ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 29
Σταθηκε στην κορυφη του υψωματος και γυρισε να κοιταξει πισω. Η αποσταση ηταν τοση, οση για να μην του επιτρεπει να εχει μια καθαρη εικονα. Δεν τον απασχολουσε καθολου αυτο. Ηξερε πως η διαδικασια ειχε ξεκινησει ηδη, πως το αναποφευκτο βρισκοταν πια στην διαδρομη της ολοκληρωσης κι αυτο ηταν το εναυσμα για να νοιωσει μια αποκοσμη ικανοποιηση.
Εμεινε ακινητος για λιγο, με τα ματια τοσο εντονα προσηλωμενα στην εικονα που δεν εβλεπε σαν να ηθελε ν' αποτυπωσει καθε γενικο πλανο και σχεδιο του τοπιου. Μετα στραφηκε στο αλογο του που υπεμενε τις αποφασεις του κατω απο τον φλογισμενο δισκο του ηλιου.
Το χτυπησε ελαφρα στο πλαι του λαιμου, μια χειρονομια διττης σημασιας κι αυτο καταλαβε. Ηταν το τελος ολων οσων ειχαν λαβει μερος τις τελευταιες ωρες και η στιγμη της αποδεσμευσης απο τον χωρο και η εναρξη ενος καινουριου σκοπου. Η απαλη ενοχληση απο τις μποτες στα πλευρα του ηταν αυτο που περιμενε για να ξεκινησει μ' εναν ελαφρυ καλπασμο.
Ο ξενος επικεντρωθηκε στον μεγαλο γρανιτενιο ογκο στο βαθος ενω ταυτοχρονα διαφοροι υπολογισμοι φτεροκοπουσαν στο μυαλο του. Αν ηθελε να προλαβει τους αλλους επρεπε να διασχισει καθετα το σκυθρωπο βουνο, με τις οποιες δυσκολιες παρουσιαζε κατι τετοιο, ενω οι αλλοι ηδη εκαναν τον κυκλο του με ασφαλεια.
=======================
Του ειχε παρει λιγοτερο απο μιση μερα για να τους εντοπισει. Σ' αυτο ειχε βοηθησει και το γεγονος πως δεν φροντιζαν να καλυψουν τα ιχνη τους με δεδομενο πως δεν ανησυχουσαν οτι καποιος θα τολμουσε ποτε να τους ακολουθησει. Ηταν μια σειρα απο λαθη που ειχαν διαπραξει και ολα οφειλονταν αποκλειστικα και μονο στην σιγουρια και την αλαζονεια που διεθεταν.
Το δευτερο λαθος ηταν πως ειχαν εμπιστευτει για σκοπο το βραδυ καποιον που η μονη παρεα που ειχε για να περασει την ωρα του ηταν ενα μεγαλο φλασκι κρασι. Ενδεχομενως αν οι υπολοιποι ηταν σε πιο νηφαλια κατασταση να το ειχαν επανεξετασει μα προφανως η επιτυχημενη επιδρομη στον οικισμο, αρκετες ωρες πριν, ηταν κατι που θεωρησαν πως επρεπε να γλεντησουν με μια δοση υπερβολης. Ηταν ζητημα χρονου μεχρι ολοι τους να νικηθουν απο τις πλανες ιδιοτητες του κρασιου και να πεσουν σ' ενα βαθυ, σχεδον ληθαργικο υπνο.
Τους παρακολουθουσε πως ενας ενας περνουσε στον κοσμο του ονειρου κι επελεξε να ξεκουραστει κι αυτος με τη σειρα του μεχρι το πρωτο φως της αυγης. Κατι που δεν θ' αργουσε πολυ λαμβανοντας υπ' οψιν του το σταδιακο ξεθωριασμα του καταμαυρου ουρανου σε μουντο γκρι και μετα σ' ενα γαλακτωδες, αχνο μπλε.
========================
Περιμενε υπομονετικα παρακολουθωντας ολες τους τις κινησεις. Ετοιμαζονταν ραθυμα, πειραζοντας ο ενας τον αλλο και γελωντας, να συνεχισουν την πορεια τους, μια πορεια που του ηταν αγνωστη. Αυτο ομως που ηξερε καλα ηταν οτι σ' αυτο το σημειο θα ηταν το τελος οποιασδηποτε σχεδιασμενης διαδρομης. Ηταν κατι που θα το φροντιζε προσωπικα ο ιδιος. Το μονο που ειχε να κανει ηταν να τους το γνωστοποιησει.
Σηκωθηκε απο την κρυψωνα του και περπατησε προς το μερος τους. Ειναι πραγματι αξιον αποριας πως εξελισσονται καποια πραγματα, ειτε τα επιδιωκεις ειτε οχι.
Δεν ειχε απολυτως καμια διαθεση για κουβεντα, καμια ορεξη για λεκτικη αντιπαραθεση. Ενα πραγμα υπηρχε μονο τοσο καθαρα αποτυπωμενο στο μυαλο του, σαν το μαρκαρισμα του πυρωμενου σιδηρου πανω στα μαλακα καπουλια φοραδας. Να κανει δωρο στα ορνια και τα τσακαλια της περιοχης ενα τοσο πλουσιοπαροχο γευμα που να το θυμοντουσαν για καιρο.
Σαν να διαβασαν την σκεψη του κανεις δεν του απηυθηνε το λογο οταν τον ειδαν να πλησιαζει.
Το μονο που εκαναν, απο συνηθεια προφανως, ηταν να τον κυκλωσουν βαζοντας τον στη μεση.
========================
Ειχε τα στιλεττα του καλα κρυμμενα και τα χερια του μακρια απο το ξιφος του. Ηταν οκτω ολοι μαζι, επτα που τον ειχαν κυκλωσει και ενας, ο αρχηγος, λιγο πιο απομακρα, που ειχε επιλεξει το σωστο γι αυτον σημειο οπου θα παρακολουθουσε την εξοντωση του απροσκλητου επισκεπτη.
Και πραγματι, εξοντωση ηταν αυτο που τελικα παρακολουθησε.
Απεφυγε ευκολα τα δυο πρωτα χτυπηματα διχως να χρειαστει να καταφυγει στην βοηθεια των οπλων του. Διαβασε γρηγορα κι ευκολα τις δυνατοτητες της ομαδας και εθεσε χρονικο οριο στον εαυτο του σχετικα με το ποσο θα χρειαζοταν για να τους σφαγιασει. Με μια ευελικτη κινηση που θα ζηλευε βουνισιο λιονταρι απαλλαχτηκε απο τις επομενες τρεις επιθεσεις και εβγαλε αργα το ξιφος απο τη θηκη του. Ουτε ψιθυρος δεν ειχε σπασει την νεκρικη σιγη που επικρατουσε.
Τους κοιταξε ολους μια τελευταια φορα, σαν να ηθελε να κρατησει στη μνημη του τα προσωπα αυτων που ενοιωθαν επιτευγμα το ξεκληρισμα ενος οικισμου και μπορουσαν να περηφανευονται για τον φονο ενος μικρου κοριτσιου.
Τα ματια της μικρης την ωρα που εσβηναν εμφανιστηκαν αποτομα μπροστα του, μεγαλα και καθαρα, σαν την επιφανεια λιμνης που ανεχεται το χαδι του αγερα στο μαγουλο της.
=======================
Αν καποιος δεν ειχει βρεθει σ' ανταριασμενη θαλασσα που θεριευει καθε στιγμη που περναει και προσπαθει με ακομα μεγαλυτερη ορμη να καταπιει το ατυχο πλοιο που βρισκεται στην αγκαλια της, αν δεν εχει αντικρυσει ανεμοστροβιλο της ερημου που γιγαντωνει καθως πλησιαζει το καραβανι που βρεθηκε στο δρομο του ετοιμο να το παγιδεψει στον πνιγηρο κορφο του και να το τσακισει σε θρυμματα, αν δεν εχει βιωσει την ταχυτητα και την απληστια που πλαισιωνει μια θανατηφορα χιονοστιβαδα που αποκολληθηκε απο την πλαγια βουνου και σαρωνει τα παντα στο περασμα της, τοτε ειναι μαλλον αδυνατον να συλλαβει η ν' αποτιμησει τον τροπο με τον οποιο ο ξενος επεσε πανω στους επτα αντρες. Η λεπιδα του ξιφους του, σαν πληγωμενη ουρα φιδιου, χωθηκε αναμεσα τους σκορπωντας τον ολεθρο. Πολυ πιο γρηγορα απ' οτι και ο ιδιος περιμενε εριξε μια ματια στα επτα ξεκοιλιασμενα πτωματα που κειτονταν αψυχα στο εδαφος.
Ειχε μεινει μονο ενας, αυτος που ουσιαστικα μεσα στο μυαλο του ηταν ο αποκλειστικος υπευθυνος της γενοκτονιας που ειχε αντικρυσει στον οικισμο. Μα γι αυτον ειχε αλλα σχεδια, σχεδια που δεν συμπεριελαμβαναν μια τοση γρηγορη πραξη λυτρωσης.
Μ' ενα χτυπημα της λαβης του ξιφους τον σωριασε αναισθητο.
====================
Περιμενε υπομονετικα αρκετη ωρα μεχρι να ξυπνησει και να δει τις αντιδρασεις του. Υπεθεσε πως αντιλαμβανομενος την θεση στην οποια βρισκοταν πια θα ελεγε κατι, θα ξεστομιζε καποια απειλη, θα παρακαλουσε για ελεος, θα εκανε εκκληση στα συμπονετικα συναισθηματα του ξενου, θα εκλιπαρουσε για τη ζωη του. Αντ' αυτου, αφου συνειδητοποιησε την κατασταση που ειχε περιελθει, παρεμεινε σιωπηλος παρακολουθωντας τον.
Ο ξενος αποφασισε πως ειχε ερθει η ωρα να μιλησει.
-'Δεν υπαρχει κατι το ηρωικο στο ξεκληρισμα γυναικοπαιδων' αρχισε ενω ταυτοχρονα ξεκινουσε μικρες βολτες μπρος πισω απεναντι απο τον αιχμαλωτο του. 'Δεν υπαρχει κατι γενναιο στο να δολοφονεις εν ψυχρω μικρα παιδια' συνεχισε. 'Τουλαχιστον οχι κατι που να βλεπω εγω' ειπε και κοιταξε τον αιχμαλωτο στα ματια. 'Αντιλαμβανομαι ομως πως παντα υπαρχει ενας σκοπος απο πισω, ενας σκοπος που για να εξυπηρετηθει ισως πραξεις σαν κι αυτες να ειναι απαραιτητες. Ομως παντα υπαρχουν συνεπειες, τις οποιες πολλες φορες μπορεις ν' αποφυγεις αν εχεις εναν προσεκτικο σχεδιασμο. Το πραγματικο προβλημα ειναι οι συνεπειες που δεν μπορεις να υπολογισεις γιατι ποτε δεν φανταστηκες οτι μπορει να υπαρχουν' τελειωσε τη φραση του κοιτωντας τον αντρα μεσα στα ματια.
========================
-'Εγω ειμαι μια τετοια συνεπεια' προσθεσε διχως να σταματησει την σταθερη και ρυθμικη κινηση που ειχε υιοθετησει στην αρχη της κουβεντας. 'Μια συνεπεια ομως που εν αντιθεσει με την μηδενικη επιλογη που ειχαν οι γυναικες, οι γεροι και τα παιδια που θανατωθηκαν ειτε με την εγκριση σου ειτε με την απαθεια σου, θα σου δωσει εναλλακτικη λυση. Οχι ευκολη, ουτε βολικη. Μα ειναι μια λυση απεναντι στο διλημμα που συντομα θα βρεθεις. Και πιστεψε με, αυτο δεν θα ειναι ενα ευκολο διλημμα'.
Πηρε μια βαθια ανασα, σαν να την χρειαζοταν για να καταφερει να εκστομισει αυτο που δυναστευε την σκεψη του. Μολονοτι μια παροξυσμενη χαρα τον κυριευε παντου κατορθωσε να κρατησει τον τονο της φωνης του σε σταθερα, σχεδον επαγγελματικα επιπεδα.
-'Οπως θα εχεις προσεξει αυτα που σε κρατανε δεμενο πανω στον βραχο δεν ειναι απλα δεσμα' ειπε ενω ταυτοχρονα εδειχνε τα χερια και τα ποδια του αντρα που ηταν οντως δεμενα σε εκταση πανω σ' ενα βραχο. 'Ισως γνωριζεις το συγκεκριμενο φυτο που χρησιμοποιησα για να σε δεσω, ισως και οχι. Μπορει να μοιαζει σαν ενα κοινο αγριαγκαθο μα ειναι πολυ πιο σκληρο και ανθεκτικο. Αυτο δεν σημαινει βεβαια πως δεν θα μπορουσες να λυθεις με καποια προσπαθεια. Η προσπαθεια ομως αυτη θα ηταν σιγουρα ματωμενη μιας και αναποφευκτα τα αγκαθια θα σου τρυπαγαν το δερμα'.
=======================
-'Φυσικα αυτο δεν ειναι κατι που θα επρεπε ν' ανησυχησει καποιον τοσο δυνατο σαν κι εσενα' συνεχισε ειρωνικα. 'Το προβλημα εγκειται καθαρα στο ποσο χρονο θα χρειαζοσουν για ν' απελευθερωθεις. Και αν θα ησουν πιο γρηγορος απο αυτους εδω τους δαιμονες' συμπληρωσε χαιρεκακα ανοιγοντας την παλαμη του και αποκαλυπτοντας ενα μαυρο, γυαλιστερο σκαθαρι της ερημου. 'Βλεπεις το συγκεκριμενο ειδος σκαθαριου περναει ωρες ατελειωτες ακινητο μεσα στη ζεστη περιμενοντας υπομονετικα μεχρι να εντοπισει καποια, οποιαδηποτε πηγη δροσιας. Ειναι τοσο ευαισθητο που μπορει ν' αντιληφθει την υπαρξη υγρασιας απο πολλα μετρα μακρια. Μολις την εντοπισει τρεχει κατ ευθειαν στην πηγη και πινει αχορταγα. Δεν το απασχολει τι ειναι αυτο που πινει, απλα το στραγγιζει'.
Εκανε μια μικρη παυση διαπιστωνοντας κατι σαν υποψια φοβου στα ματια του αλλου.
-'Αυτος λοιπον ο μικρος δαιμονας, μαζι με τους συντροφους του, που αναπαυονται στα ποδια σου, δεν προκειται να κανουν την παραμικρη κινηση οσο εσυ παραμενεις ακινητος'.
Ειδε τον αντρα να προσπαθει να κοιταξει χαμηλα στα ποδια του κι εκεινη τη στιγμη βεβαιωθηκε πως ο πανικος τον ειχε αγκαλιασει με τις μαυρες φτερουγες του.
-'Νομιζω πως εχεις αρχισει να καταλαβαινεις' ειπε χαμηλοφωνα.
========================
-'Αν προσπαθησεις να λυθεις ειναι σιγουρο πως θα ματωσεις' συνεχισε ενω η φωνη του ειχε ντυθει ατσαλι. 'Μολις συμβει αυτο, οπου υπαρχει πληγη, ολος αυτος ο μαυρος στρατος θα ορμησει να γευτει το αιμα σου. Ομως δεν θα μεινουν μονο εκει αφου θα καταλαβουν πως κατω απο την επιφανειακη πληγη κρυβεται πολυ περισσοτερος θησυρος. Θ' αρχισουν ν' ανοιγουν δρομο μεσα στο σωμα σου και αφου εγκατασταθουν εκει θα σε στραγγιξουν μεχρι τελευταιας σταγονας. Φαντασου το, εκατονταδες τετοια σκαθαρια μεσα στο κορμι σου να επιβιωνουν με το αιμα σου και συ να μην μπορεις να κανεις τιποτα. Η μαλλον μπορεις. Αρκει να μεινεις εντελως ακινητος. Γιατι μολις πεσει το βραδυ τα σκαθαρια θ' απομακρυνθουν λογω χαμηλης θερμοκρασιας μεχρι το επομενο πρωι. Μα μην ανησυχεις, δεν θα μεινεις χωρις παρεα. Βλεπεις η χαμηλη θερμοκρασια δεν ειναι κατι αποτρεπτικο για τα τσακαλια που ειναι γεματη η περιοχη. Βλεπεις οτι δεν σου ειπα ψεμματα οταν ανεφερα οτι θα εχεις μια εναλλακτικη λυση, εκει που αλλοι δεν ειχαν ποτε. Απλα πρεπει να επιλεξεις με ποιον τροπο θελεις να τελειωσει η ζωη σου.
Και πιστεψε με, δυσκολευομαι να διακρινω ποιος τροπος ειναι ο χειροτερος'.
=====================
Ακομα και την στιγμη που εφευγε, εγκαταλειποντας τον σε μια μοιρα που δεν ειχε διαλεξει ο ιδιος αλλα η μοιρα ειχε επιλεξει γι αυτον, δεν ειχε βγαλει λεξη. Ισως να ηταν απο κεινους που πιστευαν οτι ζωντας με το σπαθι θα πεθαιναν με το σπαθι, ενας ανοητος δηλαδη. Ισως να ειχε αντιληφθει εστω και την τελευταια στιγμη πριν πεθανει οτι υπαρχει ενα τελος γι ολους που δεν καθοριζεται παντα απο τον ιδιο. Ισως απλα το ειχε δεχτει σαν μια πραξη ισοροπιας σε οτι ειχε διαπραξει ο ιδιος τοσο καιρο. Οτι και να ηταν αφηνε τον ξενο παντελως αδιαφορο.Ηταν η πρωτη φορα που εκανε κατι, εξω απο τα δεδομενα του κυβου, εξω απο τις συντεταγμενες του.
Ηταν επισης η πρωτη φορα που συνειδητοποιουσε πως δεν ειχε καμια απολυτως βοηθεια απο τον κυβο και πως οτι συνεβη ηταν αποκλειστικα προιον δικης του επιλογης. Ισως να ειχε ανακαλυψει μια αδυναμια σ' αυτο το θεικο αντικειμενο, ισως να ειχε αποκαλυψει ομως την πραγματικη του δυναμη. Οτι και να ηταν, ο κυβος του Γιοντοκ εδωσε και παλι σημαδια ζωης καθως απομακρυνοταν απο το σημειο που ειχε αφησει δεμενο τον αντρα, συναισθανομενος πως αυτη η αδιαφορη για κεινον παρακαμψη ειχε ολοκληρωθει και επιτελους επεστρεφε στον αρχικο και μοναδικο του σκοπο.
