MIKE MAGLARAS

                ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ

Κατω απο αλλες συνθηκες θα ηταν ενα ακομα ρουτινιαρικο, συνηθισμενο, βαρετο και μονοτονο βραδυ. Καθε μια ωρα θα εβγαινε απο το γραφειο του, θα διεσχιζε ολη την δυτικη πτερυγα ελεγχοντας αν ολα ηταν στην θεση τους, θα σιγουρευοταν πως ο συναγερμος στην κεντρικη αιθουσα ηταν εν λειτουργια, θα πιστοποιουσε πως ολες οι πορτες ασφαλειας ηταν ερμητικα κλειστες και κλειδωμενες και μετα θα επεστρεφε και παλι στο γραφειο του οπου θα επικοινωνουσε με τον συναδελφο της ανατολικης πτερυγας. Αφου ενημερωνε ο ενας τον αλλον για την υπαρχουσα κατασταση μετα θα καθοταν αναπαυτικα στην καρεκλα του, εχοντας μπροστα του το γραφειο με τις καμερες ασφαλειας και την μικρη οθονη τηλεορασης που μετεδιδε εκεινη τη στιγμη καποιον ανουσιο αγωνα ραγκμπι. Αυτο θα επαναλαμβανοταν καθε μια ωρα μεχρι τις 8 το πρωι που τελειωνε η βαρδια του και θα παρεδιδε στον συναδελφο που θα τον αντικαταστουσε και ο ιδιος θα πηγαινε σπιτι του μετα απο ακομα μια ολονυχτια.

Ομως εκεινο το βραδυ οι συνθηκες ηταν διαφορετικες κι αυτο ηταν κατι που το ηξερε.

                    ==================================

Αυτο που ειχε διαφοροποιησει τις υπαρχουσες συνθηκες ηταν η ελευση 12 πινακων απο το μουσειο του Λουβρου οι οποιοι θα εκτιθεντο σε κοινη θεα για τις επομενες 4 εβδομαδες στο Warwick Center for the Arts που εδρευε στο Providence Island και ηταν και ο εργοδοτης του Γκορντον ΜακΚουιν. Ο τελευταιος δουλευε εκει στο τμημα ασφαλειας ηδη τρια χρονια κι αυτη ηταν μολις η τριτη φορα που επικρατουσε τετοια αναστατωση στο Warwick Center for the Arts.

Συνηθως οι εκθεσεις πινακοθηκης αφορουσαν ντοπιους καλλιτεχνες, μικρης εμβελειας, πραγμα που απο μονο του δεν απαιτουσε μεγαλη και σοβαρη κινητοποιηση. Ομως η παρουσια των 12 αυτων πινακων που για πρωτη φορα θα ειχε την ευκαιρια το κοινο να θαυμασει απαιτουσε διαφορετικη προσεγγιση. Για τον Γκορντον ΜακΚουιν ολα τα υπολοιπα ηταν αδιαφορα, το μονο που τον αφορουσε ηταν στο πεδιο της αρμοδιοτητας του, δηλαδη την ασφαλεια. Εδω και τρια χρονια ο φακελος του ηταν αψεγαδιαστος, δεν σκοπευε να τον αλλοιωσει τωρα. Ηταν πολυ καλος στην δουλεια του, το ηξερε και τωρα ειχε αλλη μια ευκαιρια να το αποδειξει.

                    ====================================

Οι πινακες ειχαν φθασει στο W.C.R. το πρωι, ειχαν μεταφερθει στο τμημα εκθεσης οπου και αναρτηθηκαν με ευλαβεια στις θεσεις τους και ο διευθυντης του ιδρυματος ειχε μαζεψει για εναν πυρινο λογο ολο το προσωπικο ασφαλειας. Τους εξηγησε ποσο σημαντικο ηταν να κυλησει ομαλα η εκθεση, ποσο πολυ στηριζονταν το ιδρυμα πανω τους και επι τη ευκαρια τους ειπε τα βασικα που επρεπε να γνωριζουν για τον καθε πινακα ξεχωριστα. 

Ειχε μια εμμονη με το να γνωριζουν ακομα και οι φυλακες ασφαλειας στοιχειωδη πραγματα για τα εκθεματα που προστατευαν, πιστευε πως ηταν κατι που προσεδιδε μια εκλεπτυσμενη πινελια στο προφιλ του ιδρυματος που οι επισκεπτες κατανοουσαν κι επικροτουσαν. Για τον Γκορντον ομως ολα αυτα ηταν περιττες κι ανουσιες λεπτομερειες, ετσι απ' οσα ειπε ο διευθυντης τα μισα ακουσε κι απ' αυτα τα μισα, τα μισα καταχωρηθηκαν στον εγκεφαλο του και με την παροδο του χρονου ειχαν ηδη αρχισει να ξεφτιζουν στην μηνημη του. Το μονο που τον ενδιεφερε ηταν να κυλησουν ομαλα οι επομενες 4 εβδομαδες, τιποτα αλλο.

                     ===================================

Η αρχη ειναι το ημισυ του παντος και ο Γκορντον πιστευε σ' αυτην τη ρηση. Αν ολα λειτουργουσαν στην εντελεια το πρωτο βραδυ τοτε ολα θα ηταν πολυ πιο ευκολα. Το μονο που θα ειχαν να κανουν ηταν να επαναλαβουν το αρχικο βραδυ ξανα και ξανα. Αυτος ηταν και ο λογος που στο κομματι της περιπολιας και ασφαλειας που του αναλογουσε ειχε διαφοροποιησει καπως την συνηθισμενη του ρουτινα. Μικροτερη παραμονη στο γραφειο ασφαλειας, περισσοτερες επικοινωνιες με τους συναδελφους, μεγαλυτερη προσοχη και διπλοι ελεγχοι στα παντα.  

Ειχαν περασει δεκα λεπτα απο την στιγμη που και ο τελευταιος επισκεπτης ειχε αποχωρησει απο το  W.C.R. και οι πορτες ειχαν κλεισει ερμητικα για ολους εκτος κτιριου. Ο Γκορντον ηλεγξε τον εξοπλισμο του. Ηταν πανετοιμος. Σε λιγο θα ξεκινουσε τις βολτες του και τα ματια του ηταν κολλημενα στους δειχτες του ρολογιου που υπηρχε στο χερι του. Μολις πηγε ακριβως 9 σηκωθηκε απο την καρεκλα του. Πηρε μια βαθια ανασα και ξεκινησε.

                           ================================

Ο μονος ηχος που εσπαγε την απολυτη σιωπη που επικρατουσε στον χωρο ηταν εκεινος που προκαλουσαν οι μποτες του πανω στο δαπεδο. Ακολουθησε την προκαθορισμενη του διαδρομη, μονο που αυτη τη φορα ηλεγχε τα παντα δυο φορες για να ειναι σιγουρος. Περασε την αιθουσα οπου υπηρχε η διαρκης εκθεση σχετικα με τον Χαουαρντ Φιλιπς Λαβκραφτ και σταθηκε μπροστα στον χωρο που φιλοξενουσε τα νεοαφιχθεντα εργα. Μπηκε, σταθηκε στο κεντρο και σαρωσε με τον φακο νυχτος του απεναντι. Μετα πλησιασε κι εστιασε πανω στον καθε ενα. Οι πινακες ζωγραφικης δεν ηταν η τεχνη που τον ελκυε, αλλα πραγματα πανω στην τεχνη του εμοιαζαν πολυ πιο ενδιαφεροντα αλλα η δουλεια του ηταν να προσεχει καθε τι που βρισκοταν κατω απο την σκεπη του ιδρυματος. Σταθηκε απο λιγα δευτερολεπτα μπροστα στον καθε ενα πινακα. Προσωπογραφιες και τοπια ηταν στην πλειοψηφια τους, προσωπικα δεν του εκαναν και καποια αισθηση. Ο μονος που του τραβηξε την προσοχη ηταν ενας πινακας στα δεξια, εκει εμεινε παραπανω. Κατι το απωθητικο υπηρχε πανω του μα δεν μπορουσε να το εντοπισει η να το ονοματισει. 

                       =================================

Ολοκληρωσε την βολτα του κι επεστρεψε στο γραφειο ασφαλειας. Ενοιωθε μια αδικαιολογητη δυσφορια απο την στιγμη που ειχε δει εκεινον τον πινακα μα παραηταν ρεαλιστης για να του απεδιδε κατι πιο συγκεκριμενο. Αναψε τσιγαρο, εβγαλε απο το συρταρι του γραφειου ενα μπουκαλι Knappogue Castle και γεμισε ενα ποτηρι. Κανονικα απαγορευοταν μα ηξερε ακριβως ποσο μπορουσε να πιει διχως να δημιουργηθουν περαιτερω προβληματα και θεματα. Στο μυαλο του προσπαθουσε να φερει οσα λιγα τους ειχε πει ο διευθυντης σχετικα με τους πινακες. Εγκατελειψε γρηγορα και στραφηκε στον παγκοσμιο ιστο. Ταλαιπωρηθηκε λιγο αφου δεν θυμοταν ακριβως το ονομα του ζωγραφου αλλα τελικα το βρηκε. Ειχε ιστορια ο πινακας απ' οτι εβλεπε, αρχιζε να διαβαζει και απορροφηθηκε τελειως. Αν δεν υπηρχε το τσιγαρο δεν θα το επαιρνε χαμπαρι καθολου. Στραφηκε να το σβησει πριν πεσει εξω απο το τασακι και τυχαια το ματι χαιδεψε τις οθονες που αντιστοιχουσαν στις καμερες ασφαλειας.

Κοντεψε να πνιγει με το Knappogue Castle του μ' αυτο που ειδε.

                          ==============================

Εβλεπε κινηση μεσα στον χωρο. Δεν μπορουσε να δει καλα, ουτε ν' αποσαφηνισει τι ηταν αυτο που προκαλουσε την κινηση αλλα σιγουρα κατι υπηρχε. Μια στιγμιαια σκεψη σε σχεση με πιθανο προβλημα την οθονης απεδειχθη λανθασμενη οταν αλλαξε καμερα. Οχι, η οθονη ηταν μια χαρα και η καμερα στο σημειο της εκθεσης εξακολουθουσε να δειχνει ενα ασυμμετρο τρεμουλιασμα, πραγμα που σημαινε πως κατι υπηρχε εκει. Η δευτερη στιγμιαια σκεψη, δηλαδη να ενημερωσει τον συναδελφο στην αλλη πτερυγα απορριφθηκε αμεσα αφου αν αποδεικνυοταν πως δεν υπηρχε τιποτα η ανασα του και η υπαρξη του Knappogue Castle μπορουσε να του κοστισει την δουλεια του. Αποφασισε να παει ο ιδιος να δει τι συνεβαινε. Οι παλαβες, τρελες σκεψεις που εκανε ακουσια το μυαλο του ευθυνοταν για το οτι ουτε που καταλαβε πως ειχε φτασει μπροστα στον χωρο εκθεσης. Πηρε μια βαθια ανασα και μπηκε μεσα ετοιμος για ολα. Οσο καλα προετοιμασμενος και να ηταν τιποτα δεν μπορουσε να τον προετοιμασει γι αυτο που εβλεπε μπροστα του.

Δυο γυμνες γυναικες βρισκονταν μαζι του στον χωρο και τον κοιτουσαν εντονα.

                        ===============================

Την στιγμη που εριχνε το φως επανω τους κατορθωσε να αρθρωσει μια στερεοτυπη φραση.

-'Ποιες ειστε εσεις ? Πως μπηκατε εδω μεσα' ?

Χρειαστηκε λιγα δευτερολεπτα για να προσεξει πως το φως δεν σταματουσε πανω στα γυμνα σωματα αλλα εμοιαζε να γλυστραει μεσα τους και να φτανει απεναντι στον τοιχο.

Μια ανεξηγητη ανατριχιλα εκανε την εμφανιση της κατα μηκος της σπονδυλικης του στηλης.

Και η δευτερη φραση που κατορθωσε να ψελλισει ηταν κι αυτη στερεοτυπη.

-'Τι στο διαβολο'...μουρμουρισε. Το δευτερο χτυπημα ηρθε αμεσως μετα.

Αλλη μια γυμνη γυναικα κι ενας αντρας, ντυμενος αυτος, φανηκε να ξεπηδουν απο τον πινακα που του ειχε προκαλεσει εντυπωση και να στεκονται διπλα στα αρχικα θηλυκα. Τους ειδε ολους μαζι ν' απλωνουν τα χερια τους προς το μερος του ενω παραλληλα τα χειλη τους σχηματιζαν λεξεις που δεν ακουγονταν ποτε. Εκεινη τη στιγμη κινηθηκαν αργα προς το μερος του.

Πισωπατησε αθελα του, του ηταν αδυνατον να τραβηξει το βλεμμα του απο πανω τους.

                   ====================================

Μεσα στον απολυτο τρομο και πανικο μπορεσε να μεταφρασει και κατι σωστα. Ικεσια ηταν αυτο που εβλεπε στα ματια τους, παρακαλι για μια βηθεια που ζητουσαν απ' αυτον. Δεν ηταν εχθρικοι, εμοιαζαν τρομοκρατημενοι και απελπισμενοι. Τους αφησε να τον πλησιασουν κι αλλο.

-'Τι θελετε ? Ποιοι ειστε ? Τι ζητατε' ? ρωτησε με πιο σταθερη φωνη αυτη τη φορα. 

Και παλι δεν πηρε καμια απαντηση αλλα μπορουσε να δει ξεκαθαρα πως ο τρομος που ζουσε στα βλεμματα τους ειχε αυξηθει κατακορυφα. Απλωσε το χερι του προσπαθωντας ν' αγγιξει ενα απ' αυτα τα πλασματα εχοντας την σιγουρια πως δεν ηθελαν να τον βλαψουν. 

Μια εκτυφλωτικη λαμψη πλημμυρισε το δωματιο που απεδειχθη μικρο για να την χωρεσει με αποτελεσμα το φως να ξεχυθει στον διαδρομο. Ελαχιστα δευτερολεπτα μετα το φως ειχε εξαφανιστει οπως ακριβως ειχε παρουσιαστει. Μαζι του ειχαν εξαφανιστει οι δυο πρωτες γυμνες γυναικες, το ζευγαρι που ειχε ακολουθησει και ο Γκορντον ΜακΚουιν. Στο σιωπηλο δωματιο ειχαν παραμεινει βλοσυροι, σκυθρωποι, κρεμασμενοι στον τοιχο οι 12 πινακες.

                    =================================

Ο συναδελφος του Γκορντον που ειχε ανησυχησει επειδη δεν απαντουσε στον ασυρματο σταματησε για λιγο την ερευνα του οταν βρεθηκε μπροστα στον χωρο εκθεσης των πινακων.

Η τεχνη της ζωγραφικης τον αφηνε παγερα αδιαφορο αλλα σαν ευσυνειδητος υπαλληλος ειχε αφομοιωσει οσα τους ειχε πει ο διεθυντης σχετικα με τον καθε ενα απ' αυτους.

 Εφθασε και στον πινακα που ειχε τραβηξει την προσοχη του Γκορντον. 

'Ο θανατος του Σαρδαναπαλου', του Ευγενιου Ντελακρουα που ειχε ζωγραφισει το 1827.

Θυμηθηκε την περιληπτικη ιστορια που ειχε ακουσει και κουνησε το κεφαλι του. Αναρωτηθηκε για ποιον λογο ενας καλλιτεχνης θα εμπαινε στον κοπο να ζωγραφισει κατι σχετικα μ' αυτο το θεμα μα δεν ειχε απαντηση. Δεν ηταν εξ' αλλου η δουλεια του να εχει απαντησεις σε τετοια ερωτηματα, τον πληρωναν μονο για να τα προσεχει σε ολη τη διαρκεια της εκθεσης.

Επεστρεψε στην πεζη πραγματικοτητα. Ο συναδελφος του δεν ηταν ουτε εκει.  

Που στο διαβολο ειχε χαθει εκεινος ο Γκορντον ? 

                                                                         ΤΕΛΟΣ

   

                                PHILEMON VERENTZIOTIS

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Προσπαθησε για τεταρτη φορα ν' αναψει το τσιγαρο μα μια τα ιδρωμενα του δαχτυλα, μια τα χερια του που ετρεμαν δεν του το επετρεψαν. Οταν τα καταφερε με την πεμπτη σχεδον ρουφηξε ολο το τσιγαρο επιτρεποντας στην νικοτινη να του θολωσει πανηγυρικα το μυαλο. Εριξε μια ματια τριγυρω. Το παρκινγκ ηταν σχεδον αδειο, μονο δυο αυτοκινητα βρισκονταν εκει, το ενα απ' αυτα ηταν δικο του μα στην κατασταση που ηταν ηξερε πως ηταν αδυνατον να οδηγησει. Εφερε στην σκεψη του ολα οσα ειχαν διαδραματιστει με κινηματογραφικη ταχυτητα και ενοιωσε ακομα πιο χαμενος. Τελειωσε το τσιγαρο και το πεταξε παρακολουθωντας την φωτεινη καμπυλη που διεγραφε πριν καταληξει στο εδαφος. Ενα ψυχρο ριγος τον κατελαβε, πραγμα αδικαιολογητο για μια τοσο ζεστη αυγουστιατικη νυχτα. Ετοιμαστηκε ν' αναψει δευτερο απανωτο τσιγαρο οταν προσεξε την μικρη σκια καμποσα μετρα μακρια του. Την ειδε σταδιακα να μεγαλωνει κι απορησε. Παρατηρησε πως με την ταχυτητα που αυξαινε το εμβαδον της σε λιγα δευτερολεπτα θα τον ειχε καλυψει. Προλαβε να στρεψει το κεφαλι του και να κοιταξει ψηλα.

                  ===================================

-'KXWN, Unlimited Fill στο μικροφωνο, εδω και λιγο εχει αρχισει η εκπομπη Boogeyman Sound, ακουσαμε το πρωτο κοματι γι αποψε απο τους Expanding Brains και περναμε στην πρωτη τηλεφωνικη γραμμη. Μπομπ απο που μας παιρνεις τηλεφωνο' ? ειπε ενω ταυτοχρονα κοιτουσε τον Μπεν που καθοταν μπροστα σε μια κονσολα για επιβεβαιωση. Ο τελευταιος του εκανε ενα θετικο νοημα και ο αντρας πισω απο το μικροφωνο ανταπεδωσε.

-'Κρεστνατ, στο Γουολβινγκ' ειπε η φωνη 'να ξερεις' συνεχισε απτοητος 'πως δεν χανω εκπομπη σου, ολοι εδω ακουμε KXWN και Unlimited Fill, ειμαστε ολοι φανατικοι ακροατες σου και'....

-'Σ' ευχαριστω Μπομπ για τα καλα σου λογια' τον διεκοψε ο Φιλ καταλαβαινοντας πως θα μακρυγορουσε ' τι εχεις να μοιραστεις μαζι μας αποψε' ? 

-'Ολοι εδω ειμαστε αναστατοι' ειπε ο Μπομπ 'κυκλοφορησε μια φημη πως ο Sleazy Boy πεθανε και καποιοι το επιβεβαιωνουν. Εχεις ακουσει κατι εσυ ? Ειναι αληθεια ? Θελω να πω, ειναι απιστευτο αν οντως εχει συμβει κατι τετοιο, συμφωνεις' ?

                   ===================================

Η παγωμαρα που ενοιωσε ο Φιλ σε συνδυασμο με την σιωπη του ακροατη δημιουργησε μια απροσδοκητη βουβαμαρα λιγων δευτερολεπτων. Ο Μπεν εκανε απεγνωσμενα νοηματα στην μερια του Φιλ κι ο τελευταιος φανηκε να παιρνει ξανα μπροστα.

-'Τι σοι φαρσα ειναι αυτη Μπομπ' ? ειπε με παλλομενη φωνη. 'Ποιος διαδιδει τετοιες φημες' ?

-'Δεν πρεπει να ειναι φαρσα Φιλ' επανεκαμψε ο ακροατης. 'Ειναι αρκετοι αυτοι που το πιστοποιουν μιλωντας για ενα απιστευτο ατυχημα'....

-'Βλακειες λες Μπομπ, ολα αυτα ειναι βλακειες' ειπε με οργισμενη φωνη ο Φιλ. 'Αλλα αυτα συμβαινουν οταν αφηνεις τον καθενα να βγαινει στον αερα και να λεει αρλουμπες'.

-'Δεν...δεν καταλαβαινω Φιλ' εκανε διστακτικα ο ακροατης 'σου λεω τι ακουγεται. Κανεις εδω δεν μπορει να πιστεψει πως ο Sleazy Boy πεθανε σε τετοιο ατυχημα με αεροπλανο και'...

Με μια αποτομη κινηση ο Φιλ εκλεισε αποτομα την γραμμη μην αφηνοντας τον Μπομπ να ολοκληρωσει την φραση του. Στραφηκε προς τον Μπεν που παρακολουθουσε αναυδος.

                      ==================================

-'Εχεις τρελαθει εντελως' ? ρωτησε ο Μπεν ενω παραλληλα η ψυχραιμια του εσωζε προσωρινα την εκπομπη αφου φροντισε να γεμισει εγκαιρα το κενο που ειχε δημιουργηθει ακαριαια με το πρωτο τυχον κοματι που βρηκε μπροστα του. 'Εχεις τρελαθει εντελως' ? επανελαβε αφου ξανασιγουρευτηκε πως το μικροφωνο ηταν κλειστο. 'Πρωτη φορα σε ακουω να φερεσαι ετσι σε ακροατη. Τι επαθες, μυγα σε τσιμπησε' ? συνεχισε ο Μπεν δινοντας παραλληλα εμφαση στα λεγομενα του με εντονες χειρονομιες. 'Μπορεις να μου πεις τι στο διαολο σ' επιασε ? Γιατι τουκλεισες την γραμμη καταμουτρα ? Τι ειπε που σ' ενοχλησε' ?

Ηταν φανερο πως ο Φιλ δεν βρισκοταν εκει, το μυαλο του ταξιδευε σε αγνωστους, μακρινους προορισμους. Ο Μπεν αναγκαστηκε να σηκωθει απο την καρεκλα της κονσολας, να τον πλησιασει και ν' αρχισει να τον ταρακουναει εντονα. 'Τι επαθες, μπορεις να μου πεις' ?

Ο Φιλ σηκωσε τα ματια του και τον κοιταξε μ' ενα αδειο, απλανες βλεμμα.

-'Πρεπει να βγω για λιγο εξω' ειπε 'να κανω ενα τσιγαρο' προσθεσε μηχανικα. 

                        ==================================

Βηματιζε νευρικα πανω-κατω εξω απο το στουντιο και ηδη αναβε το δευτερο τσιγαρο. Απο την εσωτερικη τσεπη του πουκαμισου του εβγαλε μια μινιατουρα Slane Irish και την αδειασε μονορουφι. Το καυτο υγρο, παραδοξως, του προσεδωσε εναν απαλο τονο διαυγειας.

Εριξε μια ματια απο το τζαμι τον Μπεν που προσπαθουσε οπως μπορουσε να διατηρησει ζωντανη την εκπομπη. Ενας Θεος ηξερε τι δικαιολογιες ειχε σκαρφιστει για να εξηγησει οτι ειχε συμβει. 

Οπως και να χε δεν εδινε δεκαρα. Αν ο Μπεν ηξερε αυτα που ηξερε ο ιδιος θα ηταν σιγουρα σε χειροτερη κατασταση. Αλλα δεν ηξερε και ο Φιλ δεν ειχε διαθεση για νυχτερινες εξομολογησεις. 

Εφερε στο μυαλο του οσα ειχε πει ο Μπομπ, ο ακροατης. Ηταν αδυνατον να ηταν αληθεια οσα ειχε ξεστομισει, ισως να ηταν καποιου ειδους αρρωστημενη φαρσα, ισως ειχε ακουσει λαθος, ισως ηταν πιωμενος, χιλιαδες ισως μπορουσαν να ειναι αλλα οχι η αληθεια.

Και πως θα μπορουσε ποτε να ειναι πραγματικοτητα οσα ειχε πει που αφορουσαν τον θανατο του Sleazy Boy αφου αυτος και ο Sleazy Boy ηταν το ενα και αυτο προσωπο ?

                    ===================================

Τον KXWN τον ειχαν φτιαξει μαζι με τον Μπεν εδω και τρια χρονια, ετσι για χομπι, ενα μερακι που μοιραζονταν οι δυο τους, για διασκεδαση προσωπικη περισσοτερο παρα οτιδηποτε αλλο. Η εκπομπη του, Unlimited Fill, ηταν και η μοναδικη του σταθμου, καθε μερα απο τις 10 το βραδυ μεχρι τις 1 το πρωι. Αυτος στο μικροφωνο, ο Μπεν στην κονσολα του ηχου, εφθαναν και περισσευαν για να βγαινει μια εκπομπη διχως υψηλες απαιτησεις. Παρ' ολα αυτα υπηρχε ακροαματικοτητα. Οχι κατι το συγκλονιστικο μα υπηρχε κοσμος που επαιρνε τηλεφωνο για να πει την γνωμη του η ν' αναφερθει σε οτι τον προβληματιζε. Οι ιστοριες που ειχαν ακουσει ηταν πολλες και πολυποικιλλες. Προβληματα οικογενειακα, ζητηματα σε προσωπικες σχεσεις, επαγγελματικα θεματα, οτι ταλανιζε τους ακροατες μπορουσαν να το θεσουν στην εκπομπη και να το συζητησουν με τον Φιλ. Και για ενα μεγαλο χρονικο διαστημα το ενδιαφερον ηταν τετοιο που συνεχιζαν και οι δυο απροσκοπτα. Τους τελευταιους εξι μηνες ομως ο Φιλ ειχε αρχισει να βαριεται μεχρι θανατου, αναζητουσε κατι που θα ταραζε τα λιμναζοντα νερα. Το βρηκε αναπαντεχα.

                 ===================================

Ο WAFU, ο μεγαλυτερος σταθμος στην πολη, εψαχνε ατομα για να στελεχωθει και ο Φιλ, δινοντας ψευτικα στοιχεια διχως ν' αποκαλυψει πως ηταν ηδη στον KXWN, πηρε την εκπομπη 2 με 4 τα ξημερωματα. Θελοντας να κανει κατι εντελως διαφορετικο επελεξε το ψευδωνυμο Sleazy Boy και πειραματικα εκανε μια εκπομπη με μουσικη απο ταινιες πορνο στα '70s. Αυτο ηταν. Διχως να το περιμενει κανεις η εκπομπη εγινε η νουμερο 1 σε ακροαματικοτητα στον WAFU. Καθε μερα ο Φιλ εφευγε απο τον KXWN και για δυο ολοκληρες ωρες επαιζε το συγκεκριμενο μουσικο υφος, σαουντρακ απο ταινιες πορνο της δεκαετιας του '70. Η απηχηση ηταν απιστευτη, μεχρι και χορηγοι εμφανιστηκαν, ειτε απο εταιρειες προφυλακτικων ειτε απο μπαρ με γυμνο προγραμμα, ακομα κι απο κινηματογραφικες εταιρειες που δραστηριοποιουνταν στον χωρο.

Κι ενω η φημη του σαν Sleazy Boy συνεχως μεγαλωνε, πριν λιγο ενας ακροατης μολις του ειχε ανακοινωσει πως ειχε πεθανει σε καποιο μυστηριο ατυχημα με αεροπλανο. Ηταν για γελια και για κλαματα, ειχε μολις πεθανει αλλα αυτος ηταν ακομα ζωντανος.

                         ===============================

Τις σκεψεις του τις διεκοψε ο ηχος στο τζαμι. Γυρισε και ειδε τον Μπεν να του κανει νοημα να μπει ξανα μεσα στο στουντιο. Ο Μπεν ! Δεν μπορουσε να του εξηγησει τι συνεβαινε αφου ειχε αποφασισει να του κρατησει κρυφη την ενασχοληση του με τον WAFU. Μπηκε μεσα απροθυμα.

-'Δεν μπορω να το κρατησω αλλο' του ειπε 'κατσε στο μικροφωνο και πες κατι'.

-'Λυπαμαι Μπεν, ειναι αδυνατον' απαντησε. 'Δεν μπορω να σου εξηγησω τωρα'.

-'Κοιτα, αν προκειται γι αυτην την ιστορια μ' αυτον το Sleazy Boy, εχουν παρει κι αλλοι και επιβεβαιωνουν αυτο που ειπε ο αρχικος ακροατης. Αλλα δεν καταλαβαινω τι σχεση εχει ολο αυτο μ' εσενα και παρατας την εκπομπη' εκανε ο Μπεν απελπισμενα.

Ο Φιλ τον κοιταξε σαν να τον εβλεπε για πρωτη φορα.

-'Πηραν κι αλλοι ? Και τι λενε ? Πως'...

-'Που να σε παρει ο διαολος Φιλ, ναι. Μπορεις να μου πεις γιατι ο θανατος αυτουνου του τυπου σ' εχει επηρεασει τοσο πολυ ? Τον ξερεις' ?

                 ====================================

Βγηκε τρεχοντας απο το στουντιο λες και ειχαν χυμηξει στο κατοπιν του ολες οι ορδες της Κολασης ενω ο Μπεν ουρλιαζε πισω του κατι ακαταλαβιστικα αφου ο ηχος δεν εφτανε καθαρα στ' αυτια του. Προσπαθωντας να κατεβει την σκαλα σαν μανιακος γλυστρησε και τελικα την κατεβηκε με τουμπες. Σταματησε στο κεφαλοσκαλο κι εβαλε τα γελια. Απο ατυχημα με αεροπλανο ειχε πεθανει οχι απο πτωση σε σκαλες. Δεν θα ηθελε να διαψευσει ολους αυτους που ενοιωθαν συντετριμμενοι απο τον χαμο του. Μια ολοκληρη πολη πενθουσε γι αυτον κι εκεινος δεν μπορουσε να σταματησει εκεινα τα νευρικα γελια. Βγηκε τρεκλιζοντας στο παρκινγκ.

Μια πανεξυπνη και εξαιρετικη ιδεα μολις ειχε κανει την εμφανιση της στο ταραγμενο του μυαλο. Το μονο που ειχε να κανει ηταν ν' αποφυγει τα αεροπλανα μεχρις οτου ξεκαθαριζε τι ειχε συμβει.

Ετσι, οτι και να ειχε ακουστει, θα παρεμενε μια φημη που ποτε δεν θα επιβεβαιωνοταν.

Η μεγαλη, βαρια σκια τον σκεπασε, διεκοψε αποτομα τα γελια του ενω παραλληλα εσβηνε με αποφασιστικο τροπο την γεννηση εκεινης της πραγματικα ιδιοφυους ιδεας που ειχε. 

                          =================================

Αρκετα χιλιομετρα πιο περα, σε μια τεραστια εκταση απο χωραφια, δεκαδες μικρα φωτα εσχιζαν το μαυρο της νυχτας ενω παραλληλα μια μεγαλη κινητικοτητα βρισκοταν σ' εξελιξη. Ο τοπος εβριθε απο περιπολικα, ασθενοφορα και πυροσβεστικα οχηματα που ειχαν σπευσει στον τοπο του ατυχηματος. Χαρη στις συντονισμενες κινησεις τους οι 126 επιβατες και το επταμελες πληρωμα του αεροσκαφους που ειχε προβει σε αναγκαστικη προσγειωση ειχαν βγει απο την ατρακτο σωοι και αβλαβεις. Ο ηρωικος πιλοτος ειχε κατορθωσει να το προγειωσει σε μια τιτανια υπερπροσπαθεια με δεδομενο πως ενα μεγαλο τμημα του αριστερου φτερου ειχε ξεκολλησει και πεσει στο εδαφος. Οι επιβατες ηταν κατατρομαγμενοι και σε κατασταση σοκ, ομως ηταν ολοι τους καλα, εχοντας μονο εκδορες και μωλωπες απο την προσγειωση. Ολοι μιλουσαν για θαυμα που ειχε συντελεστει, το αεροσκαφος ειχε προσγειωθει με μολις εναμιση φτερο.

Το που ειχε πεσει το τμημα του αποκολληθεντος φτερου ηταν προς το παρον αδιαφορο, αυτο που ειχε σημασια ηταν πως κανεις δεν ειχε παθει κατι, ηταν ολοι ζωντανοι.

  

    

                                                                        ΤΕΛΟΣ

                                           ΑΠΟ ΛΕΠΤΟ ΣΕ ΛΕΠΤΟ

-'Λοιπον, σε τι κατασταση βρισκεται' ? ρωτησε με αγωνια.

Ο αντρας κουνησε το κεφαλι του αρνητικα. Περασε τα δαχτυλα του μεσα απο τα μαλλια του και πηρε μια βαθια ανασα. Μετα κοιταξε τον συνομιλητη του.

-'Φοβαμαι πως δεν υπαρχει ελπιδα' ειπε ξεφυσωντας. 'Και το οτι εχει αντεξει τοσο ειναι πραγματικα ανεξηγητο. Νομιζω πως καπου εδω τελειωνουν τα παντα για ολους μας. Λυπαμαι, πραγματικα λυπαμαι που δεν θα προλαβεις σχεδον τιποτα αλλα δεν υπαρχει εναλλακτικη'.

Ηταν η σειρα του αλλου τωρα να ξεφυσηξει καθως συνειδητοποιουσε οτι ειχε μολις ακουσει. Ηξερε πως τα πραγματα ηταν δυσκολα αλλα δεν φανταζοταν ποσο μη αναστρεψιμα ηταν.

-'Τι θα κανεις τωρα' ? ρωτησε προβληματισμενος. 'Σε λιγο πρεπει να φυγεις, ετσι δεν ειναι' ?

-'Ναι, εγω πρεπει να φυγω' απαντησε ο αλλος αντρας 'και να ηθελα να μεινω το ξερεις πως δεν γινεται. Απο εδω και περα θα εισαι μονος σου. Τι σκεφτεσαι να κανεις' ?

-'Δεν νομιζω πως εχω πολλες επιλογες' ειπε απογοητευμενος 'για την ακριβεια μονο μια'.

                     =================================

Ηταν πλεον μονος. Ο συνομιλητης του τον ειχε αποχαιρετησει και ειχε αποχωρησει οπως ηταν υποχρεωμενος να κανει. Εριξε μια ματια τριγυρω στο δωματιο. Τα παντα απεπνεαν μια αισθηση σωστης και προσεκτικης οργανωσης αλλα οπως αποδεικνυοταν τελικα δεν ηταν αρκετο. Η μεγαλη σιδερενια πορτα που σφραγιζε το δωματιο στεκοταν ακομα στην θεση της κοροιδευτικα σαν να υποδηλωνε πως αυτη ειχε κανει το καθηκον της αλλα δεν ηταν στο χερι της για να αποτρεψει οτι ειχε συμβει. Οι τοιχοι ολογυρα ηταν γεματοι με ραφια που κι αυτα με την σειρα τους ηταν κυριολεκτικα πηγμενα σε αντικειμενα. Ηταν ολα ταξινομημενα τοσο χρηστικα που ακομα κι ενας που πατουσε πρωτη φορα το ποδι του εκει μεσα να εβγαζε αμεσα ακρη, ποσο μαλλον το ατομο που ειχε επιμεληθει ολο αυτο το εργο. Στραφηκε προς το κρεβατι εκστρατειας που καταλαμβανε ενα τμημα του ανατολικου τοιχου και αφησε το βλεμμα του να πλανηθει στον ιδιοκτητη του. Απο τις κινησεις του εμοιαζε να συνερχεται. Πλησιασε προς τα εκει, τραβηξε μια καρεκλα, εκατσε και περιμενε υπομονετικα.

                     ===================================

-'Ποιος εισαι εσυ' ? ρωτησε με ξεψυχισμενη, μολις που ακουγοταν φωνη ο αντρας που βρισκοταν ξαπλωμενος πανω στο κρεβατι. 'Που ειναι ο αλλος ? Ποιος ειναι ? Πως μπορεσατε'....

Ενας ασχημος, επιμονος βηχας τον συγκλονισε. Σχεδον πνιγηκε ενω τα ματια του δακρυσαν.

-'Ηρεμησε, μη μιλας, ο οργανισμος σου ειναι πολυ αδυναμος και τον επιβαρυνεις' ειπε ο αντρας που καθοταν στην καρεκλα ενω παραλληλα εσκυβε απο πανω του.

-'Πως μπηκατε εδω' ? συνεχισε απτοητος ο ξαπλωμενος 'ποιοι ειστε' ? προλαβε να ρωτησει πριν ο μεταλλικος, ξερος βηχας αρχισει παλι να του ξεσκιζει το στερνο.

-'Σου ειπα ηρεμησε, καθε προσπαθεια να μιλησεις η να κινηθεις μπορει να ειναι μοιραια' επανελαβε προστακτικα ο αντρας στην καρεκλα. 'Το ξερω πως εχεις αποριες, πολλες αποριες αλλα θα σου τις λυσω ολες. Απλα πρεπει να μεινεις ζωντανος για να τις ακουσεις και αν συνεχισεις ετσι αμφιβαλλω αν θα προλαβω. Καταλαβες' ?

Μια ανεπαισθητη κινηση του κεφαλιου του ξαπλωμενου δηλωνε πως ειχε καταλαβει.

                      ================================

-'Ας παρουμε τα πραγματα απο την αρχη' ειπε ο αντρας στην καρεκλα. 'Θα προσπαθησω οσο πιο πολυ μπορω περιεκτικα να σου εξηγησω τι συμβαινει και ν' απαντησω στις αποριες που εχεις'.

-'Πριν λιγους μηνες' αρχισε την αφηγηση του 'το Κ.Ε.Δ.Α, Κεντρο Ελεγχου Διαστημικων Απειλων οπως ειναι το πληρες του ονομα, εντοπισε εναν υπερμεγεθη μετεωριτη που κατευθυνοταν προς την Γη. Το μεγεθος του, οσο περιπου ειναι η εκταση της Αφρικης, θα ηταν αρκετο να προκαλεσει ανυπολογιστες, μη αναστρεψιμες καταστροφες επανω στον πλανητη αν τελικα επεφτε στην επιφανεια του. Παρ' ολες τις προσπαθειες του Κ.Ε.Δ.Α σε συνεργασια με αλλες αρμοδιες υπηρεσιες, εκαναν οτι μπορουσαν για να αποτρεψουν ενα ενδεχομενο συγκρουσης μα τελικα αποδειχθηκε ανεφικτο. Τοτε ηταν που οι εκαστοτε κυβερνησεις εξεδωσαν ανακοινωσεις για την καλυτερη αντιμετωπιση του επερχομενου καταστρεπτικου κινδυνου. Αλλα αυτα φανταζομαι πως ειναι γεγονοτα που τα γνωριζεις, ετσι δεν ειναι' ? ρωτησε.

Για ακομα μια φορα το κεφαλι του κλινηρη αντρα κινηθηκε καταφατικα. 

                     =================================

-'Μεσα Σεπτεμβρη περιπου ο μετεωριτης επεσε στην Γη με τις καταστροφες που ακολουθησαν να μην εχουν προηγουμενο. Εσυ, οπως και πολλοι αλλοι ακομα, κλειστηκατε μεσα σε τετοιου ειδους καταφυγια προσπαθωντας να επιβιωσετε απο την συγκρουση και απολυτα λογικα δεν εχετε την παραμικρη ιδεα για το μεγεθος της καταστροφης που υπεστη ο πλανητης. Οτι υπηρχε χαθηκε.

Καθε ιχνος ζωης εξανεμιστηκε μεσα σε λιγα λεπτα, οι ωκεανοι καταπιαν σχεδον καθε τμημα ξηρας, τα παντα μετατραπηκαν σε μια σκονη οργανικης, αναμεμειγμενης με ανοργανη υλη, που σκεπασε καθε εκατοστο του πλανητη. Οι μονοι που κατορθωσαν να επιβιωσουν περισσοτερο ηταν αυτοι, που οπως κι εσυ, ειχατε κλειστει μεσα σε τετοιου τυπου καταφυγια. Σαν να μην εφτανε η ολικη καταστροφη που επηλθε απο την πτωση του μετεωριτη υπηρξαν ακομα χειροτερες και απροσδοκητες εξελιξεις που κανεις δεν μπορουσε να υποψιαστει η να προβλεψει'.

Σταματησε για λιγο βλεποντας τον αντρα στο κρεβατι να προσπαθει να μιλησει. Του εκανε μια κινηση για να τον σταματησει μα ο αντρας ηταν αποφασισμενος να παρακουσει. 

                   ================================

-'Ποσοι' ? ρωτησε με φωνη που ισα που ακουγοταν. 'Ποσοι μειναμε' ? και αρχισε παλι να βηχει.

-'Κανε υπομονη, θα τα μαθεις ολα' επεμεινε ο συνομιλητης του 'αλλα αν συνεχισεις να πιεζεις τον εαυτο σου δεν ξερω αν θα προλαβω να σου τα πω ολα'.

-'Πεθαινω ε' ? επεμεινε ο αρρωστος. 'Το ξερω πως πεθαινω'.

-'Συνεχιζω' ειπε παλι ο αντρας προσπερνωντας το σχολιο που μολις ειχε ακουσει. 'Δυστυχως ο μετεωριτης περιειχε εναν αγνωστο οργανισμο με μια πολυ ιδιαζουσα ικανοτητα. Μετετρεπε το οξυγονο σε καποιο αγνωστο στοιχειο που η εισπνοη του σε καποια ποσοτητα ηταν θανατηφορο για οποιον το ανεπνεε. Αφου μεταλλαξε οσο οξυγονο ειχε μεινει στην επιφανεια αρχισε ν' αναζητα οσο αλλο υπηρχε αποθηκευμενο μεσα σε τετοια καταφυγια σαν να ειχε την ικανοτητα να το αντιληφθει και να το εντοπισει. Συντομα οσοι βρισκονταν μεσα στα καταφυγια εγιναν στοχος του οργανισμου με αποτελεσμα η μετατροπη του υπαρχοντος οξυγονου να αποβει μοιραια για την ζωη τους. Τουτο εδω ειναι το τελευταιο καταφυγιο που απεμεινε' ειπε με μια θεατρικη κινηση.

                       =============================

Ειδε τα ματια του αντρα να γουρλωνουν και βιαστηκε να μιλησει πριν απ' αυτον.

-'Ναι, αυτο εδω ειναι το τελευταιο καταφυγιο με καποιον εν ζωη και εσυ εισαι ο τελευταιος ζωντανος ανθρωπος σε ολοκληρο τον πλανητη' ειπε ξεστομιζοντας μια πικρη αληθεια. 

Τον ειδε που ανασαλεψε προσπαθωντας να κινηθει κι ετρεξε να τον σταματησει. Τον κοιταξε και ειδε την ερωτηση που σχηματισαν τα δυο σακουλιασμενα ματια του.

-'Οχι, δεν υπαρχει τροπος να το αποφυγεις' του ειπε μ' εναν λυπημενο τονο στην φωνη.

Ξεροκαταπιε διαβαζοντας την ικεσια που σχηματιστηκε σ' εκεινο το σκελετωμενο σχεδον προσωπο και προσπαθησε να απαντησει με οσο πιο σταθερη φωνη μπορουσε.

-'Λυπαμαι, πραγματικα λυπαμαι μα δεν υπαρχει τιποτα που να μπορω να κανω για να σε βοηθησω. Ουτε εγω, ουτε αυτος που ηταν εδω πριν απο μενα. Αν αυτο σε παρηγορει ομως μπορω να σου πω πως δεν θα φυγεις μονος σου. Οταν χαθεις εσυ τοτε θα χαθω κι εγω μαζι σου, μα πιστεψε με, μακαρι να υπηρχε τροπος να το σταματουσα ολο αυτο'. 

                         ============================

Τον ειδε να γερνει το κεφαλι του στο μαξιλαρι και καταλαβε απο την κινηση πως τοτε μολις ειχε συνειδητοποιησει πως ειχαν ακριβως τα πραγματα. Η τελευταια του ελπιδα για επιβιωση ειχε εξαφανιστει και ηδη ειχε παραιτηθει απο καθε προσπαθεια. Τον ειδε να στρεφεται ξανα προς το μερος του και καταλαβε πως θα μιλουσε. Δεν ειχε νοημα να προσπαθησει να τον σταματησει.

-'Ποιος εισαι' ? ψιθυρισε ενω ο αδυσωπητος βηχας τον τρανταξε ολοκληρο. Ανοιγοκλεισε μερικες φορες το στομα του σαν να προσπαθουσε να ρουφηξει οσο το δυνατον περισσοτερο οξυγονο για να κρατηθει στη ζωη μα εδω και ωρα δεν ηταν οξυγονο αυτο που ανεπνεε.

-'Ποιος'...Η λεξη βγηκε αναλαφρα απο το στομα του μαζι με την τελευταια του ανασα. Το κεφαλι του εγειρε ξανα στο μαξιλαρι κι αυτην τη φορα παρεμεινε εκει, ακινητο για παντα.

Ο τελευταιος ανθρωπος της Γης ειχε μολις εκπνευσει και το ειδος ειχε χαθει για παντα.

Ο αντρας σηκωθηκε απο την καρεκλα και κοιταξε τον εαυτο του. Τον ειδε να γινεται σταδιακα διαφανος, σχεδον ονειρικος και μεσα σε μια στιγμη εξαφανιστηκε σαν να μην ειχε υπαρξει ποτε.

                         ===============================

Ο χρονος ειναι ανθρωπινη εφευρεση. Τον δημιουργησε για να διεκολυνει καταστασεις, να μπορει να βαζει σε ταξη το απολυτο χαος που τον περιεβαλλε. Τα παντα ηταν στηριγμενα πανω του. Δευτερολεπτα, λεπτα, ωρες, μερες και ουτω καθεξης ηταν απαραιτητες μοναδες μετρησης που οριοθετουσαν την ιδια την ανθρωπινη υποσταση. Διχως την αισθηση του χρονου ο ανθρωπος δεν θα ειχε απολυτως καμια διαφορα απ' ολα τα υπολοιπα πλασματα του πλανητη. Η κατανοηση, η διαχειριση και η εκμεταλλευση του ηταν, απο τοτε που τον εβαλε στην εξισωση, οχι απλα ουσιωδης αλλα ακρως απαραιτητη για καθε πτυχη, μικρη η μεγαλη, της υπαρξης του.

Αυτος ηταν κι ενας απο τους λογους που η ελευση καθε νεου χρονου γιορταζοταν τοσο εντονα αφου ελπιδες, προσδοκιες και υποσχεσεις που δεν ειχαν πραγματοποιηθει μετατιθεντο για τον επομενο χρονο που διχως να εχει υποσχεθει κατι ολοι πιστευαν ακραδαντα πως θα ηταν καλυτερος. Και ο καθε νεος χρονος, πιστος παντα στο ραντεβου του, ερχοταν για να διαφεντεψει το ανθρωπινο γενος μεχρι την στιγμη που την θεση του θα επαιρνε ενας καινουργιος.

                  =================================

Αν υπηρχε ενα ρεκορ που ο 2033 ειχε καταρριψει ηταν αυτο του βραχυβιοτερου ετους που ειχε υπαρξει ποτε. Την ωρα που ο ανθρωπος στο καταφυγιο ειχε εκπνευσει ηταν μολις 12 και δεκα λεπτα, 1η Ιανουαριου του 2033. Ο 2032 ειχε κανει το καθηκον του μεχρι την στιγμη που επρεπε ν' αποχωρησει παραδιδοντας στον νεο χρονο. Και ο 2033 ειχε κανει το καθηκον του. Παρεμεινε διπλα στο τελευταιο ον που ειχε συναισθηση για το ποιος ηταν ασχετως αν τον αναγνωριζε η οχι.

Σιγουρα θα ηθελε να παραμεινει περισσοτερο, σιγουρα θα ηθελε να βιωσει οτι και ο 2032 και οι προηγουμενοι χρονοι αλλα ηξερε πως αυτο ηταν ανεφικτο. Ο 2033 ειχε εξαφανιστει διχως να μπορει να κανει κατι γι αυτο. Απαραιτητη προυποθεση για την υπαρξη του απαιτουσε εστω ενα ζωντανο ανθρωπο που ηταν το μοναδικο ειδος που τον αντιλαμβανοταν και τον ειχε εφευρει.

Την ωρα που ο 2033 εξαφανιζοταν δεν ειχε απολυτως κανεναν λογο να κοιταξει εστω μια τελευταια φορα στο κρεβατι. Ο τελευταιος ανθρωπος στην Γη ειχε μολις πεθανει και μαζι του ειχε πεθανει καθε εννοια χρονου, τμημα του οποιου αποτελουσε και ο ιδιος.

 

 

                                                                    ΤΕΛΟΣ

 

                                 Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                                                         ΚΕΦΑΛΑΙΟ 53

-'Γιατι ηρθαμε εδω ? Τι ψαχνουμε' ? ρωτησε.

Το αγριο βλεμμα της Μεριτα την εκανε να μετανοιωσει αμεσα που ρωτησε.

-'Μεινε κοντα μου και μην βγαζεις αχνα' της ειπε η Κηρα με εντονο υφος. ΄Να θυμασαι πως δεν σου εχω ακομα καμια εμπιστοσυνη, οχι μεχρι να ξεκαθαρισω τον ρολο που παιζεις'.

Η Ραντα κουνησε καταφατικα το κεφαλι της αποδεχομενη ουσιαστικα οσα μολις ειχε ακουσει.

-'Οτι ειχα να σου πω το ειπα' ειπε 'δεν εχω κατι να προσθεσω'.

-'Αυτο θα το δουμε' μουγκρισε η Κηρα 'αυτο θα το δουμε. Προς το παρον μεχρι να φτασουμε εκει που πρεπει φροντισε να εισαι κοντα μου, βρισκομαστε στην ελευθερη ζωνη για καθε παρανομο'.

Η Ραντα εριξε μια ματια τριγυρω προσπαθωντας να οπτικοποιησει τα λογια της Μεριτα. Πραγματι, ολος ο κοσμος που υπηρχε τριγυρω κινιοταν σαν να ειχε κατι να κρυψει με πρωτο και καλυτερο τον ιδιο τον εαυτο του. Συμφωνα με τα λεγομενα της Μεριτα, εφ' οσον κυκλοφορουσαν στην παρανομη ζωνη εκ των πραγματων παρανομοι θα ηταν.

                            ================================

 Υπηρχαν πλασματα απο καθε γωνια του γαλαξια, με εκατονταδες διαφορετικα παρουσιαστικα, πραγμα που καθιστουσε αδυνατον για οποιονδηποτε να διαβασει σκεψεις η προθεσεις. Κατω απο αλλες συνθηκες θα ενοιωθε τρομαγμενη αν ηταν μονη της, μα για εναν ανεξηγητο λογο η παρουσια της Κηρας, καθως και οι δυνατοτητες της που ειχε βιωσει κατ' ιδιαν, την προσεδιδαν ενα αισθημα ασφαλειας. Αυτο το συναισθημα προσπαθησε ν' αποτυπωσει και στο προσωπο της.

-'Εδω ειμαστε' εκανε η Μεριτα καθως σταματησε εξω απο ενα μπαρ. 'Ασε εμενα να κανω την κουβεντα' προσθεσε και μπηκε μεσα ακολουθουμενη απο την Ραντα.

-'Γκριντλοκ' εκανε απευθυνομενη στον αντρα πισω απο το μπαρ ενω παραλληλα καθοταν απεναντι του. Η Ραντα την μιμηθηκε διχως να πει λεξη.

-'Μεριτα' απαντησε ο αντρας και το βλεμμα του εστιασε στην Ραντα. 'Χαιρομαι που σε ξαναβλεπω' προσθεσε 'σε τοσο μικρο χρονικο διαστημα'.

-'Το ιδιο κι εγω Γκριντλοκ' απαντησε η Κηρα 'το ιδιο κι εγω'. 

                    ===================================

-'Σε τι μπορω να σου φανω χρησιμος' ? εκανε ο Γκριντλοκ ενω συνεχιζε να κοιταει την Ραντα.

-'Αυτη ειναι η Ραντα, απο δω ο Γκριντλοκ' ειπε η Μεριτα καταλαβαινοντας πως δυσκολα θ' αρχιζε συζητηση αν δεν ικανοποιουσε την περιεργεια του μπαρμαν. 'Η Ραντα ειναι η αιτια που βρισκομαι και παλι εδω' συμπληρωσε.

-'Ελπιζω να ειναι μια ευχαριστη αιτια' ειπε ο Γκριντλοκ απευθυνομενος στην Μεριτα.

-'Ας αφησουμε τα υπονοουμενα και τα μισολογα Γκριντλοκ' σημειωσε η Μεριτα 'κι ας μπουμε κατευθειαν στο θεμα. Ξερεις οτι ψαχνω τον Ελλερυ, εφτασα μεχρι τον Ζιγκετ για να μαθω πληροφοριες αλλα το μονο που αποκομισα ηταν τα νεα του θανατου του Ντρισμπειν και τουτη εδω που ηταν και ο τελευταιος ανθρωπος που μιλησε μαζι του πριν πεθανει. Χρειαζομαι καθε τι που μπορει να ξερεις, εστω και την παραμικρη λεπτομερεια για να τον εντοπισω. Εχεις κατι για μενα η αδικα εκανα τον κοπο ' ? προσθεσε με τον τονο της φωνης της να γινεται πιο εντονη.

-'Η γνωστη, αξιαγαπητη Μεριτα' εκανε ο Γκριντλοκ χαμογελωντας.

                             ===========================

-'Δεν ειναι το καταλληλο μερος για να κουβεντιασουμε τωρα' συνεχισε. 'Ξερεις πως κοσμος περναει απο δω, παει κι ερχεται, ισως και να εχω κατι για σενα αλλα ειναι προτιμοτερο να τα πουμε μια αλλη στιγμη, ας πουμε οταν θα εχω κλεισει το μπαρ. Εδω καθε τρεις και λιγο θα μας διακοπτουν, συν τοις αλλοις η Ραντα ισως θα ηθελε να ξεκουραστει απο το ταξιδι απο τον Ζιγκετ. Σου μοιαζει παραλογο αυτο που λεω' ? συμπληρωσε.

Οσο και να ηθελε να διαφωνησει μαζι του η Μεριτα δεν μπορουσε παρα ν' αναγνωρισει πως ειχε δικιο. Δυσκολα θα μπορουσε να γινει κουβεντα κατω απο τετοιες συνθηκες, επιπλεον και η ιδια, οπως μαλλον και η Ραντα, χρειαζονταν λιγη ξεκουραση απο ενα τετοιο ταξιδι. Της εριξε μια ματια αναζητωντας μια συγκαταβαση και η κοπελα της την εδωσε αμεσα μεσα απο το βλεμμα της.

-'Δεν εχεις αδικο' ειπε στο τελος 'καλυτερα να το κανουμε ετσι. Εχεις να μας προτεινεις ενα μερος για να περασουμε το βραδυ μας χωρις περιττες ενοχλησεις' ?

-'Φυσικα' εκανε χαμογελωντας ο Γκριντλοκ 'αστο πανω μου'.

                  ===================================

Το ξενοδοχειο που τους ειχε προτεινει ο Γκριντλοκ απειχε λιγοτερο απο τρακοσια μετρα αλλα συμφωνα με τα λεγομενα του εκει θα ηταν απολυτως ασφαλεις. Θα χρησιμοποιουσαν τ' ονομα του οταν θα εφταναν δεδομενου πως οι ιδιοκτητες ηταν αρκετα δυσπιστοι με οσους δεν γνωριζαν. Εκει θα ξεκουραζονταν λιγο και αργοτερα, οταν το μπαρ του Γκριντλοκ θα εκλεινε για ολους τους αλλους θα επεστρεφαν. Ηταν αυτος ο κυκεωνας σκεψεων που απασχολουσε το μυαλο της Μεριτα και δεν της επετρεψε να προσεξει τις σκιες που τις ειχαν παρει απο πισω. Βρισκονταν σε αποσταση κοντα εκατο μετρων απο το ξενοδοχειο οταν οι σκιες εμφανιστηκαν αποτομα μπροστα τους αιφνιδιαζοντας τες. Μια σκια ξεκολλησε απο τις αλλες και μιλησε.

-'Δυο μορφονιες σαν κι εσας να βαδιζετε μονες μεσα στο σκοταδι' ? εκανε η σκια. 'Θα μπορουσε να σας συμβει καποιο ατυχημα, οι δρομοι εδω ειναι κοματακι επικινδυνοι. Αλλα μην φοβαστε, μ' ενα σχετικα ευτελες χρηματικο αντιτιμο εγω και οι φιλοι μου θα φροντισουμε να φτασετε ακεραιες στον προορισμο σας. Τι λετε' ? εκανε ειρωνικα.

                      ===================================

-'Εχεις απολυτο δικιο' εκανε η φωνη που δεν ανηκε στην Μεριτα η την Ραντα. 'Οντως αυτοι οι δρομοι ειναι επικινδυνοι το βραδυ για οσους δεν ξερουν να τους διασχισουν'.

Αιφνιδιαστηκαν ολοι. Η Μεριτα που δεν προλαβε ν' απαντησει, η Ραντα που προσπαθουσε ακομα να καταλαβει τι συνεβαινε και οι σκιες που ελαβαν απαντηση στην ερωτηση τους απο μια αορατη φωνη. Λιγα δευτερολεπτα μετα η φωνη απεκτησε υποσταση.

-'Να προσεχετε οπως φευγετε' συνεχισε η φωνη. Το βλεμμα ολων ειχε εστισει στην φιγουρα που μιλησε. Κανεις τους ποτε, μολονοτι στον Γκαβαρντα συναντουσε κανεις τα πλεον παραδοξα κι απιστευτα οντα, δεν ειχε δει κατι παραπλησιο. Μια υπεροχη καλλονη, γυμνη απο την κορυφη εως τα νυχια ειχε ξεπροβαλλει απο το πουθενα. Γυμνη ? Οχι ακριβως. Το κορμι της ηταν διασπαρτο απο καταμαυρα στιγματα που εμοιαζαν ζωντανα καλυπτοντας σχεδον το συνολο του σωματος της κινουμενα ασταματητα μ' εναν ανεπαισθητο ηχο, σχεδον σαν ψιθυρο. Η φωνη απο τις σκιες αντεδρασε πρωτη προσπαθωντας να καλυψει τον φοβο πισω απο μια επιθετικοτητα.

                    ==================================

-'Δεν ξερω ποια εισαι κυρα μου μα καλα θα κανεις να εξαφανιστεις πριν παθεις κακο' ειπε. 'Δεν εχουμε τιποτα μαζι σου και πιστεψε με, δεν θελεις ν' αποκτησουμε'.

Το ενστικτο της Μεριτα ουρλιαζε να μεινει αμετοχη και να δει τι θα συνεβαινε. Το εμπιστευτηκε.

-'Ποια ειναι αυτη' ? ψιθυρισε εκπληκτη η Ραντα. 'Τι ειναι' ?

-'Δεν εχω ιδεα' απαντησε η Κηρα ενω ταυτοχρονα επιανε την Ραντα απο το μπρατσο. 'Κατι μου λεει πως δεν πρεπει ν' ανακατευτουμε σε οτι συμβει'.

-'Τι θα συμβει δηλαδη' ? εκανε η Ραντα.

-'Θα το μαθουμε αμεσως τωρα μαλλον' ειπε η Μεριτα και την τραβηξε προς τα πισω διακριτικα.

-'Ειναι η τελευταια σας ευκαρια να φυγετε' εκανε παλι η αγνωστη. 'Αλλιως'...

-'Αλλιως τι' ? αγριεψε η φωνη απο τις σκιες. 'Μην μας απειλεις εμας, εμεις ειμαστε'...

Δεν αποσωσε ποτε τα λογια του. Μολονοτι καμια κινηση δεν πραγματοποιηθηκε εναντιον του, αυτο που ειδε να συμβαινει μπροστα στα ματια του σχεδον τον πανικοβαλλε.

                        =============================

Σαν να ηταν ζωντανος οργανισμος μερικα απο τα στιγματα στο κορμι της γυναικας φανηκαν να ξεκολλανε, να αιωρουνται στον αερα και να σχηματιζουν κατι σαν μια τεραστια γροθια που προσγειωθηκε στο προσωπο ενος απο τις σκιες. Αυτος που δεχτηκε το χτυπημα σηκωθηκε κυριολεκτικα στον αερα, διεσχισε μια αποσταση επτα μετρων και προσγειωθηκε χωρις καν να σαλεψει στο εδαφος. Ο φοβος για το αγνωστο παρηγαγε αδρεναλινη, η αισθηση της αριθμητικης υπεροχης κι ενα απροσδιοριστο ψηγμα περηφανειας ηταν αυτο που εκανε τον αρχηγο των σκιων να διαταξει επιθεση εναντιον του μυστηριου εκεινου οντος.

Λες κι επαιρναν συγκεκριμενες οδηγιες τα στιγματα απο το κορμι της γυναικας κατευθυνθηκαν στα υπολοιπα μελη της συμμοριας. Ο ενας μετα τον αλλο επεφταν αναισθητοι κατω διχως η αποκοσμη εκεινη υπαρξη να εχει κανει την παραμικρη κινηση. Οι μονοι που ειχαν μεινει ορθιοι πια ηταν ο αρχηγος, η Μεριτα και η Ραντα που παρακολουθουσαν καταπληκτοι. Η Ραντα εκανε μια απειλητικη κινηση προς τον αρχηγο κι εκεινος το εβαλε στα ποδια διχως δευτερη σκεψη. 

                           ================================

-'Ποια εισαι ? Τι εισαι ? Τι θελεις' ? ρωτησε η Μεριτα με τις αισθησεις της σ' επιφυλακη.

-'Ειμαι η Ρισανι η Διαστικτη' απαντησε η μορφη. 'Τουλαχιστον ετσι με προσφωνει ο Ελλερυ Βαν Ντερ Εις' προσθεσε ενω ειδε τα ματια της Μεριτα να γουρλωνουν.

-'Ξερεις τον Ελλερυ ? Ξερεις που μπορω να τον βρω ? Πες μου τωρα αμεσως γιατι'...

-'Γιατι τι' ? απαντησε η Ρισανι ενω τα στιγματα στο σωμα της αναδευτηκαν.

-'Με συγχωρεις' εκανε η Μεριτα 'αλλα τον ψαχνω τοσο καιρο κι εχω απελπιστει. Μα εσυ πως'...

-'Ακουσα την κουβεντα που ειχατε στο μπαρ με τον ιδιοκτητη του, ακουσα το ονομα Βαν Ντερ Εις και προσπαθησα να καταλαβω τον λογο που τον αναζητουσατε. Γι αυτο σας ακολουθησα, ηθελα να μαθω γιατι τον αναζητας' προσθεσε η Ρισανι.

-'Εγω ειμαι η Ραντα' εκανε η κοπελα 'κι εχω μπλεξει αθελα μου σε μια ιστορια που αυτο το ονομα ειναι στο επικεντρο του ενδιαφεροντος' συμπληρωσε.

-'Καταλαβαινω' εκανε η Ρισανι ενω τα στιγματα χαλαρωναν πανω στο κορμι της.

                  =================================

-'Εχουμε κλεισει δωματιο σ' ενα ξενοδοχειο εδω κοντα' εκανε η Ραντα. 'Μηπως να πηγαιναμε εκει να τα πουμε με την ησυχια μας αντι να στεκομαστε εδω, στην μεση του δρομου' ?

-'Σωστα' επικροτησε η Μεριτα. 'Ελα μαζι μας, θελω να μαθω οτι ξερεις για τον Ελλερυ'.

Η παραδοξη μορφη εμεινε για λιγο σιωπηλη. Οταν μιλησε ξανα και οι δυο γυναικες ειχαν την αισθηση πως υπηρχε ενας λυπημενος, θλιβερος τονος στην φωνη της.

-'Ναι, ειναι καλη ιδεα αυτη με το ξενοδοχειο. Αλλα δεν ειμαι τοσο σιγουρη πως η αλλη ιδεα ειναι καλη' προσθεσε ενω ταυτοχρονα τις πλησαιζε.

-'Τι εννοεις ? Δεν καταλαβαινω' ? εκανε η Μεριτα ενω ενα ασχημο προαισθημα αναδυθηκε στην επιφανεια αναζητωντας χωρο για να εξαπλωθει. 'Επαθε κατι ο Ελλερυ' ?

Η Ρισανι η διαστικτη παρεμεινε σιωπηλη. Η Μεριτα την πλησιασε ακομα περισσοτερο.

-'Πες μου, επαθε κατι ο Ελλερυ' ? επανελαβε με ξεψυχισμενη φωνη.

-'Ο Ελλερυ Βαν Ντερ Εις ειναι σχεδον νεκρος' απαντησε η Ρισανη με λυπημενη φωνη.

  

  

                                           ΝΙΚΟΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

                                               ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ

Συνεχιζε να παρακολουθει εμβροντητος το θεαμα που απλωνοταν μπροστα στα ματια του κουνωντας ενιοτε καταφατικα το κεφαλι του σαν αντιδραση στα χειμαρρωδη παραπονα που ακουγε. Ηταν και το λιγοτερο που μπορουσε να κανει αφου δεν ειχε διαθεσιμη καποια εξηγηση για να εξευμενισει τον ωρυομενο συνομιλητη του. Τον αφησε να ολοκληρωσει το λογιδριο του.

-'Θα το κοιταξω κ. Ζιρανσκι, αυτο ειναι που μπορω να κανω και θα σας ενημερωσω. Μου προξενει και μενα καταπληξη αλλα ειλικρινα δεν εχω ιδεα τι μπορει να ειναι. Θα εχετε νεα μου μεσα στην ημερα, σας το υποσχομαι, απλα δωστε μου λιγο χρονο'.

Φανηκε πως τα λογια του επιασαν τοπο γιατι ο τονος του εντονως διαμαρτυρομενου συνομιλητη του επεσε αρκετα, προφανως αποδεχομενος την δεσμευση που μολις ειχε ακουσει.

-'Μην ανησυχειτε κ. Ζιρανσκι' προσθεσε ' ειναι κατι που διορθωνεται, μολις εντοπιστει η πηγη του προβληματος το ζητημα σας θα λυθει αμεσα' συμπληρωσε καθως εβγαινε απο την πορτα.

Ασχετα με το τι υποστηριζε, βαθια μεσα του, η αμφιβολια κερδιζε διαρκως εδαφος.

                             =============================

Σταθηκε εξω απο το ακριβως διπλανο διαμερισμα και κοιταξε την βαρια, ξυλινη πορτα σαν να μπορουσε το βλεμμα του να την διαπερασει. Αντικειμενικα δεν χρειαζοταν, ηξερε ακριβως τι υπηρχε μεσα και τιποτα απ' ολα αυτα δεν δικαολογουσαν αυτο που ειχε ηδη δει. Εβγαλε μια αρμαθια κλειδια κι εψαξε το καταλληλο για την συγκεκριμενη πορτα ενω το μυαλο του ταξιδευε. 

Ο Παντσι Ο' Χαλλοραν ηταν ο διαχειριστης εκεινου του εξαωροφου κτιριου με τα τριαντα διαμερισματα στην καρδια της Νεας Υορκης, αυτος ηταν κι ο λογος που ειχε αντικλειδια για καθε ενα απ' αυτα τα διαμερισματα. Το κτιριο ανηκε στον δημο κι αυτος ηταν που τον ειχε θεσει επιστατη και υπευθυνο. Μεσα στις αλλες αρμοδιοτητες του ηταν και το να δινει λυσεις στα εκαστοτε προβληματα και μεχρι εκεινη την στιγμη τα πηγαινε περιφημα, εξ' αλλου αυτος ηταν και ο λογος που ολοι τον εμπιστευονταν και ειχαν μονο καλα λογια να πουν για το ατομο του.

Ετσι και τωρα, ειχε κληθει να λυσει αλλο ενα προβλημα, μονο που το συγκεκριμενο φανταζε δυσκολοτερο απ' τα αλλα λογω των ιδιαιτερων συνθηκων του.

                           ============================

Το διαμερισμα που ετοιμαζοταν να ξεκλειδωσει και να μπει μεσα ηταν αδειο. Εδω και μια βδομαδα ηταν ακατοικητο αφου ο ενοικος του, ενας μονοχνωτος και ακριβοθεωρητος γερακος, ειχε πεθανει επτα ημερες πριν. Ηταν ο ιδιος ο Παντσι που ειχε ανοιξει την ιδια πορτα οταν οι ενοικοι του οροφου τον ενημερωσαν πως ειχαν καιρο να δουν τον γεροντα και ανησυχουσαν, ηταν ο ιδιος που τον ειχε βρει νεκρο επανω σε μια πολυθρονα αντικα και ειχε ειδοποιησει την αστυνομια, ηταν ο ιδιος που ειχε σφραγισει το διαμερισμα με την επιπλωση του μεσα αναμενοντας καποιον νεο, υποψηφιο ενοικιαστη που θα του εστελνε ο δημος. 

Γνωριζε πολυ καλα τι υπηρχε στο εσωτερικο του διαμερισματος και τιποτα απ' οσα ηξερε δεν δικαιολογουσε το προβλημα που ειχε δημιουργησει στο ομορο διαμερισμα απ' το οποιο μολις ειχε βγει, παρ' ολα αυτα επρεπε να πιστοποιησει αυτα που γνωριζε ηδη.

Ξεκλειδωσε ευκολα κι ανοιξε. Μπηκε μεσα στο διαμερισμα κι εκλεισε την πορτα πισω του. Αναψε τα φωτα κι αναρωτηθηκε τι επρεπε να κοιταξει πρωτα. 

                                  =============================

Δεν του πηρε καθολου χρονο, ηταν εκει μπροστα του, οφθαλμοφανεστατο και πραγματικο.

Ολος ο ανατολικος τοιχος, η μεσοτοιχια με το διπλανο ακριβως διαμερισμα ηταν πλημμυρισμενο στα νερα. Ο τοιχος ειχε ποτισει τοσο πολυ που αδιορατα, λεπτα ρυακια νερου, σαν παραζαλισμενα φιδακια ετρεχαν μεχρι να καταληξουν στο πατωμα. Εκει ειχε σχηματιστει μια μεσαιου μεγεθους λιμνουλα που πασχιζε να εξαπλωθει οσο το δυνατον περισσοτερο στον χωρο.

Εφερε νοερα στο μυαλο του τα σχεδια των διαμερισματων και σιγουρεψε αυτο που ηδη υποψιαζοταν. Δεν υπηρχαν σωληνωσεις νερου στην μεσοτοιχια που θα μπορουσαν να δικαιολογησουν αυτο που συνεβαινε. Επρεπε ν' ανακαλυψει απο που προερχονταν τα νερα που ειχαν μουσκεψει τον τοιχο και δημιουργουσαν το προβλημα στο διπλανο διαμερισμα.

Το μονο αντικειμενο που εφαπτετο στον τοιχο ηταν εκεινο το υπερμεγεθες ψυγειο που εμοιαζε παντελως ακαιρο εκει που ηταν και μονο το τεραστιο μεγεθος του μπορουσε να δικαιολογησει την υπαρχουσα θεση του. Ισως η λυση τελικα να ηταν πολυ απλη κι ευκολη.

                         ============================== 

Διαψευστηκε. Το ψυγειο δεν ειχε καμμια φαινομενικη διαρροη που θα μπορουσε να δικαιολογησει την υπαρχουσα κατασταση. Ο εξονυχιστικος ελεγχος που εκανε το απεδειξε περιτρανα. Το πισω μερος του που ακουμπουσε στον τοιχο ηταν απολυτως στεγνο, η υγρασια που ειχε καταλαβει τον τοιχο υπηρχε παντου εκτος απο την περιοχη που καλυπτε η συσκευη. Η αιτια επρεπε να ηταν διαφορετικη, αρχισε να ψαχνει το οτιδηποτε μπορουσε να συσχετιζεται με το προβλημα.

Η ερευνα απεβη ακαρπη. Δεν μπορεσε να βρει καμμια εξηγηση για οτι συνεβαινε.

Ανοιξε το ψυγειο κι αντικρυσε το απολυτως τιποτα. Δεν υπηρχε κατι μεσα εκτος απο μεγαλες ποσοτητες παγου που ειχαν καλυψει σχεδον καθε τμημα του εσωτερικου. Το μονο που απεμενε να κανει ηταν να ριξει αλλη μια ματια στα σχεδια των διαμερισματων, ισως υπηρχε καποια λεπτομερεια που να του ειχε διαφυγει. Εκανε να βγει απο το διαμερισμα αλλα επεστρεψε παλι.

Τραβηξε την πριζα απο το ψυγειο για να λιωσει ο υφισταμενος εσωτερικος παγος. Θα επεστρεφε αργοτερα να δει τα αποτελεσματα αν και ηξερε πως δεν θα διορθωνε κατι ετσι. 

                      ================================

Τα σχεδια ηταν ακριβως οπως τα θυμοταν, δεν εκρυβαν κατι που να του ειχε διαφυγει, συνεπως η εξηγηση για το συμβαν ηταν ακομα μπροστα του αλλα δεν μπορουσε να την δει. Χτυπησε και παλι την πορτα του ενοικου που ειχε παραπονεθει για την απροσδοκητη υγρασια στον τοιχο του και τον ενημερωσε για τις εξελιξεις. Το καταλαβε πως δεν εμεινε ικανοποιημενος αλλα τουλαχιστον αποδεχτηκε το γεγονος πως ο Παντσι εκανε οτι μπορουσε για να λυσει το ζητημα. Μετα μπηκε και παλι στο αδειο διαμερισμα. Απλωσε περιξ του ψυγειου ενα σωρο χαρτινες, κομμενες κουτες που θ' απορροφουσαν το νερο που θα δημιουργιοταν οταν ο παγος θα ελιωνε και δεν θα του επετρεπαν να εξαπλωθει σε ολο το πατωμα. Εριξε μια ματια μεσα στην συσκευη αλλα ηταν πολυ νωρις γι αποτελεσματα. Την επομενη μερα θα ειχε καλυτερη εικονα.

Επεστρεψε στο διαμερισμα του, πηρε μια μπουκαλα Grace O' Malley κι ενα ποτηρι και βυθιστηκε σε μια πολυθρονα. Αυτα που αντιμετωπιζε συνηθως ηταν φυσιολογικα μικροπροβληματα, ετουτο εδω ειχε την αισθηση πως θα τον ταλανιζε περισσοτερο.

                    ==============================

Πεταχτηκε μεσα στην νυχτα απο τον υπνο του και ανακαθισε στο κρεβατι. Ξοδεψε μερικα δευτερολεπτα σκεψης, σηκωθηκε αποτομα, ντυθηκε και ετρεξε προς το κενο διαμερισμα. Παρακαλουσε απο μεσα του να εχει κανει λαθος και το μονο που θα του στοιχιζε θα ηταν καποιες ωρες υπνου αλλα τα παρακαλια του δεν επιασαν τοπο. Ακουσε τον ηχο μολις πατησε το ποδι του στο διαμερισμα. Ναι, ο βομβος ακουγοταν ξεκαθαρα. Κοιταξε την πριζα του ψυγειου και πισωπατησε σκιασμενος. Θα ορκιζοταν πως ειχε βγαλει την πριζα στην πρωτη επισκεψη του, ομως το ψυγειο ηταν κανονικα συνδεμενο στο ρευμα και λειτουργουσε. Προσπαθησε και παλι να την τραβηξει μα διαπιστωσε πως ηταν αδυνατον, λες και καποιος την ειχε σφηνωσει. Δεν υπηρχε ουτε σταλα νερο πανω στα χαρτοκουτα ενω ο τοιχος πισω απο το ψυγειο γυαλιζε απο την συνεχιζομενη υπαρξη νερου πανω του. Οτι και να συνεβαινε εδω ηταν περαν του φυσιολογικου.

Ανοιξε το ψυγειο και διαπιστωσε τρομοκρατημενος πως οχι μονο ο παγος δεν ειχε λιωσει στο ελαχιστο αλλα ο ογκος του ειχε αυξηθει κι αλλο σε ανησυχητικο βαθμο. 

                         ==================================

Η ανακλαστικη του κινηση να ξυσει ενα μερος του παγου που εντυνε το εσωτερικο του ψυγειου απεδειχθη καθοριστικη. Ενω προσπαθουσε ν' αποσπασει ενα κομματι ενοιωσε σαν ο ιδιος ο παγος να του αιχμαλωτισε το χερι. Οσο και να προσπαθησε να το τραβηξει δεν τα καταφερε. Τοτε ειδε το πλοκαμι απο παγο να ξεπροβαλλει μεσα απο το συμπαγες υλικο. Προσπαθησε ακομα πιο εντονα να τραβηξει το χερι του αλλα αυτο εμοιαζε σαν καρφωμενο πανω στον παγο. Ακολουθησαν μια σειρα αλλα πλοκαμια που εμφανιστηκαν απο το πουθενα που προσκολληθηκαν πανω του. Ενα απ' αυτα πλησιασε το προσωπο του, σταθηκε για λιγο απεναντι στο ματι του και μετα καρφωθηκε μεσα του. Ενα δευτερο εκανε ακριβως το ιδιο με το αλλο του ματι ενω το αιμα εβαψε την λευκη, εσωτερικη επενδυση του ψυγειου. Ο Παντσι σπαρταρησε λιγο, πραγματοποιησε μερικες ακουσιες ανακλαστικες κινησεις και ξεψυχησε με το κεφαλι ακουμπισμενο στην καταψυξη. Τα δεκαδες πλοκαμια που ειχαν βυθιστει στο σωμα του εκοβαν τα μελη του κομματια και τα τραβουσαν προς τα μεσα ενω το αιμα συνεχιζε να ποτιζει καθε σπιθαμη στο εσωτερικο του ψυγειου. 

                    ==================================

Το πλασμα που ζουσε κατω απο τον παγο δεν διεθετε νοημοσυνη, μονο ενστικτα. Και εδω και μια βδομαδα ενα ηταν το ενστικτο που ειχε υπερκερασει ολα τ' αλλα, η επιβιωση και η αναζητηση τροφης. Δεν γνωριζε γιατι αυτος που το ταιζε ειχε καθυστερησει τοσο πολυ να το προμηθευσει με τροφη, το μονο που ηξερε ηταν πως πεινουσε. Ειχε βγει απο το παγωμενο σπιτι του προς αναζητηση τροφης κινουμενο πανω σ' εκεινον τον λειο, επιπεδο τοιχο μα δεν ειχε βρει κατι και δεν μπορουσε να παραμεινει εκτος σπιτιου του για πολλη ωρα. Πανω που η ελλειψη τροφης ειχε γινει κατι περισσοτερο απο επιτακτικη ο τροφοδοτης του ειχε επιστρεψει, μονο που η συμπεριφορα του εμοιαζε αλλοπροσαλλη. Οχι μονο δεν το ταιζε αλλα ειχε κανει κατι που του στερουσε το απαραιτητο εμβαδον παγου που χρειαζοταν για να επιβιωσει. Αυτο ηταν κατι εντελως καινουργιο στην υπαρχουσα σχεση τους μα δεν διεθετε τα απαραιτητα εκεινα προσοντα για να ερμηνευσει το γιατι. Το μονο που ηξερε ηταν πως πεινουσε, ετσι η εξοντωση του Παντσι δεν ηταν αποτελεσμα λογικης ερμηνειας αλλα επιτακτικη αναγκη επιβιωσης.

                        =================================

Μα τι ηταν αυτη η τροφη !!! Ουδεμια σχεση με οτι το ειχαν ταισει μεχρι στιγμης. Πεντανοστιμη, πλουσια σε ποσοτητα και με πολλα νεα δεδομενα. Ενας νεος κοσμος σκεψης, βουλησης, επιλογων και αλλων αγνωστων ερεθισματων, εξω απο τα πρωτογονα ενστικτα του, ανοιγοταν μπροστα του αναμενοντας  εξερευνηση. Αυτη η τροφη του ειχε προσφερει απιστευτους νεους οριζοντες.

Με την πεινα κατευνασμενη το πλασμα ενοιωσε την αναγκη να σταθμισει νεοκοπους παραγοντες.

Καθε σημαδι που θα μπορουσε να προδωσει την τυχη της τροφης επρεπε να εξαφανιστει, καθε σημαδι που θα μπορουσε να προδωσει την ιδια του την υπαρξη του σε διαφορετικους απ' αυτο οργανισμους επρεπε να εξαλειφθει. Μεχρι την στιγμη που θα σιγουρευοταν για τις προθεσεις τους ηταν υποχρεωμενο να παραμενει στην αφανεια, καλα κρυμμενο απο καθε επιβουλη.

Χρειαζοταν ησυχια και ηρεμια για να μελετησει τα σχεδια του κι αυτο θα μπορουσε να επιτευχθει μονο μεσα στο σπιτι του. Εκλεισε την πορτα του ψυγειου και για ενα κλασμα του δευτερολεπτου δυο διδυμες λαμψεις, σαν απο φρεσκοσχηματισμενα ματια, αστραψαν στο εσωτερικο πριν σβησουν αποτομα και επιστρεψει το απολυτο σκοταδι.    

                                                                     

                                                               ΤΕΛΟΣ

                                       

                                    Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                                                             ΚΕΦΑΛΑΙΟ 52

Το σχεδιο ηταν απλο και θεωρητικα πραγματοποιησιμο μα απαιτουσε δεξιοτητες και ικανοτητες που διεθεταν και οι εξι. Ο Μινκαρ και η Σενζεν, εκμεταλλευομενοι τις γνωσεις του πρωτου στις δομες της O.A.A. και τις πολεμικες δυνατοτητες της δευτερης θα δημιουργουσαν αντιπερισπασμο στο βορειοανατολικο τμημα της εταιρειας, εκει που υπηρχε ο θαλαμος του ελεγχου της εσωτερικης ασφαλειας ενω η Γκαλορ με την Ναννινγκ θα επικεντρωνονταν στην τελειως αντιθετη πλευρα, εκει που βρισκοταν το διαστημοδρομιο. Ο συνδετικος κρικος αναμεσα στις δυο ομαδες θα ηταν η Ταμελ με τον Φορνακ, απο την μια θα βοηθουσαν την ομαδα του αντιπερισπασμου να διαφυγει μεσα απο τους αεραγωγους και απο την αλλη θα υποστηριζαν τις δυο αλλες Κηρες στην καλα φρουρουμενη περιοχη του διαστημοδρομιου. Αν ολοι ακολουθουσαν πιστα το χρονοδιαγραμμα οπως το ειχαν καταρτισει σε λιγοτερο απο δυο ωρες θα ειχαν δραπετευσει απο την εταιρεια. Οποιος καθυστερουσε να φθασει στην ζωνη απογειωσης θα εμενε πισω. 

Αυτο ηταν κατι που ξεκαθαριστηκε απο την αρχη κι εγινε αποδεκτο απ' ολους.

                ==================================

Η ψηφιακη καρτα του Μινκαρ τους ανοιξε σχεδον ολες τις πορτες, μεχρις ομως ενα σημειο. Ειχαν φτασει πια πολυ κοντα στο θαλαμο ελεγχου αλλα οσες φορες και να περασε την καρτα του ο Μινκαρ στο μηχανημα το φως παρεμενε κοκκινο κι ενας εκνευριστικος ηχος τους επαναλαμβανε σταθερα πως δεν ειχαν εξουσιοδοτηση απο εκεινο το σημειο και περα. Η ομαδα των πεντε φρουρων ασφαλειας μ' επικεφαλης εναν αξιωματικο προφανως ειχε παρατηρησει τις ακαρπες προσπαθειες τους απο το κλειστο κυκλωμα τηλεορασης και εκαναν εξαφνα την εμφανιση τους.

Την στιγμη ακριβως που ο αξιωματικος τελειωνε την φραση του λεγοντας τους πως επρεπε ν' απομακρυνθουν απο το χωρο αφου δεν ειχαν εξουσιοδοτηση η Σενζεν με τον Μινκαρ κοιταχτηκαν στα ματια στιγμιαια. Το ηξεραν πως θα συνεβαινε κατι τετοιο, το ειχαν προβλεψει.

Η κλωτσια της Σενζεν βρηκε τον αξιωματικο ακριβως κατω απο το σαγονι και ο τελευταιος επεσε κεραυνοβολημενος στο πατωμα. Πριν ακομα ακουμπησει κατω η Σενζεν ειχε φτασει στους δυο μπροστινους φρουρους. Ο ηχος απο τα κεφαλια που συγκρουστηκαν ηταν εντυπωσιακος.

                            ==============================

Ταυτοχρονα ο Μινκαρ μ' ενα εντυπωσιακο αλμα βρεθηκε αναμεσα στους αλλους δυο φρουρους και με ενα διπλο, ταυτοχρονο χτυπημα στο ηλιακο πλεγμα τους σωριασε κι αυτους πριν προλαβουν να καταλαβουν τι εγινε. Χρειαστηκαν λιγα δευτερολεπτα για να βγαλουν εκτος μαχης πεντε φρουρους κι αυτο τους εκανε ν' αναθαρρησουν. Πηραν την καρτα απο τον αξιωματικο και ανοιξαν την πορτα. Αν η Σενζεν δεν ειχε σπρωξει τον Μινκαρ τωρα θα ηταν νεκρος. Οι φρουροι πισω απο την πορτα ειδαν τι ειχε συμβει απο τις καμερες και ηταν προετοιμασμενοι. Οχι ομως τοσο καλα για ν' αντιμετωπισουν μια λυσσασμενη Σενζεν. Απεφυγε τα λειζερ με μια εντυπωσιακη τουμπα και με συνεχεις ελιγμους εφτασε σε αποσταση αναπνοης. Καρφωσε το λεπιδι της αναμεσα στα φρυδια του πρωτου φρουρου κι αρπαξε στον αερα το οπλο του ενω αυτος υπεκυπτε στον νομο της βαρυτητας. Πεταξε το οπλο στον Μινκαρ ενω παραλληλα συγκρατουσε το πτωμα του φρουρου χρησιμοποιωντας το σαν ασπιδα απεναντι στις βολες των υπολοιπων. Οι φρουροι ηταν σε αργη κινηση εν αντιθεσει με τους δυο σαμποτερ που γλυστρουσαν κυριολεκτικα στον αερα.

                        ================================

Τα λεπιδια της Σενζεν κινηθηκαν παραλληλα με τις δεσμες λειζερ του Μινκαρ και δευτερολεπτα μετα ειχαν απομεινει οι μονοι δυο ορθιοι στον θαλαμο αναμεσα σ' ενα σωρο πτωματα. Ο τελευταιος πλησιασε εναν κεντρικο, μεγαλο πινακα και αφου τον μελετησε για λιγο πατησε ενα συνδυασμο κουμπιων με εσχατο ενα στρογγυλο κοκκινο και χαμογελασε.

-'Ο συναγερμος ενεργοποιηθηκε' ειπε. 'Σε λιγο θα μαζευτει κοσμος εδω, καλυτερα να του δινουμε' προσθεσε. Η Σενζεν κουνησε καταφατικα το κεφαλι, πηρε μια μικρη φορα, πατησε πανω στις ενωμενες παλαμες του και πηδηξε προς το ταβανι. Το διαχωριστικο αναμεσα στον αεραγωγο και τον θαλαμο εκτιναχθηκε και η Κηρα αρπαχτηκε απο το χειλος και με μια αερινη κινηση περασε επανω. Ο Μινκαρ εκανε το ιδιο, το αλμα του τον εφερε αρκετα ψηλα, τοσο οσο το χερι της Σενζεν να πιασει το δικο του και να τον τραβηξει πανω. Τοποθετησαν πισω το διαχωριστικο κι αρχισαν να ερπουν οσο πιο γρηγορα μπορουσαν. Μετα απο καμποση ωρα ο προπορευομενος Μινκαρ σταματησε, διστασε για λιγο μεσα στο σκοταδι και μετα χτυπησε με δυναμη το πατωμα.

                             =============================

Η Ταμελ και ο Φορνακ τους ειδαν κυριολεκτικα να πεφτουν απο το ταβανι μα δεν εξεπλαγησαν. Μεχρι στιγμης η εκτελεση του σχεδιου γινοταν κατα γραμμα και μεσα στα χρονικα περιθωρια.

-'Ειχατε καποιο προβλημα' ? ρωτησε η Ταμελ.

-'Προβλημα' ? εκανε ο Μινκαρ κοιτωντας την Σενζεν. 'Δεν προσεξα κατι' συμπληρωσε.

-'Ουτε κι εγω' ειπε η Κηρα ανασηκωνοντας τους ωμους της.

-'Ωραια' παρενεβληθη ο Φονκαρ. 'Ειμαστε μπροστα απο χρονο αλλα αυτος δεν ειναι λογος για να τεμπελιασουμε. Παμε ολο ευθεια, θα στριψουμε αριστερα στο τελος του διαδρομου, ανεβαινουμε τις σκαλες για το επανω επιπεδο και στα πεντακοσια μετρα θα συναντησουμε την γεφυρα που ενωνει αυτο εδω το κομματι με το νοτιο τμημα της O.A.A. Την διασχιζουμε, μετα φτανουμε στον χωρο φορτοεκφορτωσης και αμεσως μετα στο διαστημοδρομιο. Ερωτησεις' ?

-'Μονο μια' εκανε βαριεστημενα η Ταμελ. 'Τελειωσες' ? Ο Φονκαρ χαμογελασε.

'Χειροκροτηστε τον ανθρωπο και κουνηθειτε' προσθεσε και αρχισε να τρεχει μπροστα.

                           ============================

Ειχαν διασχισει σχεδον τα τρια τεταρτα της διαδρομης μεχρι τον χωρο απογειωσης και κανεις δεν τις ειχε ενοχλησει. Καθε τρεις και λιγο βεβαια μικρες ενοπλες ομαδες ερχονταν απο την αντιθετη κατευθυνση μα κανεις δεν μπηκε στον κοπο να τις ρωτησει κατι. Βεβαια η Γκαλορ και η Ναννινγκ ηταν συνεχως σ' επιφυλακη μα αυτο πια καταντουσε αστειο. Η Γκαλορ το απεδιδε πως για ολους ηταν ακομα συμμαχοι του Μετγκον, κατι που αυτοματα μηδενιζε ουσιαστικα καθε ενοχληση. Η Ναννινγκ με την σειρα της το απεδιδε στα καπριτσια της Θεας Τυχης αφου μετα απ' οσα ειχαν παθει επρεπε καπως να τις ξεπληρωσει. Οτι και να ηταν παντως την δουλεια του την εκανε.

Το ενστικτο της και μια μικρη λεπτομερεια ηταν που την εβαλε σε υποψιες. Διεσχιζαν εναν ανοιχτο χωρο τωρα με προορισμο τον απεναντι διαδρομο οταν αλλη μια μεγαλη ομαδα φρουρων περασε απο απεναντι και χαθηκε πισω τους. Μολις εφτασαν στο διαδρομο συνεχισαν για λιγο το περπατημα και καποια στιγμη η Γκαλορ εσπρωξε την Ναννινγκ σ' ενα κοιλωμα φερνοντας ταυτοχρονα το δαχτυλο στα χειλη της. Η Κηρα κουνησε το κεφαλι, σημαδι πως ειχε καταλαβει.

                          ==============================

Βαδισε αργα και προσεκτικα προς τα πισω, ουσιαστικα ακολουθωντας τους φρουρους με τους οποιους ειχαν μολις διασταυρωθει. Κινουμενη σαν σκια για να μην γινει αντιληπτη εφθασε στον μεγαλο χωρο που ειχαν διασχισει πριν λιγα λεπτα. Κρυμμενη σε μια γωνια κοιταξε εξονυχιστικα.

Ενας αξιωματικος εδινε κοφτες, χαμηλοφωνες οδηγιες στους φρουρους που κι αυτοι με την σειρα τους υπακουαν διχως να κανουν τον παραμικρο θορυβο. Αυτο που ειδε της προξενησε τεραστια εντυπωση. Συμφωνα με τις οδηγιες του αξιωματικου, οι φρουροι ειχαν μοιραστει ακριβως στην μεση και προσπαθουσαν να παρουν τις καλυτερες δυνατες θεσεις κρυψωνας ευρισκομενοι πλατη με πλατη. Το παραδοξο αυτο γεγονος την κρατησε καρφωμενη στην θεση της για ελαχιστο χρονο αφου εντελως αναπαντεχα μια ιδεα που της ηρθε εμπεριειχε ολα εκεινα τα στοιχεια που μπορουσαν να δωσουν μια εξηγηση. Προσεχοντας παντα να μην γινει αντιληπτη επεστρεψε στο μερος που ειχε αφησει την Ναννινγκ. Την πηρε απο το χερι και ανοιξε την πρωτη πορτα που βρεθηκε μπροστα τους σπρωχνωντας την μεσα και κλεινοντας πισω τους την πορτα.

                           ===========================

-'Τι συμβαινει' ? ρωτησε η Ναννινγκ αφου πρωτα σιγουρευτηκαν πως δεν υπηρχε κανενας αλλος στην μικρη αποθηκη ιματισμου οπου ειχαν καταφυγει.

Η Γκαλορ της εξηγησε τι ειχε δει και η εκπληξη ζωγραφιστηκε στο προσωπο της Κηρας.

-'Τι σημαινει αυτο' ? ρωτησε.

-'Μας εχουν καταλαβει, δεν υπαρχει αλλη εξηγηση' ειπε η Γκαλορ 'και μας στηνουν καποια παγιδα' συμπληρωσε.

-'Δεν καταλαβαινω' εκανε απορωντας η Ναννινγκ. 'Απο που βγαζεις αυτο το συμπερασμα' ? 

Της ειπε για την διαταξη των φρουρων μα αυτο δεν βοηθησε την Κηρα περισσοτερο.

-'Δεν ξερω αν εχουν παρει χαμπαρι τι ακριβως θελουμε να κανουμε μα αυτο που κανουν αυτη τη στιγμη ειναι να μας αποκοβουν απο τους υπολοιπους. Εμεις δεν μπορουμε να οπισθοχωρησουμε, αναγκαστικα θα πρεπει να πηγαινουμε μπροστα ενω οι υπολοιποι δεν μπορουν να μας φτασουν. 

Οτι και να εχουν στο μυαλο τους δεν ειναι προς οφελος μας, καταλαβαινεις' ?

                   ===================================== 

Μπροστα στην αποκαλυψη που μολις ειχε ξεδιπλωθει μπροστα της η Ναννινγκ εμεινε για λιγο σκεπτικη. Μετα γυρισε στην Γκαλορ με φωνη βουτηγμενη στην ανησυχια.

-'Οι αλλοι δεν εχουν ιδεα' ψιθυρισε. 'Τους εχουν στησει παγιδα κι αυτοι δεν ξερουν τιποτα' προσθεσε ενω η ανησυχια εβαφε ακομα περισσοτερο την τρεμουλιαστη φωνη της. 'Και εμεις δεν εχουμε τροπο να τους ειδοποιησουμε, ειναι αποκομμενοι και πανε γραμμη στην παγιδα. Πρεπει να γυρισουμε πισω, δεν μπορουμε να τους αφησουμε, πρεπει'....

-'Δεν μπορουμε να κανουμε τιποτα γι αυτους' ειπε με ψυχρη και σταθερη φωνη η Γκαλορ. 'Μην ξεχνας πως η μονη μας ελπιδα διαφυγης ειναι να φτασουμε στο διαστημοδρομιο, κι αν γνωριζουν ηδη τι σκεφτομαστε να κανουμε σιγουρα μας εχουν στησει και μας καποια παγιδα. Πρεπει να δουμε πως θα τα καταφερουμε να φτασουμε σε καποιο σκαφος. Οσο για τους αλλους' συμπληρωσε ενω παραλληλα κοιταγε βαθια στα ματια την Ναννινγκ, 'μην τους ξεγραφεις τοσο ευκολα. Απλα θα τους δωσουμε επιπλεον χρονο για μας συναντησουν'. 

                  ===============================

Η Ναννινγκ την κοιταξε με εκδηλη απορια προσπαθωντας να καταλαβει αν πραγματικα πιστευε οσα της ελεγε. Το υφος και η σταση της Γκαλορ σχεδον την ειχαν πεισει αλλα και παλι...

-'Τεσσερα ατομα εναντιον ποιος ξερει ποσων φρουρων  ? Ειλικρινα πιστευεις πως μπορουν να τα καταφερουν ? Πες μου, ειλικρινα πιστευεις κατι τετοιο' ? εκανε.

-'Ειμαστε δυο κι εχουμε ν' αντιμετωπισουμε τον ιδιο η περισσοτερο αριθμο φρουρων' ανταπαντησε η Γκαλορ 'και ειμαι σιγουρη πως θα τα καταφερουμε, αυτοι ειναι τεσσερεις κι εχουν τις ιδιες ικανοτητες με μας. Ποιος βρισκεται σε πλεονεκτικοτερη θεση, μου λες' ?

Εκανε μια μικρη παυση περιμενοντας να δει τις αντιδρασεις στα λεγομενα της.

-'Δεν εχουμε πολλα περιθωρια Γκαλορ' ειπε στο τελος 'ετσι δεν ειναι' ?

Η τελευταια κουνησε αρνητικα το κεφαλι.

-'Θα παμε μεχρι τελους Ναννινγκ κι οτι γινει, δεν μπορουμε να κανουμε αλλιως'.

Η Ναννινγκ εσφιξε την γροθια της και μια λαμψη σκεπασε τα ματια της.