Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                                                          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 49

Εμοιαζε σαν το ιδιο να εχει αναπτυξει μια ιδιαιτεροτητα και να μπορουσε να καλυπτει ολα οσα θα ηταν ικανα να το κανουν να ντρεπεται αν καποιος πιστευε πως το συμπαν ειχε δικη του ζωη και λογικη. Στην πραγματικοτητα ηταν οι ενοικοι του αυτοι που φροντιζαν για κατι τετοιο, οντως νοημονες, με κριτικη σκεψη, αντιληψη και αποφασεις. Οσο πιο απαραιτητο θεωρειτο κατι τοσο πιο καλα ηταν κρυμμενο απο την γενικη θεα αν στην πραγματικοτητα εμπεριειχε στους κολπους του ολα αυτα που ενδεχομενως θα εκανε καποιους να πρεπει να συμβιωνουν με μια βαρια και αδυσωπητη συνειδηση. Οσο και να προσπαθουσε καποιος να διαγραψει μια υπαρκτη πραγματικοτητα διαπιστωνε πως αυτο ηταν ανωφελο και αδυνατο, μπορουσε ομως καλλιστα να το αφησει να ξεθωριασει μεχρι που πλεον η αναμνηση του να ειχε ξεφτισει τοσο που η θαμπαδα του να ειναι αρκουντως μεγαλυτερη απο την ιδια την υφη του. Ενα απ' αυτα τα σημεια ηταν και ο Βασεντακ, μια σκοτεινη και μελανη κηλιδα αλλα κι ενα αναγκαιο κακο απο την αλλη. Παραδοξως, ο τροπος με τον οποιο αυτες οι δυο αντιφασεις εξακολουθουσαν να υπαρχουν εμοιαζε να εχει ακομα ζωη μεσα του.

                       =============================

Ο Βασεντακ ηταν ενας πλανητης που για μεγαλο χρονικο διαστημα απολαμβανε την δημοσιοτητα λογω των ιδιαιτεροτητων του μα σταδιακα, για λογους που υπερεβαιναν βουληση και θεληση, γλυστρησε σε μια ληθη διαρκως διογκουμενη μεχρι που εφτασε στο σημειο να θεωρειται πια ενας μυθος απο τους πολλους που υπηρχαν και οχι πραγματικοτητα. Εκει που καποτε η αναφορα στο ονομα του προκαλουσε τρομο και ανυπερβλητη φρικη τωρα πια ειχε φτασει στο σημειο να προκαλει ανυψωμα φρυδιων ακολουθουμενη απο τραχταντα γελια. Η υπαρξη του εξακολουθουσε να ειναι γνωστη σε καποια ελαχιστα προσωπα μα κι αυτα ειχαν προσανατολιστει στο ν' αφησουν τον Βασεντακ να σβησει τελειως απο καθε μνημη. Εντελως συμπτωματικα τα ιδια αυτα προσωπα ηταν κι εκεινα που ειχαν φροντισει να καταστησουν τον Βασεντακ εκεινο που ηταν.

Εξω απο καθε γνωστο διαστημικο μονοπατι, μακρια απ' οποιοδηποτε σημειο που υπηρχε ζωη, ο μονος τροπος να συναντουσες τον Βασεντακ ηταν ειτε απο καθαρη ατυχια ειτε απο καποιο παιδαριωδη λανθασμενο υπολογισμο στην πορεια οποιουδηποτε σκαφους.  

                      ============================

Υπηρχε ζωη στον Βασεντακ, πραγμα εντελως εξωφρενικο αν καποιος λαμβανε υποψιν του τις συνθηκες που επικρατουσαν οχι μονο στην επιφανεια του αλλα και κατω απ' αυτην.

Τα τεραστια κοματια ξηρας που βρισκονταν διασπαρτα πανω του χωριζονταν μεταξυ τους απο την υπαρξη εξισου μεγαλων τμηματων γεματων με υγρο στοιχειο. Ουτε η υφη των πετρωματων ειχε αποσαφηνιστει ποτε ουτε του υγρου, το μονο για το οποιο ηταν σιγουροι οσοι τον ειχαν επιλεξει για τον αποκρουστικο ρολο του ηταν πως δεν ειχαν καμμια πρακτικη χρησιμοτητα.

Ενας χλωμος, χτικιαρης ηλιος, πολλα δισεκατομμυρια ετη φωτος μακρια, φροντιζε για το φως που υπηρχε στην επιφανεια, αν και ο ιδιος φαινοταν πως αδικα σπαταλουσε μια τοσο σημαντικη πηγη ζωης σ' εναν αχρηστο πλανητη. Η ατμοσφαιρα ηταν βαρια, ενιοτε αποπνικτικη, εμοιαζε λες κι ηταν ζωντανη και απαιτουσε προσπαθεια για να ανοιξεις δρομο αναμεσα της. Παρ' ολα αυτα, ηταν ανεκτη και συμβατη με την ζωη που κατοικουσε στον πλανητη, μολονοτι τα πραγματα δεν ηταν ετσι απο την αρχη αλλα κατεληξαν ετσι μετα απο συνδυαστικες παρεμβασεις.

                         ============================= 

Το φως του χτικιαρη ηλιου ηταν ορατο για λιγο λιγοτερο απο εξι ωρες, μετα τα υπερμεγεθη συννεφα που καλυπταν τον ουρανο του Βασεντεκ φροντιζαν να τον αποκρυπτουν. Αυτα τα συννεφα ηταν που δημιουργουσαν τα μεγαλυτερα προβληματα. Κανονικα θα επρεπε να υπαρχουν συνεχεις, δυνατες βροχες αλλα η υφη της ατμοσφαιρας ηταν τετοια που το υγρο που κουβαλουσαν στα σπλαχνα τους τα συννεφα μετατρεποταν σε κατι σαν συμπυκνωμενο, ατοφιο χιονι. Κατα εναν περιεργο τροπο το σχημα που επαιρναν ηταν σαν μεγαλα, κοφτερα λεπιδια που επεφταν ακανονιστα και ασταματητα απο τον ουρανο. Οταν κοπαζε η καταιγιδα ολη η επιφανεια εμοιαζε σπαρμενη λες απο κοντολεπιδα σπαθια που ειχαν καρφωθει στο πετρωδες εδαφος. Η παραμονη τους στην επιφανεια διαρκουσε ελαχιστα λεπτα αφου το εδαφος φροντιζε να τα απορροφησει πριν τα λιωσουν οι ασθενικες ακτινες του ηλιου που επανεμφανιζοταν. Αυτα δε που επεφταν μεσα στο μυστηριωδες υγρο που υπηρχε στην επιφανεια συντομα ελιωναν επισης προσδιδοντας του επιπλεον στοιχεια που ειχαν αποκομισει απο την ατμοσφαιρα κατα την διαρκεια της πτωσης.

                         =============================

Αν καποιος πετουσε πανω απο την επιφανεια του Βασεντακ θα εμενε με την εντυπωση πως ο πλανητης ηταν παντελως στερημενος απο ζωη. Αν ομως προσεδαφιζοταν και μελετουσε το τοπιο τριγυρω συντομα θα διαπιστωνε πως ειχε κανει μεγαλο λαθος.

Η βαρια ατμοσφαιρα του σχεδον μηδενιζε οποιαδηποτε ριπη αερα, εστω κι αμυδρη, με αποτελεσμα μια επιπολαιη και βιαστικη ματια θα μπορουσε να οδηγησει στο εσφαλμενο συμπερασμα πως ελλειψει παραμικρης κινησης τιποτα ζωντανο δεν υπηρχε στην επιφανεια του.

Μονο ενας γνωστης η ενα εξαιρετικα εμπειρο κι εξασκημενο ματι θα μπορουσε να εντοπισει τις σχεδον αδιορατες κινησεις που λαμβαναν χωρα, ακομα και σε μια αποσταση λιγων εκατοστων.

Και οι κινησεις αυτες συνεβαιναν οχι μονο αν συνετρεχε λογος μα δεν περιοριζοταν σ' ενα και μονο τμημα του πλανητη. Ναι, υπηρχε ζωη στον Βασεντακ, ζωη που εσκεμμενα επελεγε να κανει γνωστη την παρουσια της, ζωη που την συνεθεταν εφιαλτικες, αποκρουστικες υπαρξεις περα απο καθε διαταραγμενη και διεστραμμενη φαντασια που λυμαινονταν την επιφανεια του πλανητη.  

                  ===================================

Η αληθεια ηταν πως αν καποιος δεν επεσημανε την υπαρξη των Ριλιε, ενας προσφατα αφιχθεις στον Βασεντακ δεν θ' αντιλαμβανοταν καν την παρουσια τους κι αυτο ηταν κατι που θα ειχε τραγικες συνεπειες για τον ιδιο. Απο την αλλη μερια, τα ιδια τα Ριλιε φροντιζαν να περασουν οσο το δυνατον πιο πολυ απαρατηρητα. Αυτο ηταν πανευκολο να συμβει αφου μια απο τις ιδιαιτεροτητες τους ηταν η τελεια, αθελητη ικανοτητα τους στο καμουφλαζ. Το χρωμα του δερματος τους ειχε την δυνατοτητα να προσαρμοζεται υπεροχα στην οποιαδηποτε χρωματικη απεικονιση υπηρχε στο εδαφος. Η μοναδικη περιπτωση ν' αντιληφθει καποιος την υπαρξη τους ηταν να υποπεσει στην αντιληψη του οτι το εδαφος μετακινειτο η εξαφνα το πετρωμα ειχε αποκτησει δικη του ζωη και βαδιζε νωχελικα. Ναι, ηταν καπως ραθυμα στην κινηση τους τα Ριλιε μα μονο στην διαδικασια ανευρεσης τροφης. Απο την στιγμη που την εντοπιζαν τα παντα αλλαζαν ραγδαια. Το πως κατορθωναν να παιρνουν το χρωμα του εκαστοτε σημειου που βρισκονταν διχως να το επιδιωκουν συνειδητα ηταν ενα μυστηριο του οποιου η απαντηση καθυστερουσε ακομη.

                    =================================

Το δερμα τους ηταν τοσο σκληρο που ακομα κι αυτες οι συμπυκνωμενες λεπιδοειδεις νιφαδες που επεφταν απο τον ουρανο δεν μπορουσαν να διαπερασουν. Το κεφαλι τους, δυσαναλογα μεγαλο σε σχεση με τον υπολοιπο κορμο, αποτελουσαν δυο κατακοκκινα αεικινητα ματια, ενα ζευγαρι αυτια ικανα να εντοπισουν ηχο σε πολλες δεκαδες μετρα κι ενα στομα που εβριθε απο εξι σειρες κοφτερων δοντιων. Γεννημενοι κυνηγοι απο την φυση τους τα Ριλιε δεν ειχαν χασει καμμια απο τις ιδιοτητες τους, μολονοτι τα φυσικα θηραματα πλεον σπανιζαν στον Βασεντακ και ειχαν κι αυτα αναπτυξει δικες τους αμυντικες ιδιοτητες στην προσπαθεια τους να επιβιωσουν. Απο την αλλη μερια τα Ριλιε δεν αποτελουσαν τα ιδια θηραματα κανενος αλλου ειδους μα ειχαν σημαντικο ανταγωνισμο στην θηρευση. Κι αυτος ο ανταγωνισμος δεν προερχοταν απο καποιο αλλο τερατουργημα επι εδαφους. Επρεπε να σηκωσεις το κεφαλι για να το εντοπισεις.

Κι αυτο γιατι τα Κεκρα, καποια αλλα ανοσιουργηματικα πλασματα που λυμαινοταν τον Βασεντακ, κυριαρχουσαν στον ουρανο του φρικαλεου αυτου πλανητη.

                      ===============================

Τα Κεκρα εμφανισιακα παρουσιαζαν καποιος μακρινες ομοιοτητες με τις γηινες μεδουσες η τα Αιωρουμενα του Σβογκ αλλα ηταν πολυ πιο τρομακτικα και θανασιμα. Το κυριο σωμα τους ηταν σαν ενα ανοιχτο καπελο απο τις ακρες του οποιου ξεκιναγαν εικοσιδυο αποληξεις που εμοιαζαν ερμαια στις φυσικες συνθηκες της ατμοσφαιρας. Μα μονο ερμαια δεν ηταν.

Τα Κεκρα χρησιμοπουσαν αυτες τις αποληξεις, που δεον να σημειωθει πως η καθε μια εμοιαζε με αυτονομο, ζωντα οργανισμο, για ολες τις απαραιτητες κινησεις τους. Αν ηθελαν να κινηθουν στον αερα ανεμοπορουσαν χαρη σ' αυτες τις αποληξεις αφου πρακτικα τα Κεκρα δεν πετουσαν. Πολλες φορες εμοιαζαν σαν να τις χρησιμοποιουν για να κολυμπανε μεσα στην βαρια και αποπνικτικη ατμοσφαιρα του Βασεντακ, αλλες φορες για να καθοριζουν το υψος στο οποιο ηθελαν να βρεθουν η να μετακινουνται κατα το δοκουν σε οποια κατευθυνση επιθυμουσαν. Δεν υπηρχε αντιπαλο δεος για τα Κεκρα στον ουρανο του Βασεντακ, ηταν οι μοναδικοι κυριαρχοι, ο μονος ανταγωνισμος στην θηρευση ηταν στην επιφανεια του πλανητη, επι ξηρας και μεσα στους υγρους θυλακες του. 

                     ==================================

Τα Κεκρα τρεφονταν χαρη στις αποληξεις τους αφου οτι εγκλωβιζοταν μεσα σε αυτες ειχε χασει στα σιγουρα τον αγωνα επιβιωσης. Οτι ακουμπαγε αυτες τις αποληξεις κολλουσε με τετοια δυναμη πανω τους που δεν υπηρχε τροπος διαφυγης. Το μονο που ειχαν να κανουν τα Κεκρα ηταν να μεταφερουν το ατυχο θυμα τους στο εσωτερικο του καπελου οπου κυριολεκτικα εκει το εφιαλτικο αυτο πλασμα απομυζουσε τα παντα διαλυοντας καθε οργανικη μορφη ζωης.

Μια παραπλησια τεχνικη ακολουθουσαν και τα Φριγκ, τα πλασματα για τα οποια ελαχιστα ηταν γνωστα αφου περνουσαν ολη τους την ζωη μεσα στα αγνωστα υγρα στοιχεια του Βασεντακ.

Σχεδον ποτε κανεις δεν ειχε δει πως ηταν αφου σπανια εβγαιναν απο την υγρη τους διαμονη. Αλλοιμονο ομως σε οποιο θηραμα εκανε το λαθος να πλησιασει, εστω και σε καποια μικρη, θεωρητικη αποσταση ασφαλειας το μερος διαμονης τους. Μια διαφανη, κολλωδης μεμβρανη εμφανιζοταν απο το πουθενα μεσα απο το υγρο και με τρομακτικη ακριβεια καλυπτε το ατυχο θυμα των Φριγκ. Απο εκεινη τη στιγμη και μετα τα παντα ειχαν τελειωσει.

                       ================================

Η μεμβρανη αυτη εμοιαζε ζωντανη αφου κυλουσε πανω στο εδαφος με κατευθυνση παντα προς τον υγρο θυλακα απ' οπου προηλθε και μετα χανοταν μεσα του. Ποτε κανεις που αιχμαλωτιστηκε απο εκεινη την μεβρανη δεν εζησε για να δωσει μια ασφαλη περιγραφη των Φριγκ που ηταν τα μοναδικα και απολυτα κυριαρχα πλασματα στην υγρη επιφανεια του Βασεντακ.

Ισως καποτε τα Ριλιε, τα Κεκρα και τα Φριγκ να αλληλοεξοντωνονταν στην μαχη της επιβιωσης, ομως στις τωρινες συνθηκες εμοιαζαν απλα ν' ανεχονται την υπαρξη το ενα του αλλου. Ισως με το περασμα του χρονου να ειχαν συνειδητοποιησει πως υπηρχε αρκετη τροφη για ολα διχως να φτασουν στο σημειο να εξοντωνονται μεταξυ τους. Αυτο ακριβως ηταν και το χειροτερο που θα μπορουσε να συμβει στην μοναδικη αλλη υπαρξη ζωης που καποιος μπορουσε να βρει στον Βασεντακ. Την υπαρξη εκεινη που βρισκοταν μονιμα εγκλωβισμενη στον ζοφερο εκεινο πλανητη, που αποτελουσε την πηγη τροφης για τα ανοσιουργηματικα εκεινα τρια ειδη και που τους ειχε δωσει και τα ονοματα Ριλιε, Κεκρα και Φριγκ.

 

                                   Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                                                          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 48

Ηταν περισσοτερο μια φευγαλεα αισθηση, ενα προαισθημα παρα κατι το χειροπιαστο πως η επικειμενη επισκεψη ειχε να κανει με το μειζον ζητημα που ακουγε στο ονομα Μετγκον. Εξ' αλλου χειροπιαστο δεν υπηρχε κατι, ηταν βυθισμενος στην αγνοια μα υπηρχε μια πληθωρα γεγονοτων που ολα οδηγουσαν σχεδον με απολυτη βεβαιοτητα στο θεμα Μετγκον. Αν υπηρχε καποιος που γνωριζε τις σημαντικοτερες πτυχες που στοιχειοθετουσαν το κεφαλαιο Μετγκον ηταν αυτος. Οτι ειχε συμβει, καθε τι αξιο λογου ειχε ηδη καταγραφει, ταξινομηθει και αρχειοθετηθει στην Αεναη Βιβλιοθηκη. Αυτη ηταν μια απο τις ελαχιστες φορες που η ισορροπια δυναμεων ηταν τοσο οριακη που εβλεπε παραπανω απο μια εναλλακτικες πιθανοτητες τελικης καταληξης.

Το ποσο πιο ζοφερη ηταν η μια απο την αλλη η ποσο πιο ελπιδοφορα, ηταν κατι που ετσι κι αλλιως κρατουσε παντα για τον εαυτο του. Η μονη βοηθεια που θα μπορουσε να παρασχει στον επισκεπτη του, αν παντα το θεμα ηταν ο Μετγκον, δεν θα ηταν κατι περισσοτερο απ' αυτο που του επετρεπε η δικαιοδοσια του. Αναλογιστηκε τι ειχε συμβει μεχρι στιγμης.

                 ====================================

Ολα ειχαν ξεκινησει απο ενα απλο, πειρατικο σκαφος με τ' ονομα Γιζγκαρνοφ. Ο κυβερνητης του, Ελλερυ Βαν Ντερ Εις και το 7μελες του πληρωμα, ειχαν κανει αλλη μια πετυχημενη επιδρομη στις εγκαταστασεις της D.O.A, της μεγαλυτερης εταιρειας παραγωγης ηλιακου φωτος στο γνωστο συμπαν που διοικουσαν ουσιαστικα δυο ατομα, ο Ρεντεν και ο Λειτον. Με λαθρεμποριο μεταχειρισμενου ηλιακου φωτος ασχολιοταν το πληρωμα του Γιζγκαρνοφ κι απ' την στιγμη που δεν μπορουσαν να εχουν δικο τους φροντιζαν ν' αδειαζουν τις δεξαμενες της D.O.A. 

Στην προσπαθεια τους να ξεφυγουν απο τα καταδιωκτικα της εταιρειας με καποιον αγνωστο τροπο κατεληξαν σ' ενα τμημα του αγνωστου συμπαντος και πιο συγκεκριμενα στον πλανητη που φυλλασονταν ολοι οι ορκοι και οι υποσχεσεις που ειχαν δοθει ποτε πανω στο συμπαν. Το ακυβερνητο Γιζγκαρνοφ με την πτωση του κατορθωσε να δημιουργησει ρηγμα σ' εναν συγκεκριμενο τομεα φυλαξης ορκων με αποτελεσμα εξι απ' αυτους να διαφυγουν. Και αν οι πεντε δεν ηταν τοσο ανησυχητικοι, ο εκτος ηταν σιγουρα.

                     =================================

Τραγκνα, Μεκνες, Μιντελτ, Μιουζχορ και Κραμπ ηταν οι πεντε διαχειρισιμοι ορκοι που ειχαν διαφυγει με τους δυο πρωτους να εχουν χασει ηδη την ζωη τους απο τα χερια του Κουλσακ και του Γκραφ, δυο απο τα μελη του πληρωματος του Γιζγκαρνοφ που συνεδραμαν τον Ελλερυ στην προσπαθεια που του ειχε επιβληθει για την εξοντωση των διαφυγοντων ορκων. Οι υπολοιποι που αρνηθηκαν να συμμετασχουν, Νεκαρ, Τιλ, Μερανγκ, Ριγκελ και Βεγκατριξ ειχαν αποτραβηχτει σε σημεια επιλογης τους διχως να γνωριζουν πως ειχαν γινει στοχοι επιδοξων φονιαδων. Οι ιδιοκτητες της D.O.A ειχαν προσλαβει την παλια αποσχειθεισα ομαδα του Ελλερυ μ' επικεφαλης τον παλιοφιλο του Κρουξ για να βρει και να εξοντωσει τους λαθρεμπορους. Η αληθεια ηταν πως ειχαν κανει σχετικα καλη δουλεια αφου οι τρεις πρωτοι ειχαν ηδη πεθανει απο χερια παλιων τους συντροφων ενω οι ιδιοι ειχαν χασει μολις εναν, τον Ντρισμπειν. Κι ενω οι υπολοιποι, Καγιαο, Κρουξ, Μπελεμ, Μινκαρ, Φορνακ, Τζαρχαντ και Ζαγκιτα προσπαθουσαν να εντοπισουν το υπολοιπο πληρωμα του Γιζγκαρνοφ σ' ενα αλλο σημειο του συμπαντος ξυπνουσε το σκοταδι.

                      =============================

Ο εκτος διαφυγων ορκος, αυτος του Μετγκον, ηταν το μεγαλυτερο προβλημα. Κατ' αρχας βοηθησε τον Μετγκον να επαναφερει τμηματα της μνημης του που εντεχνα ειχαν απαλειψει οι Τεσσερις Απολυτες, Ουντ, Ντεα, Ακινα και Ινοτ. Ο Μετγκον ηταν ο πρωτος Ορκοφυλακας που ειχε υπαρξει ποτε μα η χρηση του σκηπτρου που του ειχε δοθει για προσωπικο οφελος ειχε εξαναγκασει τις Τεσσερις Απολυτες αφου δεν μπορουσαν να του στερησουν τη ζωη να τον εξορισουν σ' ενα πλανητη διχως καμμια εικονα η αναμνηση απο το παρελθον του. Απο την στιγμη ομως που ο Μετγκον θυμηθηκε τον ορκο που ειχε δωσει, να καταστρεψει δηλαδη το υπαρχον συμπαν που δεν τον ικανοποιουσε πλεον και να δημιουργησει ενα δικο του, δρομολογησε τις κινησεις του πολυ γρηγορα. Με την βοηθεια των παλιων, πιστων του υπηκοων, Ντρελια, Χαρυανα και Πικτορ δραπετευσε απο τον πλανητη φυλακη, τους εστειλε σε αναζητηση συμμαχων ενω ο ιδιος πηρε υπο την εξουσια του την D.O.A με ολο το εμψυχο δυναμικο της, τις εγκαταστασεις της καθως και τον στολο που διατηρουσε. 

               ===================================

Οι 7 Κηρες ηταν οι συμμαχοι που ηθελε ο Μετγκον να προσαρτησει μεσω των υπηκοοων του. Μια απο τις πλεον θανασιμες συμμοριες επι πληρωμη που υπηρχαν στον γαλαξια μ' επικεφαλης την αδιστακτη Γκαλορ. Αφου πεισθηκαν απο το δελεαρ του Μετγκον η Γκαλορ μαζι με την Χεφει, Ναννινγκ, Σενζεν, Μεριτα, Βερμια και Ταμελ βρεθηκαν στην D.O.A αναμενοντας τις εντολες του Μετγκον. Ουτε και οι ιδιες δεν γνωριζαν το τιμημα που θα πληρωναν γι αυτες τις εντολες.

Στην προσπαθεια τους ν' αποκτησουν τον Κρυσταλλο της Αποκαλυψης, ενα αντικειμενο ακρως απαραιτητο για τον Μετγκον, η Χεφει με την Βερμια εχασαν την ζωη τους μαχομενες απεναντι σε θηριωδη πετρινα αγαλματα. Το χειροτερο ηταν πως αποδειχθηκε πως ο Μετγκον μπορουσε να εχει παρει στα χερια του αναιμακτα τον Κρυσταλλο αλλα εστειλε εσκεμμενα τις Κηρες σ' εκεινη την αποστολη για να διαπιστωσει αν οι δυνατοτητες τους ηταν πραγματικες και οχι μυθος. 

Το γεγονος αυτο εξοργισε την Γκαλορ μα ηταν ανισχυρη απεναντι στον Μετγκον. Το μονο που μπορουσε να κανει ηταν παρει τις εναπομεινασες Κηρες και να φυγει μακρια.

                  ====================================

Η μονη που δεν γνωριζε τι ειχε συμβει ηταν η Μεριτα. Μαθαινοντας απο δυο μελη της ομαδας του Κρουξ, τον Μινκαρ και τον Φορνακ που ειχαν μεινει στην D.O.A καθ' υποδειξη του Λειτον και του Ρεντεν οτι ο Κρουξ προσπαθουσε να εξοντωσει την ομαδα του Ελλερυ παγωσε. Ο παλιος της εραστης Ελλερυ ειχε εμφανιστει στο προσκηνιο μετα απο τοσο καιρο. Εφυγε απο την D.O.A πριν την αποστολη για τον κρυσταλλο για τον διαστημικο σταθμο Γκαβαρντα πιστευοντας πως εκει θα μαθαινε κατι για τα ιχνη του Ελλερυ. Τον ιδιο δεν τον βρηκε ποτε, ομως ενας κοινος φιλος, ο Γκριντλοκ που ειχε ακουσει για τον φονο του Μερανγκ και του Νεκαρ της υποδειξε που να παει.

Οταν εφτασε ομως εκει βρηκε μονο τον ετοιμοθανατο Ντρισμπειν απο την ομαδα του Κρουξ που ειχε ηδη ανακρινει μια αγνωστη με το ονομα Ραντα. Δεν θα μπορουσε ποτε να ξερει πως η κοπελα ειχε φθασει εκει μετα απο προτροπη του Γκραφ και του Κουλσακ οταν την πηραν μαζι τους μετα τον θανατο του πατερα της στην διαρκεια της μαχης που ειχαν δωσει με τον πρωτο διαφυγοντα ορκο, τον Τραγκνα.  Η Μεριτα εξακολουθουσε ν' αγνοει το τι συνεβαινε στον Ελλερυ.  

                     ===============================

Ο Ελλερυ Βαν Ντερ Εις ειχε επωμιστει το δυσκολοτερο κομματι. Εχοντας απομεινει μετα το φευγιο του υπολοιπου πληρωματος του Γιζγκαρνοφ μονος με τον Ορκοφυλακα συντομα διαπιστωσε πως επρεπε να χειριστει καταστασεις περαν των δυναμεων του. Σαν κυβερνητης του σκαφους που δημιουργησε το προβλημα ενημερωθηκε απο τον Ορκοφυλακα αλλα και τις Τεσσερις Απολυτες πως ηταν πλεον δικη του υποχρεωση να εμπλακει ενεργα στην προσπαθεια που θα γινοταν για την εξοντωση του Μετγκον. Και για να γινει ακομα δυσκολοτερο το εργο του ο Ορκοφυλακας του αποκαλυψε κατι που αγνοουσε. Ο Μετγκον ηταν πατερας του αλλα ειχε σωθει απο το παρανοικο μενος του χαρη στις Τεσσερις Απολυτες που φροντισαν εγκαιρα να τον απομακρυνουν απο τον παραφρονα πατερα του. Συγκλονισμενος απο την αποκαλυψη αφεθηκε παντελως στα χερια του Ορκοφυλακα που ειχε ηδη εκπονησει τα επομενα βηματα τους.

Οι ελπιδες τους ν' αντιμετωπισουν νικηφορα τον Μετγκον μονοι τους ηταν μηδαμινες, θα χρειαζονταν συμμαχους σ' αυτην την προσπαθεια κι εδω ακριβως αναλαμβανε ο Ελλερυ.

                  =================================

Με την καθοδηγηση και τις συμβουλες του Ορκοφυλακα ξεκινησε την στρατολογηση συμμαχων, πρωτα με τον Αζεμουρ, ενος ικανοτατου πολεμιστη και συνεχισε με την Ρισανι την Διαστικτη, ενα πλασμα που ολο της το κορμι ηταν σπαρμενο με ζωντανα στιγματα πανω στα οποια ειχε τον απολυτο ελεγχο καθιστωντας την ενα απο τα πιο επικινδυνα πλασματα στο συμπαν.

Ο τριτος που αποδεχθηκε την προταση τους για τον αγωνα εναντια στον Μετγκον ηταν ο Ουρσιντ ο Ανεμελος που συνοδευοταν παντα απο τον Τουαιτιν δρακο του Αρα, ενας τυχοδιωκτης που ολη του η ζωη περιστρεφοταν γυρω απο αγωνες και στοιχηματα. Εχοντας ολοκληρωσει σχεδον την μιση στρατολογηση που ειχε σχεδιασει ο Ορκοφυλακας, ο Ελλερυ ηταν ετοιμος να ξεκινησει την αναζητηση του επομενου συμμαχου τους, του Νουσακ του Ανηλεη, οταν καποια αγνωστη ασθενεια που κολλησε οχι μονο δεν του επετρεψε να συνεχισει την αποστολη του αλλα η ιδια του η ζωη να εξαρταται αποκλειστικα απο το σκηπτρο του Ορκοφυλακα. Μετα τα νεα δεδομενα ηταν ξεκαθαρο πως η ομαδα αντιστασης στον Μετγκον επρεπε ν' αλλαξει σχεδια. 

                     ================================

Αυτα ηταν οσα ειχαν διαδραματιστει σχετικα με την απειλη του Μετγκον, αυτα κι ενα πληθος αλλων λεπτομερειων που ολα ειχαν ταξινομηθει και καταχωρηθει στην Αεναη Βιβλιοθηκη.

Για τον ιδιο ηταν ευκολο να υποψιαστει τις επομενες κινησεις των δυο στρατοπεδων και ηταν σχεδον σιγουρο πως αυτα που υποψιαζοταν θα συνεβαιναν κιολας. Παντα ομως καθε ενεργεια, καθε βημα εφερνε και νεα δεδομενα που κι αυτα θα καταχωρουνταν και θα του εδιναν την δυνατοτητα να γνωριζει με σιγουρια την περαιτερω εξελιξη αυτης της πρωτογνωρης καταστασης.

Η απειλη του Μετγκον ηταν υπαρκτη και αν στο τελος υπερτερουσε των αντιπαλων του τα παντα θ' αλλαζαν. Κανεις, ουτε ο ιδιος, δεν γνωριζε τι θα συμπεριελαμβανε αυτο το νεο συμπαν οπως το οραματιζοταν αυτος ο παραφρονας. Ακομα χειροτερα κανεις δεν μπορουσε να ξερει τι θα ηταν αυτα που δεν θα υπηρχαν σ' αυτο το νεο συμπαν. Η Αεναη Βιβλιοθηκη, οι Τεσσερις Απολυτες, ο ιδιος μπορει συντομα να επαυαν να υπαρχουν ακομα και σαν μια μελαγχολικη αναμνηση αν τιποτα απο το υπαρχον συμπαν δεν υπηρχε στα σχεδια του Μετγκον.

                       ==============================

Αυτο ουδολως τον ανησυχουσε η τον προβληματιζε. Η φυση της οντοτητας του δεν ηταν πλασμενη για κατι τετοιο. Αυτος ηταν επιφορτισμενος μ' ενα και μονο πραγμα, δεν μπορουσε ακομα και να ηθελε να εμπλακει ενεργα σ' αυτην την διαμαχη. Τα παντα ηταν πολυ απλα. Η θα συνεχιζε απροσκοπτα το εργο για το οποιο υπηρχε η θα επαυε να υπαρχει. Καμμια απο τις δυο πιθανοτητες δεν βαραινε περισσοτερο απο την αλλη. Δεν ειχε αρμοδιοτητα να επηρεασει τις εξελιξεις κανενος γεγονοτος η συμβαντος, μπορουσε μονο να τις καταγραφει.

Το μονο που εμενε ν' αποκαλυφθει πια ηταν ο λογος για τον οποιο ανεμενε τον αγνωστο επισκεπτη. Ισως δεν ειχε καμμια σχεση με τον Μετγκον, ισως ειχε. Οπως και να ειχε το ζητημα αυτος ηταν ετοιμος να τον υποδεχτει και να τον συνδραμει μεσα στα πλαισια των αρμοδιοτητων του. Κοιταξε για μια στιγμη το απεραντο κενο στο βαθος λες και θα μπορουσε να διακρινει απο κει τον επισκεπτη και μετα στραφηκε και παλι προς το αντικειμενο της ενασχολησης του.

Ο Αρχειοθετης ηταν ετοιμος οποτε και να εμφανιζοταν ο μυστηριωδης επισκεπτης.

 

                                 Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 47

                                                                             

Ηξερε πως συντομα θα δεχοταν επισκεψεις μα το γεγονος δεν του προκαλουσε καμια αντιδραση. Κατω απο αλλες φυσιολογικες συνθηκες αυτο θα επρεπε τουλαχιστον να του εγειρει εστω μια υποτυπωδη απορια μα ουτε η επισκεψη ηταν φυσιολογικη ουτε εκεινος. Η αληθεια ηταν πως αλλες δυο φορες μονο ειχε δεχτει επισκεψεις που ουσιαστικα παραβιαζαν το πρωτοκολλο, αυτη θα ηταν η τριτη, μα δεν εβλεπε απολυτως καμια διαφοροποιηση.Ο λογος για τον οποιο υπηρχε σ' εκεινο το παντελως αγνωστο και απροσιτο μερος του συμπαντος ηταν πολυ συγκεκριμενος και σαφης και σε καμια περιπτωση δεν συμπεριελαμβανε αποριες, ποσο μαλλον αμφισβητησεις. Αυτο που επρεπε να γινει θα γινοταν διχως παρεκκλισεις εκ μερους του. Λογοδοτουσε μονο σ' αυτους που επρεπε κι αν αυτοι επιθυμουσαν ν' ανατρεψουν τις δικες τους αρχες δεν ηταν δικη του αρμοδιοτητα να ψεξει, να στηλιτευσει η ακομα και ν' αρνηθει. Οι δικες του σταθερες ηταν απολυτα ξεκαθαρες και μεσα σ' αυτο το πλαισιο θα επρεπε ο επισκεπτης του να κινηθει αν ηθελε να μαθει αυτα για τα οποια θα λαμβανε μερος αυτη η παρατυπη επισκεψη.

                          ==========================

Ηταν ενα απο τα οντα της Αρχικης Δημιουργιας, οπως οι Τεσσερις Απολυτες, ο Κοσμοτηρητης, ο Επιβλεπων Εποπτης και καποιοι αλλοι και ο ρολος που του ειχε ανατεθει ηταν ενας και πολυ συγκεκριμενος. Μοναδικος και απολυτος διαχειριστης της Αεναης Βιβλιοθηκης κατεγραφε οτι σημαντικο συνεβαινε μεσα σ' εκεινον τον σκοτεινο κι αχανεστατο χωρο που οι κατοικοι του ονομαζαν συμπαν η οπως αλλιως το αντιλαμβανονταν σε σχεση με τις γνωσεις τους.

Για μια απλη, πεπερασμενης δυνατοτητας νοησης αυτο θα φανταζε απλα αδυνατον μα ετσι κι αλλιως ο λογος της υπαρξης του κι αυτη ακομα η υπαρξη δεν αφορουσε παρα μονο δεδομενες οντοτητες που ο ρολος τους μεσα στο συμπαν ηταν συνυφασμενος με το ιδιο.

Ο ιδιος, καθως και η Αεναη Βιβλιοθηκη για την οποια ηταν αποκλειστικα υπευθυνος, δεν ηταν ορατοι σε κανεναν παρα μονο σ' εκεινους που συμπορευονταν μαζι του απο την αρχη της Δημιουργιας. Ακομα και ο επισκεπτης που περιμενε δεν ειχε την ικανοτητα να γνωριζει το που εδρευε, το ποιος ηταν, ουτε ακομα και το πως ηταν.

                      ============================== 

Απο τα σπαργανα της αρχικης δημιουργιας αυτος ηταν ο ρολος του. Να συλλεγει ολα οσα συνεβαιναν μεσα στο συμπαν, να τα διαβαθμιζει, να τα καταγραφει, να τα ταξινομει και μετα να τα καταχωρει αναλογα με την διαβαθμιση της σοβαροτητας τους. Εδω ακριβως ηταν και η μοναδικη στιγμη που ο υποκειμενικος παραγοντας επαιζε σημαντικο ρολο. 

Γεγονοτα και συμβαντα υπηρχαν ατελειωτα συνεχως σε ολο το φασμα της κοσμικης ροης. Δεν ειχαν ολα την ιδια σημασια, την ιδια βαρυτητα η την ιδια σοβαροτητα που απαιτειτο για να τα επιλεξει ως απαραιτητα προς καταχωρηση. Ο βασικος και ουσιαστικα σταθερος γνωμονας για την καταληκτικη επιλογη καταχωρησης η μη στην Αεναη Βιβλιοθηκη ηταν ενας, σχετικα απλος μα περαν του δεοντως απαραιτητος. Αν ενα συμβαν αλλοιωνε, τροποποιουσε, μετασχηματιζε η διαφοροποιουσε την σταθερα πανω στην οποια ηταν δομημενο για την ευρυθμη λειτουργια το συμπαν επρεπε να καταγραφει. Αν ηταν κατι που αφορουσε μια τοπικη, μεμονωμενη κατασταση και ουδεμια επηρεια ειχε σ' ενα μεγαλυτερο πλαισιο δεν ειχε θεση στην Αεναη Βιβλιοθηκη.

                ====================================

Ενας ψυχορραγων, ετοιμοθανατος ηλιος που αποτελουσε πηγη ζωης για καποιον γαλαξια που στον κορφο του επιβιωναν διαφοροι κοσμοι ηταν ενα γεγονος σημασιας που επρεπε να καταγραφει. Κι αυτο γιατι μπροστα στο φασμα την ολοκληρωτικης αφανισης ελλειψει ηλιου ενδεχομενως καποιοι απ' αυτους τους κοσμους να προσπαθουσαν με τα μεσα που διεθεταν να μετοικησουν σε καποιον αλλο γαλαξια, σε καποιον αλλο πλανητη που θα τους παρειχε ιδανικες συνθηκες διαβιωσης. Αυτοματα το γεγονος αυτο θα διαφοροποιουσε τα σταθερα δεδομενα του γαλαξια εκεινου, σε περιπτωση δε που για να πραγματοποιηθει κατι τετοιο υπηρχε ενδεχομενο οι κατοικοι του θνησκοντα πλανητη να προσπαθουσαν ν' αποικισουν εναν ηδη κατειλλημενο κοσμο, η συγκρουση των δυο κοσμων απο μονη της αλλαζε την σοβαροτητα της διαβαθμισης με την οποια επρεπε να καταχωρηθει στην Βιβλιοθηκη. 

Αυτο φυσικα αφορουσε τις προφανεις και οφθαλμοφανεις περιπτωσεις μα συνηθως τα πραγματα σπανια ηταν τοσο απλα. Στην πλειοψηφια τους ολα ηταν αρκετα πιο πολυπλοκα. 

                    =================================

Μολονοτι ανηκε σ' εκεινη την μικρη καστα των αρχικων οντοτητων που εμφανιστηκαν με την γεννηση του συμπαντος διαθετοντας δυναμεις που ξεπερνουσαν ακομα και μια οργιαζουσα φαντασια ο ρολος που του ειχε ανατεθει ηταν τετοιος που ουσιαστικα ποτε δεν χρειαστηκε να κανει χρηση αυτων των δυναμεων η ακομα και να δοκιμασει τα ορια του. Η αποκλειστικη του ενασχοληση με την Αεναη Βιβλιοθηκη απο την αλλη μερια του εδινε προσβαση και αμεση γνωση σε ολα οσα ειχαν συμβει απο την απαρχη των παντων. Μια γνωση που παρεμενε δικη του και μονο, διχως την δυνατοτητα να την μοιραστει παρα μονο αν του την ζητουσαν. Κι αυτοι που ειχαν το δικαιωμα για κατι τετοιο ηταν ελαχιστοι. Ελαχιστες ηταν και οι φορες που καποιες απο τις αρχικες οντοτητες ειχαν απαιτησει προσβαση στην Αεναη Βιβλιοθηκη και δεν ηταν δικη του αρμοδιοτητα να εξετασει το γιατι η το τι ακριβως ηταν αυτο που αναζητουσαν. Τετοια ηταν η ισορροπια του συμπαντος που κανεις δεν επιτρεποταν να ξεπερασει τα ορια της συμμετριας που ειχαν τεθει.

Δεν ηταν ομως μονο οι γνωσεις που ακαταπαυστα συσωρρευονταν και γινονταν κτημα του.

                       =============================

Τιποτα πια δεν του προξενουσε εκπληξη η στοιχειωδη απορια. Οντας γνωστης του οτιδηποτε συνεβαινε ειχε φτασει πια σ' εκεινο το σημειο που γνωριζε ηδη την οποια καταληξη θα ειχε ενα γεγονος η συμβαν πριν καν αυτο συμβει και τον επιβεβαιωσει. Αν υπηρχε μια συγκρουση δυο κοσμων, ακομα και για ευτελεις η ασημαντους λογους γνωριζε εκ των προτερων την εκβαση αυτης της συγκρουσης. Ηταν σε θεση, διχως το παραμικρο περιθωριο λαθους, να γνωριζει την καταληξη του. Ηξερε πως αυτη η δυνατοτητα δεν υπηρχε απο την αρχη της υπαρξης του, ουτε ομως γνωριζε σε ποιο χρονικο σημειο την ειχε αναπτυξει με τετοια τελειοτητα. Αντικειμενικα, ηταν κατι που δεν τον ενδιεφερε. Αυτο με το οποιο ηταν επιφορτισμενος να κανει δεν ειχε κοινο τοπο η σημειο με την δεδομενη αναπτυξη αυτων των ικανοτητων. Πλεον το μονο που ειχε να κανει ηταν να περιμενει την τυπικη πιστοποιηση αυτου που ηδη γνωριζε για να μπορουσε επισημα πια να το καταγραψει, να το ταξινομησει και να το αρχειοθετησει. 

Γι αυτο υπηρχε, αυτο ακριβως ηταν που εκανε.  

                        =============================

Για ενα οποιοδηποτε ον που θα γνωριζε επακριβως τις δυνατοτητες του αναποφευκτα θα υπηρχε μια ευλογη απορια. Αφου ηξερε ουσιαστικα την εκβαση του καθε συμβαντος γιατι δεν επενεβαινε στο προσεχες μελλον ? Μια γνωστοποιηση, μια συμβουλη, μια καθοδηγηση θα ηταν ικανες για ν' αποφευχθουν, στο παρελθον αλλα και στο μελλον, δυσοιωνες καταληξεις αναριθμητων κοσμων και εφιαλτικα η ζοφερα γεγονοτα με ανηκουστες συνεπειες δεν θα ειχαν λαβει χωρα ποτε.

Με τις γνωσεις που διεθετε θα μπορουσε να επηρεασει κατα το δοκουν, τμηματικα εστω, την ιδια την πορεια του γνωστου συμπαντος κρατωντας μονο τις καλες πτυχες καθε περιπτωσης και μηδενιζοντας ουσιαστικα εν τη γεννεση τους καθε αρνητικη εξελιξη κι εκβαση.

Η αληθεια ηταν πως ειχε αυτην τη δυνατοτητα, ομως δεν ειχε αυτην την αρμοδιοτητα. Εκ φυσεως τα καθηκοντα του περιελαμβαναν μονο οτι ειχε να κανει με την Αεναη Βιβλιοθηκη. Αν υπηρχε καποιος επιφορτισμενος με το βαρος της προειδοποιησης η της ενημερωσης δεν ηταν αυτος. Η ευλογη αυτη απορια δεν ειχε καν υποσταση για τον ιδιο.

                          ===========================

Το πρωτο λαθος που θα μπορουσε να κανει μιας κατωτερης νοημοσυνης ον θα ηταν να τον κρινει μεσα απο τα δικα του, ατελη και περιορισμενα, κριτηρια. Το δευτερο, κατι το συνηθισμενο σε τετοιας μορφη ζωης, θα ηταν να τον κατακρινει η να τον στηλιτευσει για την απαθεια που επιδεικνυε. Και το τριτο και μεγαλυτερο θα ηταν να τον καταδικασει καθιστωντας τον υπευθυνο για τ' αναριθμητα δεινα που κατα καιρους ξεσπουσαν στους κολπους του συμπαντος.

Ομως ο ιδιος δεν ειχε καμμια επαφη με πλασματα αυτης ακριβως της περιορισμενης διανοησης. Συνεχιζε απροσκοπτα να επιτελει το εργο για το οποιο ειχε δημιουργηθει εχοντας να δωσει λογο μονο σ' εκεινους που θεσμικα ειχαν το δικαιωμα να του τον ζητησουν. Η καταστροφη που προκαλουσε μια εκρηξη σουπερνοβα, τ' αποτελεσμα μια ηλιακης καταιγιδας, ακομα κι αυτη η ολοκληρωτικη εξαφανιση ενος γαλαξια η η απωλεια ενος κοσμου ολακερου δεν ηταν γι αυτον παρα μια απλη καταγραφη και μετα μια τυπικη αρχειοθετηση. Οσο δυσνοητο και να φανταζε σ' ενα ατελες ον, τοσο απολυτα ξεκαθαρο κι απλο ηταν για τον ιδιο.  

                 =================================

Κατω απο αλλες συνθηκες η επικειμενη επισκεψη που περιμενε δεν θα συνεβαινε ποτε. 

Η οντοτητα που θα προσετρεχε στις γνωσεις και την βοηθεια του δεν ειχε δικαιωμα προσβασης στην Αεναη Βιβλιοθηκη και θα ηταν ατοπο να την πραγματοποιησει αυτοβουλως. 

Ομως, σε μια απο τις σπανιες φορες που συνεβαινε κατι τετοιο, εδω ειχαν παρακαμφθει τα πρωτοκολλα. Οι εντολες που ειχε λαβει ηταν σαφεις. Αυτος ηταν και ο λογος, δηλαδη πως τιποτα δεν ειχε δρομολογηθει φυσιολογικα, να μην εχει σαφη εικονα για το ποιος θα τον επισκεπτοταν η τι ηταν αυτο που αναζητουσε. Δεν παραγνωριζε πως σ' εκεινο το χρονικο σημειο ολες οι θεικες οντοτητες ηταν αναστατωμενες με την παρουσια του Μετγκον και τις απειλες του για την υπαρξη του ιδιου συμπαντος. Και ο ιδιος κινδυνευε να παψει να υφισταται απο την μια στιγμη στην αλλη αν τελικα αυτες οι απειλες πραγματοποιουνταν μα αυτο δεν ηταν κατι που θα τον απετρεπε απ' το να συνεχισει να κανει οτι εκανε. Ομως μεχρι την στιγμη που θ' αποκαλυπτοταν η φυση της επισκεψης ολα τα ενδεχομενα ηταν ανοιχτα.

                        =============================

Εριξε μια ματια τριγυρω και το ισχνο φως μακρινων αστεριων αντικατοπτρισε την μοναξια του. Για εναν τετοιο απεραντο και απειρο χωρο αυτη η μοναξια θα ειχε καταβαλλει ενα οποιοδηποτε ον που δεν θα διεθετε τις δικες του δυναμεις και ικανοτητες. Ομως οι περισσοτερες απο τις αρχικες οντοτητες ηταν ετσι, οπως ακριβως κι αυτος. Λογικα ακομα και η οντοτητα που περιμενε να τον επισκεφθει θα επρεπε να βρισκοταν στον ιδιο παρανομαστη με τον ιδιο. Στις δικες τους περιπτωσεις η μοναδικοτητα απαιτουσε την μοναξια κι αυτο ουδολως τον απασχολουσε. Μετα απο παρα πολυ καιρο θα του δινοταν η ευκαρια να συνομιλησει με καποιον, κατι που σπανιως συνεβαινε. Ουτε ο ιδιος θυμοταν ποτε ηταν η τελευταια φορα που καποιος ειχε προσφυγει στην βοηθεια του. Δεν ειχε να προετοιμαστει για κατι το ιδιαιτερο, ηταν αυτος που ηταν κι εκανε αυτο που επρεπε να κανει, αυτο δεν αλλαζε για κανεναν και τιποτα. Μπορει οι εντολεις του να ειχαν κινηθει παρατυπα για λογους που οι ιδιοι ηξεραν, αυτο ομως δεν ισχυε για τον ιδιο.

Ο επισκεπτης του θα επρεπε να κινηθει μεσα στα πλαισια που καθοριζε ο ιδιος.

   

 

 

                              THODORIS KOUTSOGIANNIS

                                    ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ ΑΠΟΚΛΙΣΗ

Ηταν πολυ σημαντικο εκεινο το πρωινο μα τιποτα στις κινησεις η στην εμφανιση του δεν προδιδε κατι τετοιο. Ειχε τελειωσει το πρωινο του στις 8:12, ειχε ξυριστει, ειχε ντυθει κι ηταν ετοιμος για το γραφειο. Ειχε να περπατησει 113 βηματα, κατι λιγοτερο απο 2 λεπτα μεχρι τον σταθμο του τραινου που εφευγε στις 8:25. Μολις κατεβαινε απο το τραινο στις 8:51 ειχε 178 βηματα να βαδισει, σχεδον τρια λεπτα για να φτασει στην δουλεια του. Δυο λεπτα υπομονη για να παρει το κεντρικο ασανσερ, δυο λεπτα για να διασχισει τον μεγαλο, λευκο διαδρομο, εναμιση λεπτο ακριβως για να μπει στο γραφειο του, ν' αναψει φωτα καθως και τον υπολογιστη του και να τοποθετησει την καρτα εναρξης εργασιας στην ειδικη εσοχη. Το μηχανημα χρειαζοταν ακριβως 20'' για να πιστοποιησει πως ηταν οντως αυτος και να του δωσει τον δωδεκαψηφιο κωδικο που χρειαζοταν για την εναρξη. Οπως και για εκατονταδες αλλους που εργαζονταν σ' εκεινον τον ουρανοξυστη ετσι και για τον Ντανι Μπορντομ αλλη μια μερα δουλειας μολις ξεκινουσε, μερα γεματη ως συνηθως μεχρι τις 5 που σχολουσε. Εκεινη η ημερα ομως ηταν διαφορετικη.

               ==================================

Ολα συνεβησαν αναμεσα στο 67ο και 68ο βημα. Συνηθως βαδιζε μηχανικα, χωρις να κοιταει αριστερα και δεξια κρατωντας εναν σταθερο ρυθμο με το κεφαλι ελαφρα σκυμμενο προς τα κατω. Το κλασμα του δευτερολεπτου που χρειαστηκε το ματι του να εντοπισει εκεινη την στιγμιαια κινηση ηταν αρκετη. Εστρεψε το βλεμμα του προς τα κει και κοκκαλωσε.

Το θεαμα του εκοψε την ανασα. Ενα αγνωστο σ' εκεινον πλασμα πετουσε σε μια αποσταση δεκα βηματων απ' αυτον. Ηταν τοσο υπεροχο που αιχμαλωτισε την ματια του αμεσα. Ο χρωματισμος του ηταν τοσο τελειος λες κι ενα μερος του ουρανιου τοξου, κατι που ειχε να δει πολλα χρονια, ειχε κατσει πανω στα φτερα εκεινου του σχεδον διαφανου κι αιθεριου πλασματος. 

Για μια στιγμη προσεξε πως επαψε να πεταει, αφεθηκε στο ελαφρυ αερακι που το κουβαλησε απαλα στην αγκαλια του σαν να το νανουριζε. Ο Ντανι ειχε παψει να σκεφτεται. Παραδομενος στο μοναδικο θεαμα που του προσφερε εκεινη η ιπταμενη, θεσπεσια υπαρξη την ακολουθησε μεχρι που χαθηκε απ' την θεα του. Επεστρεψε αποτομα κι αγχωτικα στην πραγματικοτητα.

                 =================================

-'Εχετε καταλαβει για ποιον λογο γινεται αυτη η κουβεντα κ. Μπορντομ' ? ειπε με μεταλλικη, παγωμενη φωνη ο κομψοντυμενος νεαρος που καθοταν στην αλλη μερια του τραπεζιου.

Ο Ντανι τον κοιταξε μ' ενα βλεμμα γεματο απορια.

-'Νομιζω πως ναι, μολονοτι μου διαφευγει ακομα η σημασια της' απαντησε γαληνια.

-'Ω, μα ειναι πολυ σημαντικη, πιστεψτε με' αποκριθηκε ο νεαρος ενω ταυτοχρονα σηκωνοταν απο το τραπεζι 'ισως εγω δεν ημουνα απολυτα ξεκαθαρος πανω σ' αυτο' προσθεσε 'επιτρεψτε μου λοιπον να γινω περισσοτερο σαφης' ολοκληρωσε την φραση του κοιτωντας τον Ντανι στα ματια.

-'Η εργασια σας στην εταιρεια Faceless αρχιζει καθε πρωι στις 9, σωστα' ? ξεκινησε ο συνομιλητης του Ντανι ενω παραλληλα ανακατευε καποια χαρτια που υπηρχαν στο τραπεζι.

-'Μεχρι στιγμης σωστα' απαντησε ο Ντανι διχως καμια προθεση ειρωνιας στη φωνη.

-'Σημερα ομως προσηλθατε στην εργασια σας με μια καθυστερηση 5 λεπτων κ. Μπορντομ' ειπε ο νεαρος με μια αχνη υποψια θριαμβολογιας να κρυβεται στην μεταλλικη, παγωμενη χροια του.

                  ==================================

Ο Ντανι απλα κουνησε καταφατικα το κεφαλι διχως να μιλησει.

-'Περιπτωσεις καθυστερημενης προσελευσης στην εργασια αναλαμβανει συνηθως το αρμοδιο κυβερνητικο κλιμακιο που εξεταζει καθε περιπτωση ξεχωριστα κι επιβαλλει κυρωσεις αναλογα με τον χρονο αργοποριας και τον λογο. Ο λογος για τον οποιον η δικη σας περιπτωση κ. Μπορντομ εξεταζεται απο το δικο μας τμημα ειναι γιατι η δικη σας σημερινη αργοπορια ηταν η απαρχη ενος απροσδοκητου ντομινου που επηρεασε πολλους περισσοτερους απ' οτι φανταζεστε'.

Σταματησε περιμενοντας να δει τις αντιδρασεις της αλλης μεριας του τραπεζιου.

-'Και ποιο τμημα ειστε εσεις ακριβως' ? ρωτησε με την ιδια ηρεμια ο Ντανι.

-'Αυτο δυστυχως ειναι απορρητο' εκανε ο νεαρος 'αλλα πιστεψτε με, ειναι κι αυτο που σας αφορα λιγοτερο απ' ολα τ' αλλα. Απο μια εξονυχιστικη ματια στο φακελο σας διαπιστωσαμε πως αυτη ειναι η πρωτη φορα που εδω και 11 χρονια καθυστερειτε στην εργασια σας. Καταλαβαινετε λοιπον πως εχουν μαζευτει πολλες ερωτησεις που χρηζουν απαντησεων' συνεχισε.

             ================================

Ο Ντανι παρεμεινε σιωπηλος μα το βλεμμα του υποδηλωνε πως ολη αυτη η κουβεντα τον ειχε κουρασει δεδομενου πως δεν εβλεπε απολυτως καμια σκοπιμοτητα. Ο νεαρος συνεχισε.

-'Τα γεγονοτα που εχουμε ειναι τα εξης. Η πενταλεπτη καθυστερηση σας εγινε αφορμη ν' απολυθει η δις Βειν, η ιδιαιτερα γραμματεας σας. Ο λογος ? Επι 5 ολοκληρα λεπτα δεν ειχε αντικειμενο εργασιας αφου εσεις δεν ησασταν εδω να της αναθεσετε καποια. Δυστυχως για την ιδια δεν γνωριζε που ειχατε τοποθετησει το τελικο κειμενο για την συμφωνια εξαγορας απο την Faceless της Chou Fat Wong, του κινεζικου κολοσσου, μια εξαγορα που η εταιρεια σας πασχιζε να πετυχει σχεδον δυο χρονια και ειχε αναθεσει σ' εσας το κειμενο των διαπραγματευσεων. Ως εκ τουτου, η δις Βειν απελυθη ενω - σημειωστε το αυτο παρακαλω - η Faceless δεν καταφερε να κλεισει την συμφωνια με την κινεζικη εταιρεια στο προβλεπομενο χρονικο οριο αφου ο εισηγητης και μοναδικος γνωστης ηταν απων. Να συνεχισω κ. Μπορντομ' ? ρωτησε ο νεαρος.

Ο Ντανι εκανε ενα νοημα με το χερι που ο συνομιλητης του μετεφρασε σαν 'ναι'.

                   =============================

-'Η επικειμενη εξαγορα εθεωρειτο κατι βεβαιο και ολα τα χρηματιστηρια περιμεναν την συγκεκριμενη ανακοινωση. Οταν εγινε γνωστο οτι οι Κινεζοι αποσυρθηκαν μπορειτε να μαντεψετε τι ακριβως συνεβη στα περισσοτερα χρηματιστηρια κ. Μπορντομ ? Νομιζω πως καταλαβαινετε, δεν υπαρχει λογος να επεκταθω πανω σ' αυτο. Με δυο λογια, η πενταλεπτη καθυστερηση σας κοστιζε μερικα τρισεκατομμυρια παγκοσμιως σε εισηγμενες στο χρηματιστηριο εταιρειων, εκατομμυρια δουλειες απο αντιστοιχες που κηρυξαν πτωχευση εν αναμονη της ανακοινωσης που δε εγινε ποτε και η ασταθεια στον παγκοσμιο χρηματοπιστωτικο κλαδο εχει υπολογιστει πως θα κρατησει τουλαχιστον εξι μηνες ακομα με απροβλεπτες συνεπειες. Φανταζομαι πως τωρα αντιλαμβανεστε για ποιο λογο την υποθεση σας εχει αναλαβει το δικο μας τμημα' ειπε.

-'Αυτα τα ξαναειπαμε' εκανε καπως βαριεστημενα ο Ντανι. 'Απο μενα τι θελετε' ?

-'Μα κι αυτο το ξαναειπαμε κ. Μπορντομ' εκανε χαμογελωντας ψυχρα ο νεαρος. 'Πειτε μας τον λογο που καθυστερησατε σημερα στην εργασια σας 5 ολοκληρα λεπτα' συμπληρωσε.

                         ============================

-'Σας το ειπα τοσες φορες' εκανε ο Ντανι διαπιστωνοντας πως η συζητηση πλεον ειχε αρχισει να κανει ανουσιους και ασκοπους κυκλους διχως ουσιαστικη προοδο.

-'Αυτη η ιστορια με το ιπταμενο πλασμα στην οποια τοσο εμμενετε' ? εκανε ο νεαρος. 'Φοβαμαι κ. Μπορντομ πως δεν μας αφηνετε αλλη επιλογη απο την προφανη. Αν ειναι οντως ετσι οπως υποστηριζετε υπαρχει τροπος να πιστοποιηθει, αν ομως ψευδεστε να ξερετε πως οι συνεπειες θα ειναι πολυ πιο ασχημες για σας. Τελευταια ευκαρια να μας πειτε την αληθεια'.

-'Σας την λεω εδω και ωρα, εσεις αρνειστε να την αποδεχθειτε' εκανε ο Ντανι.

-'Πολυ καλα' εκανε απηυδισμενος ο νεαρος και βαδισε προς την πορτα. Χτυπησε δυο φορες και τρεις αντρες, ιδιας κοψιας και ενδυμασιας μ' αυτον μπηκαν μεσα και πηραν τον Ντανι υπο την συνοδεια τους. Ο νεαρος εκατσε παλι στο τραπεζι, εκανε πως χαζευε τα χαρτια που υπηρχαν τακτοποιημενα επανω του μα το μυαλο του ταξιδευε. Ηταν σιγουρος πως εκεινος ο αντρας ψευδοταν, σε λιγες ωρες αυτο θ' αποδεικνυοταν περιτρανα.

                       ==============================

-'Πες μου λιγο παλι για την διαδικασια' ειπε ο νεαρος ενω ταυτοχρονα παρατηρουσε το ναρκωμενο, ακινητο σωμα του Ντανι. 'Δεν ειναι επικινδυνο ε' ?

-'Επικινδυνο' ? εκανε ο αντρας με τα γυαλια και την ασπρη φορμα που στεκοταν διπλα του. 'Οχι, δεν υπαρχει κανενας λογος ανησυχιας. Ο καταγραφεας εγκεφαλου εχει χρησιμοποιηθει ξανα μ' επιτυχια στο παρελθον, το ιδιο ακριβως θα συμβει και τωρα' συμπληρωσε.

-'Και πως λειτουργει ακριβως' ? επεμενε ο νεαρος.

-'Ο καταγραφεας μας δινει την δυνατοτητα να επεξεργαστουμε την μνημη του σε οποιο χρονικο σημειο επιθυμουμε. Αφου εντοπισουμε το ακριβες σημειο που θελουμε να εξετασουμε αποκολλαμε τις αποτυπωσεις του υποκειμενου και τις μεταφερουμε σ' αυτο εδω το μηχανημα, τον αναλυτη. Δεν μπορουμε αμεσα να δουμε τι κουβαλαει ο καθενας στην μνημη του, ομως αποκολλωντας οποια αναμνηση ειναι τυπωμενη στον εγκεφαλο του μπορουμε να την δουμε αποσπασματικα στον αναλυτη. Δεν μπορουμε να την πειραξουμε, ουτε να την αλλοιωσουμε, μονο να την δουμε'.

                ================================

-'Μπορει καποιος να μου πει τι συνεβη εδω' ? ουρλιαξε σχεδον εξω φρενων ο νεαρος.

Υπηρξε μια αμηχανη σωπη για λιγο μεχρι να μιλησει ενας απο τους αρμοδιους.

-'Ειλικρινα δεν μπορουμε να καταλαβουμε, ειναι η πρωτη φορα που συμβαινει κατι τετοιο' εκανε με φωνη που εβριθε ασταθειας και συγκαλυμμενου πανικου. 

-'Καντε μια υποθεση τοτε' συνεχισε ο νεαρος 'απαιτω μια εξηγηση' προσθεσε.

-'Στην αρχη ολα ηταν μια χαρα' συνεχισε αυτος που ειχε βρει το θαρρος να μιλησει αρχικα. 'Εντοπισαμε το σημειο της μνημης που μας υποδειξατε και μετα δοκιμασαμε ν' αποκολλησουμε την αναμνηση απο τον εγκεφαλο του. Εκει τωρα...τι να πω...δεν καταλαβαινω...'

Ο νεαρος του εκανε νοημα να συνεχισει ενω οι φλεβες στο λαιμο του ειχαν φουσκωσει επικινδυνα.

-'Προφανως η εικονα που προσπαθησαμε ν' αποκολλησουμε ειχε γινει ενα με τον εγκεφαλο του, σαν να μην ηθελε ο τελευταιος να την αποχωριστει. Ετσι, φαινεται μαζι με την εικονα πως αποκολλησαμε και τον εγκεφαλο του μαζι με το αποτελεσμα που βλεπετε'.

                    ===============================

Ο νεαρος κοιταξε το αψυχο σωμα του Ντανι Μπορντομ και η ματια του καρφωθηκε στο αδιορατο χαμογελο που ειχε σχηματιστει στο προσωπο του νεκρου.

-'Τουλαχιστον εχουμε γνωση της εικονας η αδικα εγιναν ολα αυτα' ? ρωτησε παλι.

-'Αυτο παλι ειναι αλλο ενα περιεργο. Η στιγμιαια αποτυπωση δειχνει μια εικονα πολυχρωμη, με τα χρωματα να παλλονται σε μια ρυθμικη κινηση που δεν μας θυμιζει τιποτα απολυτως'.

-'Τι μπορει να ειναι δηλαδη' ? επεμενε ο νεαρος.

-'Θα μπορουσε να ειναι η αποτυπωση μιας πεταλουδας' ειπε δειλα ενας αλλος με φορμα.

Ο νεαρος γυρισε και τον κοιταξε λες και ειχε ακουσει το πιο εξωφρενικο πραγμα.

-'Μην εισαι ανοητος' του ειπε. 'Δεν υπαρχουν πεταλουδες εδω και 70 χρονια, εχουν εξαφανιστει απο παντου. Αλλα ακομα κι αν ηταν πεταλουδα, που το αποκλειω, ποιος ο λογος για να σταματησει και να την χαζεψει ? Οχι, κατι αλλο ειναι αλλα δεν θα το μαθουμε ποτε. Και μην ξανακουσω τετοιες βλακειες, σας ειπα, δεν υπαρχουν πεταλουδες πια, καταλαβατε' ?

                                                                   ΤΕΛΟΣ

 

      

            

                                    DIMITRIOS DIMOPOULOS 

   Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΔΕΙΑΖΕ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ ΑΡΓΑ

Πεταχτηκε εντρομος επανω και η πρωτη του ενστικτωδης κινηση ηταν να ψηλαφησει ολα τα μελη του σωματος του. Ανακουφισμενος που η ψηλαφιση απεδειχθη ικανοποιητικη εστρεψε το βλεμμα του τριγυρω προσπαθωντας να καταλαβει που βρισκοταν. Ηταν ξαπλωμενος πανω σε μια πυκνη, μαλακη και ζεστη αμμο και ισως αυτος να ηταν κι ο λογος που δεν ειχε παθει κατι σοβαρο. Σηκωθηκε ορθιος και αφησε το βλεμμα του να πλανηθει τριγυρω. Οπου και να εφτανε η ματια του το μονο που εβλεπε ηταν μια ερημη, επιπεδη επιφανεια καλυμμενη εντελως απο εκεινη την αμμο. Το χρυσαφενιο, κιτρινο χρωμα της στραφταλιζε κατω απο το αγνωστο φως ενος αορατου ηλιου η οποιας αλλης πηγης φωτος υπηρχε κι αυτος δεν μπορουσε να εντοπισει.

Τοτε ξαφνικα καταλαβε πως ηταν εντελως γυμνος. Απορησε που δεν το ειχε αντιληφθει νωριτερα, προφανως ο εγκεφαλος του δεν το ειχε θεσει σαν πρωτη προτεραιοτητα αποριας δινοντας μεγαλυτερη βαρυτητα στα υπολοιπα. Στα συν πως ηταν αρτιμελης χωρις κανενα προβλημα. Στα μειον οτι δεν ηξερε που βρισκοταν. Ανεσυρε απο την μνημη του τα τελευταια γεγονοτα.

                          =============================

Ηταν μια περιπολια ρουτινας οπως και τοσες αλλες στο δυτικο τεταρτημοριο ευθυνης του στο συμπλεγμα Κρεβεντζ. Ηταν λιγο πριν επιστρεψει στην βαση της Γαλαξιακης Διαχειρισης & Εποπτειας οταν η ακρη του ματιου του επιασε μια στιγμιαια αντανακλαση φωτος που του επεφερε μια μικρη προσκαιρη τυφλωση. Δεν υπηρχε ηλιος σ' εκεινο το σημειο και ακομα πιο περιεργα δεν υπηρχε καμια πηγη φωτος που να δικαιολογουσε εκεινη την αντανακλαση. 

Ηλεγξε τα οργανα του πιλοτηριου στο αστροσκαφος μα δεν ειχαν να του προσφερουν καμια επιπλεον εξηγηση για κεινο το στιγμιαιο γεγονος. Ηταν ετοιμος ν' αποδωσει στον εαυτο του φαντασιοπληξιες απο την κουραση οταν το γεγονος επαναληφθηκε. Κατι συνεβαινε εδω και η σχεδον νωχελικη κι αδιαφορη περιεργεια του ξυπνησε αποτομα. Ειχε αφαιρεθει στο να παρακολουθει τα οργανα του πιλοτηριου κι αυτο παραλιγο να του στοιχιζε.

Το αντικειμενο εμφανιστηκε μπροστα του απο το πουθενα και μονο η σκληρη κι επιπονη εκπαιδευση του τον εσωσε απο την βεβαιη προσκρουση.

                      ============================

Ηταν αδυνατον να καταλαβει μεγεθος, εμβαδον η οτιδηποτε αλλο απο το σημειο που ηταν. Για τα οργανα του ηταν απολυτως μονος του εκει, στο αχανες, σκοτεινο συμπαν, ομως αυτος εβλεπε ξεκαθαρα το γιγαντιαιο αντικειμενο που υπηρχε μπροστα του. Εκανε το λαθος να πλησιασει.

Η συγκρουση με κατι αορατο ηταν τοσο σφοδρη που εκσφενδονιστηκε στην αλλη μερια του αστροπλοιου, χτυπησε στο τοιχωμα και λιποθυμησε. Η επομενη φορα που ανοιξε τα ματια του τον βρηκε γυμνο, πανω σ' αυτην την περιεργη αμμο, ολομοναχο. Πουθενα δεν υπηρχε ιχνος η εστω καποιο συντριμμι απο το σκαφος του. Τωρα η περειεργεια του αναμιχθηκε μ' εναν εσωτερικο, λιλιπουτειο φοβο και το αποτελεσμα ηταν κατι ξενο προς την ιδιοσυγκρασια του. Η θερμοκρασια ηταν σε απολυτα φυσιολογικα επιπεδα, ο αερας που ανεπνεε κανονικος και δεν εμοιαζε να απειλειται απο κατι. Αυτα ηταν τα ενθαρρυντικα σημεια, ομως ηξερε πως επρεπε ν' ασχοληθει και με τα υπολοιπα, τ' ανεξηγητα. Τα ματια του ειχαν προσαρμοστει πια κι αυτο ηταν που τον βοηθησε να διακρινει σε μια αποσταση ενα μικρο, μαυρο σημαδι.

                     =================================

Ηταν το μονο που εσπαγε την ατελειωτη εκεινη μονοτονια του κιτρινου που δεσποζε παντου. Δεν μπορουσε να υπολογισει ποσο χρονο του πηρε, ομως ειχε την αισθηση πως εφτασε στη μαυρη κουκιδα σχετικα γρηγορα. Αλλο τοσο γρηγορα οπισθοχωρησε. Δεν ειχε δει ποτε ξανα κατι τετοιο και εξαφνα ο λιλιπουτειος φοβος μεγαλωσε αποτομα. Κοιταξε απο μια αποσταση ασφαλειας.

Το μαυρο αυτο σημαδι εμοιαζε με μια χοανη μεσα στην οποια επεφτε ασταματητα, σε σταθερες ποσοτητες η παραδοξη εκεινη αμμος. Ηταν αδυνατον να καταλαβει που πηγαινε, ομως την εβλεπε να χανεται μεσα σ' εκεινη την χοανη που υπολογισε πως ειχε διαμετρο κατι λιγοτερο απο δυο μετρα. Αδειαζε η αμμος ? Που ? Γιατι ? Απο ποιον ? Που ηταν ? Τι συνεβαινε ?

Οι αποριες του εκαναν ουρα μεσα στο κεφαλι του πασχιζοντας η καθε μια να παρει καλυτερη θεση προτεραιοτητας κι ελλειψει απαντησεων μαζευονταν ολο και πιο πολλες. Απομακρυνθηκε απο την χοανη, αρχικα περπατωντας και μετα τρεχοντας ψαχνονας μια διεξοδο απο εκει.

Το χτυπημα στο κεφαλι ηταν τοσο δυνατο κι απροσμενο που επεσε σχεδον λιποθυμος στην αμμο.

                         ===========================

Χρησιμοποιησε τα χερια του για να καταλαβει που χτυπησε. Δεν μπορουσε να δει αλλα η ιχνηλατηση του αποκαλυψε πως επροκειτο για μια λεια, στιλπνη επιφανεια που καλλιστα θα μπορουσε να ειναι γυαλι, τζαμι η κατι παραπλησιο. Αυτο που του προξενησε εντυπωση ηταν οι κολλημενοι κοκκοι της αμμου πανω στο αορατο εκεινο υλικο. Εμοιαζαν να αιωρουνται ετσι απλα στο κενο κι αυτο που προσθεσε ακομα μια απορια. Με οδηγο τα χερια του αρχισε να βαδιζει εμπρος απο το αγνωστο εμποδιο ψαχνοντας ν' ανακαλυψει ενα ανοιγμα. Περασαν ωρες μεχρι να το παρει αποφαση. Ανοιγμα δεν υπηρχε, οι κοκκοι εξακολουθουσαν να υπαρχουν αιωρουμενοι σε μια ευθεια γραμμη μα τωρα μια διαφορετικη αισθηση τον ανησυχησε ακομα περισσοτερο.

Ειχε την εντυπωση πως περπατουσε κυκλικα. Σαν το αορατο εμποδιο που χτυπησε το κεφαλι του να ειχε κυκλικο σχημα πραγμα που σημαινε πως ηταν εγκλωβισμενος καπου χωρις τροπο διαφυγης με μονο αλλο γεγονος την αμμο που εξακολουθουσε να χανεται μεσα σ' εκεινη τη χοανη.

Εκατσε λιγο κατω προσπαθωντας να βαλει σε μια σειρα τις σκεψεις του.

                   ================================

Γρηγορα διαπιστωσε πως δεν ειχε νοημα. Αυτο που ειχε νοημα ηταν αυτο που διαπιστωσε εντελως τυχαια. Πρωτον, η ευθεια των κοκκων της αμμου εμοιαζε να εχει κατεβει αρκετα προς το εδαφος αλλα και η ποσοτητα της αμμου λιγοστευε οσο περνουσε η ωρα. Οταν πρωτοξυπνησε το υψος της ηταν σχεδον στην αρχη του μηρου του, τωρα ηταν στο γονατο και συνεχιζε να κατεβαινει. Που ειχε μπλεξει ? Και πως θα ξεμπλεκε απο κει ? Η επομενη παρατηρηση του τον εκανε πραγματικα να τρομαξει, αυτο εμοιαζε να ειναι το σημαντικοτερο προβλημα του.

Τοσην ωρα τα ποδια του πατουσαν πανω στην αμμο διχως κανενα προβλημα. Με την σταδιακη απορροφηση της αμμου απο την χοανη καποια στιγμη πατησε στο οποιο εδαφος υπηρχε κατω απο την αμμο. Ο πονος ηταν τοσο αβασταχτος που ουρλιαξε ενω δακρυα γεμισαν τα ματια του.

Τι ηταν αυτο που καλυπτε η αμμος ? Γιατι του προξενησε τοσο πονο ? Εκανε μια δευτερη δοκιμη.

Οχι, ηταν αδυνατον ν' αντεξει τον πονο, μονο πατωντας πανω στην αμμο δεν αντιμετωπιζε προβλημα. Η μονη λυση που εβλεπε ηταν να ξαπλωσει και παλι πανω στην αμμο κι αυτο εκανε.

                        =============================

Η κουραση, η ταλαιπωρια, ολα οσα συνεβαιναν τον κατεβαλλαν και δεν πηρε χαμπαρι ποτε αποκοιμηθηκε. Ξυπνησε αποτομα απο εκεινον τον φρικτο πονο. Κοιταξε γυρω του και ενας πανικος που καραδοκουσε υπομονετικα τον τυλιξε στα κιτρινισμενα, γαμψα νυχια του.

Προσπαθωντας να μην αφησει την αμμο να τον παρασυρει σ' εκεινη την σκοτεινη χοανη ειχε ακουμπησει και παλι το ποδι του στο γυμνο εδαφος που του προξενουσε τον πονο. Καταλαβε πως αν χανοταν ολη η αμμος κι αυτος ηταν ακομα εκει θα πεθαινε απο αγνωστους, ατελειωτους πονους. Ειχε μονο μια επιλογη ν' ακολουθησει κι ας μην ηξερε τι θα συνεβαινε.

Αφεθηκε ξαπλωμενος στην χρυσαφενια αμμο να τον παρασυρει ομοκεντρα καθως η μικρη ποσοτητα που ειχε απομενει οδευε σταθερα στην μαυρη χοανη. Πηρε μια βαθια ανασα την ωρα που επεφτε στην χοανη κι εσφιξε τα δοντια. Η πτωση κρατησε λιγα λεπτα κι εξαφνα βρεθηκε στο ιδιο ακριβως αρχικο τοπιο που πρωτοξυπνησε. Η ιδια επιφανεια, η ιδια κιτρινη αμμος. Ακριβως απο πανω του εστεκε η χοανη απο την οποια ειχε πεσει. Τι εφιαλτης ηταν αυτος ? 

                          ============================

Πεινουσε, διψουσε, δυσκολευοταν πια να σκεφτει καθαρα, ενοιωθε τις δυναμεις του να τον εγκαταλειπουν. Αντεχε ακομα χαρη στην εκπαιδευση του μα σιγουρα οχι για πολυ. Καποιες σπιθες λογικης βρηκαν διαδρομο κι εφτασαν μεχρι το ταλαιπωρημενο μυαλο του. Οτι και να ηταν αυτο που ειχε βρεθει προφανως κατακρατουσε μονο οργανικη υλη. Γι αυτο το λογο και το σκαφος του δεν ειχε περασει το αορατο εμποδιο που στολιζαν οι κοκκοι της αμμου. Γι αυτο δεν ειχε ρουχα, τιποτα μη οργανικο δεν μπορουσε να περασει εκεινο το αδιορατο εμποδιο. Το χειροτερο ηταν πως εμοιαζε να εχει ζωη απο μονο του. Αυτο πρεπει να εξαναγκαζε την αμμο να πεφτει απο την χοανη για λογους αγνωστους σ' αυτον, αυτο τον κρατουσε φυλακισμενο εκει παλι γι' αγνωστους λογους. Το γιατι τα τοιχωματα δεν του προξενουσαν τον ιδιο πονο οπως το εδαφος κι ας ηταν απ' το ιδιο υλικο δεν μπορουσε να το εξηγησει μα φοβοταν πια πως θα το μαθαινε. Περισσοτερο αισθανθηκε παρα το αντιληφθηκε πως μια αναστροφη βρισκοταν σ' εξελιξη. Πριν προλαβει να σκεφτει καποιον τροπο να το αντιμετωπισει βρισκοταν ηδη σχεδον πανω απο την χοανη που ειχε πεσει.

                    =============================

Ο σμηναγος Ματς Αλμκβιστ πεθανε φριχτα χωρις να το καταλαβει αφου η μοναδικη προστασια του οργανισμου του απεναντι στους ανελεητους πονους που σαρωσαν το κορμι του ηταν να τον κανει να χασει τις αισθησεις του. Πεφτοντας παλι απο την χοανη στο αρχικο σημειο πανω στο γυμνο εδαφος δεν εζησε ποτε την σταδιακη, αργη μα σταθερη αποσυνθεση του σωματος του.

Οση ωρα το αψυχο σωμα του διαλυοταν κυριολεκτικα η αμμος που ακολουθουσε μεσα απο την χοανη τον καλυπτε και οι εφιαλτικοι κοκκοι της ενσωματωναν τ' απομειναρια του. Σαρκα, κοκκαλα, αιμα, ιστοι, τα παντα απορροφηθηκαν απο εκεινη την αμμο που ενα μεγαλο τμημα των κοκκων της αυξησαν κατα πολυ το μεγεθος τους. Ουτε ειδε ποτε την διασπαση αυτων των κοκκων σε εκατομμυρια αλλους κανονικου μεγεθους αυξανοντας ετσι το εμβαδον που καλυπτε η αμμος σημαντικα. Συντομα τιποτα πια δεν υπηρχε, κανενα σημαδι η αποδειξη πως καποτε εκει ειχε βρεθει εγκλωβισμενος ενας σμηναγος της Γαλαξιακης Διαχειρισης & Εποπτειας.

Ολα ειχαν τελειωσει ετσι απλα, διχως καν εναν ψιθυρο η ενα ξεχασμενο συναισθημα.

                      ============================

Δεν ηταν η πεινα η καποια αλλη αισθηση που οδηγουσε την τεραστια 'κλεψυδρα' ν' απορροφα οργανισμους και να τους ενσωματωνει. Δεν σκεφτοταν, δεν υπολογιζε, δεν σχεδιαζε. Ετσι ηταν απο την φυση της, μια φυση που ουδεποτε την απασχολησε να εξετασει το πως και το γιατι. 

Αορατη στα παντα, περιπλανιοταν στο αχανες συμπαν διχως επιθετικους σκοπους η προγραμματισμενες κινησεις, απλα υπαρχοντας. Δεν γνωριζε απο που προερχοταν, ποιος ηταν ο σκοπος της, δεν ειχε παρελθον, παρον η μελλον να την απασχολησουν. Διχως συνειδηση, διχως τυψεις, διχως δευτερη σκεψη αφου τιποτα π' ολα αυτα δεν υπηρχαν στα συστατικα της.

Ακομα και τωρα που στο βαθος ενα σμηνος αστροσκαφων αναζητησης και διασωσης πλησιαζαν γοργα προς το μερος της δεν ειχε την παραμικρη σημασια γι αυτην. Δεν χαιροταν, δεν προσδοκουσε, δεν επιδιωκε. Αυτη θα εξακολουθουσε να υπαρχει με τον ιδιο τροπο που τα επερχομενα σκαφη που αδυνατουσαν να εντοπισουν την παρουσια τους θα εξακολουθουσαν την πορεια τους, μια πορεια που αγνοουσαν πως ηταν η τελευταια τους.

                                                                  ΤΕΛΟΣ 

 

     

 

 

 

 

                                                      VASILIS MIKELIS

                                                   ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΟΡΙΩΝ

-'Λοιπον ? Τι θα γραψεις τελικα στο πορισμα' ?

Ο συνομιλητης του τον κοιταξε για λιγο, κατεβασε μονορουφι το ποτηρι με το Slane ιρλανδεζικο ουισκι και πεταξε τα γυαλια του πανω στο τραπεζι που βρισκονταν ενα ματσο χαρτια.

-'Εσυ τι νομιζεις πως θα γραψω ? Οτι ακριβως συναντησα ? Αν κανω κατι τετοιο ειναι σαν να χαιρετω την αδεια μου. Ποιος θα με πιστεψει ? Θα μου κολλησουν και μια ταμπελα 'ο παρανοικος της χρονιας', θα με κλεισουν καπου και θα εξαφανισουν το κλειδι' απαντησε προβληματισμενος.

-'Αρα θα εφευρεις κατι, θα το κουκουλωσεις κι ουτε γατα ουτε ζημια' ειπε παλι ο πρωτος.

-'Δεν βλεπω τι αλλο μπορει να γινει' ειπε ο δευτερος ενω ξαναγεμιζε το ποτηρι του με το χρυσαφενιο υγρο. 'Εξ' αλλου' προσθεσε 'αυτον τον κακομοιρη δεν νομιζω πως τον νοιαζει πια'.

Μια αμηχανη σιωπη εκανε την εμφανιση της καταλαμβανοντας τις τεσσερις γωνιες του δωματιου.

-'Ποτε θα το παραδωσεις' ? επεμεινε ο αρχικος ομιλητης.

-'Αυριο το απογευμα' απαντησε ο αλλος ενω εξαφανιζε κι αυτο το ποτηρι με μια ανασα.

                        ===============================

Ο Μικ Ελλις σκουπισε τον ιδρωτα του απο το μετωπο του δινοντας ετσι την ευκαρια σε φρεσκο υλικο ν' αντικαταστησει το προηγουμενο. Ηξερε για τις κλιματολογικες συνθηκες που θ' αντιμετωπιζε, δεν ειχε κανει ολη αυτην την αποσταση στα τυφλα αλλα ηταν εντελως διαφορετικο πραγμα απλα να γνωριζεις κατι κι αλλο να το βιωνεις. Αν επρεπε να πιστεψει οτι η καλη ημερα απο το πρωι φαινεται το δικο του μεγαλο πρωι δεν ειχε ξεκινησει και τοσο ευοιωνα.

Οι μισες του αποσκευες ειχαν χαθει στο αεροδρομιο της Καλκουτας, ειχε ξοδεψει δυο μερες σε ξενοδοχειο του αεροδρομιου μεχρι να βρεθουν ξανα, πραγμα που τον υποχρεωσε να χασει την μια απο τις δυο εβδομαδιαιες πτησεις για το Πορτ Μπλαιρ και να περιμενει εκεινη της επομενης. Το οτι προσγειωθηκε το αεροσκαφος η καλυτερα η ιπταμενη σακαρακα που μετεφερε εκεινον κι αλλους 16 επιβατες στο παραθαλασσιο Πορτ Μπλαιρ μονο ευτυχημα μπορει να χαρακτηριστει αφου σε ολη την διαδρομη το σκαφος φλερταρε επικινδυνα με κατακορυφη πτωση.

Το προαισθημα του πως και στο Πορτ Μπλαιρ η κακοδαιμονια θα συνεχιζοταν επαληθευτηκε.

                        ==============================

Ο Κουλχακουρ Ντζιεμπινταναρ, ο ανθρωπος που θα συναντουσε, προσπαθουσε να του εξηγησει με καθε τροπο πως δεν ηταν δικο του σφαλμα που δεν μπορουσε να τον παει στον προορισμο που ειχαν συμφωνησει. Οταν ειχαν μιλησει στο τηλεφωνο ηταν απολυτως ξεκαθαρος.

-'Μια φορα καθε 7 μερες τους παω οτι μου εχουν ζητησει, τ' αφηνω στην παραλια και φευγω. Σπανια θα συναντηθω μαζι τους, ακομα πιο σπανια θα μιλησουμε. Καποιος αγνωστος φροντιζει να βαζει τα χρηματα που κοστιζουν οτι τους παω την επομενη στο λογαριασμο μου κι αυτο ειναι ολο. Τους ειπα πως καποιος διασημος φυσιοδιφης θελει να τους δει απο κοντα, να μιλησει μαζι τους και συμφωνησαν με μεγαλη δυσκολια κατω απο τους ορους που σου ανεφερα. Καμια συσκευη καταγραφης, οπτικου η ηχητικου υλικου, καμια συσκευη επικοινωνιας, ουτε καν χαρτι και μολυβι. Ετσι απλα, οπως εισαι, μονο με τα ρουχα σου, τιποτα αλλο. Εγω θα ερθω να σε παρω σε μια βδομαδα και μετα φυγαμε και δεν ξαναεπιστρεφουμε. Καταλαβες' ?

Ο Κουλχακουρ Ντζιεμπινταναρ ειχε απολυτο δικιο, το φταιξιμο βαρυνε τον Μικ μονο.

                  ==================================

Ολη εκεινη η καθυστερηση τον ειχε φερει πισω. Τωρα επρεπε να περιμενει πεντε μερες ακομα μεχρι να ερχοταν η ωρα που ο Κουλχακουρ θα πηγαινε παλι. Πεντε μερες σ' ενα αθλιο ψαροχωρι, στην χειροτερη εποχη του χρονου με την απιστευτη ζεστη και υγρασια, σ' ενα υπο διαλυση ξενοδοχειο της κακιας ωρας και με τα λιγοστα μπαρ να βρωμανε ψαριλα ασχετα με το ποτο που παραγγελνες. Σκετος εφιαλτης αλλα δεν ειχε αλλη επιλογη. Πρακτικα αυτες τις πεντε μερες επρεπε να τις περασει μονος αφου ο Κουλχακουρ δεν ηθελε, για δικους του λογους, να τους βλεπουν μαζι. Δεν καταλαβαινε αλλα το ειχε αποδεχτει. Ηταν τιμιος και ειλικρινης, αυτοι που του τον ειχαν συστησει ηξεραν τι μερος του λογου ηταν. Ακριβος σαν κοσμηματοπωλειο στο Παρισι αλλα ανθρωπος που κραταγε τον λογο του. Ηταν η ατελειωτη αναμονη που του εσπαγε τα νευρα και προσπαθουσε να την απαλυνει πινοντας το ενα  West Cork μετα το αλλο. Σαμπως τι αλλο υπηρχε για να κανει ? Και ο χρονος εμοιαζε να σερνεται απελπιστικα νωθρα.

Εκεινο το πρωι που σηκωθηκε αντεληφθη πως η αναμονη ειχε λαβει τελος.

                      ================================

Ηταν λες και η δικαιοδοσια της κακοδαιμονιας σταματουσε στα ορια της νησου Σεντινελ. Τα παντα αλλαξαν προς το ευνοικοτερο απο την στιγμη που το σκαφος του Κουλχακουρ εριξε αγκυρα στα ρηχα. Περιμενε λιγη ωρα μεχρι που ο οδηγος του επεστρεψε στο πλοιαριο του. Ολα ειχαν κανονιστει. Ενας ιθαγενης θα τον περιμενε στην στερια, ο ιδιος θ' αποχωρουσε και θα επεστρεφε να τον παρει σε 7 μερες. Ενα μικρο κυμα ενθουσιασμου παφλασε μεσα του. Η τυχη του εμοιαζε να εχει αλλαξει, τωρα ηταν η καταλληλοτερη στιγμη να την εκμεταλλευτει.

Ο ιθαγενης που τον περιμενε τον παρατηρησε για λιγο εξονυχιστικα, προφανως σιγουρευτηκε πως ολα ηταν ενταξει και διχως να βγαλει μιλια του εκανε νοημα να τον ακολουθησει.

Η ιδια ακριβως αντιμετωπιση υπηρξε και απο τους υπολοιπους οταν εφθασαν σ' ενα υποτυπωδη καταυλισμο. Τον οδηγησαν σε μια ψαθινη καλυβα οπου πεντε ιθαγενεις τον περιμεναν καθισμενοι οκλαδον. Τωρα ολα εξαρτιοταν απο τον τροπο που θα χειριζοταν το θεμα.

Ξεκινησε να μιλαει ευελπιστωντας πως θα καταλαβαιναν την γλωσσα του. 

                ================================

Βρισκοταν μονος σε μια απο τις καλυβες και η αληθεια ηταν πως καθοταν σε αναμμενα καρβουνα. Τους ειχε μιλησει σχεδον ενα τεταρτο συνεχως και η μονη τους αντιδραση οταν τελειωσε ηταν να τον πανε συνοδεια δυο ιθαγενων σ' εκεινη την καλυβα χωρις να βγαλουν ψιθυρο. Ειχαν περασει καμποσες ωρες οταν οι ιδιοι δυο συνοδοι ηρθαν, τον πηραν και τον οδηγησαν ξανα στην αρχικη καλυβα. Και παλι οι πεντε που τον ειχαν υποδεχτει βρισκονταν εκει. Ο ενας ζεσταινε σε μια φωτια το μισο μιας καρυδας που περιειχε ενα αγνωστο σ' αυτον υγρο. Οταν ζεσταθηκε αρκετα πηρε ενα κιτρινοπρασινο φυτο, απεσπασε δυο κοκκους απο τα φυλλα του και τους εριξε μεσα στην καρυδα. Εκανε νοημα στον Μικ, δυο κοκκους μονο, οχι περισσοτερο και μονο εισπνοες. Η καρυδα ξεκινησε τον κυκλο της και σε λιγη ωρα εφτασε και στον Μικ. Εισεπνευσε οπως και οι αλλοι.

Τα πρωτα δυο λεπτα ενοιωσε μια σχετικη ευεξια μα τιποτα περισσοτερο. Μετα ξαφνικα, σαν μια εσωτερικη αορατη μηχανη κινησης να μπηκε σε λειτουργια, οι παρενεργειες της εισπνοης εγιναν εμφανεις. Ο Μικ δεν ηταν προετοιμασμενος για κατι τετοιο.

                      =============================== 

Στην αρχη ενοιωσε ενα ελαφρυ γαργαλητο στο κεφαλι που ομως δεν ηταν διολου ενοχλητικο. Αμεσως μετα ενοιωσε λες και ο εγκεφαλος του τεντωνοταν σαν να προσπαθουσε να ξεμουδιασει. Πριν συνειδητοποιησει τι συνεβαινε ολα εξελιχθηκαν ταχυτατα. Ενοιωσε σαν να ειχαν ενεργοποιηθει αγνωστα, νεκρα τμηματα του μυαλου του που το καθενα χαραζε και μια διαφορετικη πορεια. Μια πανδαισια απο εναλλασομενα, εντονα χρωματα αρχισε να δεσποζει στην εσωτερικη του ενοραση κι αισθανθηκε σαν να κολυμπουσε σε μια ζελατινωδη θαλασσα που διεσχιζε με σχετικη ευκολια. Νεες σκεψεις εκαναν την εμφανιση τους αλλα δεν μπορουσε να προσδιορισει ουτε την πηγη τους ουτε ενοιωθε πως ειχε ελεγχο πανω τους. Ενας χαμηλοτονος βομβος, σαν μουσικο χαλι στην πανσπερμια των χρωματων που τον πλημμυριζαν εμφανιστηκε απο το πουθενα και σταδιακα δυναμωνε. Τιποτα απ' ολα αυτα δεν τον εκαναν να δυσφορει, απλα μαζευονταν πολλα που δεν μπορουσε να διαχειριστει. Πανω που αρχιζε να το συνηθιζει τα πραγματα πηραν απροβλεπτη κι ανεξελεγκτη πορεια. 

                       =============================

Ηταν σιγουρος πως ο εγκεφαλος του ειχε διογκωθει προσπαθωντας ν' αφομοιωσει αυτες τις αγνωστες και νεες εμπειριες. Πραγματα που ποτε πριν δεν ειχαν απαντησεις, σκεψεις που απορουσε γιατι δεν ειχαν ενσκηψει μεχρι τοτε παλευαν να χωρεσουν μεσα στο μυαλο του κι αυτο με την σειρα του προσπαθουσε να διευρυνει το αορατο εμβαδον του για να τα χωρεσει. Ηταν αληθεια λοιπον, οι σποροι του Cumulus Cerebrum, του φυτου που φυτρωνε μονο εκει σ' αυτο το νησι, ενεργοποιουσε τμηματα του φλοιου του εγκεφαλου που εμοιαζαν ανενεργα ανοιγοντας νεους διαδρομους σε μια συγκεκριμενη διαδρομη που το ανθρωπινο μυαλο ακολουθουσε χιλιαδες χρονια τωρα. Οι πληροφοριες που ειχε ηταν σωστες, το ταξιδι που ειχε κανει ειχε αντικρυσμα, η ανθρωποτητα βρισκοταν στο κατωφλι της επομενης νοητικης εξελιξης που θα την αλλαζε για παντα. Αρκει το Cumulus Cerebrum να εφτανε στα χερια ολου του κοσμου μεσω εκεινου.

Ηταν ενστικτωδης η κινηση που εκανε να παρει την καρυδα και να ρουφηξει απληστα ολο το περιεχομενο. Χαμογελασε νοιωθοντας ετοιμος για νεους, συναρπαστικους οριζοντες.

                          =============================== 

Ο Κουλχακουρ δεν εκανε καμια ερωτηση. Μετεφερε το αψυχο σωμα του Μικ στο σκαφος του σαν να μην ειχε συμβει τιποτα και το παρεδωσε στο λιμεναρχειο του Πορτ Μπλαιρ. Τους εξηγησε που το βρηκε και οι τοπικες αρχες, σαν να ηταν κατι το απολυτα φυσιολογικο, διενεργησαν για να μεταφερθει ο νεκρος στην Καλκουτα. Εκει ο Μικ βρεθηκε στο κρατικο νεκροτομειο για να διεξαχθουν οι απαραιτητες εξετασεις. Ο αρμοδιος ιατροδικαστης βρεθηκε μπροστα σε κατι πρωτογνωρο κι αναγκαστηκε να επαναλαβει τις εξετασεις ξανα και ξανα για να σιγουρευτει.

Διχως εμφανη σημαδια που να υποδεικνυαν απο τι ειχε πεθανει ο φυσιοδιφης, την προσοχη του τραβηξε μια ανεπαισθητη κιτρινη λαμψη που εμοιαζε να στολιζει την περιοχη γυρω απο τους κροταφους. Ανοιγοντας το κεφαλι του Μικ εμεινε εμβροντητος.

Ολο το εσωτερικο μερος του κεφαλιου ηταν παντελως αδειο, σαν να μην ειχε υπαρξει ποτε τιποτα εκει. Μονο εκεινη η ανεπαισθητη λαμψη υπηρχε κι εμοιαζε εγκλωβισμενη μεσα του.

                        ==============================

Ο γιατρος αναψε τσιγαρο κι εβαλε κι αλλο απο το Slane. Ο συναδελφος του ειχε φυγει αφηνοντας τον μονο του με τις σκεψεις του. Μονο το ουισκι κατορθωνε να σταματαει, εστω και για λιγο, το τρεμουλιασμα των χεριων του. Αναλογιστηκε τι ειχε δει και ηπιε κι αλλο. Δεν τα ειχε πει ολα στον συναδελφο του, δεν μπορουσε να του τα πει ολα. Ουτε ο ιδιος δεν το πιστευε μα οσο η σκηνη ερχοταν και παλι στην σκεψη του ενα ριγος αποκοσμου τρομου κι ανειπωτης φρικης τον πλημμυριζε. Οχι, ηξερε καλα τι ειχε δει, δεν ηταν τρελος, επιστημονας ηταν. Η σκηνη επεστρεψε ξανα και βαθια μεσα του ηξερε πως θα τον στοιχειωνε για την υπολοιπη ζωη του.

Θα ορκιζοταν σε οτι του ζητουσαν πως οταν εσκυψε για να δει απο κοντα αυτην την παραδοξη κιτρινη λαμψη πως η τελευταια συγκεντρωθηκε σ' ενα σημειο του εσωτερικου μερους του κεφαλιου του Μικ και τον κοιταξε με μια απιστευτη μοχθηρια, μια ανυπερβλητη κακια που τον παγωσε ολοκληρο. Μετα απλα εξαφανιστηκε. Μα ο γιατρος ειχε δει, ηξερε πως εκεινη η λαμψη ηταν ζωντανη κι απεπνεε το πλεον συμπαγες μισος που μπορουσε ποτε να φανταστει.

                                                                       ΤΕΛΟΣ

                                                         PETER COYNE

                                                      PIECE BY PIECE

He'd kill for a smoke and a Bushmills whiskey shot but deep inside he knew it was out of the question. He felt that the last elements of reason left were about to evaporate but surprisingly it didn't made him feel worry. Reason was the last resort trying to understand what was going on but it had been hours ago since his final effort to solve the mystery that was surrounding him. Whatever was happening had no explanation or logic and he was too tired to keep trying. He looked around once more. Under any other circumstances this could be an ideal, magnificent landscape. But he wasn't on a picnic or just taking a stroll for fun and joy, he was in an unknown place with no memory of how he got there. In fact, he couldn't remember anything. Who he was, who left him there, what he was supposed to do. Blank, total blank. A distant sound draw his attention. At the same time, a dark, strange shadow appeared in the horizon and that made his skin crawl. That wasn't good, no good at all. He realised that the shadow was moving towards him and was getting bigger. A sneaky, inside growing fear said 'hi' and smiled sardonically.                                 =========================                                                  

He opened his eyes trying to realise where he was. He had no recollection of the place, he was damn sure he'd never been there before. He was in the middle of a pasture, covered in grass and flowers so high that reached it's knee. It must have been spring, the blossomed flowers, the mixed gorgeous smells, the light blow of a cool air, everything attested that the era was spring. But where was he ? He looked around trying to find a clue. He noticed that he couldn't see any land beyond a point laying approximately 200 meters away. Strange it was, he had to check. He walked the distance and suddenly halted. He was standing on the edge of a cliff, there was a vast chaos below, a chaos that his gaze couldn't see the end of it. It took him a few minutes to realise something dreadful. He was standing on a piece of land surrounded by absolute void. He freaked out. What was that ? How could this happen ? Where this piece of land was based on ? More unanswered questions added to the already existing ones. The fear that was methodically taking him over gained ground, grew more, eliminating his stock of reason. 

                           ==========================  

That stock was the one that helped him noticing another strange thing. Although he was supposed to be in a field there was an absolute lack of life besides himself. There should be bees and butterflies flirting with the flowers, birds flying over, small animals running on the ground. Nothing. He was the only living creature there and this was somehow terryfing. It was more a huntch rather something he noticed that made him turn back. He felt the cold, slippery sweat in his palms and tried to wipe it out using his shirt. He'd sworn that there was no land south east, he had walked the direction and had found himself to the edge of the cliff. Now, inexplicably, there was more land added to the once frightening blank. He rushed south east and at the same time he felt his heart beating faster beyond any control. He paused once more. This extra piece of land was also surrounded by the same, mysterious void. His brain wanted to work properly but he found out that it was malfunctioning, unable to focus on what he wanted. Instead of getting answers he had to deal with more bizzare happenings. And then things just got worse. 

                            ==========================

He felt like a hammer was hitting hin steadily, rhythmically and repeatedly. The first sound ever since he found himself in this unexplained place should be a sign of hope and encouragement but allas !, it just made things more complicated and worrying. It was a sound coming from above his head and instinctively he looked up. He had never seen a bird like that before, no bells ringing, but he was under the impression that this was not an ordinary bird. It looked like those birds he was watching in documentaries about dinosaurs but he had no recollection of a name. But what was happening to that bird was far more scary. When it reached the end of the land it wasn't flowing over the abyss but like it was hitting an invisible obstacle turned back and kept flowing. He watched it over and over again trying to fly but even the bird looked trapped and limited to the land. No other life form existed, it was just him and the strange bird. He asked himself what else could go wrong and somehow, an unknown, superior power answered his question. This was weird, totally weird and it was getting weirder as the minutes passed. 

                        ======================

Soundlessly, magically, another small part of land was added to the existed ones. He knew he had more space to move since he started but it didn't seem to do any good to him. He rushed to the edge trying to figure out if the chaos was still there but stopped all of a sudden. Two things draw his attention, one in the air and the other one on the ground. The strange bird in the air now was able to fly to the new piece of land always halted when reachin the edge and two unknown but odd creatures were looking at him suprised. Their body was skaly, like a crocodile, 70 centimetres high, standing on their two back feet with membranes under to what looked like to be arms, biny yellow eyes and short, sharp teeth decorating the mouth. He lost a heartbeat at the sight, suddenly the oxygen wasn't enough and paused unable to take his eyes of the creatures. This was madness, pure, refined madness. What the hell was going on ? Where was he ? Why ? Again, the river of questions flooded, got wild and threatened to drown his remaining logic. His mind was crying out for a way out, he screamed without any order from his suffering brain.

                      ==============================

He had no sense of time. There was a constant light all over the landscape but it was never getting brighter or fainted. Like him, time seemed to be trapped in this place with no ability to change a single detail. That was the monent he wondered if he was being in a nightmare, so vivid and real that felt like reality. He blinked his eyes, pinched himself a couple of times but that didn't change anything. He was still there, to a multiplying land with a bird flying over him and two unbelievable creatures gazing at him. He collapsed. He was on his knees, holding his head with his hands trying to keep his senses together. By the time he got up he already knew what had happen before even turning his head behind. It didn't matter how many new pieces of land were added, it had no use for him at all. A low voice informed him in whispers that he was hungry but he ignore it. He did the same with the thirst, despite it's significance, his priorities were quite different. New elements appeared on the land. Trees, bushes, something like a forest far away, a part of a river that had no beginning or end. At that point he realised it but he didn't bother anymore.

                         ==============================

Trapped in an unreal world he knew that there was nothing he could do but wait. Wait for nothing or wait for something had no meaning anymore. His entire existence was shouting that this would end badly but he cared no more. He needed something to lean on but there was nothing. Around him the landscape was changing faster but he paid no attention. He was just standing there, a souless puppet, a body with zero response to everything. It was the trembling of the ground that brought him back for a while. The ground kept trembling, now it was more intense and feeling it coming closer. The last sparkle in his mind led him to look in the west. The sound of the trembling earth became louder and somehow he knew it was connected to that big, dark shadow that was moving fast towards him. Whatever it was he'd welcome it. No, it wasn't for good definitely but deep in his soul he knew that this unknown torture would end with it. The monstrous beast stopped fifty meters from him looking surprised. It hesitated for a split second. Performing a giant leap it covered the distance and fell upon him.

                        ===============================

I.T.C ( Imagination Come True ) was the most successful company of its kind. Estabished one year after the Fegthrados attacked and conquered Earth, I.T.C specialised in toys suitable for everyone of this intergalactic race. Fegthrados soon realised that the palnet was a goldmine if it was treated right and that's exactly what they did. Slaving the human race was the smartest thing to do saving the planet from total destruction. Their advanced technology allowed them to make Earth an alive planet for anyone except humans. Due to that technology, species exctincted were brought back to life, pollution stopped and the oceans were no more giant trashcans. With most of the humans dead and the rest captured and used as meaningless slaves the balance was regained. The new habitants, Fegthrados, were ruthless but fair. They kept the few little goods they found and combined with their ideas Earth was enjoying glory days. I.T.C was one of the companies that paid to obtain humans scheduled to be used in the company's clever and marvellous toys. Liam Brady didn't know it but he had cost a small fortune to I.T.C. to buy.

                     =============================

The philosphophy of I.T.C. was simple but smart. Toys had the same effect to Fegthrados as in the culture of Earthlings or any other intelligent form of lives they had experienced in their space trips. And what made I.T.C.'s toys unique was the combination of simplicity with high technology. They started by taking extra high resolution pictures of anything that could be useful and interesting. Thanks to their technology they were bringing the picture in life. Then it was the shrinking. Depending on the desirable size the living picture was shrinked to the wanted level. Now, they had to enrich this picture by adding what the designing department of the company chose. When everything was completed it meant it was time for the cutting. Using tools beyond any imagination they cut the picture in pieces and that was it. Despite the cutting, the pieces remained alive and so was all the elements the picture contained. Theoretically, the next and last stage should be the most difficult. But Fegthrados' technology knew no limits, so even this stage was so easy to handle that even a kid could perform it. 

                           ===========================

Planting life in the picture's pieces was achieved using the 'shrinking' technique. Animals, birds, humans, anything that was required was shrinked and put into the pieces. That was what happened to Liam Brady. He was skrinked and put into a puzzle about dinosaurs for kids and not only. The owner of the game assembled the puzzle until it was completed. What would happen to the 'planted' figures was irrelevant. It seemed that anyone bying a puzzle like that was the proud owner of an alive, tiny landscape. Liam Brady didn't know that but even if he knew nothing would ever change. His fate was written in the stars, some damn black and unfriendly stars. He was human, expendable and there were some millions sharing the same deadly fate. Although the thoughts of someone facing death are at least interesting, for Liam Brady thought was a luxury. It would be quite unorthodox for someone to believe that Liam's last thought was to close his eyes and smile ironically. No, you don't act like this in a situation like that, especially when the jaws of a T-Rex have started to detach your head from the rest of your body.

 

 

                                                               THE END