YANNIS BOUKOUVALAS


       Η ΖΩΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΑΓΕΙΑ


-'Ακους κατι' ? ρωτησε ο ενας αντρας.
-'Σαν τι δηλαδη' ? εκανε απορημενος ο αλλος.
-'Μην μιλας λιγο' ειπε ο πρωτος ενω ταυτοχρονα εκανε νοημα με το χερι του για ησυχια εκ μερους του συνομιλητη του.
-'Δεν ακουω τιποτα' ειπε ο δευτερος αντρας κοιτωντας τον αλλο περιεργα.
-'Μου φανηκε σαν....Μαλλον ηταν η ιδεα μου....Αλλα ηταν τοσο καθαρο...Τελος παντων, κι εγω δεν ακουω κατι τωρα, προφανως εκανα λαθος' ειπε ο πρωτος περνωντας το χερι του αναμεσα στα μαλλια του. 'Ο γερος σε τι κατασταση ειναι' ?
-'Εχουν ειδοποιησει ασθενοφορο να ερθει μα δεν τον βλεπω να την βγαζει. Οι αλλοι παλευουν να τον συνεφερουν μα φοβαμαι πως αδικα κανουν τον κοπο'.
-'Παμε να δουμε' ειπε αυτος που τον ειχε απατησει η ακοη του. 'Ο Ριτσαρντ που ειναι' ?
-'Καπου θα τριγυρναει, δεν ξερω. Εξαφανιστηκε τη στιγμη που ο γερος σωριαστηκε κατω'.
Ξεκινησαν να βαδιζουν για το εσωτερικο του σπιτιου οταν ο πρωτος αντρας κοντοσταθηκε σαν να πιστευε οτι θα ξανακουγε οτι ειχε ακουσει αρχικα. Λιγα δευτερολεπτα μετα ακολουθουσε τον αλλο μεσα στο σπιτι.
                                      ==============================
Ηταν οφθαλμοφανεστατο πως ολη του η προσοχη ηταν στραμμενη στο τηλεφωνο. Καθε λεπτο που περναγε και δεν χτυπουσε ενοιωθε να τον εξοργιζει ακομα περισσοτερο. Ειχε κανει τρομερο κοπο, ειχε ξοδεψει πολλα χρηματα γι αυτο και τωρα που βρισκοταν ενα βημα πριν την ολοκληρωση του αυτο το διαβολεμενο τηλεφωνο δεν χτυπουσε. Εβαλε ενα Tyrconnell και το ηπιε μονορουφι. Την ωρα που αφηνε το ποτηρι στο μεγαλο εβενινο γραφειο χτυπησε το τηλεφωνο. Απο την βιασυνη του γκρεμισε το αδειο ποτηρι χωρις περαιτερω συνεπειες αφου το παχυ, πανακριβο περσικο χαλι δεν επετρεψε την θρυμματιση του.
Εκλεισε το τηλεφωνο και βυθιστηκε στην πανακριβη δερματινη πολυθρονα ενω ενα χαμογελο σταδιακα απλωνοταν σ' ολο του το προσωπο. Ολα εξελισσονταν οπως ακριβως τα ηθελε.
Ποιος ειπε πως τα λεφτα δεν ελυναν προβληματα ? Οταν προσλαμβανεις τον καλυτερο ειναι σιγουρο πως θα εχεις αποτελεσματα. Τωρα το μονο που ειχε να κανει ηταν να οργανωσει το υπολοιπο σχεδιο του, πραγμα διολου δυσκολο μιας και ολες σχεδον οι κινησεις ηταν ηδη αποτυπωμενες στο μυαλο του. Αυτο που δεν μπορουσε να καταφερει ηταν να κανει τον χρονο να κυλησει πιο γρηγορα. Θα επρεπε να περιμενει δυο βδομαδες.
                                     ==============================
-'Ειναι ολα ετοιμα' ? ρωτησε με αυστηρο υφος την οικονομο. 'Δεν πιστευω να εχεις ξεχασει κατι' συνεχισε κοιτωντας την ηλικιωμενη γυναικα βλοσυρα.
-'Τα παντα ειναι στην εντελεια κυριε' απαντησε με μισοσκυμμενο κεφαλι η γυναικα. -'Οι οδηγιες σας εχουν ακολουθηθει κατα γραμμα'.
-'Προσεξε γιατι αυριο ειναι η μεγαλη μερα' ειπε αυστηρα ο οικοδεσποτης. -'Αν συμβει το οποιοδηποτε λαθος θα παρετε ολοι ποδι απο δω μεσα, καταλαβες' ?
-'Απολυτα κυριε' ειπε η οικονομος. -'Με χρειαζεστε κατι αλλο' ?
-'Οχι, μπορεις να πηγαινεις' ηρθε η απαντηση. -'Α, μηπως ειδες την Νταιανα' ?
-'Νομιζω πως ειναι στον κηπο κυριε' ειπε η οικονομος και απομακρυνθηκε.
Περπατησε στην αντιθετη κατευθυνση απο την γυναικα και βγηκε στον κηπο. Ειδε την Νταιανα να μιλαει σε καποιους εργατες και την πλησιασε.
-'Ειμαστε ενταξει γι αυριο' ? ρωτησε. 
Η κοπελα σηκωσε τα ματια της απο ενα ματσο χαρτια που κρατουσε και του απαντησε.
-'Μια χαρα, κανενα προβλημα. Τα παντα θα ειναι ετοιμα αυριο'.
                                           ==========================
Ειχε εμπιστοσυνη στη γραμματεα του. Πεντε χρονια τωρα δεν υπηρξε το παραμικρο που να μην ειχε φερει σε περας. Ηξερε πως οτι αναλαμβανε το ολοκληρωνε παντα επιτυχημενα.
-'Καταλαβαινεις ποσο σημαντικο ειναι για μενα αυτο' της ειπε. -'Γι αυτο θελω να μην παει τιποτα στραβα'.
-'Φυσικα και το καταλαβαινω' απαντησε η γραμματεας. 'Μα δεν υπαρχει λογος ν' ανησυχειτε'.
-'Δεν πιστευω ο Σων να εχει καταλαβει κατι' εκανε ανησυχος. 'Θελω να του κανω εκπληξη, το ξερεις. Αμα αντιληφθει τιποτα θα πανε ολα στραφι' συνεχισε.
-'Ουτε καν υποψιαζεται κατι, μην σας προβληματιζει αυτο. Αφηστε ολα σε μενα. Κοιταξτε τις δουλειες σας και εγω θα φροντισω για ολα' ειπε καθησυχαστικα η γραμματεας.
-'Ναι, εχω καποια πραγματα που πρεπει να τακτοποιησω' μουρμουρισε μεσα απο τα δοντια του. 'Θα πεταχτω μεχρι το γραφειο και σε μερικες ωρες θα επιστρεψω. Τι ωρα ερχεται απο το σχολειο ο Σων' ? ειπε καθως απομακρυνοταν.
-'Ο Νεντ, ο σωφερ, θα τον φερει σε τρεις ωρες περιπου. Θα εχουμε τελειωσει απο δω κι ετσι δεν θα του περασει καν απο το μυαλο το τι του ετοιμαζετε'.
-'Ωραια. Αν χρειαστεις η συμβει οτιδηποτε παρε με κατ' ευθειαν τηλεφωνο' ειπε.
                                              ============================
Το παρτυ γενεθλιων του Σων εκοβε πραγματικα την ανασα. Το εσωτερικο του μεγαλου σπιτιου καθως και ο κηπος ειχαν μετατραπει σ' εναν απεραντο παιδοτοπο οπου ο ιδιος και γυρω στα εκατον πενηντα ακομα παιδια, συμμαθητες και φιλοι του που ειχαν ερθει να του ευχηθουν δεν χορταιναν παιγνιδι. Στην μια μερια του κηπου ειχε στηθει μια ολοκληρη παιδικη χαρα οπου ουρες απο πιτσιρικια περιμεναν την σειρα τους για να παιξουν. Στην ακριβως απεναντι πλευρα ειχαν στηθει τρεις εξεδρες. Στην πρωτη, καθισμενα σε αναπαυτικες καρεκλες καποια παιδακια παρακολουθουσαν κουκλοθεατρο ενω στην δευτερη τρεις αντρες ντυμενοι κλοουν εκαναν οτι μπορουσαν για να ξεκαρδιζονται στα γελια οι μικροι θεατες. Η τριτη ηταν ακομα ερμητικα κλειστη μα ολοι ηξεραν πως κατι μεγαλο και τρανο θα συνεβαινε εκει καποια στιγμη.
Ενας τεραστιος μπουφες ειχε στηθει κατα μηκος του εξωτερικου τοιχου του σπιτιου οπου μικροι και μεγαλοι απολαμβαναν σαγηνευτικες λιχουδιες και παραμυθενια εδεσματα.
Εκατονταδες μπαλονια βρισκονταν παντου, κινουμενα μια αριστερα και μια δεξια αναλογα με την κατευθυνση που ειχε καθε φορα το ελαφρυ ανοιξιατικο αερακι.
Το μονο μερος που δεν εβλεπες πιτσιρικια να τρεχουν, να γελανε και να παιζουν ηταν ο δευτερος οροφος του σπιτιου, που ειχε ερμητικα κλειστες κι αυτες ακομα τις κουρτινες.  
                                               ===========================
-'Ειναι εξω κυριε, περιμενει. Θελετε να του πω να περασει' ? ρωτησε ο ψηλος, γεροδεμενος τυπος με το κοστουμι.
Συνεχισε να ειναι προσηλωμενος στο θεαμα που αντικρυζε πισω απο τις κουρτινες. Τα ματια του δεν ξεκολλουσαν απο τον Σων που επαιζε με τα αλλα παιδια. Τον παρακολουθουσε που ετρεχε, γελαγε και ενα κυμα ικανοποιησης τον ειχε πλημμυρισει. Σηκωσε το δεξι του χερι χωρις να γυρισει κανοντας νοημα στον κουστουματο πως μπορουσε να τους φερει μεσα.
Δεν γυρισε ακομα κι οταν οι επισκεπτες του ειχαν μπει στο δωματιο. Συνεχιζε να παρακολουθει τον πιτσιρικα και στραφηκε προς τους δυο νεοφερμενους μονο οταν ο Σων ειχε χαθει απο το οπτικο του πεδιο. Τους εκανε νοημα να καθησουν στις δυο καρεκλες απο την αλλη μερια του γραφειου και αυτος θρονιαστηκε στην δικη του.
-'Δεν μπορειτε να φανταστειτε ποσο χαιρομαι που ειστε σημερα εδω' ειπε ενω ενα πλατυ χαμογελο ανθισε στο προσωπο του. 'Ειναι μεγαλη τιμη για μενα που δεχτηκατε την προσκληση μου' συνεχισε. 'Ποιος να το ελεγε πως καποτε θα βρισκομουν απεναντι απο τον Μεγα Φορτουνατο και θα συνομιλουσα μαζι του' ολοκληρωσε ενω το χαμογελο επεκταθηκε ακομα περισσοτερο. 
                                              ========================
-'Να κατι που ειχα ν' ακουσω πανω απο τριαντα χρονια' εκανε ο ενας εκ των δυο συνομιλητων, ενας γερος γυρω στα 70, που φαινοταν να εχει δυσκολια ακομα και στην κινηση, στηριζομενος σχεδον αποκλειστικα στην βοηθεια της τριανταχρονης γυναικας που ηταν μονιμα στο πλαι του.
-'Οι περισσοτεροι, να μην πω ολοι, ουτε που θυμουνται αυτο το ονομα' εκανε ενω ενας αναστεναγμος βγηκε απο μεσα του. Θυμασαι Μαιρη' ? εκανε στην γυναικα που τον χαιδεψε απαλα στην πλατη. 'Απορω πως εσεις το γνωριζετε' ειπε απευθυνομενος στον αντρα στην απεναντι πλευρα του γραφειου. 'Δεν ειστε τοσο μεγαλος'.
-'Καποια πραγματα δεν ξεχνιουνται ποτε, πιστεψτε με' ηρθε η απαντηση. 'Με συγχωρειτε, ειστε τοση ωρα εδω και δεν σας εχω προσφερει κατι. Τι θα θελατε' ?
-'Να ειστε καλα' ειπε η γυναικα 'δεν χρειαζομαστε τιποτα. Αλλα θα θελαμε να ξερουμε προς τι αυτη η προσκληση. Θελω να πω, ο παππους μου εχει σταματησει πλεον οτι εκανε και ομολογω πως η επιμονη σας, καθως και το υπερογκο χρηματικο ποσο που προσφερετε, μας εκανε τεραστια εντυπωση. Τι ακριβως ζητατε απο μας' ?
-'Εχετε απολυτο δικιο' εκανε ο αντρας. 'Αφηστε με να σας πω μια ιστορια και θα καταλαβετε'.
                                              ========================
-'Πριν τριαντα πεντε χρονια περιπου, πιτσιρικας ακομα, ετυχε μαζι μ' εναν φιλο μου να δω μια παρασταση του παππου σας σε καποια πολη που τ' ονομα της πια δεν θυμαμαι. Αυτο που θυμαμαι ειναι πως εντυπωσιαστηκα τοσο που επεδιωξα να τον ξαναδω και τα καταφερα δυο φορες ακομα. Πιστευα, κι ακομα πιστευω πως ο παππους σας ηταν και ειναι ο μεγαλυτερος μαγος που εχω δει ποτε. Καποια στιγμη βεβαια η ζωη ακολουθωντας το δικο της μονοπατι μ' εκανε να τον χασω και εκτοτε δεν ειχα την δυνατοτητα να τον ξαναδω. Ομως, δεν σας κρυβω, πως η εικονα του μου ειχε μεινει βαθια χαραγμενη στο μυαλο. Ετσι, εστω και μετα απο τοσα χρονια, με την οικονομικη επιφανεια που διαθετω, εβαλα ανθρωπους μου να ψαξουν για τον παππου σας και να τον ξαναβρουν για μενα. Στην εποχη μας τα χρηματα κανουν θαυματα οπως ξερετε και χαρη σ' αυτα ενα ακομα θαυμα συνετελεσθη. Πειτε πως ηταν ενα παιδικο απωθημενο που ζητουσε με καποιον τροπο να γινει πραγματικοτητα, πειτε πως ηταν μια εμμονη που αρνιοταν πεισματικα να περασει στη ληθη, οπως και να το πειτε το γεγονος ειναι πως μετα απο αρκετο ψαξιμο βρισκεστε σημερα εδω, απεναντι μου'.
                                                  ========================
-'Καταλαβαινω πως σας φαινεται περιεργο να σας προσφερω τοσα χρηματα για μια παρασταση, μετα απο τοσα χρονια. Μα ο λογος που το κανω κρυβει μερικες ακομα λεπτομερειες που θα πρεπει να μαθετε. Ενα απο τα πραγματα που οντως με ειχαν εντυπωσιασει τοτε ηταν το κολπο της εξαφανισης' ειπε ενω ταυτοχρονα εβαζε ενα ουισκι σ' ενα πανακριβο κρυσταλλινο ποτηρι. 'Το θυμαμαι σαν τωρα' συνεχισε 'που ο παππους σας καλυπτε μια κοπελα  μ' ενα τεραστιο πανι και μολις το τραβουσε η κοπελα ειχε χαθει. Ηταν πραγματι εντυπωσιακο και στα δικα μου ματια τοτε φανταζε το σπουδαιοτερο κολπο που ειχα δει ποτε.
Θυμαμαι ακομα πως και τις τρεις φορες που ειχα δει το συγκεκριμενο κολπο εκανα οτι ηταν 
ανθρωπινως δυνατον να τραβηξω την προσοχη του για να επιλεξει εμενα για την εξαφανιση. Ομως ποτε δεν τα καταφερα να ειμαι εγω απο τους τυχερους'.
-'Ηταν η μητερα μου η κοπελα που χρησιμοποιουσε ο παππους' εκανε η γυναικα.
-'Τωρα το ξερω, τοτε απλα νομιζα πως αδιαφορουσε για την υπαρξη μου' απαντησε ο αντρας.
'Ομως η επιμονη και η υπομονη στο τελος ανταμειβονται' συνεχισε. 'Και η δικη μου ανταμοιβη ειναι τωρα, εστω και μετα απο τοσα χρονια'. 
                                                =======================
-'Δεν φανταζομαι να υπονοειτε πως περιμενετε απο τον παππου μου να επαναλαβει ξανα εκεινο το κολπο' εκανε η κοπελα. 'Αυτο που ζητατε ειναι αδυνατον' εξανεστη η γυναικα.
Δεν προλαβε ν' απαντησει καθως ο γερος, με δυσκολια σηκωθηκε απο την καρεκλα και μιλησε.
-'Αυτο που στα ματια σου φανταζε σαν κολπο τοτε μαθε πως ηταν πραγματικοτητα. Δεν ηταν απλο τεχνασμα μα συνεβαινε στ' αληθεια. Αυτος ηταν και ο λογος που απο την μια το εκανα σπανια και απο την αλλη παντα χρησιμοποιουσα την κορη μου και οχι καποιον απο το κοινο γιατι ηταν ακρως επικινδυνο. Ομως απο τοτε εχουν περασει πολλα χρονια για να το ξανακανω και ακομα κι αν ηθελα δεν εχω πια την απαραιτητη δυναμη για να το κανω' ειπε.
-'Η καρδια του παππου μου ειναι αδυνατη' συμπληρωσε η κοπελα.'Η ενεργεια που απαιτειται για κατι τετοιο θα μπορουσε να τον σκοτωσει'.
-'Αν αυτο ηταν που μας θελατε' συνεχισε με σπασμενη φωνη ο γερος 'μπορειτε να κρατησετε τα χρηματα σας και να μας επιτρεψετε να φυγουμε'.
-'Φοβαμαι πως κατι τετοιο ειναι αδυνατον' ειπε ο αντρας. -'Υπαρχουν ακομα ενα δυο πραγματακια που πιστευω οτι μπορουν να σας αλλαξουν γνωμη'.
                                            ======================
-'Αυτα εδω τα χαρτια ειναι το υπολοιπο της υποθηκης που εχετε για το σπιτι που μενετε' ειπε πετωντας ενα ματσο χαρτια πανω στο τραπεζι. 'Πλεον χρωστατε σε μενα και οχι στην τραπεζα' συμπληρωσε και συνεχισε. 'Τα μονα εσοδα που εχετε ειναι απο την δουλεια της εγγονης σας και το αφεντικο της δουλευει για μενα. Μην ξεχνατε επισης πως σε δυο μηνες γινεται το δικαστηριο για την επιμελεια του παιδιου σας' ειπε κι εδειξε με το δαχτυλο την γυναικα 'και ο δικαστης τυχαινει να ειναι προσωπικος φιλος που ποτε δεν μου εχει αρνηθει χαρη. Με δυο λογια, η θα κανετε αυτο που πρεπει η θα διαπιστωσετε ποσο δυσκολο ειναι να επιβιωσετε με το απολυτο τιποτα. Η επιλογη ειναι δικη σας' ειπε ενω ενας τονος ηρεμης δυναμης χρωματισε τη φωνη του.
Για λιγα δευτερολεπτα ο γερος και η γυναικα κοιταχτηκαν.
-'Σας παρακαλω, ξανασκεφτειτε το' παρακαλεσε η γυναικα.
-'Ειναι τα γενεθλια του γιου μου σημερα' εκανε ο αντρας. -'Ειμαι αποφασισμενος να ειναι τα τελειοτερα γενεθλια που ειχε ποτε και αυτο θα συμβει μονο αν ο παππους σας κανει το κολπο της εξαφανισης, και μαλιστα εξαφανιζοντας εμενα. Περιμενω μια απαντηση τωρα'.
Ενα κουρασμενο νευμα με το κεφαλι ηταν αρκετο για να καταλαβει πως θα γινοταν το θελημα του. 
                                           =======================
Αυτο που λειτουργουσε τελεια ηταν η μνημη του. Θυμοταν την εκφραση του Σων οταν ανεβηκε στη σκηνη για το κολπο. Το στομα και τα ματια του ειχαν γουρλωσει εν οψη του θαυμαστου που θα συνεβαινε τις επομενες στιγμες. Θυμοταν ακομα ξεκαθαρα και τον αποηχο απο τα χειροκροτηματα του υπολοιπου κοινου που παρακολουθουσε. Απο τις αισθησεις του μονο η ακοη μπορουσε να τον βοηθησει. Ενοιωθε να πλεει σ' ενα παχυ, πυκνο σκοταδι, αδυνατωντας να δει οτιδηποτε, ενα σκοταδι που δεν μπορουσε ν' αγγιξει, να γευτει η να μυρισει. Του ηταν αδυνατον να προσανατολιστει η να καταλαβει που ηταν. Τοτε ακουσε τις φωνες. Μα ναι, ηταν ο Μπεν και ο Γκαρυ. Απο που ομως ερχονταν οι φωνες ? Ουρλιαξε με ολη του τη δυναμη περιμενοντας μιαν απαντηση. Ακουσε τις φωνες να ξεμακραινουν και φωναξε παλι.
Τιποτα. Εξακολουθουσε να νοιωθει πως αιωρουνταν μεσα σ' ενα συμπλεγμα σκιων.
Δεν μπορουσε να καταλαβει που ηταν και πως θα επεστρεφε. Απλα θα επρεπε να περιμενει απο τον γερο μαγο να τον επαναφερει απ' οπου τελος παντων τον ειχε στειλει.
Γυρισε αποτομα ενω ενα κυμα ανησυχιας τον πλημμυριζε. Δεν μπορουσε να δει τιποτα μα ενοιωσε το σκοταδι να κινειται απειλητικα εναντιον του για να τον καταπιει. 


                                                        ΤΕΛΟΣ

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ


                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 30


-'Δεν πιστευω να ετοιμαζεσαι να φυγεις' ειπε η γυναικα με αυστηρο κι επιβλητικο τονο.
-'Σιγουρα παντως δεν σκεφτομαι να μεινω μεσα' απαντησε με κοροιδευτικο τονο η κοπελα απο την αλλη πλευρα του δωματιου. 'Εξ' αλλου, εχω πραγματα να κανω'.
-'Πραγματα ? Σαν τι πραγματα δηλαδη ? Ακου Σαλωμη, αυθαδιαζεις εδω και καιρο μα δεν ειπα τιποτα, φευγεις, εξαφανιζεσαι, παλι δεν ειπα τιποτα. Ομως σημερα, τωρα, δεν θα πας πουθενα. Το ξερεις οτι ο πατερας σου εχει επισκεψεις , και μαλιστα υψηλες επισκεψεις απο τη Ρωμη. Πως θα τους φανει αν η κορη του λειπει' ?
Η Σαλωμη γυρισε και την κοιταξε ενω το χαμογελο 'δεν με νοιαζει τιποτα' αναδυθηκε και θρονιαστηκε στο λαμπερο της προσωπο.
-'Οπως το ειπες' απαντησε αργα και χαμηλοτονα, σαν την εξαναγκαστικη κινηση της καφε σαυρας της ερημου που αισθανεται την αλλοιωση της θερμοκρασιας. 'Επισκεπτες του πατερα μου. Και αυτος που θα πρεπει να βρισκεται εκει να τους υποδεχτει δεν ειναι αλλος απο την μητερα μου. Καταλαβες Ηρωδιαδα ? Εγω τον ρολο του διακοσμητικου δεν τον παιζω. Και τωρα φυγε γιατι θελω να ετοιμαστω' ολοκληρωσε γυριζοντας της την πλατη.
                                                         ====================
Σταθηκε στην πορτα μισανοιγοντας την και γυρισε το βλεμμα της μια φορα ακομα μεσα στο δωματιο. Η Σαλωμη ειχε αφησει το μεταξωτο της φορεμα να κυλησει απο τους ωμους της στο πατωμα και ντυνοταν με κατι πιο προχειρο. Οση ομορφια ειχε αυτο το κοριτσι τοσο ξεροκεφαλο κι επιμονο ηταν. Οι μονες φορες που την ακουγε ηταν οταν οι αποψεις τους συνεπιπταν τυχαια.
Δεν ηξερε τι ηταν αυτο το καινουριο που της ειχε παρει τα μυαλα αλλα ειχε φροντισει να βαλει ανθρωπους της να μαθουν. Παρα πολλα διακυβευονταν εκεινη την περιεργη εποχη στην πολη που προιστατο ο Ηρωδης Αντιπας και ηθελε να ειναι σιγουρη πως οι εξελιξεις δεν θα την αφηναν εξω. Χρειαζοταν την βοηθεια της Σαλωμης σε πολλα ζητηματα, θεματα επιρροης στον Ηρωδη που της ετρεφε μια ατελειωτη αδυναμια μα ηταν τοσο δυσκολο στο να την φερει καταπροσωπο με την πραγματικοτητα. Βγηκε απο το δωματιο κι εκανε νευμα σε μια δουλα που ετυχε να περναει. Αφου πηρε την διαβεβαιωση πως ολα πανω της ηταν μια χαρα, πηρε μια βαθια ανασα και κινησε για την αιθουσα οπου ανα πασα στιγμη οι επισκεπτες απο τη Ρωμη θα κατεφθαναν. Το μονο που χρειαζοταν ηταν να βρει μια δικαιολογια στον Ηρωδη για την απουσια της Σαλωμης, οχι κατι δυσκολο και οχι κατι που εκανε για πρωτη φορα.
                                                         =======================
Ο Ορατιος Φλαβιος Βρουτος ρωτησε μια τελευταια φορα την Λαελια Σεπτιμα αν χρειαζοταν κατι. Η αρνητικη απαντηση της κοπελας τον επεισε και την αφησε ν' αποσυρθει στο δωματιο που ειχε φροντισει να της παραχωρησει ο αρχιαυλικος του Ηρωδη. Εχοντας την αισθηση πως δεν υπηρχε κατι αλλο να κανει πηγε κι αυτος στο δικο του δωματιο. Χρειαζοταν ενα μπανιο οπωσδηποτε για ν' απαλλαγει απο την αισθηση, την οσμη και το αγγιμα της σκονης.
Το ολοκληρωσε με συνοπτικες διαδικασιες και ξαπλωσε σ' ενα ανακλιντρο για να ξεκουρασει το ταλαιπωρημενο του κορμι. Δεν ηταν οτι ακριβως ειχε στο μυαλο του, η τροπη που ειχαν παρει τα πραγματα δεν ηταν η αναμενομενη, αλλα δεν μπορουσε να κανει τιποτα.
Αν δεν υπηρχε η Λαελια τα πραγματα θα ηταν πιο ευκολα, ομως με την παρουσια της εκει του προσeθετε εναν επιπλεον μπελα. Ενοιωθε υπολογος απεναντι στον πατερα της, τον Λευκιο Ουιτελλιο, και ηταν αποφασισμενος τις λιγες μερες παραμονης της στην πολη να την προσεχει μεχρι την στιγμη που θ' αναχωρουσε. Δυστυχως ηταν κατι που επρεπε να κανει μονος αφου το αποσπασμα που ειχε διαθεσει ο Λευκιος δεν γνωριζε αν ηταν ικανο ν' ανταπεξελθει. 
Βεβαια το μεγαλυτερο προβλημα ηταν η απουσια του ξενου.
                                                         ======================
Τους ειχε προλαβει λιγες μονο ωρες πριν φτασουν στην πολη. Δεν ειχε κανει καμια νυξη για το τι ειχε συμβει σ' ολο το διαστημα της απουσιας του και ο Ορατιος δεν ειχε κανει καμια ερωτηση για να μαθει. Ηξερε πως αν δεν ηθελε ν' αποκαλυψει κατι δεν θα το εκανε ακομα και ανακρινομενος. Απο το υφος του και μονο μπορουσε να υποψιαστει πως οτι ειχε σχεδιασει ειχε επιτυχει. Του ηταν αρκετο αυτο. Τον ενημερωσε για τις κινησεις τους απο εκεινη τη στιγμη και μετα. Ο εκατονταρχος, μαζι με την κορη του Λευκιου και την φρουρα της θα συνεχιζαν κανονικα την πορεια τους προς την πολη πηγαινοντας κατ' ευθειαν στο παλατι του Ηρωδη Αντιπα. Ο ιδιος δεν θα ερχοταν μαζι τους. Ηθελε πρωτα να επισκεφτει τον Πουμπλιους Λεντουλους, τον Ρωμαιο διοικητη, τον ανθρωπο που ειχε στειλει το γραμμα στην Ρωμη σχετικα με τον καινουριο προφητη. Τον ενδιεφερε να εχει και την αποψη ενος ακομα, σχετικου με το αντικειμενο, και να μην στηριχτει αποκλειστικα στην γνωμη του Ηρωδη. Του ζητησε να μην μαθευτει οπως επισης να βρει μια καλη δικαιολογια για την απουσια του. Μολις τελειωνε με τον Πουμπλιο θα ερχοταν κι εκεινος. Στην ερωτηση του Ορατιου σχετικα με την Λαελια και πως να χειριστει το θεμα, ειχε χαμογελασει και του ειχε πει.
-'Αν βρισκεις δυσκολο να ελεγξεις ενα κοριτσοπουλο, τοτε σημαινει πως δεν το εχεις πια'.
Μ' αυτην τη φραση εστριψε το αλογο του και απομακρυνθηκε εκ νεου.
                                                    =======================
Ο εκνευρισμος της εβγαινε αβιαστα και τον ανεχοταν οτι βρισκοταν πιο κοντα της εκεινη τη στιγμη, το αλογο της. Ειχε διασχισει την πολη διχως κανεις ν' αντιληφθει πως ηταν η κορη του Ηρωδη Αντιπα και καλπαζε προς τα περιχωρα. Υπατιος αυτου του εκνευρισμου δεν ηταν αλλος απο την Ηρωδιαδα. Παντα σκεφτοταν κι επραττε συμφωνα με το συμφερον της, διχως να υπολογισει αν αυτο το συμφερον ερχοταν σε συγκρουση με το δικο της. Αυτη η ιστορια με τους επισκεπτες της Ρωμης την ειχαν αναστατωσει υπερβολικα και το μυαλο της επεξεργαζοταν ενα σωρο σεναρια που την Σαλωμη την αφηναν παγερα αδιαφορη. Το μονο που την ενδιεφερε ηταν να φτασει στον προορισμο της διχως να γινει αντιληπτη. Τα ειχε καταφερει ακομα μια φορα.
Εκρυψε το αλογο πισω απο μια πυκνη συσταδα δενδρων και η ιδια, με περισση προσοχη, πλησιασε την ακρη του μικρου λοφου πανω στον οποιον βρισκοταν.
Δεν ηταν ουτε καινουριο, ουτε συγκλονιστικο το θεαμα που θ' αντικριζε, παρ' ολα αυτα ενοιωσε τους παλμους της ν' αυξανονται, παρα την θεληση της και την ανασα της να βγαινει κοφτη.
Σε μια αποσταση εκατο μετρων απο την ιδια, στο ξεφωτο που υπηρχε, τα βρωμικα και λασπωμενα νερα του ποταμου συνεχιζαν να ρεουν απροσκοπτα αδιαφορωντας για το τι συνεβαινε διπλα τους.
                                                     =========================
Ηταν εκει, οπως και καθε μερα μεχρι το τελευταιο φως του ηλιου. Βυθισμενος μεχρι τη μεση περιπου στα νερα του ποταμου, προσπαθωντας να φερει σε περας οσο το δυνατον περισσοτερο εργο. Μπροστα, πισω, διπλα του, ενα ετεροκλητο πληθος ανθρωπων, μεσα στα νερα του ποταμου κι αυτοι, περιμενοντας υπομονετικα την σειρα τους. Ηταν ενα θεαμα που οσες φορες κι αν ειχαν δει τα ματια της δεν ειχαν χορτασει ποτε και το μυαλο της αδυνατουσε να επεξεργαστει και να εξηγησει. Τι ακριβως συνεβαινε εκει ? Περνουσαν ο ενας μετα τον αλλο απο μπροστα του με σκυμμενο κεφαλι και αφου μουρμουριζε καποια λογια, ακαταλαβιστικα για την ιδια, τους εριχνε μια ποσοτητα νερου στο κεφαλι ενω αυτοι ταυτοχρονα προσπαθουσαν να του φιλησουν το χερι, κατι που ο ιδιος αρνιοταν πεισματικα. Βαπτιση το ονομαζε, μια βαπτιση που κανενα νοημα δεν φαινοταν να εχει. Ηταν πολλα που δεν μπορουσε να καταλαβει σχετικα με τα ντοπια ηθη κι εθιμα, κι ας ειχε περασει ολη της τη ζωη εκει μα αυτο ηταν πραγματι κατι τελειως διαφορετικο. Επιασε τον εαυτο της αλλη μια φορα, οπως καθε αλλη φορα που βρισκοταν στο ιδιο σημειο παρακολουθωντας, να κατεβαινει στο ξεφωτο, να μπαινει στο νερο και να στεκεται απεναντι του. Ομως στην πραγματικοτητα εξακολουθουσε να βρισκεται ακινητη, χωμενη αναμεσα στις φυλλωσιες, να βλεπει το θεαμα που εκτυλισσοταν. 
                                                  ======================== 
-'Που ειναι η Σαλωμη' ? ρωτησε αυστηρα ο Ηρωδης. 'Μην μου πεις πως ακομα ετοιμαζεται'.
-'Δεν θα μπορεσει να ερθει' απαντησε η Ηρωδιαδα και βλεποντας το υφος του αντρα της εσπευσε να συνεχισει. 'Ηταν χαλια απο το πρωι, με δυσκολια σηκωθηκε για λιγο απο το κρεββατι της. Ο γιατρος ειναι μαζι της και ειναι καθησυχαστικος. Αν παραμεινει κλινηρης ισως το βραδυ να ειναι σε πολυ καλυτερη κατασταση'.
-'Δεν το πιστευω' ξεφυσηξε ο Ηρωδης. 'Μερα που βρηκε ν' αρρωστησει, ενω περιμενουμε τοσο σημαντικους επισκεπτες. Αλλα γιατι να μου κανει εντυπωση ? Φιλασθενη σαν κι εσενα, δεν ειναι ν' αναρωτιεται κανεις απο που πηρε. Ας ειναι. Ειμαι σιγουρος πως οι επισκεπτες μας θα κατανοησουν' συνεχισε χαιδευοντας το πυκνο του γενι.
-'Κι εγω αυτο πιστευω' απαντησε ηρεμα η Ηρωδιαδα ενω ταυτοχρονα επνιγε ενα σαρκαστικο γελιο που αναζητουσε διεξοδο. Αν ηξερε μονο ποσο 'φιλασθενη' ειχε υπαρξει η ιδια κατα καιρους και για ποιο λογο, θα εμενε στον τοπο. Μα ηταν πολλα που αγνοουσε ο Ηρωδης και θα υπηρχαν και αλλα, πολλα περισσοτερα μα ηταν κατι που την διευκολυνε αφανταστα οσο εξακολουθουσε να ζει στην πλανη του.
                                                           ======================
-'Δεν χρειαζεται να σου υπενθυμισω ποσο σημαντικο ειναι να μεινουν απολυτως ικανοποιημενοι οι επισκεπτες μας' προσθεσε ο Ηρωδης. 'Αμεσοι απεσταλμενοι του αυτοκρατορα Τιβεριου Ιουλιου Καισαρα Αυγουστου, αντιλαμβανεσαι τι επιρροη εχουν. Πρεπει να τα βρουν ολα στην εντελεια. Οτι ζητησουν πρεπει να το εχουν, οσο παραξενο και να ειναι'.
-'Αυτο που δεν εχω καταλαβει ακομα ειναι ο λογος για τον οποιο ηρθαν' ρωτησε η Ηρωδιαδα.
-'Φανταζεσαι οτι θα μας το ελεγαν' ? ειπε ο Ηρωδης. 'Παντως δεν εχει καποια σχεση με μας, εδω ολα λειτουργουν αψογα. Ισως, λεω ισως, να θελουν να μας συγχαρουν που εχουμε κρατησει τοσο ησυχη και παντα φιλικα διακειμενη την περιοχη στη Ρωμη'.
-'Αυτο μπορει να σημαινει και μια προσκληση να επισκεφτουμε την Ρωμη' εκανε πιοτερο μονολογωντας η Ηρωδιαδα ενω το βλεμμα της φωτισε αποτομα.
-'Μην βιαζεσαι' επενεβη ο Ηρωδης. 'Το σημαντικο ειναι να μεινουν ικανοποιημενοι. Μα που ειναι τελος παντων ? Ποση ωρα ακομα θα τους περιμενουμε' ? εκανε εκνευρισμενος.
-'Ηρεμησε' ειπε η Ηρωδιαδα πιανοντας του το χερι. 'Ηθελαν λιγο να ξεκουραστουν απο το ταξιδι, σε λιγο θα ειναι εδω. Δεν προκειται να κερδισουμε τιποτα με την ανυπομονησια. Ειναι ολα ετοιμα' ? συμπληρωσε.
-'Τα παντα' αποκριθηκε ο Ηρωδης. 'Το μονο που μενει ειναι να ερθουν'. 
                                                    ======================
Ο Ορατιος βγηκε απο το δωματιο του και κατευθυνθηκε στα διαμερισματα της Λαελια. Ειχαν ηδη καθυστερησει να εμφανιστουν στον Ηρωδη και δεν ηθελε αυτη η αργοπορια να τους να δημιουργησει ζητημα εκ του μηδενος. Χτυπησε απαλα την πορτα και την εσπρωξε.
Το βλεμμα του επεσε στην σιλουετα της κοπελας κι αιχμαλωτιστηκε εκει. Ειχε αλλαξει ρουχα, φορωντας εναν υπεροχο χιτωνα με εξαισια σχεδια μ' ενα χρωμα που κολακευε απιστευτα την φιλντισενια επειδερμιδα της. Τα μαλλια της, λυτα να πεφτουν στους ωμους της, εμοιαζαν με διαδημα προσδιδοντας της ακομα μεγαλυτερη χαρη και κομψοτητα. Γυρισε αποτομα και τον ειδε ενω ενα κοκκινο χρωμα εβαψε στιγμιαια τα καταλευκα μαγουλα της.
Ποση ωρα ηταν εκει και την παρακολουθουσε ? Ενα αναμικτο συναισθημα εκνευρισμου μα και κολακειας στροβιλιζοταν μεσα της. Ενας κυριος ποτε δεν θα παρακολουθουσε μια γυναικα διχως να κανει γνωστη την παρουσια του αμεσα, ομως ενοιωθε ταυτοχρονα παραξενα ικανοποιημενη που ειχε κατορθωσει με το τιποτα να μαγνητισει το βλεμμα του Ορατιου.
Επελεξε να μην κανει καποιο σχολιο για το γεγονος και να προσποιηθει την ανηξερη.
                                                          ======================
-'Εχουμε καθυστερησει αρκετα' ηταν το αμηχανο σχολιο του Ορατιου. 'Αν εισαι ετοιμη'....
Αφησε την φραση μισοτελειωμενη μην ξεροντας τι να προσθεσει.
-'Απολυτως ετοιμη' απαντησε η κοπελα. 'Πως με βρισκεις' ? ρωτησε και αμεσως συνεχισε την φραση της με τον φοβο να ληφθει σαν υπονοουμενο. 'Θελω να πω, ειμαι σωστα ντυμενη για την περισταση η πρεπει ν' αλλαξω κατι' ?
-'Τελεια εισαι' βγηκε αυθορμητα η φραση απο το στομα του Ορατιου κι εσπευσε να συμπληρωσει φοβουμενος μην παρεξηγηθει. 'Εννοω πως εισαι καταλληλα ντυμενη για κορη επαρχου που πραγματοποιει επισκεψη σε ξενο μερος. Αμφιβαλλω αν το παλατι του Ηρωδη εχει δει ποτε ξανα καποια σαν κι εσενα. Θα ραγισεις πολλες καρδιες' συμπληρωσε γελωντας προσπαθωντας να διασκεδασει τις εντυπωσεις.
-'Αληθεια το πιστευεις αυτο' ? εκανε η Λαελια χαμογελωντας με την σειρα της. 'Να φανταστεις πως δεν ειναι καν στις προθεσεις μου'.....ειπε κανοντας μια μικρη παυση και δινοντας το χερι της στον Ορατιο ....'να σαγηνευσω ενα ολοκληρο παλατι' ολοκληρωσε. 'Παμε' ?
Ο Ορατιος εγνεψε καταφατικα και την συνοδευσε εξω απο το δωματιο της.

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 29

Σταθηκε στην κορυφη του υψωματος και γυρισε να κοιταξει πισω. Η αποσταση ηταν τοση, οση για να μην του επιτρεπει να εχει μια καθαρη εικονα. Δεν τον απασχολουσε καθολου αυτο. Ηξερε πως η διαδικασια ειχε ξεκινησει ηδη, πως το αναποφευκτο βρισκοταν πια στην διαδρομη της ολοκληρωσης κι αυτο ηταν το εναυσμα για να νοιωσει μια αποκοσμη ικανοποιηση.

Εμεινε ακινητος για λιγο, με τα ματια τοσο εντονα προσηλωμενα στην εικονα που δεν εβλεπε σαν να ηθελε ν' αποτυπωσει καθε γενικο πλανο και σχεδιο του τοπιου. Μετα στραφηκε στο αλογο του που υπεμενε τις αποφασεις του κατω απο τον φλογισμενο δισκο του ηλιου.

Το χτυπησε ελαφρα στο πλαι του λαιμου, μια χειρονομια διττης σημασιας κι αυτο καταλαβε. Ηταν το τελος ολων οσων ειχαν λαβει μερος τις τελευταιες ωρες και η στιγμη της αποδεσμευσης απο τον χωρο και η εναρξη ενος καινουριου σκοπου. Η απαλη ενοχληση απο τις μποτες στα πλευρα του ηταν αυτο που περιμενε για να ξεκινησει μ' εναν ελαφρυ καλπασμο.

Ο ξενος επικεντρωθηκε στον μεγαλο γρανιτενιο ογκο στο βαθος ενω ταυτοχρονα διαφοροι υπολογισμοι φτεροκοπουσαν στο μυαλο του. Αν ηθελε να προλαβει τους αλλους επρεπε να διασχισει καθετα το σκυθρωπο βουνο, με τις οποιες δυσκολιες παρουσιαζε κατι τετοιο, ενω οι αλλοι ηδη εκαναν τον κυκλο του με ασφαλεια.       

                                                              =======================

Του ειχε παρει λιγοτερο απο μιση μερα για να τους εντοπισει. Σ' αυτο ειχε βοηθησει και το γεγονος πως δεν φροντιζαν να καλυψουν τα ιχνη τους με δεδομενο πως δεν ανησυχουσαν οτι καποιος θα τολμουσε ποτε να τους ακολουθησει. Ηταν μια σειρα απο λαθη που ειχαν διαπραξει και ολα οφειλονταν αποκλειστικα και μονο στην σιγουρια και την αλαζονεια που διεθεταν.

Το δευτερο λαθος ηταν πως ειχαν εμπιστευτει για σκοπο το βραδυ καποιον που η μονη παρεα που ειχε για να περασει την ωρα του ηταν ενα μεγαλο φλασκι κρασι. Ενδεχομενως αν οι υπολοιποι ηταν σε πιο νηφαλια κατασταση να το ειχαν επανεξετασει μα προφανως η επιτυχημενη επιδρομη στον οικισμο, αρκετες ωρες πριν, ηταν κατι που θεωρησαν πως επρεπε να γλεντησουν με μια δοση υπερβολης. Ηταν ζητημα χρονου μεχρι ολοι τους να νικηθουν απο τις πλανες ιδιοτητες του κρασιου και να πεσουν σ' ενα βαθυ, σχεδον ληθαργικο υπνο.

Τους παρακολουθουσε πως ενας ενας περνουσε στον κοσμο του ονειρου κι επελεξε να ξεκουραστει κι αυτος με τη σειρα του μεχρι το πρωτο φως της αυγης. Κατι που δεν θ' αργουσε πολυ λαμβανοντας υπ' οψιν του το σταδιακο ξεθωριασμα του καταμαυρου ουρανου σε μουντο γκρι και μετα σ' ενα γαλακτωδες, αχνο μπλε.

                                                     ========================

Περιμενε υπομονετικα παρακολουθωντας ολες τους τις κινησεις. Ετοιμαζονταν ραθυμα, πειραζοντας ο ενας τον αλλο και γελωντας, να συνεχισουν την πορεια τους, μια πορεια που του ηταν αγνωστη. Αυτο ομως που ηξερε καλα ηταν οτι σ' αυτο το σημειο θα ηταν το τελος οποιασδηποτε σχεδιασμενης διαδρομης. Ηταν κατι που θα το φροντιζε προσωπικα ο ιδιος. Το μονο που ειχε να κανει ηταν να τους το γνωστοποιησει. 

Σηκωθηκε απο την κρυψωνα του και περπατησε προς το μερος τους. Ειναι πραγματι αξιον αποριας πως εξελισσονται καποια πραγματα, ειτε τα επιδιωκεις ειτε οχι.

Δεν ειχε απολυτως καμια διαθεση για κουβεντα, καμια ορεξη για λεκτικη αντιπαραθεση. Ενα πραγμα υπηρχε μονο τοσο καθαρα αποτυπωμενο στο μυαλο του, σαν το μαρκαρισμα του πυρωμενου σιδηρου πανω στα μαλακα καπουλια φοραδας. Να κανει δωρο στα ορνια και τα τσακαλια της περιοχης ενα τοσο πλουσιοπαροχο γευμα που να το θυμοντουσαν για καιρο.

Σαν να διαβασαν την σκεψη του κανεις δεν του απηυθηνε το λογο οταν τον ειδαν να πλησιαζει.

Το μονο που εκαναν, απο συνηθεια προφανως, ηταν να τον κυκλωσουν βαζοντας τον στη μεση.

                                                      ========================

Ειχε τα στιλεττα του καλα κρυμμενα και τα χερια του μακρια απο το ξιφος του. Ηταν οκτω ολοι μαζι, επτα που τον ειχαν κυκλωσει και ενας, ο αρχηγος, λιγο πιο απομακρα, που ειχε επιλεξει το σωστο γι αυτον σημειο οπου θα παρακολουθουσε την εξοντωση του απροσκλητου επισκεπτη.

Και πραγματι, εξοντωση ηταν αυτο που τελικα παρακολουθησε.

Απεφυγε ευκολα τα δυο πρωτα χτυπηματα διχως να χρειαστει να καταφυγει στην βοηθεια των οπλων του. Διαβασε γρηγορα κι ευκολα τις δυνατοτητες της ομαδας και εθεσε χρονικο οριο στον εαυτο του σχετικα με το ποσο θα χρειαζοταν για να τους σφαγιασει. Με μια ευελικτη κινηση που θα ζηλευε βουνισιο λιονταρι απαλλαχτηκε απο τις επομενες τρεις επιθεσεις και εβγαλε αργα το ξιφος απο τη θηκη του. Ουτε ψιθυρος δεν ειχε σπασει την νεκρικη σιγη που επικρατουσε.

Τους κοιταξε ολους μια τελευταια φορα, σαν να ηθελε να κρατησει στη μνημη του τα προσωπα αυτων που ενοιωθαν επιτευγμα το ξεκληρισμα ενος οικισμου και μπορουσαν να περηφανευονται για τον φονο ενος μικρου κοριτσιου.

Τα ματια της μικρης την ωρα που εσβηναν εμφανιστηκαν αποτομα μπροστα του, μεγαλα και καθαρα, σαν την επιφανεια λιμνης που ανεχεται το χαδι του αγερα στο μαγουλο της.

                                                    =======================

Αν καποιος δεν ειχει βρεθει σ' ανταριασμενη θαλασσα που θεριευει καθε στιγμη που περναει και προσπαθει με ακομα μεγαλυτερη ορμη να καταπιει το ατυχο πλοιο που βρισκεται στην αγκαλια της, αν δεν εχει αντικρυσει ανεμοστροβιλο της ερημου που γιγαντωνει καθως πλησιαζει το καραβανι που βρεθηκε στο δρομο του ετοιμο να το παγιδεψει στον πνιγηρο κορφο του και να το τσακισει σε θρυμματα, αν δεν εχει βιωσει την ταχυτητα και την απληστια που πλαισιωνει μια θανατηφορα χιονοστιβαδα που αποκολληθηκε απο την πλαγια βουνου και σαρωνει τα παντα στο περασμα της, τοτε ειναι μαλλον αδυνατον να συλλαβει η ν' αποτιμησει τον τροπο με τον οποιο ο ξενος επεσε πανω στους επτα αντρες. Η λεπιδα του ξιφους του, σαν πληγωμενη ουρα φιδιου, χωθηκε αναμεσα τους σκορπωντας τον ολεθρο. Πολυ πιο γρηγορα απ' οτι και ο ιδιος περιμενε εριξε μια ματια στα επτα ξεκοιλιασμενα πτωματα που κειτονταν αψυχα στο εδαφος.

Ειχε μεινει μονο ενας, αυτος που ουσιαστικα μεσα στο μυαλο του ηταν ο αποκλειστικος υπευθυνος της γενοκτονιας που ειχε αντικρυσει στον οικισμο. Μα γι αυτον ειχε αλλα σχεδια, σχεδια που δεν συμπεριελαμβαναν μια τοση γρηγορη πραξη λυτρωσης. 

Μ' ενα χτυπημα της λαβης του ξιφους τον σωριασε αναισθητο.

                                                          ====================

Περιμενε υπομονετικα αρκετη ωρα μεχρι να ξυπνησει και να δει τις αντιδρασεις του. Υπεθεσε πως αντιλαμβανομενος την θεση στην οποια βρισκοταν πια θα ελεγε κατι, θα ξεστομιζε καποια απειλη, θα παρακαλουσε για ελεος, θα εκανε εκκληση στα συμπονετικα συναισθηματα του ξενου, θα εκλιπαρουσε για τη ζωη του. Αντ' αυτου, αφου συνειδητοποιησε την κατασταση που ειχε περιελθει, παρεμεινε σιωπηλος παρακολουθωντας τον.

Ο ξενος αποφασισε πως ειχε ερθει η ωρα να μιλησει.

-'Δεν υπαρχει κατι το ηρωικο στο ξεκληρισμα γυναικοπαιδων' αρχισε ενω ταυτοχρονα ξεκινουσε μικρες βολτες μπρος πισω απεναντι απο τον αιχμαλωτο του. 'Δεν υπαρχει κατι γενναιο στο να δολοφονεις εν ψυχρω μικρα παιδια' συνεχισε. 'Τουλαχιστον οχι κατι που να βλεπω εγω' ειπε και κοιταξε τον αιχμαλωτο στα ματια. 'Αντιλαμβανομαι ομως πως παντα υπαρχει ενας σκοπος απο πισω, ενας σκοπος που για να εξυπηρετηθει ισως πραξεις σαν κι αυτες να ειναι απαραιτητες. Ομως παντα υπαρχουν συνεπειες, τις οποιες πολλες φορες μπορεις ν' αποφυγεις αν εχεις εναν προσεκτικο σχεδιασμο. Το πραγματικο προβλημα ειναι οι συνεπειες που δεν μπορεις να υπολογισεις γιατι ποτε δεν φανταστηκες οτι μπορει να υπαρχουν' τελειωσε τη φραση του κοιτωντας τον αντρα μεσα στα ματια.

                                                       ========================

-'Εγω ειμαι μια τετοια συνεπεια' προσθεσε διχως να σταματησει την σταθερη και ρυθμικη κινηση που ειχε υιοθετησει στην αρχη της κουβεντας. 'Μια συνεπεια ομως που εν αντιθεσει με την μηδενικη επιλογη που ειχαν οι γυναικες, οι γεροι και τα παιδια που θανατωθηκαν ειτε με την εγκριση σου ειτε με την απαθεια σου, θα σου δωσει εναλλακτικη λυση. Οχι ευκολη, ουτε βολικη. Μα ειναι μια λυση απεναντι στο διλημμα που συντομα θα βρεθεις. Και πιστεψε με, αυτο δεν θα ειναι ενα ευκολο διλημμα'.

Πηρε μια βαθια ανασα, σαν να την χρειαζοταν για να καταφερει να εκστομισει αυτο που δυναστευε την σκεψη του. Μολονοτι μια παροξυσμενη χαρα τον κυριευε παντου κατορθωσε να κρατησει τον τονο της φωνης του σε σταθερα, σχεδον επαγγελματικα επιπεδα.

-'Οπως θα εχεις προσεξει αυτα που σε κρατανε δεμενο πανω στον βραχο δεν ειναι απλα δεσμα' ειπε ενω ταυτοχρονα εδειχνε τα χερια και τα ποδια του αντρα που ηταν οντως δεμενα σε εκταση πανω σ' ενα βραχο. 'Ισως γνωριζεις το συγκεκριμενο φυτο που χρησιμοποιησα για να σε δεσω, ισως και οχι. Μπορει να μοιαζει σαν ενα κοινο αγριαγκαθο μα ειναι πολυ πιο σκληρο και ανθεκτικο. Αυτο δεν σημαινει βεβαια πως δεν θα μπορουσες να λυθεις με καποια προσπαθεια. Η προσπαθεια ομως αυτη θα ηταν σιγουρα ματωμενη μιας και αναποφευκτα τα αγκαθια θα σου τρυπαγαν το δερμα'. 

                                               =======================

-'Φυσικα αυτο δεν ειναι κατι που θα επρεπε ν' ανησυχησει καποιον τοσο δυνατο σαν κι εσενα' συνεχισε ειρωνικα. 'Το προβλημα εγκειται καθαρα στο ποσο χρονο θα χρειαζοσουν για ν' απελευθερωθεις. Και αν θα ησουν πιο γρηγορος απο αυτους εδω τους δαιμονες' συμπληρωσε χαιρεκακα ανοιγοντας την παλαμη του και αποκαλυπτοντας ενα μαυρο, γυαλιστερο σκαθαρι της ερημου. 'Βλεπεις το συγκεκριμενο ειδος σκαθαριου περναει ωρες ατελειωτες ακινητο μεσα στη ζεστη περιμενοντας υπομονετικα μεχρι να εντοπισει καποια, οποιαδηποτε πηγη δροσιας. Ειναι τοσο ευαισθητο που μπορει ν' αντιληφθει την υπαρξη υγρασιας απο πολλα μετρα μακρια. Μολις την εντοπισει τρεχει κατ ευθειαν στην πηγη και πινει αχορταγα. Δεν το απασχολει τι ειναι αυτο που πινει, απλα το στραγγιζει'.

Εκανε μια μικρη παυση διαπιστωνοντας κατι σαν υποψια φοβου στα ματια του αλλου.

-'Αυτος λοιπον ο μικρος δαιμονας, μαζι με τους συντροφους του, που αναπαυονται στα ποδια σου, δεν προκειται να κανουν την παραμικρη κινηση οσο εσυ παραμενεις ακινητος'.

Ειδε τον αντρα να προσπαθει να κοιταξει χαμηλα στα ποδια του κι εκεινη τη στιγμη βεβαιωθηκε πως ο πανικος τον ειχε αγκαλιασει με τις μαυρες φτερουγες του.

-'Νομιζω πως εχεις αρχισει να καταλαβαινεις' ειπε χαμηλοφωνα.

                                             ========================

-'Αν προσπαθησεις να λυθεις ειναι σιγουρο πως θα ματωσεις' συνεχισε ενω η φωνη του ειχε ντυθει ατσαλι. 'Μολις συμβει αυτο, οπου υπαρχει πληγη, ολος αυτος ο μαυρος στρατος θα ορμησει να γευτει το αιμα σου. Ομως δεν θα μεινουν μονο εκει αφου θα καταλαβουν πως κατω απο την επιφανειακη πληγη κρυβεται πολυ περισσοτερος θησυρος. Θ' αρχισουν ν' ανοιγουν  δρομο μεσα στο σωμα σου και αφου εγκατασταθουν εκει θα σε στραγγιξουν μεχρι τελευταιας σταγονας. Φαντασου το, εκατονταδες τετοια σκαθαρια μεσα στο κορμι σου να επιβιωνουν με το αιμα σου και συ να μην μπορεις να κανεις τιποτα. Η μαλλον μπορεις. Αρκει να μεινεις εντελως ακινητος. Γιατι μολις πεσει το βραδυ τα σκαθαρια θ' απομακρυνθουν λογω χαμηλης θερμοκρασιας μεχρι το επομενο πρωι. Μα μην ανησυχεις, δεν θα μεινεις χωρις παρεα. Βλεπεις η χαμηλη θερμοκρασια δεν ειναι κατι αποτρεπτικο για τα τσακαλια που ειναι γεματη η περιοχη. Βλεπεις οτι δεν σου ειπα ψεμματα οταν ανεφερα οτι θα εχεις μια εναλλακτικη λυση, εκει που αλλοι δεν ειχαν ποτε. Απλα πρεπει να επιλεξεις με ποιον τροπο θελεις να τελειωσει η ζωη σου.

Και πιστεψε με, δυσκολευομαι να διακρινω ποιος τροπος ειναι ο χειροτερος'.

                                                    =====================

Ακομα και την στιγμη που εφευγε, εγκαταλειποντας τον σε μια μοιρα που δεν ειχε διαλεξει ο ιδιος αλλα η μοιρα ειχε επιλεξει γι αυτον, δεν ειχε βγαλει λεξη. Ισως να ηταν απο κεινους που πιστευαν οτι ζωντας με το σπαθι θα πεθαιναν με το σπαθι, ενας ανοητος δηλαδη. Ισως να ειχε αντιληφθει εστω και την τελευταια στιγμη πριν πεθανει οτι υπαρχει ενα τελος γι ολους που δεν καθοριζεται παντα απο τον ιδιο. Ισως απλα το ειχε δεχτει σαν μια πραξη ισοροπιας σε οτι ειχε διαπραξει ο ιδιος τοσο καιρο. Οτι και να ηταν αφηνε τον ξενο παντελως αδιαφορο.Ηταν η πρωτη φορα που εκανε κατι, εξω απο τα δεδομενα του κυβου, εξω απο τις συντεταγμενες του.

Ηταν επισης η πρωτη φορα που συνειδητοποιουσε πως δεν ειχε καμια απολυτως βοηθεια απο τον κυβο και πως οτι συνεβη ηταν αποκλειστικα προιον δικης του επιλογης. Ισως να ειχε ανακαλυψει μια αδυναμια σ' αυτο το θεικο αντικειμενο, ισως να ειχε αποκαλυψει ομως την πραγματικη του δυναμη. Οτι και να ηταν, ο κυβος του Γιοντοκ εδωσε και παλι σημαδια ζωης καθως απομακρυνοταν απο το σημειο που ειχε αφησει δεμενο τον αντρα, συναισθανομενος πως αυτη η αδιαφορη για κεινον παρακαμψη ειχε ολοκληρωθει και επιτελους επεστρεφε στον αρχικο και μοναδικο του σκοπο.  

  

                            ΕΛΕΝΗ ΣΚ.

ΜΙΑ ΜΕΛΕΤΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ

Εβριζε ακομα οταν μπηκε στο σουπερ μαρκετ και κατευθυνθηκε προς την καβα. Απορουσε πως επετρεπαν σ' αυτους τους ανθρωπους να οδηγουν και μαλιστα με τετοιο επικινδυνο φορτιο. Αν τ' αντανακλαστικα της ηταν λιγο πιο αργα τωρα θα βρισκοταν κατω απο τις ροδες του. Ηταν τυχερη που ζουσε και το ηξερε. Διχως να σταματησει να μουρμουραει μεσα απο τα δοντια της αρπαξε δυο εξαπακα μπυρες και προχωρησε προς το ταμειο. Ακουσε το σουσουρο που επικρατουσε και αναστεναξε. Μα ακομα και στην ουρα επρεπε να τσακωνονται ?

Κοκκαλωσε βλεποντας τους τρεις μασκοφορους. Ο ενας ειχε το οπλο του κολλημενο στον κροταφο του ταμια, ο αλλος προσεχε οποιον προσπαθουσε να εισελθει στο καταστημα και ο τελευταιος προσεχε τους ελαχιστους πελατες που υπηρχαν ηδη μεσα. 

Αυτος ο τελευταιος ηταν που πανικοβληθηκε οταν την ειδε να κανει μια αποτομη κινηση. Εσκεμμενα η οχι, το οπλο εκπυρσοκροτησε. Ειδε την στιγμιαια λαμψη απο την καννη του οπλου και προλαβε ν' ανοιγοκλεισει τα ματια της καθως ανεμενε το μοιραιο.

Κλασματα του δευτερολεπτου μετα βρεθηκε σωριασμενη καταχαμα.  

                                               ==========================

Ενοιωσε ενα σουβλερο πονο στον αγκωνα της και προς στιγμην φοβηθηκε οτι τον ειχε σπασει. Εριξε μια ματια τριγυρω και της κοπηκε η ανασα. Βρισκοταν ξαπλωμενη πανω σε κατι που εμοιαζε με αμμο αλλα οι κοκκοι εφερναν περισσοτερο στην υφη σαν γρανιτενιος ζελες. Δοκιμασε να σηκωθει υπο την επηρρεια του σοκ και εκεινη ακριβως την στιγμη δεχτηκε το δευτερο και πιο ισχυρο. Στην θεα του πλασματος απο τον πανικο της εκανε ενα αδεξιο βημα προς τα πισω και σωριαστηκε φαρδια πλατια παλι στο παραξενο εδαφος. 

Ο πονος στον αγκωνα της επιδεινωθηκε ενω το κεφαλι της εβρισκε πανω σε κατι σκληρο και στερεο. Τα ματια της θολωσαν και προλαβε να δει φευγαλεα το πλασμα να κινειται προς το μερος της. Δοκιμασε να ουρλιαξει μα δεν ειχε καθολου δυναμη μεσα της. Ενστικτωδως σηκωσε το χερι της σε μια προσπαθεια να προφυλαχτει απο την επιθεση που ηταν σιγουρη πως ετοιμαζε η αγνωστη μορφη. Δεν εμαθε ποτε αν υπηρξε καποιο αποτελεσμα γιατι η σπλαχνικη κατασταση λιποθυμιας την κατελαβε και την αναισθητοποιησε. 

                                            ==========================

Ανοιξε τα ματια της και το πρωτο πραγμα που εκανε ηταν να προσπαθησει να καταλαβει που βρισκοταν. Ενοιωσε το κορμι της γυμνο κατω απο το απαλο κοκκινο φως που εξεπεμπε ενα ενεργειακο πεδιο που σχεδον την καλυπτε ολοκληρη. Ο πονος στον αγκωνα, που πλεον δεν υπηρχε, εκεινη η απαισια μορφη που ειχε αντικρυσει, η παραξενη αμμος που ειχε ξυπνησει αρχικα δεν υπηρχαν πουθενα. Ανασηκωθηκε απο κατι που εμοιαζε με κρεββατι μα στην ουσια ηταν απλως καποιο υλικο που επαιρνε το σχημα του κορμιου της κι εψαξε για τα ρουχα της. Τα βρηκε λιγο πιο περα κι ενοιωσε πολυ καλυτερα ντυμενη. Βρισκοταν στην διαδικασια εξερευνησης του δωματιου, αν μπορουσε αυτο που εμοιαζε πιοτερο με κυκλικο θαλαμο να ειναι δωματιο οταν ενοιωσε την παρουσια πισω της. Το αρχικο συναισθημα που ειχε αισθανθει επεστρεψε αλλα οχι τοσο εντονο. Εκανε ενα βημα προς τα πισω και συνεχιζε να κοιταει το ον.

Φαινοταν κατασκευασμενο απο το ιδιο υλικο πανω στο οποιο ειχε ξυπνησει, μονο ο χρωματισμος αλλαζε οπως και το σχημα η η μορφη του. Μια ζελεδοειδης προεκταση, κατι σαν χερι, της εκανε νοημα ν' ακολουθησει και υπακουσε διστακτικα.

                                                ==========================

Βρεθηκε συντομα σε κατι που εμοιαζε με τεραστια αιθουσα μολονοτι δεν ειχε ακριβη ορια αρχης και τελους. Αριστερα και δεξια, σε παραταξη, στεκονταν ενα σωρο απ' αυτα τ' απιστευτα οντα ενω στο βαθος, σαν καθισμενο πανω σε κατι αμορφο, ηταν ενα ακομα ον.

Η ζελεοειδης προεκταση της εκανε νοημα να σταματησει και για λιγο μια αμηχανη σιωπη ειχε πεσει στην αιθουσα. Το ον στο βαθος την εσπασε.

-'Μην φοβασαι' ειπε με μια φωνη γεματη τριξιματα, σαν κι αυτα που ακουγονται αν τριψεις σιγα και υπομονετικα μια φρυγανια. 'Κανεις εδω δεν προκειται να σου κανει κακο. Εισαι φιλοξενουμενη μας για οσο καιρο θα χρειαστει και θα ικανοποιησουμε ολες τις αναγκες σου'.

-'Ικανοποιηστε μου πρωτα αυτο' απαντησε η γυναικα ενω ταυτοχρονα εκανε δυο βηματα μπρος.

-'Ποιοι ειστε ? Που βρισκομαι ? Τι θελετε απο μενα ? Πως βρεθηκα εδω' ?

Για λιγο δεν μιλησε κανεις. Μετα το ον με την φωνη της θρυμματισμενης φρυγανιας μιλησε.

-'Εχεις απολυτο δικιο σε οτι ρωτας. Θα σου εξηγησω τα παντα' ειπε και αρχισε να μιλαει.

                                                =========================

-'Θα εχεις καταλαβει βεβαια πως δεν βρισκεσαι πια στον πλανητη σου. Ο πλανητης που εισαι αυτη τη στιγμη λεγεται Ζντακου και εμεις ειμαστε οι κατοικοι του, οι Βπλιγκ. Ειμαστε δισεκατομμυρια ετη φωτος, οπως τα ονομαζετε εσεις, μακρια απο την πατριδα σου, τη Γη. Ο λαος μου, εδω και αμετρητα χντεμρ, δικα σας χρονια, ζει ειρηνικα στον Ζντακου διχως να εχει δημιουργησει ποτε προβλημα σε κανεναν. Ομως εδω και παρα πολυ καιρο αντιμετωπιζουμε προβλημα με τους Κεολλ, κατοικους ενος μακρινου πλανητη, του Πολμπλ. Η επεκτατικη πολιτικη που ακολουθουν τους οδηγησε μεχρι εμας και παρα την θεληση μας μπλεξαμε σε διαμαχη μαζι τους. Ο μοναδικος τροπος για να επιβιωσουμε ηταν ν' αντισταθουμε και αυτο δεν ηταν καθολου δυσκολο δεδομενου οτι τεχνολογικα ειμαστε παρα πολυ μπροστα απο τους Κεολλ. Δυστυχως για μας αυτο ηταν κατι που το αντιληφθηκαν και οι ιδιοι και πριν αρκετο καιρο προχωρησαν σ' ενα σαμποταζ που πραγματικα μας αφησε ανυπερασπιστους'.

-'Τι εννοεις σαμποταζ' ρωτησε η γυναικα που φανηκε να δειχνει πια ενδιαφερον για την ιστορια.

-'Θα σου πω και θα καταλαβεις για ποιο λογο βρισκεσαι εδω, στον Ζντακου'.

                                                ==========================

-'Οπως ελεγα πριν απο αρκετο καιρο μια ομαδα διαστημοπλοιων των Κεολλ προσγειωθηκε στον πλανητη μας διχως να γινουν αντιληπτοι απο κανεναν. Αυτο που ηθελαν ηταν να σαμποταρουν τα ανυπερασπιστα κι αφυλακτα διαστημοπλοια μας ουτως ωστε να μην συναντησουν αντισταση οταν επιτεθουν'.

-'Θες να πεις οτι ειχατε τα διαστημοπλοια αφυλαχτα ενω βρισκοσασταν σε εμπολεμη περιοδο' ? ρωτησε η γυναικα απορωντας για την αφελεια των Βπλιγκ.

-'Ο λαος μου δεν εχει πολεμησει απο τοτε που το συμπαν αναγεννηθηκε για πεντακοσιοστη φορα' εκανε η φωνη με το τριξιμο. 'Τα διαστημοπλοια μας ηταν στην ουσια εξερευνητικα, απλα μετατρεπονταν σε πολεμικα με ελαχιστες μετατροπες, κατι που δεν μας χρειαστηκε ποτε.

Η ουσια ειναι πως οι Κεολλ κατορθωσαν αυτο που ηθελαν. Αυτη τη στιγμη ουτε ενα απο τα διαστημοπλοια μας δεν μπορει να λειτουργησει'.

-'Κι απο μενα τι θελετε' ? ρωτησε η γυναικα. 'Να κερδισω μονη μου αυτον τον πολεμο' ?

-'Αυτο ακριβως σου ζηταμε' ειπε η φωνη. 'Και ξερουμε πως μπορεις να το κανεις'. 
                                            =========================
-'Ειστε τρελλοι ολοι σας' απαντησε η γυναικα. 'Κι ακομα δεν απαντησατε σε ολες τις ερωτησεις που σας εκανα'.
-'Η τηλεμεταφορα ειναι κατι το αστειο για μας, οσο ακατορθωτο και δυσκολο φαινεται σε σας. Σε τραβηξαμε εδω και μαλιστα σε μια στιγμη πολυ κρισιμη για σενα. Αν δεν κανω λαθος αν ειχαμε αργησει εστω κι ενα δευτερολεπτο τωρα δεν θα ησουν ζωντανη' ειπε η φωνη.
Αμεσως η σκηνη στο σουπερ μαρκετ περασε αστραπιαια απο το μυαλο της. Ειχε ενα δικιο σ' αυτο που υποστηριζε. Λιγο ακομα και θα ηταν νεκρη απο τη σφαιρα του ληστη. Μπορει να ενοιωθε πως βρισκοταν σ' ενα τρελλοκομειο, αυτο ομως δεν αλλαζε το γεγονος πως ζουσε ακομα. Ισως τους το χρωστουσε να τους ακουσει μεχρι τελους.
-'Δεν βλεπω με ποιο τροπο θα μπορουσα εγω ποτε να σας βοηθησω σ' εναν τετοιο πολεμο. Μια απλη σχεδιαστρια πολεμικων σκαφων ειμαι, ουτε μαχητης, ουτε στρατηγικες γνωσεις εχω. Σε τι θα μπορουσα να σας φανω χρησιμη' ? ρωτησε με εκδηλη την απορια στη φωνη της.
-'Μπορει να σου φαινεται απιστευτο αλλα εισαι ακριβως αυτη που χρειαζομαστε' ειπε σχεδον με παθος η φωνη. Ασε με να σου εξηγησω και θα καταλαβεις'.
                                             ===========================
-'Αυτη τη στιγμη οι Κεολλ πιστευουν οτι με μια μικρας εμβελειας εισβολη θα μας νικησουν αφου θεωρητικα δεν εχουμε κανενα τροπο αμυνας. Ετσι τους περιμενουμε απο στιγμη σε στιγμη να κανουν την κινηση τους. Ομως δεν ειμαστε τελειως ανυπερασπιστοι απεναντι τους'.
Με μια κινηση της ζελεδοειδους προεκτασης εμφανισε στο χωρο ενα ολογραμμα.
-'Το γνωριζεις αυτο' ? ρωτησε.
-'Να με παρει ο διαολος' μουρμουρισε μεσα απο τα δοντια της. -'Ενα ΒΟΤΖ 312. Θελεις να πεις οτι το εχετε καπου εδω ολοκληρωμενο' ? ρωτησε.
-'Εχουμε ενα σωρο απο δαυτα στα μουσεια μας' απαντησε το ον. 'Το θεμα ειναι πως επειδη ειναι τοσο παλια κανεις δεν γνωριζει ακριβως την λειτουργια τους και τον χειρισμο τους. Γι αυτο σε χρειαζομαστε. Δουλεψες στον σχεδιασμο και την κατασκευη τους, θελουμε να μας μαθεις την χρηση τους. Οι Κεολλ δεν περιμενουν οτι θα εχουμε κατι ν' αντισταθουμε, θα μας επιτεθουν αλαζονικα με μικρη δυναμη και αν καταφερουμε και τους αναχαιτισουμε θα το σκεφτουν πολυ να ξαναδοκιμασουν. Εξ' αλλου μεχρι τοτε θα εχουμε κατασκευασει καινουρια διαστημοπλοια και θα ειμαστε πανετοιμοι. Λοιπον ? Θα μας βοηθησεις' ? 
                                                             =========================
Επι δυο ολοκληρους μηνες δεν εκανε κατι αλλο απο το να τους δειχνει τις λειτουργιες του ΒΟΤΖ 312. Τους εξηγησε τον χειρισμο του, το οπλοστασιο του, ολες του τις δυνατοτητες. Δεν ειχαν και λιγα απο δαυτα, ετσι σε λιγοτερο απο 60 μερες ειχε εκπαιδευσει ενα μικρο στρατο πανω σε μια τεχνολογια που τους ηταν παντελως ξενη. Σχεδον στεναχωρηθηκε οταν το ον της ζητησε να συναντηθουν ξανα. Ηθελε να την ευχαριστησει για ολα οσα ειχε κανει γι αυτους, οτι ποτε δεν θα την ξεχναγαν και οτι ηλπιζαν να κερδισουν τον πολεμο χαρη σ' αυτην. Αυτο που της εκανε μεγαλυτερη εντυπωση ηταν η τελευταια του φραση πριν την εναρξη διαδικασιας για την επιστροφη της και ξαφνικα ενοιωσε απεραντη ευγνωμοσυνη γι αυτον τον αγνωστο λαο.
-'Κανονικα πρεπει να σ' επιστρεψω ακριβως στο χρονικο σημειο απ' οπου σε πηραμε. Καταλαβαινω ομως πως αυτο θα ηταν μοιραιο για σενα αφου την δεδομενη στιγμη απειχες κλασματα του δευτερολεπτου απο το θανατο. Ετσι θα σε ρωτησω αν θελεις να σε παω πισω χρονικα πριν το συμβαν η μετα, κατι που για την τεχνολογια μας ειναι εφικτο'.
Δεν σκεφτηκε σχεδον καθολου οταν εδωσε την απαντηση της. Ηξερε τι επρεπε να γινει. 
                                                   ========================
Φυσικα πιο πριν. Ακομα και να πηγαινε πιο μπροστα στο χρονο παλι μεσα στο σουπερ μαρκετ θα ηταν. Ακομα κι αν δεν εμφανιζοταν αποτομα απεναντι στον ληστη που την ειχε πυροβολησει παλι δεν μπορουσε να ειναι σιγουρη για την εξελιξη. Ποιος της ελεγε οτι μεσα σ' ενα παροξυσμο δεν σκοτωναν ολους τους πελατες για να εξαφανισουν τους μαρτυρες ? Οχι, ηταν ακρως ριψοκινδυνο κατι τετοιο. Μονο πισω ηταν σιγουρη. Το μονο που ειχε να κανει ηταν να μην μπει ποτε μεσα στο σουπερ μαρκετ. Τοσο απλα. Σταθηκε για μια στιγμη να σταθμισει την τελικη της αποφαση και χαμογελασε αχνα σκεπτομενη ποσο σωστα το ειχε χειριστει.
Ακουσε το στριγγλισμα απο το φρεναρισμα πισω της και γυρισε να δει. Ο οδηγος του βυτιοφορου στην προσπαθεια του να την αποφυγει εκοψε αποτομα το τιμονι αριστερα. Το βαρυ οχημα εκανε μερικα μετρα και μετα ντεραπαρισε. Συρθηκε στο δρομο, τον διεσχισε καθετα και επεσε με ολο το βαρος και την δυναμη του σ' ενα αλλο παρκαρισμενο φορτηγο.
Ειχε μεινει παγωμενη να παρακολουθει την τρελλη πορεια του βυτιοφορου μ' ενα μυαλο αδειο απο σκεψεις. Τα ματια της ανοιγοκλεισαν επανειλημμενα την στιγμη της θηριωδους εκρηξης.
Ενοιωσε στην αρχη ενα ωστικο κυμα να την χτυπαει, μετα μια απαλη, γλυκια ζεστη να την τυλιγει και υστερα εξαερωθηκε μεσα σε μια κολαση φωτιας.

                                                       ΤΕΛΟΣ

ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ


                          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 28


Ειχαν ηδη καλυψει τη μιση διαδρομη χωρις να συμβει τιποτα απολυτως. Ο ξενος με τον Ορατιο εναλλασονταν συνεχως στην κορυφη της ομαδας, εχοντας σαν πρωτο μελημα την ασφαλη μετακινηση τους μεσα απο εκεινες τις αγνωστες περιοχες. Η Λαελια, παντα τριγυρισμενη απο τους φρουρους του πατερα της, ειχε μονο ν' ανησυχει για την αφορητη ζεστη που επικρατουσε κατα την διαρκεια της μερας και το δριμυ ψυχος που εμφανιζοταν αμεσως μετα την δυση του ηλιου. Ηταν ελαχιστος ο κοσμος που ειχαν συναντησει μεχρι στιγμης. Ενα μικρο καραβανι εμπορων μεταξιου που ειχαν τελικο σκοπο την Σελευκεια, μια ομαδα προσκυνητων που αναζητουσαν καποιο ναο οχι πολυ μακρια απο την Αντιοχεια, καποιοι νομαδες που τους παρακολουθουσαν απο μακρια προσπαθωντας ν' αντιληφθουν τις προθεσεις τους. Αυτοι ηταν ολοι κι ολοι οσοι ειχαν συναντησει μεχρι στιγμης, κατι που δεν ενοχλουσε τον ξενο ουτε τον Ορατιο. Με το μεγαλυτερο μερος της διαδρομης να ειναι ηδη πισω τους, πλεον αυτο που τριγυρναγε στο μυαλο τους ηταν ο τροπος με τον οποιο θα χειριζονταν το ζητημα του προφητη μολις εφταναν στη Γαλιλαια.Ολα αυτα μεχρι τη στιγμη που ειδαν τα ορνια. 
                                               ==========================
Για την ακριβεια ο ξενος ηταν ο πρωτος που τα ειδε. Βλεποντας τον ο Ορατιος να εχει καρφωσει το βλεμμα του στ' ανατολικα σταθηκε διπλα του και τα προσεξε κι αυτος.
-'Βλεπεις' ? εκανε ο ξενος δειχνοντας με το δαχτυλο του. 'Το καταλαβαινεις απο το τροπο που πετανε' συμπληρωσε.
-'Ναι, εχεις δικιο' απαντησε ο πρωην εκατονταρχος. 'Ειναι ομως καπως μακρια κι εκτος της πορειας μας' προσθεσε. -'Πιστευεις πως ειναι καλη ιδεα να λοξοδρομησουμε' ?
-'Οχι ολοι' εκανε ο ξενος ενω ταυτοχρονα εστρεφε το αλογο του προς τ' ανατολικα. 'Θα παω να κοιταξω να δω τι ακριβως συμβαινει. Εσεις θα συνεχισετε κανονικα τον δρομο σας. Οσο γρηγορα και να πατε θα σας προλαβω. Απλα' συνεχισε πιανοντας το χερι του Ορατιου 'θελω να προσεξεις οσο το δυνατον περισσοτερο'.
-'Μην ανησυχεις' εκανε ο τελευταιος. 'Πηγαινε και δες. Τ' αλλα ειναι δικη μου δουλεια'.
Διχως αλλη κουβεντα ο ξενος καλπασε αποτομα προς το μερος που πετουσαν τα ορνια την στιγμη που η Λαελια πλησιαζε τον Ορατιο. Ειχε ηδη απομακρυνθει αρκετα οταν ο Ορατιος ολοκληρωνε την εξηγηση του στην κοπελα.
                                               =======================
Αυτο που του ειχε προξενησει εντυπωση ηταν ο τροπος που πεταγαν. Αυτο το εκαναν συνηθως οταν υπηρχε ακομα καποιος ζωντανος, πραγμα που δεν τους επετρεπε να βρεθουν με την ανεση τους στο εδαφος για να ξεκινησουν το μακαβριο γευμα τους. Οποιος ομως και να ηταν αυτος που φαινομενικα ζουσε ακομα πρεπει να ειχε εξαντλησει τις αντοχες του γιατι τωρα πια τα ορνια περναγαν περισσοτερο χρονο στη γη παρα στον αερα.
Αν ο δρομος ηταν σε λιγο καλυτερη κατασταση θα ειχε φτασει πολυ πιο γρηγορα. Μα το χειροτερο που θα μπορουσε να συμβει ηταν να τραυματιστει η κουτσαθει το αλογο του σε κεινο το κακοτραχαλο εδαφος. Οταν εφτασε ειχαν περασει ηδη καμποσες ωρες.
Σταθηκε στην κορυφη ενος λοφισκου κοιτωντας κατω σε μια μικρη κοιλαδα. Εβλεπε μικρα πλινθοκτιστα σπιτακια μα καμια κινηση. Τα ορνια πετουσαν ακριβως πανω απο τα σπιτια, καποια δε απ' αυτα ειχαν προσγειωθει για τα καλα σε καποια αποσταση απο τον οικισμο.
Προχωρησε με την δεουσα προσοχη μην ξεροντας τι θα μπορουσε να συναντησει. Η παρουσια του αναστατωσε τα πουλια που αποτραβηχτηκαν διακριτικα λιγο πιο περα περιμενοντας να δουν τι ακριβως θα εκανε ο ανεπιθυμητος επισκεπτης. 
                                         =============================
Το ακεφαλο πτωμα ενος αντρα ηταν το πρωτο πραγμα που συναντησε καθως μπηκε στον μικρο 
οικισμο. Εχοντας ολες τις αισθησεις του σε επιφυλακη προχωρησε προσεκτικα. Αν οι νεκροι ηταν σε θεση να του δημιουργησουν προβλημα τοτε θα βρισκοταν σε δυσκολη πραγματικα θεση.
Το μικρο χωριουδακι δεν θ' αριθμουσε πανω απο σαραντα κατοικους. Καπου τοσους τους μετραγε και τωρα μα ζωντανο δεν εβλεπε κανενα. Αντρες, γυναικες, παιδια κοιτονταν νεκροι πανω στο χωμα, διασκορπισμενοι σε διαφορα σημεια αναμεσα στα σπιτια μα δεν εβλεπε ποιος ηταν αυτος που ακομα ζουσε και ειχε τραβηξει το βλεμμα του.
Υπηρχε μια ησυχια που αγκαλιαζε το χωριουδακι, μια ησυχια που την αναστατωναν μονο τα φτερουγισματα των ορνεων που τωρα φαινονταν φανερα ενοχλημενα απο την παρουσια του.
Συνεχισε να ψαχνει ενω η ζεστη που επικρατουσε σε συνδυασμο με την απνοια που διαφεντευε την περιοχη εκαναν την οσμη του θανατου ακομα πιο εντονη στα ρουθουνια του.
Εκεινη τη στιγμη ακριβως βρηκε αυτο που εψαχνε. Πλησιασε με προσοχη, παρατηρωντας τριγυρω του εξονυχιστικα για τον φοβο καποιας πιθανης παγιδας.
                                            ========================
Το κοριτσακι ηταν ξαπλωμενο ανασκελα, ακινητο, διπλα ακριβως σ'ενα βραχο. Μονο οταν πλησιασε κοντα ειδε το στερνο του που εξακολουθουσε ν' ανεβοκατεβαινει, εστω κι ελαχιστα.
Γονατισε διπλα του αφου σιγουρευτηκε πως η περιοχη τριγυρω ηταν ασφαλης. Εσφιξε τα δοντια βλεποντας το τραυμα. Το βρωμικο, τριμμενο, φανελενιο ρουχο της ειχε αποκτησει ενα σκουρο καφε χρωμα στο υψος του στηθους, το χρωμα που γεννιεται απο την προσμιξη της λασπης και του αιματος. Απορουσε πως ζουσε ακομα μετα απο τετοιο συντριπτικο χτυπημα. Το ξιφος που την ειχε χτυπησει ειχε δημιουργησει μια πληγη που οχι μονο δεν υπηρχε περιπτωση ποτε να κλεισει αλλα συνεχιζε να μουσκευει το ρουχο της με αιμα.
Ενοιωσε την παρουσια του κι ενστικτωδως προσπαθησε να φυλαχτει μα ηταν αδυνατο. Σηκωσε απαλα το κεφαλακι της και το αποθεσε στο γονατο του ενω με το αριστερο του χερι τραβουσε προς τα πισω τα μαλλια της. Η διαστικτη βρωμια πανω της δεν του επετρεπε να υπολογισει ασφαλως την ηλικια της μα δεν θα ηταν παραπανω απο οκτω χρονων. Αναπνεε ακομα, με δυσκολια ηταν η αληθεια, μα ανεπνεε ακομα.
Τρια ορνια που παρακολουθουσαν διακριτικα απομακρυνθηκαν, αντιλαμβανομενα πως ειχαν αλλαξει οι δεδομενες ισορροπιες.   
                                               ======================
Με το δεξι του χερι φυλακισε το δικο της αριστερο. Ετρεμε. Ενοιωσε να του σφιγγει τα δαχτυλα σαν να ηταν το τελευταιο πραγμα που θα την κρατουσε στη ζωη. Τα ματια της ξαναβρηκαν ζωη κι ανοιξαν διστακτικα μετα την αισθηση γαληνης και ζεστασιας που της ειχε προσδωσει το χερι του. Ηταν μαυρα και μεγαλα, με τις κορες αεικινητες να μετακινουνται ταχυτατα αριστερα και δεξια ενω μια τεραστια απορια ηταν ζωγραφισμενη πανω τους.
Τα μαλλια της, μακρια, βρωμικα και ξανθα, στο χρωμα του καλοκαιρινου σιταριου, κολλουσαν στις ακρες, εκει που το αιμα ειχε πια πηξει αλλαζοντας τους οχι μονο το χρωμα μα και μεταβαλλοντας τα σε μπερδεμενες, σκληρες τουφες. Στην ακρη του στοματος της το αιμα δεν προλαβαινε να ξεραθει αφου συνεχως, σχεδον σε καθε τριτη ανασα, νεο, ζεστο και κατακοκκινο κυλουσε ασταματητα. Το σκουπισε με το μανικι του ρουχου του.
Ενοιωσε να τον κυριευει η απελπισια. Το εβλεπε μπροστα του, το κοριτσακι δεν ειχε ζωη. Οτι και να ηταν αυτο που το ειχε κρατησει τοση ωρα στη ζωη δεν θα μπορουσε να το κανει για πολυ ακομα. Αυτο που δεν αντεχε ομως ηταν η αισθηση πως και το κοριτσακι ηξερε ακριβως τα ιδια πραγματα μ' αυτον.
                                   ============================
Ανοιξε το φλασκι με το νερο του και εριξε καμποσο στο δεξι του χερι. Σκουπισε οσο πιο απαλα μπορουσε το προσωπακι της. Με την βρωμια και το αιμα να ξεπλενεται σχεδον φωτισε.
Ειδε τα χειλη της να κουνιουνται ανεπαισθητα. Καταλαβε. Ανασηκωσε λιγο το κεφαλακι της και κολλησε το στομιο απο το φλασκι στα χειλη της. Ηπιε αχορταγα πριν προλαβει να την σταματησει. Αυτο ειχε σαν αποτελέσμα να πνιγει, να βηξει εντονα κι ενα νεο κυμα αιματος ξεπροβαλλε απο το  στομα της πλημμυριζοντας το φλασκι πριν προλαβει να το τραβηξει.
Ηταν το τελευταιο που τον ενδιεφερε. Αφησε το φλασκι διπλα του κι εστρεψε παλι την προσοχη του στο κοριτσακι. Ενοιωσε να του σφιγγει το χερι με απροσμενη δυναμη. Η απογνωση τον επιασε απο τον λαιμο κοβοντας του καθε δυνατοτητα ανασας. Προσπαθουσε να σκεφτει πως θα μπορουσε ν' αντιστρεψει την κατασταση και του ηταν αδυνατο. Ο κυβος, παντα καλα κρυμμενος στον κορφο του, ηταν σαν να μην υπηρχε. Οπου και να κοιτουσε μονο μια λυση εβλεπε και αυτο του ειχε ξερανει το σαλιο στο στομα. Για μερικα δευτερολεπτα τα ματια του θολωσαν και πιστεψε πως ηταν απο την οργη για την ανημπορια του. Καταλαβε πως ειχε κανει λαθος οταν ενοιωσε τα μαγουλα του υγρα.
                                          =======================
Το σφιξιμο στο χερι του εγινε πιο εντονο, σαν να του ζητουσε να την κοιταξει στα ματια. Το εκανε και παγωσε. Ηξερε πολυ καλα τι επρεπε να γινει μα αυτο που διαβασε στα ματια της τον ισοπεδωσε. Της χαιδεψε το κεφαλι ξανα και κατι σαν χαμογελο σχηματιστηκε στα ξεραμενα χειλη της. Τα βλεφαρα της ανεβοκατεβηκαν αργα καμποσες φορες. Μια ικεσια, ενα παραπονο, ζωγραφιστηκαν πανω στα ματια της καθως εξακολουθουσε να τον κοιταει.
Κουνησε καταφατικα το κεφαλι του και ειδε μια στιγμιαια λαμψη να περναει μεσα απο το βλεμμα της ενω παραλληλα το σφιξιμο στο χερι του χαλαρωσε. 
Διχως να τον καταλαβει, το ενα απο τα δυο στιλεττα ηταν στο δεξι του χερι. Το εσφιγγε τοσο που ενοιωθε τις αρθρωσεις του να πονουν. Την κοιταξε παλι. Με καποιο ανομολογητο τροπο ηξερε πως του ελεγε 'ευχαριστω' κι ας μην ειχε βγαλει ουτε ψιθυρο. Εκλεισε τα ματια της.
Ακουμπησε την παγωμενη κοφτερη λεπιδα στον λευκο, ματωμενο λαιμο της. Διστασε για μερικα κλασματα του δευτερολεπτου. Μετα πιεσε την λεπιδα κατα μηκος του λαιμου της.
Ενοιωσε το σφιξιμο στο χερι του να χαλαρωνει εντελως. 
                                                =======================
Ακουμπησε το αψυχο κορμακι της κατω και σηκωθηκε με δυσκολια. Ηταν η στιγμη ακριβως που τα ορνια, αντιλαμβανομενα το τι ειχε ακριβως συμβει, ενοιωθαν ετοιμα ν' αναλαβουν δραση αρκει να ξεκουμπιζοταν ο απροσκλητος επισκεπτης. Αντ' αυτου, τρομαξαν τοσο πολυ με την αποκοσμο, σχεδον μη ανθρωπινο ουρλιαχτο του ξενου που ενστικτωδως πεταξαν μακρια.
Ενοιωσε πως ειχε ξεσπασει και το χρειαζοταν. Ενα παραλογο κυμα μισους, μια αρρωστημενη μανια εκδικησης ειχε γεννηθει αποτομα μεσα του, γιγαντωνοταν καθε στιγμη που περνουσε ενω πραξεις φριχτες κι ανομολογητες λαμβαναν χωρα μεσα στη σκεψη του.
Οποιοι ειχαν προβει σ' αυτο το εγκλημα επρεπε ν' αρχισουν ν' ανησυχουν. Τιποτα δεν τον ενδιεφερε πια, τιποτα δεν ειχε νοημα πλεον. Το μονο που ηθελε, το μονο που εβλεπε μπροστα του ηταν η εκδικηση. Δεν τον ενοιαζε ποσο χρονο θα επαιρνε η τι τιμημα ενδεχομενως να ειχε αυτο που σκεφτοταν να κανει. Αδιαφορουσε. Ηξερε μονο πως αυτοι που ειχαν δολοφονησει το κοριτσακι και τους υπολοιπους κατοικους του χωριου θα ειχαν την ιδια μοιρα.
Χαμογελασε αχνα σκεπτομενος οτι θα μπορουσε η μοιρα τους να ειναι ακομα χειροτερη.
                                              =======================
Εθαψε μονο το κοριτσακι. Δεν ηταν θεμα χρονου η αδιαφοριας για τους αλλους αλλα αυτος ηταν ο κυκλος της ζωης. Οι νεκροι χωρικοι ηταν πηγη ζωης γι αυτα τα ορνια. Δεν ευθυνονταν αυτα για την μοιρα που τους ειχε επιβληθει, απλα ικανοποιουσαν το ενστικτο  επιβιωσης τους.
Ομως δεν θ' ακουμπουσαν ποτε το κοριτσακι. Ουτε τα ορνια ουτε τα τσακαλια που τα βραδια αναζητουσαν κι αυτα την τροφη τους θα μπορουσαν ποτε να ξεθαψουν το κορμι της.
Εριξε μια γρηγορη ματια στα ιχνη των φονιαδων και διαπιστωσε πως ειχαν τραβηξει κι αλλο προς τα μεσα, προς την ενδοχωρα στ' ανατολικα. Ας ηταν ετσι λοιπον.
Ανεβηκε στο αλογο του ετοιμος γι αναχωρηση οταν σταματησε αποτομα. Του φανηκε πως η ακρη του ματιου του ειχε πιασει καποια κινηση. Εστριψε το κεφαλι του αριστερα και δεξια μα δεν υπηρχε τιποτα. Προφανως το μυαλο του του επαιζε παιχνιδια.
Παρ' ολα αυτα, ηταν ετοιμος να ορκιστει σε καθε Θεο η διαμονα αν του το ζητουσαν πως φευγαλεα ειχε δει καποιον διπλα ακριβως στο σημειο που ειχε θαψει το κοριτσακι. 
Καποιον που ηταν ιδιος ο γερος απο την ερημο Ινζεμ.

   ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 27

Το ταξιδι μεχρι τη Σελευκεια δεν παρουσιασε απολυτως κανενα προβλημα. Ολα τα θεματα οταν αποβιβαστηκαν τα χειριστηκε ο ξενος για τον οποιο ειχαν ενημερωθει οτι θα ερχοταν και οι εντολες ηταν να του παρειχαν καθε δυνατη βοηθεια. Δεν υπηρχε καποια αναφορα για το δευτερο ατομο που ηταν μαζι του , μα κανενας δεν θα τολμουσε ποτε ν' ανακρινει ενα απεσταλμενο του Καισαρα για το ποιος μπορει να ηταν.

Ο δρομος μεχρι την Αντιοχεια ηταν κατι λιγοτερο απο μιαμιση μερα αποσταση και τους δοθηκαν συμβουλες να προσεχουν στο δρομο, συμβουλες που ο καυτος ανεμος που επνεε στην περιοχη φροντισε να εξαφανισει. Τους εδωσαν αλογα για την διαδρομη και καμποσα εφοδια.

Δεν ειχαν συχνα επισκεψεις απο ανθρωπους τοσο κοντα στον αυτοκρατορα, καταλαβαιναν πως καποιος σοβαρος λογος υπηρχε που οι δυο αυτοι αντρες βρισκονταν εκει μα κανεις δεν ηταν διατεθειμενος να ρωτησει. Εξ' αλλου, οι φημες ελεγαν πως δεν θα παρεμεναν στην Αντιοχεια μα θα κινουσαν αμεσως μετα για την Ιουδαια. Οπως και να ειχε, ηταν κατι που δεν τους αφορουσε και ολοι το προτιμουσαν ετσι. Ο μαυροφορεμενος ξενος ειχε κατι που τους ανατριχιαζε και ολοι ενοιωθαν καλυτερα ξεροντας πως δεν ηταν ο αντικειμενικος του στοχος.

                                         ----------------------------------- 

Η διαδρομη για την Αντιοχεια ειχε χαραχθει εδω και δεκαδες χρονια απο βαρυφορτωμενες αμαξες, σκληρες οπλες αλογων και την ατσαλινη θεληση εμπορων και πραματευταδων.

Θεωρουνταν μια απο τις πιο ασφαλεις διαδρομες στην Μ. Ασια δεδομενου πως η κοντινη αποσταση αναμεσα στην Σελευκεια και την Αντιοχεια εδινε την δυνατοτητα και στις δυο ρωμαικες φρουρες να ειναι σ' εγρηγορση και παντα ετοιμοπολεμες.

Η τελευταια επιθεση σε καραβανι ειχε γινει πριν πολυ καιρο και οι επιδοξοι ληστες πληρωσαν με το αιμα τους την αποκοτια τους, αφου βρεθηκαν σε πολυ μικρο χρονικο διαστημα, εγκλωβισμενοι αναμεσα στις δυο φρουρες και τελικως σφαγιασθηκαν. 

Παρ' ολα αυτα, δεν ηταν λιγες οι φορες που εκδηλωνονταν επιθεσεις σε μεμονωμενους ταξιδιωτες η σε ολιγαριθμες ομαδες. Η τακτικη που ακολουθουσαν οι ληστες ηταν μια γρηγορη αφαιμαξη χρηματων και τιμαλφη και ατακτη φυγη για ν' αποφυγουν να εμπλακουν σε καταδιωξη με καποια απο τις δυο ρωμαικες φρουρες.

Περασαν τα τειχη της πολης διχως να τους ενοχλησει κανεις.

                                          -----------------------------------

Ο Λευκιος Ουιτελλιος χαμογελασε, κουνησε το κεφαλι του αργα και μιλησε.

-'Αν αυτος ειναι ο λογος που ο Καισαρας σας εβαλε να ταξιδεψετε μεχρι εδω, φοβαμαι πως αδικα θα χασετε τον χρονο σας'.

-'Εκτιμας πως δεν συντρεχει καν λογος ερευνας' ? ρωτησε ο Ορατιος ενω αφηνε το βλεμμα του να περιπλανιεται ολογυρα στην αιθουσα.

-'Δεν νομιζω πως θ' ακουσετε κατι διαφορετικο απ' οτι εχει πει ο καθενας που εχει υποστηριξει παραπλησια πραγματα' απαντησε ο Λευκιος, καταβαλλοντας ιδιαιτερη προσπαθεια να συνταξει με τετοιο τροπο τα λεγομενα του ουτως ωστε να μην προσβαλλει τους επισκεπτες.

Ο ξενος παρεμεινε καθισμενος στην καρεκλα του, βυθισμενος στις σκεψεις του, λιγη σημασια δινοντας στην στιχομυθια εκατερωθεν. Ο κυβος, καλα κρυμμενος στον κορφο του, εδινε σημεια ζωης κι αυτο ηταν το σημαντικοτερο. 

-'Εχεις αποψη ο ιδιος σχετικα με αυτο το ατομο ? Πως τον ειπαμε ? Ιησους' ? ειπε ο Ορατιος.

-'Οχι' ηρθε η ξερη απαντηση του Λευκιου. 'Οτι ξερω προερχεται αποκλειστικα απο πληροφοριες απο ανθρωπους μου που εχουν βρεθει εκει'.

-'Ισως μαθεις περισσοτερα τοτε με την επιστροφη μας απο κει' μιλησε για πρωτη φορα ο ξενος.

                                          -----------------------------------
-'Αν πρεπει να πατε μεχρι εκει θα σας δωσω συνοδεια για να εξασφαλιστει η σιγουρη μεταβαση σας' ειπε ο Λευκιος. 'Δεν ειναι και η ευκολοτερη διαδρομη στον κοσμο και πιστευω πως μια συνοδεια ειναι απαραιτητη' προσθεσε.
Ο Ορατιος κοιταξε τον ξενο προσπαθωντας να διαβασει κατω απο το ανεκφραστο υφος του τι σκεφτοταν μα ηταν αδυνατο.
-'Θα το σκεφτουμε και θα σ' ενημερωσουμε' ειπε προς τον Λευκιο αφηνοντας τον με ανοιχτο το στομα. 'Ισως να μην χρειαστει να ερθει καποιος μαζι μας' συνεχισε.
-'Δυο ατομα μονα τους μεχρι εκει' ? εκανε ο επαρχος. 'Μα ειναι καθαρη αυτοκτονια. Αν το μαθει ο αυτοκρατορας πως σας αφησα χωρις συνοδεια θα'......
-'Δεν εχεις να δωσεις λογαριασμο σε κανεναν' ειπε ο ξενος ενω σηκωθηκε αποτομα απο την καρεκλα του. 'Θα σταθμισουμε την κατασταση και θα δουμε. Προς το παρον χρειαζομαστε μονο λιγη ξεκουραση' προσθεσε με νοημα.
-'Αυτο ειναι κατι που μπορει να κανονιστει αμεσως' ειπε ο επαρχος χτυπωντας τα χερια του.
                                           --------------------------------------
Μια ωρα αργοτερα ο ξενος με τον Ορατιο κουβεντιαζαν χαμηλοφωνα σ' ενα τεραστιο ερημικο εξωστη αφου ειχαν σιγουρευτει πως ηταν μονοι τους.
-'Μπορεις να μου πεις τι εχεις στο μυαλο σου' ? ρωτησε ο Ορατιος.
-'Με οσο λιγοτερο κοσμο συναναστρεφεσαι τοσο το καλυτερο για σενα' απαντησε ο ξενος. 'Νομιζεις πως τα κατορθωματα σου στη Ρωμη θ' αργησουν να μαθευτουν ? Και μολις αντιληφθουν ποιος εισαι, θα τσακωνονται οπως τα αιμοδιψη ορνια πανω απο το κουφαρι για το ποιος θα σε προδωσει πιο γρηγορα για να παρει τα ευσημα. Θα παμε οι δυο μας, διχως να γνωστοποιηθει η παρουσια μας σε πολλους και θα δουμε τι ακριβως συμβαινει'.
Ηταν η πρωτη φορα που αν και η εξηγηση ηταν οφθαλμοφανεστατα σωστη κατι δεν αρεσε στον Ορατιο. Δεν μπορουσε ομως να μην συμφωνησει με τον ξενο.
-'Εχει γιορτη προς τιμην μας σημερα ο επαρχος' ειπε. 'Θα ερθεις' ?
-'Πηγαινε εσυ' απαντησε αδιαφορα ο ξενος. 'Βρες μια δικαιολογια για μενα. Αυριο το μεσημερι το αργοτερο πρεπει να εχουμε φυγει. Προσεξε μην μπλεξεις πουθενα' προσθεσε με νοημα κλεινοντας του πονηρα το ματι.
                                         -----------------------------------
Δεν εκλεισε ματι ολο το βραδυ. Σαν να ηταν μια ζωντανη υπαρξη, ο κυβος ειχε στοιχειωσει το δωματιο του. Δεν τον εβλεπε μεσα στο απολυτο σκοταδι που ο ιδιος ειχε επιλεξει να υπαρχει μα ενοιωθε την παρουσια του πιο ζωντανη απο ποτε. Ηταν σαν μια παρορμητικη δυναμη, σαν ενα αγριο ατι που απαιτουσε απελευθερωση απο τα γκεμια του για να ξεχυθει μπροστα. Τον ειχε φερει εκει και καταλαβαινε μεχρι το τελευταιο χιλιοστο του την διψα και την ανυπομονησια του για να βρεθει απεναντι στον σκοπο της αποστολης του. Προσπαθησε να υποψιαστει πως μπορει να ηταν αυτος που εκρυβε το δευτερο μερος του γριφου μα αντιληφθηκε γρηγορα το ματαιο της υποθεσης. Οποιος και να ηταν η μοιρα του ηταν τοσο συγκεκριμενη οσο και η διαδοχη ηλιου σεληνης και η κυριαρχια τους στο ουρανιο στερεωμα.
Το μονο που τον απασχολουσε ηταν ο Ορατιος. Δεν ηξερε πως θ' αντιδρουσε η τι θα εκανε οταν εφθαναν τα πραγματα στο κρισιμο εκεινο σημειο. Απλα ηλπιζε να διαχειριστει το ολο θεμα με σωφροσυνη γιατι δεν μπορουσε να υπαρξει καμια αλλοιωση στο σχεδιο του.
Το πρωινο φως του πιστοποιησε το γεγονος πως ο κυβος του Γιοντοκ ηταν ακομα εκει που τον ειχε αφησει οταν ειχε μπει το βραδυ στο δωματιο του. Επισης, ουτε ο κυβος ειχε κοιμηθει.
                                            ----------------------------------
Αναζητησε τον Ορατιο μα κανεις δεν φαινοταν να εχει ιδεα που βρισκοταν. Τα χαρακτηριστικα του προσωπου του σφιχτηκαν ενω αναρωτιοταν αν τελικα θα καταφερναν να φυγουν το μεσημερι. Ειδε απο μακρια τον Λευκιο Ουιτελλιο να τον πλησιαζει.
-'Αν ψαχνεις τον συνεργατη σου' ειπε ο επαρχος 'κανει ιππασια με την Λαελια Σεπτιμα. Την κορη μου' προσθεσε βλεποντας την απορια ζωγραφισμενη στο προσωπο του ξενου.
-'Η οποια θα ερθει μαζι σας μεχρι την Ιουδαια' συμπληρωσε κι απομακρυνθηκε μ' ενα σαρδονιο χαμογελο να στολιζει το προσωπο του καθως δεν ειχε αφησει τον ξενο να παρει ανασα απο τ' απανωτα χτυπηματα. Ο τελευταιος ειχε σταθει αμηχανα στη μεση του δρομου προσπαθωντας να καταλαβει τι ακριβως ειχε κανει ο Ορατιος. Αποτομα βαδισε προς τους σταβλους θελοντας να δει την κατασταση των αλογων. Χαιδεψε λιγο την μουσουδα του ζωντανου και το χτυπησε απαλα στο πλαι του λαιμου. Ειχε ξεκουραστει αρκετα, εβλεπε την ζωηραδα στο βλεμμα του και την ανυπομονησια του να τρεξει ελευθερο στις κινησεις της ουρας του.
Την στιγμη που εβγαινε απο την πορτα επεσε κυριολεκτικα πανω σε μια οπτασια.
                                            ---------------------------------
Ακομα και με τα ρουχα ιππασιας η Λαελια Σεπτιμα ηταν σαν τ' ομορφοτερο ροδο σ' εναν υπεροχο κηπο. Η σκοτεινη φιγουρα του ξενου την τρομαξε τοσο οσο χρειαστηκε ενστικτωδως για να παραμερισει δινοντας του την δυνατοτητα να βγει απο τους σταβλους. Τον ειδε να κατευθυνεται προς τον Ορατιο Φλαβιο Βρουτο και ενοιωσε την ενταση να πλανιεται στον αερα. Αυτην την ενταση πηγε να προλαβει μα διχως καν να κοιταξει πισω του ο ξενος με την αριστερη του παλαμη τεντωμενη προς τα πισω την εξαναγκασε να παραμεινει στη θεση της.
Ειδε τον Ορατιο να κατεβαινει απο το αλογο και παρατηρησε τους δυο αντρες ν' απομακρυνονται εξω απο την εμβελεια ακοης της. Εκανε μια κινηση να παει προς τα κει μα το μετανοιωσε αμεσα. Γυρισε με κατευθυνση προς το σπιτι του Λευκιου Ουιτελλιου. Ειχε σημαντικα πραγματα να κανει εν οψη ταξιδιου και δεν υπηρχε χρονος για ξοδεμα.
Βαθια μεσα της ηλπιζε να μην ειχε δημιουργηθει καποιο προβλημα αν και επιασε τον εαυτο της να διακειται σχεδον αρνητικα απεναντι στην μαυροφορεμενη εκεινη μορφη. Ο Ορατιος απο την αλλη ηταν τοσο ευθυμος και προσχαρος που ηταν σιγουρη πως το ταξιδι μαζι του θα μπορουσε να ειναι μια ενδιαφερουσα και συναρπαστικη περιπετεια.
                                          -------------------------------
Οι εξηγησεις του Ορατιου ηταν περαν του δεοντος επαρκεις. Σταδιακα ο εκνευρισμος του ξενου εξανεμιστηκε, σαν την πρωινη υγρασια που τολμα να σηκωσει τα ματια και να κοιταξει το εκτυφλωτικο φως της ημερας. Η προσθηκη της κορης του επαρχου ηταν μια προσωπικη χαρη προς τον ιδιο, δεδομενου πως ηθελε να στειλει την κορη του στην Γαλιλαια εδω και μερες μα το ειχε αναβαλλει γνωριζοντας πως οι ανθρωποι του Καισαρα που θα ερχονταν θα μπορουσαν να την παρουν μαζι τους. Μια μικρη φρουρα θα τους συνοδευε μεχρι τον τελικο τους σκοπο και στην εντονη αντιδραση του ξενου για το θεμα της συνοδειας ο Ορατιος του εξηγησε πως θα ηταν ακομα πιο περιεργο να αρνηθουν την προσφορα και στο τελος να τα καταφερναν οι δυο τους, εκει που μεγαλυτερες και πιο ετοιμοπολεμες ομαδες ειχαν αποτυχει οικτρα.
Σε δυο ωρες ηταν ετοιμοι γι αναχωρηση. Εκτος απο τον Ορατιο, τον ξενο και την Λαελια μια ομαδα πεντε φρουρων θα ερχονταν μαζι τους. Ο Λευκιος ειχε δωσει σαφεις εντολες πως αρχηγος και υπευθυνος ηταν ο ειδικος απεσταλμενος του αυτοκρατορα και πως ολοι υπακουαν στις προσταγες του. Τους συνοδεψε μεχρι λιγο εξω απο τα τειχη και μετα επεστρεψε πισω.
                                            -----------------------------------
Αφησε ν' απομακρυνθουν λιγο και μετα πλησιασε την κοπελα. Της εκανε νοημα να κοψει βημα και ν' αφησει τους υπολοιπους να προπορευτουν. Οταν η αποσταση τους ηταν τετοια που τους επετρεπε να μιλησουν διχως ν' ακουστουν σταματησε το αλογο του μπροστα της.
-'Δεν μ' απασχολει ποια εισαι ουτε με ποιον τροπο βρεθηκες μαζι μας σ' αυτο το ταξιδι' της ειπε.
'Θελω να ξερεις πως το τελευταιο πραγμα που εχω στο μυαλο μου ειναι το πως θα πρεπει να προσεχω κι εσενα επιπροσθετως ολων των υπολοιπων. Μεινε κοντα στους φρουρους σου, αυτοι θα μενουν κοντα σε μας κι ελπιζω να φτασουμε διχως περαιτερω προβληματα στο σκοπο μας.
Μην κανεις το λαθος να μας καθυστερησεις' προσθεσε και το προσωπο του σκοτεινιασε τοσο αποτομα που θυμισε αγριεμενη θαλασσα που μολις ειχει σκεπασει στην υγρη αγκαλια της τα υποψηφια θυματα της. 'Δεν σταματαμε για κανεναν' ολοκληρωσε και απομακρυνθηκε.
Ο ηλιος ειχε φτασει ηδη στο κεντρο του ουρανου σκορπωντας απλοχερα θερμη στην γη κατω του μα η Λαελια Σεπτιμα κρυωνε τοσο πολυ που ασυναισθητα ετριψε τους ωμους της με το ελευθερο απο γκεμια χερι της.  

                   STELLA HERETI


ΤΙ ΑΛΛΕΣ ΓΕΥΣΕΙΣ ΕΙΠΑΜΕ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ?


Εσκυψε προσεκτικα και κοιταξε κατω στην αβυσσο. Τα ματια του προσπαθησαν να διαπερασουν το πυκνο σκοταδι μα ηταν αδυνατον. Ενοιωσε να ζαλιζεται κι εκανε ενα βημα πισω ενω για πρωτη φορα η αμφιβολια εκανε θριαμβευτικα την εμφανιση της.
Το βημα πισω τον γλυτωσε απο το χτυπημα. Το αντικειμενο περασε διπλα απο το κεφαλι του, χτυπησε στον τοιχο απεναντι του κι επεσε στο εδαφος. Ορμησε σαν τρελλος και το αρπαξε στα χερια του. Το λιγοστο φως της δαδας δεν του ελεγε ψεμματα. Του ηρθε να ουρλιαξει απο χαρα μα συγκρατηθηκε. Ηταν το μεγαλυτερο κομματι χρυσαφι που ειχε δει ποτε στη ζωη του. Για την  ακριβεια δεν ειχε δει σχεδον κανενα σ' αυτο το μεγεθος μα ειχε ενα προαισθημα πως απο δω και περα θα εβλεπε πολυ συχνοτερα. Πλησιασε το κομματι χαρτι με το οποιο ηταν τυλιγμενο το χρυσαφι στη δαδα και με την βοηθεια του φωτος διαβασε.
-'Παρα πολυ νοστιμο. Πληρωμη εγινε. Τι αλλες γευσεις ειπαμε οτι εχουμε' ?
Το χαμογελο στο προσωπο του επισκιασε κι αυτο το χτικιαρικο, αναιμικο φως της δαδας. Το μονο που χρειαζοταν απο δω και περα ηταν απλα να προσεχει.
                                             -----------------------------------
Ηξερε πως ηταν μερος της δουλειας της μα αυτο δεν σημαινε πως της αρεσε κιολας. Αντικειμενικα, ολα εξαρτωνταν απο το μερος. Και δυστυχως στην πλειοψηφια τους αυτα τα μερη ηταν συνηθως ξεχασμενα απο Θεο κι ανθρωπους, σε αγονες, ερημες περιοχες, μακρια απο τον πολιτισμο, οποιον πολιτισμο τελος παντων μπορουσαν να εχουν αυτες οι λησμονημενες κωμοπολεις. Συν ολα τ' αλλα, λες κι ηταν μια σατανικη συμπτωση για να της τεντωνουν τα νευρα ακομα περισσοτερο, οι κατοικοι αυτων των κωμοπολεων ηταν φτιαγμενοι θαρρεις απο την ιδια κοψια, βγαλμενοι λες απο το ιδιο καλουπι.
Καθε τι ξενο, καινουριο, που δεν ταιριαζε στη σταθερη και αναλλοιωτη δομη τη πολης αντιμετωπιζοταν με σκεπτικισμο, δυσπιστια ενιοτε κι εχθροτητα, συγκαλυμμενη μεν μα τοσο εμφανης που μονο στην πινακιδα καλωσορισματος δεν ηταν αναρτημενη.
 Μια τετοια κωμοπολη ηταν ο προορισμος της. Ειχε στριψει λαθος και ειχε χαθει ηδη δυο τρεις φορες και οσο καθυστερουσε να φτασει τοσο μεγαλωνε ο εκνευρισμος της.
Την στιγμη που η απογοητευση την κυριευε πια ολη, ειδε την πινακιδα με τ' ονομα της πολης αμεσως μετα την δεξια στροφη που πηρε με τ' αμαξι της. 
                                            -------------------------------------
Δεν αργησε να τακτοποιηθει στο ξενοδοχειο, αν κι ο αργοστροφος υπαλληλος χρειαστηκε περισσοτερο χρονο απο το κανονικο για να βρει την κρατηση της. Μονο αφου αναφερθηκε τ' ονομα του δημαρχου τα πραγματα μπηκαν σε μια γρηγορη ροη. 
Ρωτησε που ηταν το γραφειο του δημαρχου κι ενοιωσε πως πηρε οδηγιες για τουριστικα αξιοθεατα στο Τοκυο. Δεν υπηρχε λογος να παρει το αμαξι της μαζι, το δημαρχιακο μεγαρο ηταν πολυ κοντα στο ξενοδοχειο, ετσι αποφασισε να περπατησει δινοντας λαβη στους εκεινη την ωρα περαστικους κατοικους να σταματησουν και να σχολιασουν απροκαλυπτα.
Δεν μπορουσε φυσικα ν' ακουσει τι ελεγαν μα δεν χρειαζοταν. Κεφαλια στραμμενα προς αυτην, χερια να δειχνουν προς το μερος της αδιακριτα, τι αλλο χρειαζοταν για να καταλαβει πως η πολη ειχε βρει για τις επομενες μερες θεμα συζητησης ?
Ακομα και ο κλητηρας την ρωτησε επανειλημμενα τ' ονομα της πανω απο δυο φορες, κοιτωντας την απο την κορυφη εως τα νυχια, μεχρι να της πιστοποιησει πως ο δημαρχος ηταν στο γραφειο του και την περιμενε. Ελπιζοντας πως ο μεγαλος ογκος προβληματων ειχε πια περασει μπηκε στο γραφειο του δημαρχου.
                                          -------------------------------
-'Καταλαβαινεις πως το παλιο χρυσορυχειο δεν εξυπηρετει εδω και παρα πολλα χρονια την πολη μας σε κατι' ειπε ο δημαρχος αναβοντας ενα πουρο βρωμοκοπωντας το γραφειο του. 'Ετσι κι αλλιως δεν παει κανενας πια εκει, εκτος απο νεαρους που νομιζουν πως δοκιμαζουν το ποσο αφοβοι ειναι η ζευγαρακια που...καταλαβαινεις' ειπε κομπιαζοντας.
-'Φυσικα' απαντησε 'και καταλαβαινω. Αμα δοκιμασεις να πας σε ξενοδοχειο θα εχει βρει δουλεια η πολη για τον επομενο μηνα' προσθεσε ειρωνικα. Το χρυσορυχειο τελικα φαινεται να διευκολυνει τις ζωες καποιων εδω'.
-'Θα σε συμβουλευα ν' αποφευγες καποιο τετοιο σχολιο μπροστα στον Μπρετ' ειπε ο δημαρχος.  
-'Α, ναι, ξεχασα τον Μπρετ' ειπε σαρκαστικα. 'Ο κ. Μπρετ, ο περηφανος ιδιοκτητης του θρυλικου αυτου χρυσορυχειου. Και που ειπαμε πως μπορω να τον συναντησω' ?
-'Για τωρα δεν εχω την παραμικρη ιδεα, μπορει να ειναι οπουδηποτε. Ομως σιγουρα μπορεις να τον βρεις το βραδυ στου Ματ για μια μπυρα. Παντα περναει μια βολτα απο του Ματ πριν παει σπιτι του. Εκει μπορεις να του μιλησεις για οτι θελεις'.
                                          ------------------------------------
Ηταν ο μονος που δεν στραφηκε να την κοιταξει οταν μπηκε στου Ματ. Ρωτησε ποιος ηταν ο Μπρετ και αφου της εδειξαν προχωρησε αποφασιστικα προς το μερος του κι εκατσε στην καρεκλα απεναντι του. Αυτο που περιμενε, ενα βλαχο με καρω πουκαμισο, φθαρμενο τζιν παντελονι, μποτες και ταμπακο στο στομα δεν ηταν αυτο που συναντησε.
Το ντυσιμο του ηταν απλο μα ωραιο, το χαμογελο του μολις του συστηθηκε πλατυ και καθαριο και η χειραψια του γερη και σταθερη. 
-'Επιθεωρητρια ορυχειων' εκανε μονολογωντας. 'Ακουγεται συναρπαστικη δουλεια'.
-'Δεν ειναι παντα δυστυχως' του απαντησε πινοντας μια γουλια απο την παγωμενη μπυρα που της ειχε παραγγειλει 'και τις πιο πολλες φορες ειναι μαλλον βαρετη και ανουσια'.
-'Ελπιζω να μην βρεις και το δικο μου ορυχειο βαρετο κι ανουσιο' ειπε κοιτωντας την βαθια στα ματια. Περιμενε να ενοχληθει απ' αυτο του το βλεμμα μα δεν εγινε κατι τετοιο.
-'Δεν μπορω να το ξερω αυτο' απαντησε. 'Αν εχει την προσωπικοτητα του ιδιοκτητη του αποκλειεται' ειπε χωρις να καταλαβει καν πως το ξεστομισε.
                                        -----------------------------------
Τι ηταν αυτο ? Πως της ξεφυγε ετσι ? Εβαλε τα γελια και σωριαστηκε στο κρεβατι της. Δεν της ειχε πει κατι για το σχολιο της αλλα γενικα το βραδυ ειχε κυλησει σε πολυ καλο κλιμα. Δεν την αφησε να πληρωσει τιποτα και εκανε οτι περνουσε απο το χερι του για να περασει καλα.
Γδυθηκε σταδιακα κατα την διαδρομη στο μπανιο του δωματιου και αφεθηκε στο ευεργετικο χαδι του καυτου νερου πανω της. Ακουμπησε το κεφαλι της στο πλακακι και χαμογελασε παλι. Η συντομη μα περιεκτικη κολασμενη σκεψη του να τον εβρισκε στα σεντονια της μολις εβγαινε απο το μπανιο αναψε το φυτιλι κι εξαφανιστηκε οσο αποτομα ειχε εμφανιστει.
Ξαπλωσε στο κρεβατι της κι αναψε ενα τσιγαρο ενω μ' ενα αυστηρο βλεμμα επιθεωρουσε το περιγραμμα του κορμιου της. Ειχε παραμελησει τελευταια τον εαυτο της μα αυτο δεν ειχε καποιο σοβαρο αντικτυπο μεχρι στιγμης. Κοιταξε το καντραν του ψηφιακου ρολογιου διπλα στο κομοδινο. Ηταν αργα και το πρωι θα συναντιοταν με τον Μπρετ στο παλιο χρυσορυχειο. 
Αφησε περιθωριο ενος λεπτου κανοντας απολυτη ησυχια για ν' ακουσει τυχον χτυπημα στην πορτα του δωματιου της. Μετα εσβησε το φως κι αποκοιμηθηκε. 
                                              -----------------------------------------
Αν η καλη μερα απο το πρωι φαινεται τουτη εδω θα ηταν δυσκολη σιγουρα. Χαθηκε δυο φορες μεχρι να φτασει στο ορυχειο και η αποτομη μπορα που ξεσπασε δεν βοηθησε καθολου την κατασταση. Τα πρωτευουσιανικα, πανακριβα παπουτσια της οχι μονο δεν την ξελασπωσαν αλλα αποδειχθηκαν παντελως ακαταλληλα για την περισταση. Αν δεν ηταν ο Μπρετ να βοηθησει η μερα της απλα θα πηγαινε χαμενη. Αφου προχωρησαν μεχρι εκει που μπορουσαν σταματησαν μπροστα στο καινουριο χασμα που ειχε κανει την εμφανιση του εδω και δυο βδομαδες. Αυτος ηταν και ο λογος που βρισκοταν εκει. Ο μικρος τοπικος σεισμος ειχε αποκαλυψει μια φυσικη συνεχεια στο χρυσορυχειο, μια συνεχεια που μεταφραζοταν σ' ενα τεραστιο χασμα που κανεις δεν μπορουσε ουτε καν να υποψιαστει το βαθος του. Εκεινη επρεπε να κανει τις εκτιμησεις της, να ενημερωσει τον νομιμο ιδιοκτητη, στην συγκεκριμενη περιπτωση τον Μπρετ, για το τι θα επρεπε να γινει, να συνταξει τα χαρτια με τα καινουρια δεδομενα και να τα στειλει στο Τμημα Ερευνας Ανενεργων Ορυχειων. Ολα αυτα θα επρεπε να περιμενουν λιγο μιας και το αμαξι της αρνιοταν πεισματικα να παρει μπροστα.
                                             ------------------------------------
Ευτυχως το τζιπ του Μπρετ δεν αντιμετωπιζε τετοιες δυσκολιες. Δεχτηκε μετα χαρας την προσκληση του να φανε μαζι σπιτι του. Ετσι θα μπορουσαν να κουβεντιασουν και το θεμα του ορυχειου, δεδομενου πως δεν γνωριζε τι ακριβως ειχε ο Μπρετ στο μυαλο του.
Βρεθηκαν να κανουν σεξ σε καθε σημειο του σπιτιου, σε καθε πιθανη κι αναρμοστη σταση. Το τρεμουλο στα ποδια της εξακολουθουσε να υπαρχει μα ηξερε πως τουλαχιστον δεν ηταν απ' την πεινα αφου ο Μπρετ ειχε μαγειρεψει πολλα και υπεροχα πραγματα για χαρη της.
Η πολυποθητη συζητηση ξεκινησε με πολλα σκαμπανεβασματα και αφθονες διακοπες καθως χωμενη μεσα στην αγκαλια του δυσκολευονταν και οι δυο να ολοκληρωσουν μια τοσο βαρετη κουβεντα. Λιγο πριν βρεθουν παλι στο σταδιο της επαναληψης κι εμπεδωσης μ' ενα αχαλινωτο σεξ θυμοταν πως του ειχε πει οτι για να ειναι κατοχυρωμενος θα επρεπε να κλεισει την εισοδο μεχρι να ξεκιναγε η εξερευνηση του καινουριου τμηματος για να ειναι σιγουρος πως δεν θα συνεβαινε καποιο ατυχημα που θα χρεωνοταν στον ιδιο.
Ορκιστηκε στην προσκοπικη του τιμη πως θα εκανε οτι του ελεγε.
                                             -----------------------------------
Το τελευταιο πραγμα που χρειαζοταν ηταν αυτη η ηλιθια, υπεροπτρια πρωτευουσιανα. Το λαθος βεβαια ηταν του δημαρχου που τσακιστηκε να ενημερωσει το ΤΕΑΟ για το θεμα με το ορυχειο του. Απο κει και περα δεν μπορουσε να το κρατησει μυστικο αφου ενα ζευγαρακι που ειχε βρεθει εκει για ευνοητους λογους ειχε ειδοποιησει τους παντες πως ενα νεο τμημα ειχε εμφανιστει στο ορυχειο. Και τωρα ηταν αναγκασμενος να πηγαινει με τα νερα αυτης της ανοητης που πιστευε πως ενα κομψο ρουχο κι ενα καινουριο αυτοκινητο μπορουσε να της εξαγορασει ακομα και την παρατεταμενη της αποχη απο το σεξ.
Το ζητημα βεβαια ηταν να μην παρει κανεις χαμπαρι τι ακριβως ειχε συμβει γιατι αν συνεβαινε κατι τετοιο θα ηταν η απολυτη καταστροφη. Ετσι κι αλλιως ηταν τοσο απιστευτο που και ο ιδιος ακομα δεν το ειχε χωνεψει. Μονο αφου το γεγονος ειχε επαναληφθει καμποσες φορες ειχε πια πειστει πως οτι ζουσε ηταν αληθεια. Και ειχε ενα προαισθημα πως η επιθεωρητρια θα τον βοηθουσε πολυ περισσοτερο απ' οτι φανταζοταν κι η ιδια.
                                               ----------------------------------
Η πρωτη φυσικη, αντανακλαστικη κινηση που ειχε κανει μολις ειχε διαπιστωσει την υπαρξη του τεραστιου κενου στο ορυχειο του ηταν να κλωτσησει μια πετρα κατω για να διαπιστωσει το βαθος του. Ειχε γυρισει να φυγει, μην ακουγοντας κατι, οταν η πετρα περασε πανω απο το κεφαλι του και προσγειωθηκε στα ποδια του. Το χαρτι με το οποιο ηταν τυλιγμενη εγραφε.
-'Γευση απαισια. Πληρωμη δεν εσωκλειεται. Τι αλλες γευσεις ειπαμε οτι εχουμε' ?
Μολις υποχωρησε η αρχικη σαστισμαρα εβγαλε ενα κομματι σοκολατα απο την τσεπη του και το πεταξε. Δευτερολεπτα μετα, ενα κομματι χρυσαφι στο μεγεθος νυχιου, τυλιγμενο μ' ενα χαρτι, εμαφανιστηκε απο το μαυρο χαος. Η φραση στο χαρτι ελεγε.
-'Πολυ νοστιμο. Πληρωμη εγινε. Τι αλλες γευσεις ειπαμε οτι εχουμε' ?
Δεν τον ενδιεφερε να μαθει τι ηταν αυτο που ειχε ξεκινησει να ταιζει. Το μονο που τον ενοιαζε ηταν πως τον πληρωνε με ατοφιο χρυσαφι. Οσο πιο νοστιμο κατι, τοσο μεγαλυτερο και το χρυσαφι που του εστελνε. Ετσι, ενω κρατουσε σφιχτα στην αγκαλια του την επιθεωρητρια και την φιλουσε, διαπιστωσε πως δεν ειχε κανενα ενδοιασμο ως προς το τι θα εκανε.
Με το αριστερο του χερι απαλα περασμενο στη μεση της της εδειξε κατι κι αυτη εσκυψε ελαφρα για να δει. Υστερα την εσπρωξε με δυναμη. 



                                                     ΤΕΛΟΣ