονος, τοσα χρηματα, ετσι, απο την μια στιγμη στην αλλη' ειπε σταματωντας το μονοτονο κι εκνευριστικο πανω-κατω στο οποιο ειχε επιδοθει εδω κι ενα πενταλεπτο. 
-'Ισως μπορουμε ακομα να το κουκουλωσουμε' ειπε ενας απο τους παρευρισκομενους. 'Θελω να πω, μονο εμεις το ξερουμε, αν το αποκρυψουμε ισως...' προσθεσε αφηνοντας την φραση του ανολοκληρωτη βλεποντας το βλεμμα που του εριξε ο αρχικος ομιλητης.
-'Μα τι φανταζεσαι' ? ρωτησε σε εντονο υφος. 'Ενας να μιλησει, αυτο ηταν. Ξερεις πολυ καλα πως κατι τετοιο περιμενουν ολες αυτες οι δηθεν ομαδες για τα δικαιωματα και την προστασια των ειδων. Να σου θυμισω επισης πως δεν μπορουμε πια να βαλουμε εκεινη την φραση στο τελος που ειναι υποχρεωτικο. Αν καποιος αποδειξει πως λεμε ψεματα τα πραγματα θα γινουν ακομα χειροτερα. Οχι, δεν μπορουμε να κανουμε τιποτα. Με λυπη μου σας ανακοινωνω πως μεχρι εδω ηταν. Σταματανε τα παντα, τελειωσαμε' συμπληρωσε σαφως απογοητευμενος.
                 ================================
Για τον Τζορνταν ΜακΚουιν αυτη ηταν μια εντελως διαφορετικη μερα απο τις προηγουμενες. Επιτελους κατι που θα διεκοπτε την συνηθισμενη βαριεστημαρα κι ανια, επιτελους κατι νεο. Απο το πρωι ηταν σε κατασταση εγρηγορσης. Μολονοτι δεν ηταν η μερα που επαιρνε το μπανιο του σημερα ειχε κανει μια εξαιρεση. Φροντισε επισης να ξυριστει και να προσεξει τον εαυτο του, κατι που σπανια τον απασχολουσε. Ομως αυτη ηταν μια εξαιρεση και μαλιστα σημαντικη. Ηθελε να φαινεται περιποιημενος, εξ αλλου τοσος κοσμος θα τον εβλεπε, δεν αρμοζε να εμφανιστει με την εικονα που παρουσιαζε ολον αυτο τον καιρο. Ασε που τετοιες ευκαιριες δεν παρουσιαζονταν καθε μερα. Ποιος ξερει αν θα τον επελεγαν ξανα στο μελλον ? Τουλαχιστον ετσι, με μια ευπρεπη και συναμα κομψη εμφανιση, δημιουργουσε τις προυποθεσεις να ειναι κι αλλη φορα υποψηφιος. Εριξε μια ματια στον καθρεφτη και χαμογελασε. Σε λιγο ηταν η μεγαλη παρουσιαση, ενα αγχος που ενοιωθε ηταν απολυτα δικαιολογημενο. Πηρε μια βαθια ανασα, εστρωσε τα μαλλια του μια τελευταια φορα κι ετοιμαστηκε να βγει εξω. 
            ===================================
Στεκονταν και οι πεντε κατω απο τον καυτο ηλιο αναμενοντας την εμφανιση καποιου υπευθυνου που θα τους ελεγε τι επρεπε να κανουν. Με μια κλεφτη ματια ο Τζορνταν διαπιστωσε πως ηταν στην καλυτερη κατασταση απ' ολους τους αλλους κι αυτο του τονωσε την αυτοπεποιθηση. Ισως αυτο να μετραγε καποια στιγμη, δεν μπορουσε να ξερει ακομα.
Την στιγμη που η ζεστη ειχε γινει πια ανυποφορη εκανε την εμφανιση του καποιος που εμοιαζε να ειναι υπευθυνος. Ηταν φανερα αγχωμενος, βαστουσε ενα ματσο χαρτια στα χερια του και τους εκανε απλα ενα νοημα να πανε προς το μερος του. Διχως να περιμενει να δει αν ειχαν υπακουσει, τους γυρισε την πλατη κι αρχισε να περπατα βιαστικα. Σταματησε εξω απο ενα παραπηγμα και τους εκανε νοημα να μπουν μεσα. Τους ακολουθησε κλεινοντας πισω του την πορτα. Σταθηκε στο κεντρο του παραπηγματος και τους απευθυνθηκε.
-'Αυτα ειναι τα ρουχα που θα φορεσετε' ειπε. 'Υπαρχει ενα χαρτακι με τ' ονομα σας πανω στα ρουχα για να παρετε τα δικα σας και να μην μπερδευτειτε με των αλλων' προσθεσε.
            =====================================
Ολα ηταν πανομοιοτυπα, τιποτα διαφορετικο δεν υπηρχε, μονο τα μεγεθη αλλαζαν. Ο υπευθυνος τους περιμενε να ντυθουν υπομονετικα και μολις τελειωσαν τους ξαναμιλησε.
-'Τελεια, μια χαρα' εκανε ικανοποιημενος. 'Ελατε τωρα μαζι μου'.
Τον ακολουθησαν πειθηνια διχως να πουν κουβεντα. Οση ωρα βαδιζαν ο Τζορνταν κοιταζε τα τεραστια σκηνικα που ηταν στημενα αριστερα και δεξια. Οι κατασκευες ηταν παραδοξες, του ηταν αδυνατον να καταλαβει, εστω και για μια απ' αυτες, που θα χρησιμευαν. Ομως δεν επαυαν να ειναι μεγαλοπρεπεις κι εντυπωσιακες. Λιγα λεπτα αργοτερα εφτασαν σ' ενα σημειο που ηταν μαζεμενο ενα τσουρμο που ετρεχε ακαταπαυστα εδω κι εκει, φανερα βουτηγμενο στο αγχος. 
Ενας απ' αυτους που εδινε συνεχως οδηγιες στους αλλους και προφανως εκανε κουμαντο τους πλησιασε ασθμαινοντας. Απευθυνθηκε σ' αυτον που τους ειχε φερει.
-'Εχω επειγουσα σκηνη να γυρισω, την δικη τους θα την κανουν με τον βοηθο μου στο βοηθητικο σετ' ειπε. 'Πηγαινε τους εκει τωρα' προσθεσε. 
                   ================================
Εκαναν να φυγουν οταν αυτος που εδινε τις οδηγιες τους σταματησε αποτομα.
-'Πες του να δωσει το κεντρικο ρολο σε τουτον' ειπε ριχνοντας μια ματια στον Τζορνταν. 'Αυτος μπροστα και οι υπολοιποι σε δυαδες πισω του, καταλαβες' ? συμπληρωσε κι απομακρυνθηκε.
Ο Τζορνταν φουσκωσε σαν το παγωνι αντιλαμβανομενος πως μολις ειχε παρει τον κεντρικο ρολο. Το ηξερε πως η διαφορετικοτητα του θ' ανταμοιβοταν και να που ειχε συμβει.
Ο βοηθος σκηνοθετη βρισκοταν σε μια σαφως πιο ηρεμη κατασταση οταν τον συναντησαν.
-'Λοιπον, τα πραγματα ειναι απλα' τους ειπε. 'Δωστε προσοχη και σε μιση ωρα θα εχουμε τελειωσει. Αυτο που εχετε να κανετε ειναι πανευκολο'.
Ελεγε αληθεια. Η σκηνη δεν παρουσιαζε δυσκολιες. Το μονο που ειχαν να κανουν ηταν να καβαλησουν πεντε αλογα, να καλπασουν για λιγες δεκαδες μετρα ενω η καμερα θα τους επαιρνε αρχικα απο εμπρος και αφου περνουσαν απο μπροστα της για λιγο καθως ξεμακραιναν.
Γνωριζαν ολοι ιππασια οποτε δεν θα υπηρχε κανενα απολυτως προβλημα.
                   ================================== 
-'Το οριο σας ειναι εκει που βρισκεται εκεινη η φωτεινη οθονη στο βαθος' τους ειπε ο βοηθος σκηνοθετη. 'Βεβαια η ληψη θα εχει ολοκληρωθει πολυ πριν το συγκεκριμενο οριο, ομως το αναφερω σε περιπτωση που καποιος εχει αλλες σκεψεις στο πισω μερος του μυαλου του'.
Κουνησαν ολοι συγκαταβατικα το κεφαλι, δειγμα πως ειχαν καταλαβει απολυτα.
Οι δυο πρωτες ληψεις δεν ικανοποιησαν τον βοηθο σκηνοθετη. Τους εξηγουσε παραστατικα τι ηθελε να κανουν, τους τοποθετουσε στις αρμοζουσες θεσεις και διορθωνε τα λαθη τους. Ολοι τους ειχαν ενα δικαιολογητικο, ηταν η πρωτη φορα που επαιζαν σε ταινια κι ηταν απολυτα φυσιολογικο να διαπραττουν σφαλματα. Ο ηλιος που συνεχιζε να σφυροκοπα οτιδηποτε βρισκοταν κατω απο την εξουσια του ηταν ενας ακομα παραγοντας που δυσχεραινε την κατασταση. Ο μονος που τα πηγαινε λιγο καλυτερα ηταν ο Τζορνταν, ισως γιατι το βαρος του κεντρικου ρολου τον εκανε να προσεχει περισσοτερο τις οδηγιες. Ηταν ολοι ετοιμοι για την τριτη ληψη και ο Τζορνταν ειχε ενα προαισθημα πως τωρα θα τα καταφερναν.
            ======================================
Βρισκονταν και οι πεντε πανω στ' αλογα τους ακουγοντας τις τελευταιες οδηγιες. Ο Τζορνταν ηταν επικεφαλης με τους υπολοιπους τεσσερεις να επονται. Στ' αριστερα τους, τοποθετημενη πανω στις ειδικες ραγες, ηταν η καμερα που θα πραγματοποιουσε την ληψη. Για λιγο θα προπορευοταν τραβωντας τους απο μπροστα, μετα θα σταματουσε και θα ολοκληρωνε με πλανο οπως θ' απομακρυνονταν. Τ' αλογα ηταν ειδικα εκπαιδευμενα, θα ξεκιναγαν μ' εναν ελαφρυ καλπασμο, θ' αυξαιναν λιγο ταχυτητα και θα σταματουσαν μολις τους τραβαγαν ελαφρα τα γκεμια. Αυτην τη φορα θα τα καταφερναν, η τριτη ληψη θα ηταν και η τελικη.
Μολις ο βοηθος σκηνοθετη εδωσε το συνθημα το αλογο του Τζορνταν ξεκινησε βηματισμο ακολουθουμενο απο τα υπολοιπα. Ο ιδιος εστεκε στητος και καμαρωτος πανω στην σελα και μ' ενα απαλο χτυπημα στα πλευρα του αλογου το υποχρεωσε ν' αυξησει ταχυτητα.
Τωρα και οι πεντε εχοντας μια μικρη αποσταση μεταξυ τους καλπαζαν ενω η καμερα συνεχιζε να τραβαει και να τους καταγραφει. Οτι συνεβη μετα δεν ηταν στο σεναριο της ταινιας. 
              ===================================
Σ' ενα αλλο συμπαν η εξελιξη των ειδων ειχε πολυ διαφορετικη καταληξη. Εφοδιασμενα με τις ιδιες ικανοτητες σαν της ανθρωπινης φυλης , οπως νοημοσυνη, σκεψη και ομιλια,τα ζωα, με τις επιπλεον δυνατοτητες που ειχαν λογω της αναγκαστικης διαβιωσης τους στην υπαιθρο, ειχαν κατορθωσει να παρουν τα ηνια και να βρεθουν στην κορυφη της εξελιξης. Στον μεγαλο πολεμο με τους ανθρωπους επικρατησαν πανηγυρικα σκλαβωνοντας την ρατσα των ανθρωπων και οδηγωντας τον πολιτισμο στην κατευθυνση που εκεινα επιθυμουσαν. Οσοι ανθρωποι επεζησαν κατεληξαν υποζυγια, υπηρετες των ζωων, δουλοι σε μια κοινωνια που μετα βιας τους ανεχοταν. Αρκετοι απ' αυτους ειχαν καταληξει σε ανθρωπολογικους κηπους, σαν εκθεματα, οπου τα διαφορα ζωα τους χαζευαν εν ειδη αναψυχης. Ο Τζορνταν ΜακΚουιν ηταν ενας απ' αυτους. Ζουσε, μαζι με αλλους, σ' εναν τετοιο ανθρωπολογικο κηπο προς τερψη των ζωων-επισκεπτων. Ειχε πια ξεχασει ποσα χρονια ηταν εκει φυλακισμενος, με τον καιρο εμαθε να εκτιμα το γεγονος πως ηταν ακομα ζωντανος εν αντιθεσει με πολλους αλλους.
                  ==================================
Ηταν συνηθισμενο φαινομενο ο ζωικος κινηματογραφος να στρεφοταν συχνα σε ανθρωπους κομπαρσους για τις αναγκες μιας ταινιας. Μολις ο ρολος τους τελειωνε επεστρεφαν ησυχα στα κελια τους για να συνεχισουν τον αχαρο βιο τους. Το πλαισιο δανεισμου ανθρωπων για μια ταινια ηταν εξαιρετικα σχολαστικο. Επαιρνε αρκετες εβδομαδες για να δοθει το πρασινο φως και οι υπευθυνοι, ο σκηνοθετης με τον παραγωγο, ηταν υποχρεωμενοι να επιστρεψουν τα εκθεματα στην ιδια ακριβως κατασταση που τα ειχαν παρει. Σχεδον ποτε δεν ειχε συμβει κατι. Μολονοτι τα εκθεματα βρισκονταν σ' ελευθερο χωρο δεν υπηρχε τροπος διαφυγης. Ενα μικροσκοπικο τσιπακι, εμφυτευμενο μεσα στο κεφαλι τους, καθοριζε το οριο μεσα στο οποιο μπορουσαν να κινουνται. Αν καποιο εκθεμα εκανε το λαθος ν' απομακρυνθει περισσοτερο απο το κανονικο το τσιπακι αυτοματα ανατιναζοταν κανοντας κοματια το κεφαλι του υποψηφιου φυγα. Η εν λογω εταιρια που γυριζε την ταινια ειχε λαβει ολα της τα μετρα για την προστασια των εκθεματων, ομως κανενας δεν μπορουσε να προβλεψει αυτο που ειχε συμβει. 
                    ===============================
Γι αγνωστο λογο το αλογο του Τζορνταν αφηνιασε ξεκινωντας εναν τρελο καλπασμο που αιφνιδιασε τον αναβατη του. Πεφτοντας ο Τζορνταν το ποδι του πιαστηκε στον αναβατηρα και το αλογο συνεχισε να τον σερνει ενω ηταν πεσμενος στο εδαφος. Μολις περασε το οριο που ειχε τεθει απο την εταιρεια το τσιπακι ανατιναχτηκε κανοντας θρυψαλλα το κεφαλι του Τζορνταν. 
Κατω απο αλλες συνθηκες ισως να μπορουσαν να το κουκουλωσουν, ομως εδω και χρονια για να γυριστει και να προβληθει ταινια ηταν απαραιτητο ν' αναγραφεται μια φραση στο τελος, μια φραση που ειχε ουσιαστικα επιβληθει απο τις διαφορες ομαδες προστασιας των ανθρωπων και των δικαιωματων τους στην προσπαθεια που εκαναν για την διασωση του ειδους. Ομως ο θανατος του Τζορνταν δεν τους εδινε το δικαιωμα να την χρησιμοποιησουν πραγμα που σημαινε πως η ταινια δεν μπορουσε πια να ολοκληρωθει με απιστευτη οικονομικη απωλεια.
'Κανενας ανθρωπος δεν επαθε κακο κατα την διαρκεια των γυρισματων αυτης της ταινιας'.
Οσο και να κοιταζονταν τα μελη του συνεργειου ηξεραν πως η ταινια δεν θα γυριζοταν ποτε.

                                                                ΤΕΛΟΣ