ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ




                     
                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 101








Ειχε ξημερωσει, οτι και να σημαινε αυτο σ' εκεινη την απομακρυσμενη γωνια της γης. Το φως του ηλιου αντιμετωπιζε προβληματα που δεν του επετρεπαν να ριξει απλετο το φως του πανω στην παγωμενη γη παρα μονο οριακα να υπαρχει μια ικανοποιητικη δυνατοτητα ορατοτητας.
Ο γερος με την μορφη του Μιλλερ ειχε φυγει διχως καν να κοιταξει πισω του. Ειχε απομεινει μονος με τις σκεψεις του που ειχαν γινει αφορητα βασανιστικες. Οτι και να ηταν αυτο που περιμενε σιγουρα κατι τετοιο ουτε η φαντασια του δεν μπορουσε να προβλεψει. Προσπαθησε να φερει στο μυαλο του μια υποτιθεμενη σκηνη οπου η γυναικα της ζωης του, ασχετα σε ποιο συμπαν ανηκε και ζουσε, θα επεφτε νεκρη απο το χερι του και ολο του το ειναι αρνηθηκε να του επιτρεψει να την δει ολοκληρη. Πως θα το εκανε αυτο ? Αδυνατουσε να το επεξεργαστει καν σαν ιδεα, πως θα μπορουσε ποτε να διαπραξει κατι τετοιο στην πραγματικοτητα ?
Ξαφνικα το φορτιο που ενοιωθε στους ωμους του εγινε ασηκωτο κι ενοιωσε να λυγιζει. Χρειαστηκε καμποση ωρα μεχρι να ξαναβρει τα πατηματα του.
                       =============================
Ηταν αδυνατον να επιστρεψει στο ξενοδοχειο. Ξεροντας πως ο Κερτ θα ηταν εκει και θα τον ρωτουσε αντιλαμβανοταν πως δεν ηταν ετοιμος ακομα. Αναζητησε κατι ουδετερο ν' απασχολησει τον εγκεφαλο του και μια σπλαχνικη ιδεα προσφερθηκε να βοηθησει. Το συνεργειο θα ειχε ανοιξει, θα πηγαινε μεχρι εκει να δει την εξελιξη στο θεμα του αυτοκινητου. Για μια τοσο μικρη διαδρομη οι φορες που βρεθηκε στο αντιθετο ρευμα και οι περιπτωσεις που επιασε τον εαυτο του να ζει κυριολεκτικα σε αλλον κοσμο ηταν περισσοτερες απο το επιτρεπτο. Καταφερε να φτασει στο συνεργειο διχως το παραμικρο προβλημα. Παρκαρε ακριβως μπροστα και κατεβηκε. Ο παγωμενος πρωινος αερας εκανε οτι μπορουσε να φυσηξει λιγη ζωντανια πανω του και σε καποιο βαθμο σχεδον τα καταφερε. Μπηκε στο γκαραζ μα πλην των ασθενων μηχανοκινητων οχηματων δεν ειδε πουθενα καμια ανθρωπινη παρουσια. Την στιγμη που ηταν ετοιμος να κανει μεταβολη εκανε την εμφανιση της η Λεσλι Προγιας κρατωντας μια κουπα με καποιο αχνιστο υγρο, καφε το πιθανοτερο.
                        ==========================
Η κοπελα τον ειδε αποτομα μπροστα της, τρομαξε κι αναπηδησε λιγο μα ηταν αρκετο για μια μικρη ποσοτητα καυτου καφε να υπερπηδησει την κουπα και να την καψει στο χερι. Η Λεσλι τον στολισε με μια σειρα απο κοσμητικα επιθετα μην παραλειποντας να κανει το ιδιο και στην τυχη της. Μετα γυρισε απορημενη προς το μερος του.
-'Με συγχωρεις' ειπε 'αλλα με τρομαξες. Δεν περιμενα κανεναν τοσο πρωι, ποσο μαλλον εσενα. Αν ηρθες για το αυτοκινητο σου ειπα και χθες πως σημερα θα το κοιτουσα. Μαλιστα αυτο ετοιμαζομουνα να κανω τωρα αλλα μου εκοψες την χολη'.
-'Εχεις δικιο, ζητω συγγνωμη' ειπε ο ξενος 'δεν το εκανα επιτηδες. Ειδα την πορτα ανοιχτη και το φως αναμμενο και φανταστηκα'....
-'Ενταξει, δεν εγινε κατι φοβερο' απαντησε χαμογελωντας η κοπελα ενω η επηρρεια απο το καψιμο εξασθενουσε οσο περνουσε η ωρα. 'Θελεις να περιμενεις η προτιμας να επιστρεψεις αργοτερα ? Βλεπεις δεν ξερω ποση ωρα θα μου παρει'.
                  ================================
Το τελευταιο πραγμα που ηθελε ηταν να περιπλανιεται ασκοπα απο δω κι απο κει ετσι η απαντηση του εκτος απο καταφατικη ηταν κι απολυτα στιβαρη και συμπαγης.
-'Αν δεν ενοχλω προτιμω να περιμενω'.
Η κοπελα κουνησε τους ωμους σαν να ελεγε πως δεν ειχε προβλημα.
-'Να σου βαλω ενα φλυτζανι καφε οσο θα περιμενεις' ? ρωτησε. 'Μεταξυ μας μοιαζεις να τον εχεις αναγκη, σαν να εισαι ξενυχτισμενος ολο το βραδυ'. 
Ο ξενος κουνησε καταφατικα το κεφαλι ενω αναρωτηθηκε ποσο χαλια μπορουσε να εδειχνε.
Σ' ελαχιστο χρονο η Λεσλι ειχε επιστρεψει με μια κουπα ζεστο καφε.
Τον ειδε να καθεται σε μια καρεκλα, σαν να ηταν εντελως χαμενος και προσπαθησε ν' ανοιξει εστω μια υποτυπωδη κουβεντα. 
-'Ησουνα χθες στην συναυλια' ? ρωτησε. 'Ηταν πραγματικα καταπληκτικη. Τελικα η Αμπερ ειναι μεγαλο ταλεντο, κριμα που παει χαραμι εδω'.
                  ============================
Την ειδε να προσαρμοζει κατι σαν φορητο υπολογιστη στο ταμπλω του αυτοκινητου και καταλαβε την προθεση της να του πιασει κουβεντα. Ανταποκριθηκε.
-'Επρεπε να φυγω πριν ξεκινησει' απαντησε.
-'Εχασες' εκανε η κοπελα διχως ν' αποτραβηξει το βλεμμα της απο τον υπολογιστη. 'Αξιζε τον κοπο και με το παραπανω. Νομιζω πως ειδα τον φιλο σου μεσα' συμπληρωσε.
-'Ναι, ο Κερτ πρεπει να ηταν εκει' απαντησε 'δεν τα χανει κατι τετοια'.
-'Φανταζομαι πως ειχες κατι σημαντικοτερο να κανεις' ξεκινησε να λεει η Λεσλι μα με το που ειδε το υφος του να σκοτεινιαζει αποτομα βιαστηκε να συνεχισει. 'Αλλα δεν ειναι δικη μου δουλεια αυτο, δικη μου δουλεια ειναι ετουτο που κανω τωρα'.
Απο την ανακριση του Κερτ αυτο το προτιμουσε. Ψευτοχαμογελασε.
-'Πως κι εμπλεξες μ' αυτην τη δουλεια' ? ρωτησε αλλαζοντας κουβεντα.
-'Ειναι μια μεγαλη ιστορια και το προβλημα εδω πολυ μικρο' απαντησε η κοπελα.
                  ================================
-'Οπως το περιμενα' ειπε κλεινοντας ταυτοχρονα και τον υπολογιστη της. 'Δεν υπαρχει βλαβη, το φωτακι στο καντραν αναψε λογω των πολυ χαμηλων καιρικων συνθηκων. Ειναι κατι που συμβαινει συχνα, τιποτα για ν' ανησυχεις' συμπληρωσε.
-'Δηλαδη μπορω να το παρω και τωρα' ? ρωτησε ο ξενος.
-'Φυσικα' απαντησε η Λεσλι.
-'Τι σου χρωσταω' ? εκανε ο ξενος ενω ταυτοχρονα το χερι του πηγαινε στην τσεπη του.
-'Αστειευεσαι' ? εκανε η κοπελα. 'Τιποτα, δεν χρωστας τιποτα'.
Καταλαβε πως δεν ειχε νοημα ν' αντιπαρατεθει στα λεγομενα της.
-'Σ' ευχαριστω πολυ' ειπε ενω εμπαινε στο αμαξι. 'Με το'... εκανε μα η κοπελα τον προλαβε.
-'Θα τους ενημερωσω εγω να ερθουν να το παρουν' ειπε. 'Καλη σου μερα'.
Εριξε μια κλεφτη ματια στον καθρεφτη οπως απομακρυνοταν και την ειδε να στεκεται με τα χερια στην μεση να τον παρακολουθει. Ξαφνικα ζηλεψε τα οποια της προβληματα.
                   ================================
Καποιες παραμελημενες οργανικες λειτουργιες για τις οποιες ειχε παντελως αδιαφορησει αναγκαστηκαν να κανουν πιο επιτακτικη την παρουσια τους εγειροντας ετσι ζητηματα. Δεν θα κερδιζε κατι με το να ζοριζει το στομαχι του ξεχνωντας να του διαθεσει τ' απαραιτητα, ετσι κατευθυνθηκε στο εστιατοριο που ειχαν φαει την προηγουμενη φορα με τον Κερτ. 
Αφου τελειωσε ενα πραγματικα πλουσιο πρωινο καταλαγιαζοντας ετσι τις εντονες διαμαρτυριες της κοιλιας του ηττηθηκε για δευτερη φορα σε τοσο συντομο χρονικο διαστημα στην αντιπαραθεση που ειχε με την ιδιοκτητρια, την Κολιν Γουαιλντερ, σχετικα με την πληρωμη του λογαριασμου. Αδυνατουσε να εξηγησει γιατι συνεβαινε κατι τετοιο, σιγουρα υπηρχε καποιος βασιμος λογος πισω απ' αυτην την επιμονη μα δεν ηταν σε θεση τωρα να το ανακαλυψει. Ο γερος ηταν σαφης. Τα χρονικα του περιθωρια ηταν κατι περισσοτερο απο στενα. Ειχε μονο το αυριο και το μεθαυριο μπροστα του να εκμεταλλευτει αν τελικα επελεγε να προχωρησει συμφωνα με τις επιταγες των Μεγαλων Παλιων η αν θα υπαναχωρουσε.
                    ================================
Η Λεισι Ντε Παλμα κουνησε αρνητικα το κεφαλι της αφου ειχε διαβασει ξανα και ξανα το φαξ του FBI. Οχι, τετοιο αμαξι δεν ειχε πεσει στην αντιληψη της. Διαβεβαιωσε τον Γκρειαμ πως θα ειχε τα ματια της ανοιχτα απο δω και περα κι αναρωτηθηκε αν ηταν ιδεα της οτι ο σεριφης εμοιαζε ακρως προβληματισμενος. Το Φορτ Σεβερν ηταν μια απο τις πλεον ησυχες πολεις, το τελευταιο που χρειαζονταν ηταν κατι τετοιο. Εβαλε μπροστα το δανεικο απο την Λεσλι αυτοκινητο και ξεκινησε με κατευθυνση για το γκαραζ της. Ηλπιζε πως το περιπολικο της θα ηταν ετοιμο, δεν αισθανοταν καθολου ανετα μεσα σ' αυτο. Το βλεμμα της επιασε στιγμιαια την φιγουρα του ενος απο τους δυο νεοφερμενους καθως διεσχιζε καθετα το δρομο. Δεν συμμεριζοταν απολυτα τις αποψεις της δημαρχου σχετικα με την παρουσια τους εκει. Το μικροβιο του αστυνομικου μεσα της δεν την αφηνε να εφησυχασει τελειως. Συνειδητοποιησε εξαφνα πως σαν κατι να ειχε αλλαξει στην επικρατουσα κατασταση του Φορτ Σεβερν και δεν δυσκολευτηκε να το συνδεσει με την παρουσια των δυο ξενων.
                     =============================
Ακομα κι αν καποιο αμυδρο συναισθημα προκαλεσθηκε να βγει στην επιφανεια μετα το ακουσμα των νεων που μετεφερε ο Ρειμοντ Γου στ' αδελφια του στην περιπτωση του Ντεξτερ Γου αυτο δεν εγινε καν αντιληπτο εν αντιθεσει με τον Σπενσερ που φανηκε κατενθουσιασμενος. 
Τους ειχαν βρει. Μπορει να ειχαν αναγκαστει να τους ακολουθησουν παμπολλα μιλια μακρια μα λιγο η τυχη, λιγο το ενστικτο τους ειχε οδηγησει σωστα. Ηταν ωρα να καταστρωσουν το σχεδιο της εξοντωσης τους. Παραδοξως το πλανο που υιοθετηθηκε ηταν αυτο του Σπενσερ μιας και η δικη του προταση φανηκε πιο σιγουρη και ολοκληρωμενη. Ο Ντεξτερ αδημονουσε. Θα επρεπε να περιμενουν μεχρι ν' αρχισει να σκοτεινιαζει κι αυτο τον εκνευριζε. Οση ωρα ο Ρειμοντ ασχολουνταν με τα του οπλοστασιου ο Σπενσερ ειχε αρχισει να φορτωνει σιγα σιγα τα πραγματα στο φορτηγακι του ατυχου αγροτη. Εριξε ενα σακιδιο ακομα μεσα και κοντοσταθηκε για ν' απολαυσει το επερχομενο τελος του τσιγαρου που ειχε στο στομα του. Το τελειωσε και δινοντας του μια καμπυλη το πεταξε μακρια.
                      ==========================
Η καφτρα του τσιγαρου περασε μεσα απο τον γερο που αδιαφορησε για την υπαρξη της. Ειχε την προσοχη του στραμμενη στον ενα απο τους φονιαδες Γου, τον Σπενσερ που τωρα ηλεγχε το αυτοκινητο. Ηξερε πως κατω απο αλλες συνθηκες τ' αδελφια Γου θα ηταν πρωινη γυμναστικη για τον ξενο μα στην κατασταση που ηταν αυτος και με την παρανοικη φυση που διεκρινε τα τρια αδελφια οι ισοροπιες ενδεχομενως να μεταβαλλονταν. Οπως και να ειχε δεν θ' ανακατευοταν, δεν ηταν στην αρμοδιοτητα του να βοηθησει τον ξενο. Δεν το ειχε πραξει ποτε, δεν θα το επραττε ουτε τωρα. Αναρωτηθηκε αν θα περναγε αυτην τη τελικη δοκιμασια ενω παραλληλα θα ειχε διχως να το γνωριζει στο κατοπιν του και τους ψυχρους αυτους φονιαδες.
Ειδε τον Σπενσερ να στρεφεται προς την αγροικια και να μπαινει μεσα. Δεν υπηρχε λογος παραμονης πλεον εκει. Το γεγονος πως δεν μπορουσαν να τον δουν δεν ελεγε τιποτα. 
Ο χρονος που περνουσε διπλα του διχως να τον αγγιζει του ψιθυρισε κατι στο αυτι και ο γερος συνοφρυωθηκε. Η αντιστροφη μετρηση συνεχιζοταν αδυσωπητη.   

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ






                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 100









Πισω στο δωματιο του ξενοδοχειου ο Κερτ Κοπολα εκανε μια τελευταια αποπειρα να οργανωσει τις σκεψεις του και να επαναφερει στην μνημη του ολα οσα ειχε να κανει το επομενο πρωινο, δηλαδη σε τρεις ωρες απο τωρα. Η συγκαταβαση που ειχε αποσπασει απο τον Σαιμον Κρονενμπεργκ στην προταση του τον ειχε οδηγησει στο να κλεισει επαγγελματικο ραντεβου με την Αμπερ Λουκας στο εστιατοριο της Κολιν Γουαιλντερ σχετικα με το μελλον της κοπελας, δυο ωρες μετα ειχε νεο ραντεβου που του ειχε αποσπασει αυτη τη φορα η Σιντυ Σπιλμπεργκ για κατι προσωπικο της, ενω αμεσως μετα η Σερυλ Λαντις, η δημαρχος, τον περιμενε στο γραφειο της για θεματα που σιγουρα, οπως υποστηριζε η ιδια, τον ενδιεφεραν. Οταν καποια στιγμη τελειωνε απ' ολα αυτα θα επρεπε να περασει και απο το συνεργειο της Λεσλι Προγιας για να δει την εξελιξη που υπηρχε στο προβλημα του αυτοκινητου τους. Και σαν να μην εφταναν ολα αυτα ειχε και το ζητημα για το οποιο βρισκονταν εκει εξ' αρχης μαζι με τον αινιγματικο φιλο του. Αληθεια, που στο διαβολο ειχε εξαφανιστει αυτος ? 
                =================================
Το πρωτο πραγμα που εκανε με το που επεστρεψε στο ξενοδοχειο ηταν να ψαξει να τον βρει μα ποτε μεχρι τωρα δεν ειχε καταχωρηθει περιπτωση να βρεθει καποιος σ' ενα μερος που δεν ηταν. Ισως θα επρεπε ν' ανησυχησει μα παραδοξως κανενα καμπανακι συναγερμου δεν ειχε ενεργοποιηθει. Ξαπλωσε στο κρεβατι προσπαθωντας να εκμεταλλευτει τον λιγοστο χρονο που απεμενε για να κοιμηθει γνωριζοντας πως ετσι οπως τα ειχε κανονισει η επομενη μερα θα ηταν αρκουντως φορτωμενη. Το αλκοολ βοηθησε τα μαλλα στο να βαρυνουν τα βλεφαρα του και η τελευταια σκεψη που περασε απο το μυαλο του πριν αποκοιμηθει του αφησε ενα μυστηριο χαμογελο στα χειλη. Ειχε τεσσερα συνεχομενα ραντεβου σε μερικες ωρες με τεσσερεις γυναικες και ολως περιεργως ηταν ολα καθαρα για επαγγελματικο λογο. Αποπειραθηκε να θυμηθει ποτε του ειχε συμβει ξανα κατι τετοιο μα λιγο η κουραση, λιγο το αλκοολ, λιγο η περιπτωση να μην ειχε προηγουμενο κατι τετοιο ετσι κι αλλιως τον βυθισε ακομα πιο γρηγορα σ' εναν ευεργετικο υπνο.
Μα δεν ξεκουραζοταν ολοι στο Φορτ Σεβερν οπως ο Κερτ Κοπολα. 
                 ==============================
Ο Γκρειαμ Χιλ πηρε το φαξ, αναψε το φως του γραφειου του στο σκοτεινο κι ερημο αστυνομικο τμημα κι αρχισε να διαβαζει. Οταν τελειωσε την αναγνωση τα φρυδια του βρισκονταν σε απασταση αναπνοης απο το να συναντηθουν στο προσωπο του. Η αναφορα του FBI, και συγκεκριμενα των πρακτορων Βαλερι Εντουαρντς και Λωρενς Ραιμι, ηταν περιεκτικη και σαφης. Το ευτυχημα για τον Γκρειαμ ηταν πως αμαξι μ' αυτην την περιγραφη που ανεφερε το φαξ δεν ειχε εμφανιστει στο Φορτ Σεβερν και η λογικη ελεγε πως αφου δεν ειχε εμφανιστει μεχρι τωρα δεν θα εμφανιζοταν ποτε. Ουτε και ο ιδιος δεν καταλαβε ποτε το μυαλο του αρχισε να κανει συνειρμους αναμεσα στο φαξ που μολις ειχε διαβασει και την εμφανιση των δυο νεοφερμενων. Οσο σιγουρος ηταν πως το χαρτι δεν αναφεροταν σ' αυτους αλλο τοσο ηταν σιγουρος πως καποια σχεση υπηρχε μεταξυ τους. Αυτο βεβαια εμενε να το αποδειξει χειροπιαστα μα επιασε τον εαυτο του να μην ξερει απο που ν' αρχισει. Αφησε το φαξ στο γραφειο του, εσβησε το φως και βγηκε απο το τμημα. 
                    =============================
Αυτο που εκανε εντυπωση στον Νταρυλ Σκοτ δεν ηταν ενα μεμονωμενο γεγονος. Γυρνουσε σπιτι του, στην ακρη της πολης, μετα την εξαιρετικη συναυλια που ειχε παρακολουθησει για να ξεκουραστει και να ειναι φρεσκος για την επομενη μερα οταν με την ακρη του ματιου του ειδε κατι πραγματικα περιεργο. Ο γερο - Μπαζ τετοια ωρα στην πολη ? Αυτο κι αν ηταν αφυσικο.
Ο Μπαζ σιχαινοταν την πολη, κατεβαινε μια φορα το μηνα για ν' αγορασει τις προμηθειες του και μετα επεστρεφε στην απομονωση του, στο σπιτι του που ηταν αρκετα μακρια απο το Φορτ Σεβερν. Ποτε κανεις δεν τον ειχε δει να σουλατσαρει νυχτιατικα, μονο μερα εμφανιζοταν κι εξαιρετικα αραια. Τι εκανε λοιπον τετοιαν ωρα στους δρομους της πολης ?
Εριξε αλλη μια ματια για να σιγουρευτει πως ηταν το φορτηγακι του γερο - Μπαζ κι οταν πιστοποιησε το γεγονος χαιρετησε απο μακρια. Μπορει ο γερος να ηταν περιεργος μα δεν ειχε κατι να μοιρασει με τους υπολοιπους κατοικους. Ετσι οταν ο χαιρετισμος του συναντησε απαθεια κι αδιαφορια παραξενευτηκε ακομα περισσοτερο. 
                    ============================
Βαδισε προς το φορτηγακι μα εκεινο εξαφνα ανεπτυξε ταχυτητα κι απομακρυνθηκε. Δεν ειχε προλαβει να δει ποιος ηταν πισω απο το τιμονι αλλα δεν υπηρχε και λογος να υποψιαστει πως δεν θα ηταν ο γερο - Μπαζ. Η κουραση και το προχωρημενο της ωρας του επεβαλλαν να προσπερασει προσωρινα το γεγονος και συνεχισε τον δρομο του καταχωνιαζοντας το γεγονος σ' ενα μικρο, κενο σημειο στο πισω μερος του μυαλου του.
Ο Ρειμοντ Γου εριξε μια ματια στον καθρεφτη του και ειδε τον περαστικο που μολις τον ειχε χαιρετισει ν' απομακρυνεται. Πηρε μια βαθια ανασα κι ελεγξε ξανα. Ο Ντεξ και οι ιδεες του.
Γυροφερνε τους λιγοστους δρομους της πολης ψαχνοντας για το αυτοκινητο και τους επιβατες του που ειχαν κανει την ζημια στον Τζορντι. Σε λιγο θα ξημερωνε κι ολοι θα μπορουσαν να δουν πως αυτος που οδηγουσε το φορτηγακι δεν ηταν ο νομιμος ιδιοκτητης του αλλα καποιος αλλος.
Εστριψε κι ακολουθησε την διαδρομη που τον εβγαζε εξω απο την πολη. Θ' ανεφερε πως δεν ειχε δει τιποτα και σε μια τοσο μικρη πολη ηταν αδυνατον ενα τετοιο αμαξι να κρυβοταν με τροπο που καποιος που το αναζητουσε δεν θα μπορουσε να το βρει. 
                    ============================
Η ψυχραιμια κι η εμπειρια του δεν του επετρεψαν να προδοθει απο ενα αποτομο φρεναρισμα μα αφησε να αμαξι να κυλησει αρκετα μετρα προς τα κατω πριν το ακινητοποιησει εντελως και βγει εξω. Δεν υπηρχε περιπτωση να ειχει κανει λαθος μα επρεπε να το πιστοποιησει. Κινουμενος με συμμαχο το πυκνο ακομα σκοταδι επεστρεψε με τα ποδια πισω. Η πορτα του συνεργειου ηταν ακομα ανοιχτη κι ενα απαλο φως ηταν αρκετο για να του σιγουρεψει την αρχικη του εντυπωση. Το βλεμμα του επαιζε αναμεσα στο αυτοκινητο που εψαχνε και ηταν παρκαρισμενο μεσα στο συνεργειο και την μορφονια που μολις ειχε μπει μεσα. Εγλειψε τα χειλη του απο ικανοποιηση, μια ικανοποιηση στην οποια συγχεονταν η επιτυχια της αποστολης του και τα θελγητρα της ιδιοκτητριας. Παρεμεινε λιγα δευτερολεπτα ακομα μεχρι που η πορτα του συνεργειου εκλεισε καταπινοντας πισω της και τα δυο αντικειμενα που ειχαν τραβηξει την προσοχη του. -'Ολα κι ολα' σκεφτηκε καθως επαιρνε τον δρομο που οδηγουσε στην αγροικια.
'Η μικρη ειναι για μενα' κι ενα σαρδονιο χαμογελο εξαπλωθηκε στο προσωπο του. 
                 ==============================
-'Ολα ηταν προμελετημενα, οδηγηθηκα σε μια παγιδα απο την οποια δεν μπορω να ξεφυγω' μονολογησε ο ξενος 'μα θελω να ξερω πως διεδραματιστηκαν ολα. Εχω ακομα αποριες, οχι πια για το γιατι μα για το πως. Οσο μικρο κι ασημαντο κι αν φανταζει θελω να γνωριζω'.
-'Ηταν πιο ευκολο απ' οτι φανταζεσαι' απαντησε ο γερος. 'Το μονο που χρειαστηκε ηταν ν' αναρωτηθεις γι αυτην την αγορα. Απο την στιγμη που συνεβη αυτο ηταν δεδομενο πως ψαχνοντας θα εφτανες σε μενα. Ετσι κι εγινε'.
-'Αυτο που δεν κατακαβαινω ειναι για ποιο λογο επρεπε να προβεις σε μια τοσο περιττη αγορα, διχως λογο κι αιτια. Ειμαι σιγουρος πως μπορουσες να βρεις εναν πιο ευκολο και λιγοτερο δαπανηρο τροπο για να με φερεις εδω'.
Ο γερος τον κοιταξε για λιγο αμιλητος.
-'Καταλαβαινω γιατι σκεφτεσαι ετσι' ειπε 'μα πιστεψε με, υπαρχουν ακομα πραγματα που δεν γνωριζεις κι ετσι δικαιολογειται αυτη σου η αντιληψη'. 
              ===============================
-'Δεν θα σου εξηγησω τις λεπτομερειες που απαιτουνται για να επικοινωνησεις με πλασματα απο μια αλλη διασταση. Ομως απαιτειται λεπτος χειρισμος τοσο στο θεμα της αποκαλυψης οσο και στο θεμα της διαχειρισης. Μολονοτι αυτη η Αιναρ και αυτος ο Φεχαρ βρισκονται σε αλλο συμπαν υπαρχει καποιος αορατος συνδετικος κρικος μεταξυ σας, ακαθοριστος κι ασαφης, μα υπαρκτος. Ετσι οταν εκανα μνεια στην προσωπικη σου αναφορα, διχως να ειμαι ξεκαθαρος οσον αφορα τα προσωπα, και οι δυο εντυπωσιαστηκαν πραγματικα σαν να ενοιωθαν αυτην την ιστορια οικεια. Τοτε βρηκα αφορμη να μιλησω για εναν εκδοτικο οικο που τα βιβλια του στηριζονταν σε μεγαλο βαθμο στην σχεδον μυθικη σου παρουσια. Γοητευτηκαν και μου ζητησαν να τους βρω οσα περισσοτερα μπορουσα. Ηταν η ευκαιρια που ζητουσα. Τα υπολοιπα τα ξερεις. Τερενς Μιλλερ για τους κατοικους της εδω διαστασης, μια φιγουρα απο ενα αλλο τεμνομενο συμπαν για την Αιναρ και τον Φεχαρ. Αν γνωριζες την λειτουργια των τεμνομενων συμπαντων οι αποριες σου θα ηταν πολυ λιγοτερες'.
                     ==============================
-'Τι πρεπει να γινει απο δω και περα' ? ρωτησε ο ξενος με την κουραση να βαραινει τη φωνη του. 'Πως πρεπει να κινηθω' ?
Ο γερος εμοιαζε να πεφτει σε περισυλλογη, σαν να προσπαθουσε να σταθμισει τα λεγομενα του.
-'Δεν χρειαζεται να σου πω πως δεν πρεπει καν να υποψιαστουν ποιος εισαι. Εχω ηδη πληροφορησει και τους δυο τους πως θα τους φερω σ' επαφη με καποιον που γνωριζει πολυ καλα το θεμα που πρεσβευουν τα βιβλια του οικου σου και ξερουν ηδη πως δεν θ' ανηκεις στην δικη τους διασταση αλλα σ' αυτην απο την οποια προερχομαι κι εγω. Απο κει και μετα εισαι μονος σου, ξερεις τι πρεπει να γινει, ολα επαφιονται σε σενα'.
-'Με τον Φεχαρ' ? εκανε ο ξενος. 'Τι πρεπει να κανω με τον Φεχαρ' ?
-'Ο στοχος σου ειναι η Αιναρ' ειπε ψυχρα ο γερος. 'Η τυχη του Φεχαρ δεν μας απασχολει, η επιβιωση η ο θανατος του δεν δημιουργει καμια διαφοροποιηση. Φροντισε ομως να μην υποψιαστει τι προκειται να κανεις, θα τον βρεις αντιμετωπο'.
                    =============================
-'Ειπες κατι για τον χρονο' εκανε ο ξενος. 'Πρεπει να ξερω κατι' ?
-'Ειναι το τελευταιο που χρειαζεται να γνωριζεις αλλα ισως και το πιο σημαντικο. Το συμπαν της Αιναρ και του Φεχαρ θα παραμεινει τεμνομενο με το δικο μας για 48 ακομα ωρες. Αυτο ειναι το χρονικο σου οριο για να εκπληρωσεις την αποστολη σου. Αν δεν το εχεις πραξει μεχρι τοτε, αν χασεις την προθεσμια, τοτε εχεις αποτυχει με οποιες συνεπειες εχει αυτο. Εγω δεν χρειαζεται να επανεμφανιστω, ο ρολος μου τελειωσε εδω. Ο κυβος θα σε βοηθησει να περασεις στην διασταση τους αρκει να εισαι εδω, σ' αυτο το σημειο, την ωρα που συναντηθηκαμε εμεις σημερα. Θυμησου, εχεις μονο δυο ευκαιριες να μπεις στον κοσμο τους και να σκοτωσεις την Αιναρ. Αν τις χασεις οι συνεπειες θα ειναι ανυπολογιστες για ολους. Αν υπαρχει κατι που θελεις να ρωτησεις η να πεις αυτη ειναι η ωρα, τωρα'.
Ο ξενος τον κοιταξε αμιλητος μα στο βλεμμα του υπηρχε κατι το αποκοσμο. Μετα ψιθυρισε.
-'Νοιωθεις τοσο ασφαλης οσο δειχνεις' ?

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ






                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 99









-'Θεοι ειναι αυτοι λοιπον που δυσαρεστημενοι μαζι μου επελεξαν αυτον τον τροπο να με δυναστευσουν για καποια ασεβεια ? Γιατι θνητο δεν ξερω ουτε να φανταστω μπορω που θα τολμουσε ποτε και να σκεφτει μοναχα, ποσο μαλλον να υλοποιησει αυτο που τα ματια μου μολις ειδαν. Δεν ηταν λιγες οι φορες που αντιθετα με την θεληση μου σε αναρμοστες και απρεπεις πραξεις οδηγηθηκα, δεν ηταν σπανιες οι περιπτωσεις που υπεκυψα σε προσταγες που ολο μου το ειναι επαναστατησε για ν' αποφυγω. Κι ομως ακομα και τωρα, που το τελος προ των πυλων βρισκεται, ασπλαχνη, θαρρεις πετρινη καρδια, μου επιφυλασσει μοιρα που τον χειροτερο εφιαλτη μου γλυκο ονειρο καλοκαιρινου μεσημεριου κανει να μοιαζει. Και συ, αγγελιαφορος απροσωπων μορφων, σε παγιδα που γνωριζες καλα με οδηγησες αδιαφορωντας για ολα, υπακουοντας προθυμα στις προσταγες αυτων που η συμπονοια και ευσπλαχνια φανταζουν κουφιες λεξεις διχως νοημα και ουσια. Μα οχι, αυτην την φορα οχι, κανεις και τιποτα δεν θα μ' αναγκασει εναντια στην θεληση μου να πραξω το αδιανοητο'.
                     ============================
Με φωνη σπασμενη σε χιλια κομματια, ματια θολα και με το βαρος της συνειδητοποιησης οσων επρεπε να διαπραχθουν να τον συνθλιβει στραφηκε προς την μερια του Τερενς Μιλλερ. Ισως κατω απο αλλες συνθηκες να ειχε ηδη υποψιαστει τι ακριβως συνεβαινε μα η δινη στην οποια ειχε απορροφηθει η σκεψη του δεν του αφησε κανενα περιθωριο. Ετσι η εκπληξη του αντικρυζοντας την πραγματικη μορφη του συνομιλητη του ηταν κατι περισσοτερο απο γνησια.
Ο γερος απο την ερημο Ινζεμ στεκοταν εκει, μια φιγουρα αναλλοιωτη στο χρονο, η μονη που τον συντροφευε απο τοτε που ειχε κανει εκεινη την συμφωνια χιλιαδες χρονια πριν.
Εστεκε εκει, στηριγμενος πανω στο μπαστουνι του, κοιτωντας τον μ' ενα υφος που παραπαιε αναμεσα σε χιλιαδες συναισθηματα διχως να εχει αρθρωσει λεξη. Εμοιαζε οπλισμενος με απειρη υπομονη, αφηνοντας τον ξενο να ξεσπασει με τον τροπο που θα του αλαφρυνε τον πονο.
Ο τελευταιος κουνησε το κεφαλι του ενω η πικρα, η απελπισια, η οργη και ο θυμος αυλακωναν τα χαρακτηριστικα του προσωπου του αλλοιωνοντας τα. 
                         =============================
-'Δεν υπηρξαν αθωοι που το αιμα τους ποτισε την απληστη αυτη γη αδικα ? Δεν υπηρξαν φιλοι και συνοδοιποροι που σε μοιρα χειροτερη απο τον θανατο αφεθηκαν γιατι ο σκοπος, με μαυρες φτερουγες δεν επετρεψε την εφικτη αλλαγη στο πεπρωμενο τους ? Δεν υπηρξαν στιγμες που κομματια της ανθρωπιας μου εμειναν πισω, χαμενα και ξεχασμενα στον στροβιλο του χρονου, γιατι οι επιλογες ηταν ανυπαρκτες ? Πραξεις αμετρητες ανομολογητες, που ριζωσαν στη σκεψη μου αρνουμενες να ξεθωριασουν η να χαθουν και που το τελος τους πουθενα δεν φαινοταν, ηταν η διαδρομη μου προσπαθωντας το δικο μου μερος της συμφωνιας να κρατησω. Μα ακομα και τωρα φαινεται πως η διψα τους ακορεστη ειναι. Ομως, με οποια ψηγματα θελησης και αντιστασης ακομα μπορω να εχω σου λεω πως οχι, τυφλη υπακοη απο μενα δεν θα εχουν. Την ολοκληρωση της συμφωνιας αν θελουν να εχουν αλλο τροπο ας βρουν, διαφορετικη σκεψη να υιοθετησουν γιατι αυτο που ζητανε απο μενα ας μην αναμενουν να πραξω. Και συ την γνωμη μου αδικα να ξερεις θα πασχισεις ν' αλλαξεις'.
                           ============================
Επελεξε να μην τον διακοψει, να μην επεμβει σε κανενα σημειο του ξεσπασματος και του αυθορμητου μονολογου του. Αν υπηρχαν ακομα μεσα του ψηγματα ανθρωπινης υποστασης ισως να λυγιζε, ισως να καταλαβαινε τι ηταν αυτο που του ζητουσαν να διαπραξει, μπορει ακομα και να συμπαθουσε η και να ενστερνιζοταν την εκρηκτικη του αντιδραση. Ομως ο γερος απο την ερημο Ινζεμ μονο ανθρωπος δεν ηταν γι αυτο και ολα οσα ειχε ακουσει του ηταν παντελως ακατανοητα. Οτι και να ηταν αυτο που του υπεδειξε να παραμεινει σιωπηλος καθ' ολη την διαρκεια του ξεσπασματος δεν μπορουσε να επικρατησει περισσοτερο των λιγων λεπτων.
Χτυπησε το μπαστουνι του στο εδαφος μια φορα μα αυτη η μια φορα ηταν αρκετη. Βρεθηκαν και οι δυο πισω στο σημειο που ηταν παρκαρισμενο το αυτοκινητο του ξενου, λιγο πριν τον φραχτη που η διαβαση του ειχε αλλαξει τα παντα σε μηδεν χρονο. Δεν ηταν ο γερος πια αυτος που εστεκε μπροστα του μα ο Τερενς Μιλλερ, ο ανθρωπος που για χαρη του ειχε μπει σ' αυτην την διαδικασια αναζητησης. Ηταν η σειρα του τωρα να παρει τον λογο.
                ================================
-'Δεν κατανοοω μα αποδεχομαι' ειπε. 'Μα μην σ' αυτην την αποδοχη στηριζεις τις ελπιδες σου για οποιαδηποτε διαφοροποιηση. Τις εξηγησεις που εγω οφειλω θα σου δωσω μα να σου υπαγορευσω τις επομενες κινησεις σου ακομα κι εγω δεν μπορω. Μονος σου θα επιλεξεις, μονος σου θ' αποφασισεις, μονος σου θα υποστεις και θα φερεις τις συνεπειες των οποιων πραξεων σου. Μα αυτο σου ζητω μονο, να μ' ακουσεις πρωτα οσο αποκρουστικο και βδελυρο κι αν φανταζει αυτο σε καθε σημειο του μυαλου σου και μετα να πραξεις'.
Μεσα του ηξερε πως ουτε εξηγησεις ηθελε ουτε ν' ακουσει οτιδηποτε σχετικα με το ζητημα. Ομως μια μικρη χαραμαδα χτικιασμενου φωτος μεσα στο μαυρο σκοταδι και την απελπισια που τον τυλιγε προσπαθουσε να του πει πως ισως σ' αυτα που θ' ακουγε να εβρισκε σπερματα λογικης, υπολειμματα ανθρωπιας, ακομα και κατι που μ' ενα μαγικο τροπο θα στερουσε απο την φρικαλεοτητα που μολις ειχε βιωσει τις απυθμενες διαστασεις μιας τετοιας προοπτικης.
Κουνησε οριακα το κεφαλι καταφατικα και οπλιστηκε με οσο κουραγιο μπορεσε να μαζεψει.
                ==================================
-'Οτι ειδες, οτι βιωσες πριν λιγο' αρχισε ο Μιλλερ 'δεν ειναι πραγματικοτητα. Οχι με τον τροπο που το αντιλαμβανεται ενας απλος θνητος, οχι με τον τροπο που επελεξες εσυ να το ερμηνευσεις. Υπαρχουν καταστασεις και γεγονοτα περα απο την περιορισμενη και ατελη αντιληψη του ανθρωπινου ειδους που δεν μπορουν ουτε στην πλεον καλπαζουσα φαντασιας τους να βρουν προσφορο εδαφος, ν' απλωσουν ριζες και να μεγαλωσουν. Εσυ βρισκεσαι ακριβως στο μεταιχμιο, αναμεσα στην ατελεσφορη και γελοια ανθρωπινη υποσταση και στο επομενο, αχανεστατο βημα που οδηγει εξω απο τα ορια και σταδιακα στην μεταμορφωση σου σε υβριδικη θεοτητα. Το που θα επιλεξεις να παραμεινεις δεν μπορει να ειναι κατι αλλο απο μια προσωπικη επιλογη μα για να επιτευχθει αυτο πρεπει να σου παραθεσω ολα οσα πρεπει να γνωριζεις και που θα κρινουν την τελικη σου αποφαση. Το μονο που απαιτειται απο σενα ειναι να εγκαταλειψεις, οσο αυτο ειναι δυνατον, τον συμβατικο τροπο σκεψης σου και να εισαι ανοιχτος ακομα και σε πραγματα που το ειναι σου θ' αρνηθει ν' αφομοιωσει'. 
                  =================================
-'Θα εχεις καταλαβει οτι το μερος στο οποιο βρεθηκαμε δεν ανηκει σ' αυτον τον περιορισμενο κοσμο και κατ' επεκταση κι αυτοι που ειδες επισης δεν ανηκουν σ' αυτον τον κοσμο. Γνωριζεις την θεωρια που εχουν αναπτυξει οι θνητοι στην προσπαθεια τους να εξηγησουν φαινομενα και γεγονοτα που ο ανεπαρκης εγκεφαλος τους αδυνατει να δωσει ερμηνεια, αυτη των παραλληλων συμπαντων. Φυσικα ειναι παντελως λανθασμενη. Δεν υπαρχουν παραλληλα συμπαντα, η σκεψη απο μονη της ειναι αρκετη για να βαλεις τα γελια. Εχουν ομως δικιο σε κατι. Υπαρχουν αλλα συμπαντα, ειναι απολυτα φυσιολογικο μα δεν ειναι παραλληλα αλλα τεμνομενα. Δεν εχει απολυτως κανενα νοημα να προσπαθησω να σου εξηγησω πως ακριβως συμβαινει αυτο, ποτε η και το γιατι, δεν ειναι αυτο το ζητουμενο. Αυτο που πρεπει να ξερεις ειναι τι ακριβως συμβαινει οταν δυο συμπαντα τεμνονται γιατι αυτο ακριβως συμβαινει κι εδω, αν και νομιζω πως κατι θα εχεις υποψιαστει μετα απ' ολα οσα εχουν συμβει. Οσο για το πως μπορει καποιος να βρεθει στο κοματι ενος αλλου συμπαντος ειμαι σιγουρος πως αντιλαμβανεσαι πως κατι τετοιο απαιτει δυνατοτητες και ιδιοτητες περαν του απλου αντιληπτου'. 
                    ================================
-'Η Αιναρ και ο Φεχαρ που ειδες ανηκουν σε μια αλλη κοσμικη διασταση, σ' ενα αλλο συμπαν οπου τα γεγονοτα και οι καταστασεις εχουν ακολουθησει εναν εντελως αλλο δρομο. Σ' αυτο συμπαν η Αιναρ και ο Φεχαρ ειναι ζευγαρι σε μια εντελως διαφορετικη εποχη απ' αυτην που εσυ τους ξερεις και ειναι ενταγμενοι. Ακομα και οι σκεψεις, οι αποψεις, οι επιθυμιες και οι δυνατοτητες τους ειναι παντελως διαφορετικες απ' αυτες που εχεις εσυ καταχωρημενα στο μυαλο σου. Γιατι εσυ δεν υπαρχεις καπου εκει ? Καπου υπαρχεις, απλα δεν αποτελεις μερος της πραγματικοτητας στην οποια βρισκονται η Αιναρ και ο Φεχαρ. Με δυο λογια, σ' αυτο το συμπαν του οποιου εγινες μολις αυτοπτης μαρτυρας οι συνθηκες και τα δεδομενα βρηκαν ωριμο εδαφος για τα δυο αυτα αγαπητα σου προσωπα να βρισκονται μαζι. Καταλαβαινω πως ισως αντι να σου λυνω αποριες να δημιουργω καινουργιες μα σ' εσενα επαφιεται ν' αντιληφθεις το συντομοτερο δυνατον τι ακριβως απαιτειται για να πραξεις. Κι οσο κι αν φαινεται πως σου ζητειται το ακατορθωτο θα διαπιστωσεις πως τα πραγματα δεν ειναι ακριβως ετσι'. 
                ===============================
-'Θα θυμασαι βεβαια πως την στιγμη που παραλαμβανες τον κυβο οι Μεγαλοι Παλιοι ειχαν υποσχεθει πως μ' αυτον τον τροπο θα πετυχαινες στην εκπληρωση της υποσχεσης που ειχες δωσει στον πατερα της Αιναρ, παραλληλα ομως αυτο που σου ειχε ζητηθει σαν ανταλλαγμα ηταν μετα την ολοκληρωση της αποστολης σου απλα να σου γνωστοποιουνταν μια αλλη εναλλακτικη προταση την οποια σε καμια περιπτωση δεν θα ησουν υποχρεωμενος ν' ακολουθησεις η να υιοθετησεις. Για να μπορουσες ομως ν' αποδειξεις πως θα ησουν ικανος να φερεις σε περας την προταση των Μεγαλων Παλιων, αν την επελεγες, θα επρεπε να δοκιμαστεις μ' εναν τετοιο τροπο που δεν θ' αφηνε περιθωρια αμφισβητησης για τις ικανοτητες σου. Ο λογος, που η τελευταια σου αποστολη κρυβει ακριβως αυτην την σημαντικοτατη για σενα ιδιατεροτητα, εχει να κανει μ' αυτην την δεσμευση απεναντι στους Μεγαλους Παλιους. Η Αιναρ, αυτη για την οποια τα κανεις ολα, πρεπει να πεθανει απο το ιδιο σου το χερι αν θελεις ν' αποκτησεις το τελευταιο κοματι του γριφου που θα σου επιτρεψει να ειστε για παντα μαζι'.  
                    ==============================
-'Βεβαια δεν ειναι η πραγματικη Αιναρ αυτη που πρεπει να πεσει απο το χερι σου μα η Αιναρ μιας αλλης διαστασης που ουδεμια επιροη η σχεση εχει να κανει με οτι συμβαινει στο δικο μας συμπαν. Αν κατορθωσεις να φτασεις στο υψιστο σημειο, δηλαδη να ξεπερασεις τις αναστολες σου απεναντι στο πιο λατρεμενο σου προσωπο, τοτε θα εχεις καταφερεις τα παντα εις διπλουν.
Θα μπορεις να βρεθεις μαζι με την δικη σου Αιναρ πισω στο χρονο μαζι για παντα και παραλληλα αν επιλεξεις διαφορετικα θα εχεις αποδειξει πως εισαι ικανος να σηκωσεις στην πλατη σου τ' απιστευτα προνομια αλλα και τις υποχρεωσεις που μπορουν να σου παρασχεθουν απο τους Μεγαλους Παλιους. Οπως και να ειναι δεν εχεις δικαιωμα σε εναλλακτικη προταση. Η ολοκληρωνεις την αποστολη σου η σταματας εδω με οτι αυτο συνεπαγεται. Και ξερεις καλα πως οταν εκανες την συμφωνια δεν υπηρχε τροπος υπαναχωρησης. Η αποφαση ειναι δικη σου.
Μα οτι και να επιλεξεις φροντισε να γινει συντομα. Αυτη τη φορα ο χρονος δεν ειναι συμμαχος, δεν ειναι μαζι σου. Αυτην την φορα ο χρονος ειναι ο μεγαλυτερος εχθρος σου'.   
   

   

  

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 98

Τα γκριζα κροσσια της ομιχλης σερνονταν νωχελικα αναμεσα στα σπιτια του Φορτ Σεβερν καλυπτοντας καθε τι που εβρισκαν μπροστα τους. Οι προβολεις του αυτοκινητου προσπαθωντας ηρωικα να φωτισουν εστω και μερικα μετρα μπροστα τους εριχναν το φως τους οσο πιο εντονα μπορουσαν μα αυτο αυτοματα μετατρεποταν σε μια ασθενικη, υποτονικη και χλωμη πηγη ορατοτητας που οσο περνουσε η ωρα αντι να βελτιωνει εμοιαζε να χειροτερευει.

Οδηγουσε αργα και προσεκτικα οχι τοσο για τον φοβο πιθανου ατυχηματος λογω της περιορισμενης οπτικης δυνατοτητας οσο για την πιθανοτητα να εχανε το σημειο που επρεπε να στριψει βαση των οδηγιων που ειχε λαβει. Βγηκε απο την πολη και τα πραγματα εγιναν ακομα πιο δυσκολα αφου υπηρχε ελλειψη φωτισμου εκατερωθεν του δρομου λογω της απουσιας κεντρικων λαμπτηρων. Παρ' ολα αυτα η τεταμενη προσοχη του ανταμοιφθηκε συντομα αφου διεκρινε σχετικα ευκολα την στροφη και μπηκε στον παραδρομο. Τωρα επρεπε να συναντησει τον φραχτη οπου και θα σταματουσε. 

                          ===========================

Δεν ειδε ποτε κανεναν φραχτη. Μετα απο καμποση ωρα διαδρομης η αρρωστιαρικη δεσμη φωτων του εστιασε πανω σε μια σκοτεινη φιγουρα που εστεκε στην μεση του δρομου και φρεναρισε αποτομα. Υπακουσε στο νοημα της φιγουρας να βγει απο το αμαξι.

-'Ηρθες λιγο πιο νωρις απ' οτι επρεπε' ειπε ο Τερενς Μιλλερ 'μα τελικα ειναι καλυτερα ετσι'.

Ο ξενος τον κοιταξε απορημενος μα δεν μιλησε.

-'Εδω ειμαστε' ειπε ο Μιλλερ. 'Σε δυο λεπτα ακριβως θα τον δεις'.

Δεν καταλαβαινε τι εννοουσε ο αινιγματικος συνομιλητης του μ' αποφασισε να παιξει το παιγνιδι με τους δικους του κανονες, εστω και προσωρινα.

Απο το πουθενα ενας φραχτης υλοποιηθηκε μπροστα στα ματια του. Οχι, δεν ηταν οτι υπηρχε και η πολυ περιορισμενη ορατοτητα δεν τον αφηνε να τον δει. Ο φραχτης ειχε εμφανιστει ως δια μαγειας.

'Δεν θα το χρειαστεις αυτο' εκανε ο Μιλλερ δειχνοντας του το βαρυ παλτο που φορουσε για να τον προστατεψει απο το κρυο. 'Οχι εκει που θα παμε' συμπληρωσε. 

                             =============================

Καταλαβε πως οτι και να συνεβαινε δεν ειχε καμμια σχεση με την πραγματικοτητα οπως την αντιλαμβανοταν οι απλοι, κοινοι θνητοι. Μολις διαβηκε τον φραχτη ακολουθωντας παντα τον Μιλλερ βρεθηκε σ' ενα ηλιολουστο τοπιο, στην ακρη ενος λιβαδιου, μια υπεροχη καλοκαιριατικη μερα. Κοιταξε πισω του εκει που επρεπε να ειναι ο φραχτης και ειδε την συνεχεια του λιβαδιου να επεκτεινεται πολλα μιλια στο βαθος. Δεν ηξερε που βρισκοταν μα σιγουρα το Φορτ Σεβερν ειχε απλα εξαφανιστει δινοντας την θεση του σε κατι ακομα απροσδιοριστο.

-'Στο ειπα πως δεν θα το χρειαζοσουνα' εκανε χαμογελαστος ο Μιλλερ. 'Θα ηθελες να ξερεις που βρισκομαστε' ? προσθεσε με νοημα.

-'Οχι ακομα' απαντησε ψευδομενος ο ξενος ' η περιεργεια μου βρισκεται ακομα σε πολυ χαμηλα επιπεδα, θα περιμενω να γινει ανυποφορη'.

Ο συνομιλητης του ξεσπασε σ' ενα γελιο κι εκανε μια κινηση σαν να του ελεγε πως δεν ειχε κανενα απολυτως προβλημα. Μετα του απηυθυνε το λογο.
                         ===============================
-'Ακομα και τωρα μπορουμε, αν θελεις, να γυρισουμε πισω απο κει που ηρθαμε και να τα ξεχασουμε ολα σαν να μην συνεβησαν ποτε, παντα πληρωνοντας ενα σχετικο τιμημα'.
-'Συνεχιζουμε' απαντησε κοφτα ο ξενος παρατηρωντας το τοπιο γυρω του.
-'Μια μικρη αυξηση του επιπεδου της περιεργειας' ? ρωτησε ελαφρα ειρωνικα ο Μιλλερ.
-'Απλη αναμοχλευση' απαντησε στον ιδιο τονο ο ξενος.
Η διαδρομη μεσα απο το υπεροχο λιβαδι συνεχιστηκε για λιγο ακομα. Συντομα βρεθηκαν ν' ανεβαινουν μια καταπρασινη πλαγια ενος μικρου λοφισκου. Εφτασαν στην κορυφη κι εκει ο Μιλλερ σταματησε. Το βλεμμα του περιπλανηθηκε καπου στο βαθος.
-'Και τωρα τι' ? εκανε ο ξενος.
-'Περιμενουμε' απαντησε μονολεκτικα ο Μιλλερ.
Δεν μπηκε καν στον κοπο να τον ρωτησει τι ηταν αυτο που περιμεναν. Αν επρεπε να το ξερει προφανως θα τον ειχε ενημερωσει. Αρα θα το διαπιστωνε μονος του.
                             ==========================
-'Εκει' ειπε ο Μιλλερ και ταυτοχρονα εδειξε με το χερι του ενα στενο, φιδισιο μονοπατι αρκετα χαμηλοτερα απο κει που βρισκονταν κι εξισου μακρια. Ο ξενος κοιταξε μα δεν ειδε κατι.
-'Σε λιγο' ψιθυρισε ο Μιλλερ 'σε λιγο'.
Λιγα δευτερολεπτα μετα δυο μικροσκοπικες φιγουρες εκαναν την εμφανιση τους πανω στο μονοπατι. Και την καλυτερη οραση του κοσμου να ειχε ο ξενος ηταν αδυνατον να διακρινει απο κεινην την αποσταση σε ποιους ανηκαν εκεινες οι δυο φιγουρες.
-'Καθε μερα ακολουθουν αυτην την διαδρομη' εκανε ο Μιλλερ. 'Θα τους αφησουμε να την ολοκληρωσουν. Εμεις θα παρακολουθουμε διακριτικα, δεν χρειαζεται να μας δουν'.
Αν ηταν το μονο περιεργο θα του προξενουσε εντυπωση, ομως απο την στιγμη που περασαν εκεινον τον φραχτη και βρεθηκαν σε καποιον αγνωστο, αλλοκοτο κοσμο ολα περιεργα ηταν.
Ειχε επιλεξει να παιξει το παιγνιδι του μυστηριωδους αγοραστη απο την αρχη, ηταν αποφασισμενος να το αφησει να εξελιχθει μεχρι τελους.
                =================================
Οι δυο φιγουρες συνεχισαν να περπατανε πανω στο μονοπατι που φαινομενικα τελειωνε στην κορυφη ενος αλλου λοφου ακριβως απεναντι απο εκεινον που βρισκονταν τωρα οι δυο τους. Οταν εξαφανιστηκαν πισω απο το λοφο ο Μιλλερ του εκανε νοημα να προχωρησουν. Τους ακολουθουσαν απο αποσταση, αυτο ηταν το μονο σιγουρο. Ολα τ' αλλα απλα ηταν ρευστα.
Οταν εφτασαν στο σημειο που οι δυο φιγουρες ειχαν χαθει και κοιταξαν κατω ο ξενος, μολονοτι δεν το εδειξε, εντυπωσιαστηκε. Οι προποδες του λοφου ηταν η υπερυψωμενη παρακτια γραμμη ενος γκρεμου και κατω απο τον γκρεμο απλωνε το νωχελικο της κορμι μια καταγαλανη θαλασσα. Θα μπορουσε να ειναι μια απλη, τελεια ζωγραφια μα μεσα του ο ξενος γνωριζε πως ηταν πραγματικη. Ουτε ρυτιδα δεν αυλακωνε την επιφανεια της, ουτε ενα τοσο δα μικρο κυματακι δεν παιγνιδιζε στην επιφανεια της. Η μονη ζωη που υπηρχε ηταν οι χορευτικες φιγουρες που εκτελουσαν οι γλαροι πανω απο την επιφανεια της με μια τετοια μαεστρικη συμμετρια που κυριολεκτικα σε καθηλωνε και σε μαγευε. 
                 ===============================
-'Αν ο αντικειμενικος σκοπος ειναι να εντυπωσιαστω απο το τοπιο πρεπει να ομολογησω πως ο σκοπος αυτος επετευχθη' σχολιασε ο ξενος.
Ο Μιλλερ γυρισε, τον κοιταξε και απαντησε προσπερνωντας την δηκτικη παρατηρηση του.
-'Ερχονται εδω καθε μερα' ειπε. 'Ειναι ενας περιπατος που εχουν καθιερωσει σε σταθερη βαση. Το ζητημα ειναι πως εμεις δεν θα μπορουμε για πολυ ακομα να ειμαστε απροσκλητοι θεατες, ο χρονος μας ειναι σχετικα περιορισμενος'.
Ο ξενος τον κοιταξε σαν να περιμενε περαιτερω διευκρινισεις.
-'Δεν εχεις καταλαβει ακομα' ? ρωτησε ο Μιλλερ.
-'Αν ελεγα ναι θα ηταν ψεμματα' απαντησε ο ξενος. 'Ολο αυτο ειναι κατι καινουργιο για μενα και αδυνατω να συλλαβω τον απωτερο σκοπο του'.
Το κεφαλι του Μιλλερ υπακουσε αποτομα στην οποια βαρυτητα επικρατουσε σ' αυτο το ονειρωδες μερος και για λιγα δευτερολεπτα αφεθηκε να κοιταζει το εδαφος.
-'Ενταξει' μουρμουρισε στο τελος 'ειναι ωρα για αποσαφηνησεις'.
                        ==============================
-'Εχεις καταλαβει πως δεν βρισκομαστε πια στο Φορτ Σεβερν, εχουμε περασει σε μια αλλη διασταση, αυτο που λανθασμενα ακομα ο κοσμος πιστευει σαν 'παραλληλο συμπαν'. Για την ακριβεια δεν υπαρχουν παραλληλα συμπαντα αλλα τεμνομενα μα δεν ειναι η ωρα τωρα να σου εξηγησω τον λογο υπαρξης τους η την σημασια τους. Θελησες να μαθεις για ποιον εγινε εκεινη η αγορα των βιβλιων και τουλαχιστον αυτο θα το εχεις υποψιαστει. Λειτουργησα σαν μεσαζοντας γι αυτο το ζευγαρι που παρακολουθουμε τωρα δεδομενου πως αυτοι δεν μπορουν να περασουν στην δικη μας διασταση. Ξερω, αναρωτιεσαι πως εγω μπορω να υπαρχω στην δικη τους μα κι αυτο ειναι κατι που δεν θα μας απασχολησει προς το παρον. Αντιλαμβανομαι πως η μεγαλυτερη απορια σου ειναι γιατι αυτο που κουβαλας στον κορφο σου δεν εχει ακομα ενεργοποιηθει αφου ουσιαστικα ο στοχος σου, οπως σωστα υποπτευεσαι, ειναι ενας απο τους δυο. Σ' αυτο μπορω να σου απαντησω. Γιατι ακομα δεν εχεις αμεση αντιληψη του ποιος ειναι στην πραγματικοτητα αυτος που ψαχνεις'.
                     ==============================
'Καταλαβαινω πως εχεις ακομα αποριες, αναπαντητα ερωτηματα, οπως ποιος ειμαι εγω στην πραγματικοτητα, γιατι εχει διαφοροποιηθει η διαδικασια που ακολουθουσες μεχρι προτινος, πως ακριβως θα πραξεις οτι πρεπει να γινει και ποιες οι συνεπειες μα ολα αυτα βρισκονται ακριβως μπροστα σου, απλα δεν ξερεις που να κοιταξεις. Και πιστεψε με, παρα πολλα θα βρουν απαντηση αμεσα οταν χρησιμοποιησεις αυτα εδω' συμπληρωσε βγαζοντας απο μια εσωτερικη τσεπη ενα ζευγαρι κυαλια και δινοντας του τα.
Ο ξενος τα πηρε κι απλα τα κρατησε, καποιος αορατος συνεγερμος ουρλιαζε επιμονα μεσα του πως απο την στιγμη που θα τα χρησιμοποιουσε τα παντα θ' αλλαζαν. Προσπαθησε να μεταφρασει την συμπεριφορα του συνομιλητη του μα αυτος εμοιαζε παντελως αδιαφορος ατενιζοντας το ζευγαρι που συνεχιζε αμεριμνο τον περιπατο του. Ο Μιλλερ - η οποιος αλλος ηταν στην πραγματικοτητα - ηξερε ποιοι ηταν εκει κατω. Ο ιδιος θα μαθαινε αν χρησιμοποιουσε αυτα τα κυαλια. Τα χρησιμοποιησε.
                         ==============================
Αν ειχε την δυνατοτητα να δει τον εαυτο του σ' εναν καθρεφτη το πιο πιθανο ηταν πως θα τρομαζε. Αντικειμενικα δεν τον χρειαζοταν, καταλαβαινε τι του συνεβαινε με απολυτη διαυγεια.
Ηταν αδυνατον να καταπολεμησει το τρεμουλο στα χερια του, δεν ειχε νοημα να προσπαθησει να ελεγξει τον παγωμενο ιδρωτα που εμφανιστηκε εξαφνα και καλυπτε γοργα το κορμι του, ηταν περα απο τις δυναμεις του να επαναφερει το χρωμα στο προσωπο του, δεν υπηρχε υγρο στην στοματικη του κοιλοτητα για να δροσισει τα ξεραμενα του χειλη, ενοιωθε ανημπορος να φρεναρει τους παλμους του που αυξανονταν ραγδαια κι επικινδυνα. Τα ματια του γουρλωσαν σε μια ακομα προσπαθεια να πιστοποιησει την αληθεια σ' αυτο που εβλεπε. Δεν γινοταν να συμβαινει αυτο, ηταν αδυνατον, ηταν εξω απο καθε λογικη που μπορουσε ν' αναγνωρισει.
Τα δυο προσωπα που εκαναν τον περιπατο τους δεν του ηταν αγνωστα. Πως θα μπορουσαν ποτε να του ειναι ξενοι ο Φεχαρ, ο πιστος του υπηρετης και η Αιναρ, η αγαπη της ζωης του, η γυναικα για την οποια γινονταν ολα, η υπαρξη που λατρευε οσο τιποτα αλλο ?   



  

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ






                          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 97







Δεν χρειαζοταν τις αντιδρασεις του κυβου για να σιγουρευτει πως ο ανθρωπος που στεκοταν μπροστα του ηταν αυτος που εψαχνε να βρει. Μολονοτι φυσιογνωμικα δεν του θυμιζε απολυτως τιποτα, για εναν περιεργο λογο ειχε την απολυτη αισθηση πως τον ηξερε. Μεχρι ομως να διελευκανοταν αυτο ειχε σημαντικοτερα πραγματα να κανει. Τον ακουσε να του μιλαει.
-'Θα μιλησουμε πολυ πιο ανετα εξω' του ειπε. 'Σε λιγο εδω θα δυσκολευομαστε ν' ακουσουμε τις σκεψεις μας' συμπληρωσε κι αρχισε να βαδιζει προς την εξοδο. Τον ακολουθησε.
-'Λοιπον, τωρα που με βρηκες τι σκεφτεσαι να κανεις' ? ρωτησε μολις βγηκαν εξω απο το 'Αστρα Γουαλι' και σταθηκαν σε μια απομερη γωνια.
Ο ξενος τον κοιταξε απο την κορυφη μεχρι τα νυχια. Η αισθηση πως τον ηξερε ηταν διαρκης και σταθερη μα του ηταν αδυνατον να το εξηγησει. 
-'Η αληθεια ειναι πως δεν ξερω ακριβως' απαντησε. 'Βλεπεις αυτο ειναι κατι που συμβαινει για πρωτη φορα και ομολογω πως αιφνιδιαστηκα'.
                 ================================
Τι να ελεγε ακριβως ? Πως ποτε πριν στις τοσες χιλιαδες χρονια που περπατουσε αυτην τη γη ο κυβος τον οδηγουσε παντα σε καποιον που ηταν ο συνδετικος κρικος αναμεσα σ' αυτον και τον στοχο του μα ποτε ο κρικος δεν γνωριζε το ρολο που αθελα του επαιζε ? Εδω τα πραγματα ηταν πρωτογνωρα. Πως μπορουσε ποτε αυτος ο αγνωστος που εστεκε απεναντι του να γνωριζε πως τον εψαχνε ? Κι αραγε ηξερε και για ποιον λογο ? Τα ερωτηματικα πολλαπλασιαζονταν σαν επιδημικη ασθενεια στον μεσαιωνα και οι απαντησεις βρισκονταν στο χαμηλοτερο οριο που μπορουσε να υπαρξει, το απολυτο μηδεν. Εστω κι ετσι επρεπε να παιξει το παιγνιδι του.
-'Αν εισαι εσυ αυτος που εκανες πριν μερες μια μαζικη αγορα βιβλιων σ' ενα βιβλιοπωλειο στο Γουιννιπεγκ, τοτε ναι, εσενα ψαχνω' ειπε με σταθερη φωνη.
-'Εγω ειμαι αυτος οντως' απαντησε ο αγνωστος μ' εξισου σταθερη φωνη.
-'Θελω να ξερω για ποιον προοριζοταν αυτη η αγορα' εκανε ο ξενος. 'Ήταν για σενα η για καποιον αλλο ? Κι αν συμβαινει το δευτερο ποιος ειναι αυτος ο αλλος' ?
                         ============================
Τον ειχε χασει. Το ποτε ηταν αδιευκρινιστο, εξ' αλλου δεν τον παρακολουθουσε συνεχως. Καπου εκει μεσα επρεπε να ηταν, με τοσο κοσμο το να τον εντοπιζε εμοιαζε με μικρο θαυμα. Ομως κατι μεσα του τον ετρωγε πως δεν ειχε απλα απομακρυνθει σε αλλο σημειο περιμενοντας την εναρξη της συναυλιας. Ολο του το ειναι του φωναζε πως κατι συνεβαινε μα δεν ηξερε τι. 
Οι σκεψεις του υπερκαλυφθηκαν απο την οχλαγωγια του πληθους, η μπαντα μολις ειχε ανεβει στην σκηνη κι ετοιμαζοταν να ξεκινησει ενω παραλληλα η κοπελια διπλα του, που σημειωτεον πρωτη φορα στην ζωη του εβλεπε, κατι του ελεγε μα ουτε τα μισα δεν μπορουσε ν' ακουσει.
Κατασταλαξε στο συμπερασμα πως οτι και να ηταν σιγουρα δεν χρειαζοταν βοηθεια, την δικια του η οποιουδηποτε αλλου, ετσι εστρεψε το βλεμμα του προς την σκηνη ενω με το χερι του εκανε νοημα στην νεαρα υπαρξη διπλα του πως οτι ειχε να του πει θα επρεπε να το αφησει για μετα. Μ' ενα αλλο νοημα προς το μπαρ ενημερωσε για την ελλειψη σε αλκοολ που ειχε κι ενα ολοφρεσκο ποτηρι ξεχειλο στο ουισκι βρεθηκε μπροστα του. 
                   ==============================
-'Ναι, εγω εκανα την αγορα αλλα οχι για μενα' ακουσε τον αγνωστο να του λεει.
-'Πρεπει να μαθω για ποιου τον λογαριασμο ενηργησες' απαντησε ο ξενος.
Κι αυτη ηταν μια καινοτομια. Παντα, μεχρι τωρα, ο ενδιαμεσος κρικος δεν μαθαινε ποτε τον ακριβη του ρολο. Ο ξενος φροντιζε απλα να βρισκεται κοντα του μεχρι την στιγμη που, αθελα του, ο κρικος τον οδηγουσε εκει που επρεπε. Τιποτα δεν ταραζε την ζωη του, καμμια απορια η ανησυχια δεν παρεισφρουσε στον κοσμο του. Αποψε, για πρωτη φοτα στα χρονικα, ουσιαστικα απαιτουσε απο τον κρικο να τον οδηγησει στον αντικειμενικο του στοχο. Ολα εμοιαζαν και προφανως ηταν παραταιρα μα ο τροπος με τον οποιος εξελισσοταν αυτη η συζητηση δεν αφηνε το παραμικρο περιθωριο για κατι διαφορετικο. Ειχε καταλαβει πως ο αλλος ηξερε.
-'Εχω τις απαντησεις στις ερωτησεις σου' ειπε 'καθως και τις εξηγησεις σε ολες τις αποριες σου μα ουτε ο χρονος ουτε το μερος ειναι καταλληλα γι αποκαλυψεις κι ερμηνειες. Καποια πραγματα πρεπει να γινονται με τον σωστο τροπο την στιγμη που πρεπει'.
                        ===========================
-'Επιπλεον, ακομα και για σενα που εχεις δει τοσα πραγματα κι εχεις ζησει ακομα περισσοτερα, παντα υπαρχει κατι που δεν αρκει να το ακουσεις για να το πιστεψεις μα πρεπει να το ζησεις και να το δεις με τα ιδια σου τα ματια. Μολις αρχισει να χαραζει παρε το αμαξι σου και ακολουθησε την βορεια εξοδο της πολης. Αμεσως μολις περασεις την πινακιδα με την επωνυμια του Φορτ Σεβερν θα δεις στα δεξια σου ενα χωματινο παραδρομο. Θα τον ακολουθησεις μεχρι να βρεθεις μπροστα σ' εναν τεραστιο ξυλινο φραχτη. Σ' αυτο ακριβως το σημειο θα με περιμενεις. Τοτε θα εχεις τις απαντησεις που ζητας αν και δεν μπορω να προδικασω το αν θα σε ικανοποιουν η οχι.
Μην αργησεις, ειναι πολυ σημαντικο να βρισκεσαι εκει την στιγμη που σου ειπα'.
Σταματησε περιμενοντας να δει τις αντιδρασεις του ξενου. Ο τελευταιος εμοιαζε να το σκεφτεται λιγο μα στο τελος κουνησε συγκαταβατικα το κεφαλι του.
-'Θα ειμαι εκει την ωρα που μου ειπες' απαντησε.
-'Ωραια' ειπε ο συνομιλητης του. 'Κι επι τη ευκαιρια Μιλλερ, Τερενς Μιλλερ'.
                        ==============================
Ουτε η αποκαλυψη του ονοματος του μυστηριωδους αγοραστη βοηθησε στο ν' αποσαφηνιστει η αισθηση πως καπου τον ηξερε, απο καπου τον γνωριζε. Τον παρακολουθησε ν' απομακρυνεται μεχρι που ενσωματωθηκε στα μαυρα πεπλα της νυχτας κι εξαφανιστηκε. Εριξε μια ματια πισω του στο 'Αστρα Γουαλι' και προς στιγμη μπηκε στον πειρασμο να επιστρεψει μεσα και να διηγηθει οσα ειχαν συμβει στον Κερτ. Αλλαξε γνωμη αμεσως. Αυτο ηταν κατι που αφορουσε προσωπικα τον ιδιο, ο Κερτ δεν ειχε λογο αναμιξης. Επελεξε να τον αφησει στην διασκεδαση και την αγνοια του και βαδισε προς το αυτοκινητο. Σταματησε πριν μπει μεσα κι εριξε μια ματια ψηλα στον βαρυφορτωμενο κι απειλητικο ουρανο. Η τελεια συνεργασια αναμεσα στα συννεφα δεν αφηνε κανενα περιθωριο στο ασημενιο κι αχνο φεγγαρι να λαμψει εστω και λιγο.
Ενα απ' αυτα αδραξε την ευκαιρια να σταθει ακριβως απο πανω του και να τον παρατηρει σκυθρωπα. Οταν τον ειδε να μπαινει στο αυτοκινητο και ν' απομακρυνεται επεστρεψε γρηγορα προς βοηθεια των υπολοιπων που εξακολουθουσαν ν' αποκρυπτουν τον θολο δισκο απο τα ματια των θνητων. Αυτο το βραδυ το φεγγαρι δεν θα ειχε την τιμητικη του.
                         =============================
Η Αμπερ Λουκας ηταν αυτο ακριβως που διαφημιζαν ολοι κι ακομα περισσοτερα. Απο τις πρωτες κιολας νοτες ηταν ηλιου φαεινοτερο πως η υπολοιπη μπαντα απλως υποστηριζε μουσικα τις απιστευτες φωνητικες της δυνατοτητες. Ναι, το 'η Αμπερ Λουκας και η μπαντα της' εκρυβε πολυ περισσοτερη αληθεια μεσα του απο το 'Στιλινανγκερ' και ο Κερτ το ειχε διαπιστωσει αυτο πριν καν ολοκληρωθει το πρωτο κοματι της βραδιας. Με την καταλληλη βοηθεια απο τα σωστα ατομα, με μια οργανωμενη προωθηση και με πενιχρο κοπο η κοπελα μπορουσε να γινει το επομενο καυτο ονομα στην μουσικη βιομηχανια που επασχε απο ελλειψη ταλεντων ουτως η αλλως. Ηταν αδικο κι αμαρτια απλα να συνεχιζε στο Φορτ Σεβερν προς τερψιν λιγων δεκαδων ακροατων και να στερουσε την υπαρξη της απο μεγαλυτερα και πιο απαιτητικα πληθη. Ο Κερτ ηξερε πως επρεπε να κανει μια κουβεντα με τον υποτιθεμενο μανατζερ της Αμπερ, τον Σαιμον Κρονενμπεργκ, μια κουβεντα σοβαρη και σε βαθος. Δεν χρειαζοταν ν' ακουσει αλλο, εψαξε να βρει τον Σαιμον.
                     ================================
Μολονοτι ο χωρος ηταν ασφυκτικα γεματος δεν δυσκολευτηκε να τον εντοπισει διπλα στην σκηνη καθως παρακολουθουσε τα δρωμενα σαν γερακι που δεν εχανε απο τα ματια του την λεια του μεχρι ν' αποφασιζε ποτε θα ηταν η καταλληλη στιγμη για να επιτεθει. Οση προσηλωση εδειχνε ο Σαιμον για τα τεκταινομενα τοσο αδιαφορη εμοιαζε η Αμπερ. Ο Κερτ σκεφτηκε τις δυνατοτητες που υπηρχαν αν η κοπελα ενδιαφεροταν πραγματικα γι αυτο που εκανε και δεν διστασε καθολου. Δυσκολευτηκε να πεισει τον Σαιμον ν' αφησει για λιγα λεπτα την μπαντα και την Αμπερ μονους τους μα στο τελος τα καταφερε. Ο Κερτ τον οδηγησε σ' ενα απομακρυσμενο σημειο μεσα στο 'Αστρα Γουαλι' οπου ο ηχος δεν ηταν εκκωφαντικος και ο κοσμος καπως πιο αραιος. Ακομα κι ετσι ομως καταλαβε πως παλι δεν θα μπορουσε να εχει την κουβεντα που ηθελε κατω απο τις συνθηκες που επιθυμουσε, ετσι τον τραβηξε στον προθαλαμο του μπαρ που οι συνθηκες ηταν μακραν ιδανικες. Αποφασισε να μιλησει χωρις περιστροφες και να μπει κατευθειαν στην ουσια του θεματος λογω του λιγου χρονου που ειχε στην διαθεση του.
                       =============================
Ο Σαιμον τον κοιταξε προσπαθωντας να διαπιστωσει τις πραγματικες του προθεσεις.
-'Δεκα τοις εκατο ε' ? ειπε. 'Λιγα μου μοιαζουν'.
-'Κοιτα' απαντησε ο Κερτ 'γι αυτα που θα κανεις, δηλαδη τιποτα, μια χαρα ειναι. Η Αμπερ και η μπαντα θα ερθουν με δικα μου εξοδα στην Νεα Υορκη, θα πληρωσω το ξενοδοχειο τους για οσες συναυλιες θα δωσουν στο Electric Chair καθως και τα εξοδα τους, θα πληρωσω την διαφημιση που θα χρειαστουν για ν' ακουστει το ονομα τους κι επιπλεον θα χρηματοδοτησω την παραγωγη του πρωτου τους δισκου. Απο τα κερδη των πωλησεων θα παρεις το δεκα τοις εκατο διχως να εχει χρειαστει να κανεις απολυτως τιποτα'.
-'Δεν ξερω' εκανε προβληματισμενος ο Σαιμον 'πρεπει να το σκεφτω'.
-'Η προσφορα ισχυει μεχρι το τελος της αποψινης βραδιας' εκανε ο Κερτ. 'Μετα παω και μιλαω στην Αμπερ και συ μενεις τελειως απ' εξω. Μην ξεχνας πως ουτε συμβολαιο εχεις στα χερια σου ουτε τιποτα δεσμευτικο. Δεν υπαρχει κατι για να σκεφτεις'. 
                          ==========================
Το ρολοι του τοιχου γελασε χαμηλοφωνα βλεποντας το βλεμμα του να καρφωνεται πανω του για εκατοστη φορα το τελευταιο τεταρτο κι εβαλε τα δυνατα του για να ελαττωσει οσο μπορουσε την ταχυτητα με την οποια στριφογυριζαν οι δεικτες του. Ειχε πολυ καιρο να νοιωσει σημαντικο και χρησιμο σε τετοιο βαθμο και σημερα ειχε την δυνατοτητα να το απολαυσει.
Τον εβλεπε να βηματιζει πανω κατω σαν το θηριο στο κλουβι και του εδινε την εντυπωση πως η αναμονη τον σκοτωνε. Καθε τρεις και λιγο γεμιζε ενα ποτηρι μ' ενα υγρο και συχνα τραβουσε τις κουρτινες του παραθυρου προσπαθωντας να δει κατι μεσα στο πυκνο σκοταδι.
Κοιταξε ξανα το ρολοι στον τοιχο και του φανηκε πως οι δεικτες σερνονταν. Ανυπομονουσε να περασει η ωρα μα οπως φαινοταν αυτο το υπολοιπο της βραδιας θα ηταν μεγαλυτερο απο οποιοδηποτε αλλο συνηθισμενο. Γεμισε ξανα ουισκι το ποτηρι και εριξε μια ματια απο το παραθυρο. Ο Κερτ θα ηταν ακομα στην συναυλια. Ηλπιζε τουλαχιστον να περναει καλα. Το φαντασμα της Κρυσταλ περασε απο μπροστα του κι εξαφανιστηκε μονομιας. Ξημερωνε.
  

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ





                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 96








Η Ευα Φιντσερ προσποιηθηκε αρχικα πως δεν ειχε ακουσει καλα μεσα στην οχλαγωγια που επικρατουσε. Μετα χρησιμοποιησε σαν δικαιολογια τον φορτο εργασιας για να μην απαντησει αμεσα στην ευθεια ερωτηση που της ειχε απευθυνει ο αγνωστος. Ετσι κατορθωσε να κερδισει μερικα πολυτιμα δευτερολεπτα που της επετρεψαν να ζυγισει την απαντηση της.
-'Δεν ξερω για ποιο πραγμα μου λες' αποκριθηκε ενω ταυτοχρονα προσπαθουσε να εξυπηρετησει τον κοσμο που στριμωγνοταν μπροστα στο μπαρ της 'δεν μου θυμιζει κατι'.
Ο ξενος αναρωτηθηκε για ποιον λογο η ιδιοκτητρια του μπαρ του απεκρυπτε την αληθεια μα ηταν γραφτο να μην προλαβει να κατασταλαξει καπου.
-'Ισως η Σαρλοτ, η συνεταιρος μου, ξερει κατι γι αυτο που μου λες' ειπε η Ευα 'μα δεν την βλεπω καπου αυτην τη στιγμη' συμπληρωσε.
Ο ξενος καταλαβε πως η γυναικα προσπαθουσε να κερδισει χρονο κι επελεξε να το σεβαστει. Ετσι κι αλλιως ηταν πια ζητημα χρονου να μαθαινε αυτο που ηθελε.
                       ============================
-'Γινεται συχνα αυτο εδω' ? ρωτησε ο Κερτ την Σαρλοτ ενω παραλληλα επαιρνε το ποτηρι του με το ουισκι που ειχε ετοιμασει η κοπελα αδειαζοντας το με την πρωτη.
-'Μονο οταν τραγουδαει η Αμπερ' απαντησε η Σαρλοτ ενω κοιταξε με νοημα το αδειο ποτηρι. Ο Κερτ συγκατενευσε σιωπηλα και δευτερολεπτα μετα το ποτηρι ηταν παλι μπροστα του γεματο. Επανελαβε το ιδιο ακριβως και ξαναζητησε με το βλεμμα επαναληψη. 
-'Τοσο καλη ειναι λοιπον' ? ρωτησε την στιγμη που η Σαρλοτ γεμιζε και παλι το ποτηρι του.
-'Θα εχεις την δυνατοτητα να το διαπιστωσεις μονος σου' απαντησε αναρωτουμενη για την μοιρα του τριτου κατα σειρα ποτου που σερβιριζε στο ιδιο ατομο.
-'Α, γι αυτο να εισαι σιγουρη' απαντησε ο Κερτ διχως καν ν' αγγιξει το ποτηρι του. 
-'Πρωτη φορα στο Φορτ Σεβερν' ? ρωτησε η Σαρλοτ.
-'Ειναι τοσο πολυ εμφανες' ? εκανε δηθεν απογοητευμενος ο Κερτ.
-'Δεν προσπαθησες και πολυ να το αποκρυψεις' απαντησε η Σαρλοτ.
                                ===========================
Ο Κερτ ηπιε το ουσκι του και ζητησε ακομα ενα. Η Σαρλοτ το ειχε ηδη ετοιμο.
-'Εχω μια απορια, αναρωτιεμαι αν μπορεις να μου την λυσεις' ειπε.
Η Σαρλοτ κουνησε καταφατικα το κεφαλι της.
-'Πως λεγεται η μπαντα που θα παιξει αποψε ' ?
-'Στιλινανγκερ' απαντησε η Σαρλοτ. 'Αυτο ηταν' ?
-'Στιλινανγκερ' εκανε προβληματισμενος ο Κερτ. 'Δηλαδη' ?
-'Δεν σε καταλαβαινω' απαντησε η Σαρλοτ. 'Που ειναι το προβλημα' ?
-'Τι σημαινει το ονομα της μπαντας' ? ρωτησε ο Κερτ. 'Ακομα Θυμωμενος, Κλεβοντας Θυμο, Ατσαλι Στον Θυμο, Παυση Στο Θυμο, τι ακριβως σημαινει ? Υπαρχουν ενα σωρο συνδυασμοι, πανω απο πεντε μ' εξι ερμηνειες. Πως γραφεται το ονομα για να καταλαβω' ?
Η Σαρλοτ τον κοιταξε αποσβολωμενη σαν να ειχε ακουσει το πιο απιθανο πραγμα στην ζωη της.
-'Δεν εχω την παραμικρη ιδεα' απαντησε κοιτωντας με απορια τον Κερτ.
                             ==============================
-'Αυτο πια' εκανε ο Κερτ 'μου συμβαινει πρωτη φορα στη ζωη μου. Ειναι δυνατον να μην ξερεις πως γραφεται το ονομα του συγκροτηματος' ?
-'Δεν υπηρξε ποτε λογος να το δουμε καπου γραμμενο' επεμεινε με μια αφελεια η Σαρλοτ. 'Ολοι εδω ξερουμε πως η μπαντα λεγεται Στιλινανγκερ, ποιος ο λογος να εχει υπαρξει καπου γραπτως ? Οποτε ειναι να παιξουν ζωντανα το μαθαινουμε ολοι απο στομα σε στομα, δεν χρειαζεται να τυπωσουν αφισες, δεν συντρεχει λογος να το γραψουν τα περιοδικα, δεν εχουν κυκλοφορησει κατι σε δισκο για να το δουμε, δεν ζητησαμε ποτε αυτογραφα. Ο καθενας δινει την δικη του ερμηνεια αν και σε μας αρκει πως ειναι η Αμπερ Λουκας με την μπαντα της'. 
Περασαν λιγα δευτερολεπτα μεχρι ο Κερτ να κατανοησει τι ακριβως ειχε ακουσει. Ηταν η πρωτη φορα που συναντουσε κατι τετοιο και παραδοξως, οσο εκκεντρικο και περιεργο κι αν φανταζε του αρεσε σε βαθμο απελπισιας. Μια μπαντα που ο καθενας μετεφραζε κατα το δοκουν πρεπει να ηταν παγκοσμιο φαινομενο και συνεβαινε εδω, στην ακρη του κοσμου. 
                       ============================
-'Με συγχωρεις μα εχω δουλεια' ειπε η Σαρλοτ βλεποντας την Ευα να της κανει νοημα.
-'Εμενα με συγχωρεις που σε απασχολησα τοση ωρα' εκανε ο Κερτ. 'Ασε το μπουκαλι πριν φυγεις' συμπληρωσε 'ειμαι σιγουρος πως θα το χρειαστω'.
Η Σιντυ Σπιλμπεργκ δεν αφηνε απο τα ματια της τον Κερτ Κοπολα. Περιμενε υπομονετικα την στιγμη που θα βρισκοταν μονος του για να τον πλησιασει. Τον εβλεπε που συνομιλουσε καμποση ωρα με την Σαρλοτ Λιουμετ μα ηξερε πως αυτο δεν θα κρατουσε πολυ. Επρεπε να ειναι ετοιμη να κανει την κινηση της. Δεν ειχε τιποτα να χασει, τουναντιον μπορει να εβγαινε πολλαπλα ωφελημενη. Αρκει ν' απομακρυνονταν η Σαρλοτ. Δεν ειχε ιδεα ουτε τι θα ελεγε, ουτε πως θα το ελεγε, το μονο που ηξερε ηταν πως ειχε μια και μοναδικη ευκαιρια και δεν θα την αφηνε να παει χαμενη. Η στιγμη της ηρθε οταν η Σαρλοτ αφησε τον ξενο για να παει στην Ευα.
Προσπαθησε να εκμεταλλευτει τα λιγα βηματα που τους χωριζαν για να σκεφτει κατι εντυπωσιακο να πει. Οσο και να δοκιμασε τιποτα εντυπωσιακο δεν της ηρθε στη σκεψη. 
                   ===============================
Η Σερυλ Λαντις πλησιασε το πηγαδακι που ειχαν σχηματισει η Λεισι Ντε Παλμα, η Κολιν Γουαιλντερ και η Λεσλι Προγιας και χωθηκε αναμεσα τους. Αυτη ηταν η πλεον καταλληλη στιγμη να τους μετεφερει οτι ειχε σχεδιασει δεδομενου πως η συναυλια δεν ειχε ξεκινησει ακομα και μπορουσαν ν' ακουγονται μεταξυ τους. Οσο πιο περιληπτικα μπορουσε τους εξηγησε σε ποια σημεια θα χρειαζοταν την βοηθεια τους παντα σε σχεση με τους δυο νεοφερμενους.
Κατορθωσε ν' αποσπασει την συγκαταβαση τους σχεδον στα παντα. Η Λεισι θα φροντιζε να εχουν την επιεικια του νομου σε μικροπαραβασεις και ψιλοπαραπτωματα, η Κολιν δεν θα τους χρεωνε τιποτα παρα θα κραταγε τους λογαριασμους για να πληρωθει απο το δημαρχειο και το ιδιο ακριβως θα εκανε και η Λεσλι απο την στιγμη που ειχαν αφησει το αυτοκινητο τους στο γκαραζ της. Στηριζοταν πανω τους οπως θα στηριζοταν αργοτερα καποια στιγμη οταν θα ερχοταν η στιγμη των εκλογων μα και αυτη με την σειρα της θα φροντιζε για τις οποιες εξυπηρετησεις θα χρειαζοντουσαν κατα καιρους. 
                      ============================
Για τον Μπρετ Ριτσι και τον Μιλτον Χιτσκοκ ηταν ενα βραδυ με τριπλο οφελος. Κατ' αρχας βοηθουσαν τον Σαιμον Κρονενμπεργκ με το στησιμο της σκηνης και ολα τα υπολοιπα διαδικαστικα που απαιτουνταν, πραγμα που σημαινε πως θα εβαζαν στην τσεπη τους ενα πλουσιο μεροκαματο. Συν τοις αλλοις απασχολουσαν το μυαλο τους με κατι εξω απο τους συνηθεις προβληματισμους τους, τα προσωπικα τους ναυαγια, ενω παραλληλα βρισκονταν στον ιδιο χωρο με τ' αντικειμενα του ποθου τους. Κι αν μεν για τον Μπρετ αυτο ηταν ενα βραδυ που η δημαρχος θ' αναλωνε σε δημοσιες σχεσεις για τον Μιλτον τα πραγματα ηταν εντελως διαφορετικα. Ειχε δει την κινηση της Σιντυ προς τον νεοφερμενο και ηξερε πολυ καλα τι σημαινε κατι τετοιο. Η αφηρημαδα του κοντεψε να κοστισει αφου ενα ατυχημα αποφευχθηκε την τελευταια στιγμη και μονο οι βρισιες και η οργη του Σαιμον τον επανεφερε στην πραγματικοτητα. Ενας Σαιμον που ηταν βουτηγμενος στο αγχος αφου γνωριζε πως απο το αποψινο βραδυ θα εξαρτιοταν κατα πολυ η απογειωση η η καταβαραθρωση του.  
                      =============================
Αν υπηρχε αντιλαλος στο χωρο ο ξενος θα πιστευε πως δεν ειχε μιλησει ποτε με την Σαρλοτ, απλα το μερος επαναλαμβανε ακριβως οτι του ειχε πει η Ευα. Ηταν η στιγμη που σταθμιζε την επομενη κινηση του οταν ενοιωσε το χερι στον ωμο του. Ταυτοχρονα η ζωη που φανηκε ν' αποκτα ο κυβος εγινε τοσο εντονη που για μια στιγμη πιστεψε πως θα ξεκολλουσε απο τον κορφο του. Γυρισε αργα ενω οι παλμοι του ειχαν ανεβει κατακορυφα.
Ο ανθρωπος που στεκοταν απεναντι του του ηταν φυσιογνωμικα παντελως αγνωστος, ομως ηξερε πως ηταν αυτος για τον οποιο ειχε καταληξει στο Φορτ Σεβερν αφου ειχε κατορθωσει να σβησει μονοκοντυλια οτι υπηρχε μεχρι εκεινη τη στιγμη στη ζωη του.
Για λιγο εμειναν να κοιτιουνται ενω ουτε ψιθυρος δεν ειχε ακουστει εκατερωθεν. Σαν να παντα να ειχαν εξαφανιστει και να βρισκονταν καπου οι δυο τους, μονοι τους, συνεχισαν για μερικα δευτερολεπτα ν' ατενιζουν ο ενας τον αλλο. Πρωτος μιλησε ο πολυποθητος στοχος.
-'Εμενα ψαχνεις' ειπε διχως ν' αποτραβηξει το βλεμμα του απο τον ξενο.
                       ===========================
-'Στριψε στον πρωτο παραδρομο που θα συναντησεις' ειπε ο Ντεξτερ στον Ρειμοντ.
Ο τελευταιος εκανε ακριβως αυτο που του ζητησε ο αδελφος του και πραγματι λιγα μετρα πιο πανω χωθηκε σ' εναν παραδρομο που λιγα λεπτα αργοτερα τους οδηγησε σε μια αγροικια.
-'Σβησε τα φωτα και σταματα' ειπε ο Ντεξτερ ενω τα ματια του προσπαθουσαν να διαπερασουν το πυκνο σκοταδι. 'Σπενς' εκανε απευθυνομενος στον αλλο αδελφο.
Ο Σπενς κουνησε το κεφαλι καταφατικα και βγηκε απο το φορτηγακι. Στο χλωμο φως του φεγγαριου μια στιγμιαια λαμψη φωτισε αχνα το μεταλλικο αντικειμενο που κρατουσε στο δεξι του χερι. Αθορυβα, σαν αιλουροειδες βαδισε προσεκτικα προς την αγροικια.
Ο Ρειμοντ και ο Ντεξτερ αναψαν τσιγαρο εχοντας τα ματια τους καρφωμενα στην σκοτεινη φιγουρα του Σπενς που εξαφανιστηκε μεσα στο σπιτι.
-'Ποσο απεχουμε ακομα' ? ρωτησε ο Ρειμοντ.
-'Γυρω στα ογδοντα μιλια' ηρθε η απαντηση του Ντεξτερ.
                          ============================
Περιμεναν υπομονετικα μεχρι που τα σκοτεινα πεπλα της νυχτας τους επετρεψαν στιγμιαια να δουν την σιλουετα του Σπενσερ να στεκεται στο κεφαλοσκαλο. Οση ωρα ο Ρειμοντ φροντιζε να κρυψει το αυτοκινητο στο πισω μερος της αγροικιας ο Ντεξτερ ανεβαινε την ξυλινη σκαλα στο κεφαλοσκαλο της οποιας εξακολουθουσε να στεκεται ο Σπενς.
-'Ενας γερος αγροτης' ειπε χαμηλοφωνα ο Σπενς. 'Μονος του σ' ολο αυτο το σπιτι'.
-'Ολα ενταξει' ? ρωτησε ο Ντεξ.
Ο Σπενς του εδειξε την αστραφτερη λαμα απο το μαχαιρι που κρατουσε ακομα στο χερι του.
-'Ελα να σου δειξω το καινουργιο μας σπιτι' ειπε χαμογελωντας.
Τα δυο αδελφια μπηκαν μεσα ενω λιγα δευτερολεπτα αργοτερα ακολουθησε και ο τριτος αδελφος.
-'Και τωρα τι κανουμε' ? ρωτησε ο Ρειμοντ.
Ο Σπενσερ χαμογελασε και περασε την παλαμη του στην κοφτερη ακρη του μαχαιριου.
-'Σχεδιαζουμε κι εκτελουμε' απαντησε ο Ντεξτερ ενω μια παγωμενη γυαλαδα βρηκε προσφορο εδαφος κι εγκατασταθηκε για τα καλα στο βλεμμα του.  
     
  

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ






                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 95









Το 'Αστρα Γουαλι' ηταν ηδη γεματο αρκετη ωρα πριν την εναρξη της συναυλιας μα ο κοσμος εξακολουθουσε να προσερχεται. Η Ευα Φιντσερ και η Σαρλοτ Λιουμετ γνωριζαν τι θα συνεβαινε και ειχαν προνοησει φροντιζοντας να προσλαβουν εκτακτο προσωπικο για το συγκεκριμενο βραδυ. Τα παντα ηταν ετοιμα κι ο κοσμος αδημονουσε για την εμφανιση της Αμπερ Λουκας και της μπαντας της. Ο ξενος με τον Κερτ ειχαν εντοπισει ενα καλο σημειο στην ακρη του μπαρ και το ειχαν καταλαβει. Ο Κερτ ηταν ενθουσιασμενος, παρατηρουσε και την τελευταια λεπτομερεια που υπηρχε στο μπαρ ενω ηδη καποια απ' αυτα που ειχε δει τα ειχε κλειδωσει στο μυαλο του σαν μια μελλοντικη χρηση και στο Electric Chair. Απο την αλλη ο ξενος αδιαφορουσε για ολα αυτα, το μονο του μελημα ηταν το αντικειμενο που εφερε στον κορφο του και η πιθανοτητα ενεργοποιησης του. Αν ειχε δικιο σ' ενα πραγμα ο Κερτ ηταν πως εκει ειχε πολλες περισσοτερες δυνατοτητες να ρωτησει και να μαθει για το ατομο που εψαχνε.
Με το προσχημα της παραγγελιας πλησιασε το μπαρ και την Ευα Φιντσερ.
                 ===============================
Ο Γκρειαμ Χιλ τα βαριοταν ολα αυτα. Δεν ειχε θεμα με το να παρακολουθησει την συναυλια, ομως ηταν ο σεριφης του Φορτ Σεβερν και ηταν υποχρεωμενος να προσεχει και το υπολοιπο κομματι της πολης που για δικους του λογους δεν θα βρισκονταν εκεινο το βραδυ στο μπαρ.
Φασαριες δεν φοβοταν πως θα συμβουν στο 'Αστρα Γουαλι' αλλα επρεπε, εστω και για τυπικους λογους, να υπαρχει ενας εκπροσωπος του νομου που θα φροντιζε για την ομαλη διεξαγωγη της συναυλιας. Ειχε αναθεσει αυτο το καθηκον στην Λεισι Ντε Παλμα που αν δεν ηταν υποχρεωμενη να κρατησει τα προσχηματα θα πεταγε την σκουφια της στον αερα απο την χαρα της. Ο Γκρειαμ το ηξερε αλλα δεν υπηρχε λογος να το μαθει και η Λεισι.
Σταματησε για λιγο στο απεναντι πεζοδρομιο απο το μπαρ και κοιταξε τον κοσμο που εμπαινε βιαστικα μεσα. Αν υπηρχε κατι που ζηλευε ηταν η θερμοκρασια που θα ειχε ηδη αναπτυχθει στο εσωτερικο του 'Αστρα Γουαλι' ενω αυτος θα σπαταλουσε το χρονο του σε περιπολια μεσα στο τσουχτερο κρυο. Εβαλε μπροστα κι απομακρυνθηκε αθορυβα.
                       ==========================
Δεν ηταν η Αμπερ Λουκας ο λογος για τον οποιον καποιοι ειχαν αποφασισει να ξοδεψουν το βραδυ τους στο 'Αστρα Γουαλι'. Τουλαχιστον για την Σιντυ Σπιλμπεργκ η συναυλια αυτη καθ' αυτη ηταν αδιαφορη. Ομως, οπως και το υπολοιπο Φορτ Σεβερν, ετσι κι αυτη ειχε πληροφορηθει για την αφιξη των δυο ξενων κι αυτο ηταν αρκετο για να εξαναγκασει τα γραναζια του μυαλου της να μπουν σε διαφορετικο τροπο σκεψης. Για οποιο λογο και να ειχαν εμφανιστει σ' αυτην την ξεχασμενη απο θεους κι ανθρωπους πολη καποια στιγμη θα επεστρεφαν απο κει που ειχαν ερθει. Και η Σιντυ ηταν αποφασισμενη, αν μη τι αλλο, να δοκιμασει την τυχη της εκεινο το βραδυ. Ισως να την επαιρναν μαζι τους οταν εφευγαν δινοντας της μια ευκαιρια να δοκιμασει την τυχη της στην μεγαλη πολη. Ισως χρειαζοταν προσωπικο, υπαλληλο σε καποια απο τις επιχειρησεις που θεωρητικα ειχαν. Γιατι να μην ηταν αυτη ? Το μονο που ηθελε ηταν μια ευκαιρια και αποψε θα ειχε την δυνατοτητα να διαπιστωσει αν αυτη η ευκαιρια μπορουσε να υλοποιηθει σε κατι πιο χειροπιαστο. 
                    =============================
Για τον Γκαβιν Χωκς και την Μελισα Μποιλ τα πραγματα ηταν αρκετα πιο απλα. Απο την στιγμη που οι δυο διακεκριμενοι πελατες τους θα βρισκονταν στην συναυλια δεν υπηρχε λογος να μην παρευρεθουν και οι ιδιοι. Οι δυο αλλοι ενοικοι που προυπηρχαν, ενας μηχανικος που δουλευε για το παραρτημα μιας πολυεθνικης στον τομεα των εξορυξεων, θα περνουσε το βραδυ του στο εργοταξιο λογω καποιος βλαβης που επρεπε να επιδιορθωθει αμεσα και θα επεστρεφε στο ξενοδοχειο τις πρωτες πρωινες ωρες ενω ο αλλος, ενας πλασιε ειδων υγιεινης που ειχε εμφανιστει νωρις το απογευμα, εξαντλημενος απο το πολυωρο οδικο του ταξιδι, τους ειχε ενημερωσει πως δεν χρειαζοταν τιποτα και θα επεφτε νωρις για υπνο ουτως ωστε να ηταν φρεσκος για την αναχωρηση του νωρις το πρωι. Με το βραδυ τους ελευθερο ο Γκαβιν και η Μελισα ειχαν την δυνατοτητα να παρακολουθησουν την συναυλια δεδομενου πως η προηγουμενη ειχε ακυρωθει αδοξα και ταυτοχρονα θα εκμεταλλευονταν το γεγονος για ν' αλλοιωναν, εστω και για λιγο, την ρουτινα της ζωης τους στο Φορτ Σεβερν. 
                     ============================
Το προβλημα του Μπρετ Ριτσι ηταν πολυπλοκο μονο στο μυαλο του γιατι αρνιοταν πεισματικα να δει την απλοικοτητα του και κατα συνεπεια και την λυση του. Απο τοτε που μοιραζοταν το κρεβατι της Σερυλ Λαντις, της δημαρχου,  ειχε απεμπολησει καθε προσωπικη αποψη και πρωτοβουλια σχετικα μ' αυτο το θεμα. Αντι να ειναι ενα σημαινων προσωπο σ' αυτην την ιδιοτυπη σκακιερα ειχε αφησει ερμαιο τον εαυτο του να μετατραπει στον κοσμο της Σερυλ σ' ενα αβουλο πιονι. Αν εδεχομενως ηταν μια οποιαδηποτε αλλη στη θεση της ο Μπρετ ισως να μην αναγκαζοταν να δεχεται οδηγιες και κατευθυνσεις αλλα ειχε επιλεξει αυτοβουλα να δεσει τον χρονο του με μια γυναικα που η προσωπικη της προβολη, οι φιλοδοξιες της και τ' οραμα της επετρεπαν στον Μπρετ να υφισταται στα κλεφτα και μονιμα κινουμενο στο παρασκηνιο.
Οσες φορες ειχε αποφασισει πως αυτο δεν μπορουσε να συνεχιστει αλλες τοσες επιανε τον εαυτο του να μην μπορει ν' απομακρυνθει απο την Σερυλ. Ετσι και σημερα, θα ηταν δυο ξενοι που απλα θα συνυπηρχαν στον ιδιο χωρο διχως ν' ανταλλαξουν κουβεντα.  
                     ============================
Αν ρωταγε καποιος τον Νταρυλ Σκοτ αν υπηρχε οποιοσδηποτε στο Φορτ Σεβερν η στα περιχωρα που να επαιζε καλυτερη μουσικη απ' τον ιδιο θα σε κοιταζε για λιγο εντονα, θ' ανασηκωνε το αριστερο του φρυδι, σημαδι πως θα προσπαθουσε να καταλαβει αν μιλουσες σοβαρα η οχι και μετα θα ξεσπαγε σ' ενα βροντωδες γελιο. Αν ομως η ερωτηση τιθοταν διαφορετικα, δηλαδη ποιος ηταν ο πιο καταλληλος για να τραγουδησει τους σκοπους και τις μελωδιες του, ενα και μονο ονομα θ' ανεφερε και καμια συζητηση δεν θα σηκωνε επ' αυτου. Αμπερ Λουκας. Μουσικος ο ιδιος μπορουσε να διακρινει αυτο το κατι στην χροια της φωνης της κοπελας που σε οποιοδηποτε αλλο μερος του κοσμου θα εκανε αξιοζηλευτη καριερα αλλα ειχε καταδικαστει να ξεμεινει στο Φορτ Σεβερν. Ο Νταρυλ δεν παρεβλεπε τα προσωπικα ζητηματα που ταλανιζαν την Αμπερ μα μ' εναν αλλο ατζεντη απο τον Σαιμον Κρονενμπεργκ ηξερε πως αυτα τα προβληματα θα ηταν οριστικα κι αμετακλητα παρελθον. Τηρουμενων των αναλογιων αυτην τη συναυλια δεν θα την εχανε με τιποτα.  
                   =============================
Ο Μιλτον Χιτσκοκ εξακολουθουσε να ισοροπει σε τεντωμενο σκοινι, ν' ακροβατει στην κοψη του ξυραφιου. Ηξερε πως δεν θα μπορουσε για πολυ ακομα να τα εχει ολα και πως καποια στιγμη θα ερχοταν το πληρωμα του χρονου που θα εχανε τα παντα μα ακομα κι αυτο δεν ηταν αρκετο για να τον ενεργοποιησει αμεσα. Ηταν ερωτευμενος με την Σιντυ Σπιλμπεργκ, δεν μπορουσε να φανταστει τον εαυτο του χωρις αυτην μα δεν μπορουσε να νοηθει πως το τιμημα για κατι τετοιο θα ηταν να εγκαταλειψει το Φορτ Σεβερν. Δεν ηταν κατι συγκλονιστικο το Φορτ Σεβερν μα ηταν ο τοπος του. Εκει ειχε μεγαλωσει, εκει φανταζοταν τον εαυτο του να γερνουσε στο πλαι της Σιντυ μα η κοπελα ειχε αλλες βλεψεις. Δεν ηθελε ν' αφησει τον τοπο του. Τιποτα εξεζητημενο δεν συνεβαινε ποτε εκει μα τιποτα εξεζητημενο δεν θελησε ποτε ο Μιλτον. Ο κομπος ειχε φτασει πια στο χτενι, η Σιντυ ειχε διακοψει μαζι του και ο Μιλτον επρεπε πια να κανει κατι. Ισως του δινοταν η ευκαιρια στην σημερινη συναυλια να εκανε μια κουβεντα ακομα με την Σιντυ μηπως και καταφερνε κατι. Δεν το πιστευε μα θα το προσπαθουσε. 
                ================================
Η κληρονομια του πατερα της ηταν ευχη και καταρα ταυτοχρονα για την Λεσλι Προγιας. Ολη της την ζωη την ειχε περασει μεσα στ' αυτοκινητα κανοντας της ειδικη στο θεμα και για την ιδια ηταν απολυτα φυσιολογικο να συνεχισει να δουλευει το συνεργειο του πατερα της. Δεν υπηρχε προβλημα που δεν μπορουσε να εντοπισει, δεν υπηρχε ζημια που να μην μπορουσε να επιδιορθωσει. Χωμενη ολη μερα κατω απο καπω, με τα ρουχα της να εχουν ποτισει απο τα γρασα και τα λαδια και το κορμι της σπαρμενο απο απειρα, μικρα σημαδακια καθε φορα που χτυπουσε καπου ειχε περιορισει στο ελαχιστο τις μικροαπολαυσεις της ζωης. Οχι πως την ενδιεφεραν κιολας, το να νεκρανασταινει αψυχα οχηματα της εδινε την μεγαλυτερη απολαυση απ' ολες. Ομως φροντιζε να εκμεταλλευεται καθε ευκαιρια που της παρουσιαζοταν και δεν ηταν υποχρεωμενη να φοραει την βρωμικη φορμα της δουλειας αλλα καποιο απο τα ρουχα της που αραχνιαζαν συνηθως στις ντουλαπες της. Σημερα ηταν μια τετοια ευκαιρια και οσοι περιμεναν να την δουν οπως την ηξεραν ειχαν κανει ηδη το πρωτο και μεγαλυτερο λαθος τους.
                      ==========================
Οι καλυτερες στιγμες στην ζωη της Αμπερ Λουκας ηταν οταν μπορουσε να συνδυασει τις δυο μεγαλυτερες αδυναμιες της, παθη για την ακριβεια, το αλκοολ και το τραγουδι. Κι αυτο μπορουσε να συμβει μονο μ' ενα τροπο, οταν βρισκοταν στην σκηνη οπως θα εκανε σε λιγο. 
Της ηταν αρκετο πως μπορουσε να τραγουδησει προσπερνωντας παντα τα οποια σχολια γινονταν για την φωνη της, πραγμα εντελως παραδοξο αφου ολοι ειχαν να κανουν μονο θετικα σχολια. Δεν την ενδιεφερε καθολου η γνωμη των αλλων. Γι αυτην ηταν αρκετο ενα μπουκαλι ουισκι κι ενα μικροφωνο. Το αισθημα που βιωνε ηταν αυτο της καθαρσης, σαν να κυλουσε απο πανω της τρεχουμενο νερο που επλενε τα παντα απο το κορμι της. Αδιαφορουσε για τις συμβουλες και τις νουθεσιες του Σαιμον Κρονενμπεργκ που της απεδεικνυε ποικιλοτροπως πως ειχε μονο να κερδισει ακουγοντας τον και μαλιστα παρα πολλα. Το μονο που ηθελε ηταν ενα μπουκαλι κι ενα μικροφωνο και σημερα στο 'Αστρα Γουαλι' θα ειχε την ευκαιρια να τα εχει. Οσο για την υπολοιπη μπαντα, ποια υπολοιπη μπαντα ?
                       ============================
Η Σαρλοτ Λιουμετ ανταλλαξε ενα βλεμμα με την Ευα και το συγκρατημενο, αισιοδοξο χαμογελο της καλυφθηκε και χαθηκε μεσα στον πυκνο καπνο που ειχε σχηματιστει μεσα στο μπαρ.
Το βραδυ θα κυλουσε τελεια, τα παντα συνηγορουσαν σε κατι τετοιο. Ο κοσμος ειχε γεμισει ασφυκτικα το μαγαζι παραγγελνοντας ξανα και ξανα, η Αμπερ Λουκας ηταν ηδη εκει, απολυτα νηφαλια ετοιμη να ξεκινησει και το 'Αστρα Γουαλι' την επομενη θα βρισκοταν σαν ρεπορταζ σ' ενα σωρο ντοπια εντυπα και μουσικα περιοδικα χαρη στο αποψινο γεγονος. Για πολλους αυτο ισως και να μην σημαινε κατι, για την Σαρλοτ ηταν η επιβεβαιωση της σωστης κι επαγγελματικης δουλειας που εκαναν μαζι με την Ευα κι αυτο της ηταν υπεραρκετο.
Ενα μικρο διαολακι μεσα της αναμοχλευσε το κυμα ευφοριας που την διακατειχε βλεποντας εναν αγνωστο να πλησιαζει την Ευα και να της πιανει κουβεντα. Αυτο που καθε αλλη φορα θα ηταν απλα κατι συνηθισμενο κι αδιαφορο τωρα της δημιουργουσε ενα αισθημα δυσφοριας.
Αυτος ο ανθρωπος θ' αλλαζε τα δεδομενα ετσι οπως τα γνωριζε η Σαρλοτ Λιουμετ.