ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 37


Την παρακολουθουσε ενω κατεβαινε αργα και προσεκτικα την μεγαλη σκοτεινη ελικοειδη πετρινη σκαλα που οδηγουσε στα μπουντρουμια του παλατιου του Ηρωδη. Ενας δαυλος που κρατουσε στο αριστερο της χερι ηταν το μονο μεσο που φωτιζε το διαβα της, ομως ακομα κι αυτος αδυνατουσε να προσφερει μια ασφαλη καθοδο δεδομενου του περιορισμενου χωρου που μπορουσε να καλυψει. Το μακρυ καφε της φορεμα σερνοταν πισω της, με την ακρη του να βρισκεται δυο με τρια σκαλοπατια πισω ενω μια κουκουλα την προστατευε απο το ν' αποκαλυφθουν τα χαρακτηριστικα της σε οσους δεν το επιθυμουσε.
Ομως ο ξενος ηξερε πολυ καλα ποια ηταν, που πηγαινε και ποιος ηταν ο λογος. Ετσι απλα ειχε περιοριστει στο να την παρακολουθει διακριτικα φροντιζοντας να μην γινει αντιληπτος.
Οση ωρα διαρκουσε αυτη η καθοδος περασαν απο το μυαλο του τα γεγονοτα των τελευταιων ημερων κι αυτο δεν μπορεσε παρα να του αφησει ενα σαρδονιο χαμογελο στα χειλη.
                             ======================
Ακομα και να ειχε ζητησει ολα αυτα που συνεβησαν παλι τοσο τελεια δεν θα εξελισσονταν τα πραγματα. Κατ' αρχας ειχε πεισει τον Ορατιο ν' αποφυγει τις εξοδους απο το παλατι του Ηρωδη φοβουμενος μια επαναληπτικη επιθεση. Αλλο που δεν ηθελε ο βετερανος εκατονταρχος. Περνουσε ολη του την μερα με την Λαελια και καθολου δυσαρεστημενος δεν φαινοταν μ' αυτο. Ετσι ειχε λιγοστεψει κατα μια τις εννοιες του. Τον συμπαθουσε τον Ορατιο. Του αρεσε που τον εβλεπε να ειναι σε τοσο καλη διαθεση και συν τοις αλλοις δεν τον ειχε στα ποδια του οσο χρονικο διαστημα χρειαζοταν για να οργανωσει το θεμα με τον βαπτιστη διχως να γινει αντιληπτος. Η Λαελια απο την αλλη φαινοταν ν' αρκειται στον Ορατιο ενω για καποιον αγνωστο - και αδιαφορο για τον ιδιο τον ξενο λογο - εμοιαζε να τον αποφευγει.
Ολα αυτα του ειχαν δωσει την ανεση να εκτελεσει μεθοδικα, σαν την αραχνη που περιμενει στωικα την τροφη της να πεσει στον ιστο της, το σχεδιο που ειχε πονησει.
Ενα σχεδιο που ειχε σαν επομενο στοχο την Ηρωδιαδα.
                            ======================      
Εκμεταλλευτηκε την προθεση της ν' ανοιχτει απεναντι του προσπαθωντας ν' αποσπασει πληροφοριες για τον πραγματικο λογο της παρουσιας και των δυο τους εκει και και κατορθωσε να εκμαιευσει αυτος στοιχεια που θα του ηταν χρησιμα. Εμαθε πως ετρεφε μια απιστευτη αντιπαθεια για τον βαπτιστη ο οποιος δεν σταματουσε να στηλιτευει τον τροπο ζωης της. Ομως δεν τολμουσε να προχωρησει σε καποιες κινησεις αντιδρασης φοβουμενη οτι κατι τετοιο ισως να διαταρασσε τις ισορροπιες που ηθελε η Ρωμαικη αρχη στην περιοχη. Ετσι, οταν ο ξενος την καθησυχασε πως δεν θα συνεβαινε κατι το τρομερο απο την πλευρα της Ρωμης αν τον συλλαμβαναν και τον κρατουσαν για λιγο χρονικο διαστημα φυλακισμενο της εδωσε την αφορμη ν' αρχισει να πιεζει τον Ηρωδη να λαβει μετρα.
Υποκυπτοντας τελικα στις πιεσεις ο Ηρωδης Αντυπας φροντισε με συνοπτικες διαδικασιες να φυλακιστει ο Ιωαννης, εχοντας παντα στις προθεσεις του μια αμεση απελευθερωση οταν σταματουσε να φερεται τοσο εχθρικα απεναντι στην οικογενεια του.
                            =======================
Η συλληψη και η φυλακιση του Ιωαννη δεν φανηκε να δυσαρεστει ενα ακομα ατομο που εμοιαζε να το απασχολει η τυχη του βαπτιστη. Η Σαλωμη, αν και αρχικα ειδε την κινηση αυτη αρνητικα, στο τελος μεταπειστηκε απο την Ηρωδιαδα που με την σειρα της ειχε χρησιμοποιησει επιχειρηματα που της ειχε δωσει ο ξενος. Η αισθηση πως αν και θα ηταν περιορισμενος σ' ενα σκοτεινο κελλι θα βρισκοταν ομως μια ανασα απο την ιδια υπερισχυσε καθως προσπαθουσε να θεσει σ' εφαρμογη τα δικα της σχεδια που ειχαν επικεντρο τον Ιωαννη.
Ο ξενος ηταν πια σιγουρος πως η κορη του Ηρωδη, με καποιο ανεξηγητο τροπο, ειχε γοητευτει τοσο απο τον βαπτιστη που πλεον αυτη η ελξη που ενοιωθε μετατρεποταν σταδιακα σε εθισμο που αδυνατουσε να χαλιναγωγησει. Αυτο ηταν το κομβικο σημειο πανω στο οποιο ο ξενος ειχε ουσιασικα στηριξει ολο του το σχεδιο. Το μονο που ειχε να κανει ηταν να εκμεταλλευτει καταλληλα το αρρωστημενο παθος της Σαλωμης προς οφελος του. Και αυτο ηταν κατι που μπορουσε να πετυχει με μια σχετικα ανεση.
                          =====================
Η παντελης ελλειψη αντιδρασης απο την μερια του Ρωμαιου επιτροπου, του Τιβεριου Ποντιου Πιλατου, τον υποψιασε πως αυτη η αδιαφορια σχετικα με την συλληψη του βαπτιστη εκρυβε κατι στο βαθος και χαρη στον Κασσιο Λιβιο Μαρκελλο εμαθε σχετικα με την παρουσια του Γαιου Σεντιου Σατουρνινου. Μολονοτι δεν ειχε σχεσεις μαζι του απο την εποχη που βρισκοταν στην Ρωμη το ονομα δεν του ηταν αγνωστο. Ηταν το προσωπο πισω απο την επιλυση πολυπλοκων και λεπτων καταστασεων που στην ουσια αφορουσαν τον Τιβεριο Ιουλιο Καισαρα Αυγουστο και δεν επρεπε να φτασουν μεχρι την Συγκλητο. Ηταν πανευκολο να συνδεσει την παρουσια του Σατουρνινου με την επιθεση που ειχε υποστει ο Ορατιος. Ενα ακομα κομματι του μυστηριου ειχε λυθει μα προτιμησε να μην κανει αναφορα στον Ορατιο φοβουμενος μια εκτος σχεδιων αντιδραση απο τον οξυθυμο εκατονταρχο. Τελικα αυτος ο Κασσιος Λιβιος Μαρκελλος ειχε αποδειχτει πολυτιμος συμμαχος και ηταν πραγματι κριμα που με τον τροπο που ειχαν εξελιχθει τα πραγματα και την αδυναμια επιστροφης του ιδιου αλλα και του Ορατιου στην Ρωμη δεν μπορουσαν να τον παρουν μαζι τους. 
                          ======================
Μεχρι τη δεδομενη στιγμη το σχεδιο ειχε λειτουργησει με απολυτη ακριβεια. Ομως τα δυσκολα φαινοταν να ειναι απο δω και περα. Με ποιον τροπο θα καταφερνε να παρει τη ζωη του βαπτιστη αποκτωντας το μυστικο που εν αγνοια εκρυβε στο κεφαλι του και παραλληλα να μην φανει πως αυτος ειχε οδηγησει τα πραγματα εκει ?
Ειχε και γι αυτο την λυση. Το μονο που χρειαζοταν ηταν μια ωθηση εκει που ηταν απαραιτητο και ολα τα υπολοιπα θα ερχονταν απο μονα τους. Αυτος ηταν και ο λογος που ενα βραδυ ακομα παρακολουθουσε την Σαλωμη που επισκεπτοταν κρυφα απ' ολους τον φυλακισμενο.
Περιμενε στωικα να φτασει η κοπελα στο καταλληλο σημειο και με μια μικρη βοηθεια θα ειχε το αποτελεσμα που αναζητουσε. Την εβλεπε καθημερινα να βρισκεται σε ολοενα και χειροτερη ψυχολογικη κατασταση, προφανως προσκρουωντας στην σταθερη και απαρεγκλιτη σταση του Ιωαννη. Ενοιωθε πως το σημερινο βραδυ ηταν το σωστο για να κανει την κινηση του. Αρκει το αποτελεσμα που θα εισεπραττε η απογοητευμενη Σαλωμη να ηταν το ιδιο.
                         =====================
Αυτο που διευκολυνε ακομα περισσοτερο την εκτελεση του σχεδιου του ηταν πως ο βαπτιστης, ακομα και τωρα που βρισκοταν φυλακισμενος, δεν ειχε σταματησει να εξαπολυει μυδρους κατα της Ηρωδιαδας και του αντρα της, παντα στοχευοντας στην εκλυτη, ασωτη και ακολαστη ζωη που εκαναν. Δεν ηταν μαλιστα λιγες οι φορες που οι φωνες του και οι προτροπες για μετανοια και συμμορφωση που αφορουσαν το ζευγος περνουσαν τους φρουρους και ακουγονταν σε σημεια μεσα στο παλατι. Το γεγονος αυτο εξοργιζε ακομα πιο πολυ την Ηρωδιαδα που ειχε αρχισει να σκεφτεται πως η μεταφορα του Ιωαννη απο τον Ιορδανη ποταμο στο κελλι ισως τελικα να μην ηταν και οτι πιο σωφρων ειχε διαπραξει. Ειχε πεσει στην αντιληψη του ξενου αυτη της η δυσφορια και κατα καποιο τροπο αυτο τον πιεζε χρονικα σε σχεση με τις επομενες κινησεις του. Ειχε καταληξει στο γεγονος πως οτι ηταν να γινει επρεπε να συμβει στην μεγαλη γιορτη που θα διοργανωνε ο Ηρωδης σε τρεις μερες διαφορετικα ισως να εχανε την ευκαιρια.
                          =======================
Σταματησε αποτομα και εγινε ενα με τις σκιες σε μια κογχη καθως ειδε την Σαλωμη να κοιταει εξονυχιστικα γυρω της προσπαθωντας να σιγουρεψει πως δεν την ειχε ακολουθησει καποιος.
Οταν ξεμυτισε την ειδε να πλησιαζει στο κελλι που ηταν ο κρατουμενος. Συνεχισε να μενει κρυμμενος και εκανε απολυτη ησυχια για ν' ακουσει τον διαλογο. Ενοιωσε ενα κυμα ικανοποιησης να τον πλημμυριζει καθως απο την κουβεντα που ακουγε διαπιστωνε πως ολα πηγαιναν οπως τα ειχε σχεδιασει. Εμεινε λαθρακουστης μεχρι την στιγμη που ο τονος της συζητησης ανεβηκε, εκτραχυνθηκε και δυσαρεστησε ακομα μια φορα την Σαλωμη.
Με γοργα βηματα απομακρυνθηκε και προσπαθησε να εντοπισει το καταλληλο σημειο για να περιμενει την κοπελα. Αν χειριζοταν σωστα την κατασταση τοτε θα ειχε αρχισει η αντιστροφη μετρηση για την υλοποιηση του σχεδιου του. 
Ηξερε πως ενοιωθε απεναντι του. Ηταν ενα κραμα αντιπαθειας, φοβου και περιφρονησης. Ομως ειχε στα υπερ του δυο μεγαλα πλεονεκτηματα, τον αιφνιδιασμο και την ικανοτητα να οδηγει τετοια κοριτσοπουλα εκει που ο ιδιος επιθυμουσε.
                         =========================
Χτυπησε με τετοια δυναμη την πορτα πισω της που ο ηχος θα ειχε ακουστει σε καθε σημειο του παλατιου. Τυφλωμενη απο την οργη και τον θυμο της σωριαστηκε εξουθενωμενη στο κρεββατι της διχως ν' αντιληφθει την ξενη παρουσια στο δωματιο της.
-'Προσωπικα πιστευω πως αυτο δεν ειναι κατι που θα επρεπε να σε απογοητευσει' ακουσε μια φωνη πισω της. 'Καποια στιγμη θα βρεις εναν αλλο' συνεχισε η ιδια φωνη.
Γυρισε αποτομα και τον ειδε. Ηθελε να ρωτησει πως ειχε βρεθει στο δωματιο της, με ποιο δικαιωμα ανακατευοταν στη ζωη της και αλλα πολλα και παραξενευτηκε οταν ακουσε τον εαυτο της ν' απανταει εντελως διαφορετικα, σχεδον μ' εναν απολογητικο τονο.
-'Δεν καταλαβαινω γιατι' ειπε. 'Αυτη η επιμονη του, η αρνηση του'......
-'Κοιτα' την διεκοψε εντεχνα 'θα μπορουσα να σου πω πως ειναι ταγμενος σε κατι αλλο, πως τον εχει πληρως απορροφησει η οποια αποστολη νομιζει πως εχει η οτι οι ζωες σας δεν κινουνται σε παραλληλους δρομους. Μα ολα αυτα θα ηταν ενα ψεμα και τιποτα περισσοτερο'. 
                            ====================
-'Τι θελεις να πεις' ? ρωτησε καχυποπτα η κοπελα.
-'Αντρας ειμαι, κατι καταλαβαινω. Ειναι φανερο πως υπαρχει καποια αλλη, ισως οχι τοσο ομορφη η πλουσια οπως εσυ αλλα αυτη τον συγκινει. Του εισαι αδιαφορη. Θα περιμενει να βγει και θα παει να την βρει. Μην σε στεναχωρει πως εχασες απο καποια υποδεεστερη. Δεξου απλα πως δεν θα τον εχεις ποτε γιατι αγαπαει μια αλλη'.
-'Υπαρχει αλλη' ? ρωτησε ενω ενα ελαφρυ τρεμουλο θυμου χρωματισε την φωνη της.
-'Μα φυσικα' απαντησε ο ξενος. 'Για ποιον αλλο λογο πιστευεις οτι σε απορριπτει ? Οτι και να κανεις δεν προκειται να γινει δικος σου'.
Η φωνη της Σαλωμης του θυμισε αμονι που δουλευε ασταματητα πανω στο μεταλλο.
-'Αν δεν τον εχω εγω τοτε δεν θα τον αποκτησει καμια αλλη' ειπε.
-'Δεν σε καταλαβαινω' προσποιηθηκε τον ανηξερο ο ξενος. 'Πως μπορει να γινει κατι τετοιο' ?
-'Προτιμω να τον δω νεκρο μπροστα στα ποδια μου παρα να ξερω πως θα ειναι με αλλη' απαντησε η Σαλωμη διχως να δει την λαμψη ικανοποιησης που γεμισε τα ματια του ξενου.  

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                     ΚΕΦΑΛΑΙΟ 36


Αφησε τον Ορατιο να ξεκουραστει στο δωματιο του αφου ειχε προηγουμενως σιγουρευτει πως η Λαελια δεν ειχε ακομα επιστρεψει. Βγηκε στο βορεινο μπαλκονι του δικου του δωματιου προσπαθωντας να συμμαζεψει τις σκεψεις του και να ιεραρχησει τις μελλοντικες του κινησεις.
Ο ανθρωπος που εψαχνε εναγωνιωδως μεσω του κυβου ειχε βρεθει. Ηταν αυτος που εξαπελυε μυδρους κατα του Ηρωδη και της γυναικας του για την ακολαστη ζωη που εκαναν και εν αγνοια του ειχε γινει το προσωπο πανω στο οποιο ειχε αποκτησει εμμονη η κορη τους η Σαλωμη.
Μολονοτι ο ιδιος δεν διεκρινε καποια απειλη στον βαπτιστη η στον φερομενο ως προφητη Ιησου αυτο δεν σημαινε αυτοματα πως με το ιδιο ματι θα το αντιμετωπιζαν οι τοπικες αρχες, και για την ακριβεια ο καινουριος επιτροπος, ο Τιβεριος Ποντιος Πιλατος. Αν τους θεωρουσαν κινδυνο για την ασφαλεια της Αυτοκρατοριας μπορει ξαφνικα να τους εχανε μεσα απο τα χερια του και τοτε ποτε δεν θ' αποκτουσε αυτο που ηθελε. Ηταν κι αυτη η δολοφονικη επιθεση εναντιον του Ορατιου που καλλιστα μπορουσε να συνδεθει με τον ιδιο. Συν τοις αλλοις, ειχε τους αναπαντεχους ερωτες του εκατονταρχου με την Λαελια που περιεπλεκε ακομα περισσοτερο την κατασταση. Επρεπε να βρει ενα σχεδιο δρασης μα τελικα το σχεδιο βρηκε αυτον.  
                         =======================
-'Αποτυχια, μια τεραστια αποτυχια' ειπε ο αντρας βηματιζοντας πανω-κατω εκνευρισμενος. 'Και το χειροτερο ειναι πως τωρα ειναι προειδοποιημενοι' συνεχισε με οργισμενη φωνη.
-'Ηρεμησε Γαιε Σεντιε' προσπαθησε να τον εξευμενισει ο Πιλατος. 'Θα εχουμε κι αλλη ευκαιρια και αυτη τη φορα δεν θα παει χαμενη'.
Ο Γαιος Σεντιος Σατουρνινος γυρισε και τον κοιταξε λες και ειχε απεναντι του ενα παραφρονα.
-'Εισαι εντελως ηλιθιος' ? ρωτησε και η φωνη του σχεδον δονησε ολο το δωματιο. 'Οι δικοι σου δεν τα καταφεραν με αριθμητικο πλεονεκτημα και με τον αιφνιδιασμο υπερ τους. Τι σε κανει να πιστευεις πως θ' ανταπεξελθουν τωρα που οι αλλοι ειναι υποψιασμενοι ? Μα τον Ιανο Πιλατε, δεν εχεις ιδεα για το ποσο δυσκολη ειναι η θεση σου. Τι θα μεταφερω στον Αυτοκρατορα' ? 
-'Υπαρχει ακομα ενα χαρτι να παιξουμε' ειπε ο Πιλατος 'κι αυτο ειναι σιγουρα κατι που δεν θα το περιμενουν. Το μονο που χρειαζομαστε ειναι μερικες μερες απραξιας και μετα.....'
-'Τι ακριβως εχεις στο μυαλο σου' ? ρωτησε ο Γαιος, λιγο πιο ηρεμα αυτη τη φορα.
-'Ακουσε με προσεκτικα' απαντησε ο Πιλατος μ' ενα σαρδονιο χαμογελο. 
                         =========================
Ειδε την Λαελια απο το μπαλκονι να επιστρεφει με αγνωστη συνοδεια και αμεσως κινησε για να κατεβει. Σχεδον στη μεση του διαδρομου επεσε κυριολεκτικα πανω στη Σαλωμη.
Το βλεμμα που του εριξε ηταν κατι ενδιαμεσο σε απεχθεια, αποστροφη και συγκρατημενο φοβο.
-'Να φανταστω πως ειμαι ο μαναδικος που ξερει για τις σταθερες και απαρεγκλιτες βολτες σου' ? της πεταξε χωρις περιστροφες. 'Η δεν ειναι μυστικο κι απλα προστεθηκα κι εγω στους ηδη υπαρχοντες γνωστες' ?
-'Εισαι τρελος' ηταν η απαντηση. 'Δεν εχω ιδεα για τι πραγμα μιλας'.
Ενα μικρο, πνιχτο γελακι εκ μερους του ξενου ακουστηκε πιο απειλητικο απ' οτιδηποτε.
-'Κοιτα, δεν θελω να μαθει κανενας τιποτα' ειπε ανασκευαζοντας αμεσα την προηγουμενη τοποθετηση της. 'Ειμαι διατεθειμενη να κανω τα παντα για να μην μαθευτει τιποτα' συμπληρωσε ενω ενας ποταμος λαγνων υποσχεσεων ξεχυθηκε απο τα ματια της.
-'Τα παντα' επανελαβε ο ξενος σαν να ηθελε να σιγουρεψει οτι μολις ειχε ακουσει. 'Το κραταω αυτο' ειπε και παρατωντας συξυλη την Σαλωμη απομακρυνθηκε απο κοντα της. 
                        =========================
Την προλαβε την στιγμη που κατεβαινε απο το αλογο. Πλησιασε κοιτωντας εξονυχιστικα την ρωμαικη της συνοδεια αντιλαμβανομενος πως δεν ηταν αυτη που της ειχε παραχωρησει ο πατερας της. Η κοπελα τον ειδε να ερχεται κατα πανω της κι εκανε ενα βημα πισω.
-'Ανεβα στο δωματιο σου και περιμενε με εκει' ειπε με τονο που δεν σηκωνε αντιρρηση. 'Ποιοι ειστε εσεις' ? ρωτησε απευθυνομενος στους αντρες της συνοδειας της μην περιμενοντας να δει αν η Λαελια ειχε υπακουσει στην εντολη του.
-'Κασσιος Λιβιος Μαρκελλος' απαντησε ο επικεφαλης 'αρχηγος της φρουρας του Ρωμαιου επιτροπου Τιβεριου Ποντιου Πιλατου, στις διαταγες σας'.
-'Πως βρεθηκατε μαζι με την κοπελα' ? ρωτησε μ' ενα τονο καχυποψιας. 'Που βρισκεται η προσωπικη της φρουρα' ?
Ο Κασσιος του εξηγησε συνοπτικα τι ειχε συμβει και μονο οταν ο ξενος εμαθε πως ηταν παλιοι φιλοι με τον Ορατιο ησυχασε. Τους ευχαριστησε για την προστασια που ειχαν προσφερει στην Λαελια και την στιγμη που απομακρυνονταν ο ξενος επιασε απο το χερι τον Κασσιο.
-'Που μπορω να σε βρω αν σε χρειαστω' ? ρωτησε.
-'Στειλτε καποιον στον διοικητηριο και γω θα ερθω αμεσως' ηταν η απαντηση. 
                           ======================
Βρηκε την Λαελια οντως να τον περιμενει στο δωματιο της. Την σταματησε με μια κινηση του χεριου την στιγμη που ηταν ετοιμη να πει κατι κι ερευνησε σχολαστικα το δωματιο. Οταν σιγουρευτηκε πως ηταν οι δυο τους στραφηκε πως το μερος της.
-'Εισαι ο πιο αντιπαθης ανθρωπος που εχω συναντησει ποτε μου' αρχισε. 'Με ποιο δικαιωμα'...
-'Ο Ορατιος ειναι στο δωματιο του και ξεκουραζεται' απαντησε ο ξενος αδιαφορωντας για τον πομπωδη προλογο που ειχε ξεκινησει η Λαελια. 'Θα σου ελεγα να πας σε λιγο, να τον αφησεις να κοιμηθει λιγο. Ηταν πολυ τυχερος που δεν επαθε τιποτα στην επιθεση' συμπληρωσε.
Ειδε τα γουρλωμενα ματια της κοπελας να τον κοιτανε εκπληκτα και της εξηγησε τι ειχε συμβει. Η Λαελια σωριαστηκε σε μια καρεκλα μην μπορωντας να πιστεψει τι ειχε γινει.
-'Οπως καταλαβαινεις αν δεν μπορεσουν να κανουν κακο σε μας θα στραφουν σε σενα' ειπε ο ξενος. 'Νομιζω πως ηρθε η ωρα να φυγεις για το σπιτι σου'.
-'Δεν παω πουθενα' ηρθε η απαντηση μ' ενα στιβαρο τονο. 'Δεν αφηνω τον Ορατιο, ειδικα τωρα, προσπαθησε να το καταλαβεις'.
                            ===================== 
Την αφησε μονη της αφου διαπιστωσε γρηγορα πως η κουβεντα μαζι της ηταν αδιεξοδη. Θα εκανε αυτο που ηθελε, πραγμα που σημαινε οτι τα πραγματα παρεμεναν πολυπλοκα. Ομως αυτο που προειχε ηταν ο βαπτιστης και πως θα μπορουσε να φερει σε περας τον σκοπο του.
Μπηκε στο δωματιο του κι αντικρυσε ενα ζευγαρι σταχτοπρασινα ματια να τον κοιταζουν εντονα. Για λιγο βυθιστηκε μεσα τους και μετα αφησε το βλεμμα του να περιπλανηθει.
Το προσωπο που διακοσμουσαν αυτα τα ματια ηταν σαν κι εκεινα τα μοναδικα τεχνουργηματα απο την Απω Ανατολη, τοσο τελεια και φινετσατα, καμωμενα απο αλαβαστρο. Ενας χειμαρρος απο εβενινα, στιλπνα, ζωντανα λες μαλλια πλαισιωναν αυτο το σμιλεμενο απο τεχνιτη προσωπο.
Συνεχισε την περιπλανηση του ενω ενοιωσε την ανασα του να γινεται βαρια κι ασθμαινουσα.
Η καμπυλη του λαιμου, σαν τις τοξωτες γεφυρες που συνεπαιρνουν το βλεμμα του οδοιπορου, οδηγουσε σ' ενα τελειο, καταλευκο στηθος, τοσο υπεροχα λειο και καθαρο που ορκο θα επαιρνε πως ουτε ματια δεν το ειχε αγγιξει η χαιδεψει ποτε. Προχωρησε πιο χαμηλα.
                          ===================
Η καλοφτιαγμενη κι επιπεδη κοιλια τον οδηγησε να παγωσει το βλεμμα του αναμεσα στα προκλητικα μισανοιχτα ποδια και να ξεχαστει εκει για λιγο. Ολοκληρωσε την περιπλανηση του με τα δυο μακρια, υπεροχα ποδια που ουτε ενα σημαδακι η η παραμικρη ατελεια δεν μπορουσε να βρεθει πανω τους. Ανεβασε γοργα τα ματια του παλι απο κει που ειχε αρχισει.
Η φωνη του βγηκε περιεργα, ισως να εφταιγε το στομα του που ειχε ξεραθει.
-'Απ' οτι αντιλαμβανομαι οταν ελεγες 'τα παντα' κυριολεκτουσες. Ομολογω πως δεν περιμενα πως 'τα παντα' θα συμπεριελαμβαναν και κατι τετοιο'.
-'Ειμαστε συμφωνοι λοιπον' ? ρωτησε η Σαλωμη.
Τα λογια του βαπτιστη ηρθαν βιαστικα στο μυαλο του. Με μια αποτομη κινηση εσκυψε και μαζεψε το φορεμα της απο το πατωμα και το πεταξε στην κοπελα που ηταν ξαπλωμενη στο κρεβατι. Η Σαλωμη διστασε, βουτηγμενη στην αμηχανια, μα ντυθηκε οσο πιο γρηγορα μπορουσε και ετρεξε προς την εξοδο.
-'Ναι, ειμαστε συμφωνοι' ειπε ο ξενος την στιγμη που η Σαλωμη εβγαινε απο το δωματιο.   
                        =======================
Ο Ηρωδης ακουγε μια μακροσκελεστατη εκθεση ενος μηχανικου σχετικα με την ανακατασκευη ενος κτισματος δημοσιων λουτρων οταν με την ακρη του ματιου του ειδε την γυναικα του να του κανει νοημα να τελειωνει την συζητηση πιο γρηγορα. Εκοψε τον μηχανικο λεγοντας του πως μπορουσαν τα υπολοιπα να τα δουν μετα και της εγνεψε να ερθει κοντα.
-'Φανταζομαι να ειναι κατι σοβαρο' ειπε. 'Αφησα στη μεση το θεμα των λουτρων και'....
-'Σου λεει κατι το ονομα Γαιος Σεντιος Σατουρνινος' ? τον εκοψε η Ηρωδιαδα.
-'Οχι, θα επρεπε' ? ρωτησε απορημενος.
-'Ναι, κανονικα ναι. Ειναι ενας απο τους εμπιστους του Αυτοκρατορα, ανθρωπος για διεκπεραιωση δυσκολων αποστολων, αν καταλαβαινεις τι εννοω'.
-'Καταλαβαινω αλλα τι σχεση εχει αυτο με μας' ?
-'Βρισκεται στην πολη εδω και μερικες μερες' ειπε η Ηρωδιαδα. 'Προσπαθησε να μην γινει αντιληπτη η παρουσια του απο κανεναν αλλα απο δικους μου ανθρωπους εμαθα πως φιλοξενειται απο τον Ποντιο Πιλατο'.
                         ======================
-'Αυτο ειναι πολυ περιεργο' απαντησε ο Ηρωδης. 'Για ποιο λογο κρυβεται' ?
-'Προσπαθω να μαθω αλλα δεν θα ειναι ευκολο. Πιστευω πως εχει να κανει με τους δυο επισκεπτες μας. Κατι παιζεται πισω απο την πλατη μας, κατι μεγαλο και φοβαμαι πως οι εξελιξεις θα μας προσπερασουν. Κοιτα να εισαι πιο συγκρατημενος κι επιφυλακτικος. Δυσκολα θα ξεκαθαρισει ποιον μπορουμε να εμπιστευομαστε και ποιος ειναι αυτος που θα μας ηταν χρησιμος σχετικα με την εικονα που εχει η Ρωμη για μας'.
Ο Ηρωδης κουνησε καταφατικα το κεφαλι του κι αγγιξε με το χερι του το πηγουνι του.
-'Με ανησυχει λιγο η συμπεριφορα της κορης σου' ειπε την στιγμη που η Ηρωδιαδα ετοιμαζοταν να φυγει. 'Δεν βοηθαει καθολου στην προσπαθεια που κανουμε. Τωρα τελευταια ειναι παγερα αδιαφορη στο οτιδηποτε συμβαινει μεσα σ' αυτο το σπιτι. Μηπως θα επρεπε'....
Η Ηρωδιαδα τον διεκοψε κανοντας μια κινηση με το χερι της.
-'Ασε την Σαλωμη σε μενα' ειπε. 'Εσυ προσπαθησε μηπως εκμαιευσεις κατι απ' αυτους τους δυο που θα μας βοηθησει. Τα υπολοιπα ειναι δικη μου δουλεια'. 
                      =========================
Ο Ορατιος ανοιξε τα ματια του μετα απο ενα πολυωρο, βαθυ υπνο και προσπαθησε να προσανατολιστει μεσα στο ημιφως του δωματιου του. Τον πονουσαν επιλεκτικα σημεια του κορμιου του απο την μαχη με τους μισθοφορους και αυτο ηταν ενα σημαδι πως ειχε αρχισει να γερναει. Αν δεν ειχε εμφανιστει ο ξενος τωρα θα ηταν αλλο ενα πτωμα σ' ενα σκονισμενο δρομακι αυτης της αθλιας πολης. Δεν ειχε ποτε την επιθυμια να ζησει για παντα, ηξερε και ειχε συμβιβαστει με την ιδεα του θανατου μετα απο τοσους πολεμους που ειχε βιωσει. Υπηρξε μαλιστα εποχη που θεωρουσε τιμη του ν' αφησει την τελευταια του ανασα σ' ενα ενδοξο πεδιο μαχης. Ομως τωρα, εδω, αυτη τη δεδομενη στιγμη, το μονο που ζητουσε ηταν να καταφερνε να ζησει οσο πιο πολυ μπορουσε. Η παρουσια της Λαελια του ειχε αλλαξει μονομιας καθε προηγουμενο σκεπτικο, του ειχε διαφοροποιησει εναν ολοκληρο τροπο αντιμετωπισης και φιλοσοφιας με τον οποιο πορευοταν χρονια τωρα. 
Σηκωθηκε δυσκολα απο το κρεβατι του, ντυθηκε κι ετρεξε να την βρει.

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                         ΚΕΦΑΛΑΙΟ 35

Υπηρξε μια απειροελαχιστη στιγμη αμηχανιας καθως διασταυρωθηκαν τα βλεμματα τους.
Πρωτος μιλησε ο ξενος σε μια προσπαθεια να οδηγησει την κουβεντα εκει που ηθελε αυτος.
-'Εχω ακουσει πολλα πραγματα για σενα' ειπε 'πραγματα που εχουν να κανουν σχεση με βασιλεια και αλλες ηγεμονικες τασεις αλλα ολα μεσα σ' ενα θολο πλαισιο. Τιποτα απ' αυτα δεν εχει επιβεβαιωθει, τιποτα δεν εχει διαψευστει' συμπληρωσε αναμενοντας την απαντηση.
-'Ειναι δυσκολο να υπαρχει σαφηνεια σε καποια ζητηματα, ειδικα οταν αυτος που πρεπει να τα κατανοησει δυσκολευεται να τα καταλαβει εξ' αρχης' ακουσε τον προφητη ν' απανταει με μια απαλη, ηρεμη, σχεδον κελαριστη φωνη. 'Ομως μια ανοιχτη καρδια παντα καταλαβαινει καλυτερα απο ενα μυαλο που αναζητει εκλογικευση στα παντα'.
-'Συνηθως οι γενικες τοποθετησεις χρησιμοποιουνται οταν καποιος θελει ν' αποφυγει μια ευθεια απαντηση. Αναρωτιεμαι αν θα πραξεις το ιδιο και στην επομενη ερωτηση μου που εχει να κανει με την σχεση σου οσον αφορα την ακεραιοτητα και την ασφαλεια της Ρωμης' ειπε ο ξενος ενω ταυτοχρονα προσπαθουσε να τον ψυχολογησει.
                         ========================
-'Δεν βρισκομαι εδω για να διεκδικησω καποιο βασιλειο, ουτε σκοπος μου ειναι να σφετεριστω την δυναμη η την δοξα αλλου' επανηλθε ο προφητης. Το δικο μου βασιλειο εδραζει αλλου, ενα βασιλειο που ειναι καλοδεχουμενοι οι κουρεληδες' και ταυτοχρονα εδειξε με το χερι του τον οχλο που συνεχιζε να βαπτιζεται 'αλλα και οι ενδοξοι και τρανοι οπως εσυ. Αρκει να ειναι καθαροι στην καρδια και να το θελουν πραγματικα' ειπε ο προφητης.
Οση ωρα μιλουσε, ο ξενος τον κοιτουσε εξονυχιστικα. Ηταν δεν ηταν τριαντα, ντυμενος μ' ενα απλοικο χιτωνα οπως και οι περισσοτεροι. Τα μαλλια του ηταν καστανα, κοντα κι ενα αμυδρο, περιποιημενο γενι στολιζε το προσωπο του. Ομως αυτο που του προξενησε εντυπωση ηταν τα ματια του. Στο χρωμα του ουρανου μιας ανοιξιατικης μερας μα - οσο και να φαινοταν αδυνατο - ακομα πιο καθαρα και διαυγη και τοσο γαληνια οσο ποτε του δεν ειχε δει νερο θαλασσας, ποταμου η λιμνης να ειναι ετσι. Ασχετα με το που θα κατεληγε η κουβεντα, γνωριζε ηδη πως αν αυτος ο ανθρωπος ηταν απειλη για κατι θα ηταν για οτιδηποτε αλλο εκτος απ' αυτο που προσπαθουσαν να του επιρριψουν.
                         ========================               
-'Αναρωτιεμαι τι να υπαρχει πισω απ' ολα αυτα' ρωτησε ο ξενος.'Καπου στοχευεις, κατι ζητας, κατι προσφερεις. Αναρωτιεμαι επισης αν αξιζει τον κοπο'.
-'Αραγε σκεφτηκες ποτε αν μια υποσχεση που εδωσες καποτε στη σκια του χρονου αξιζε τον κοπο η οχι ? Βλεπεις και συ καπου στοχευεις, κατι ζητας εδω και παρα πολυ καιρο αλλα ομως τι προσφερεις ? Θυμασαι αραγε πως ολα αυτα εχουν αρχη τους ενα σκιρτημα που ενοιωσες καποτε στην καρδια ? Στο ιδιο ακριβως σημειο που ο λυτρωτης και δυναστης σου εχει φωλιασει και δεν θ' αποχωριστεις μεχρι να ολοκληρωθει αυτο που και οι δυο θελετε. Ομως αυτος ειναι ο δρομος που επελεξες και αποφασισες να βαδισεις μεχρι τελους και το ιδιο κανω και γω' απαντησε παντα με την μειλιχια, ζεστη φωνη του ο προφητης.
Ο ξενος τα εχασε. Δεν θυμοταν ποτε ηταν η τελευταια φορα που ειχε συμβει αυτο, μα τωρα τα ειχε πραγματι χασει. Ετοιμαστηκε ν' απαντησει κατι οταν ενοιωσε ενα σφιξιμο στο στομαχι και ενα κακο προαισθημα να απλωνεται στα μυχια της ψυχης του. Διστασε μερικα δευτερολεπτα μεχρι να παρει την αποφαση του. 
                            ========================      
Μπορουσε να τον κανει καλα με δυο απλες κινησεις αλλα το ειχε αποφυγει εντεχνα. Τον αφηνε να επιτιθεται συνεχως ενω αυτος προσποιουνταν αδυναμια και φαινομενικα βρισκοταν διαρκως σε αμυνα. Ειχε κερδισει πολυτιμα λεπτα μα οι συντροφοι του μισθοφορου ειχαν αρχισει ν' αδημονουν και τον παροτρυναν να ξεμπερδευει οσο το δυνατον πιο γρηγορα. Επρεπε να τον σκοτωσει τωρα και να δημιουργησει αισθηση πριν προλαβαιναν να εμπλακουν κι αλλοι.
Απεκρουσε ενα δυνατο χτυπημα με το σπαθι του κι οπισθοχωρησε. Ο αντιπαλος του προσπαθησε με μια περιστροφικη κινηση να τον απαλλαξει απ' οτιδηποτε προεξειχε απο τους ωμους του και πανω μα εσκυψε την καταλληλη στιγμη κι εκμεταλλευτηκε το τεραστιο κενο που δημιουργηθηκε μπροστα στα ματια του. Προτεινε το ξιφος του και το καρφωσε με δυναμη στο στερνο του αντρα. Μια εκφραση αποριας προλαβε να φανει στο προσωπο του ενω αιμα κυλησε απο την ακρη του στοματος του πριν σωριαστει στο εδαφος. Ο Ορατιος εμεινε με το σπαθι μετεωρο, να σταζει αιμα, παρακολουθωντας τις αντιδρασεις των υπολοιπων μελων της συμμοριας. Τους ειδε να ορμανε ολοι μαζι εναντιον του. 
                            ========================
Το ασχημο προαισθημα θεριευε γοργα και ενοιωθε πως πλεον και τα δευτερολεπτα που εχανε ηταν πολυτιμα. Δεν ηξερε τι συνεβαινε μα θ' αφηνε τον κυβο να τον οδηγησει εκει που επρεπε.
Αισθανθηκε απογοητευση που εξαναγκαστικα θα αφηνε στη μεση την τοσο ενδιαφερουσα συζητηση με τον προφητη και κυριως που θ' απομακρυνοταν απο τον στοχο του, τον βαπτιστη, μα δεν μπορουσε να γινει αλλιως. Κατι κακο βρισκοταν σε εξελιξη και ηταν πρωτη προτεραιοτητα να το ανακαλυψει. Γυρισε αποτομα προς τον συνομιλητη του.
-'Πραγματικα λυπαμαι που πρεπει ν' αφησουμε αυτην την κουβεντα ατελειωτη' ειπε ενω ταυτοχρονα ετρεχε προς το αλογο του. Ανεβηκε στη σελλα και συνεχισε. 
-'Ισως την ολοκληρωσουμε καποια αλλη στιγμη μα τωρα πρεπει να φυγω επειγοντως'.
Δεν κοιταξε καν πισω του να δει τις αντιδρασεις του απορημενου προφητη, του Ιησου απο την Ναζαρετ οπως τον αποκαλουσαν . Μουρμουριζοντας κατι αναμεσα στα δοντια του εφυγε καλπαζοντας απο το ιδιο σημειο που ειχε ερθει.
                             ========================
Δεν ειχε περιθωρια προσποιησης με τρεις αντιπαλους τωρα. Μεταμορφωθηκε εξαφνα στον πραγματικο πολεμιστη που παντα ηταν και τους αιφνιδιασε. Υποδεχτηκε το πρωτο χτυπημα, εκανε μια πληρη περιστροφη γυρω απο τον εαυτο του και βρεθηκε στην πλατη του εκπληκτου αντιπαλου του. Δεν υπηρχαν περιθωρια γι αβροτητες και κωδικες τιμης. Εμπηξε με δυναμη το ξιφος του ψηλα στην πλατη του, αναμεσα στους ωμους και ο αλλος επεσε σαν κεραυνοβολημενος. Βλεποντας την εξελιξη οι υπολοιποι καταλαβαν πως δεν θα ηταν τοσο απλο να τον εξοντωσουν οσο φανηκε στην αρχη. Εγκατελειψαν τις θεσεις τους και οι εναπομειναντες εξι τον εβαλαν σ΄ενα κυκλο αναζητωντας το ανοιγμα που θα τους επετρεπε να επιτεθουν.
Ο Ορατιος Φλαβιος Βρουτος συνειδητοποιησε πως περνουσε τις τελευταιες του στιγμες αναμεσα στους ζωντανους. Ομως δεν θα επεφτε αμαχητι. Ηταν αποφασισμενος να μην παει μονος στον Κατω Κοσμο αλλα να παρει μαζι του οσους πιο πολλους μπορουσε. 
Την ιδια στιγμη που περνουσαν μπροστα απο τα ματια του η Μαξιμιλιανα Πομπονια, ο Λευκιος Αιλιος Σηιανος, η Λαελια Σεπτιμα, ακομα και ο ξενος, τους ειδε να χυμανε απ' ολες τις μεριες ταυτοχρονα αποφασισμενους. 
                            ========================
Ειχε αφησει τον κυβο να τον οδηγησει μεσα απο τα στενα, δαιδαλωδη σοκακια της πολης μην γνωριζοντας που τον πηγαινε. Το τελος ενος μικρου δρομου τον εβγαλε σε μια μικρη πλατεια οπου ενα τσουρμο οπλισμενοι αντρες ειχαν στριμωξει ασχημα καποιον που αμυνοταν με νυχια και με δοντια. Δεν περιμενε καν να σταματησει το αλογο του και βρεθηκε στο δρομο με το σπαθι στα χερια του. Η αναπαντεχη εξελιξη αιφνιδιασε προς στιγμη τους επιτιθεμενους κι αυτο ηταν αρκετο για τον ξενο ν' ανοιξει δρομο εξοντωνοντας τους δυο πρωτους που βρηκε μπροστα του και να βρεθει διπλα στον Ορατιο. Ηταν καλυμμενος με αιματα μα δεν μπορουσε να ξερει αν ηταν δικα του η το τιμημα που ειχαν πληρωσει οι αλλοι γι αυτην τους την αποπειρα.
Σταθηκαν πλατη με πλατη διχως ν' ανταλλαξουν κουβεντα περιμενοντας το επομενο κυμα επιθεσης που δεν ηρθε ποτε. Με μια φωνη ο αρχηγος των εναπομειναντων τους καλεσε να οπισθοχωρησουν και εξαφανιστηκαν τρεχοντας. Κατω απο αλλες συνθηκες θα τους ειχε κυνηγησει και θα τους εξοντωνε ολους οπως τους αξιζε μα προειχε η κατασταση που ηταν ο Ορατιος. Τον επιασε στον αερα την στιγμη ακριβως που κατερρεε.
                          ========================
Ειχε τραυματα στα χερια και τα ποδια μα ευτυχως ηταν ολα επιφανειακα. Τον αποθεσε αργα στο εδαφος και περιμενε στωικα να βρει την ανασα του.
'-Ηξεραν ποιος ειμαι' ηταν η πρωτη του κουβεντα. 'Ηξεραν ποιος ειμαι και τι εχει γινει στη Ρωμη' συνεχισε ενω ενας επαναλαμβανομενος βηχας τον διεκοπτε. -'Πως ειναι δυνατον να συμβαινει κατι τετοιο' ? ρωτησε.
-'Δεν ξερω' απαντησε ο ξενος. 'Αλλα αν καποιος μπηκε στον κοπο να οργανωσει κατι τετοιο σημαινει πως το γεγονος ειχε μεγαλυτερη σημασια απ' οτι φανταζομασταν. Εκτος κι αν'....
-'Εκτος κι αν τι' ? ρωτησε ο Ορατιος που ειχε βρει τις ανασες του.
-'Αστο τωρα, θα το δουμε μετα αυτο' ειπε ο ξενος βοηθωντας τον να σηκωθει. 'Εισαι ενταξει' ?
-'Ναι, μια χαρα. Αν ειχες αργησει λιγο ακομα τωρα θα μ' εβρισκες αναμεσα σ' αυτους' ειπε κι εδειξε με το χερι του τα πτωματα. 
-'Πρεπει να φυγουμε απο δω' συνεχισε ο ξενος. 'Μπορεις να καβαλλικεψεις' ?
Ο Ορατιος εγνεψε καταφατικα κι ο ξενος πηγε να του φερει το αλογο του.
                            ========================
Επεστρεφαν αργα προς το παλατι του Ηρωδη φροντιζοντας να βρισκονται παντα σε δρομο με κινηση και με τον ξενο να παρακολουθει συνεχως τον εκατονταρχο.
'-Αναγνωρισες καποιον' ?
Ο Ορατιος κουνησε αρνητικα το κεφαλι του.
-'Προφανως ειναι τοπικοι μισθοφοροι' εκανε παλι ο ξενος. 'Οποιος το σχεδιασε ηξερε τι εκανε'.
-'Τι ηθελες να πεις πιο πριν' ? 'Τι σου περασε απο το μυαλο' ?
-'Σκεφτηκα πως ισως δεν ησουνα εσυ ο στοχος αλλα εγω' ηρθε η απαντηση.
-'Τι σε κανει να πιστευεις κατι τετοιο' ?
-'Δεν ξερω μα σκεψου το λιγο. Αν οντως επιθυμουσαν να εκδικηθουν για τον Λευκιο αποκλειεται να μην ηξεραν πως εγω φροντισα για την αποδραση σου απο τη Ρωμη. Λογικα το δικο μου παραπτωμα ειναι πολυ μεγαλυτερο και συν τοις αλλοις αυτη η επιμονη του Τιβεριου να ερθω εγω εδω γι αυτην την υποθεση δεν μου αρεσε απο την αρχη'.
-'Εκτος αν μεσω εμενα βρηκαν λογο να θελουν να σε ξεφορτωθουν κι εσενα' ειπε ο Ορατιος.
                        ========================
-'Διολου απιθανο. Μα αυτος που θα μπορουσε να μας λυσει την απορια ειναι τρεις μερες ταξιδι απο δω κι απ' την στιγμη που δεν θα ερθει εδω και μεις δεν θα παμε εκει θα μεινει μυστηριο'.
-'Τι κανουμε απο δω και περα ? Εγω λεω να φυγουμε το συντομοτερο δυνατον. Θα ξαναδοκιμασουν στην πρωτη ευκαιρια και ισως να μην ειμαστε τοσο τυχεροι'.
-'Δεν μπορει να γινει αυτο ακομα' απαντησε ο ξενος. 'Ωστοσο εχεις δικιο. Χρειαζομαστε ενα σχεδιο για το πως θα κινηθουμε. Μα το πρωτο που πρεπει να γινει ειναι να απαλλαγουμε απο την κορη του επαρχου. Αν δυσκολευτουν με μας ισως στραφουν προς τα κει και δεν μπορουμε να εχουμε πολλα μετωπα ανοιχτα'.
-'Μα τους Θεους εχεις δικιο' φωναξε ο Ορατιος. 'Δεν θα επιτρεψω σε κανεναν ν' ακουμπησει ουτε μια τριχα απο τα μαλλια της ακομα κι αν αυτο ειναι το τελευταιο πραγμα που θα κανω'.
Ο ξενος σταματησε αποτομα και τον κοιταξε .
-'Το πρωι που δεν σε βρηκα στο δωματιο σου φανταστηκα που περασες το βραδυ σου'.
-'Νομιζω πως ειμαι ερωτευμενος' εκανε ο εκατονταρχος κοιτωντας μ' ενα απλανες βλεμμα.
-'Εγω ειμαι σιγουρος' απαντησε ο ξενος και χαμογελασε. 

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                         ΚΕΦΑΛΑΙΟ 34

Η Ηρωδιαδα προσπαθησε να τακτοποιησει βαση προτεραιοτητας τις σκεψεις που τις κατετρωγαν το μυαλο δημιουργωντας της ενα αισθημα εκνευρισμου. Οι επισκεπτες απο τη Ρωμη ειχαν εξαφανιστει απο το πρωι διχως να πουν μια κουβεντα, η Σαλωμη ηταν κι αυτη αφαντη και ο Ηρωδης διθυραμβουσε σχετικα με την αρτια οργανωμενη κι εκτελεσμενη χθεσινη φιεστα. Δυστυχως και οι δυο τους ηταν τοσο απορροφημενοι με τ' ανουσια προσωπικα τους ζητηματα που αδυνατουσαν ν' αντιληφθουν τι διακυβευοταν στην πραγματικοτητα.
Εβλεπε ξεκαθαρα πως ο μοναδικος τροπος για να φερει τα πραγματα στο μονοπατι της ηταν να προσεγγισει τον ξενο και να χρησιμοποιησει την δυναμη και την επιρροη του υπερ της.
Χαμογελασε σκεπτομενη πως δεν θα ηταν τελικα κατι το δυσκολο. Εξ' αλλου ηταν αντρας και οπως καθε αλλο αρσενικο θα ειχε κι αυτος το πασιγνωστο αδυνατο σημειο του.
Ισως απλα να χρειαζοταν να υπερβαλλει εαυτον οσον αφορα το διχτυ που θ' απλωνε για να τον παγιδεψει αλλα ειχε περασει καιρος απο την τελευταια φορα που ειχε μια τετοια προκληση και αυτο, περιεργως, της αρεσε ακομα περισσοτερο.
                          =======================
-'Ολα ενταξει' ? ρωτησε ο αντρας ξεπροβαλλοντας πισω απο μια πορτα αμεσως μετα την αποχωρηση του Ορατιου.
-'Μα ναι, φυσικα ναι' ηταν η απαντηση του Ποντιου Πιλατου με φωνη που ακουμπουσε στα ορια του διστακτικου και της απροθυμιας. 'Αυτη την στιγμη πρεπει να μαχεται για τη ζωη του, μια ζωη που δεν θα κρατησει για πολυ ακομα'.
-'Τελεια' εκανε ο αλλος τριβοντας τα χερια του απο ικανοποιηση. 'Μολις βγει απο τη μεση ο Φλαβιος Βρουτος ειναι η σειρα του επομενου. Ο Τιβεριος Ιουλιος Καισαρας Αυγουστος θα ειναι πολυ ευχαριστημενος αν ολα πανε οπως ακριβως διεταξε. Και φυσικα ξερεις πως δεν θα ξεχασει αυτους που τον βοηθησαν' συμπληρωσε κοιτωντας επιμονα τον Πιλατο.
-'Ναι, καταλαβαινω' ειπε ο επαρχος. 'Παρ' ολα αυτα θα ηθελα να ηξερα γιατι'....
-'Οσα λιγοτερα ξερεις τοσο το καλυτερο' τον διεκοψε ο αντρας. 'Φροντισε μονο οταν ολοκληρωθει το πρωτο μερος της επιχειρησης να μ' ενημερωσεις αμεσως. Και' προσθεσε ενω βαδιζε ηδη προς την εξοδο 'μην ξεχνας πως οποιαδηποτε αποτυχια θα εχει αμεσο αντικτυπο πανω σου'.
Ο Ποντιος Πιλατος περιοριστηκε στο να τον παρακολουθει αμιλητος να φευγει βιαστικα.
                      ===========================
Ειχε φυγει οπως παντα νωρις αφου πρωτα σιγουρευτηκε πως δεν την ακολουθουσε κανενας. Το ηξερε πως η Ηρωδιαδα θα την εψαχνε μα αδιαφορουσε. Αυτη η ιστορια της ειχε γινει εμμονη ιδεα μ' εναν τετοιο τροπο που το αντικτυπο και οι συνεπειες που ενδεχομενως να επεσυραν δεν την απασχολουσαν καθολου. Απορουσε με τον εαυτο της, πως αφου ειχε την δυναμη ν' αψηφησει πατερα και μανα δεν μπορουσε να βρει το κουραγιο να κατεβει στο ποταμι. Εφευγε παντα αποφασισμενη πως θα το εκανε και τελικα μονιμα κατεληγε να παρακολουθει τα γεγονοτα απο το λοφακι ψηλα και ν' αποχωρει χωρις ν' αποκαλυπτεται.
Αλλη μια φορα, ωθουμενη απο σιγουρια και αποφασιστικοτητα ειχε φτασει στο ιδιο σημειο, κρυμμενη μεσα στις φυλλωσιες να προσπαθει να μαζεψει δυναμη για να επιχειρησει το αδιανοητο. Τοτε τον ειδε και η αποτομη κινηση του χεριου της που κρατουσε τα γκεμια του αλογου το εξαναγκασαν να χλιμιντρισει. Ο αρχικος φοβος πως ο ξενος την ειχε δει υποχωρησε και εξαφανιστηκε γρηγορα μα η απορια μεγαλωνε. Τι γυρευε αυτος εκει ? Γιατι μιλουσε με τον βαπτιστη ? Τι ελεγαν ? Ενοιωσε μια ανατριχιλα να ζωντανευει στη βαση της πλατης της και να εξαπλωνεται γοργα σ' ολο το μηκος και πλατος της.
                        =======================
Δεν ηταν ο πρωτος που ειχε ερθει και δεν τον απασχολουσε να βαπτιστει. Πολλοι αλλοι ειχαν περασει, μαλιστα δεν ηταν λιγοι εκεινοι που τον χλευαζαν, τον ειρωνευονταν, τον λοιδορουσαν. Ομως η διαφορα τους με τουτον εδω ηταν πως εκεινοι δεν εκρυβαν ποτε τις πραγματικες τους προθεσεις και εκαναν ξεκαθαρο τον λογο για τον οποιο εφταναν μεχρι τον Ιορδανη.
Αυτος ο περιεργος ομως ξενος με τ' αλλοκοτα ρουχα ηταν εντελως διαφορετικος.
Του ηταν αδυνατον να καταλαβει τον σκοπο της επισκεψης του. Αντιλαμβανοταν οτι καποιο απωτερο στοχο ειχε μα οσο κι αν προσπαθησε δεν καταφερε ουτε καν να τον υποψιαστει.
Ισως με την κουβεντα να εβγαζε καποια ακρη μα εκεινη ακριβως την στιγμη το σουσουρο που σηκωθηκε απο τους παρευρισκομενους του τραβηξε την προσοχη. Στραφηκε προς την κατευθυνση που εβλεπε και τους υπολοιπους να κοιτανε.
Του πηρε μερικα δευτερολεπτα μεχρι να συνειδητοποιησει τι ακριβως συνεβαινε και αυτοματως ξεχασε τον ξενο και ολα οσα ειχε προλαβει ν' αναρωτηθει μεχρι στιγμης. 
                    ==========================
Ο κυβος, καλα κρυμμενος μεσα απο τα ρουχα του στο υψος της καρδιας, εκανε τα παντα για να του πιστοποιησει πως αυτος ηταν ο επομενος στοχος του. Αναρωτηθηκε απορημενος.
Αυτος ? Ηταν ποτε δυνατον ? Ο προηγουμενος ηταν στρατηγος, προσωπικος σωματοφυλακας στρατηλατη. Ετουτος εδω τι ηταν ? Ηταν σιγουρος πως οχι μονο δεν ειχε ακουμπησει ποτε του σπαθι αλλα τον νικουσε ανετα με το ενα χερι. Με ποια λογικη αυτος ο ακακος ανθρωπος θα μπορουσε ποτε να κρυβει μεσα στο κεφαλι του ενα τμημα απο ενα τοσο σημαντικο μυστικο?
Ο υποκωφος ηχος απο αλογο που χλιμιντριζε του τραβηξε αστραπιαια την προσοχη και με την ακρη του ματιου του επιασε μια ανεπαισθητη κινηση στις φυλλωσιες στο λοφακι απο πανω του. Χρειαστηκε μερα δευτερολεπτα εντονης παρατηρησης για να σιγουρευτει για την ταυτοτητα του αγνωστου καβαλλαρη. Ωστε απο δω επεστρεφε και την προηγουμενη φορα που την ειχε δει να κρυβεται βιαστικα μεσα στο παλατι. Ομως τι δουλεια μπορει να ειχε η Σαλωμη στο συγκεκριμενο σημειο ηταν κατι που η διαισθηση του του ελεγε πως επρεπε να μαθει.
                      =======================
-'Δεν εχω κατι με κανεναν απο σας' ειπε ο Ορατιος. 'Ισως δεν ξερετε ποιος ειμαι μα πιστεψτε με, μολις σας πω θα καταλαβετε πως λαθος ανθρωπο αποφασισατε να ληστεψετε. Ακομα και τωρα μπορειτε να φυγετε διχως την παραμικρη συνεπεια'.
Ενα αυθορμητο χαχανο ακουστηκε απο την μερια καποιων απο τους αντρες απεναντι του. Οχι, δεν ηταν ληστεια, ειχε καταλαβει λαθος. Αυτοι εδω ειχαν ερθει μ' ενα και μοναδικο σκοπο, να του αφαιρεσουν τη ζωη. Μα δεν μπορουσε να καταλαβει το γιατι.
-'Μην ανησυχεις' ηρθε η επιβεβαιωση απο το στομα ενος 'και οταν ξεμπερδεψουμε μαζι σου τα χρηματα σου θα βρισκονται ακεραια πανω σου. Εξ' αλλου, ποσα χρηματα να προλαβες να παρεις μαζι αφου εφυγες κυνηγημενος απο τη Ρωμη μετα την δολοφονια του Λευκιου Αιλιου Σηιανου ? Και ποσα να σου εχουν μενει πια' ? συνεχισε ο ιδιος αντρας μ' ενα χαμογελο να λαμπει στο προσωπο του βλεποντας την απορια και την συγχυση που τα λογια του ειχαν δημιουργησει στο υποψηφιο θυμα του.
-'Το ζητημα ειναι αν θα μας ταλαιπωρησεις Ορατιε Φλαβιε Βρουτε' προσθεσε ενω το χαμογελο κερδιζε κι αλλο εδαφος στο προσωπο του.
                     ========================
Ειδε ενα τσουρμο ανθρωπους χωμενους σχεδον μεχρι την μεση στο νερο του ποταμου να εχουν δημιουργησει ενα ημικυκλιο γυρω απο μια ομαδα αντρων που κατευθυνονταν προς το σημειο που χρησιμοποιουσε ο Ιωαννης οταν βαπτιζε. Απαντες φαινονταν ν' ακολουθουν εναν αντρα επικεφαλης ολου αυτου του οχλου που βαδιζε σταθερα προς το μερος του βαπτιστη. Του εκανε εντυπωση η συμπεριφορα του στοχου που του ειχε υποδειξει ο κυβος. Εμοιαζε σαν να υποδεχοταν τον σπουδαιοτερο ανθρωπο αυτου του κοσμου και φαινοταν να τα εχει χαμενα. Παρατηρησε πως οι δυο αντρες ειχαν μια ολιγολεπτη συνομιλια, με τον Ιωαννη ν' αντιδρα με σπασμωδικες χειρονομιες σε κατι που προφανως μολις του ειχε λεχθει. Οταν τελειωσε η συνομιλια, εμφανως αγχωμενος ο Ιωαννης, βαπτισε τον αντρα ενω το πληθος παρακολουθουσε με σκυμμενο το κεφαλι διχως ν' ακουγεται ο παραμικρος ψιθυρος. Εκεινη τη στιγμη ο ξενος καταλαβε πως ο κυβος δεν ειχε κανει λαθος. Δεν ηξερε ποιος ακριβως ηταν ο στοχος του μα αυτο που γνωριζε πια στα σιγουρα ηταν πως δεν επροκειτο για καποιον τυχαιο οπως ειχε πιστεψει στην αρχη.
                     =========================
Καταλαβε πως τα πραγματα ηταν πιο δυσκολα απ' οτι ειχε αρχικα φανταστει. Οποιοι και να ηταν αυτοι οι αντρες οι εντολες που ειχαν ηταν ξεκαθαρες σαν τα διαφανη, κρυσταλλινα νερα μιας ξεχασμενης πηγης σε καποιο υψιπεδο. Αν ηθελε να επιβιωσει επρεπε να οργανωσει στρατηγικη μεσα στα ελαχιστα δευτερολεπτα που απεμεναν μεχρι να επιτεθουν.
Εδιωξε την εικονα της Λαελια βιαια απο το μυαλο του και προσπαθησε να συγκεντωθει. 
Περιπτωση να τους μεταπεισει δεν υπηρχε, η αποφασιστικοτητα ηταν σμιλεμενη στα τραχια χαρακτηριστικα τους. Προσεξε πως τεσσερεις απ' αυτους τοποθετηθηκαν στα ισαριθμα σοκακια που οδηγουσαν σ' αυτην την αθλια πλατεια, επιφορτισμενοι προφανως με την ευθυνη του να μην επιτρεψουν σε κανεναν να παραστει μαρτυρας μεχρι την ολοκληρωση της αποστολης τους.
Αυτο ισως ηταν και η μοναδικη ευκαιρια που του παρουσιαζοταν για να κερδισει οσο το δυνατον περισσοτερο χρονο μπορουσε ελπιζοντας πως ισως εμφανιζοταν καποια βοηθεια απο το πουθενα. Ενα σχεδιο σχηματιστηκε γοργα στο μυαλο του και αποφασισε να το θεσει σ' εφαρμογη αμεσα.
                           ======================= 
Επιασε τις ταυτοχρονες κινησεις και διστασε στιγμιαια ως προς το τι θα εκανε. Την ιδια στιγμη που προσεξε τον φρεσκοβαπτισμενο αντρα να ερχεται προς το μερος του αντεληφθη πως ο κατασκοπος που κρυβοταν στις φυλλωσιες του λοφου, η Σαλωμη, κινηθηκε σαν την σκια για να φυγει. Αν καθυστερουσε εκει δεν θα προλαβαινε να την φτασει πριν εξαφανιστει και παλι μεσα στο παλατι. Ετσι δεν θα ειχε καμια αποδειξη πως ειχε υπαρξει ποτε εκει και θα ηταν αδυνατον να εκμαιευσει τον λογο για τον οποιο το εκανε. Αν ομως ετρεχε ξοπισω της ισως να μην ειχε μια δευτερη ευκαιρια να βρεθει ξανα προσωπο με προσωπο με τον ανθρωπο που ειχε κατορθωσει ν' αναστατωσει μια ολοκληρη αυτοκρατορια. Επιπλεον θα ειχε πλεον μια δικη του, προσωπικη αποψη για το τι ακριβως πρεσβευε και δεν θα χρειαζοταν να στηριζεται στις γνωμες και τις αποψεις των αλλων. Γυρισε την πλατη στο λοφο που παρειχε ακομα την καλυψη του στην Σαλωμη και παρεμεινε ακινητος περιμενοντας τον προφητη να ερθει. Προσεξε πως ολοι οι αλλοι, αυτοι που εμοιαζαν να ανηκουν στην ομαδα του, το πληθος αλλα και ο βαπτιστης τον παρακολουθουσαν καθως πλησιαζε. Τα λιγα μετρα που τους χωριζαν καλυφθηκαν γρηγορα.
                    =========================
Αυτο που θα τον βοηθουσε ηταν η αλαζονεια και η σιγουρια τους πως ηταν ευκολος στοχος. Ηταν ξεκαθαρο πως αυτη η σιγουρια πηγαζε απο το αριθμητικο πλεονεκτημα που ειχαν. Οκτω εναντιον ενος. Απο τις ευκολες δουλειες που ισως ειχαν αναλαβει ποτε. Αντι να ορμησουν ολοι μαζι και να τον εκτελεσουν, οι εντολες που ειχε μαλλον δωσει ο αρχηγος τους ηταν οι τεσσερεις να φρουρουν, τρεις θ' αναλαμβαναν την εξοντωση του κι αυτος θα παρακολουθουσε.
Ηταν σιγουρος πως η περηφανεια τους θα τους θολωνε την κριση και ενα μισοκρυμμενο χαμογελο εμφανιστηκε και χαθηκε ταυτοχρονα βλεποντας τον ενα απ' αυτους να κανει κινηση εναντιον του. Δεν μπορουσε να ζητησει κατι καλυτερο.
Το μονο που ειχε να κανει ηταν να προσποιηθει αδυναμια, να ροκανισει τον χρονο παλευοντας με τον ενα μονο και καποια στιγμη να τον σκοτωνε ελπιζοντας πως και η επομενη επιθεση θα γινοταν ενας προς εναν. Αν αλλαζαν γνωμη και επιτιθονταν ολοι μαζι ηξερε πως ηταν νεκρος.

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 33

Τα τελευταια αστρα, λειτουργωντας σαν οπισθοφυλακη που σιγουρευε την ασφαλη αποχωρηση της νυχτας, κοιταξαν καχυποπτα την μοναχικη, μαυροντυμενη μορφη που καλπαζε ελαφρα προς αγνωστο προορισμο. Μονο αφου σιγουρευτηκαν πως δεν αποτελουσε καποια απειλη, τοτε αποχωρησαν κι αυτα παραχωρωντας την θεση τους σ' ενα μουντο, νυσταγμενο πρωινο φως.
Ο ξενος αδιαφορησε για την τελετη που συνεβαινε εκεινη τη στιγμη πανω απο το κεφαλι του και συνεχισε το δρομο του για το ποταμι. Χαμογελασε ασυναισθητα και κουνησε το κεφαλι του σαν να παραδεχοταν την αφελεια του. Πως του περασε απο το μυαλο πως κατι ειχε συμβει στον Ορατιο οταν, πριν φυγει, τον γυρεψε στο δωματιο του να τον ενημερωσει για το τι ηθελε να κανει και δεν τον βρηκε ? Η καθυστερημενη υποψια για το που ηταν επιβεβαιωθηκε λιγα λεπτα αργοτερα οταν ανοιξε την πορτα του δωματιου της Λαελια.
Δεν θελησε να διακοψει την εικονα που αντικρυσε κι εφυγε αθορυβα, φροντιζοντας να ενημερωσει τον πρωινο σκοπο για το τι ηθελε να μεταφερει εκ μερους του στον Ορατιο.
                          ======================
Ηταν ζηλια ενα φευγαλεο τσιμπημα που ενοιωσε στιγμιαια στα μυχια της ψυχης του οταν τους ειδε να κοιμουνται αγκαλια ? Οχι, ανησυχια ηταν. Ο εκατονταρχος δεν σταματουσε ποτε τις δοσοληψιες με τους μπελαδες. Αυτος ο μπελας βεβαια ηταν πανεμορφος και γλυκος μα το τι κρυβοταν πισω απ' ολα αυτα και πως θα μπορουσε να τα διαχειριστει ο Ορατιος ηταν αγνωστο.
Ας ηταν, προτεραιοτητα τωρα ειχαν αλλα πραγματα, πιο σπουδαια και σημαντικα.
Την στιγμη που σταματησε κι ατενισε μεσα στις πρωινες χαραμαδες του φωτος απεναντι του το ποταμι ενοιωσε τον κυβο να θεριευει στο αριστερο μερος του χιτωνα του.
Οσο ελαττωνε την αποσταση αναμεσα σ' αυτον και το ποταμι, τον ενοιωθε να παλλεται, να διογκωνεται, να καιει σαν φλεγομενος ηλιος και ταυτοχρονα να παγωνει σαν πηγη σε ψηλο βουνο, να μουρμουραει σαν να νανουριζε προσφιλη ερωμενη, να ουρλιαζει σαν μανα που της πηραν το παιδι απο το στηθος που βυζαινε, να συναγωνιζεται σε παλμο το καρδιοχτυπι του.
Καταλαβε πως απο στιγμη σε στιγμη θ' αντικρυζε τον ανθρωπο που εψαχνε.
                           ======================
Ξυπνησε ακριβως την στιγμη που ηταν ετοιμος για να φυγει οσο πιο αθορυβα μπορουσε.
-'Που πας' ? ρωτησε κι ανασηκωθηκε. 
-'Πρεπει να φυγω μικρη μου' απαντησε κι ταυτοχρονα επεστρεψε στο κρεβατι και την φιλησε. 'Υπαρχουν πραγματα που πρεπει να γινουν κι οσο τεμπελιαζω ξαπλωμενος μαζι σου δεν θα συμβουν ποτε' ειπε μ' ενα χαμογελο ο Ορατιος.
-'Τεμπελιαζεις' ? ηρθε η οργισμενη απαντηση ενω ενα μαξιλαρι ταξιδεψε μια συντομη διαδρομη με στοχο το κεφαλι του αλλα απετυχε. 'Αυτο κανεις λοιπον ? Τεμπελιαζεις' ?
Εβαλε τα χερια στη μεση και ξεσπασε σε γελια.
-'Πρεπει να δω τι υπαρχει να γινει για σημερα. Μην μου θυμωνεις'.
-'Κανε οτι θες' ηρθε η απαντηση απο ενα σουφρωμενο στομα. 'Αφου δεν θελεις να κατσεις εδω μαζι μου λιγο με νοιαζει'.
Εβαλε παλι τα γελια.
-'Θα ερθω οσο πιο γρηγορα μπορω' ειπε και βγηκε απο το δωματιο.
                          ======================
Ο σκοπος του μετεφερε τις εντολες του ξενου και σε λιγα λεπτα βρισκοταν στον δρομο για το οικημα που εμενε ο Τιβεριος Ποντιος Πιλατος. Ειχε μολις ξεπεζεψει κι ετοιμαζοταν να μπει στο οικημα οταν ακουσε τ' ονομα του.
-'Ορατιε ? Ορατιε Φλαβιε Βρουτε ? Εισαι πραγματι εσυ' ?
Γυρισε να δει ποιος ειχε μιλησει κι εμεινε για μερικα δευτερολεπτα αναυδος.
-'Κασσιε Λιβιε Μαρκελλε !! Μα τους Θεους, εισαι ο τελευταιος που περιμενα να συναντησω !'
Οι δυο αντρες αγκαλαιστηκαν ενω δυο φωτεινα χαμογελα απλωθηκαν στα προσωπα τους.
-'Μα τον Ιανο, τι κανεις εσυ εδω, τοσες μερες ταξιδι μακρια απο τη Ρωμη. Την τελευταια φορα θυμαμαι πως ησουνα στο κεντρο του κοσμου, μεγαλος και τρανος'.
'Κι εγω αν δεν κανω λαθος, σε θυμαμαι στη μεγαλη συνοριακη στρατια στο Ρηνο. Πως βρεθηκες εδω' ? ρωτησε ο Ορατιος.
-'Αρχηγος της φρουρας του Ρωμαιου επαρχου' απαντησε ο Κασσιος. 'Οχι οτι ακριβως ονειρευομουνα αλλα τελικα δεν ειναι τοσο ασχημα οσο μοιαζει. Πες μου τα νεα σου'.
                        =======================
Αφησε το αλογο του αρκετα μετρα απο την οχθη του ποταμου επιλεγοντας να κανει την διαδρομη με τα ποδια. Ηταν πολυ νωρις ακομα, ομως αυτος που ηταν γνωστος σαν 'βαπτιστης' ηταν εκει, μεσα στο νερο μεχρι τη μεση αναμενοντας οποιον ηθελε να εξαγνιστει.
Οσο πλησιαζε ο κυβος φαινοταν να ζωντανευει ακομα πιο πολυ και τον ενοιωσε ετοιμο να εκραγει οταν βρεθηκε προσωπο με προσωπο με τον βαπτιστη.
-'Εχεις καποιο ονομα' ? του απηυθυνε το λογο ο ξενος.
-'Ιωαννη με λενε' απαντησε ο βαπτιστης 'μα δεν ηρθες μεχρι εδω για να μαθεις τ' ονομα μου'.
-'Οχι' απαντησε ο ξενος 'δεν ηρθα γι αυτο'.
-'Κι αφου δεν εχεις διαθεση να εξαγνιστεις απο τις αμαρτιες σου τοτε ο λογος που σ' εφερε εδω δεν μπορει παρα να ειναι ενας μονο' συνεχισε ο Ιωαννης.
Ο ξενος τον κοιταξε εξονυχιστικα απο την κορυφη μεχρι τα νυχια. Αν ο Ηρωδης ηταν η προσωποποιηση της χλιδης ετουτος εδω ηταν το εντελως αντιθετο.
Ψηλος, ξερακιανος, ντυμενος μ' ενα δερμα απο υφασμα που ειχε σιγουρα δει καλυτερες μερες, με κορακισια μακρια ατημελητα μαλλια, ενα σκουρο γενι και δυο βυθισμενα στις κογχες τους διαπεραστικα ματια. Το ενοιωσε στον τροπο που τον κοιτουσε κι ανταπεδωσε.
                       =======================
-'Παντα υπαρχει καποιος αλλος λογος' ειπε με σταθερη φωνη. 'Αλλα δεν ειναι παντα απαραιτητο να τον ξερουν ολοι' συμπληρωσε.
-'Αν ηρθες να με συλλαβεις για οσα εχω κατα καιρους υποστηριξει σχετικα με τους οικοδεσποτες σου να ξερεις πως ειναι ολα αληθεια και δεν αλλαζω γνωμη. Μα θα τα εχεις δει και ο ιδιος αφου εκει μεσα περνας τον χρονο σου'.
'Δεν ηρθα να συλλαβω κανεναν' απαντησε ο ξενος. 
-'Τοτε δεν εχουμε κατι αλλο να πουμε. Αν εσυ εχεις χρονο για ξοδεμα εγω εχω να φερω σε περας το εργο του Κυριου και δεν μπορω αλλο να καθυστερω μαζι σου'.
-'Και τι ξερεις εσυ για τον χρονο' ? ρωτησε ο ξενος.
-'Πως κανενας, οσο μεγαλος και τρανος αν ειναι, δεν μπορει να τον εχει παντα δικο του'.
-'Ουτε εσυ λοιπον' εκανε ο ξενος.
-'Ουτε εγω' απαντησε ο Ιωαννης. 'Οχι σ' αυτην τη ζωη τουλαχιστον'.
                       =========================
Χρονια συμπολεμιστες σε εκστρατειες στα πιο απιθανα μερη ειχαν χωρισει οταν ο Ορατιος, μετα τον τραυματισμο του ειχε γυρισει μονιμα στη Ρωμη αγνοωντας την τυχη του Κασσιου.
Οι Θεοι ομως θελησαν οι δυο αντρες να ξαναβρεθουν σ' εναν καινουριο τοπο και για ωρα ανταλλασαν πληροφοριες για τα γεγονοτα που τους ειχαν τυχει οσο διαστημα ειχαν χαθει.
-'Δεν ξερεις ποσο χαρηκα που σε ξαναειδα' κατεληξε ο Κασσιος. 'Οτι χρειαστεις μην διστασεις να μου το ζητησεις' συνεχισε.
-'Να σαι καλα φιλε μου' απαντησε ο Ορατιος. 'Κι εγω δεν φανταζεσαι ποσο χαρηκα που σε συναντησα. Μα τωρα πρεπει να παω μεσα. Θα σε δω καποια αλλη στιγμη' ειπε και κινησε.
Σταματησε αποτομα και γυρισε προς το μερος του Κασσιου.
-'Στρατοπεδευει εδω μια φρουρα απο την Αντιοχεια, συνοδεια της κορης του επαρχου της Συριας. Πες τους να πανε στο παλατι να την συνοδευσουν για μια βολτα στη πολη'.
-'Θα κανω κατι καλυτερο' απαντησε ο Κασσιος. 'Επειδη αμφιβαλλω αν καποιος απ' αυτους ειναι ξεμεθυστος θα παω εγω με εμπιστους, δικους μου ανθρωπους να την συνοδευσουν'.
Ο Ορατιος εφερε το δεξι χερι με σφιγμενη τη γροθια στο μερος της καρδιας σ' ενδειξη ευχαριστιας και μπηκε μεσα.
                      ========================
Αν γινοταν ποτε διαγωνισμος διπλωματιας ο Ποντιος Πιλατος ειχε εξασφαλισμενη την πρωτη θεση. Η αισθηση που ειχε αποκομισει ο Ορατιος ηταν πως του αρεσε να ισορροπει παντα αναμεσα σε δυο διαφορετικα μερη διχως ποτε, ξεκαθαρα να παιρνει θεση.
Ναι, ηταν αληθεια πως υπηρχε καποιος που περνιοταν για προφητης.
Οχι, δεν εμοιαζε να ειναι κατι το σοβαρο.
Ναι, υποστηριζε για τον εαυτο του πως ηταν ο βασιλιας των Ιουδαιων.
Οχι, αυτο δεν ειχε καμια σχεση με υποθεση ανατροπης της Ρωμαικης εξουσιας.
Ναι, ηταν γεγονος πως υπηρχαν πολλοι που τον ακουγαν και τον υποστηριζαν.
Οχι, δεν ηταν κατι περισσοτερο απο ενας οχλος που αγοταν και φεροταν.
Εφυγε απο το σπιτι του Πιλατου νοιωθωντας πως ηξερε λιγοτερα απ' οσα οταν μπηκε.
Σκεφτηκε τι θα ελεγε ο ξενος και μετα σκεφτηκε την Λαελια κι εξαναγκασε το αλογο σε καλπασμο.
                      =========================
-'Οτι κι αν εχει κανει κανεις, οσο βαρια κι αν ειναι τ' αμαρτηματα και τα παραπτωματα του, παντα μπορει να εχει μια δευτερη ευκαρια' ειπε ο Ιωαννης. 'Αρκει να το θελει ο ιδιος'.
-'Εχεις διαλεξει εναν ευκολο τροπο να προσελκυεις κοσμο' απαντησε ο ξενος. 'Δεν φοβασαι οτι αυτο μπορει να προκαλεσει τις αντιδρασεις των τοπικων αρχων και να εχεις προβληματα' ?
-'Θα γινει το θελημα του Κυριου' ειπε ο αντρας ενω ηδη κοσμος μαζευοταν υπομονετικα περιμενοντας να βαπτιστουν. 'Προσεχε εκει που εισαι' του απηυθυνε μια τελευταια κουβεντα. 'Ζεις στο αντρο της ακολασιας, της διαφθορας και της αμαρτιας και ξερω πως δεν μ' εχεις αναγκη, πραγμα που σημαινει οτι πρεπει να ζητησεις την σωτηρια της ψυχης σου αλλου. Ισως σ' αυτο που κουβαλας πανω σου'.
-'Τι εννοεις' ? εκανε εκπληκτος ο ξενος. 'Τι εχω επανω μου δηλαδη' ?
'Σιγουρα τη γνωση και την θεληση ν' αποφυγεις οτι ειναι αντιθετο στο λογο του Μεσσια. Για ολα τα υπολοιπα μονο εσυ ξερεις' ειπε και εκανε ν' απομακρυνθει οταν ενα σουσουρο σηκωθηκε αναμεσα σ' οσους περιμεναν υπομονετικα τη σειρα τους να βαπτιστουν.
Ο ξενος γυρισε το κεφαλι να δει τι συνεβαινε.
                      =====================
Αποφασισε να μην επιστρεψει στο παλατι του Ηρωδη μα να παει κατ'ευθειαν στην πολη οπου θα ηταν η Λαελια μαζι με τον Κασσιο και την συνοδεια του. Θα της αγοραζε κατι και θα εκμεταλλευοταν  την ευκαιρια για να την καλοπιασει. Ηταν δοκιμασμενο το κολπο και ηταν σιγουρος πως θ' απεδιδε. Προσπαθησε να προσανατολιστει καθως χωνοταν σε ομοιομορφα, στενα σοκακια με τα πλινθινα σπιτια μα κατι του ελεγε πως ειχε χαθει. Κοιταξε τριγυρω μηπως υπηρχε καποιος για να τον συμβουλευτει μα δεν ειδε κανεναν.Πηρε μια αριστερη στροφη που τον εβγαλε σ' ενα ερημο σημειο που εμοιαζε με πλατεια εχοντας ενα πηγαδι ακριβως στη μεση.
Τους ειδε να ξεπροβαλλουν εναν εναν απο τα δρομακια που κατεληγαν στην πλατεια. Μετρησε συνολικα οκτω. Ηταν αδυνατον να καταλαβει απο τα ρουχα που φορουσαν τι μπορει να ηταν.
Ντοπια συμμορια, ληστες καραβανιων, μισθοφοροι, οσο και να τους παρατηρουσε κατεληγε στο συμπερασμα πως θα μπορουσαν να ειναι οτιδηποτε. Στο μονο που δεν λαθευε ηταν οι προθεσεις τους, που με τον τροπο τους ειχαν κανει οσο το δυνατον πιο προφανεις.
Τραβηξε το σπαθι του ετοιμος να υπερασπιστει τον εαυτο του.

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 32

Αν υπηρχε κατι στο οποιο ο Ηρωδης ειχε εντρυφησει σχεδον τελεια ηταν οι φιεστες που διοργανωνε κατα καιρους υποδεχομενους σημαντικους επισκεπτες της Ρωμης. Οι επισκεπτες αυτοι, συνηθως υψηλοβαθμοι στρατιωτικοι που ολη σχεδον την ζωη τους την περνουσαν μεσα σε μια λιτη πραγματικοτητα, μονιμα σ' εκστρατειες εχοντας συντροφια τ' απολυτως απαραιτητα, στην πλειοψηφια τους θαμπωνονταν απο τα πολυτελη συμποσια που παρατιθονταν προς τιμην τους και η μνεια τους σχετικα με την περιποιηση που δεχονταν απο τον Ηρωδη ηταν παντα κατι που κολακευε τον τελευταιο.
Η σημερινη ομως γιορτη που ειχε ετοιμασει για να ικανοποιησει τους νεοφερμενους επισκεπτες του ειχε αποτυχει παταγωδως να φερει το αναμενομενο αποτελεσμα, μολονοτι, αντικειμενικα κρινοντας καποιος, δεν υπηρχε ουτε ενα ψεγαδι. Ο μεν ενας που ακουγε στ' ονομα Ορατιος Φλαβιος Βρουτος, αρνουνταν πεισματικα να παρει τα ματια του απο την κορη του Λευκιου Ουιτελλιου σχεδον αδιαφορωντας για τα τεκταινομενα γυρω του, ο δε αλλος, ο μυστηριος ξενος που δεν θεωρησε καν απαραιτητο να συστηθει, ηταν παρων μονο σωματικα, δεδομενου πως το μυαλο του καπου αλλου βρισκοταν.
                   ==============================
Η Ηρωδιαδα ηταν το τριτο προσωπο που αδιαφορουσε για την φιεστα που ειχε στηθει. Ηταν και η μονη απο το περιβαλλον του Ηρωδη που ειχε καταλαβει πως οι δυο ξενοι ηταν τυποις μονο παροντες. Κι αν μεν για τον πρωτο ο λογος της αδιαφοριας του δεν ηταν κατι παραδοξο, δεν μπορουσε να ισχυριστει το ιδιο και για τον δευτερο. Ειχε περασει ολο σχεδον το βραδυ της παρακολουθωντας τις κινησεις του κι οσο περισσοτερο τον μελετουσε τοσο πιο εντονα ενα συναισθημα δυσφοριας την κυριευε κι ενοιωθε να θεριευει μεσα της.
Δεν εμοιαζε με κανεναν αλλον σαν κι αυτους που κατα καιρους εμφανιζονταν σαν απεσταλμενοι της Αυτοκρατοριας. Της ηταν αδυνατον να τον ψυχολογησει, εστω να υποψιαστει τον πραγματικο λογο για τον οποιο βρισκοταν εκει. 
Εριξε μια ματια στο τεταρτο προσωπο που ουσιαστικα ηταν ωσει παρων εκεινο το βραδυ, τη Σαλωμη. Οι κινησεις της, τυπικα μηχανικες, της επιβεβαιωναν το γεγονος οτι κατι την απασχολουσε, κατι που επρεπε ν' ανακαλυψει το συντομοτερο δυνατον.
                     ============================
Ο ξενος εγειρε το κεφαλι του πισω στο μαξιλαρι προσπαθωντας να κοιμηθει τις λιγες ωρες που απεμεναν μεχρι το ξημερωμα. Ευτυχως που η γιορτη που ειχε οργανωθει προς τιμην τους δεν ειχε κρατησει πολυ, πραγμα που του εδινε το περιθωριο να ξεκουραστει εν οψη μιας δυσκολης και κουραστικης, οπως προβλεποταν, μερας. 
Ειχε εκμεταλλευτει το συμποσιο για να ρωτησει κοσμο πολλα πραγματα. Και οπως γινεται συνηθως, αν ρωτας τα σωστα πραγματα τα καταλληλα ατομα, παντα θα μαθεις αυτο που θελεις. Στο μυαλο του ειχε ηδη χαρτογραφηθει το τι επρεπε να γινει.
Ομως ειχε διαπιστωσει κι αρκετα περισσοτερα χρησιμοποιωντας την παρατηρητικοτητα του.
Αυτη η παρατηρητικοτητα λοιπον του ειχε πει πως αυτος που ουσιαστικα εκανε κουμαντο στο συγκεκριμενο παλατι ηταν η Ηρωδιαδα, ενα γεγονος που τον ειχε βαλει σε σκεψεις.
Ηξερε πως αν καποιος του δυσκολευε η θα του διευκολυνε τη ζωη θα ηταν αυτη η γυναικα.
Επρεπε να εχει συνεχως την προσοχη του στραμμενη πανω της αν δεν ηθελε να βρεθει απροετοιμαστος σε καποια ενδεχομενη κρισιμη στιγμη.
                         ==========================
Το αλλο που διαπιστωσε, η καλυτερα πιστοποιησε, ηταν η ταυτοτητα του αγνωστου καβαλλαρη που ειχε χωθει στο παλατι απο την πισω πορτα. Ηταν σχεδον σιγουρος, απο τον τροπο που ιππευε το αλογο, πως ηταν γυναικα αλλα δεν θα μαντευε ποτε το ποια ηταν αν δεν ειχε δει το μικρο τατουαζ, ενα τριγωνο στο σχημα της ηβης με μια γραμμη να το κοβει χαμηλα δυο φορες και να καταληγει σε δυο σχεδον παραλληλες γραμμες εξω απο το τριγωνο, που στολιζε το αριστερο της χερι. Ηταν το ιδιο ακριβως τατουαζ που ειχε και η Σαλωμη, η κορη του Ηρωδη, που του θυμιζε κατι μα αδυνατουσε να φερει στο μυαλο του. 
Το μονο που εμενε να μαθει ηταν το γιατι προσπαθουσε να περασει απαρατηρητη απ' ολους.
Το προγραμμα της επομενης μερας περασε σαν νωχελικη, βαριεστημενη σκια μπροστα απ' τα ματια του.
Ο ιδιος θα πηγαινε να βρει αυτον τον περιεργο 'βαπτιστη', τον ανθρωπο που οπως ειχε μαθει απο τις ερωτησεις που ειχε κανει, φαινοταν να εχει αμεση σχεση με αυτον τον προφητη.
Ο Ορατιος, τον οποιον θα ενημερωνε το πρωι, θα πηγαινε να συναντησει τον καινουριο Ρωμαιο διοιητη, καποιον ονοματι Τιβεριο Ποντιο Πιλατο για να μαθει το δικο του σκεπτικο σχετικα με τα νεα δρωμενα που υπεβοσκαν στην περιοχη. Αλλα το πιο σημαντικο ηταν ν' αποκτησει γνωση για το ποιος ηταν αυτος που ειχε φερει ξανα στη ζωη, μετα απο καιρο, τον κυβο. 
                     ===========================
Το ασχημο προαισθημα που ενοιωθε να τον περιτριγυριζει ειχε ακριβως την ιδια συμπεριφορα με μια επερχομενη καταιγιδα που ετοιμαζοταν να ξεσπασει μετα απο μια καυτη μερα. Το αισθανοταν σαν την ατμοσφαιρα, βαρια, υγρη, να ποτιζει ρουχα και δερμα, σχεδον δοκιμαζε τη γευση στα χειλη του. Ομως μια καταιγιδα ηταν κατι το περαστικο και σπανια εκρυβε εκπληξεις. Εδω τα πραγματα ηταν εντελως διαφορετικα. Ηταν σιγουρος πως η ιστορια με τον προφητη ηταν προφαση για κατι αλλο μα δεν μπορουσε να το αποδειξει. Η παραλληλη ανησυχια του για την ασφαλεια της Λαελια Σεπτιμα του ειχε γινει αγχος. Αν συνεβαινε κατι στην κοπελα ηταν σιγουρος πως ο πατερας της θα φροντιζε να μην ξαναβλεπε την αγαπημενη του Ρωμη ποτε ξανα. Μετα απ' οσα ειχαν γινει με τον Λευκιο Αιλιο Σηιανο ηξερε πως οι ελπιδες επιστροφης του ειχαν ψαλιδιστει επικινδυνα. Αν κατι δεν πηγαινε καλα τωρα ηξερε πως ο δρομος θα εκλεινε για παντα. Η τυχη του ειχε αφεθει σε αλλων χερια, χερια ουσιαστικα αγνωστων προθεσεων κι αυτο τον ενοχλουσε πιο πολυ απ' ολα. 
                     ===========================
-'Που ταξιδευει η σκεψη σου' ? ρωτησε χαμογελωντας η κοπελα. 'Ειναι τουλαχιστον καλυτερα απο δω' ? προσθεσε βλεποντας το αφηρημενο υφος του Ορατιου.
-'Φαινεται τοσο πολυ' ? ρωτησε ο τελευταιος απορημενα.
-'Απλα τωρα ειναι πολυ εντονο' ανταποκριθηκε η Λαελια. 'Ελα' ειπε ενω ταυτοχρονα ανοιγε την πορτα του δωματιου της κανοντας νοημα στον Ορατιο ν' ακολουθησει, 'τι ειναι αυτο που σε τρωει ? Που ξερεις, ισως μπορω να βοηθησω' συμπληρωσε.
Ο εκατονταρχος εκατσε βαρια σε μια καρεκλα. Διχως να το καταλαβει ξεκινησε να της λεει ολα οσα ειχαν συμβει και ηταν υπαιτια για τον λογο που βρισκοταν εκει.
Η Λαελια τον ακουσε προσεκτικα μεχρι τελους διχως να τον διακοψει.
-'Καταλαβαινω' ειπε οταν σταματησε ο Ορατιος. 'Καπως ετσι θα ενοιωθα και γω αν ηξερα οτι μαλλον δεν θα μπορουσα να ξαναγυρισω σπιτι μου και σ' αυτον που θα ειχα αφησει πισω. Πρεπει να σου λειπει αφανταστα' προσθεσε με ενα τονο πικρας στην φωνη που δεν εγινε αντιληπτος απο τον Ορατιο.
                           =======================
-'Η Ρωμη' ? ειπε ξαφνιασμενος. 'Δεν λεω, ενα μεγαλο κομματι της ζωης μου το εχω περασει εκει και θα ηθελα να επιστρεψω, μα αν ειναι γραφτο απο τους Θεους να μην τα καταφερω δεν θα στεναχωριεμαι εφ' ορου ζωης'.
-'Δεν μιλαω για την Ρωμη' ειπε η κοπελα. 'Για την Μαξιμιλιανα Πομπονια λεω, την κοπελα που αναγκαστηκες να εγκαταλειψεις'.
-'Η Μαξιμιλιανα' ? εκανε ο Ορατιος. 'Μα δεν υπηρχε κατι δεδομενο αναμεσα μας' συνεχισε. 'Απλα περναγαμε καλα μαζι, τιποτα περισσοτερο. Υπηρχαν κι αλλοι στις ζωες μας προτου συμβει οτι εγινε. Ειμαι σιγουρος πως θα μ' εχει αντικαταστησει ηδη' συμπληρωσε.
-'Κι εσυ' ? ρωτησε η κοπελα δαγκωνοντας ελαφρα τα χειλια της, κατι που ο Ορατιος δεν ειδε αφου ειχε φροντισει να του γυρισει την πλατη. 'Την αντικατεστησες η οχι ακομα' ?
Δεν προλαβε ν' απαντησει. Την ειδε να γυρισει αποτομα και να κατευθυνεται γοργα προς το μερος του με την σιγουρια τιγρης που εχει εντοπισει το ανυποπτο θυμα της κι επιτιθεται.
-'Η απωλεια του ενος ειναι το κερδος καποιου αλλου' ειπε χαμηλοφωνα και κολλησε τα χειλη της στα δικα του διχως να του αφησει περιθωρια αντιδρασης.
                       =========================
Τα παντα εγιναν τοσο γρηγορα σαν την εμφανιση ενος κιμπλι, ανεμοστροβιλου της ερημου, που εμφανιζεται απο το πουθενα και χανεται παλι εκει μεχρι ν' ανοιγοκλεισεις τα ματια σου.
Δευτερολεπτα μετα βρισκοταν ξαπλωμενοι πανω στο κρεβατι προσπαθωντας με ταχυτατες, αναρχες κινησεις, λες και κρεμοταν η ζωη τους απο το ποσο γρηγορα θα εκαναν, να ξεφορτωθουν τα ρουχα τους. 
Οι λιγοστες αναστολες και διστακτικοτητες που ειχε ο Ορατιος, ηττημενες ειχαν απομακρυνθει βιαια απο το δωματιο αφηνοντας τους μονους, παραδομενους στο παθος τους.
Ομως, ακομα και μεσα στον θολωμενο απο τον ποθο νου του μια φωνουλα λογικης, κρινοντας απο τις κινησεις της κοπελας, του υπεδειξε πως η Λαελια προφανως δεν ειχε απολυτως καμια προιστορια με αντρα και προσπαθησε να χαλαρωσει λιγο τον ρυθμο με τον οποιο εξελισσονταν τα πραγματα. Υπακουσε πειθηνια σε οτι της υπεδεικνυε κι επεβαλλε, αφηνοντας τον να την οδηγησει αυτος οπου ηθελε, πληρως υποταγμενη στις προσταγες της ηδονης που κυριευε γοργα καθε εκατοστο του κορμιου της.
                         =======================
Τα χερια του δεν αφησαν σπιθαμη απο το σωμα της που να μην το αγγιξουν ενω παραλληλα η γλωσσα του εξερευνουσε καθε σημειο που μπορουσε να φτασει. Της ψιθυριζε γλυκολογα στ' αυτι οταν δεν το δαγκωνε η το φιλουσε, της χαιδευε τα μαλλια ενω ταυτοχρονα τ' απομακρυνε απο το στηθος της για να μπορει να το γευτει με το στομα του, αφηνε την ανασα του να την καιει αναμεσα στα ποδια της ενω η γλωσσα του δεν σταματουσε να δημιουργει υγρα μονοπατια στο σημειο που την εκανε να σπαρταραει και να βογγαει ασταματητα.
Την αφησε να κανει το ιδιο σ' αυτον μεχρι που καταλαβε οτι δεν αντεχε αλλο.
Με μια απαλη κινηση βρεθηκε απο πανω της κι ενοιωσε τα ποδια της να κλειδωνουν γυρω απο τη μεση του. Καπου εκει ο χρονος, ο τοπος, οι ιδιες τους οι υπαρξεις χαθηκαν σ' ενα κυκεωνα εκστασης που πηγαινοερχοταν με ολοενα αυξανομενη ενταση.
Ενα απειροελαχιστο τμημα του χρονου δεν τους ακουμπησε ποτε την στιγμη που τελειωσαν ταυτοχρονα, σαν να ειχαν καταφερει, εστω αυτο το τοσο μικρο διαστημα, να ειναι εκτος της διαστασης που δυναστευε τους παντες. 
                          =======================
Μεχρι τη στιγμη που η ανασα της εγινε σταθερη και ρυθμικα επαναλαμβανομενη, νοιωθωντας την να του χαιδευει το δεξι μερος του στερνου του, δεν τον απασχολουσε οτιδηποτε δεν ειχε σχεση μ' αυτην την μικρη ζωγραφια που κρατουσε στην αγκαλια του. Οταν καταλαβε ομως πως ειχε χαθει μεσα στο γλυκο, φιληδονο διχτυ του υπνου και πως ειχε μεινει ξυπνιος μονος του, σαν τα τσακαλια που επιστρεφουν υπομονετικα για μια επιθεση ακομα, ετσι και ολες οι ανησυχιες του επανεκαμψαν μονομιας. Γυρισε και την κοιταξε προσπαθωντας να μην της διαταραξει την απολαυση του βαθυ υπνου και της εδωσε ενα αερινο φιλι στο μετωπο.
Ειχε αφθονο χρονο μπροστα του για ν' ανησυχησει, αφθονο χρονο για ν' αναρωτηθει για τις επομενες κινησεις του αλλα υπολογισε διχως την κουραση που τον γυροφερνε, ετοιμη να κατακτησει ολοκληρωτικα το σωμα του. 
Το τελευταιο πραγμα που ενοιωσε πριν υποκυψει κι αυτος στα ισχυρα θελγητρα της αναπαυσης ηταν το νυχι της Λαελια να γρατζουναει στιγμιαια το στηθος του σε μια ανακλαστικη κινηση μεσα στον βαθυ της υπνο.

                  VASILIS MADMAX

       ΤΟ ΨΕΜΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΓΕΥΣΗ

                  ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ


Εριξε μια ματια στον απηρχαιωμενο πομπο επικοινωνιας και κουνησε το κεφαλι του. Μολονοτι τον ηλεγχε καθημερινα, ηταν σχεδον σιγουρος πως ποτε δεν θα συνεβαινε κατι που θα τον εφερνε πισω στη ζωη. Παρεμενε σιωπηλος εδω και παρα πολλα χρονια και πλεον μονο η δυναμη της συνηθειας και εκεινος ο παλιος ορκος που ειχε δωσει ηταν αυτα που εξακολουθουσαν να οδηγουν τα βηματα του σ' αυτον. Ειχε διαψευστει. Ουτε ο ιδιος πιστευε τ' αυτια του οταν ειχε ακουσει το μηνυμα πριν απο μερικους μηνες.
-'Θα βρισκομαι στη Γη στις 18 Ιουνιου. Παραμονη μονο δυο ημερων. Ελπιζω να προλαβεις να τα κανονισεις ολα. Ανυπομονω. Τζοβενος'.
Το καλο ηταν πως ειχε χρονο να ετοιμαστει αν και πολλες φορες η επιλογη του τον ειχε διχασει σε απιστευτο βαθμο. Μα οσο και να εψαχνε δεν εβρισκε εναλλακτικο σχεδιο. Ετσι ειχε προχωρησει με τον τροπο στον οποιο ειχε κατασταλαξει με την κρυφη ευχη ολα να πηγαιναν καλα. Ο χρονος, αμειλικτος και αδυσωπητος, ειχε περασει διχως να το καταλαβει και να που ειχε φτασει πια η κρισιμη βδομαδα, στο τελος της οποιας θα κρινονταν ολα. 
Συνδεθηκε με το εργαστηριο και ενημερωσε τον Τσαρλι, τον επικεφαλης, πως σε λιγο θα βρισκοταν εκει για μια πληρη και ουσιαστικα τελευταια ενημερωση.
                                             =====================
Η ακατασχετη φλυαρια του Τσαρλι, διανθισμενη με ορολογιες που του ηταν παντελως αγνωστες, ειχε αρχισει να τον ενοχλει στα μηλιγγια. Τον διεκοψε αποτομα.
-'Αυτο που με νοιαζει ειναι να ειναι τελειο γι αυτες τις δυο μερες. Καταλαβαινεις πως το παραμικρο λαθος μπορει να τα τιναξει ολα στον αερα'.
Με πιο συμβατη ορολογια ο Τσαρλι αρχισε να του εξηγει για ποιο λογο δεν υπηρχε περιπτωση αποτυχιας. Τον ακουσε προσεκτικα, τον ρωτησε αποριες που ειχε και μετα την ολοκληρωση της κουβεντας συμμεριστηκε απολυτα την γνωμη του επικεφαλης του τμηματος.
-'Ωραια' ειπε. 'Μεθαυριο θα γινει η τελικη δοκιμη για να εχουμε και μια πιο σωστη εικονα. Θα ειδοποιησω τον Φρεντ να συννενοηθει μαζι σου για το πως θα κινηθουμε περαιτερω. Α, και να ξερεις Τσαρλι, αν ολα πανε τοσο καλα οσο μ' εχεις κανει να πιστεψω, εχεις κανει την τυχη σου'.
Ο επικεφαλης χαμογελασε σαν να ελεγε 'θα το δεις αφεντικο, τα παντα ειναι υπο ελεγχο'.
Εριξε μια τελευταια ματια στο εργαστηριο, χτυπησε φιλικα τον Τσαρλι στην πλατη και βαδισε για την εξοδο. Ακομα δεν ειχε εμπεδωσει πληρως αυτο που ετοιμαζοταν να κανει. Ομως εκει που ειχαν φτασει πια τα πραγματα δεν υπηρχε αλλος τροπος και το ηξερε.
                                      ===================
Ο μπατλερ ανοιξε για δωδεκατη φορα την πορτα, μονο που αυτη δεν ηταν η εξωπορτα οπως τις αλλες φορες αλλα η εσωτερικη που συνεδεε το γραφειο με την σαλοτραπεζαρια. Η εμφανιση της ηλικιωμενης μορφης αντιμετωπιστηκε με χειροκροτηματα και γελια.
-'Αμαν ρε μεγαλε παραγωγε !!! Ακομα και τωρα καθυστερημενος ? Δεν θα ερθεις ποτε στην ωρα σου' ? ειπε ενας απο τους εντεκα καθημενους γυρω απο το μεγαλο τραπεζι στο κεντρο.
-'Σκεψου να μην ηταν και στο σπιτι του Τζωρτζ' ειπε μια αλλη φωνη 'τι ωρα θα ερχοταν'.
-'Καλα, αστο αυτο, ουτε να το σκεφτομαι δεν θελω Ελενα' απαντησε ο αποκαλουμενος Τζωρτζ.
-'Μην τους ακους Γιαννη' ειπε ενας αλλος. 'Κανε οτι θελεις' και ξεσπασε σε γελια.
-'Σιγα να μην ακουω τον μεγα DJ και την Ελενα' απαντησε ο 'παραγωγος'. 'Που εισαι ρε Μπαμπη ? Ποσο καιρο εχω να σε δω' ? συνεχισε.
-'Σαν να μου φαινεται πως ξεχασατε να με φοβαστε' εκανε, παιρνοντας ενα προσποιητο αγριο υφος αυτη που ελεγαν Ελενα. 'Για κανονιστε' !
-'Μπουρλοτο αγαπη μου, αυτο χρειαζονται' πεταξε μια αλλη.
-'Αχ, ναι Ρια μου, μπουρλοτο, καλα λες' απαντησε η Ελενα και ξεσπασαν και οι δυο σε γελια.
                                   =======================
Ηταν ολοι εκει, ολοι οσοι καποτε αποτελουσαν τα μελη του Zoo Gang. Ολοι ? Οχι, ελειπε καποιος που ηταν και η αφορμη αυτης της συναξης. Ο αποκαλουμενος 'παραγωγος' εκατσε στην τελευταια αδεια καρεκλα και μ' ενα νευμα ζητησε απο τους υπολοιπους ησυχια.
-'Ο λογος που σας μαζεψα εδω σημερα απο τα περατα του κοσμου αφηνοντας οτι κανατε πισω, ειναι γιατι εχω ενα νεο που πιστευω πως θα σας ενθουσιασει'.
Τον κοιταξαν για λιγο ολοι και καποιος μετεφρασε γρηγορα και σωστα την λαμψη στα ματια του παραγωγου. -'Εχει να κανει με τον Τζοβενο' ? ειπε διστακτικα μεσα στην απολυτη ησυχια.
Γυρισαν ολοι αποτομα και τον κοιταξαν απορημενα.
-'Αυτο που λεει ο Starman ειναι ' ? ρωτησε μια γυναικα απο την παρεα. 'Ερχεται ο Τζοβ' ?
-'Ναι Γιαννα. Πηρα μηνυμα του που λεει πως μεθαυριο θα ειναι εδω. Οχι για πολυ, δυο μερες μονο και μετα πρεπει να ξαναφυγει. Αλλα νομιζω πως αυτο φτανει'.
-'Δεν το πιστευω' μονολογησε καποιος. 'Ερχεται ο συγγραφεας'.
-'Ναι, συγγραφεας' συνεχισε ενας αλλος ξεσπωντας σε γελια 'μονο που εμενα με σκοτωσε δυο φορες Αγγελε. Οι υπολοιποι περιοριστηκατε σε μια'.
-'Εμενα μου εριξε ολοκληρο βυτιο για να με ξεπαστρεψει Κωστα. Οχι τιποτα αλλο δηλαδη αλλα μολις ειχα μπει και στο γκρουπ. Δεν με λυπηθηκε καθολου' πεταχτηκε μια αλλη.  
                                   =====================
-'Να ηταν μονο αυτο Ελενη' συμπληρωσε αλλη μια γυναικεια μορφη. 'Εμενα εβαλε να με φανε πλασματα στο βαθος της γης και τον πληρωνανε απο πανω'.
-'Ναι, το θυμαμαι αυτο Στελλα' εκανε αυτος που λεγοταν Μπαμπης. 'Ειχε κατι ιδεες....'
-'Και ποτε ειπες πως ερχεται' ? ρωτησε ο τελευταιος που δεν ειχε μιλησει ακομα.
-'Μεθαυριο θα ειναι εδω Γιωργο' απαντησε ο παραγωγος. 'Γι αυτο σας μαζεψα εδω απο σημερα. Θα παμε να τον υποδεχτουμε στο διαστημοδρομιο και μετα θα περασουμε ολοι μαζι δυο μερες πριν φυγει ξανα'.
-'Η αληθεια ειναι πως ειχε μια εμμονη με τους εξωγηινους και το διαστημα απο τοτε' ειπε ο Starman. 
-'Φαινοταν πως δεν τα ειχε τετρακοσια' ειπε η Ελενα. 'Μ' αυτα που ακουγε και με κεινα τα μαλλια μια ζωη πανω τι να περιμενεις' ?
-'Μια χαρα ηταν αυτα που ακουγε' εκανε ο Τζωρτζ. 'Περναγαμε ζορικα οποτε ερχοταν στο μπαρακι. Ε, τωρα τα μαλλια...Ειχε κι αυτος τις εμμονες του'.
-'Οτι και να λετε αυτα που ακουγε ηταν τελεια' πεταχτηκε η Γιαννα. 'Εμενα παντα μου αρεσαν'.
-'Θυμαμαι το σκηνικο με τον 'πλατανο' καμμια φορα και γελαω μονος μου' ειπε ο Μπαμπης.
-'Ποιον 'πλατανο' ? ρωτησε η Στελλα απορημενη.
                                    =========================== 
-'Ηταν παντως μεγαλη εκπληξη οταν αποφασισε να μπει στον αστροστολο' ειπε ο Κωστας.
-'Ειχε την ταση στους εξωγηινους απο τοτε' απαντησε η Ρια. 'Αναρωτιεμαι αν ειδε ποτε καποιον'.
-'Σαν να το ειχε προσχεδιασει' ειπε ο Αγγελος. 'Μολις τελειωσε εκεινη την ιστορια που εγραφε μετα απο λιγες μερες το ανακοινωσε'.
-'Ετσι το θυμαμαι κι εγω' συμπληρωσε ο Γιωργος. 
'Ειχαμε καποια επικοινωνια στην αρχη' ανεφερε η Ελενα. 'Μετα απο καποια στιγμη χαθηκαμε τελειως'.
-'Και με μενα ετσι ακριβως' ειπε ο Αγγελος. 'Απο ενα σημειο και μετα δεν ειχα πια νεα του'.
-'Ποσα πραγματα δεν λεγαμε να κανουμε' ειπε η Γιαννα. 'Δεν προλαβαμε ποτε, ολα μεινανε στον σχεδιασμο'.
-'Αυτο ηθελε, αυτο εκανε' πεταχτηκε η Ελενα. 'Αν αρεσε στον ιδιο εμενα μου ειναι υπεραρκετο'.
-'Δεν εχεις αδικο' απαντησε ο Μπαμπης. 'Αλλα περναγαμε ωραια εκεινες τις μπυροβραδιες'.
-'Οτι εγινε εγινε' ειπε ο Τζωρτζ. 'Η ουσια ειναι πως θα ειναι εδω εστω και για λιγο'.
-'Εχει δικιο ο Τζωρτζ' ειπε ο Γιαννης ο παραγωγος. 'Για δυο μερες θα ξαναζησουμε ολο εκεινο το κλιμα που υπηρχε καποτε, αυτο ειναι που μετραει'.
                                      ======================
Συνεχισε να τους παρακολουθει για λιγο ακομα μεσω των καμερων. Εβλεπε δωδεκα υπερηλικες να μιλανε, να γελανε, να πινουνε, να πειραζονται μεταξυ τους. Ειχαν τις δικες τους κοινες αναμνησεις που εκεινη τη στιγμη εβγαιναν στην επιφανεια, ειχαν τις προσωπικες τους ιστοριες που θυμοντουσαν τωρα, ειχαν ενα δικο τους ταξιδι στο παρελθον που αφορουσε αυτους τους δωδεκα και μονο, σε συναρτηση παντα με τον αποντα. Η τελευταια του ματια, πριν κλεισει ηχο και εικονα, ηταν πανω στον παππου του, αυτον που οι αλλοι ελεγαν 'παραγωγο'. Χαμογελασε κι ακουμπησε πισω στην καρεκλα του ετοιμος να παραδοθει στην αγκαλια του Μορφεα. Τα δυσκολα ηταν μπροστα του μα ενοιωθε πως τα ειχε καταφερει.
Η μεγαλη μερα ηταν ακρως καλοκαιρινη, βουτηγμενη στο εκτυφλωτικο φως ενος καυτου ηλιου.
Το διαστημοδρομιο ηταν ερημο, το μονο σκαφος που θα προσγειωνοταν ηταν αυτο για το οποιο ολοι βρισκονταν εκει. Περιμεναν υπομονετικα κατω απο τον ηλιο και οι δωδεκα με εκδηλη την ανυπομονησια ζωγραφισμενη στα προσωπα τους ενω ενα ελαφρυ αερακι προσπαθουσε να τους δροσισει. Ο ιδιος δεν ειχε βγει απο το αμαξι, καθοταν μεσα και παρακολουθουσε απο αποσταση.
Δεν ηταν δικη του αυτη η στιγμη για να βρισκεται μαζι τους, ανηκε αποκλειστικα και μονο στους ιδιους. Για τον εαυτο του ειχε απλα κρατησει τη θεση του απομακρυσμενου θεατη.
Ειδε το αστροπλοιο να κατεβαινει απο τον ουρανο και να προσγειωνεται. Μετα απο λιγα λεπτα η πορτα ανοιξε και μια φιγουρα ξεπροβαλλε απο το εσωτερικο του.
                                          =========================
Εμεινε να παρακολουθει μεχρι την στιγμη που τον ειδε να χανεται μεσα στις αγκαλιες και τα φιλια των υπολοιπων. Μ' ενα νευμα εκανε νοημα στον σωφερ του ν' απομακρυνθει απο το σημειο διχως να γινουν αντιληπτοι. Η απορια του για την αφελεια αυτου του Τζοβενου, οπως τον ελεγαν οι αλλοι, μεγαλωνε συνεχεια. Μα ποσο ανοητος μπορει να ηταν ! Ειχε χασει πια καθε επαφη με την πραγματικοτητα που να πιστευει πως ολοι οσοι ηταν καποτε σ' εκεινο το διαβοητο club να ειναι ακομα ζωντανοι ? Ενταξει, φαινοταν αρκετα μικροτερος απο το αναμενομενο μα ο χρονος στο διαστημα κυλουσε εντελως διαφορετικα. Του ηταν αδυνατον να εξηγησει πως περιμενε μετα απο τοσο καιρο να συναντουσε εστω κι εναν τους ακομα εν ζωη.
Ειχαν ολοι πεθανει εδω και πολλα χρονια, με τον παππου του να ειναι απο τους τελευταιους.
Ειχε κρατησει τον πομπο εξ' αιτιας του παππου του, που τον ειχε ορκισει ποτε να μην τον πεταξει και παντα να τον ελεγχει για τυχον μηνυμα απο τον παλιο, καλο του φιλο. Τον ειχε ορκισει ακομα αν ποτε επεστρεφε στην Γη να τον υποδεχοταν και να του εξηγουσε πως και ο ιδιος αλλα και ολοι οσοι ανηκαν σ' εκεινο το κλαμπ παντα περιμεναν οτι καποτε θα γυρνουσε πισω και οτι ποτε δεν τον ειχαν ξεχασει, οσος χρονος κι αν ειχε περασει. Δεν ειχε κανει τιποτα απ' ολα αυτα. Ειχε κανει πολλα περισσοτερα και καλυτερα.
                                      =========================
Το ν' αποκτησει δωδεκα τελευταιας τεχνολογιας αυτοπροσαρμοζομενα ανδροειδη ηταν το πιο ευκολο δεδομενου πως τα χρηματα δεν ηταν προβλημα. Αυτο ομως που επρεπε να δουλευτει αψεγαδιαστα ηταν ολα τα υπολοιπα. Ακομα και ο ιδιος ειχε μενει αναυδος οταν ειχε αντικρυσει τα δωδεκα ανδροειδη με τα προσωπα των μελων του κλαμπ, τεχνητα γηρασμενα και τοσο πολυ πιστα απεικονισμενα που δεν τα ξεχωριζες απο τα πραγματικα. Ο Τσαρλι ειχε αναλαβει ολα τ' αλλα. Συναισθηματα, κινησεις, μορφασμοι, εμφυτευμενες αναμνησεις, καθε τι που ηταν απαραιτητο για να πιστεψει οποιοσδηποτε, ακομα κι αν αυτος ηταν καποιος που τους ηξερε πολυ καλα, πως ειχε απεναντι του πραγματικους ανθρωπους. Δοκιμες επι δοκιμων ειχαν γινει για την αποφυγη και του παραμικρου λαθους, με κορυφωση την συναθροιση τους στο σπιτι του οπου κυριολεκτικα τους ειχε παρακολουθησει να συμπεριφερονται σαν ζωντες οργανισμοι. Ενοιωσε ενα μικρο σφιξιμο στο στομαχι για το ψεμα που ειχε παρουσιασει στον αποντα μα η σκεψη πως ηταν μονο για δυο μερες και πως αυτη η αυταπατη, που ποτε δεν θα μαθαινε, θα ηταν πραγματικα οτι πιο ωραιο θα μπορουσε να εχει, του επεφερε μια εσωτερικη γαληνη. Ναι, ολα ηταν μια απατη, ενα ψεμα, μα ηταν τοσο γλυκια η γευση που θ' αφηνε στον ταξιδιωτη που δεν μετανοιωσε στιγμη για οτι ειχε αποφασισει τελικα να κανει. 
                                        ==========================
Υπεροχα. Τελεια. Καταπληκτικα. Δεν ειχε λογια για να περιγραψει εκεινες τις δυο μερες. Ηταν κατι που πραγματι δεν το περιμενε. Ηταν ολοι εκει, αρκετα γερασμενοι μα μ' εκεινη την παλια σπιθα που ποτε δεν εχασαν και τους ειχε βγει ξανα, ισως για τελευταια φορα, στην επιφανεια.
Μνημες θαμμενες εδω και πολυ καιρο ειχαν αναδυθει, φρασεις και κουβεντες, που καποτε ηταν σημεια αναφορας για τον καθενα τους ειχαν αναβιωσει για 48 ωρες. Ευχοταν να ειχε παραπανω χρονο μα επρεπε να επιστρεψει στη βαση του. Ομως αυτο το λιγο χρονικο διαστημα του ηταν αρκετο για να συνειδητοποιησει τι ακριβως ειχε αφησει πισω του οταν πριν πολλα χρονια ειχε παρει εκεινη την αποφαση να ενταχτει στον αστροστολο. Ηταν μια στιγμη που το βλεμμα του συναντηθηκε μ' αυτο του συμπαντος και διχως να πουν τιποτα ηξεραν πως οι μοιρες τους πια θα ηταν ενωμενες για παντα. Ειχε μετανοιωσει που ολα αυτα τα θαυμαστα που ειχε βιωσει ειχαν τοσο πολυ απορροφησει το ειναι του που σταδιακα η σχεση του με τους υπολοιπους να σκεπαστει απο την υπνωτικη σκονη της λησμονιας. Τωρα ηξερε πως ειχε κανει λαθη μα δεν μπορουσε να γυρισει το χρονο πισω. Ειχε αρπαξει αυτην την δευτερη ευκαιρια που του ειχε δοθει απο τα μαλλια και σαν πολυτιμο υγρο ζωης για 48 ωρες ειχε ρουφηξει και την τελευταια σταγονα ευτυχιας. Μα τωρα ολα ειχαν τελειωσει κι επεστρεφε πισω.
                                      =======================
-'Κιρκη, επαληθευση συντεταγμενων πορειας' ειπε και μια σειρα βιαστικων αριθμων αγχωθηκαν να χωρεσουν στην οθονη που ηταν μπροστα του. Εριξε μια ματια αν και ηξερε πως ολα λειτουργουσαν στην εντελεια. Περπατησε αργα προς το μεγαλο φινιστρινι της γεφυρας και τα ματια του αγκαλιασαν το σιωπηλο, σκοτεινο κενο.
Καπου εκει, σ' ενα αεναο ταξιδι, μονος με συντροφια το ψυχος του συμπαντος και τις σποραδικες λαμψεις που το εσχιζαν, κλεισμενος μεσα στο αεροστεγες του φερετρο βρισκοταν αυτος που οι αλλοι ηξεραν σαν Τζοβενο. Ηταν μια πραξη απελπισιας αυτο το τεραστιο ψεμα που ειχε τελικα επιλεξει. Μα ηταν το μονο πραγμα που μπορουσε να κανει αν δεν ηθελε να τους απογοητευσει ολους. Ηξερε πως δεν θα τον συγχωρουσαν ποτε αν μαθαιναν πως στην πραγματικοτητα ηταν ηδη νεκρος πριν ακομα φτασει στη Γη και πως αυτος που ειχε παρουσιαστει στη θεση του ηταν ενα τελειο αυτοπροσαρμοσμενο ανδροειδες τελευταιας τεχνολογιας. Ομως δεν το καταλαβαν. Ολοι ειχαν πιστεψει πως ηταν αυτος.
 Ειχε φροντισει αφου πλεον ειχε σιγουρευτει πως ολα θα πηγαιναν καλα να τερματισει το αγχος του κοκκινου φωτεινου καντραν νωριτερα. Η αισθηση πως θα εκλεινε τα ματια του την στιγμη που απεναντι του θα ξεπροβαλλε η μεγαλη, μπλε σφαιρα ηταν ανυποφορη.
 Πως του το ειχαν πει οι γιατροι ?
-'Ενα ποτηρι αλκοοολ ειναι θανατηφορο στην κατασταση που βρισκεσαι'.
Ειχε απολαυσει το τελευταιο του ιρλανδεζικο κοιτωντας το απειρο που ξεδιπλωνοταν μπροστα του εχοντας ρυθμισει τα παντα για το πως το ανδροειδες θα φροντιζε για την σωρο του. 
Η τελευταια του απορια καθως εσβηνε ειχε να κανει με την γλυκια γευση στο στομα του. Αναρωτηθηκε αν ηταν απορροια του ψεματος που ειχε δημιουργησει μα δεν προλαβε ποτε να το απαντησει. 



                                                                        ΤΕΛΟΣ