ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 43

Ηταν η πρωτη φορα που ενοιωθε πως δεν βαδιζε στα τυφλα. Ολες τις προηγουμενες ο κυβος δεν ηταν ποτε ξεκαθαρος ως το ποιος ηταν ο αντικειμενικος του στοχος. Παντα περναγε ενα μικρο χρονικο διαστημα μεχρι τη στιγμη που σιγουρευοταν απολυτως. Μεχρι στιγμης αυτο το κενο σημειο δεν ειχε φανει επιζημιο, ομως δεν μπορουσε ποτε να ξερει αν καποια στιγμη στο μελλον αν αυτη η καθυστερηση μπορουσε να κοστισει ακομα και την απωλεια του σκοπου του.
Τωρα τα δεδομενα φαινονταν πως αλλαζαν προς το καλυτερο. Διχως να εχει καποιο σαφες στοιχειο στα χερια του που να του υποδεικνυε προς τα που επρεπε να προσανατολιστει, βαθια μεσα του γνωριζε πως δεν ηταν καποιος απο τους χιλιαδες Ρωμαιους στρατιωτες που μολις εφταναν με τα πλοια στο λιμανι της Αλεξανδρειας. Οχι. Ηταν σιγουρα καποιος απο την αντιπαλη πλευρα. Το μονο που εμενε ηταν να τον αναγνωρισει εγκαιρα και να του αφαιρεσει τη ζωη κανοντας δικο του αλλο ενα κομματι απο τον γριφο που αναζητουσε πριν συνεβαινε κατι το ανεπανορθωτο και πεθαινε απο χερι αλλου. 
                  ==============================
Αγκυροβολησαν αρκετα μακρια απο το λιμανι της Αλεξανδρειας μην θελοντας ν' αποκτησει ο εχθρος σαφη εικονα για τον αριθμο των δυναμεων τους. Η διπλωματια ειχε να πει μια τελευταια λεξη ακομα μιας και ο Αυρηλιανος επιθυμουσε να εχει μια διαπραγματευση με την βασιλισσα για το ενδεχομενο αποφυγης της συρραξης σε περιπτωση που η τελευταια επανεξεταζε το ζητημα και αποχωρουσε απο την πολη. Μια μικρη ομαδα υψηλοβαθμων αξιωματικων, συνεπικουρουμενοι απο τον ξενο, επιλεχθηκε γι αυτην τη διαπραγματευση.
Οταν ο αγγελιαφορος του Αυρηλιανου επεστρεψε απο την συναντηση του με την Ζηνοβια κουβαλουσε μαζι του μια θετικη απαντηση οπως προς το ζητημα της διαβουλευσης αναμεσα στην Ρωμαικη αυτοκρατορια και την βασιλισσα της Παλμυρας.
Η συναντηση θα γινοταν σε ουδετερο καραβι, στα μισα ακριβως της διαδρομης αναμεσα στην ρωμαικη αρμαδα και τον στολο της Ζηνοβιας. Απαντες θα ηταν αοπλοι για ευνοητους λογους.
Αυτο βεβαια λιγο ρολο θα επαιζε αν οιοσδηποτε ηξερε στην πραγματικοτητα ποιος ηταν ο ξενος και τι ειχε στο μυαλο του.
                         ============================
Αυτο δεν το περιμενε. Τη στιγμη που μαζι με τους υπολοιπους ανεβηκε στο καραβι ο κυβος ζωντανεψε σαν το λουλουδι που νοιωθει το νερο επανω του. Εριξε μια ματια στην διαπραγματευτικη ομαδα της Ζηνοβιας προσπαθωντας να εντοπισει το στοχο του.
Καταλαβε τη στιγμη που τα ματια του επεσαν πανω του. Επρεπε να μαθει ποιος ηταν και τι ρολο επαιζε ενω ταυτοχρονα επρεπε να φερει και σε αισιο τελος την αποστολη που του ειχε αναθεσει ο Αυρηλιανος. Αφου εγιναν οι απαραιτητες συστασεις οι δυο ομαδες εκατσαν εκατερωθεν των πλευρων ενος βαρυφορτωμενου σε πλουσια εδεσματα και ποτα τραπεζι.
Λογω της απουσιας της Ζηνοβιας αρμοδιος για το θεμα της διαπραγματευσης ηταν ο Κασσιος Λογγινος που ειχε πληρη εξουσιοδοτηση απο την βασιλισσα για τον χειρισμο των διαπραγματευσεων. Ηταν αυτος, ο Κασσιος Λογγινος, ο ανθρωπος που ειχε κανει τον κυβο να ζωντανεψει καθως τον ενοιωθε ολο και πιο εντονα σχεδον να σπαρταραει κρυμμενος καθως ηταν στον κορφο του. Διχως να παρει τα ματια απο πανω του, ο ξενος μιλησε πρωτος.
                      ==============================
Οι αξιωματικοι που αποτελουσαν την υπολοιπη Ρωμαικη ομαδα διαπραγματευσεων κοιταχτηκαν μεταξυ τους απορημενοι. Ηξεραν πως η γραμμη που ειχε χαραξει ο Αυρηλιανος θα ηταν σφιχτη και με διαθεση ελαχιστων παραχωρησεων αλλα αυτο που ζουσαν εκεινη τη στιγμη σιγουρα ξεπερναγε καθε οριο. Οι οροι που εθετε ο ξενος στην αντιπαλη πλευρα ηταν τοσο απολυτοι και ακαμπτοι που ουσιαστικα μονο διαπραγματευση δεν γινοταν. Η αισθηση που αποκομιζαν ηταν πως ο ξενος εξωθουσε τα πραγματα στα ακρα, ουσιαστικα προσπαθωντας να ξεκινησει την ενοπλη αντιπαραθεση με καθε δυνατο τροπο. Απο την μερια του ο Κασσιος Λογγινος συντομα συνειδητοποιησε πως ασχετα με το ποσες υποχωρησεις ηταν διατεθειμενος να κανει ετουτος εδω απεναντι του δεν ικανοποιουνταν με τιποτα.
Εκανε μια τελευταια αποπειρα μηπως και κατορθωνε να επανατοποθετησει την συζητηση κατω απο ενα πιο ρεαλιστικο πρισμα μα οσο περναγε η ωρα σιγουρευοταν ολο και περισσοτερο πως η συρραξη ηταν αναποφευκτη. 
                               ===========================
Χιλιες φορες ειχε νοιωσει το χερι του να κανει την κινηση προς την λαβη του ξιφους του και χιλιες φορες, την τελευταια στιγμη, πρυτανευε η λογικη και σταματαγε. Ο αντικειμενικος σκοπος ειχε επιτευχθει. Ειχε φροντισει εντεχνα να μην βρεθει κανενα σημειο συμφωνιας αναμεσα στις δυο πλευρες, ετσι κατα την επιστροφη του στην ναυαρχιδα ηδη το μυαλο του επεξεργαζοταν πυρετωδως το σχεδιο της επερχομενης μαχης.
Ενοιωθε το τεταμενο κλιμα που υπηρχε αναμεσα στους υπολοιπους και την απορια τους για τον τροπο που ειχε χειριστει την κατασταση μα ηξερε πως κανεις δεν θα τολμουσε να τον αμφισβητησει στα φανερα. Θα υπακουαν στις εντολες του και αφου θα ειχαν ολα τελειωσει υπερ τους καποια στιγμη τα παντα θα ξεχνιοντουσαν. Ηξερε πως η Ζηνοβια και τα στρατευματα της δεν ειχαν καμμια ελπιδα απεναντι στους Ρωμαιους μα το βασικο γι αυτον ζητημα ηταν πως θα καταφερνε τον Κασσιο Λογγινο να πεσει απο το χερι του. Μεχρι να φτασουν πισω στο πλοιο τα παντα ειχαν χαρτογραφηθει στο μυαλο του. Εμενε πια μονο η πρακτικη εφαρμογη. 
                             ==============================
Η Ζηνοβια ακουγε προσεκτικα οσα της μετεφερε ο Κασσιος Λογγινος σχετικα με την εκβαση των διαπραγματευσεων και μια βαθια ρυτιδα σκεψης αυλακωσε προσωρινα το πανεμορφο προσωπο της. Δεν μπορουσε να καταλαβει την γραμμη που ειχε ακολουθησει ο Αυρηλιανος μα αντιλαμβανοταν πως αλλη επιλογη απο την μαχη δεν υπηρχε. Μια μαχη που για την εκβαση της οποιας δεν ειχε καθολου καλο προαισθημα. Εκμυστηρευτηκε τους βαθυτερους αυτους φοβους και τις ανησυχιες της στον εμπιστο της συμβουλο προσδοκωντας μια αισιοδοξη απαντηση μα αντ' αυτου διαπιστωσε πως και ο Κασσιος κινουνταν στο ιδιο μηκος κυματος.
Ηταν λοιπον αναποφευκτο. Στο μονο που ηλπιζε πλεον ηταν στην οσο το δυνατον καλυτερη οχυρωση της πολης και με την βοηθεια των Θεων ο στρατος της να καταφερνε αυτο που λιγοι ειχαν κατορθωσει μεχρι στιγμης. Ν' αποκρουσει και να νικησει τις Ρωμαικες λεγεωνες.
Δεν υπηρχε λεπτο για χασιμο. Εδωσε εντολη στον Κασσιο να συγκεντωσει το συντομοτερο δυνατον τους στρατηγους της για να εκπονησουν μαζι το σχεδιο μαχης. 
                     ===========================
Το σχεδιο του ξενου ηταν απλο, σιγουρο κι ευκολο στην εκτελεση του. Παρ' ολα αυτα το επανελαβε ξανα και ξανα μεχρι να σιγουρευτει πως το ειχαν εμπεδωσει ολοι και πως ειχε απαλειφθει καθε περιπτωση λαθους. Ειχε ξεκαθαρισει και τονισει προς πασα κατευθυνση πως του ηταν παντελως αδιαφορο το μελλον του στρατου της Ζηνοβιας, αφηνοντας να εννοηθει εμμεσα πως οσο λιγοτεροι αιχμαλωτοι τοσο το καλυτερο, αλλα ηθελε να μην πειραχτει ουτε μια τριχα απο τα μαλλια της βασιλισσας και πως αυτη και ο Κασσιος Λογγινος ηταν αποκλειστικα δικη του αρμοδιοτητα. Οποιος παρηκουε τις συγκεκριμενες αυτες εντολες δεν θα ειχε την πολυτελεια ν' απολογηθει σε καποιον ανωτερο μα θα εκτελουνταν επιτοπου.
Ο ιδιος ο ξενος, με μια επιλεκτη δυναμη κρουσης, θα επιτιθετο στο στρατηγειο της Ζηνοβιας, μια επιχειρηση ουσιαστικα αυτοκτονιας δεδομενου πως το αρχηγειο της αφεντρας της Παλμυρας θα ηταν το καλυτερα οχυρωμενο σημειο. Μα αυτο ηταν κατι που δεν τον ενδιεφερε.
                               ===========================
Χρειαστηκαν λιγοτερες απο 24 ωρες για να καταλαβει ο Ρωμαικος στρατος την Αλεξανδρεια.
Μολονοτι οι αντρες της Ζηνοβιας προβαλλαν σθεναρη αντισταση, το πλανο μαχης που ειχε εκπονησει ο ξενος ηταν τοσο αψεγαδιαστο που τωρα πια ο τελευταιος θυλακας αντιστασης ηταν αυτο καθ' αυτο το στρατηγειο της βασιλισσας. Με μπροσταρη τον ξενο, η δυναμη που τον ακολουθουσε, παρ' ολο που ειχε τις μεγαλυτερες απωλειες, εφτασε κυριολεκτικα ενα βημα πισω απο την κλειστη πορτα που προστατευε ακομα τους αντιπαλους τους.
Οταν κι αυτο το εμποδιο κατερρευσε ολα τελειωσαν σε λιγα μονο λεπτα.
Ολοι οι παρευρισκομενοι στο δωματιο σφαγιαστηκαν πλην του Κασσιου Λογγινου και της Ζηνοβιας. Η τελευταια, φρουρουμενη και αλυσσοδεμενη οδηγηθηκε απο μια ομαδα Ρωμαιων αξιωματικων στη ναυαρχιδα του στολου με σκοπο να οδηγηθει στη Ρωμη, αιχμαλωτη κι υποτελης πια του Αυρηλιανου. Οι μονοι που ειχαν απομεινει πια ηταν ο συμβουλατορας της βασιλισσας και ο ξενος. Ο Κασσιος μολις ειχε αντιληφθει πως ειχε φτασει το τελος του.
                    =========================
Οτι ακριβως ειχε συμβει τις δυο προηγουμενες φορες συνεβη και τωρα μ' ελαχιστες διαφοροποιησεις. Η μια απ' αυτες ηταν πως το φως που εξεπεμπε ο κυβος γινοταν ακομα πιο λαμπερο ενω παραλληλα ο πονος στο κεφαλι του ξενου την στιγμη που το τριτο κομματι του γριφου γινοταν δικο του ηταν πιο εντονος. Η δευτερη διαφοροποιηση ειχε να κανει με τον τροπο θανατου του Κασσιου. Αυτην τη φορα δεν τον αποκεφαλισε οπως ειχε κανει προγενεστερα, απλα διαπερασε με το ξιφος την καρδια του μεχρι που και η τελευταια πνοη του συμβουλου εγκαταλειψε το αψυχο πια σωμα του. Η αληθεια ηταν πως περιμενε υπομονετικα για καμποση ωρα με το σπαθι του ακομα γυμνο, βουτημενο στα αιματα να σταζει στο μαρμαροστρωτο πατωμα την εμφανιση του γερου απο την ερημο Ινζεμ. Δεν εμφανιστηκε αλλα βαθια μεσα του ο ξενος γνωριζε πως πολυ συντομα θα τον εβλεπε μπροστα του.
Προς το παρον επρεπε να βρει δικαολογια να μην ακολουθησει το στρατο πισω στη Ρωμη κι ενα χαμογελο που θα παγωνε και την πιο θεριεμενη φωτια ελαμψε στο προσωπο του.
                          =======================
Η βιβλιοθηκη της Αλεξανδρειας ηταν η δικαιολογια του. Κρατησε την απαραιτητη φρουρα που χρειαζοταν η πολη και ο ιδιος διαμηνυσε στον Αυρηλιανο μεσω των αξιωματικων που επεστρεφαν πως θα παρεμενε μεχρι να εκτιμουσε τις ζημιες που ειχαν γινει στην βιβλιοθηκη, καθως επισης πως θα προεβαινε στις απαραιτητες ενεργειες για την αποκατασταση των ζημιων. Φυσικα δεν ηταν ποτε στις προθεσεις του κατι τετοιο. 
Δυο μερες μετα την αποχωρηση των Ρωμαικων στρατευματων κι ενω η νυχτα ηταν ακομα η απολυτη αφεντρα κρατωντας τους παντες αιχμαλωτους κατω απο τα σαγηνευτικα πεπλα του υπνου, σταθηκε για μια τελευταια φορα πανω στο αλογο του απεναντι στη μισογκρεμισμενη βιβλιοθηκη. Σαν να ηθελε ν' αποτυπωσει στο μυαλο του την εικονα την παρατηρησε εξονυχιστικα για λιγο. Μετα εστρεψε αποτομα το αλογο του προς την δυτικη εξοδο της πολης και χαθηκε στο σκοταδι. Την ωρα που αφηνε πισω του την πολη ενοιωσε εντονα την παρουσια του γερου. Μ'αυτη τη φορα δεν μπηκε καν στον κοπο να σταματησει και να γυρισει.


  





                               

       DIMITRIS KALAITZOGLOU


        ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟ ΑΠΟΚΤΗΜΑ



Αγανακτησε μετα απο τοση ωρα που χτυπουσε το κουδουνι διχως καμια ανταποκριση. Αποκλειοταν να κοιμοταν ακομα, αποκλειοταν να ελειπε απο το σπιτι. Τοσους μηνες το προγραμμα ηταν σταθερο κι απαρεγκλιτο. Καθε Τεταρτη πρωι πηγαινε και καθαριζε το σπιτι, πληρωνοταν αμεσα κι εφευγε μεχρι να επεστρεφε την επομενη φορα. Σημερα ομως δεν μπορουσε να καταλαβει τι συνεβαινε και ο ιδιοκτητης δεν απαντουσε.
Αναγκαστηκε να προσφυγει στον θυρωρο που της ανοιξε με τα δικα του κλειδια δεδομενου πως μετα απο τοσο καιρο οχι μονο την γνωριζε αλλα ηξερε και τι ακριβως ερχοταν για να κανει.
Το σπιτι ηταν οπως το συναντουσε καθε Τεταρτη πρωι. Αδεια μπουκαλια μπυρας παρατεταγμενα στο τραπεζακι, σταχτοδοχεια γεματα μεχρι πανω με αποτσιγαρα, ρουχα πεταμενα τριγυρω, το μπασο ακουμπισμενο σε μια γωνια, ενα πιατο με υπολειμματα φαγητου ακουμπισμενο στο νεροχυτη. Το μονο πραγμα που φαινοταν ζωντανο ηταν το στερεοφωνικο με καποια απο τα λαμπακια του αναμμενα κι ενα εγχρωμο βινυλιο πανω στο πικ απ να στριφογυριζει ξανα και ξανα χωρις νοημα.
Σηκωσε τους ωμους της και αρχισε να συμμαζευει σιγα σιγα.
                     ============================
Η γνωση πως μονο εκατο κοπιες υπηρχαν ολες κι ολες παγκοσμιως και σημερα ηταν η μεγαλη μερα που μια απο αυτες θα γινοταν δικη του τον ερεθιζε αφανταστα.Μηνες ολοκληρους παλευε γι αυτην τη στιγμη και υπηρξαν φορες που του ερχοταν να τα παρατησει απελπισμενος πως δεν θα γινοταν τιποτα στο τελος μα τελικα η αποκοσμη επιμονη κι υπομονη που ειχε επιδειξει θα δικαιωνοταν σημερα. Κοιταξε παλι το ρολοι αναρωτουμενος αν ο ταχυδρομος ειχε καθυστερησει.Οπως πηγαινε η δουλεια θ' αργουσε στην προβα μα δεν το σκεφτοταν καν να σηκωθει και να φυγει. Απλα τα παιδια θα εκαναν λιγη περισσοτερη υπομονη, εξ' αλλου το γνωριζαν πως το σημερινο πρωινο ηταν πολυ σημαντικο γι αυτον.
Αναψε ενα τσιγαρο προσπαθωντας να χαλαρωσει την ενταση που τον πλημμυριζε και πηρε μια παγωμενη μπυρα απο το ψυγειο. Ηταν μαθημενος στις πρωινες καταχρησεις που οχι μονο δεν τον ενοχλουσαν αλλα του προσθεταν ορεξη και κεφι.
Μα που στο διαολο ηταν αυτος ο ταχυδρομος ?
                         ====================
Τιναχτηκε πανω λες και τον ειχε χτυπησει ηλεκτρικο ρευμα. Σε λιγοτερο απο δεκα λεπτα βρισκοταν καθισμενος στον καναπε του και με τρεμαμενα χερια προσπαθουσε με την μεγαλυτερη δυνατη ευλαβεια ν' ανοιξει τον προσεκτικα σφραγισμενο κι ερμητικα κλειστο φακελο που κρατουσε φυλακισμενο το αντικειμενο του ποθου του.
Ακουμπησε το βινυλιο στο γυαλινο τραπεζακι μπροστα του και ξοδεψε τα επομενα πεντε λεπτα να τον χαζευει μην τολμωντας ουτε να τον αγγιξει.
Ηταν οπως ακριβως τον ειχε δει στις διαφορες φωτογραφιες που κυκλοφορουσαν στο διαδικτυο. Με μια σταθερη λαβη τον γυρισε να δει το οπισθοφυλλο. Κι εκει ολα ηταν οπως ακριβως τα περιμενε. Μα η μεγαλη του αγωνια ηταν για το βινυλιο αυτο καθ' αυτο.
Σκουπισε τις παλαμες του στην ακρη του παντελονιου του προσπαθωντας να ξεφορτωθει την αποτομη υγρασια που ειχε κανει την εμφανιση της.
Με αργες κινησεις εβγαλε τον δισκο και τον εγδυσε απο το εσωφυλλο του.
                      ============================
Το Prison For Souls ηταν ο μοναδικος δισκος που ειχαν κυκλοφορησει ποτε οι First Stone Sinners. Η κοπη του δισκου συνοψιζοταν αρχικα σε εκατο picture disc αντιτυπα και λιγο αργοτερα αλλα χιλια στην κανονικη εκδοση μαυρου βινυλιου. Δεν ηταν πως οι FSS ηταν καποια σημαντικη μπαντα ουτε το Prison For Souls ηταν καποιος δισκος οροσημο στην μουσικη. Για την ακριβεια οι χιλιες κοπιες απλου βινυλιου που ειχαν εκδοθει ηταν τοσο λιγες γιατι η μπαντα ηταν βραχυβια, δεν ειχε αντεξει στον χρονο και δεν συγκεντρωσαν ποτε το ενδιαφερον του κοσμου. Ομως τα αντιτυπα του εγχρωμου βινυλιου ηταν κατι τελειως διαφορετικο.
Η απεικονιση στις δυο μεριες του δισκου ηταν που εκανε τοσο σημαντικες, σπανιες και δυσευρετες αυτες τις εκατο κοπιες. Οχι πως υπηρχαν πολυ που γνωριζαν την λεπτομερεια που ουσιαστικα εκανε την διαφορα. Ουτε ο ιδιος δεν θα την ηξερε αν καποιος γνωστος του, αρρωστος συλλεκτης, δεν του ειχε μιλησει γι αυτο σε ανυποπτο χρονο. Η μοιρα ομως τα εφερε ετσι που επεσε πανω σε μια απ' αυτες τις κοπιες.
                   ==============================
Ηταν κατι σαν μια αποδοση δικαιοσυνης αυτο το συναισθημα που τον πλημμυριζε και τον εκανε να νοιωθει αγρια ικανοποιημενος που παρεμεινε σταθερος στην αποψη του παρα τις πιεσεις που ειχε δεχτει. Και ειχε δεχτει πιεσεις και οχι λιγες απο την Πεννυ.
-'Ποτε θα παμε και μεις μια Κυριακη καπου' ? του ελεγε συνεχως μ' ενα μονιμο παραπονο.
-'Καθε φορα το ιδιο πραγμα. Μια Κυριακη σου ζηταω, ειναι τοσο πολυ πια να μου κανεις το χατηρι ? Τρως ολη σου την μερα γυρνωντας ολα τα δισκαδικα για να βρεις κατι ν' αγορασεις. Κι οταν ξεμπερδευεις ειναι πια νυχτα και εισαι παντα κουρασμενος. Δεν βαρεθηκες ? Στο λεω να το ξερεις, δεν μπορω να το ανεχτω αυτο αλλο. Μην με αναγκασεις να διαλεξω, το ξερεις πως δεν θελω αλλα εχω φτασει στα ορια μου'.
Αχαριστη. Αυτο ηταν, αχαριστη. Δεν της ειχε αρνηθει ποτε χρονο, δεν την παραμελουσε ποτε. Το μονο που ειχε ζητησει απο την αρχη ηταν αυτο. Να εχει δικο του το κυριακατικο πρωινο να κανει αυτο που ηθελε. Τοσα πολλα ζητουσε πια ? 
                        ============================
Ηταν κατι που ειχε γινει αρχικα δεκτο. Ομως τι μενει για παντα ιδιο στο μυαλο της γυναικας ? Ετσι κι αλλιως η διαδρομη και ο τροπος σκεψης της ειναι παντα απροβλεπτος. Του εδινε την εντυπωση, απο ενα σημειο και μετα, πως ηθελε παση θυσια, με νυχια και με δοντια, να κατεδαφισει και το τελευταιο του προσωπικο οχυρο, το κυριακατικο πρωινο. Οχι γιατι ειχε την αισθηση της παραμελησης τις αλλες μερες αλλα γιατι ενοιωθε πως η Κυριακη της εβγαζε την γλωσσα κοροιδευοντας την για την αδυναμια της να του επιβληθει.
Ενα τετοιο κυριακατικο σαφαρι ομως ηταν που τον εφερε απεναντι στο Prison For Souls.
Δεν εμοιαζε καθολου με δισκαδικο εκεινη η τρυπα που ειχε βρει το βινυλιο. Για την ακριβεια θα το προσπερνουσε αδιαφορα αν δεν προσεχε στιγμιαια καποιον στο βαθος να κρατα ενα δισκο στα χερια του και να τον περιεργαζεται. Μπηκε μεσα απο περιεργεια και αρχισε να ψαχνει.
Σταματησε οταν ειδε το δισκο των FSS. Του ηρθε αμεσως στο μυαλο οτι του ειχε πει ο γνωστος του. Ανοιξε αδημονωντας το δισκο και ειδε το μαυρο βινυλιο.
                  =============================
Ισως ηταν το επιφωνημα απογοητευσης, ισως κατι στις κινησεις του που εστειλαν διπλα του ενα ψαρομαλλη ηλικιωμενο να τον ρωτησει τι ακριβως συνεβαινε. Του ειπε.
Τον ειδε για λιγο διστακτικο κι επιφυλακτικο διχως να βγαλει λεξη. Ηταν ετοιμος να παρει την απογοητευση του και να φυγει οταν ο γερακος τον φωναξε πισω.
Μετα απο λιγα λεπτα ειχε φυγει απο το μαγαζι νοιωθωντας πως εχει φτερα στα ποδια του.
Ο γερος θα κανονιζε να του βρει μια απο τις εκατο picture disc κοπιες. Αφησε οσα χρηματα του ειχε ζητησει, την διευθυνση του κι ενα τηλεφωνο. Ο δισκος θα του ερχοταν με το ταχυδρομειο και ο γερος θα τον ενημερωνε για την ακριβη ημερομηνια παραδοσης τηλεφωνικα. Το μονο που ειχε να κανει ηταν τρεις βδομαδες υπομονη και να βρισκοταν σπιτι του την ημερα που επρεπε.
Δεν του περασε καθολου απο το μυαλο πως ο γερος μπορει να τον κοροιδευε. Ειχε μια απολυτη σιγουρια πως ολα θα γινονταν οπως του ειχε πει που ενοιωθε ηδη περηφανος ιδιοκτητης μιας απο αυτες τις ελαχιστες κοπιες που υπηρχαν. Ας ερχοταν τωρα η Πεννυ να του πει κατι για τις Κυριακες που χαραμιζε στα δισκοπωλεια.
                        ========================
Για λιγα λεπτα ειχε μεινει να χαζευει το βινυλιο, γυρνωντας το ποτε απο τη μια μερια και ποτε απο την αλλη. Αυτο που εκανε σπανιο τον συγκεκριμενο δισκο ηταν αυτο ακριβως, η απεικονιση στις δυο του πλευρες. Η φημη ηθελε η απεικονιση αυτη να ειναι στηριγμενη πανω στο σκιτσο ενος παλαβου Βρεττανου σκιτσογραφου για τον οποιον ειχαν ακουστει ψιθυροι ανεπιβεβαιωτοι πως ειχε σχεσεις με μαυρες μαγειες, μαγγανειες κι αλλες παραθρησκευτικες δραστηριοτητες. Ειχε χαθει απο προσωπου γης μιαν ωραια πρωια πριν πολλα χρονια και κανεις δεν ξανακουσε ποτε τιποτα γι αυτον ουτε τον ξαναειδε. Επισημα εξακολουθουσε να παραμενει αγνοουμενος μιας και το πτωμα του δεν ειχε βρεθει ποτε αλλα σχεδον κανενας δεν πιστευε πως υπηρχε περιπτωση να επανεμφανιζοταν. Ετσι με μολις εκατο αντιγραφα ολα κι ολα να υπαρχουν ο δισκος των FSS ειχε γινει στοχος συλλεκτων που πληρωναν αδρα για ν' αποκτησουν μια κοπια. Χαμογελασε. Αν καποιος πριν καιρο του ελεγε πως θα ειχε αυτο το δισκο στα χερια του θα τον περνουσε για τρελλο. Ομως ηταν εδω, μπροστα του.
                     =============================
Η προβα !! Θα τον σκοτωναν οι αλλοι αν αργουσε κι αλλο. Ντυθηκε σαν τον αλλοφρονα, αρπαξε το μπασο και ετρεξε προς το αμαξι του. Κουνησε το κεφαλι του εκνευρισμενος. Μπασιστας ! Τι δουλεια ειχε αυτος με το μπασο ? Κιθαριστας ηταν αλλα επαιζε μπασο λογω των συνθηκων. Ηξερε πως καποια στιγμη θα ξαναπιανε την κιθαρα στα χερια του αλλα προς το παρον αυτη η στιγμη δεν φαινοταν κοντινη. Εριξε μια ματια στο ρολοι του αυτοκινητου.
Μετα την προβα ειχε ραντεβου με την Πεννυ. Θα πηγαιναν για φαγητο κι υστερα για καποια ψωνια που ηθελε η κοπελα. Αναρωτηθηκε τι ωρα θα ξεμπερδευε για να γυρισει σπιτι και ν' ακουσει το δισκο.
Η προβα πηγε χαλια, ηταν αδυνατον να συγκεντρωθει και με την Πεννυ τσακωθηκε γιατι ηθελε μετα τα ψωνια να πανε στα εγκαινια μιας εκθεσης ζωγραφικης. Την παρατησε συξυλη και γυρισε οσο πιο γρηγορα μπορουσε σπιτι. Αναψε ενα τσιγαρο, εβαλε ενα ουισκι, τοποθετησε τον δισκο στο πλατω του πικ απ και εκατσε στην πολυθρονα για να τον απολαυσει.
                           ========================
Το πρωτο πραγμα που τον ενοχλησε μολις καταλαβε πως η προσωρινη σκοτοδινη που τον ειχε κυριευσει ειχε φυγει ηταν η ταγγη μυρωδια του ξεραμενου αιματος. Αμεσως μετα ενοιωσε λες και ηταν καταπλακωμενος απο κατι και δεν ειχε οξυγονο ν' αναπνευσει. Τριγυρω του υπηρχε ενα παχυ σκοταδι με λιγες χαραμαδες φωτος. Ξεκινησε την διαδικασια απεγκλωβισμου προσπαθωντας να πλησιασει το φως οσο μπορουσε περισσοτερο. Με φρικη αντιληφθηκε πως προσπαθουσε να ξεφορτωθει ενα σωρο πτωματα κατακρεουργημενα, πτωματα που αλλα δεν ειχαν χερια, ποδια η κεφαλια. Παραλληλα προσπαθουσε να συνειδητοποιησει που βρισκοταν. Σιγουρα αυτο δεν ηταν το σαλονι του. Με πολυ κοπο καταφερε να φτασει στην κορυφη αυτων των ατακτως ερριμενων πτωματων και ξαφνικα του κοπηκε η ανασα.
Σαν σε θολο τοπιο απο πανω του εβλεπε αχνα το σαλονι του, τα πραγματα του και διαπιστωσε πως γυριζε σε μια κυκλικη τροχια σαν να βρισκοταν ο ιδιος πανω στο πικ απ.
Τοτε προσεξε την υπηρετρια που ερχοταν και του καθαριζε το σπιτι. Αρχισε να ουρλιαζει με ολη του την δυναμη και κατορθωσε να τραβηξει την προσοχη. Οχι της υπηρετριας αλλα μιας τεραστιας μαυρης σκιας που αργα τον πλησιαζε απο τα δεξια του. Οταν διαπιστωσε για το τι επροκειτο δοκιμασε να ουρλιαξει ξανα απο τρομο. Το στομα του παρεμεινε ανοιχτο και στα ματια του ειχε αποτυπωθει μια φρικη που δεν γνωριζε υφη η υποσταση οση ωρα το κομμενο κεφαλι του ταξιδευε στον αερα πριν πεσει πανω στο σωρο απο τα πτωματα που υπηρχαν ολογυρα.


                                              ΤΕΛΟΣ

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                         ΚΕΦΑΛΑΙΟ 42

Η αρχικη του σκεψη ηταν να κανει μια ολιγοημερη σταση στην πολη και μετα να συνεχιζε το ταξιδι του προς την Καρχηδονα οπως το ειχε προγραμματισει. Ομως αναθεωρησε το αρχικο του σχεδιο παρατεινοντας την παραμονη του εκει σχεδον μια δεκαετια. Οι λογοι ηταν πολλοι.
Η Αλεξανδρεια εκεινη την εποχη ηταν η σημαντικοτερη πολη της Αιγυπτου. Περα απο το γεγονος οτι ηταν ενα σπουδαιο λιμανι, ενα απο τα μεγαλυτερα της Μεσογειου, ηταν μια πολη που πραγματικα εσφυζε απο ζωη. Χιλιαδες ηταν αυτοι που την επισκεπτονταν και δεν ηταν λιγοι αυτοι που αποφασιζαν να παραμεινουν εκει γι' αγνωστο χρονικο διαστημα. 
Φιλοξενουσε ενα πληθος ανθρωπων των γραμματων, των τεχνων και των επιστημων.
Καθ' ενας τους που σεβοταν τον εαυτο του και ειχε μια αγαπη στη γνωση και μαθηση θεωρουσε επιβεβλημενο γεγονος να επισκεφτει την ξακουστης φημη βιβλιοθηκη της.
Μα δεν ηταν μια απλη βιβλιοθηκη αυτη της Αλεξανδρειας. Λες και ολος ο πνευματικος πλουτος της εποχης να ειχε συγκεντρωθει εκει μεσα, καλα κρυμμενος μεσα στις χιλιαδες τομων βιβλιων.
                     ======================
Ηταν ο μονος που θα μπορουσε ποτε να εχει τοσο χρονο για ξοδεμα ωστε να μπορεσει να διαβασει τα παντα που περικλειε αυτη η μυθικη βιβλιοθηκη. Ηξερε ομως πως κατι τετοιο ηταν αδυνατον να γινει, δεν μπορουσε να ξοδεψει αγνωστο αριθμο δεκαετιων προσπαθωντας ν' απορροφησει ολη τη γνωση που υπηρχε απλοχερα εκει. Ομως γνωριζε πως τα δικα του περιθωρια ηταν πολυ μεγαλυτερα απ' αυτα ενος κοινου θνητου.
Εγκατασταθηκε στην πολη και μην εχοντας αναγκη να εργαστει καπου για βιοποριστικους λογους ξοδευε σχεδον ολη του τη μερα αναμεσα στους ατελειωτους δαιδαλωδεις διαδρομους που ηταν φορτωμενοι αριστερα και δεξια με χιλιαδες χειρογραφα και παπυρους.
Το γεγονος δε πως οι προσωπικες του γνωσεις ξεπερνουσαν κατα πολυ τον απλο μεσο ορο του ειχαν δωσει την δυνατοτητα να δημιουργησει επαφες με τους υπευθυνους που παντα χαιρονταν να τον εξυπηρετησουν, ειτε προτεινοντας του συγκεκριμενα βιβλια ειτε αποκαλυπτοντας του σπανια χειρογραφα που ηταν για τα ματια λιγων.
                    =======================
Ετσι πολυ γρηγορα αντιληφθηκε πως λιγα ειχε να διδαχθει περι μαθηματικων, αστρονομιας και αλλων συναφων επιστημων και γρηγορα στραφηκε σε εργα και δοκιμια φιλοσοφων και αλλων στοχαστων, Ελληνων κατα βαση. Ουτε εκει ομως βρηκε αυτο που θα τον καθηλωνε δεδομενου πως σε πολλα απ' οσα ειχε διαβασει ειχε ηδη δικη του αποψη, και οχι μονο σε φιλοσοφικο επιπεδο αλλα μεσα απο καταστασεις που ειχε ηδη ζησει.
Οταν λοιπον καποιος υπευθυνος του ψιθυρισε στο αυτι για ενα τμημα της βιβλιοθηκης που ηταν πραγματικα μονο για λιγους το θεωρησε εξαιρετικα ενδιαφερον. Οταν δε συνειδητοποιησε το αντικειμενο που πρεσβευαν εκεινοι οι ξεθωριασμενοι και φθαρμενοι παπυροι εβαλε σκοπο να μελετησει οσο πιο πολλους μπορουσε.
Αυτο που δεν περιμενε ποτε ηταν οτι θα διαβαζε για πραγματα που αγγιζαν την σφαιρα της φαντασιας και του μυθου για ολους εκτος απ' αυτον δεδομενου πως πολλα απ' αυτα του ηταν γνωριμα ειτε σαν ιστοριες εξ ακοης ειτε απο μαρτυριες των ιδιων των πρωταγωνιστων.
                      ====================
Το Βιβλιο του Τζιαν, τα Πνακοτικα Χειρογραφα, τα 7 Αποκρυφα Βιβλια του Χσαν, οι Πινακιδες Ναακαλ, το Βιβλιο του Ειμπον ηταν μερικα μονο απο τα βιβλια που τον ειχαν συναρπασει.
Σε πολλα απ' αυτα διεκρινε ψηγματα αληθειας με μικρα μπαλωματα μυθου εκει που ο συγγραφεας αδυνατουσε - η δεν ηθελε - να δωσει μια ξεκαθαρη εικονα και προτιμουσε να θεσει εμβολιμα κατι το φανταστικο μα ευκολο.
Σε πολλα αλλα, επειδη γνωριζε απο πρωτο χερι τα περιστατικα, ειχε εντοπισει ανακριβειες και σφαλματα σε τετοιο εξωφρενικο βαθμο που ειχε πιασει πολλες φορες τον εαυτο του να θελει να μουτζουρωσει τα λαθη και να συμπληρωσει το βιβλιο με τα πραγματικα γεγονοτα.
Ειχε ομως διαβασει και για πραγματα που καθολου δεν γνωριζε, ομως οι επιφυλαξεις του οσον αφορουσαν το αν αυτο που διαβαζε ηταν εστω και σε καποιο μερος αληθεια ειχαν αυξηθει.
Ενα ομως βιβλιο ηταν αυτο που τον συγκλονισε και κυριολεκτικα τον ταξιδεψε πισω στο παρελθον, ενα παρελθον που μπορει να ειχε ελαφρα ξεθωριασει, ομως ποτε δεν ειχε σταματησει να υπαρχει στη σκεψη του.
                         =======================
Απο τις πρωτες κιολας σελιδες του Νεκρονομικον ενοιωσε τις τριχες στον σβερκο του να σηκωνονται, οχι απο φοβο μα απο το γεγονος πως σε πολλα κομματια του διαβαζε πραγματα που ειχε ζησει. Σε αλλα σημεια ενοιωσε πως η ιδια η αφηγηση αφορουσε τον ιδιο, σαν να υπηρχε καποιος που αθεατος τον παρακολουθουσε και κατεγραφε τις κινησεις και τις πραξεις του. Ακομα και ο υποτιθεμενος τροπος θανατου του τρελλου Αραβα συγγραφεα του Νεκρονομικον του θυμισε τις ιστοριες που ειχε ακουσει κατα κορο στη Σουχαμπ, λιγες ωρες πριν ξεκινησει να διασχιζει την ερημο Ινζεμ. 
Η αναφορα στους Μεγαλους Παλιους του θυμισε τ' αγαλματα που ειχε αντικρυσει πριν το φιδι του δωσει τον κυβο, ακομα και ο γερος που ουσιαστικα ηταν αυτος που τα ξεκινησε ολα ειχε την τιμητικη του μεσα στο Νεκρονομικον.
Ζητησε την αδεια ν' αντιγραψει το βιβλιο κι εγινε δεκτη. Οταν ολοκληρωσε την αντιγραφη του ηξερε πως δεν ειχε νοημα να εξακολουθει να παραμενει στην Αλεξανδρεια.
Ειχε ερθει η ωρα να φυγει. 
                          ======================
Τα νεα μολις εφτασε στην Καρχηδονα ηταν θλιβερα. Ο Πουμπλιους Λεντουλους ειχε πεθανει πριν χρονια απο καποιο αγνωστο νοσημα και μετα απο πολυ καιρο ενοιωθε πως βρισκοταν ολομοναχος σε μια ξενη πολη. Ο κυβος δεν ειχε δωσει κανενα σημα ζωης απο τοτε που ειχε εγκαταλειψει την Ιερουσαλημ, πραγμα που δεν τον βοηθουσε στην συνεχεια της επιτευξης της αποστολης του. Βαρεθηκε την Καρχηδονα γρηγορα.
Αναλωθηκε σε ασκοπες περιπλανησεις σε χωρες πιο νοτια, με παραξενους κατοικους με μελαμψο η ακομα πιο σκουρο δερμα που μιλουσαν αγνωστες γλωσσες, ειχαν παραδοξα ηθη κι εθιμα μα κι εκει δεν βρηκε κατι να τον κρατησει.
Η ενασχοληση του με τον κυβο ειχε γινει πια εμμονοληπτικη μα δεν συνεβαινε τιποτα απολυτως.
Αδημονουσε πια να γινει κατι που θα τον εβαζε ξανα σε δραση μα η ο κυβος ειχε αποξεχαστει η θα επρεπε να οπλιστει με περισσοτερη υπομονη μεχρι τη στιγμη που θ' αντικρυζε παλι το αχνο φως του.
                      ===============================
Τον επιασε μια ξαφνικη νοσταλγια για την Ρωμη. Ειχαν περασει παρα πολλα χρονια απο την τελευταια φορα που ηταν εκει. Δεν υπηρχε πια κανενας ζωντανος που θα μπορουσε να τον αναγνωρισει και ηταν σιγουρος πως ο χρονος θα ειχε σβησει οριστικα και αμετακλητα καθε ιστορια που θα περιστρεφοταν γυρω απο το προσωπο του.
Αποφασισε να περασει απεναντι και να συνεχισει οδικως προς την Ρωμη. Δεν ηταν σιγουρος για το τι θα συναντουσε μα κατα ενα περιεργο τροπο εξακολουθουσε να θεωρει αυτην αλλοπροσαλλη πολη οικεια.
Και να ειχε αλλαξει κατι δεν το καταλαβε. Ολα του φανηκαν ιδια, οπως τοτε. Αυτοκρατορας ηταν τοτε ο Λουσιους Δομητιους Αυρηλιανος, παλιος στρατιωτικος που ειχε βρεθει στον θρονο σχεδον κατα λαθος. Ειχε ομως περγαμηνες να επιδειξει, ειδικα στο στρατιωτικο κομματι, αφου ειχε καταφερει ν' απωθησει τους Βανδαλους απο την Παννονια καθως και τους Αλεμανιους που ειχε εξαναγκασει να οπισθοχωρησουν πισω στα εδαφη τους.
                         =====================
Επελεξε για καποιο χρονικο διαστημα να παραμενει αδρανης και στη σκια μεχρι να επιλεξει σωστα τις επομενες κινησεις του. Φοβος αναγνωρισης δεν υπηρχε απο κανεναν κι ενοιωθε σαν να ξεκινουσε παλι κατι απο την αρχη. Απεφυγε να επισκεφθει τα μερη που καποτε ζουσε, εξ' αλλου δεν θα τα εβρισκε καν στην θεση τους αφου πολλα πραγματα ειχαν αλλαξει οχι μονο στην ρυμοτομια της πολης αλλα και στον σχεδιασμο της.
Κανοντας τις σωστες γνωριμιες και με οπλο τις αστειρευτες γνωσεις του καταφερε να βρεθει συμβουλος πολεμικων επιχειρησεων που ειχαν στοχο την υποταγη της μονιμου εξεγερμενης Βρεττανιας. Ηταν η εποχη ακριβως που ο Αυρηλιανος αντιμετωπιζε σοβαρο προβλημα με την Σεπτιμια Ζηνοβια, βασιλισσας της Παλμυρας η οποια ειχε επαναστατησει απεναντι στην αυτοκρατορια και το χρονικο εκεινο σημειο βρισκοταν στην Αλεξανδρεια.
Ομως οι συμπτωσεις δεν σταματουσαν εδω. Οι επομενες που κατεφθαναν σωρηδον εμελλε να ειναι ακρως καθοριστικες.
                       ======================
Ο υπευθυνος σχεδιασμου τακτικης για την αντιμετωπιση της Σεπτιμια Ζηνοβιας αφησε την τελευταια του πνοη αναπαντεχα, πεφτοντας απο το αλογο του και χτυπωντας θανασιμα το κεφαλι του.
Οι επιλογες του Αυρηλιανου ηταν δυο ολες κι ολες. Η θ' ανεβαλλε την επιθεση κατα της Ζηνοβιας στην Αλεξανδρεια, με απροβλεπτες συνεπειες ομως αφου κι αλλοι υποταγμενοι πληθυσμοι αντιδρουσαν ηδη, η θα αντικαθιστουσε τον μεχρι προτινος υπευθυνο με καποιον που θα μπορουσε να ολοκληρωσει το εργο του προκατοχου του σωστα και το κυριωτερο γρηγορα.
Οι επιδοσεις του ξενου στο θεμα της Βρεττανιας ηταν αυτες που του εδωσαν αμεσα το συγκεκριμενο ποστο, μιας και ο διορατικος Αυρηλιανος πιστευε πως μπορουσε να τα καταφερει. Το σχεδιο, απλο στη συλληψη μα κατα γενικη ομολογια ευφυες εκπονηθηκε απο τον ξενο σε λιγοτερο απο μια βδομαδα. 
Ηταν θεμα πια λιγων ημερων να συγκεντρωθει το στρατευμα που θ' αναλαμβανε την εξοντωση της θρασυτατης βασιλισσας και την αποκατασταση των ισορροπιων στην περιοχη με την ανακαταληψη της Αλεξανδρειας. Ο Αυρηλιανος δεν ηθελε να χασει αλλο χρονο.
                           =========================
Ο λογος που ειχε δεχτει την προταση ειχε να κανει καθαρα με την βιβλιοθηκη της πολης. Ειχε ακουσει για την μερικη καταστροφη που πολλοι υποστηριζαν οτι ειχε προκαλεσει το 46 ο Ιουλιος Καισαρας - μολονοτι ο ιδιος και σχεδον ολοι οι Ρωμαιοι αρνουνταν - και ηθελε να διαπιστωσει με τα ιδια του τα ματια το μεγεθος αυτης της καταστροφης.
Ειχε ηδη μετανοιωσει που δεν ειχε παραμενει περισσοτερο εκει οταν ειχε την ευκαιρια μα τωρα ηταν αργα. Εξ' αλλου ηταν τοσο αχανεστατη η βιβλιοθηκη της Αλεξανδρειας που οσα χειρογραφα και να ειχαν χαθει παλι θ' απεμεναν πολλα.
Ειχαν κανει ηδη το μισο και πλεον της διαδρομης οταν συνεβη. Δεν το περιμενε και η αληθεια ηταν πως πιαστηκε απροετοιμαστος οταν ειδε το αχνο φως να λουζει τον κυβο.
Πλησιαζε αργα μα σταθερα τον επομενο στοχο του, αυτο του διεμηνυε ο κυβος. Το μονο που χρειαζοταν ηταν να τον εντοπισει εγκαιρα και να δρασει αμεσα.
Τα ματια του σκοτεινιασαν αποτομα και μετατραπηκαν σε δυο σχισμες και ο ηλιος που τον ελουζε δεν ειχε τιποτα να κανει μ' αυτο. 

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                    ΚΕΦΑΛΑΙΟ 41

Εκλεισε την πορτα πισω του και σταθηκε στην εισοδο του δωματιου. Αφησε το βλεμμα του να περιπλανηθει στον εσωτερικο χωρο καταγραφοντας οτι υπηρχε μεσα και σημειωνοντας νοερα την θεση καθε αντικειμενου. Δεν του εκανε την παραμικρη εντυπωση το ποσο βαρυφορτωμενο ηταν το δωματιο. Ετσι ηταν τα περισσοτερα απο τα καλα ξενοδοχεια που ειχε επισκεφτει κατα καιρους. Πλουσια, πληρως εξοπλισμενα μα με μια ταση να σε πνιγουν απο την εκμεταλλευση καθε σπιθαμης μ' ενα σωρο φανταχτερα μεν, μα οχι παντα ουσιαστικα χρησιμα αντικειμενα.

Το χαμηλο φως απο τις διασπαρτες σε διαφορα σημεια λαμπες εδιναν ενα βλοσυρο κι αυστηρο υφος στην διακοσμηση, σε καποια μερη δε οπου το φως αδυνατουσε να επικρατησει απεναντι στις μοχθηρες και σκυθρωπες σκιες η εικονα ηταν ακομα πιο σκοτεινη και παγωμενη.

Προχωρησε λιγα βηματα και σταματησε στο κεντρο του δωματιου. Στ' αριστερα του μια πορτα μαλλον οδηγουσε στο μπανιο ενω διαγωνια δεξια του υπηρχε και το μοναδικο παραθυρο το οποιο ηταν ερμητικα σφαλισμενο. Αφου σιγουρευτηκε πως η μοναδικη εισοδος ηταν η πορτα απο την οποια ειχε μπει αφησε την τσαντα με τα λιγοστα του υπαρχοντα σ' ενα τραπεζακι και προχωρησε προς την μοναδικη πηγη θερμοτητας που υπηρχε.   

                           =====================   

Ηταν ακομη Οκτωβρης, μεσα φθινοπωρου και η Μαδριτη ηταν μια πολη τοσο νοτια που ο χειμωνας, μαζι με το κρυο που εφερνε μαζι του, θα καθυστερουσαν να ερθουν. Ομως υπηρχε μια αισθηση ψυχρας, οχι μονο στο δωματιο του αλλα και στην πολη ολακερη που εκανε επιβεβλημενο το αναμμα του τζακιου, αν υπηρχε. Ολο το δωματιο απεπνεε μια νοτισμενη μυρωδια κλεισουρας, κατι που ειχε αρχισει να γινεται ενοχλητικο στα ρουθουνια του. Ηξερε πως μολις αναβε το τζακι θα υπηρχε πληρης αλλαγη θερμοκρασιας και συνθηκων στο δωματιο γι αυτο κι επικεντρωθηκε για μερικα λεπτα στο συγκεκριμενο ζητημα. 

Το Γκουερρα ηταν απο τα καλυτερα και πλεον φημισμενα ξενοδοχεια της Μαδριτης, κι ενα τετοιο ξενοδοχειο οχι μονο ειχε ολες τις απαιτουμενες ανεσεις για τους υψηλους ενοικους του αλλα φροντιζε παντα να παρεχει και το κατι παραπανω για να ικανοποιει τα γουστα τους.

Ο αρχικος λευκος καπνος απο τα προφανως ελαφρα νοτισμενα ξυλα εξαφανιζοταν με στρατιωτικη πειθαρχια προς την εξοδο της καμιναδας ενω παραλληλα το αυτι του επιανε τους πρωτους θορυβους απο την εμφανιση της φωτιας καθως αγκαλιαζε το κορμι των κουτσουρων.

                             ======================

Μια γλυκια θαλπωρη απλωνοταν σταδιακα μεσα στο δωματιο ενω η θερμοτητα προσπαθουσε να καλυψει οσο το δυνατον μεγαλυτερο μερος καταβαλλοντας φιλοτιμες προσπαθειες.

Το επιπλεον φως που ειχε κι αυτο ξεχυθει βοηθουσε ακομα περισσοτερο στο να μπορει να διακρινει πιο καθαρα τ' αντικειμενα του δωματιου. Προτιμησε να τα αγνοησει προσωρινα καθως σταθηκε μπροστα στο τζακι παρακολουθωντας τις φλογες τριβοντας τα παγωμενα χερια του μεταξυ τους. Το βλεμμα του αιχμαλωτιστηκε στην αρχη, υποταχθηκε μεταγενεστερα, απο τον τρελο χορο που ειχαν στησει οι φλογες, ανταγωνιζομενες η μια την αλλη στο ποια θα κατορθωσει να εκτελεσει την πιο εντυπωσιακη παρασταση. Παρακολουθουσε τις σπιθες που πεταγονταν ατακτα προς καθε κατευθυνση, ακινητοποιουνταν για ενα κλασμα του δευτερολεπτου στον αερα και μετα, σαν ν' αποτελουσαν μερος καποιου μαγικου τρυκ, εξαφανιζονταν για παντα δινοντας την θεση τους σε μια αλλη. Χαμογελασε ασυναισθητα διαπιστωνοντας πως ενα τοσο συνηθισμενο θεαμα εξακολουθουσε ακομα να τον σαγηνευει τοσο ευκολα. 

                            ===================== 
Ενιοωθε την κουραση απο το πολυωρο ταξιδι με την αμαξα σε καθε σημειο του σωματος του. Δεν ηταν συνηθισμενος σε τοσο μεγαλες διαδρομες και το γεγονος πως ειχε αφησει εκκρεμοτητες αλυτες στην Ναπολη του δημιουργουσαν ενα σχετικο εκνευρισμο. Κατω απο αλλες συνθηκες δεν υπηρχε περιπτωση να εφευγε απο την αγαπημενη του πολη για την Μαδριτη μα αυτο δεν ηταν κατι στο οποιο να ειχε ουσιαστικα προσωπικη επιλογη.
Τ' ονομα του αποστολεα στο γραμμα που ειχε λαβει πριν μερικες μερες του ηταν εντελως αγνωστο. Οσο και να βασανισε το μυαλο του να προσπαθησει ν' ανακαλυψει αν του θυμιζε κατι κατεληγε παντα στο ιδιο συμπερασμα. Οχι μονο δεν γνωριζε ποιος ηταν ο αποστολεας αλλα ουτε καν ειχε ακουσει το συγκεκριμενο ονομα. Το γραμμα θα κατεληγε εκει που κατεληγαν παντα ολα οσα τον αφηναν αδιαφορο, στον καλαθο των αχρηστων, μα δεν γινοταν να παραβλεψει ενα γεγονος που ειχε αρκετα μεγαλο διαστημα να συμβει. Την στιγμη που κρατουσε το γραμμα στα χερια του και το διαβαζε ενοιωσε ενα σκιρτημα στους πλεον απομονωμενους λαβυρινθους της ψυχης του.     

                         =======================
Ο κυβος ηταν απολυτος και ξεκαθαρος. Του εδωσε αμεσως να καταλαβει πως αυτο που κρατουσε στα χερια του δεν ηταν απλα ενα γραμμα μα η αρχη ενος κουβαριου που επρεπε με καθε τροπο ν' ακολουθησει, να ξετυλιξει και να φτασει στο τελος του. Ετσι το διαβασε οσο χρειαστηκε για να το αποστηθισει και μετα το εκαψε. Δεν ηταν μεγαλο και του εδωσε την αισθηση πως δεν ηταν ακριβως παρακλητικο μα πιοτερο λειτουργουσε σαν εντολη.
-'Η παρουσια σας απαιτειται το συντομοτερο δυνατον στην Μαδριτη. Θα καταλυσετε στο Γκουερρα και το πρωι της 17ης του μηνα θα σας συναντησω στην εισοδο του'.
Η υπογραφη ελεγε 'Ενας φιλος' μα δεν ειχε κανενα γνωστο, ποσο μαλλον φιλο στη Μαδριτη.
Το αλλο που τον παραξενεψε ηταν πως το γραμμα δεν ανεφερε κανενα ονομα παραληπτη, σαν καποιος απλα να το αφησε εξω απο την πορτα του, πραγμα που τον ειχε παραξενεψει αρκετα μιας και κανεις στην Ναπολη δεν γνωριζε τ' ονομα του. Οπως και να ειχε, παρ' ολες τις αποριες που του ειχαν δημιουργηθει ακολουθησε οτι ακριβως υποδεικνυε το γραμμα. 
Αυριο θα μαθαινε τι ακριβως συνεβαινε οταν θα συναντουσε τον μυστηριωδη αποστολεα.
                            ===================
Η ζεστη απο το τζακι ειχε απλωσει ενα διχτυ θαλπωρης πανω του και τα πρωτα σημαδια μιας γλυκιας αποχαυνωσης εκαναν δειλα την εμφανιση τους. Ηθελε οσο τιποτα αλλο να ξεκουραστει στο μαλακο, τεραστιο κρεβατι που στωικα τον περιμενε στην αλλη ακρη του δωματιου μα τα πρωτα τσιμπηματα τον επανεφεραν καπως αποτομα στην πραγματικοτητα.
Το στομαχι του ξεκινησε, υποτονικα στην αρχη, με περισσο θρασος οσο κυλουσε ο χρονος να διαμαρτυρεται εντονα για την πρωτοφανη αδιαφορια που εδειχνε απεναντι του.
Η αληθεια ηταν πως ειχε κατι να βαλει στο στομα του απο την τελευταια σταση που ειχε κανει η αμαξα, αρκετα εξω απο την Μαδριτη. Απο το χρονικο σημειο εκεινο και μετα δεν ειχε ακουμπησει κατι αλλο και αμεσα αντιληφθηκε πως οι ενοχλησεις και τα τσιμπηματα θα γινονταν ολο και πιο ενοχλητικα αν δεν φροντιζε το θεμα αμεσα.
Προσθεσε δυο ξυλα ακομα στο τζακι για να συντηρησει τη φωτια, φορεσε το επανωφορι του και βγηκε απο το δωματιο.  
                        ====================
Οτι και να ηταν αυτο που το ξενοδοχειο θεωρουσε απο τις καλυτερες σπεσιαλιτε του ενηργησε δραστικα και γρηγορα. Ηταν σχεδον μονος του στην αιθουσα δειπνου, με μονη εξαιρεση δυο αντρες στην ανατολικη πλευρα του χωρου που καθονταν σ' ενα τραπεζι και απολαμβαναν ενα ποτηρι κρασι. Η αληθεια ηταν πως ειχε επηρεαστει απ' αυτους οταν ζητησε το γευμα του να συνοδευεται απο κρασι. Αφησε την επιλογη στην διακριτικη ευχερεια του σερβιτορου που τον διαβεβαιωσε πως θα του εφερνε να δοκιμασει ενα απο τα καλυτερα ισπανικα κρασια που υπηρχαν μιας και οπως του ειχε εκμυστηρευτει δεν ειχε τυχει να δοκιμασει ποτε.
Δεν μπορουσε να ξερει αν ηταν οντως απο τα καλυτερα, ομως καλο ηταν σιγουρα.
Ολοκληρωσε το γευμα του και τελειωσε το υπολοιπο κρασι. Μπορει να ειχε εξευμενισει το στομαχι του, που τωρα γουργουριζε απο ευχαριστηση, ομως καταλαβε πως η αποπειρα να σηκωθει απο το τραπεζι θ' απαιτουσε μεγαλυτερη προσπαθεια απο το κανονικο.
Εκανε νοημα στον σερβιτορο να ερθει την στιγμη ακριβως που αποφασισε να σηκωθει.
                             ================
Η φωτια τον ειδε την στιγμη που εμπαινε στο δωματιο και σαν να ειχε υποψιαστει πως αυτος ηταν ο ανθρωπος τον οποιον επρεπε να υπηρετησει εκεινη τη νυχτα εκανε μια αποπειρα να δυναμωσει ακομα περισσοτερο. Δεν υπηρχε ιδιαιτερος λογος γι αυτο. Η θερμοκρασια στο δωματιο ηταν ιδανικη. Βυθιστηκε στην αναπαυτικη πολυθρονα που ειχε φερει κοντα στο τζακι και για λιγο το βλεμμα του εμεινε προσηλωμενο στην φωτια.
Δεν ειχε συνειδητοποιησει ποση ωρα ειχε ξεχαστει στο θεαμα που ακαματα εξακολουθουσαν να προσφερουν οι φλογες παρα μονο οταν ακουσε την πορτα του δωματιου να χτυπαει.
Υπακουοντας στην εντολη του ενοικου να περασει ο σερβιτορος μπηκε βαστωντας ενα μπουκαλι κρασι μ' ενα ποτηρι σ' ενα δισκο και τον αφησε οπου τον διεταξαν. Πηρε το νομισμα που του προσφερθηκε και το εξαφανισε ταχυδακτυλουργικα μεσα στην τσεπη του. Εκανε μια ελαφρα υποκλιση πριν ανοιξει την πορτα και καληνυχτισει και μετα εφυγε. Κοντοσταθηκε στον διαδρομο, εβγαλε το νομισμα, το κοιταξε προσεκτικα, χαμογελασε και συνεχισε να περπατα.
                           ===================
Κλειδωσε την πορτα και αφου πηρε το μπουκαλι με το κρασι το ανοιξε και γεμισε το ποτηρι. Ηπιε μια γενναια γουλια που κατεβηκε προσχαρη και ζεστη στο λαρυγγι του. Εριξε μια ματια τριγυρω. Το Γκουερρα μονο φτηνο δεν ηταν. Απο τα καλυτερα ξενοδοχεια της πολης οπως του ειχαν πει και απο τα πιο ακριβα. Ομως το ζητημα καθολου δεν τον απασχολουσε. Το πρωτο πραγμα που του ειπαν μολις ειχε πατησει το ποδι του εκει ηταν πως ολα ηταν πληρωμενα.
Το ποιος δεν μπορουσαν να το αποκαλυψουν ισχυριζομενοι πως ουτε οι ιδιοι δεν ηξεραν. Αληθεια η ψεματα δεν τον απασχολουσε. Ετσι κι αλλιως ολο το μυστηριο θα λυνοταν το επομενο πρωι. Εβγαλε τον κυβο απο την εσωτερικη του τσεπη και τον αφησε στο τραπεζακι διπλα στο κρεβατι. Τον κοιταξε και χαμογελασε κουνωντας το κεφαλι του.
Μετα απο τοσο καιρο οχι μονο δεν ειχε θαμπωσει, χαραχτει η θολωσει μα φαινοταν ακομα πιο καθαρος και λαμπερος σαν και την μερα που τον ειχε παρει για πρωτη φορα στα χερια του.
Ειδε τον μεγαλο καθρεφτη στον τοιχο και τον πλησιασε αργα.
                          ====================
Ουτε αυτος ειχε αλλαξει στο παραμικρο. Αντιθετως, οπως ακριβως και ο κυβος, φαινοταν πιο φρεσκος, πιο ζωντανος απο ποτε. Ξαναγεμισε το αδειο ποτηρι και πλησιασε το παραθυρο. Τραβηξε την βαρια κουρτινα στο πλαι και κοιταξε εξω μεσα απο το τζαμι. Αν και ηταν νωρις οι δρομοι ηταν σχεδον αδειοι. Μονο μια παρεα αντρων ερχοταν απο το βαθος, ολοι ντυμενοι με μαυρους χιτωνες. Στην αρχη του φανηκαν σαν μοναχοι μα οταν πλησιασαν αρκετα κοντα διεκρινε αναμεσα τους δυο Ιησουιτες. Ηπιε μονορουφι το κρασι και συνεχισε να παρακολουθει την παρεα μεχρι που εξαφανιστηκε απο τα ματια του. Ιησουιτες, το πλεον φυσιολογικο για μια πολη σαν την Μαδριτη. Ιησουιτες, οι επισημοι αντιπροσωποι του Θεου πανω σ' εκεινη τη γη, οι ταπεινοι υπηρετες της Μαριας της Παρθενου, οι στυλοβατες της εκκλησιας που ειχε ιδρυσει καποτε ο ιδιος ο Ιησους Χριστος. Εκατσε στην καρεκλα τραβωντας το μπουκαλι μαζι του κι εκανε μια γκριματσα. Αραγε αν ηταν παρων τωρα ο προφητης, ετσι οπως τον ειχε γνωρισει ο ιδιος, τι γνωμη θα ειχε για τους αντιπροσωπους του ?
Γελασε ειρωνικα ενω το μυαλο του ταξιδεψε πισω, στην τοσο μακρινη εκεινη εποχη και στα γεγονοτα που ειχαν επακολουθησει μετα την καρατομηση του Ιωαννη του Προδρομου.  

          

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 40


-'Ομολογω πως το σχεδιο σου δεν ηταν κακο' εκανε ο Γαιος Σεντιος. 'Για την ακριβεια μαλιστα ειχε πολλες πιθανοτητες επαληθευσης αλλα υποτιμησες την δυναμη του Τιβεριου Ιουλιου Αυγουστου Καισαρα και κατ' επεκταση την δυναμη της ιδιας της Αυτοκρατοριας. Πως θα ηταν ποτε δυνατον ο φονιας του Λευκιου Αιλιου Σηιανου να ξεφευγε της τιμωριας, βοηθουμενος μαλιστα απο καποιον που εδω και καιρο εξελισσοταν σε αγκαθι στα πλευρα της Ρωμης ? Αν σε παρηγορει αυτο, να ξερεις πως απλα υπεκυψες στην ανωτεροτητα της θεικης προσωπικοτητας του Αυτοκρατορα, αντιπροσωπου των Θεων στη γη. Κι αυτος ο αντιπροσωπος ζητησε, και θα εχει, τα κεφαλια και των δυο σας σαν παραδειγματικη τιμωρια και σαν μια υπενθυμιση σε ολους οσους επιβουλευονται την Ρωμη για το τι θα τους συμβει. Ηδη ο φιλος σου αυτη τη στιγμη εχει αποχωριστει το κεφαλι του, κατι που θα συμβει και σε σενα αμεσως τωρα, και εγω θα ειμαι αυτος που θα τα στειλω με το πλοιο που φευγει το βραδυ απο το λιμανι της Καισαρειας στον Τιβεριο σαν αποδειξη υλοποιησης αυτων που διεταξε. Αλλα αρκετα με τα λογια, καιρος να τελειωνω με σενα γιατι εχω κι ενα πλοιο να προλαβω'.
                        =============================
Ο Ορατιος ανοιξε με δυσκολια τα ματια του ενω ενας οξυς πονος στο πισω μερος του κεφαλιου δεν ελεγε να κοπασει με τιποτα. Εριξε μια ματια γυρω του προσπαθωντας να συνειδητοποιηει τι ακριβως ειχε συμβει. Ανασηκωθηκε τρεκλιζοντας και παγωσε με το θεαμα που αντικρυσε. Οι φρουροι της συνοδειας της Λαελια κειτονταν ακινητοι, παγωμενοι, μεσα σε μια αυξανομενη λιμνη αιματος, νεκροι λιγα μετρα απο τον ιδιο. Πρεπει να ειχαν πληρως αιφνιδιαστει γιατι ουτε ενας απ' αυτους δεν ειχε προλαβει να τραβηξει το σπαθι του. Κοιταξε πισω του και ενοιωσε τα ποδια του να τον εγκαταλειπουν απο δυναμεις. Οι αντρες του Κασσιου Λιβιου Μαρκελλου ειχαν σχηματισει ενα κλοιο γυρω απο μια πανικοβλητη και στα προθυρα της καταρρευσης Λαελια. Ο ιδιος ο Κασσιος ηταν καθισμενος σε μια πετρα, προφανως περιμενοντας υπομονετικα να ξυπνησει απο την κατασταση λιποθυμιας που ειχε βρεθει ο Ορατιος. Εκανε να κινηθει προς το μερος της κοπελας μα ο Κασσιος, κανοντας μια απαγορευτικη κινηση σηκωθηκε και βαδισε αργα μα σταθερα προς το μερος του. Σταματησε στα πεντε μετρα αποσταση και μιλησε.
                           ========================
-'Αν δεν εχεις κρυμμενους καπου τουλαχιστον χιλιους στρατιωτες τοτε μα τους Θεους αυτο ηταν το μεγαλυτερο και το τελευταιο λαθος που εκανες ποτε στην αθλια και μιζερη ζωη σου' ειπε ο ξενος. 'Αν ειναι το κεφαλι μου που θελεις πρεπει πρωτα να περασεις απο το σπαθι μου' συμπληρωσε. Ο Γαιος Σεντιος δεν φανηκε να πτοειται. Συνεχισε να παραμενει στο αλογο του που τωρα ειχε αναγκασει σε γοργο βηματισμο, ξεκινωντας να κανει κυκλους γυρω απο τον ξενο ψαχνοντας καποιο ανοιγμα, ενα αδυνατο σημειο για να επιτεθει. Ο αντιπαλος του ειχε παραμεινει ακινητος, στηλη αλατος πανω στο δικο του ακινητοποιημενο αλογο, μην δειχνοντας καποια προθεση να αμυνθει η να προσπαθησει να επιτεθει. Ακομα κι οταν ο Γαιος βρεθηκε πισω του αυτος δεν εκανε απολυτως καμια κινηση. Στον τριτο ολοκληρωμενο κυκλο που ειχε κανει ο Γαιος διαπιστωσε πως ειχε την δυνατοτητα να εκμεταλλευτει την απαθεια του ξενου ανα πασα στιγμη και επιθυμωντας να τελειωνει οσο το δυνατον γρηγοροτερα ορμησε απο πισω και πλαγια κραδαινοντας το σπαθι του που το ειχε επικεντρωσει στο υψος του κεφαλιου του αντιπαλου του.
                           =========================
-'Ξερω πολυ καλα τι εισαι ικανος να κανεις' ειπε ο Κασσιος. 'Αλλα ακομα κι αν μπορεσεις να σκοτωσεις καμποσους απο μας, ο τελευταιος θα προλαβει να κοψει αυτον τον υπεροχο λαιμο' και εδειξε με το χερι του προς την αιχματωτισμενη Λαελια 'κατι που ειμαι σιγουρος πως ουτε σε κακο ονειρο δεν θα ηθελες να δεις. Σου συνιστω λοιπον να μην κανεις καποια ανοησια και να παραμενεις ακινητος μεχρι να ξεκαθαρισουμε καποια πραγματα'. 
Ο Ορατιος κουνησε καταφατικα το κεφαλι, σημαδι πως αποδεχοταν και συμφωνουσε.
-'Γιατι' ? ρωτησε. 'Μονο αυτο πες μου, γιατι' ?
Ο Κσσιος εκανε μια κινηση σαν να ελεγε πως δεν ηξερε απο που ν' αρχισει.
-'Ξερω πως δεν προκειται να το αποδεχτεις μα πιστευω πως θα καταλαβεις' ξεκινησε να λεει. 'Για καποιον σαν εσενα το να βρισκεσαι, να ζεις στη Ρωμη ειχε γινει πια κατι το αυτονοητο. Ειχες τα παντα εκει, σεβασμο, καλη ζωη, προοπτικες για κατι καλυτερο και περισσοτερο. Και τι εκανες εσυ Ορατιε ? Τα πεταξες ολα, τα κατεστρεψες σκοτωνοντας τον Λευκιο Αιλιο. Καταδικασες τον εαυτο σου σε φυγα, επικηρυγμενο απο τον ιδιο τον Αυτοκρατορα. Δεν μπορεσες να εκτιμησεις αυτα που ειχες και αυτο πληρωνεις τωρα'.
                       ========================
Αν τον ειχε βρει το χτυπημα θα τον ειχε διαμελισει. Η δυναμη και η ταχυτητα που ειχε το ξιφος δεν θα του αφηνε το παραμικρο περιθωριο επιβιωσης. Αν τον ειχε βρει. Αλλα δεν τον βρηκε.
Με μια κινηση την τελευταια στιγμη γλιστρησε στο πλαι παραμενοντας στο αλογο κρατημενος απο την χαιτη του. Μην βρισκοντας αντισταση, η φορα του σωματος του Γαιου και η στιγμιαια του εκπληξη για την αποτυχια του χτυπηματος τον εγειρε μπροστα και χανοντας την ισορροπια του επεσε απο το αλογο του. Το ζωο απομακρυνθηκε νοιωθοντας την ελλειψη βαρους πανω του και ο πεζος πια Γαιος οργανωθηκε αμυντικα αναμενοντας την επιθεση του αντιπαλου του.
Με μεγαλη του εκπληξη ειδε τον ξενο να ξεπεζευει και να βαδιζει προς το μερος του. Επελεξε να χυμηξει πρωτος μαζευοντας ολες του τις δυναμεις. Ηταν λαθος του.
Η σπαθια του συναντησε και παλι αερα ενω ταυτοχρονα ενοιωσε ενα καψιμο στο δεξι του ποδι κι εναν ανυποφορο πονο. Το ποδι του δεν υπακουσε στις εντολες του και λυγισε.
Ο ξενος πλησιασε και παρακαμπτοντας την παιδικη του πια αμυνα ξαναχτυπησε.
                            ===========================
-'Ειχες την ευκαρια σου και την αχρηστευσες' συνεχισε ο Κασσιος. 'Και ξερεις πως αυτες οι ευκαιριες δινονται μονο μια φορα στη ζωη του καθενος. Κι εγω αυτη τη στιγμη εχω την δικη μου Ορατιε. Μπορω να εχω οτι εσυ αμυαλα εχασες, να βρεθω πισω στο κεντρο του κοσμου αντι να περιμενω το τελος σ' αυτην την ξεχασμενη απο τους Θεους περιοχη. Το μονο που χρειαζεται να κανω ειναι να παραδωσω το κεφαλι σου εγκαιρα πριν αποπλευσει το πλοιο αποψε για την Ρωμη. Και σ' ενα μηνα θα κανω κι εγω ακριβως την ιδια διαδρομη. Καταλαβαινεις τωρα γιατι γινονται ολα αυτα ? Τι θα εκανες εσυ στη θεση μου' ?
-'Καταλαβαινω' ειπε ξεψυχα ο εκατονταρχος. Μα θα σου ζητησω κατι και στο ονομα της παλαιας φιλιας μας σε εκλιπαρω να το δεχτεις'.
Ο Κασσιος εκανε μια κινηση σαν να τον προετρεπε να συνεχισει.
'-Ξερεις πως η κοπελα δεν εχει καμμια σχεση μ' ολα αυτα. Ξερεις επισης πως αν χρειαστει να παλεψετε μαζι μου πολλοι απο σας, ισως και συ ο ιδιος, να μην δειτε το αυριανο ξημερωμα. Αφηστε την κοπελα να φυγει σωα και δεν θα προβαλλω καμμια αντισταση' ολοκληρωσε.   
                       =========================
Αοπλος, χωρις σπαθι πια, με τους δυο τενοντες των ποδιων του κομμενους απο τα χειρουργικα χτυπηματα του ξενου, ο Γαιος ακουμπισμενους στα γονατα περιμενε απλα το τελος. Ομως ο ξενος δεν ειχε τελειωσει ακομα. Με αλλα δυο χτυπηματα ψηλα στο υψος σχεδον της ωμοπλατης αχρηστευσε τα νευρα που κινουσαν και τα χερια του απεσταλμενου του Αυτοκρατορα.
Τον εβλεπε τωρα μπροστα του, αδυναμο να κανει την παραμικρη κινηση. Με μια φορτισμενη με μισος κινηση εχωσε το σπαθι του με την λαβη προς τα κατω μεσα στο χωμα, τοσο δυνατα που τον πονεσε το χερι του. Πλησιασε σε αποσταση αναπνοης τον απορημενο Γαιο.
-'Ακομα και γω δεν μπορω να βρισκομαι σε δυο μερη ταυτοχρονα' ειπε. 'Ομως στο μερος στο οποιο βρισκομαι κανεις και τιποτα δεν μπορει να με σταματησει. Να το θυμασαι αυτο ενω θα φυλακιζω στο χερι μου την τελευταια σου ανασα' συμπληρωσε και εφερε το χερι του στο πισω μερος του κρανιου του Γαιου. Με μια αποτομη κινηση το εσπρωξε μπροστα, πανω την λαμα που αστραφτε πια κατω απο το πρωινο φως που επεβαλλε σταδιακα την παρουσια του.  
                                =======================
Τα ουρλιαχτα της Λαελια μολις ολοκληρωσε την φραση του ο Ορατιος πνιγηκαν αποτομα απο ενα χερι που της εκλεισε αποτομα το στομα. Ο Κασσιος μιλησε λιγα δευτερολεπτα μετα.
-'Δεν εχω τιποτα με την κοπελα' ειπε. 'Στ' ονομα της φιλιας μας, σου δινω το λογο μου πως η κοπελα δεν θα παθει τιποτα, μαλιστα θα φροντισω προσωπικα να φτασει ασφαλης στον προορισμο της. Και ξερω πως εισαι ανθρωπος του λογου σου και πως θα κρατησεις οτι ειπες. Ειμαστε συμφωνοι' κατεληξε.
Ο Ορατιος την κοιταξε για τελευταια φορα κι ενα πικρο χαμογελο σχηματιστηκε στα χειλη του.
Και μονο αυτο το λιγο που ειχε ζησει μαζι της αρκουσε. Ετσι κι αλλιως, παραηταν τελειο για να μπορουσε να κρατησει. Ειδε που την απομακρυναν καποιοι απο τους αντρες του Κασσιου ενω προσπαθουσε να ξεφυγει απο τα χερια τους για να τρεξει πανω του.
Οταν ειχε χαθει πια απο τα ματια του πεταξε το σπαθι του στο χωμα κι αφησε μια βαθια ανασα να βγει απο μεσα του. -'Η συμφωνια ειναι συμφωνια' ψιθυρισε βλεποντας τον Κασσιο να πλησιαζει με ξεγυμνωμενο το σπαθι του.
                           =========================
Ειχαν περασει ωρες που βρισκοταν να περιμενει σε μια ακρη της δημοσιας που οδηγουσε στο λιμανι της Καισαρειας μα η υπομονη του ανταμειφθηκε. Παραξενευτηκε που ειδε εναν μοναδικο καβαλλαρη μα υπεθεσε πως ο Κασσιος Λιβιος Μαρκελλος δεν ειχε κατι να φοβαται για να παρει μαζι τους αντρες του. Οχι πως θ' αλλαζε κατι αν δεν ηταν μονος του. Απλα θα χρειαζοταν μερικα λεπτα περισσοτερα μεχρι ν' απομακρυνε το δικο του κεφαλι απο το σωμα του. Κοιταξε το ακεφαλο πτωμα του Κασσιου κι εφτυσε πανω του. Χρησιμοποιησε το σπαθι του για ν' ανοιξει εναν μικρο λακκο, ακριβως κατω απο την σκια ενος τεραστιου πλατανου.
Εριξε μια τελευταια ματια στο προσωπο του Ορατιου, το τοποθετησε στο λακκο και το εθαψε.
Του πηρε λιγα λεπτα για να φτασει στο πλοιο που ετοιμαζοταν για αναχωρηση. Βρηκε τον καπετανιο και του εξηγησε πως ειχε μαζι του αυτο που περιμενε για να μεταφερει στη Ρωμη.
Του παρεδωσε ενα μικρο, σφραγισμενο κουτι και του εφεστησε την προσοχη στο ποιον θα επρεπε να το παραδωσει. Οταν ειχε τελειωσει με τα διαδικαστικα απομακρυνθηκε σε ενα κοντινο υψωμα περιμενοντας να δει το πλοιο ν' αναχωρει.
Οταν πια το καραβι απομακρυνοταν απο το λιμανι μια αγρια ικανοποιηση σχηματιστηκε στο προσωπο του με την μορφη ενος χαμογελου. Τα κεφαλια του Γαιου Σεντιου Σατουρνινου και του Κασσιου Λιβιου Μαρκελλου ταξιδευαν ασφαλη προς το κεντρο του κοσμου.
                               =========================
Σταματησε σ' ενα σταυροδρομι και για μια στιγμη διστασε. Η λεξη Καρχηδονα εμοιαζε πυρακτωμενη στο μυαλο του και ηξερε πως οσο κι αν σκεφτοταν αυτος ηταν ο δρομος που θ' ακολουθουσε. Την στιγμη που ξεκιναγε σταματησε αποτομα. Ανοιγοκλεισε τα ματια του μην πιστευοντας αυτο που εβλεπε. Μιλησε εντονα προς την μορφη που μολις ειχε εμφανιστει.
-'Ηρθες για να σιγουρευτεις πως ολα πανε οπως τα εχεις σχεδιασει η μηπως εχεις καινουριες οδηγιες να μου δωσεις' ? εκανε ειρωνικα.
Ο γερος απο την ερημο Ινζεμ παρεμεινε ακινητος και αμιλητος.
-'Το ξερω πως δεν σ' ενδιαφερει τιποτα αλλο εκτος απο τον κυβο' ειπε ο ξενος. 'Μα εμενα μ' ενδιαφερουν κι αλλα πραγματα, οσο κι αν αυτο σ' εξοργιζει' συμπληρωσε.
Ο γερος τον κοιταξε μα το προσωπο του παρεμενε ανεκφραστο.
-'Θα μαθεις' ειπε με φωνη τοσο χαμηλοτονη σαν τον αερα που χαιδευει την κορυφη του χορταριου. -'Θα μαθεις' επανελαβε κι εξαφανιστηκε οπως ακριβως ειχε εμφανιστει.
Ο ξενος επνιξε χιλιες φρασεις που του ειχαν ερθει αυθορμητα να ξεστομισει.
Εριξε μια τελευταια ματια πισω του και απο κεινη τη στιγμη και μετα κοιταζε μονο μπροστα.

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 39

Ενοιωθε τον κυβο να ζωντανευει με καθε βημα που τον εφερνε πιο κοντα στον φυλακισμενο, με μια λαχταρα που διαρκως αυξανοταν, σαν τον διψασμενο και κουρασμενο ταξιδιωτη στην ερημο που ηξερε πως συντομα θα εφτανε σε καποια πηγη κι ανυπομονουσε να πιει. Ο ιδιος συμμεριζοταν αυτην την εξαψη μεχρι ενα σημειο. Μια μικρη, θολη σκεψη, διστακτικα στην αρχη μα ολοενα και πιο εντονη οσο περνουσε η ωρα του φωναζε για κατι που ειχε συνειδητοποιησει μολις εκεινη τη στιγμη. Ο ανθρωπος απο τον οποιο ετοιμαζοταν ν' αποσπασει το μυστικο που κρυβοταν  στο κεφαλι του σκοτωνοντας τον ηταν, απ' οσα ειχε μαθει αλλα κι απο την λιτη κουβεντα μαζι του, καποιος που δεν ειχε κανει ουτε μια κακη πραξη στη ζωη του. Εντελως διαφορετικη περιπτωση απο τον Πτολεμαιο, τον σωματοφυλακα του Αλεξανδρου, ενος γεννημενου πολεμιστη, αλλα οπως φαινοταν οι δυο αντρες θα ειχαν, δικαιως η μη, το ιδιο τελος.

Κοντοσταθηκε στην αρχη του διαδρομου και κοιταξε στο βαθος, εκει που ηταν το κελλι του Ιωαννη. Ενοιωσε τα χερια του ιδρωμενα και τα σκουπισε πανω στα ρουχα του.  

                                    ========================

Σταθηκε ακινητος μπροστα στο κελλι κοιταζοντας τον βαπτιστη που καθοταν οκλαδον στο πατωμα, με το κεφαλι ακουμπισμενο στο στερνο ενω μουρμουριζε χαμηλοφωνα κατι που εμοιαζε σαν προσευχη. Σταματησε αποτομα οταν αντιληφθηκε τον ξενο και σηκωθηκε αργα. Ισως κατι στο βλεμμα του, στον τροπο που τον ατενιζε, ενδεχομενως απο καποια κινηση που τον προδωσε, ο βαπτιστης καταλαβε. Το γεγονος καθολου δεν φανηκε να τον πτοει.

-'Αν δεν σε πειραζει' ειπε απευθυνομενος στον ξενο 'κι αν εχω λιγο χρονο θα ηθελα να τελειωσω την προσευχη μου' ειπε με χαμηλη μα σταθερη, χωρις τρεμουλο, φωνη.

-'Φυσικα' απαντησε αμηχανα ο ξενος. 'Αν θελεις ν' απομακρυνθω εγω'....

Ο βαπτιστης τον διεκοψε με μια κινηση που υποδηλωνε πως δεν ηταν αναγκαιο. Του γυρισε την πλατη και φανηκε να συνεχιζει τα μουρμουρητα που ειχε ξεκινησει πριν τον διακοψει ο ξενος.

Περασαν καμποσα δευτερολεπτα πριν σταματησει και γυρισει προς τον ξενο.

-'Ειμαι ετοιμος' ειπε και δεν υπηρχε ο παραμικρος φοβος σ' εκεινη τη φωνη.  

                                      ========================

Γι' αλλη μια φορα ο χρονος φανηκε να παγωνει. Τα παντα εμοιαζαν ακινητοποιημενα εκτος απο τον ιδιο. Το ιδιο συναισθημα που ειχε νοιωσει με τον Πτολεμαιο επανεμφανιστηκε αλλα δεν προλαβε να κλεισει τα ματια του πριν το εκτυφλωτικο ασπρο φως που ξεπηδησε απο τον κυβο καλυψει τα παντα. Αυτη τη φορα ηταν ακομα πιο εντονο, πιο δυνατο, πιο ζωντανο.

Προσωπα απο το παρελθον του, του απωτερου αλλα και του πιο προσφατου, περασαν ξανα αστραπιαια απο μπροστα του μολις τα ανοιξε παλι αλλα οπως και την πρωτη φορα δεν μπορεσε να τα διακρινει καθαρα. Η δεσμη στην οποια μετατραπηκε ξανα το φως του κυβου ηταν ελαφρα πιο πλατια απο την αρχικη και ξανα χυμηξε μεσα στον εγκεφαλο του κανοντας τον να ουρλιαξει απο πονο. Επεσε στα γονατα αδυνατωντας να αντεξει τον ανυποφορο πονο. Η διογκωση που ενοιωθε στον εγκεφαλο του ηταν τετοια που πιστεψε πως το κρανιο του θα γινοταν κομματια.

Ο πονος εξαφανιστηκε και παλι διχως προειδοποιηση δινοντας τελος στο μαρτυριο του, παρ' ολα αυτα ενοιωθε πως ακομα διεργασιες συνεβαιναν μεσα στο κεφαλι του κι αυτο τον ειχε εξαντλησει. Σηκωθηκε τρεμοντας κι ακουμπησε στον τοιχο πισω του.   

                                  ========================

Με τις δυναμεις του να εχουν επιστρεψει για τα καλα σηκωσε το ακεφαλο πτωμα του βαπτιστη και το αποθεσε απαλα στο υποτυπωδες κρεβατι που υπηρχε στο κελλι. Το σκεπασε με μια αθλια, κουρελιασμενη κουβερτα μεχρι πανω και σταθηκε μερικα δευτερολεπτα απεναντι του.

Μαζεψε το κομμενο κεφαλι που ειχε κυλησει μετα το συντριπτικο χτυπημα που ειχε δεχτει και το καθαρισε απο τις σκονες. Το κρατησε με τα δυο χερια και για λιγο σταθηκε να το κοιταει.

Τα ματια, ανοιγμενα ακομα διαπλατα, ειχαν αποτυπωσει το τελευταιο συναισθημα που βιωσαν ποτε μα φαινοταν ξεκαθαρα πως αυτο δεν ηταν φοβος , απλα απορια.

Με μια κινηση σφαλισε τα βλεφαρα και χρησιμοποιωντας ενα κιουπι με νερο που βρισκοταν στο κελλι το επλυνε απο τα αιματα που ειχαν αρχισει να παγωνουν πανω του.

Οταν τελειωσε οτι ειχε να κανει το αποθεσε και αυτο πανω στο κρεβατι, διπλα στο κορμι που ειχε εμφανισει τα πρωτα σημαδια νεκρικης ακαμψιας. Πριν βγει απο το κελλι σταθηκε αλλη μια φορα και κοιταξε πισω. Μετα γυρισε αποτομα και απομακρυνθηκε. 
                                    ===========================
Προσπερασε τον εξωτερικο φρουρο των κελλιων και βαδισε με γοργο βημα προς την αιθουσα του συμποσιου. Το γλεντι πρεπει να βρισκοταν στο αποκορυφωμα του αν εκρινε απο την φασαρια που επικρατουσε. Ανοιξε πολυ λιγο την πορτα και εστιασε στην Ηρωδιαδα. Προφανως και η ιδια, αδιαφορη για το οτι συντελουνταν μεσα στο χωρο, ειχε μονιμα το βλεμμα της προς την πορτα αναμενοντας ποτε θ' ανοιγε για να δει τον ξενο και τα μαντατα που θα εφερνε.
Δευτερολεπτα κρατησε η οπτικη τους επαφη, δεν χρειαζοταν περισσοτερο. Ειχε καταλαβει πως ολα ειχαν παει βαση του σχεδιου. Ο ρολος του ξενου ειχε τελειωσει, απο δω και περα αναλαμβανε η ιδια. Το μονο που ειχε να κανει ηταν να περιμενει να τελειωσει η Σαλωμη το χορο της και ηδη πλησιαζε προς την ολοκληρωση του.
Φευγοντας ο ξενος εδωσε εντολη στον σκοπο να ειδοποιησει τον Ορατιο να βρισκεται μαζι με την Λαελια στο δωματιο του το συντομοτερο δυνατον. Ο ιδιος δεν χρειαζοταν παραπανω απο ελαχιστα λεπτα για να μαζεψει τα λιγοστα του υπαρχοντα.  
                                ===========================
-'Δεν υπαρχει χρονος για χασιμο' ηταν η πρωτη του κουβεντα μολις το ζευγαρι μπηκε στο δωματιο του. 'Ελπιζω να ειστε ετοιμοι για αναχωρηση'.
-'Που χαθηκες εσυ' ? ρωτησε ο Ορατιος. 'Δεν σε ειδα σχεδον καθολου ολο το βραδυ'.
-'Επρεπε να οργανωσω την αποχωρηση μας' απαντησε βιαστικα και σχεδον καθολου πειστικα ο ξενος ενω ταυτοχρονα κοιταξε εντονα την Λαελια που χαμηλωσε το βλεμμα.
-'Υπαρχει κατι που δεν ξερω' ? εκανε απορημενος ο Ορατιος.
-'Σου ειπα δεν υπαρχει χρονος για χασιμο' επανελαβε ο ξενος. 'Σε λιγο θα ειναι κατω ο φιλος σου μαζι με δικη του συνοδεια για να σας συνοδεψει με ασφαλεια μακρια απο την πολη. Απο κει και περα ειστε οι δυο σας' κι εκανε μια κινηση δειχνοντας και τους δυο 'με την φρουρα της Λαελια. Με λιγη προσοχη θα φτασετε πισω χωρις κανενα προβλημα'.
-'Δεν θα ερθεις μαζι' ? ρωτησε ο Ορατιος. 'Ειχα την εντυπωση πως....'
-'Ο δρομος μου ειναι τελειως διαφορετικος απο τον δικο σας' απαντησε ο ξενος. 'Μα χρονοτριβουμε με την κουβεντα, επρεπε ηδη να ειμαστε κατω'. 
                                =======================
Ο Ορατιος ηθελε να ρωτησει ενα σωρο πραγματα μα η πιεση του χρονου ηταν αμειλικτη. Σε λιγα μονο λεπτα και οι τρεις τους βρισκονταν εξω απο το παλατι. Ο Κασσιος με τους αντρες του, συν την φρουρα της κοπελας ηταν ηδη εκει. Ο ξενος συνομιλησε για λιγο μαζι του, τον ευχαριστησε για την πολυτιμη βοηθεια του και τον αποχαιρετησε. Στραφηκε προς την Λαελια, την φιλησε απαλα στο μαγουλο, της ψιθυρισε στο αυτι ενα 'να τον προσεχεις' και γυρισε προς τον Ορατιο που ακομα εβριθε αποριων.
-'Ηταν τιμη μου που σε γνωρισα και νοιωθω υπερηφανος που τοσα χρονια ησουνα φιλος μου' ειπε. 'Δεν προκειται ποτε να σε ξεχασω και θα σ' εχω παντα στην καρδια μου' συμπληρωσε.
-'Και γω το ιδιο φιλε μου' εκανε συγκινημενος ο Ορατιος. 'Αν και θα ηθελα πολυ να ερχοσουνα μαζι μας, καταλαβαινω πως οι Θεοι εχουν αλλα σχεδια για σενα. Να εισαι παντα καλα κι αν ποτε σε βγαλει ο δρομος σου προς τα μερη μας θα χαρω πολυ να σε ξαναδω'.
Οι δυο αντρες εσφιξαν παρατεταμενα τα χερια εχοντας και οι δυο την ιδια ακριβως αισθηση, πως δεν θα συναντιοντουσαν ποτε ξανα.  
                                   =========================
Ειχε αφησει πισω του την Ιερουσαλημ και καλπαζε προς τα κει που καποια στιγμη θα τον οδηγουσε στην Καρχηδονα. Το μυαλο του στριφογυριζε ακομα στην στιγμη του αποχαιρετισμου με τον Ορατιο. Ηξερε πως επρεπε να τ' αφησει ολα πισω και να συνεχισει το δρομο του. Ειχε αποκτησει το δευτερο κομματι του αινιγματος σκοτωνοντας τον Ιωαννη μα ειχε ακομα πολυ διαδρομη να διανυσει. Αφηρημενος, καλπαζοντας κατω απο τα τελευταια απομειναρια της νυχτας που προσπαθουσε να κρατηθει με νυχια και με δοντια απεναντι στο επερχομενο φως της ημερας, δεν αντιληφθηκε την παρουσια του αναβατη στο βαθος παρα μονο την τελευταια στιγμη. Σταματησε αποτομα προσπαθωντας να διακρινει απο την σιλουετα του το ποιος ηταν.
Ενοιωσε ενα τσιμπημα ανησυχιας οταν διαπιστωσε πως ειχε απεναντι του τον Γαιο Σεντιο Σατουρνινο. Ο τελευταιος πλησιασε σε αποσταση δεκα περιπου μετρων και σταματησε.
-'Να που συναντιομαστε επιτελους' ειπε ενω ταυτοχρονα τραβουσε το σπαθι του. 'Μονο που για σενα θα ειναι η πρωτη και η τελευταια φορα. Κι αυτο ειναι κατι που θα το φροντισω προσωπικα' συνεχισε.
                                      ==========================
Ηξερε πως οσες αποριες κουβαλαγε μαζι του δεν θα ειχαν ποτε απαντηση μα συνειδητοποιουσε πως πλεον δεν ηταν αυτο το ουσιαστικο. Το μονο που επρεπε να τον νοιαζει απο δω και περα ηταν η Λαελια. Εριξε μια κλεφτη ματια στην αμαξα μεσα στην οποια ηταν η κοπελα. Δεν ειχε ιδεα για το πως θα εξελισσοταν αυτη η ιστορια μα μετα απο παρα πολυ καιρο ενοιωθε πως ηταν διατεθειμενος να το μαθει. Τελικα με τον τροπο που ειχαν συμβει ολα αυτα τα γεγονοτα σε καλο του εβγαιναν και βαθια μεσα του ενα κυμα ικανοποιησης κι ευφοριας τον πλημμυριζε.
Καλπασε διπλα στον Κασσιο που βρισκοταν με τους αντρες του οπισθοφυλακη ελεγχοντας τα νωτα τους και ανοιξε συζητηση. Στην ερωτηση του ως προς τις μελλοντικες του κινησεις ο Κασσιος απαντησε πως επιτελους ειχε βρεθει ακρη για να μπορεσει να ξαναγυρισει στην αγαπημενη του Ρωμη μετα απο τοσο καιρο. Ο Ορατιος προλαβε να ρωτησει με ποιον τροπο θα καταφερνε κατι τετοιο μα δεν ακουσε την απαντηση ποτε. Το χτυπημα στο κεφαλι του ηταν τοσο δυνατο που επεσε αναισθητος απο το αλογο. 
                                     ===========================
-'Αν εισαι τοσο σιγουρος πως θα τα καταφερεις δεν εχεις παρα να δοκιμασεις' απαντησε αταραχος ο ξενος. 'Ξερω πως εσυ κρυβεσαι πισω απο την επιθεση στον Ορατιο Φλαβιο Βρουτο μα οπως δεν σου βγηκε τοτε, πιστεψε με, δεν θα σου βγει ουτε τωρα'.
-'Ναι, ειναι αληθεια πως ηταν μια ατυχη στιγμη τοτε μα παντα υπαρχει μια δευτερη ευκαιρια να εκμεταλλευτει καποιος, αρκει να μπορει να την δημιουργησει' ειπε χαμογελωντας ο Γαιος με εναν τονο ειρωνιας στη φωνη του. 'Μια ευκαιρια μαλιστα που τωρα ειναι εν εξελιξει και, πιστεψε με, αυτη την φορα δεν θα παει χαμενη'.
-'Τι εννοεις' ? ρωτησε ο ξενος ενω ενα κακο προαισθημα φωλιαζε μεσα του.
-'Πως αυτη τη στιγμη που μιλαμε ο Ορατιος Φλαβιος Βρουτος ειναι νεκρος, οπως του αξιζει μετα απ' οσα εχει κανει, και συ θ' ακολουθησεις την μοιρα του αμεσως τωρα. Και εγω θα ειμαι αυτος που θα περηφανευεται πως με το κουφαρι σου ταισα τα τσακαλια της περιοχης'.
-'Κοπιασε τοτε γιατι αυτο που ξερω στα σιγουρα ειναι πως τα τσακαλια σημερα δεν θα μεινουν νηστικα' ειπε ο ξενος και εβγαλε το σπαθι του απο το θηκαρι του.

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 38


Τελεια. Ηταν η λεξη που μπορουσε να περιγραψει καταλληλοτερα απο καθε αλλη τον τροπο με τον οποιο ξεδιπλωνοταν σταδιακα το σχεδιο του. Η Ηρωδιαδα επνεε τα μενεα κατα του Ιωαννη, ο Ηρωδης χρειαζοταν μια μικρη ωθηση για να λαβει δραστικοτερα μετρα απο μια απλη φυλακιση και το βασικοτερο ολων ηταν πως η Σαλωμη, αυτη που θα πυροδοτουσε ουσιαστικα το ντομινο των εξελιξεων, ειχε γινει ευκολο θυμα στα χερια του.
Μια λεπτη γραμμη ηταν αυτη που χωριζε την αγαπη απο το μισος. Το μονο που χρειαζοταν να κανει ηταν να την εξαναγκασει να δει την σκοτεινη πλευρα αυτης της καταστασης.
Ειχε πονταρει σε ολα της τα μειονεκτηματα, φθονο, περηφανια, αισθηση ανωτεροτητας, ακομα και στην υποτιθεμενη ανεπαρκη φυσικη της ομορφια και ειχε δικαιωθει.
Ο βαπτιστης ποτε δεν θα υπεκυπτε στις λαγνες ορεξεις της, ουτε θα σταματουσε να διατυμπανιζει προς ολες τις κατευθυνσεις και να καυτηριαζει τον τροπο ζωης των ενοικων του παλατιου στο οποιο ηταν φυλακισμενος. Ειχε υπογραψει την θανατικη του καταδικη, απλα δεν το γνωριζε ακομα.  
                          ==========================
Βρηκε ευκαιρια να κανει μια σοβαρη κουβεντα με τον Ορατιο. Η αληθεια ηταν πως δεν ακουσε κατι που να μην ηξερε, ειδικα στο θεμα της Λαελια. Τον επεισε πως η περαιτερω παραμονη και των δυο τους στην Ιερουσαλημ μονο κινδυνους εγκυμονουσε και πως επρεπε το συντομοτερο δυνατον να φυγουν, κατι που ο Ορατιος ειχε ηδη σχεδιασει μαζι με την κορη του επαρχου.
Θα επεστρεφαν στην γενετειρα της κοπελας οπου θα φροντιζαν επιμελως να κρυψουν την ταυτοτητα του καταζητουμενου και με την βοηθεια του πατερα της θα ξεκινουσαν μια κοινη ζωη. Αμεσως μετα την ληξη της γιορτης που θα διοργανωνε ο Ηρωδης, με το πρωτο φως επρεπε να εξαφανιστουν. Ο Ορατιος συμφωνησε διχως να γνωριζει τιποτα για την παρουσια του Γαιου Σεντιου Σατουρνινου αφου ο ξενος ειχε επιλεξει να μην κανει καμια αναφορα πανω σ' αυτο το θεμα. Οταν θ' αντιλαμβανοταν ο ανθρωπος του Αυτοκρατορα τι ειχε συμβει, ο ιδιος και ο Ορατιος θα βρισκοταν μακρια απο καθε κινδυνο. Αυτος που ειχε χαρει περισσοτερο απ' ολους ηταν φυσικα η Λαελια που δεν εβλεπε την ωρα να σηκωθουν μαζι με τον αγαπημενο της να φυγουν απο κεινο το μερος. 
                           ========================
Ειχε φροντισει και ο ιδιος να μην βγαινει εξω σχεδον καθολου και στο προσωπο της Παλμυρας, μιας απο τις υπηρετριες της Ηρωδιαδας ειχε βρει την λυση για την επικοινωνια με το μοναδικο ατομο που ειχε πλεον λογο να βρισκεται σε επαφη. Οποτε χρειαζοταν να συννενοηθει για κατι με τον Κασσιο Λιβιο Μαρκελλο, τον αρχηγο της φρουρας του Πιλατου το εκανε μεσω της Παλμυρας. Ετσι ειχε ενημερωσει τον παλιο φιλο του Ορατιου για τις μελλοντικες κινησεις του εκατονταρχου και ο Κασσιος ειχε προσφερθει οχι μονο να βοηθησει οπως μπορουσε αλλα να συνοδευσει μεχρι καποια αποσταση ασφαλειας τους δυο εραστες και την φρουρα τους μαζι με δικους του, εμπιστους ανθρωπους, ωστε ν' απομακρυνθουν μ' ασφαλεια απο την Ιερουσαλημ.
Στην απορια του Κασσιου γιατι δεν πηγαινε μαζι τους απηντησε προς σκοπευε ενδεχομενως να μεταβει στην Καρχηδονα οπου θα επισκεπτοταν εναν παλιο φιλο.
Εχοντας ησυχο το κεφαλι του σχετικα με το θεμα του Ορατιου επικεντρωθηκε και παλι στο φλεγον ζητημα που ακουγε στο ονομα Ιωαννης ο βαπτιστης.
                          =======================
Ηταν η ματαιοδοξια του Ηρωδη, αυτη η ακορεστη διψα που τον κατετρωγε για ολοενα και πιο μεγαλειωδεις φιεστες, για ολο και πιο πλουσια σε θεαμα συμποσια, αυτη που ουσιαστικα εδωσε το εναυσμα για την επιτευξη του σχεδιου του ξενου. Θελοντας να εντυπωσιασει ακομα πιο πολυ τους καλεσμενους του, τους εταξε πως θα ειχαν την ευκαρια ν' απολαυσουν την Σαλωμη σ' ενα μοναδικο χορο, εναν χορο που θα θυμοντουσαν για ολη τους τη ζωη.
Οταν διαπιστωσε πως η κοπελα αρνιοταν πεισματικα να ικανοποιησει το θελημα του, ξεκινησε με απειλες παντος ειδους για να καταληξει στο τελος στα παρακαλια. Υποσχεθηκε οτι περνουσε προχειρο απο το μυαλο του μα ειχε την αισθηση πως προσεκρουε σε βραχο. 
Στραφηκε προς το μοναδικο ατομο που θα μπορουσε να επηρεασει την Σαλωμη υπερ του, την Ηρωδιαδα. Της εξηγησε πως ηταν διατεθειμενος για ολα, αρκει η Σαλωμη να χορευε και να μην γινοταν περιγελως των καλεσμενων. Εφησυχασε οταν η απαντηση ηταν πως θα εκανε οτι ηταν ανθρωπινως δυνατον για να την πεισει, διχως ποτε να φανταστει πως η γυναικα του θα προσεφευγε καπου αλλου για συμβουλες.
                         ========================
Δεν δυσκολευτηκε να πεισει την Σαλωμη απο την στιγμη που η τελευταια ακουσε το σχεδιο της Ηρωδιαδας, ενα σχεδιο που ειχε εκπονηθει απο τον ξενο. Η προθεση της Ηρωδιαδας να ξεφορτωθει τον ενοχλητικο ενοικο του κελλιου οσο το δυνατον γρηγοροτερα, σε συνδυασμο με την μοναδικη ευκαιρια που δινοταν στην Σαλωμη να τιμωρησει με τον χειροτερο τροπο τον αναιδη και περηφανο Ιωαννη αλλα και να σιγουρευτει πως δεν θα μπορουσε πια καμια αλλη να τον διεκδικησει ειχαν ξετυλιξει την ακρη του νηματος με γοργους ρυθμους.
Ο Ηρωδης, μπροστα στο φασμα της γελοιοποιησης εναντι τοσο σημαντικων ανθρωπων δεχτηκε ανευ ορων την προταση της Σαλωμης. Ναι, θα χορευε για τους καλεσμενους του, θα χορευε μαλιστα οπως ποτε πριν στην ζωη της, αλλα οτι και να ζητουσε μετα απο τον Ηρωδη αυτος θα το ικανοποιουσε. Η δεσμευση αυτη δε, θα γινοταν ενωπιων ολων των παρευρισκομενων πριν ξεκινησει τον χορο, ωστε να μην υπαρχει τροπος να υπαναχωρησει ο Ηρωδης. Μην εχοντας αλλη επιλογη ο Ηρωδης Αντυπας συμφωνησε σε οτι του ειχε ζητηθει.
                          =========================
Η ιδιοτητα του ξενου σαν απεσταλμενος του Αυτοκρατορα ηταν αυτο που επεισε την Ηρωδιαδα πως η εκτελεση του βαπτιστη δεν θα ειχε απολυτως κανενα αντικτυπο πανω τους απο την επισημη Ρωμαικη εξουσια. Για να διαλυσει μαλιστα καθε αμφιβολια προχωρησε ακομα πιο περα. Την ενημερωσε πως ο ιδιος θα φροντιζε να φερει σε περας την εκτελεση και πως ο βαπτιστης θα επεφτε απο το ιδιο του το χερι. Ετσι, ακομα και αν υπηρχε μια απειροελαχιστη πιθανοτητα καποιος επιτροπος η επαρχος να ηθελε ν' αναμοχλευσει το ζητημα, θα βρισκοταν μπροστα σε αδιεξοδο καθως ο δημιος θα ηταν Ρωμαιος και μαλιστα ενας απο τους πλεον επιφανεις και πολυ κοντα στον Αυτοκρατορα εμπιστος του.
Η αγνοια της Ηρωδιαδας για το τι ειχε συμβει στη Ρωμη καθως και ο αγνωστος ρολος του νεοφερμενου Γαιου Σατουρνινου ηταν αυτα τα στοιχεια που την εκαναν να δεχτει αμεσως την προταση του ξενου. Η Σαλωμη ηταν παντελως αδιαφορη στο ποιος θα εφερνε σε περας την εκτελεση, της εφτανε να ξερει πως ο ανθρωπος που επανειλλημενα την ειχε αρνηθει συντομα θα στερουνταν για παντα το φως του ηλιου σαν τιμωρια.  
                       ===========================
Οταν εφτασε το κρισιμο βραδυ τα παντα ειχαν δρομολογηθει στην εντελεια μεχρι την τελευταια λεπτομερεια. Ο ξενος ειχε ενημερωσει εγκαιρα τον οικοδεσποτη για την προθεση αποχωρησης που ειχαν μαζι με τον Ορατιο, δινοντας του ταυτοχρονα την εντυπωση πως ειχε εξασφαλισει εκ μερους του μια πολυ θετικη αναφορα στα ανωτερα κλιμακια της Ρωμης σχετικα με τον ρολο που ηδη διεδραματιζε ο Ηρωδης στην περιοχη, κανοντας επιπλεον νυξη και για πιθανες μελλοντικες αρμοδιοτητες που θα μπορουσε ν' αναλαβει. Ηταν κατι που πολυ ικανοποιησε τον Ηρωδη που εθεσε σαν μοναδικο σκοπο του να μεινει το τελευταιο τους βραδυ στην Ιερουσαλημ πραγματικα αξεχαστο. Το γεγονος πως ο ξενος επεμενε στο να παραμεινει κρυφο απ' ολους και κυριως απο τον επαρχο Τιβεριο Ποντιο Πιλατο το γεγονος της αποχωρησης τους, μολονοτι αρχικα τον παραξενεψε καπως, στο τελος αποδεχτηκε την προφαση που του ειχε αναφερει ο ξενος και συμφωνησε αμεσα. Εξ' αλλου, το τελευταιο πραγμα που ηθελε ηταν τωρα στο τελος να δυσαρεστησει τους απεσταλμενους της Ρωμης, κατι που ενδεχομενως να ειχε αρνητικο αντικτυπο στον ιδιο.
                       ===========================
Μεσω της Παλμυρας ειχε φροντισει να ειδοποιηθει η προσωπικη φρουρα της Λαελια πως με το πρωτο φως της αυγης θ' αναχωρουσαν, συνεπως επρεπε να βρισκονται στο παλατι του Ηρωδη ετοιμοι. Παλι μεσω της υπηρετριας ειχε λαβει την οριστικη διαβεβαιωση του Κασσιου πως μαζι με εμπιστους, δικους του αντρες θα ηταν εκει τα ξημερωματα για να τους συνοδευσουν μεχρι ενα σημειο ασφαλειας. Η ιδια παρακληση που ειχε ζητησει απο τον Ηρωδη εγινε και στον παλιο φιλο του Ορατιου, ο οποιος δεν μπηκε καν στον κοπο να ρωτησει το γιατι και ετσι εξασφαλισε πως δεν υπηρχε τροπος ο επαρχος να γνωριζει τις κινησεις τους. Δεν ηταν σιγουρος αν ο ιδιος βρισκοταν πισω απο την επιθεση στον Ορατιο μα δεν ειχε την πολυτελεια να το αφησει στην τυχη. Ετσι, ουσιαστικα αυτο που εμενε μονο ηταν να τελειωσει το ζητημα με τον βαπτιστη και ν' αποκτησει το δευτερο μερος του αινιγματος οπως απαιτουσε ο κυβος. Ο Ορατιος ποτε δεν θα μαθαινε τιποτα γι αυτο, δεν χρειαζοταν αλλωστε δεδομενου πως ο βετερανος εκατονταρχος πλεον ειχε προασανατολιστει σε εντελως διαφορετικο μονοπατι.
                          =======================
Η φιεστα ειχε αρχισει απο ωρα μα λιγη σημασια εδινε οπως και οι υπολοιποι καλεσμενοι ουσιαστικα για τον ιδιο λογο, μα με εντελως διαφορετικες προθεσεις. Ο Ηρωδης ειχε φροντισει ο χορος της Σαλωμης να γινει στο τελος, κλεινοντας ετσι την βραδια, με αποτελεσμα οι μεν συνδαιτημονες ν' ανυπομονουν αναμενοντας το μεγαλο γεγονος θελοντας ν' απολαυσουν το εξαισιο θεαμα που θα τους προσφεροταν ενω για τον ιδιο ηταν η εναρξη υλοποιησης του σχεδιου του. Οταν καποια στιγμη εφτασε η στιγμη της ανακοινωσης για την εναρξη του χορου, εν μεσω τυμπανοκρουσιων και ενος λογιδριου που ο Ηρωδης θεωρησε απαραιτητο να βγαλει ο ιδιος επελεξε ν' αποσυρθει. Ειχε μιλησει με την Ηρωδιαδα για τον τροπο με τον οποιο θα ενημερωνοταν οσο αφορουσε την εκτελεση του βαπτιστη και το μονο που ειχε να κανει ηταν απλα να περιμενει εξω απο την αιθουσα του συμποσιου μεχρι να ερχοταν εκεινη η στιγμη.
Το μονο που τον απασχολουσε ηταν να πηγαιναν ολα οπως ειχε προβλεψει και να μην συνεβαινε κατι κατα την διαρκεια της απουσιας του που θ' αλλαζε δραματικα τα γεγονοτα. 
                             ====================
Κανεις δεν τον καταλαβε οταν σηκωθηκε και βγηκε απο την αιθουσα ακριβως την στιγμη που η Σαλωμη εκανε την εμφανιση της και ζητησε τον λογο ενωπιων ολων. Εξω απο την μεγαλη σαλα του ηταν αδυνατον να σταθει σ' ενα σημειο, πραγμα που τον ειχε οδηγησει στο να βηματιζει νευρικα πανω κατω ενω οι φωνες, τα γελια και τα χειροκροτηματα εφταναν ξεκαθαρα στ' αυτια του. Ειχε την αισθηση πως ο χρονος κυλουσε βασανιστικα αργα κι οσο περνουσε η ωρα οι σκεψεις ανησυχιας πολλαπλασιαζονταν ταχιστα. 
Η εμφανιση ενος φρουρου καμποση ωρα αργοτερα ηταν αυτη που εδιωξε μονομιας ολες τις αρνητικες σκεψεις. Ακουσε με προσοχη αυτα που του ειχε να του πει και του ζητησε να μεταφερει στην Ηρωδιαδα πως ολα θα γινονταν οπως ειχαν προγραμματισει.
Πηρε μια βαθια ανασα ενω ο φρουρος εφευγε προσπαθωντας να κρατησει τους εντονους παλμους της καρδια του σε χαμηλα επιπεδα. Με γρηγορο βημα ξεκινησε την καταβαση προς τα μπουντρουμια του Ηρωδη, εκει που ηταν φυλακισμενος ο Ιωαννης.