ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                     ΚΕΦΑΛΑΙΟ 53


Η υλοποιηση της πρωτης μορφης που εμφανιστηκε απο το πουθενα θα επρεπε κατω απο φυσιολογικες συνθηκες να εχει πανικοβαλλει τον ξενο μα αυτος που φανηκε να ενοχλειται στην πραγματικοτητα ηταν η Σουμπ Νιγκουραθ. Κι αν για την ιδια το θεαμα δεν ηταν καινουργιο η εντυπωσιακο ο ξενος ενοιωσε την καρδια του να χτυπαει πολυ πιο γρηγορα απο το κανονικο.
Το γιγαντιο σωμα ηταν καλυμμενο με μεγαλα ασημενια λεπια, τα χερια ειχαν μεν ανθρωπινη μορφη μα ενωνονταν μεταξυ τους με μεμβρανες οπως κι αυτα των ποδιων. Το κεφαλι, σε σχημα δελφινιου, ειχε ενα και μοναδικο ματι τεραστιου μεγεθους. Το πλεον επιβλητικο ομως πανω του ηταν η φωνη του, οταν μιλησε, που ηταν πιο βαθια και απο καμπανα που ακουγεται σε αποσταση. Απευθυνθηκε στην θεα, αγνοωντας τελειως τον ξενο, σαν να μην υπηρχε.
-'Αδελφη μου, τι σκοπευες να κανεις εδω αν δεν ερχομασταν' ?
-'Δαγων, πρεπει να με ακουσεις. Αυτο το θνητο υποκειμενο...'
Μια αλλη πελωρια σκια καλυψε ολον τον τοπο.
                    ===========================
-'Ο Γιγκ, ο Ουροβορος Οφις !' ξεστομισε αθελα του ο ξενος βλεποντας την δευτερη μορφη να υλοποιειται μροστα του σ' ενα τεραστιο φιδι που εμοιαζε να μην εχει τελειωμο. Οπισθοχωρησε και καλυφθηκε πισω απο μια κολωνα. Αυτο δεν το περιμενε. Οταν εκανε εκκληση σε οποιονδηποτε αλλο 'ενοικο' του κυβου δεν περιμενε οτι θα εμφανιζοταν μπροστα του ο Δαγων με τον Γιγκ. Το θετικο ηταν οτι και οι δυο ασχολουνταν με την αδελφη τους, την Σουμπ Νιγκουραθ, και οχι με τον ιδιο. Θεωρησε σοφο να μην ανακατευτει στην διενεξη αναμεσα σε τρεις απο τους Μεγαλους Παλιους αλλα να παρακολουθησει διακριτικα την εξελιξη.
-'Αδελφη μου, ξερεις πολυ καλα πως ο θνητος εχει μια αποστολη να εκτελεσει κι εσυ προσπαθεις να τον εξοντωσεις ? Εχεις ιδεα τι θα συμβει αν παθει κατι ? Θα ξυπνησεις εσυ τον Μεγα Κθουλου απο τον αιωνιο υπνο του για να του πεις τι εκανες ?'
Ενα αποκοσμο ουρλιαχτο βγηκε απο το στομα της θεας-κατσικας στο ακουσμα του ονοματος του Μεγα Κθουλου και ως δια μαγειας εξαφανιστηκε στο πηχτο σκοταδι. 
                ==============================
Ο Κοναλλ ηταν σπουδαιος μαχητης μα ο καπετανιος Γκουχαν δεν ηταν ευκολος αντιπαλος. Το ρεπερτοριο του, πλην ολων των αλλων, εβριθε απο ενα σωρο μικρα, βρωμικα κολπα που ομως πολλες φορες του ειχαν σωσει τη ζωη και τον ειχαν αναδειξει νικητη. Ενα κλασσικο απ' αυτα που χρησιμοποιησε και στον Κοναλλ ηταν το να κλωτσησει λασπη στα ματια του αντιπαλου του τυφλωνοντας τον προσωρινα. Μην μπορωντας ν' αμυνθει ο τελευταιος απλα οπισθοχωρουσε στο πουθενα. Ο Γκουχαν τον πλησιασε και σηκωσε το σπαθι του για το τελικο χτυπημα.
Η λεπιδα συναντησε το ξιφος της Καραν που ειχε σπευσει για βοηθεια βλεποντας την δεινη θεση που βρισκοταν ο Κοναλλ. Ετσι εξαγορασε με τιμημα την ιδια της τη ζωη μερικα πολυτιμα δευτερολεπτα στον αντρα που αγαπουσε για να επανακαμψει, η ιδια ομως, μενοντας ακαλυπτη απεναντι στην Γκορμλα που ειχε πλησιασει αθορυβα, δεχτηκε το χτυπημα της στο ηλιακο πλεγμα και γονατισε. Το δευτερο χτυπημα την αποτελειωσε. Εκλεισε τα ματια της εχοντας σαν τελευταια εικονα τον Κοναλλ που παρακολουθουσε ανημπορος να κανει οτιδηποτε. 
                 =================================
Ηταν τοση η μανια του Κοναλλ οταν επιτεθηκε στον Γκουχαν που ο τελευταιος προσπαθωντας ν' αποφυγει την λυσσαλεα του επιθεση υποχωρουσε ατακτα με αποτελεσμα να σκονταψει πανω σ' ενα επιγειο κλαδι. Βρεθηκε πεσμενος ανασκελα, αοπλος, να παρακολουθει τον μαινομενο Κοναλλ να πεφτει πανω του. Το σπαθι τον διαπερασε τοσο δυνατα που οχι μονο καρφωθηκε στο χωμα αλλα οσο και να προσπαθησε ο Κοναλλ του ηταν αδυνατο να το τραβηξει πισω.
Αρπαξε το σπαθι καποιου νεκρου και ορμησε να βοηθησει τον Μπολγκ που παλευε με τον Ραντραμ, το μονο ζευγαρι που εμοιαζε να μην υπερισχυει καποιος μεχρι στιγμης.
Το ιδιο θα εκανε και η Γκορμλα αλλα ειδε ξαφνικα μπροστα της τον Φινταν. Ολο της το μισος για την ανηψια του την Ιερνη ηρθε αποτομα στην επιφανεια και σε λιγοτερο χρονο απ' οτι και η ιδια πιστευε ειχε τραυματισει θανασιμα τον αντιπαλο της αφηνοντας τον να ξεψυχαει στο εδαφος. Μ΄ενα επιφωνημα ικανοποιησης σκουπισε το ξιφος της στα ρουχα του Φινταν κι εσπευσε στο πλευρο του Ραντραμ που ειχε περιελθει σε δεινη θεση.  
              =================================
Με την εξαφνη αποχωρηση της Σουμπ Νιγκουραθ η Κλοντα, μαζι με τις τρεις υπηρετριες της θεας, την Εντα, την Ντερμπνταλ και την Μπρονα εκαναν μια κινηση για να χωθουν μεσα στον ναο για να προστατευτουν αλλα δεν προλαβαν. Η ουρα του Γιγκ σαρωσε τα παντα σχεδον διαμελιζοντας τες και σκορπωντας τα ματωμενα κομματια τους παντου. Βλεποντας τι ειχε συμβει στις πιστες θεραπαινιδες της θεας οι υπολοιποι που πριν καμποση ωρα απολαμβαναν το ξεφρενο, βλασφημο οργιο προς τιμην της Σουμπ Νιγκουραθ, δοκιμασαν να τρεξουν για να σωθουν. Ομως δεν υπηρχε τροπος να γλυτωσουν απο τον ερπετομορφο θεο Γκιγκ.
Εχοντας την ιδια μοιρα με τις ιερειες διολου δεν τους απασχολησε το γεγονος πως αμεσως μετα ο Γιγκ επιδοθηκε στο φαγωμα των κομματιασμενων σαρκων τους αδιαφορωντας για το αν τα θυματα του ηταν πιστοι υπηκοοι της αδελφης του.
Με την ολοκληρωση του γευματος στραφηκε και παλι κοντα στον Δαγωνα που ειχε τωρα πλησιασει σε αποσταση αναπνοης εναν πραγματικα φοβισμενο ξενο.
              ===============================
-'Ηταν η πρωτη και τελευταια φορα που κανεις επικληση μεσω του κυβου σε καποιον απο μας' ειπε με την χαωδη, καμπανιστη του φωνη ο Δαγων κοιτωντας τον αγριεμενα.
Μολονοτι εκεινη τη στιγμη η προσοχη του θα επρεπε να ειναι παντελως εστιασμενη στο τι του ελεγε ο ιδιος ο θανατος, μια αχρηστη και σε εντελως λαθος χρονο απαντηση ηρθε αποτομα στην επιφανεια του μυαλου του δινοντας εξηγηση στην απορια που ειχε σχηματιστει ακουσια στη σκεψη του, γιατι αραγε ο Γιγκ δεν ειχε μιλησει καθολου απο την στιγμη που ειχε εμφανιστει.
Ο Γιγκ δεν μιλουσε ποτε παρα μονο εδινε εντολες νοητικα που ολοι επρεπε να υπακουσουν αν ηθελαν να ζησουν. Τωρα μπορουσε να ξαναγυρισει στον Δαγωνα.
-'Φροντισε να ολοκληρωσεις το εργο σου διχως αλλες καθυστερησεις' ειπε ο Μεγαλος Παλιος. 'Μην ξεχνας πως γι αυτο σου δοθηκε ο κυβος'.
Εξαφανιστηκαν με τον ιδιο τροπο που ειχε χαθει και η Σουμπ Νιγκουραθ. Το μονο που εμεινε πισω ηταν μια νοητικη απειλη τοσο φρικιαστικα ανελεητη που παγωσε η καρδια του.
Μπορει ο Γιγκ να μην μιλαγε, ηξερε ομως πως να γινεται απολυτα σαφης.
            =================================
Η Γκορμλα βοηθησε τον Ραντραμ να ισορροπησει την κατασταση εις βαρος του αλλα δεν φανταζοταν ποτε το πως. Σταθηκε διπλα του με τα ματια να πετανε φλογες ετοιμη για ολα. Για ολα εκτος απο αυτο που συνεβη. Ενα δυνατο χτυπημα του Μπολγκ τον εριξε σχεδον στα γονατα ανημπορο να κανει οτιδηποτε απλα περιμενοντας το τελικο χτυπημα. Την ωρα που κατεβαινε το ξιφος για το τελικο χτυπημα η Γκορμλα μπηκε αναμεσα στο κρυο μεταλλο και τον γονυπετη πολεμιστη.
Η λεπιδα χωθηκε αβιαστα κατω απο το στηθος της γυναικας και την αφησε ετοιμοθανατη στα χερια του Ραντραμ. Γυρισε με δυσκολια και τον κοιταξε ενω τα ματια της αρχισαν να κλεινουν.
-'Εγω...το ξερεις πως...δεν ηθελα να...'.
Εσβησε στην αγκαλια του με το χερι της ακομα σφιγμενο στο δικο του.
-'Κι εγω σ' αγαπω' της ψιθυρισε κι εκλεισε τα ματια του βαστωντας την ασφυκτικα πανω του. Της χαιδεψε τα μαλλια και την φιλησε απαλα στα χειλη αφηνοντας ενα ματωμενο αποτυπωμα. Μετα σηκωσε τα ματια του ν' αντικρυσει το δημιο του.
Το κεφαλι του αποκολληθηκε απο το σωμα του και κυλησε πολλα μετρα πιο περα.
                       ============================
Γρατζουνιες, αμυχες, επιφανειακα τραυματα και πληγες, αυτος ηταν ο απολογισμος μεχρι στιγμης της μονομαχιας αναμεσα στην Ιερνη και την Φιεννα. Μολονοτι ι Ιερνη ηταν πιο ζωντανη η Φιεννα εξακολουθουσε να παραμενει επικινδυνος αντιπαλος.
Η στιγμη που η Ιερνη σαστισε εντελως ηταν οταν η Φιεννα πεταξε κατω το σπαθι της.
-'Παραδιδομαι' ειπε. 'Δεν εχει νοημα νοημα να συνεχισω μια μαχη που ειναι ηδη χαμενη'.
Η Ιερνη ενοιωσε τους αλλους να πλησιαζουν απο πισω της.
-'Ολα ηταν λαθος' συνεχισε η Φιεννα, 'ενα μεγαλο λαθος'.
Η Ιερνη γυρισε και κοιταξε τα βλοσυρα προσωπα των συντροφων της και εκανε να κινηθει προς το μερος τους. Ηταν καποιο εσωτερικο καμπανακι αυτο που ηχησε προειδοποιωντας την πως ηταν σε κινδυνο. Διχως να βλεπει εκανε στο πλαι μα οχι τοσο γρηγορα για να μην δεχτει το σπαθι της Φιεννα ψηλα στον ωμο. Γυρισε αστραπιαια και με ολη της την δυναμη εμπηξε το λεπιδι στην καρδια της Φιεννα. Μετα γονατισε.
-'Δεν ειναι τιποτα' εκανε καθησυχαστικα ο Μπολγκ βοηθωντας την να σηκωθει.
                 ==========================
Τους πηρε λιγα λεπτα μεχρι να φτασουν στον ναο. Απολυτη ερημια επικρατουσε, η μονη μορφη ζωης ηταν ενας καταπονημενος κι εξουθενομενος ξενος που ακουμπουσε πανω σε μια φλεγομενη στηλη. Τον πλησιασαν ενω παραλληλα ηλεγχαν εξονυχιστικα το μερος.
-'Ολα τελειωσαν' ειπε ο ξενος απευθυνομενος στον Μπολγκ. 'Δεν εχετε τιποτα να φοβαστε απο δω και περα, τα παντα θα επανελθουν σε ομαλη κατασταση σταδιακα. Η λατρεια της Σουμπ Νιγκουραθ θα σβησει, σαν ενας κακος εφιαλτης που τελειωνει με το πρωτο φως της αυγης, η αρχη εγινε σημερα, εδω. Παραλληλα, τελειωσε και η αναγκαιοτητα της παρουσιας μου εδω. Μπορει' συνεχισε κοιτωντας εντονα τον Κοναλλ 'να μην ολοκληρωθηκε ενας συγκεκριμενος σκοπος μα συνετελεσθη κατι πολυ μεγαλυτερο, κατι πιο σημαντικο'.
-'Καλη τυχη σε οτι κι αν εχεις να κανεις στη συνεχεια' ειπε ο Μπολγκ. 'Σ' ευχαριστουμε για την πολυτιμη βοηθεια. Αν δεν ησουνα εσυ δεν ξερω πως θα ημασταν τωρα'.
Ο ξενος κουνησε ελαφρα το κεφαλι, σαν να συναινουσε σε οτι ειχε ακουσει και σαν ν' αποχαιρετουσε ταυτοχρονα.
                     ===========================
Ολα οσα ειχε σκεφτει η Ιερνη για να πει δεν εφτασαν ποτε στο στομα της για να γινουν λεξεις.
Ακολουθησε αμιλητη τον Μπολγκ διχως να δει ποτε την βαρια χειραψια που ανταλλαξε ο ξενος με τον Κοναλλ πισω της. Κοντοσταθηκε εχοντας την αισθηση πως με την ακρη του ματιου της ειχε πιασει μια κινηση. Της φανηκε πως ειχε δει μεσα στα δεντρα ενα γερο ντυμενο μ' ενα λεπτο χιτωνα και ενα μπαστουνι στα χερια. Κοιταξε καλυτερα μα δεν υπηρχε απολυτως κανενας.
Σκεφτηκε να το πει στους αλλους μ' αλλαξε γνωμη αμεσως. Αφησε τον Κοναλλ να την προσπερασει και κοιταξε μια τελευταια φορα πισω, εκει που ειχαν αφησει τον ξενο.
Δεν υπηρχε κανενας εκει.
Αφησε το αλογο να διαλεξει πορεια βυθισμενος στις σκεψεις του. Ακομα δεν ειχε συνειδητοποιησει πως ειχε βρεθει απεναντι σε τρεις Μεγαλους Παλιους και ζουσε ακομα.
Θυμηθηκε τα λογια του Δαγωνα κι ενας αναστεναγμος ξεφυγε απο τα χειλη του.
Ειχε μολις αφησει ενα κομματι του γριφου ανεκμεταλλευτο επιτρεποντας στον Κοναλλ να ζησει. Επρεπε να κερδισει τον χαμενο χρονο και να ξεκινησει και παλι την αναζητηση του.
Επετρεψε στο σκοταδι να τον καταπιει ενω μια στιγμιαια λαμψη φωτισε τα ματια του.

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ


                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 52



-'Δεν καταλαβαινω τι γινεται' ψιθυρισε ο Κοναλλ. 'Μου φαινεται πως βλεπω εναν αντρα και μια γυναικα μαζι με τον ξενο κι αν δεν με γελανε τα ματια μου τον χτυπανε αλυπητα' συνεχισε στρεφομενος προς τους αλλους που ηταν κι αυτοι διπλα του παρακολουθωντας απο αρκετη αποσταση τα τεκταινομενα στο ναο. 'Τι συμβαινει αραγε ? Γιατι δεν αντιδρα' ?
-'Οπως και να εχει απο δω δεν μπορουμε να τον βοηθησουμε' εκανε ο Φεργκαλ.
-'Εχει δικιο ο Φεργκαλ' ειπε η Καραν. 'Κατι πρεπει να κανουμε'.
-'Τι περιμενουμε λοιπον' ? ρωτησε θυμωμενα η Ιερνη. 'Να τον σκοτωσουν πρωτα και μετα να παρεμβουμε' ?
Ο Μπολγκ κουνησε το κεφαλι και στραφηκε στους υπολοιπους.
-'Θελω ολοι σας να προσεχετε παρα πολυ' ειπε. 'Οχι ασκοποι ηρωισμοι, ουτε βεβιασμενες κινησεις. Το ζητημα ειναι να μην παθει κανενας τιποτα' προσθεσε κοιτωντας εντονα την Ιερνη.
'Ελατε απο πισω μου κι εχετε τα ματια σας ανοιχτα' συμπληρωσε και αρχισε να προχωραει.
                     ===============================
Ειχαν ακομα αποσταση να διανυσουν μεχρι να φτασουν στον ναο οταν εξαφνα μια γνωστη φυσιογνωμια πεταχτηκε μεσα απο τις συσταδες των δενδρων κοβοντας τους τον δρομο.
-'Ραντραμ ! Μα τους θεους σε ψαχνουμε ολη μερα. Που χαθηκες' ? εκανε εκπληκτος ο Μπολγκ.
-'Εδω, που αλλου' ? απαντησε περιπαικτικα ο Ραντραμ. 'Ειχα υποψιες για το τι θα συνεβαινε και δεν ειχα αλλο τροπο να το σταματησω' συμπληρωσε.
Την εντονη απορια στα προσωπα ολων επετεινε μια γυναικεια φωνη μεσα απο τα δεντρα.
-'Ηταν πολυ ευκολο να καταλαβει καποιος τι θα κανατε' ειπε η Γκορμλα ξεπροβαλλοντας και ακουμπωντας στον ωμο του Ραντραμ. 'Μα γιατι φαινεστε τοσο εκπληκτοι' ?
-'Ομολογω πως δεν το περιμενα αυτο' ειπε με σφιγμενα δοντια ο Κοναλλ. 'Ομως ακομα και τωρα δεν ειναι αργα για να ερθετε μαζι μας'.
-'Φοβαμαι πως ειναι ηδη πολυ αργα' προστεθηκε ακομα μια αντρικη φωνη, που ανηκε στον καπετανιο Γκουχαν ενω πισω του εκαναν την εμφανιση τους η Φιεννα και ο Ιμον. 
                  ===============================
Γαντζωθηκε με οση δυναμη του ειχε απομεινει πανω στην αδυναμη, καχεκτικη φωνουλα που του επαναλαμβανε διαρκως πως οτι ζουσε δεν ηταν αληθεια κι επρεπε ν' αντιδρασει. Σηκωθηκε τρεκλιζοντας και παραπατωντας εφτασε στα σκαλια του ναου. Εκει σωριαστηκε παλι κατω.
Κοιταξε απεναντι του τον Φεχαρ και την Αιναρ που γελουσαν μεταξυ τους.
Ο υπηρετης του τον πλησιασε κι εκατσε σε βαθυ καθισμα μπροστα του.
-'Πως σου φαινεται να εισαι ενα σκουπιδι, ενα τιποτα' ? ρωτησε ειρωνικα.
-'Νομιζω πως τωρα προσπαθει να το συνειδητοποιησει' ειπε η Αιναρ κινουμενη προς το μερος τους. 'Αλλα θα του παρει λιγο χρονο' συμπληρωσε γελωντας.
-'Ναι, χρονο απ' αυτον που δεν εχει' ανταπαντησε ο Φεχαρ ενω ταυτοχρονα την αγκαλιαζε αναζητωντας παθιασμενα τα χειλη της σ' ενα προστυχο φιλι.
-'Νομιζω πως η Αιναρ χρειαζεται εναν πραγματικο αντρα και οχι κατι που να του μοιαζει' ειπε διακοπτοντας το φιλι και αμεσως μετα την ξανατραβηξε πανω του.
                    ===============================
Καποιο γραναζι στο βαθος του μυαλου του, εστω και με δυσκολια, ανταπεξηλθε στο εργο του και εβαλε δειλα μπροστα την λογικη του οση ωρα ο Φεχαρ και η Αιναρ τον περιεπαιζαν.
Ξεχασμενοι στο ηδονικο τους φιλι κανεις τους δεν προσεξε πως ο ξενος σηκωθηκε απεναντι τους. Πηρε μια βαθια ανασα κλεινοντας τα ματια και οταν τ' ανοιξε μια αγνωστη πηγη στα μυχια της ψυχης του του εδωσε τη δυναμη να τους χτυπησει ταυτοχρονα με το μεσα μερος της παλαμης του στο υψος του στερνου.
Αντι να νοιωσει εξαντλημενος απο την υπερπροσπαθεια μια παραλογη αναζωογονηση αρχισε να οργωνει τις φλεβες του. Τους πλησιασε γρηγορα ενω ηταν ακομα ζαλισμενοι και με μεγαλυτερη ανεση, ταχυτητα και δυναμη τους ξαναχτυπησε στελνοντας τους να σωριαστουν αρκετα μετρα πιο περα. Σηκωσε τα χερια του και το κεφαλι του προς τον ουρανο και ουρλιαξε με τετοια ενταση που ενοιωσε τα πνευμονια του να τον πονανε. 'Δεν ειστε αληθινοι, δεν υπαρχετε'.
Κατεβασε το κεφαλι του και διαπιστωσε αυτο που μολις ειχε κραγαυσει.
Ο Φεχαρ και η Αιναρ ειχαν εξαφανιστει.
-'Αυτο δεν σημαινει τιποτα' ακουσε την Σουμπ Νιγκουραθ να συριζει απο το πουθενα.
                     ==========================
-'Πραγματικα πιστευατε πως μπορουσατε ν' αψηφησετε το θελημα της θεας' ? ρωτησε εκπληκτη η Φιεννα. 'Με ποιο τροπο, θνητοι εσεις, θ' αγνοουσατε τις επιθυμιες της Σουμπ Νιγκουραθ' ?
-'Δεν ειναι ολοι χαμερπη σκουλικια σαν κι εσενα Φιεννα η σαν τους ομοιους σου' εκανε η Ιερνη.
-'Βαριες κουβεντες απο ενα θηλυκο εστω και με σπαθι στο χερι' πεταξε η Γκορμλα. 'Αλλα ξεχασα, η υπαρξη κι επιβιωση του ξενου ειναι το πιο σημαντικο αυτη τη στιγμη. Κριμα για τον Μπολγκ που τα πλανα σου δεν τον συμπεριλαμβανουν'.
-'Ασκοπες κουβεντες' παρενεβληθη ο Φεργκαλ νοιωθωντας την ενταση. 'Ειμαστε εδω για να βοηθησουμε τον ξενο και εσεις στεκεστε στον δρομο μας. Αν δεν ειστε μαζι μας ειστε εναντιον μας. Μεριαστε η ετοιμαστειτε για μαχη μεχρις εσχατων'.
Ολοι κοιταξαν απορημενοι τον Φεργκαλ μην περιμενοντας την συγκεκριμενη τοποθετηση απο το δικο του στομα.
-'Ο Φεργκαλ μιλησε' εκανε παγωμενα ο Μπολγκ. 'Τι επιλεγετε' ?
-'Μαχη ας ειναι' ειπε ο Ραντραμ.
                ===============================
Ανοιγοντας σαν βενταλια οι δυο αντιπαλες ομαδες απλωθηκαν στον χωρο προσπαθωντας ο καθενας να βρεθει απεναντι στον επιθυμητο αντιπαλο.
Ο Μπολγκ με τον Ραντραμ, ο Κοναλλ εχοντας επιλεξει τον καπετανιο Γκουχαν, ο Φεργκαλ ετοιμος ν' αντιμετωπισει τον Ιμον. Η Ιερνη πολυ θα ηθελε απεναντι της την Γκορμλα μα ηξερε πως αν επεφτε η Φιεννα το Φρεττον θα εμενε ακεφαλο και αυτο ηταν πολυ σημαντικο για την περαιτερω εξελιξη. Ετσι την αφησε στην Καραν και αρχισε να ζυγιζει την Φιεννα.
Μολονοτι ηταν ολοι ετοιμοι, βουτηγμενοι στην ηλεκτρισμενη ατμοσφαιρα της αναμονης, κανεις δεν εκανε την πρωτη κινηση. Χρειαστηκαν να περασουν αρκετα δευτερολεπτα μεχρι να επιτεθει ο Φεργκαλ στον Ιμον. Λες και ηταν το συνθημα αυτο που περιμεναν οι υπολοιποι χυμηξαν ο ενας στον αλλο κραυγαζοντας και διασταυρωνοντας τα ξιφη τους.
Το αναιμικο φεγγαρι δεν ειχε απολυτως κανεναν λογο να φοβαται η να ενδιαφερεται για την εκβαση της μαχης, ετσι η προσωρινη καλυψη του πισω απο τα βαρυφορτωμενα συννεφα μονο σαν συμπτωση μπορουσε να εκληφθει.
             =================================
-'Αρκετα κρατησε ολο αυτο' εκανε ο ξενος εχοντας επανακτησει την αυτοπεποιθηση του. 'Αδιαφορω πληρως για το τι θελεις η πως θα το πετυχεις. Αυτο που ξερω ειναι πως δεν υπαρχει περιπτωση να βρεις σε μενα το υπακουο σκυλακι που ψαχνεις. Εγω, και μονο εγω, ελεγχω τι κανω και πως. Αυτο εδω' ειπε ενω ταυτοχρονα εβγαζε τον κυβο απο τον κορφο του και τον σηκωνε ψηλα με το χερι του 'δεν θα μου καθορισει την ζωη και τις κινησεις μου. Ασχετα με την συμφωνια που εκανα, ειμαι ακομα κυριος της μοιρας μου'.
Σταματησε περιμενοντας καποια αντιδραση εκ μερους της Σουμπ Νιγκουραθ. Αυτη δεν ηρθε ποτε και συνεχισε απτοητος.
-'Δεν μου αφηνεις αλλη λυση παρα να προβω στο μοναδικο πραγμα που μπορω να κανω, οσο επιφοβο η ριψοκινδυνο κι αν ειναι αυτο' προσθεσε.
Σαν να ειχε διαβασει τη σκεψη του η θεα επανεμφανιστηκε, πιο βδελυρη, πιο αποκρουστικη απο ποτε. Η φωνη της μαστιγωσε τον παγωμενο αερα.
                     =============================
-'Δεν ξερω τι σκεφτεσαι να κανεις μα οτι και να ειναι αυτο δεν θα σε βοηθησει να γλυτωσεις την τιμωρια για την ανυπακοη σου. Σου υποσχομαι πως θα περασεις μαρτυρια που ο νους δεν τα βαζει, μαρτυρια που μπορουν να κρατησουν για ολη την αθανατη ζωη σου. Θα....'
-'Κουφια λογια και κενες απειλες' την διεκοψε ο ξενος. 'Εδω και ωρα μονο αυτα ακουω. Εσυ το θελησες να συμβει οτι γινει απο δω και περα' εκανε ξερα ενω ταυτοχρονα εσφιγγε τον κυβο στην παλαμη του σιγοψιθυριζοντας ασυναρτησιες.
Ακομα κι οταν η Σουμπ Νιγκουραθ κινηθηκε απειλητικα προς το μερος του αυτος δεν διεκοψε οτι εκανε. Η μιαρη φυσιογνωμια της θεας ηταν σχεδον κρεμασμενη πανω του οταν γι αλλη μια φορα το σκοταδι ανοιξε στα δυο φανερωνοντας δυο καταμαυρες σιλουετες.
Η θεαμα τραβηξε το βλεμμα της θεας και ενστικτωδως οπισθοχωρησε λιγα βηματα πανω στις κατσικισιες οπλες της. Ο ξενος σταματησε οτι εκανε, εβαλε τον κυβο ξανα στην θεση του, σταυρωσε τα χερια του και περιμενε.
                   ==============================
Αυτος που ειχε βρεθει σε πιο δεινη θεση απο τους υπολοιπους ηταν ο Φεργκαλ που αντιμετωπιζε τον Ιμον. Οχι γιατι ο τελευταιος ηταν απαραιτητα καλυτερος ξιφομαχος η μαχητης αλλα τα χρονια ειχαν βαρυνει στις πλατες του Φεργκαλ και οι κινησεις του ηταν πολυ πιο αργες κι ευκολα προβλεψιμες. Ετσι η βοηθεια που του προσφερθηκε απο τον Φινταν, τον μοναδικο που δεν ειχε αντιπαλο, ηταν κατι περισσοτερο απο ευπροσδεκτη, ουσιαστικα σωτηρια κι εγειρε αμεσως την πλαστιγγα προς το μερος τους. Στην προσπαθεια που κατεβαλλε ο Ιμον να διασπασει την αμυνα του Φεργκαλ αφηνε πολλες φορες ακαλυπτα σημεια του σωματος του που ενας αντιπαλος μπορουσε να εκμεταλλευτει. Αυτο ακριβως επραξε και ο Φινταν.
Αρπαξε την πρωτη ευκαιρια που του δοθηκε καταφερνοντας ενα γερο χτυπημα στα πλευρα του Ιμον, οχι θανατηφορο μα αρκετο για να τον ριξει στα γονατα. Πριν προλαβει να καλυφθει, ο Φεργκαλ ηταν ηδη απο πανω του και με ολη του την δυναμη εμπηξε το σπαθι του ψηλα στο στερνο του αντιπαλου του γκρεμιζοντας τον στο εδαφος.
                 =============================
Η τελευταια κραυγη του Ιμον τρυπησε τ' αυτια της Φιεννα. Γυρισε και ειδε τον εραστη της να κειτεται νεκρος ενω το αιμα του απορροφιοταν απληστα απο το εδαφος.
Με δυναμη που ουτε και η ιδια δεν ηξερε πως εκρυβε καταφερε ενα χτυπημα στην Ιερνη που στην προσπαθεια της να το αποφυγει παραπατησε και σωριαστηκε κατω. Μην εχοντας προσωρινα αντιπαλο η Φιεννα ουρλιαζοντας χυμηξε στους δυο αντρες.
Ο Φεργκαλ ηταν αυτος που πληρωσε την μαινομενη οργη της αρχηγου του Φρεττον. Πριν προλαβει να γυρισει και να παρει αμυντικη σταση ενοιωσε στην πλατη του την κοφτερη λεπιδα του ξιφους της να τον διαπερναει σχεδον ολοκληρο. Προσπαθησε να πει κατι μα το αιμα που ξεπηδησε σε πιδακα απο το στομα του τον εμποδισε. 
Ηταν ηδη νεκρος πριν ακουμπησει το εδαφος.
Μια παγωμαρα επεσε πανω στα δυο αντιμαχομενα στρατοπεδα. Μα ηταν τοσο στιγμιαια κι αμελητεα που κρατησε οσο και το ανοιγοκλεισμα ενος βλεφαρου.

                   MELODY DE FADE

     ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Οσο περισσοτερο κοιταζε τοσο πιο αδιανοητο της φαινοταν. Κατω απο αλλες συνθηκες απλα θα της ειχε στριψει μα τιποτα που να συνηγορουσε σε κατι τετοιο δεν ειχε συμβει. Τα ματια της δεν την γελαγαν, ομως το μυαλο της αρνιοταν πεισματικα ν' αποδεχτει τις πληροφοριες που λαμβανε μεσω της οπτικης οδου. Ηταν παντου τριγυρω της, κοιταζοντας την κι αυτοι με την ιδια απορια που υπηρχε αποτυπωμενη και στο δικο της προσωπο. Μπορουσε να διακρινει τα χαρακτηριστικα τους, τις κινησεις τους, τα χρυσοκεντητα καλοραμμενα ρουχα τους μα αυτο που αδυνατουσε να αποδεχτει ηταν το που βρισκονταν . Μονο σε μια αρρωστημενη η διεστραμμενη φαντασια μπορουσαν να συμβαινουν αυτα, πουθενα αλλου.

Ο αντρας στ' αριστερα της αρχισε να κανει εξαφνα χειρονομιες προς το μερος της προσπαθωντας προφανως κατι να της πει η να της δειξει, ομως ηταν αδυνατον απο τη θεση που βρισκοταν να καταλαβει η ν' ακουσει οτιδηποτε. Οι χειρονομιες εγιναν πιο εντονες, σχεδον φρενηρεις μα και παλι δεν αλλαζε τιποτα. Τι ηθελε να της πει ? Εδειχνε κατι μπροστα αραγε ? Γυρισε αποτομα να κοιταξει μπρος της κι ενα ουρλιαχτο ξεφυγε απο το στομα της. 

                          =========================

Η Νανσυ Ροουντς ηταν το τελειο παραδειγμα που μπορουσε να χρησιμοποιησει καποιος αν ηθελε ν' αποδωσει πιστα την εικονα της τελειας, ανεξαρτητης, δυναμικης κι επιτυχημενης γυναικας. Ειχε συγκεντρωσει με το σπαθι της πανω της παμπολλα απο τα στοιχεια που απαιτουνταν για να την κατηγοριοποιησει καποιος σ' αυτη τη συνομοταξια γυναικων. 

Και να φανταστει κανεις πως τα πραγματα δεν ηταν παντα ετσι.

Ειχε χασει τον πατερα της οταν ακομα ηταν σχεδον μωρο μα ουσιαστικα πολυ λιγο ρολο ειχε παιξει αυτο στην μετεπειτα πορεια της. Μολονοτι η μητερα της την ειχε στειλει για σπουδες σ' ενα απο τα πολυ καλα κολλεγια που υπηρχαν, απλως διεκπεραιωσε την επιθυμια της δεδομενου πως ειχε ηδη αποφασισει νωρις πως αλλο ηθελε να κανει στη ζωη της.

Κι αυτο ηταν το πρωτο σημειο τριβης με την μητερα της μα δεν υποχωρησε ουτε εκανε πισω.

Ετσι, αμεσως μετα την ολοκληρωση των μεταπτυχιακων της, ανελαβε το ρολο των δημοσιων σχεσεων στο εστιατοριο J' Adore που διατηρουσε η μητερα της στην Μπει και Λαγκερ γωνια.  

                    ==============================

Η συγκεκριμενη αποφαση, που δεον να σημειωθει ειχε βρει ογκολιθους αντιδρασεων απο την μητερα της, ηταν μονο η εναρξη των προστριβων μεταξυ τους.

Το εστιατοριο λειτουργουσε με παλαιολιθικη αποψη, με πληρη απουσια επιθετικης πολιτικης απεναντι στους ανταγωνιστες και με εμμονοληπτικη επιμονη στην διατηρηση του δεδομενου στατους διχως τιποτα καινουριο, φρεσκο και ριζοσπαστικο να εχει θεση.

Με οσες καινοτομες ιδεες και να προσπαθησε να μπολιασει την λειτουργια του ρεστωραν παντα ακουγε την ιδια, μονοτονη, στερεοτυπη τοποθετηση.

 -'Ετσι δουλευε παντα, γιατι να το αλλαξουμε ? Αυτο ξερει ο κοσμος, αυτο ζηταει. Ποιος ο λογος να μεταβαλλουμε ενα προφιλ που εξακολουθει και αποδιδει' ?

Η απαντηση ηταν απλη μα η μητερα της συνεχιζε να κωφευει.

-'Ολοι εξελισσονται, προσπαθουν για βελτιωση, εκμεταλλευονται τις δυνατοτητες τους. Γιατι οχι κι εμεις ? Γιατι να περιμενουμε απλα να το βαρεθει ο κοσμος' ?
                     ==============================
Το πληρωμα του χρονου ηρθε καποια στιγμη και η μητερα της αποφασισε ν' αποσυρθει πια απο την διευθυνση του εστιατοριου μην μπορωντας πλεον να παρακολουθησει τους ρυθμους του. 
Η Νανσυ αρπαξε την ευκαιρια και την εκμεταλλευτηκε οσο καλυτερα μπορουσε.
Κατ' αρχας ξεκαθαρισε στο προσωπικο πως πλεον αυτη εκανε κουμαντο και πως για οτιδηποτε θα συνεβαινε εντος του J' Adore λογο ειχε αυτη και μονο. Εισηγαγε καινοτομιες που αφορουσαν απο την εσωτερικη διακοσμηση μεχρι και τα πιατα που σερβιριζονταν.
Εξαιρετικη μαγειρισσα η ιδια, λατρευε τους πειραματισμους με τα φαγητα, παθιαζοταν με την αισθηση πως ανα πασα στιγμη μπορουσε να βρισκεται στο κατωφλι της ανακαλυψης μιας καινουργιας, αισθησιακης γευσης. Τα χρονια που ειχε περασει στο Παρισι για το μεταπτυχιακο της της φανηκαν κατι περισσοτερο απο χρησιμα, αφου πλεον μπορουσε ν' αναμιξει γευσεις που την εποχη της μητερας της δεν θα μπορουσαν ποτε να συμπεριληφθουν σε καποιο μενου, ουτε καν πειραματικα. Ειχε ερθει η ωρα ν' αποδειξει τι πραγματικα αξιζε. 
                    =============================
Η θεαματικη, ραγδαια ανοδος που παρουσιασε το ρεστωραν τους επομενους μηνες ειχε τα θετικα μα και αρνητικα του. Στα θετικα η σταδιακη καταξιωση του αναμεσα στα καλυτερα εστιατορια της πολης, χαρη στις ριζικες αλλαγες που ειχε επιφερει η Νανσυ. Η αυξηση της πελατειας απαιτησε αυξηση του προσωπικου, κατι που εγινε, καθως επισης και ακομα υψηλοτερο βαθμο επαγγελματικοτητας που ειχε ζητησει η καινουργια διευθυντρια.
Δεν ηταν αδικη με το προσωπικο της η Νανσυ. Αυστηρη, λεπτολογος και τελειομανης μεν μα δεν τους στερησε τιποτα απ' οτι ειχαν, τουναντιον και αυξηση τους ειχε κανει και αψογη στην συμπεριφορα της ηταν. Ομως για την ιδια τα πραγματα ειχαν αρχισει να διαφοροποιουνται.
Ο Τσαρλυ, ο ανθρωπος που συνδεοταν μαζι του, διακριτικα μα σταθερα απομακρυνοταν απο την Νανσυ διαπιστωνοντας πως το εστιατοριο της απορροφουσε ολον τον ελευθερο χρονο της με αποτελεσμα πια να βρισκονται σπανια. Η Νανσυ το καταλαβε μα δεν εκανε τιποτα για ν' αλλαξει το κλιμα. Τον αφησε να φυγει σαν να ηταν κατι που το ηθελε και η ιδια. 
                         ===========================
Οι πολλαπλες ευθυνες που ειχε αναλαβει δεν της ειχαν στερησει μονο τον Τσαρλυ μα συντομα διαπιστωσε πως πλεον δεν ειχε καθολου χρονο για τον ιδιο τον εαυτο της. Ζουσε συνεχως μ' ενα κινητο ανοιχτο, απαντωντας σε καθε κληση, μικρη η μεγαλη, σημαντικη η ασημαντη, που ειχε να κανει με το μαγαζι. Ηταν η πρωτη που εμπαινε μεσα στο ρεστωραν και η τελευταια που εφευγε.
Ολος ο κοσμος, πελατες, προσωπικο, προμηθευτες, κατι ζητουσε απ' αυτην, ρουφωντας σαδιστικα καθε ελευθερο λεπτο που της περισσευε και ευελπιστουσε να χαρισει στον εαυτο της. Επρεπε να βρει εναν τροπο να ασχοληθει με την ιδια, τα μικρα θελω της και τις αυτουποβαθμισμενες αναγκες της.
Η ιδεα της ηρθε ακουγοντας την συζητηση δυο σερβιτορων και για καποιον αγνωστο λογο δεν της εφευγε απο το μυαλο. Στο τελος ρωτησε να μαθει λεπτομερειες προκαλωντας μια μινι εκπληξη στο προσωπικο της. Η ιδια αδιαφορουσε για το τι σκεφτονταν, το ειχε αποφασισει.
Συντομα βρεθηκε απεναντι στον Μικ Γκαρρις ακουγοντας τον προσεκτικα καθως της ανεπτυσσε τις λεπτομερειες. Χαμογελασε. Αυτο ηταν, το ηξερε. Ανυπομονουσε.
                      ==========================
Χρειαστηκαν πολλοι μηνες εκπαιδευσης και μαθηματων μα ουτε χαζη ηταν αλλα και η ζεση με την οποια αντιμετωπιζε την καινουργια αυτη προκληση την εκαναν την πιο καλη μαθητρια.
Ετσι, ακομα και αν ο Μικ ηταν επιφυλακτικος οταν της παρεδιδε την αδεια της, ουτε ο ιδιος μπορουσε ν' αρνηθει πως η Νανσυ ηταν μια απο τις καλυτερες μαθητριες που ειχε ποτε.
Βεβαια για καποιο αρχικο μικρο χρονικο διαστημα ηταν εξαναγκασμενος να ειναι συνεχως μαζι της, ομως ηξερε πως συντομα η παρουσια του δεν θα ηταν αναγκαια. Οταν εφτασε εκεινη η μερα, την πρωτη φορα, ηταν λιγο ανησυχος, ομως ολα πηγαν καλα. Απο κει και περα τα πραγματα ακολουθησαν τον δρομο τους. Καθε Δευτερα μεσημερι ηταν εκει, ετοιμη, πληρως εξοπλισμενη κι αποφασισμενη. Ακουγε τις ενημερωσεις του Μικ κι εφευγε για να επιστρεψει μετα απο ενα τριωρο αλλος ανθρωπος. Ο Μικ ηξερε πως αυτος ηταν ο τροπος διαφυγης της και τον ειχε σεβαστει. Εξ' αλλου, ολοι αργα η γρηγορα, κατεληγαν στο τι ηθελαν να κανουν. Για την Νανσυ αυτος ηταν ο τροπος, να πεταει μ' ενα μονοκινητηριο Cessna 208 Caravan.
                        ==========================
Ηταν πραγματικα το κατι αλλο. Η αισθηση που αποκομιζε οταν πετουσε με το μονοκινητηριο ηταν απλα απεριγραπτη. Ενοιωθε τον εαυτο της ξεκομμενο, μακρια απ' ολους κι ολα. Η γαληνη που εισεπραττε εκει ψηλα δεν μπορουσε να βρεθει αλλου. Τιποτα και κανενας δεν μπορουσε να την φτασει η να την ενοχλησει. Αφηνε το κινητο της στο εδαφος για να μπορει απερισπαστη να πραγματοποιει τις ουρανιες βολτες της. Ειχε βρει μια φορμουλα για να χαλαρωσει τον εαυτο της και δεν θα αφηνε κανεναν να της το χαλασει. Ισως κι αυτος να ηταν ο λογος που ειχε διαπληκτιστει ελαφρα με τον Μικ εκεινη τη μερα. Επεμενε να μην την αφησει να πεταξει εξ' αιτιας μιας καταιγιδας που ενδεχομενως να επληττε την περιοχη. Φυσικα αδιαφορησε και μπηκε στο Cessna. Σε πεντε λεπτα ανεβαζε σε υψομετρο το μικρο αεροπλανο και το σταθεροποιουσε.
Κοιταξε κατω. Δεν χορταινε ποτε το θεαμα. Ολοι εμοιαζαν τοσοι μικροι, ασημαντοι κι απομακρυσμενοι.
Κοιταξε τριγυρω της. Μονο τα συννεφα της εκαναν σιωπηλα συντροφια, διχως καν να κανουν αισθητη την παρουσια τους. Διχως να το καταλαβει πηγαινε καταπανω στην καταιγιδα.
                 ===============================
Ταλαιπωρηθηκε αρκετα προσπαθωντας να περασει απο μεσα της. Καποια στιγμη ενοιωσε πως κανενα απο τα οργανα δεν λειτουργουσαν. Ειδε το μικρο ανοιγμα στο βαθος και με δυσκολια οδηγησε το κλυδωνιζομενο αεροπλανο προς τα κει. Ενα στεναγμος ανακουφισης βγηκε απο τα χειλη της οταν ξαναβρεθηκε σε ηλιοφωτιστο μερος. Αμεσως μετα ειδε την κινηση αριστερα της και παγωσε. Χρειαστηκαν μερικα δευτερολεπτα για να συνειδητοποιησει αυτο που εβλεπε.
Ο αντρας στ' αριστερα της ηταν γυρω στα σαραντα, ντυμενος επιτηδευμενα, μ' ενα πλουσι γενι να στολιζει το προσωπο του ενω στο κεφαλι φοραγε ενα τουρμπανι. Διαπιστωσε πως κι αυτος την κοιτουσε με την ιδια απορια κι εκπληξη. Δεν προλαβε να βαλει τις σκεψεις της σε ταξη και απο το πουθενα κι αλλοι αντρες, παρομοια ντυμενοι, ξεφυτρωσαν στο απεραντο τ' ουρανου. Ενοιωσε τις παλαμες της να ιδρωνουν ενω το μυαλο της αρνιοταν πεισματικα να δεχτει οτι εβλεπε.
Ξαφνικα ο αρχικος αντρας αρχισε να κανει διαφορες ακατανοητες χειρονομιες. Δεν καταλαβαινε τιποτα. Ουτε που ηταν, ουτε τι συνεβαινε, ουτε αν ολα αυτα ηταν αληθεια. 
                  ================================
Οι αντρες παρακολουθησαν το Cessna να σμπαραλιαζεται κυριολεκτικα πανω στην πλαγια του βουνου και την γυναικα μεσα του να πολτοποιειται κυριολεκτικα. Για λιγο εμειναν αφωνοι. Μετα αρχισαν να μιλανε σε μια αγνωστη γλωσσα χειρονομωντας και δειχνοντας το αεροπλανο.
Καποια στιγμη γυρισαν ολοι στον πρωτο αντρα περιμενοντας να πει κι αυτος κατι. Τους μιλησε με υφος που εμοιαζε με διαταγη και ολοι κουνησαν καταφατικα το κεφαλι.
Με μια απαλη κινηση ο αντρας χτυπησε ελαφρα στο πλαι το ιπταμενο χαλι πανω στο οποιο καθοταν κι αυτο αμεσως αρχισε να πεταει ακολουθουμενο απο τους υπολοιπους, ολους καθισμενους πανω στο δικο τους ιπταμενο χαλι ο καθενας. Η εναερια περιπολος της Βαγδατης ειχε κανει το καθηκον της αποτρεποντας την επιθεση του αγνωστου εχθρου μεσα στο μεγαλο, σιδερενιο πουλι μα στην αρχαια Περσια των χιλιων και μια νυχτων, των τζινι και των λυχναριων η αφηγηση και μονο ενος τετοιου εξωφρενικου περιστατικου μπορει να τους στοιχιζε τα κεφαλια τους. Ευτυχως που τα συντριμμια θα ηταν εκει αν χρειαζοταν ν' αποδειξουν οτι ελεγαν αληθεια κι αυτο ηταν και το μονο παρηγορο. 

ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                     ΚΕΦΑΛΑΙΟ 51


Οπισθοχωρησε μερικα βηματα αθελα του μην μπορωντας ν' αποτραβηξει το βλεμμα του απ' αυτο που υλοποιουνταν μπροστα του. Ηξερε πως το πραγματικο της προσωπο ηταν τοσο κτηνωδες κι απεχθες που κανεις δεν θ' αντεχε το θεαμα της, γι αυτο και ειχε επιλεξει να εμφανιστει με τον τροπο που συνηθως την απεικονιζαν στ' αγαλματα της, με το προσωπο της αιγας. Πανω απο το μαλλιαρο κεφαλι της ξεπροβαλλαν τεσσερα κερατα ενω το μισανοιχτο στομα της αποκαλυπτε αγρια δοντια σαν κι αυτα ενος λυκου. Τα μπρατσα και τα χερια της ηταν γυναικεια αλλα στα ποδια ειχε χηλες κατσικας. Ηταν γυμνη, οπως εκανε παντα, και πανω στο στηθος της υπηρχαν αναριθμητοι μαστοι που τους χρειαζοταν για να θηλαζει τ' αμετρητα παιδια της μα αυτο που απωθουσε και προσεβαλλε οσους αντιτιθονταν στην υπαρξη και την λατρεια της ηταν η εκτεθειμενη και χαιουσα οψη των γεννητικων της οργανων. Οσοι την λατρευαν πιστευαν πως απ' αυτην την σιχαμενη μητρα εβγαιναν ολα τα εφιαλτικα πλασματα που στοιχειωναν καθε θνητη υπαρξη αυτου του κοσμου.
              ===================================
Μιλησε με φωνη που εμοιαζε σαν συμπλεγμα ερπετων που συριζουν ολα μαζι.
-'Εσυ' ειπε 'δεν υπακουσες στις προσταγες μου' αναγκαζοντας τον ξενο να κανει πισω μερικα βηματα ακομα και ασυναισθητα το χερι του να πηγαινει εκει που ειχε κρυμμενο τον κυβο.
-'Ενα κομματι αυτου που κουβαλας ειμαι κι εγω' συνεχισε με την αηδιαστικη της φωνη. 'Σ' εφερα εδω για ενα συγκεκριμενο λογο και συ με παρακους' ουρλιαξε με τετοια ενταση που μια μποχα βρωμερου αερα σχεδον σηκωσε τον ξενο απο το εδαφος σωριαζοντας τον μερικα μετρα πιο κατω. 'Κανε αυτο που πρεπει να κανεις' συνεχισε 'αλλιως'.....
-'Αλλιως τι' ? απαντησε ο ξενος προσπαθωντας να σταθει στα ποδια του. 'Θα με σκοτωσεις ? Δεν μπορεις. Οχι πριν ολοκληρωσω αυτο που πρεπει να κανω. Κι αυτο θα γινει με τον τροπο που εγω θελω, καταλαβες' ?
Ενοιωσε το χτυπημα απο μια αορατη δυναμη τοσο εντονο στο κεφαλι του που προς στιγμη φοβηθηκε πως θα ξεκολλουσε. Προς το παρον ηταν παλι ξαπλωμενος στο εδαφος. 
                  ============================
-'Ο Κοναλλ ειναι το κλειδι' ειπε αφου συρθηκε κι ακουμπησε σε μια απο τις φλεγομενες κολωνες. 'Ολα αρχιζουν και τελειωνουν μ' αυτον' προσθεσε σκουπιζοντας με το αριστερο του χερι ενα αυλακι αιματος στο δεξι μερος του σαγονιου του.
-'Το Μιουνεμον ηταν το μονο χωριο που αντιστεκοταν στην υποταγη και την λατρεια σου. Μπορουσες ευκολα να το ισοπεδωσεις συνθεμελα μα υπηρχε ο κινδυνος να σκοτωθει καποιος που δεν θα επρεπε, ο Κοναλλ. Βλεπεις, κουβαλαει ενα κομματι απο το γριφο που πρεπει να λυσω και αν οι υπολοιποι 'ενοικοι' αυτου του κυβου' ειπε ενω ταυτοχρονα χτυπαγε ελαφρα τον αριστερο του κορφο 'μαθαιναν πως πεθανε για να ικανοποιησεις εσυ τις διεστραμμενες σου ορεξεις θα ειχες προβλημα. Χρειαζοσουνα μια αλλη λυση για να μεινουν ολοι ικανοποιημενοι. 
Κι αυτη η λυση ημουνα εγω. Μ' εφερες εδω για να σκοτωσω τον Κοναλλ κι ετσι εσυ μετα θα μπορουσες ν' αποκτησεις με φωτια και ατσαλι το Μιουνεμον. Απ' οποια αποψη και να το δεις ολοι κερδισμενοι θα βγαιναμε, ετσι δεν ειναι' ? 
             =================================
-'Αυτο που δεν υπολογισες ειναι πως δεν κανει ο κυβος η εσυ κουμαντο εδω' προσθεσε μ' ενα πικρο χαμογελο. 'Παρελειψες το γεγονος πως μετα απο τοσο καιρο που πασχιζω να ολοκληρωσω την αποστολη μου εχω πλεον την ικανοτητα και την θεληση να επιλεγω μονος μου πως θα προχωρησω. Ακομα κι αν αυτο σημαινει πως εσκεμμενα θα επιλεξω να μην αφομοιωσω καποιον στοχο και απλα να ψαξω για καποιον αλλο'.
Σταματησε περιμενοντας την αντιδραση της Σουμπ Νιγκουραθ.
-'Δεν εχεις καταλαβει ποιον παρακουσες, σιχαμερε θνητε' ηρθε η απαντηση. 'Ναι, δεν μπορω να σ' εξοντωσω για ευνοητους λογους μα εχω απειρους τροπους να τιμωρησω την αναιδεια σου. Τροπους που θα φτασεις σε σημειο να παρακαλας για το γλυκο και παρηγορο χαδι του θανατου. Γιατι κανεις ποτε δεν τολμησε να μ' αψηφησει και οσοι το σκεφτηκαν τιμωρηθηκαν οπως επρεπε. Αν αυτη ειναι η επιλογη σου τοτε εγω, η Σουμπ Νιγκουραθ, θα σου μαθω τι σημαινει ν' αγνοεις την βουληση αυτης που υπηρχε πριν την ελευση του χρονου'.  
               ==================================
Οσο καλα προετοιμασμενος και να ηταν για το τι θα συνεβαινε, γι αυτο που ξετυλιχτηκε μπροστα στα ματια του δεν ηταν. Μαυρα, αποκρουστικα πλασματα, πανομοιοτυπα με την θεα, αρχισαν κατα ορδες να ξεχυνονται μεσα απο τ' ανοιχτα της ποδια και να κατευθυνονται αργα προς το μερος του. Τα νυχια τους, κοφτερα και βρωμικα συναγωνιζονταν σε αηδια τα κιτρινισμενα, σιχαμερα δοντια τους ενω τα κερατα πανω απο τα κεφαλια ηταν το ιδανικο πλαισιο για να συμπληρωθει η ανιερη εικονα τους.
Παντα ακουμπισμενος στην στηλη τραβηξε το ξιφος του ετοιμος ν' αμυνθει. Ηταν τοσα πολλα που τον κυριευσε η απελπισια. Περνουσαν αναμεσα απο τα ζευγαρια που ακομα ικανοποιουσαν τις ανομες σαρκικες ορεξεις τους με καθε κτηνωδη και διαστροφικο τροπο ουρλιαζοντας σταθερα τ' ονομα της θεας με αποκορυφωμα καθε φορα που καποιο αρσενικο τελειωνε μεσα στο θηλυκο που τον καβαλικευε εχοντας σταθερο στοχο τον ιδιο. 
Δεν περιμενε να ερθουν αυτα. Ορμησε αναμεσα τους χτυπωντας αλυπητα αριστερα και δεξια.  
               ================================
-'Μπολγκ, το ξερεις πως σου εχουμε εμπιστοσυνη μα δεν νομιζεις πως ειναι ωρα να μας πεις που παμε και γιατι' ? ρωτησε η Ιερνη.
-'Εχει δικιο η Ιερνη' ειπε ο Φινταν. 'Μας τρεχεις τοσην ωρα στο αγνωστο'.
Βρισκονταν λιγοτερο απο ενα μιλι απο τον ναο μα και ο ιδιος ο Μπολγκ ηξερε πως επρεπε να τους εξηγησει. Στο κατω κατω δεν ηταν υποχρεωμενοι να τον ακολουθησουν. Εριξε μια ματια σε οσους ειχαν ερθει μαζι του. Ο Κοναλλ, ο Φεργκαλ και η Καραν ειχαν την ιδια απορια στα ματια τους και ο Μπολγκ αποφασισε να τους μιλησει.
Συντομα και περιεκτικα τους ανεφερε την κουβεντα που ειχε κανει με τον ξενο καθως επισης και για την συμφωνια στην οποια ειχαν καταληξει.
-'Ετσι εχουν τα πραγματα' κατεληξε. 'Αν καποιος επιλεξει να γυρισει πισω τον καταλαβαινω'.
-'Εγω ειμαι μαζι σου' ειπε η Ιερνη αποφασιστικα. 'Δεν ξερω για τους αλλους'.
Αλλος αργα, αλλος γρηγορα ολοι εγνεψαν καταφατικα το κεφαλι τους.
                  ==============================
Δεν ειχαν τελειωμο. Ειχε την αισθηση πως οσα και να εσφαζε ο αριθμος τους δεν μειωνοταν καθολου. Δεν ηθελαν να τον βλαψουν. Απο τις κινησεις τους καταλαβαινε πως απλα ηθελαν να τον πανε στην Σουμπ Νιγκουραθ με καθε τροπο, κατι που οπως εξελισσονταν τα πραγματα θα συνεβαινε καποια στιγμη γιατι πλεον η κουραση ειχε αρχισει να εξαπλωνεται σ' ολο του το κορμι. Οι εμπλεκομενοι στο τελετουργικο οργιο ειχαν πλεον ολοκληρωσει το εργο τους και οι μεν αντρες παρακολουθουσαν αμιλητοι ενω οι γυναικες χαιδευονταν αναμεσα στα ποδια κι εξακολουθουσαν να υμνουν το εξαμβλωμα που ακουγε στ' ονομα Σουμπ Νιγκουραθ.
Με οση δυναμη ειχε εσπρωξε μια κολωνα προς το μερος των πλασματων και ενοιωσε μια ικανοποιηση να τον πλημμυριζει καθως καποια απ' αυτα αρπαξαν φωτια και την μετεδωσαν αμεσα και στα υπολοιπα. Ενοιωσε μια παρουσια διπλα του και σηκωσε το ξιφος για να χτυπησει μα σταματησε την κινηση του την τελευταια στιγμη.
-'Φεχαρ, πιστε μου Φεχαρ, τι κανεις εσυ εδω' ?
                           ====================================
-'Αφεντη μου τι κανεις' ? τον ρωτησε ο παλιος του φιλος και υπηρετης.
-'Τι εννοεις' ? ρωτησε σαστισμενος απο την παρουσια του.
-'Αφεντη μου, τα ξεχασες ολα λοιπον? Ξεχασες τι πρεπει να κανεις και γιατι ? Μονο αυτος ο τροπος υπαρχει για να κερδισεις την Αιναρ και συ δισταζεις και υπαναχωρεις ? Οσο πιο γρηγορα τελειωσεις την αναζητηση σου τοσο πιο γρηγορα θα εχεις την καρδια της γυναικας που αγαπας. Μην δισταζεις, κανε αυτο που πρεπει και ασε τα πεισματα'.
Τον κοιταξε σαν να μην καταλαβαινε τι του ελεγε μα δεν προλαβε να μιλησει. Ενοιωσε ενα λεπτο κορμι να τον αγκαλιαζει απο πισω και δυο μεταξενια χερια γυρω απο το λαιμο του.
-'Αγαπη μου, εγω ειμαι, η Αιναρ. Για μενα τα κανεις ολα αυτα, για μενα επελεξες ν' ακολουθησεις αυτο το μονοπατι. Γιατι σταματας τωρα ? Δεν μ' αγαπας ? Δεν με θελεις να γινω δικη σου ? Σκοτωσε τον Κοναλλ, παρε αλλο ενα κομματι του γριφου κι ελα ακομα ενα βημα πιο κοντα στην αγκαλια μου'.
                 ==============================
Κουνησε εντονα το κεφαλι του προσπαθωντας να καθαρισει την θολη απο τον ιδρωτα κι αιμα οραση του. Κοιταξε καλα τις δυο φυσιογνωμιες που στεκονταν απεναντι του. Ηταν ο Φεχαρ και η Αιναρ, δεν υπηρχε αμφιβολια γι αυτο μα δεν μπορει να ηταν αληθινοι. Σαν να μαντεψαν τη σκεψη του του μιλησαν μπερδευοντας τον ακομα πιο πολυ.
-'Αφεντη μου εμεις ειμαστε' ειπε 'και σε θερμοπαρακαλαμε ν' αλλαξεις γνωμη. Καθε στιγμη που χανεται ειναι πολυτιμη, καθε λεπτο που περναει απομακρυνεσαι απο την Αιναρ'.
-'Κοιτα με αγαπη μου, φως των ματιων μου, ανασα απ' την ανασα μου' ψιθυρισε η ομορφια που στεκοταν απεναντι του ενω ταυτοχρονα του απλωνε το χερι. 'Τοση ηταν λοιπον η αγαπη σου ? Αυτοι ειναι οι ορκοι που εχεις κανει για μενα' ?
-'Αυτη ειναι η υποσχεση που εδωσες καποτε' ? συμπληρωσε ο Φεχαρ 'μια υποσχεση που βαρυνεται με τον θανατο τοσων πιστων σου υπηκοων' ?
-'Εγω...δεν...θελω να πω...' μουρμουρισε σαν χαμενος την στιγμη που το χερι της κοπελας επεφτε με δυναμη πανω του πετωντας τον κατω.
               ===============================
-'Ανοητε' ειπε με την συριχτη φωνη των φιδιων. 'Δεν σου αξιζει ουτε μια τριχα απο το κεφαλι μου' προσθεσε ενω τα ματια της σκοτεινιασαν αποτομα.
-'Ποσο γελοιος ειναι να πιστευει πως θα κατορθωσει ποτε να φερει σε περας αυτο που εχει' ειπε ο Φεχαρ πλησιαζοντας τον σε αποσταση αναπνοης. 'Ποσο ηλιθιοι ημασταν ολοι που σε πιστεψαμε και σε ακολουθησαμε ! Ενας φαφλατας εισαι και τιποτα περισσοτερο'.
Εριξε μια γρηγορη ματια γυρω. Η Σουμπ Νιγκουραθ δεν φαινοταν πουθενα, ουτε και τα παιδια-τερατα που ειχαν ξεπηδησει απο την μητρα της. Γυρισε στον Φεχαρ μα δεν προλαβε.
Το χτυπημα θα ειχε σωριασει καθε αλλον κατω νεκρο μα ο ξενος εφτασε μεχρι το κατωφλι της λιποθυμιας. Με ματια θολα ειδε το ποδι της Αιναρ να προσγειωνεται με δυναμη στα πλευρα του μα ηταν αδυνατον να το αποφυγει. Κουλουριαστηκε προσπαθωντας να παρει ανασα.
-'Το καμαρι του Καντιθ, ο γιος του Ναζιτ' ειπε ο Φεχαρ σηκωνοντας τον ορθιο. 'Αυτος ειναι τελικα' ? ρωτησε ειρωνικα την Αιναρ διπλα του.
-'Ναι, αυτος ειναι' απαντησε η κοπελα καταφερνοντας του αλλο ενα συντριπτικο χτυπημα. 
  

ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                     ΚΕΦΑΛΑΙΟ 50


Οι πυρετωδεις διεργασιες που αρχισαν να λαμβανουν χωρα μεσα στο κεφαλι του ξεκινησαν με την αφιξη του μαυροφορεμενου καβαλλαρη και την γνωστοποιηση που του εγινε πως επρεπε να παρευρεθει στον ναο της θεας σε δυο φεγγαρια οπου θα την συναντουσε προσωπικα.
Ηταν η φωνη και η κοψια που ειχαν προδωσει την ταυτοτητα του ιππεα καθως δεν αφηναν κανενα περιθωριο για αμφισβητηση πως γυναικα ηταν αλλα δεν μπορουσε να ειναι σιγουρος πως επροκειτο για καποια απο τις υπηρετριες της θεας που ειχε ηδη συναντησει.
Το σημαντικο ομως ηταν πως αυτο που ειχε επιδιωξει εξ' αρχης θα πραγματοποιειτο μα δεν ηταν πλεον και τοσο σιγουρος για την ορθοτητα της επιλογης του.
Το σχεδιο που φαινοταν ικανοτερο ολων να επικρατησει για να υλοποιηθει βγηκε μπροστα βροντοφωναζοντας για την επαρκεια του και δικαιωθηκε. Τωρα πια επρεπε να κινηθει γοργα μην αφηνοντας ουτε καν την τελευταια λεπτομερεια στην τυχη. Ενοιωθε πως ειχε μπροστα του την μεγαλυτερη προκληση που ειχε συναντησει ποτε κι αυτο τον εκανε περισσοτερο ανησυχο.
              =================================
Βγηκε απο την ανατολικη μερια του Φρεττον κρυμμενος μεσα στα πεπλα της νυχτας ελπιζοντας πως το χαμινι θα ειχε κανει αυτο που επρεπε. Δεν θα ηταν παραπανω απο δεκαπεντε χρονων και τα χρηματα που ειχε παρει απο τον ξενο πιθανως δεν θα τα εβλεπε σε ολη του τη ζωη. Τα μισα στην αρχη, τα υπολοιπα αφου ο ιδιος διαπιστωνε πως ειχε πραξει στο ακεραιο αυτο που ειχε ζητησει. Βεβαια δεν θα μπορουσε ποτε να κατηγορησει το χαμινι σε περιπτωση που δεν εβρισκε αυτον που θα επρεπε στην συναντηση που πηγαινε τωρα αλλα ειχε την ικανοτητα να καταλαβει αν τουλαχιστον απο την μερια του ειχε κανει αυτο που του ζητηθηκε.
Εφτασε στους προποδες του χαμηλου λοφου και ξεπεζεψε. Χωθηκε μεσα σε αραιοφυτεμενες συσταδες και αποτομα, καμποσα μετρα μπροστα του, τους ειδε.
Εβγαλε τα υπολοιπα χρηματα που ηταν μεσα σ' ενα δερματινο σακουλι και τα πεταξε προς την μερια του νεαρου που τ' αρπαξε μονομιας κι εξαφανιστηκε σε δευτερολεπτα.
-'Ελπιζω να μην περιμενεις πολυ Μπολγκ' ειπε απευθυνομενος στον αλλο αντρα.
                 ================================
Η συζητηση κρατησε λιγοτερο απο δεκα λεπτα, ομως η πυκνοτητα, η βαρυτητα και η ουσια των λογων που λεχθηκαν ηταν κατι περισσοτερο απο ζωτικης σημασιας.
Μολονοτι υπηρξε μια στιγμιαια αμφιβολια απο την μερια του Μπολγκ σχετικα με τα οσα υποστηριζε ο ξενος, στο τελος επηλθε συμφωνια. Οι δυο αντρες εσφιξαν τα χερια, κοιταχτηκαν για λιγο και ακολουθησαν διαφορετικες πορειες μεσα στο σκοταδι.
Ο ξενος εκανε τον μισο κυκλο του λοφου, βρηκε το ανοιγμα για το οποιο του ειχε κανει νυξη ο Μπολγκ και εξαναγκασε το αλογο του σε μια μικρη αναβαση με αισιο ευτυχως τελος.
Η σπηλια ηταν αθεατη απ' ολες τις πλευρες και μονο καποιος που γνωριζε την υπαρξη της θα πηγαινε εκει. Αυτο του εδωσε το δικαιωμα ν' αναψει μια μικρη φωτια για ν' απαλυνει καπως το κρυο που οσο περνουσε η ωρα γιγαντωνε. Εριξε μια ματια στον φορτωμενο με μαυριλα ουρανο.
Κουνησε απελπισμενα το κεφαλι του αριστερα δεξια. Σε λιγο θα ξεσπουσε νεα μπορα. Αναρωτηθηκε αν ο καιρος σ' εκεινα τα μερη εκανε κατι αλλο εκτος του να βρεχει συνεχως.
                =================================
Ηταν λες και ο χρονος θυμοταν το συγκεκριμενο σημειο επιλεκτικα. Δεν μπορουσε να εξηγησει διαφορετικα το γεγονος πως κυλουσε τοσο αργα και ειχε πιασει τον εαυτο του ν' αδημονει γι αυτην την συναντηση τοσο οση ηταν και η ανησυχια του για την εκβαση των γεγονοτων.
Η συμπεριφορα του κυβου μπορουσε να χαρακτηριστει απο αλλοπροσαλλη μεχρι παντελως ξενη συγκρινομενη με τα οσα ειχε ζησει μαζι του ολον αυτο τον καιρο. Δεν ηξερε αν μπορουσε να στηριχτει πανω του αν τα πραγματα δυσκολευαν για τον ιδιο, ουτε γνωριζε αν θα υπηρχε οποιαδηποτε διαφοροποιηση στις ικανοτητες και τις δυνατοτητες του. 
Αυτο θα το μαθαινε οταν ερχοταν η ωρα, μια ωρα που αργα μεν μα σταθερα πλησιαζε. Εκμεταλλευτηκε το γεγονος πως δεν ειχε τιποτα αλλο να κανει απο το να ξεκουραστει και ν' ανακτησει ακομα περισσοτερες δυναμεις που σιγουρα θα του φαινονταν απαραιτητες.
Οταν ηρθε η στιγμη να κινησει για τον ναο, ειχε την αισθηση πως συνοδοιπορος του σ' αυτην τη διαδρομη ηταν ενα παλιο, ξεχασμενο συναισθημα, ο φοβος.
          ===================================
Το μονο πραγμα που ειχε μεινει σταθερο κι αναλλοιωτο συγκριτικα με την πρωτη του επισκεψη ηταν η θεση του ναου. Διαφοροποιησεις ειχαν υπαρξει και μαλιστα αρκετες.
Περιμετρικα του ναου, σαν να οριοθετουσαν εναν τεραστιο κυκλο, βρισκονταν μαυρες επιτυμβιες στηλες πασαλειμμενες στην κορυφη με καποιο αγνωστο, κολλωδες κι ευφλεκτο υλικο αν εκρινε απο την ενταση της φωτιας που υπηρχε σε καθε μια απ' αυτες.  Στο εδαφος, που προσφεροταν λογω της προσφατης βροχης,  βρισκοταν χαραγμενα διαφορα συμβολα, ακατανοητα τα περισσοτερα για τον ιδιο, μα σιγουρα καποιας σημασιας γι αυτον που τα ειχε κανει.
Ακριβως μπροστα απο την εξωπορτα του ναου υπηρχε κατι σαν θρονος που εμοιαζε ν' αδημονει για τον ενοικο του που προς το παρον ηταν απων. Μα ουτε και κανεις αλλος δεν φαινοταν να υπαρχει τριγυρω. Αναρωτηθηκε προς στιγμη αν η συναντηση με την θεα θα γινοταν αυστηρα ιδιωτικα μα η σκεψη του διαψευστηκε αμεσα βλεποντας σημαδια ζωης να βγαινουν απο τον ναο. Ηταν οι τρεις θεραπαινιδες της θεας.
                          =====================
Περασαν απο μπροστα του αδιαφορωντας παντελως για την παρουσια του ενω ταυτοχρονα το ματι του επιασε κινηση περιμετρικα του ναου. Ειδε ενα μικρο πληθος απο αντρες και γυναικες να πλημμυριζουν εξαφνα το χωρο μα και αυτοι καμια σημασια δεν εδωσαν στην παρουσια του.
Προσεξε αμεσως την κοκκινη, γαλαζια και κιτρινη βαφη που καλυπτε τα γυμνα κορμια τους, κατι που ηταν απαραιτητο για τις τελετες προς τιμην της ανιερης θεας. Ολοι στην πλατη τους ειχαν ζωγραφισμενη την σφραγιδα της κι αυτο τον οδηγησε στο συμπερασμα πως συντομα θα ηταν θεατης σε μια απ' αυτες τις βδελυρες τελετες που ηταν προσβολη για καθε ανθρωπο και θρησκεια. Αναρωτηθηκε που να ηταν η Κλοντα, η ιερεια, αλλα μεσα του ηξερε πως τιποτα δεν θα ξεκιναγε αν δεν ηταν κι αυτη παρουσα. Αποτραβηχτηκε διακριτικα στο πλαι του ναου διχασμενος οσον αφορουσε την επομενη κινηση του. 
Η ιερεια. που βγηκε τελευταια απο τον ναο, του την υπεδειξε αφου μ' ενα της νοημα του εδωσε να καταλαβει πως ο θρονος ηταν γι αυτον. Υπακουσε εχοντας ολες του τις αισθησεις σ' επιφυλακη.
              =================================
Για καποιον αδαη ολα οσα επακολουθησαν απλα δεν θα μπορουσαν να χωρεσουν καν στην φαντασια του, για τον ξενο ομως που ειχε ακουσει, διαβασει και γνωριζε απο μαρτυριες αλλων τι περιελαμβανε μια τετοια τελετη ηταν απλα τα προεορτια της συναντησης του με την θεα.
Το σκοταδι ξαφνικα γεμισε με εκκωφαντικους ηχους απο αορατα ταμπουρλα και αυλους, κατι που ουσιαστικα ηταν το συνθημα για την εναρξη οσων αποτροπαιων εμελλαν να συμβουν.
Το πληθος αρχισε να χορευει σαν δαιμονισμενο αγγιζοντας προοδευτικα ενα φρενηρη παροξυσμο. Οι γυναικες, χορευοντας οσο πιο χυδαια και προστυχα μπορουσαν, ανοιγοκλειναν τα λυγισμενα τους γονατα, αφηνοντας εκτεθειμενα τα γεννητικα τους οργανα ερεθιζοντας παραλληλα τους αντρες ενω ταυτοχρονα επικαλουνταν με ουρλιαχτα τη θεα.
Μολονοτι η γλωσσα που χρησιμοποιουσαν ηταν λησμονημενη στα βαθη του χρονου, ο ξενος ακουγε καθαρα τ' ονομα της θεας και τις ικεσιες των πιστων της για γονιμοτητα.
Ειχε παρασυρθει τοσο απο το θεαμα που δεν προσεξε καν την υπαρξη μιας γνωστης φυσιογνωμιας.
                =================================
Στο βορειοδυτικο τμημα του ναου, αναμεσα σε δυο φλεγομενες στηλες ηταν καποιος δεμενος μ' εκταση χεριων και ποδιων. Δυσκολευτηκε να θυμηθει αμεσως που γνωριζε αυτο το προσωπο μα λιγα δευτερολεπτα μετα αναγνωρισε τον Αραδο, τον καπετανιο του καραβιου.
Δεν ηταν λοιπον ο μονος που ειχε σωθει απο το ναυαγιο μα ξαφνικα συνειδητοποιησε πως ισως και για τους δυο τους θα ηταν καλυτερα να ειχαν χαθει εξ' αρχης.
Ειδε την Εντα, την Ντερμπνταλ και την Μπρονα να πλησιαζουν τον δεμενο αντρα βαστωντας απο ενα κοφτερο λεπιδι η καθε μια στα χερια της. 
Αρχισαν να του σκιζουν το δερμα σε διαφορα σημεια και καθως το αιμα ετρεχε το επαιρναν με τα χερια τους και πασαλειβονταν παντου, ιδιαιτερα αναμεσα στα ποδια τους.
Καθε καινουργια πληγη που δημιουργουσαν, καθε νεο αυλακι αιματος που γεμιζε το κορμι του Αραδου ηταν το εναυσμα για ακομα πιο εντονα ουρλιαχτα και κραυγες.
Καποια στιγμη σταματησαν και στραφηκαν στο αλαλαζων πληθος.
             ==================================
Σαν να ειχε δοθει καποιο αορατο συνθημα ορμησαν ολοι πανω στον Αραδο κρατωντας λεπιδες στα χερια τους. Τ' απεγνωσμενα ουρλιαχτα του αιμορραγουντος καπετανιου πνιγηκαν μεσα στις φωνες των εκστασιασμενων πιστων. Οταν καποια στιγμη απομακρυνθηκαν απο τον δυστυχο Αραδο, ολοι καλυμμενοι στο αιμα του, ο ξενος διαπιστωσε πως λιγα πραγματα ειχαν μεινει πια να θυμιζουν πως καποτε αναμεσα σ' εκεινες τις στηλες ηταν δεμενο ανθρωπινο ον.
Αποτραβηξε τα ματια του απο τον ματωμενα υπολειμματα του καπετανιου κι εστρεψε την προσοχη του και παλι σε οσα αρχισαν να συμβαινουν μπροστα του.
Ειδε τρεις αντρες να ξαπλωνουν στο εδαφος και τις τρεις υπηρετριες της θεας να καθονται απο πανω τους. Δεν του προξενησε εντυπωση το γεγονος, ηξερε πως αυτο γινοταν στις τελετουργιες για να τιμησουν την ανωτεροτητα της θεας ως μητρα της δημιουργιας.
Αμεσως μετα και οι υπολοιποι βρεθηκαν στο χωμα, παντα με τις γυναικες απο πανω τους, ξεκινωντας ετσι το κυριο μερος του τελετουργικου. 
                ================================
Θυμοταν πως τα παιδια που θα συλλαμβανονταν μ' αυτο τον τροπο θα θυσιαζονταν μετα στην Γονιμη Αιγα, το αιμα τους θα καταναλωνοταν μαζι με κρασι για να προκαλεσει μεθη και μιαρα οραματα ενω τα σωματα τους θα βραζονταν σε μεγαλα τσουκαλια και η σαρκα τους θα γινοταν βορα απο τους πιστους που κανενα περιορισμο δεν ειχαν προκειμενου να υπηρετησουν την θεα με τον καλυτερο δυνατο τροπο. Ομως αυτα δεν τον αφορουσαν. Ηξερε πως πλησιαζε η ωρα που θα ερχοταν προσωπο με προσωπο με την θεα κι ενα μουδιασμα απλωθηκε στο κορμι του.
Το βλεμμα του διασταυρωθηκε φευγαλεα με αυτο της Κλοντα, που ηταν η μονη που δεν συμμετειχε στο οργιο. Καταλαβε πως η ωρα του ειχε φτασει. Ασυναισθητα σηκωθηκε απο τον θρονο κοιτωντας αριστερα και δεξια. Μετα σηκωσε τα ματια του ψηλα.
Πανω ακριβως απο τον ναο το σκοταδι ανοιξε στα δυο κι ενα νεο, πιο πυκνο και μοχθηρο, εμφανιστηκε. Πριν καλα καλα αντιληφθει τι συνεβαινε το σκοταδι ειχε παρει μορφη.
-'Σουμπ Νιγκουραθ' ψελλισε.


   

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ


                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 49


-'Ελπιζω η αναμενομενη επισκεψη μου να μην απογοητευσε' εκανε ο ξενος. 'Βεβαια δεν ξερω τι ακριβως περιμενετε απο μενα οποτε θα μου επιτρεψεις να ειμαι λιγο συγκρατημενος' συνεχισε.
-'Φανταστηκα πως θα ρωτουσες πως γνωριζαμε οτι θα ερχοσουνα' επανηλθε η Φιεννα 'αλλα βλεπω πως δεν σ' ενδιαφερει καθολου'.
-'Ειχα μια υποψια, απλα τωρα επιβεβαιωθηκε σχεδον απολυτα' ειπε ο ξενος. 'Αλλα ας τ' αφησουμε αυτα' προσθεσε ενω ο τονος της φωνης του προδιδε την μεγαλη ανεση που ενοιωθε. 'Εσυ θα μου λυσεις καποιες λιγοστες αποριες που εχω ακομα η ξοδευω αδικα το χρονο μου' ?
-'Προσεχε πως μιλας στην Φιεννα' πεταχτηκε ο αντρας που ειχε κουλουριαστει στα ποδια της. 'Γλωσσες σαν την δικη σου'....
Μια αποτομη κινηση με το δεξι της ποδι ηταν αρκετη για να τον στειλει λιγα μετρα πιο περα. Ο αντρας ετριψε το στερνο του προσπαθωντας ν' απαλυνει τον πονο που ειχε βιωσει απο την κλωτσια που δεχτηκε και μαζευτηκε σε μια γωνια μολις μιλησε η Φιεννα. 
                      ===========================
-'Μην τολμησεις ν' ανοιξεις το στομα σου ξανα Ιμον οταν ειμαι εγω μπροστα' ειπε με φωνη που ξεχειλιζε απο απειλη 'γιατι θα ζηλεψεις την μοιρα των σκυλιων του χωριου. Οσο για σενα' συνεχισε απευθυνομενη στον ξενο που παρακολουθουσε αταραχος την σκηνη 'εχουν περασει απο δω κι αλλοι, περισσοτερο αυθαδεις και προκλητικοι, αλλα κανεις δεν ειναι παρων για να καυχηθει πως το εκανε. Στην θεση σου θα ημουνα πολυ προσεκτικη στο τι και πως το λεω'.
-'Δεν εισαι ομως και ουτε θα βρεθεις ποτε' συνεχισε στον ιδιο τονο ο ξενος. 'Κι ακομα δεν εχεις απαντησει στην ερωτηση μου'.
Αν οι κεραυνοι που πεταγονταν απο τα ματια της Φιεννα ηταν πραγματικοι ο ξενος θα ηταν απλα ενα κουφαρι σωριασμενο μπροστα της. Ομως οι ευχες, οι επιθυμιες και οι καταρες ποτε δεν σκοτωσαν κανενα κι ετσι ο προκλητικος ξενος εξακολουθουσε να στεκεται μπροστα της περιπαιζοντας την με αυτο το υπεροπτικο υφος.
-'Εσεις οι τρεις' ειπε απευθυνομενη στους αντρες που ειχαν ερθει μαζι με τον ξενο 'να τον πατε στην Κλοντα. Εκει θα δουμε αν εξακολουθεις να εισαι τοσο ανετος' ειπε στρεφομενη στον ξενο.
             ===================================
Ειχε κερδισει ενα γυρο, ισως τον σημαντικοτερο, τον πρωτο. Το υφος και η ανεση του τους ειχαν αιφνιδιασει μα τωρα ολοι θα ηταν προειδοποιημενοι. Αναρωτηθηκε ποια να ηταν αυτη η Κλοντα και τι ρολο επαιζε μα αυτο ηταν κατι που θα το μαθαινε συντομα.
Ειχαν αφησει πισω το Φρεττον και βρισκονταν στην αρχη ενος πυκνοφυτου δασους. Οι αντρες που οδηγουσαν ειχαν κανει σιγουρα πολλες φορες αυτη τη διαδρομη, ακολουθωντας μικρα, σχεδον αορατα μονοπατια που ακομα κι ενα εξασκημενο ματι δυσκολα θα διεκρινε.
Βγηκαν αποτομα στο ξεφωτο, ενα ξεφωτο σε σχημα τεραστιου κυκλου μ' ενα και μοναδικο κτισμα ακριβως στο κεντρο του. Σταματησε για ελαχιστα δευτερολεπτα προσπαθωντας να το περιεργαστει. Ηξερε τι εβλεπε, ηξερε τι ηταν. Αυτο που δεν γνωριζε ηταν το τι θα συναντουσε μεσα. Η σκεψη του εφερε μια ανατριχιλα που βρισκοντας προσφορο εδαφος και παντελη ελλειψη εμποδιων διετρεξε την πλατη του απο πανω μεχρι κατω και απλα εξαφανιστηκε αφου ειχε κανει εκδηλη την παρουσια της. Ξεπεζεψε εξω απο την πορτα του ναου. 
                      ===============================
Το εσωτερικο του ναου ηταν το ιδιο λιτο και απεριττο οπως και το εξωτερικο του. Ενας μεγαλος διαδρομος, με αλλους καθετους αριστερα και δεξια, οδηγουσε στο μεσον του ναου, εκει που δεσποζε ενα μεγαλο αγαλμα. Εμεινε παγωμενος. Μπορει να ειχαν περασει εκατονταδες χρονια απο τοτε αλλα ποτε δεν ειχε ξεχασει επτα συγκεκριμενα αγαλματα που ειχε δει καποτε. 
Επτα αγαλματα που ηταν σιωπηλοι μαρτυρες οταν το φιδι του παρεδιδε τον κυβο και ξεκινουσε την αποστολη του απο την καταραμενη ερημο Ινζεμ. Υπηρχαν μικροδιαφορες με το αγαλμα που απεναντι του εστεκε τωρα αλλα ηξερε πως ηταν ακριβως το ιδιο. Τωρα πια ηταν σιγουρος για το τι συνεβαινε μα θα ορκιζοταν στην ψυχη του πως θα ηθελε τα πραγματα να ηταν διαφορετικα. Αποτραβηξε τα ματια του απο το αγαλμα και εψαξε τριγυρω τους τρεις αντρες.
Ειχαν εξαφανιστει οση ωρα ο ιδιος ειχε την προσοχη του στραμμενη αλλου.
-'Θαυμαζεις το αγαλμα της θεας' ακουστηκε στην παγερη σιωπη μια φωνη που τον εκανε ν' αναπηδησει. 'Και πολυ καλα κανεις, αν θελεις τη γνωμη μου' συνεχισε η φωνη. 
                      =============================
-'Ειμαι η Κλοντα' εξακολουθησε η φωνη 'ταπεινη ορκισμενη δουλα και παντοτινη ιερεια της θεας. Εσυ εισαι αυτος για τον οποιο μας προειδοποιησε η θεα πως θα ερθει. Η θεα δεν κανει ποτε λαθος, δεν εκανε ουτε και τωρα. Καλοσωρισες' εκλεισε την κουβεντα της.
Στραφηκε αργα πισω του και ειδε μια πανεμορφη κοπελα ντυμενη μ' ενα καταμαυρο φορεμα που εσερνε πισω της πανω στο πατωμα του ναου. Το φορεμα αφηνε ελαχιστα στη φαντασια λες και ειχε δημιουργηθει για να καλυπτει μονο οτι ηταν απαραιτητο.
Ενα πλατυ, βαθυ σκισιμο ξεκιναγε απο το λαιμο και κατεληγε λιγο πανω απο την ηβη ενω αντιστοιχα δυο ακομα σκισιματα, αριστερα και δεξια κατα μηκος των μηρων αφηναν τα τελεια, μακρια ποδια της σχεδον εκτεθειμενα σε κοινη θεα. Την στιγμη που περασε απο μπροστα του ειχε την δυνατοτητα να διαπιστωσει πως η λεια, ολοκαθαρη πλατη της ηταν κι αυτη γυμνη, βορα σε απληστα και αχορταγα ματια.
Ετοιμαστηκε να πει κατι μα δεν προλαβε.
            ===================================
Τρεις ακομα αιθεριες υπαρξεις, ντυμενες πανομοιοτυπα, εμφανιστηκαν απο το πουθενα και πλαισιωσαν την Κλοντα που ειχε παει και σταθει διπλα στο αγαλμα της θεας.
-'Η Εντα, η Ντερμπνταλ και η Μπρονα' ειπε. 'Πιστες θεραπαινιδες της θεας, εχουν αφιερωσει τη ζωη τους στην υπηρεσια της κι εχουν ανταμοιφθει καταλληλα. Θα κανεις αραγε και συ το ιδιο η προτιθεσαι να νοιωσεις την οργη και τo μενος της απολυτης βασιλισσας' ?
Ο ξενος χαμογελασε. -'Δεν υπηρετω κανενα παρα μονο την αποστολη μου' ειπε. -'Ακομα κι αυτην ομως εγω την ελεγχω και την οριζω κατα το δοκουν. Ξερω για ποιο λογο βρισκομαι εδω, ξερω τι περιμενει απο μενα αυτη που σας εξουσιαζει μα αυτο θα πρεπει να μου το πει η ιδια καταπροσωπο. Δεν προκειται να συναλλαγω με τα σκυλακια της κυρας σας παρα μονο μ' αυτην.
-'Προκαλεις τη θεα' ? εκανε αποτροπιασμενη η Εντα. 'Εισαι πραγματι ανοητος'.
-'Γι αυτην σου την αυθαδεια θα τιμωρηθεις παραδειγματικα' προσθεσε η Ντερμπνταλ.
-'Κανεις δεν αψηφα τη θεα' συμπληρωσε η Μπρονα 'ουτε ακομα κι εσυ'.
                  ===============================
-'Οπως ειπα και πριν αυτο που θελει η αφεντρα σας θα πρεπει να μου το γνωστοποιησει αυτοπροσωπως' εκανε ο ξενος αδιαφορωντας για τα σχολια που μολις ειχαν ακουστει.
Οι τρεις γυναικες τον κοιταζαν σαν εχιδνες που απλα περιμεναν την εντολη για να ορμησουν και να κατασπαραξουν το θυμα τους. Αυτη η εντολη δεν ηρθε ποτε.
 -'Συντομα θα ενημερωθεις για τις προθεσεις της θεας. Αν θελεις μπορεις να παραμεινεις εδω. Οι εντολες που εχουμε ειναι να σε περιποιηθουμε και να σε φροντισουμε με οποιο τροπο επιλεξεις' ειπε η Κλοντα. 'Οι ζωες μας ανηκουν στη θεα και οι επιθυμιες της ειναι αυτο για το οποιο υπαρχουμε. Η αποφαση ειναι δικη σου'.
Ο ξενος κοιταξε τις τεσσερις γυναικες  και για μια στιγμη φανταστηκε τον εαυτο του αναμεσα τους. Αναστεναξε και η φωνη του βγηκε ελαφρα αλλοιωμενη.
-'Θα βρισκομαι στο Φρεττον για λιγο. Ενημερωστε με για τις προθεσεις της κυρας σας' ειπε και διχως αλλη κουβεντα γυρισε την πλατη του και βγηκε απο το ναο.
                ==============================
Ηξερε πολυ καλα πως εξωθουσε τα πραγματα στα ακρα μα δεν ειχε αλλη επιλογη. Αν οι υποψιες του ηταν σωστες και ειχε βρεθει εκει λογω καποιων ανωτερων δυναμεων για να εκτελεσει κατι που θα του υπαγορευαν δεν ηταν διατεθειμενος να γινει υποχειριο κανενος. Το γεγονος πως μπορει να ερχοταν σε αντιπαραθεση με μια θεοτητα ηταν κατι που δεν προσπερνουσε αδιαφορα μα ηταν αποφασισμενος να μην υποχωρησει.
Ειδε τους καβαλλαρηδες απο την αντιθετη μερια να ερχονται και αναρωτηθηκε. Οταν πια ειχε καθαρη εικονα καταλαβε αμεσως πως δεν ηταν κατοικοι του Φρεττον μα η ενδυση τους προδιδε ναυτικους. Προφανως θα ηταν καποιοι απο τους αντρες του πλοιαρχου Γκουχαν που ειχαν συμμαχησει με το Φρεττον για την εξοντωση του Μιουνεμον.
Η προθεση του ηταν ν' αποφυγει οιαδηποτε διενεξη μαζι τους μα δεν ηταν γραφτο να συμβει.
Σταθηκαν απεναντι του κλεινοντας του το δρομο.
-'Τι συνανταει κανεις σ' αυτα τα δαση!' ειπε ο ενας γελωντας. 
                ==============================
-'Δεν θυμαμαι να εχουμε δωσει αδεια σε περιεργους να τριγυριζουν στο δασος μας' εκανε ενας αλλος. 'Ε, εσυ !' εκανε απευθυνομενος στον ξενο 'ποιος σου επετρεψε να βρισκεσαι στα μερη μας' ?
Η σιωπη μεταφραστηκε αμεσα σαν αγενεια που επρεπε να τιμωρηθει. Ξεπεζεψαν ενω στις προθεσεις τους ηταν ξεκαθαρο πως ειχαν βρει την αφορμη για τον καυγα που επιζητουσαν.
-'Ισως θα επρεπε να πεις κατι τωρα που εχεις ακομα δοντια' ειπε καποιος και οι αλλοι ξεσπασαν σε γελια. Η παρατεινομενη σιωπη τους εξαγριωσε. -'Πολυ καλα' ειπε ενας αλλος.
Ηταν εξι αντρες, γεροδεμενοι και ψημενοι στην αρμυρα της θαλασσας. Σε καποια αλλη διαμαχη ενδεχομενως να θριαμβευαν μα εδω δεν ειχαν καμια τυχη.
Οι δυο πρωτοι που κινηθηκαν απειλητικα βρεθηκαν αναισθητοι σε κλασματα του δευτερολεπτου απο δυο καλοζυγισμενα χτυπηματα στο κεφαλι. Οι υπολοιποι πλησιασαν προσεκτικοτερα μα αυτο δεν αλλαξε τιποτα. 
                ===============================
Γλυστρωντας σαν σκια αναμεσα τους τους επεφερε το ενα χτυπημα μετα το αλλο. Ειχε αρχισει να το απολαμβανει, το χρειαζοταν κατι τετοιο για να ξεμουδιασει ενοψει της αντιπαραθεσης που εμελλε να εχει. Εριξε μια ματια γυρω στα πεσμενα κορμια που προσπαθουσαν να συνελθουν απο την λαιλαπα που τους ειχε χτυπησει. Μακαρι ολα να ηταν τοσο ευκολα μα ηξερε πως ειχε πολυ δυσκολοτερο εργο να διατελεσει. Περασε απο πανω τους δινοντας τους την χαριστικη βολη και αφηνοντας τους αναισθητους πανω στο νοτισμενο χωμα.
Ανεβηκε στο αλογο του και συνεχισε την πορεια του για το Φρεττον. Το μονο που ειχε να κανει ηταν υπομονη μεχρι να ενημερωνοταν απο την Κλοντα για τις προθεσεις της θεας.
Ο κυβος στον κορφο του εμοιαζε να εχει πεσει σε ληθαργο. Η σκεψη του ετρεξε πισω στο Μιουνεμον και στιγμιαια αναρωτηθηκε που θα κατεληγε ολο αυτο.
Κουνησε τους ωμους αδιαφορα. Ακομα κι αυτος δεν ηταν σε θεση να γνωριζει τα μελλουμενα. 
Ειχε φτασει πια στην κρισιμη καμπη ενος επικινδυνου μονοπατιου που ειχε αποφασισει να περπατησει κατω απο οποιοδηποτε κοστος.   

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ


                         ΚΕΦΑΛΑΙΟ 48


Αν ηταν σε οποιοδηποτε αλλο μερος του κοσμου θα γινοταν μαρτυρας της αεναης παλης αναμεσα στο πρωτο φως της αυγης και τα υπολειμματα της νυχτας που τρεχουν να κρυφτουν. Ομως σ' εκεινα τα μερη το σκοταδι αποδεικνυοταν αρκετα σκληροτραχηλο για να υποχωρησει, ετσι επιασε τον εαυτο του να φευγει απο το Μιουνεμον με παντελη ελλειψη φωτος και κατω απο μια καταρρακτωδη βροχη που ειχε ξεσπασει πριν μια ωρα. Κατω απο φυσιολογικες συνθηκες θα χρειαζοταν λιγες ωρες για να φτασει στο Φρεττον, τωρα ομως ισως να του επαιρνε λιγο περισσοτερο. Το μυαλο του ετρεξε στο σημειωμα που ειχε αφησει πανω στο τραπεζι στο σπιτι του Φινταν και ηξερε πως σε λιγες ωρες το Μιουνεμον θα ηταν αναστατωμενο.
Δεν μπορουσε να κανει κατι γι αυτο, απλα ηλπιζε να πρυτανευσει η λογικη. Εξ' αλλου γνωριζε πως αυτος ηταν ο μοναδικος τροπος για να λυσει το μυστηριο.
Μια παρεα σκυλια που στεκονταν αδιαφορωντας για την βροχη στην ακρη του χωριου τον παρακολουθουσαν καθως χανοταν μεσα στο υγρο σκοταδι διχως να κουνηθουν απ' τη θεση τους.
                ================================
Ο Φινταν ηταν ο πρωτος που διαβασε το σημειωμα και σοφα πραττοντας δεν σπαταλησε καθολου χρονο. Αφηνοντας την Ιερνη βυθισμενη σ' ενα γαληνιο υπνο ετρεξε κατ' ευθειαν στον Μπολγκ που αρχικα απορησε για την απροσδοκητη επισκεψη, αφου ομως διαβασε το σημειωμα εδωσε εντολη να ειδοποιηθουν ο Κοναλλ, ο Φεργκαλ και ο Ραντραμ.
Αφου ενημερωθηκαν ολοι για το σημειωμα ο Ραντραμ μιλησε πρωτος.
-'Απο την αρχη δεν μου αρεσε αυτος ο ξενος, να που τελικα αποδειχτηκε διπροσωπος και κατασκοπος' εκανε ξεφυσωντας. 
-'Αυτο το συμπερασμα απο που το εβγαλες' ρωτησε ο Κοναλλ.
-'Μα εισαι αφελης Κοναλλ' ? απορησε ο Ραντραμ. 'Το γραφει ξεκαθαρα πως παει στο Φρεττον για να λυσει καποιο μυστηριο. Ποιο μυστηριο ? Βλεπει καποιος εδω να υπαρχει μυστηριο' ?
-'Μαλιστα' εκανε ο Κοναλλ. 'Απλα μας ενημερωσε πως ειναι κατασκοπος κι εφυγε. Και για ποιο λογο παρακαλω να το κανει αυτο' ?
           ================================
-'Θα ειχε τους λογους του' ειπε ο Φινταν. 'Η ουσια ειναι πως παει στους αντιπαλους μας και λογικα θα τους ενημερωσει αναλυτικα για την κατασταση μας'.
-'Ηρθε χτες σπιτι μου' ειπε ο Φεργκαλ 'και ζητησε να μαθει ολο το ιστορικο της περιοχης. Του εδειξα το βιβλιο που εχω καταγραψει ολα τα περιστατικα μεχρι στιγμης και το πηρε μαζι του να το μελετησει. Απο κει και μετα δεν γνωριζω κατι. Παντως δεν μου φανηκε για κατασκοπος. Περιεργος και μυστηριωδης ναι, αλλα κατασκοπος'....συνεχισε αφηνοντας την φραση του μετεωρη.
-'Μου εδειξε αυτο το βιβλιο και υποστηριξε πως εγω ειμαι η αιτια που το Μιουνεμον δεν εχει μετατραπει σε ερειπια και ειναι ακομα ολοι ζωντανοι' παρενεβη ο Κοναλλ. 'Μου ειπε ακομα πως ειχε ισχυρες υποψιες για το τι συνεβαινε αλλα επρεπε με καποιο τροπο να τις επιβεβαιωσει. Τιποτα αλλο δεν ξερω απο τη στιγμη που εφυγε απο το απιτι μου'.
Οι αλλοι γυρισαν και τον κοιταξαν απορημενοι πως κατι τετοιο σημαντικο δεν ειχε λεχθει απο την αρχη. Ο Ραντραμ τον κοιταξε πιο εντονα φοβουμενος μην αναφερθει στην προσωπικη τους κουβεντα αλλα ο Κοναλλ δεν εβγαλε αχνα.
                       ==========================
Οση ωρα περιμεναν να φερει καποιος το βιβλιο απο το σπιτι του Φινταν η διχογνωμια στην κουβεντα συνεχιζοταν χωρις να σημειωθει καμια ουσιαστικη προοδος. Ο Μπολγκ τους ακουγε ολους προσεκτικα αλλα ακομα δεν ειχε βγει λεξη απο το στομα του. Δεν μιλησε ακομα κι οταν ειδε την Ιερνη να μπαινει στο χωρο που ηταν ολοι συγκεντρωμενοι κρατωντας το βιβλιο στα χερια της. Το εδωσε στον Φεργκαλ που με την σειρα του το παρεδωσε στον Μπολγκ.
-'Ελπιζω να μην υπαρχει προβλημα που το εφερα εγω αντι ο απεσταλμενος σου' ειπε.
Ο Μπολγκ εκανε μια κινηση σαν να ελεγε πως του ηταν αδιαφορο ποιος θα το εφερνε και βυθιστηκε για τα επομενα λεπτα στην αναγνωση. Οτι ηταν καταγεγραμμενο μεσα στο βιβλιο το ειχε διαβασει ξανα μα τωρα εψαχνε να βρει καποιο στοιχειο που θα τον βοηθουσε ν' αποκρυπτογραφησει τα λεγομενα του ξενου. Καποια στιγμη σταματησε κι το εκλεισε.
-'Δεν βρηκα κατι που να δικαιολογει τους ισχυρισμους του ξενου' δηλωσε. 'Το θεμα ειναι πολυ πιο σοβαρο απ' οτι πραγματικα πιστευουμε για να το δουμε επιφανειακα και επιπολαια'.
                ===============================
Η απροσμενη εντυπωσιακη εισοδος της Γκορμλα τραβηξε για λιγο τα βλεμματα ολων πανω της και η κοπελα προσπαθησε αμεσα να δικαολογηθει.
-'Με συγχωρειτε που εμφανιζομαι απροσκλητη αλλα χρειαζομουνα τον Ραντραμ και μ' ενημερωσαν πως ηταν εδω. Ελπιζω να μην διακοπτω κατι σημαντικο'.
-'Οχι Γκορμλα, περασε, καθησε αν θελεις, δεν συζηταμε μυστικα' εκανε ο Μπολγκ διχως ν' αντιληφθει το φαρμακερο βλεμμα που του εριξε η Ιερνη.
Την αντιπαθουσε την Γκορμλα. Ηταν μια πανουργα, ραδιουργα γυναικα, ικανη για τα παντα, αρκει να πετυχαινε το σκοπο της. Εδω και καιρο χρησιμοποιουσε τα θελγητρα της πανω στον Ραντραμ διχως κανεις να γνωριζει που αποσκοπουσε. Οχι πως ο Ραντραμ ηταν καποιο αβουλο αρσενικο που μπορουσε να γινει ερμαιο στα χερια μια γυναικας αλλα ειχε σιγουρα παρασυρθει απο την φαντασμαγορικη γοητεια της Γκορμλα και ειχε μπλεξει σ' εναν χαοτικο λαβυρινθο ηδονων απ' οπου δυσκολα θα εβγαινε. Διχως ποτε να της εχει ξεκαθαρα πει την γνωμη της γι αυτην, η Ιερνη παντα παρακολουθουσε τις κινησεις της Γκορμλα.
                    =========================
Αυτο που ξεκινησε σαν απλη συζητηση, με ηπιες αντιπαραθεσεις και μια σωρεια θεωριων κατεληξε συντομα σε μια λεκτικη διαμαχη που θα ειχε ξεπερασει τα ορια αν δεν επενεβαινε ο Μπολγκ φοβουμενος τα χειροτερα.
-'Αρκετα' εκανε με στεντορια φωνη αναγκαζοντας τους παντες να σταματησουν και να γυρισουν προς το μερος του. 'Μπορουσε να μιλαμε για μερες και να μην καταληξουμε πουθενα' συνεχισε. 'Οτι και να συμβαινει στην πραγματικοτητα ο μονος που μπορει να το λυσει ειναι ο επισκεπτης μας αλλα εαν και οταν επιστρεψει ποτε απο το Φρεττον. Μεχρι τοτε θ' αυξησουμε τις σκοπιες στα τειχη, θα εντεινουμε τις περιπολιες και θα ζητησω απ' ολους σας να παραμενετε εντος του χωριου οταν δεν συντρεχει σημαντικος λογος για να πραξετε διαφορετικα. Επισης θελω τα ματια σας ανοιχτα για οτιδηποτε παραδοξο δειτε η υποψιαστειτε να μ' ενημερωσετε αμεσως. Σας υπενθυμιζω πως εχουμε καταφερει παρα πολλα για να τα χασουμε ολα μεσα σε μια στιγμη.
Προς το παρον περιμενετε ολοι εξω. Εσυ Φεργκαλ μεινε' ολοκληρωσε τον λογο του.
                   ============================
Την συντομη ιδιωτικη κουβεντα που ειχε με τον Φεργκαλ ακολουθησε μια σειρα ακομα με τους υπολοιπους κατ' ιδιαν αφου ηθελε να γνωριζει την αποψη του καθενος διχως τον επηρεασμο απο την παρουσια τριτων. Κι αν στην ουσια τιποτα περισσοτερο δεν εμαθε, μητε το μυστηριο φωτιστηκε εστω και λιγο, αυτο που δεν περιμενε ποτε ηταν ν' ακουσει αυτα που του μετεφερε ο Κοναλλ. Η απαντηση που πηρε, ακομα βυθισμενος στην απορια και την εκπληξη οταν ο Κοναλλ του μετεφερε αυτολεξει οσα του ειχε πει ο ξενος, γιατι δεν ειχε κανει αναφορα οσο ηταν και οι υπολοιποι παροντες αλλα επελεξε να τ' αποκρυψει ηταν πως ο ιδιος ειχε εκτιμησει πως ηταν για τ' αυτια του Μπολγκ και μονο. Αυτο ηταν κατι που αλλαζε τα παντα. Αν υπηρχε εστω και μια πιθανοτητα ο ξενος να ειχε δικιο τοτε τα πραγματα ηταν πολυ πιο σοβαρα απ' οτι φανταζοταν.
Χρειαζοταν στρατηγικη, μια στρατηγικη που ουσιαστικα βαραινε αποκλειστικα τους δικους του και μονο ωμους και δεν θα επετρεπε το παραμικρο περιθωριο λαθους γιατι τα παντα πλεον ισοροπουσαν στην κοψη του ξυραφιου. 
                 =============================
Μονο τ' αποκοσμα αντανακλαστικα του τον εσωσαν απο βεβαιη πτωση. Το αλογο τρομαγμενο απο την αποτομη εμφανιση των τριων ιππεων σηκωθηκε αποτομα στα δυο πισω ποδια του, σταθηκε για κλασματα του δευτερολεπτου σχεδον ορθιο αναγκαζοντας τον ξενο να πιαστει την τελευταια στιγμη απο την χαιτη του για να μην βρεθει στο λασπωμενο απο την βροχη χωμα.
Κοιταχτηκαν στιγμιαια σε μια αποσταση λιγων μετρων αναμεσα τους και λεχθηκαν πολλα διχως ν' ακουστει ψιθυρος. Μπηκε αναμεσα τους ακολουθωντας τον καλπασμο τους αφηνοντας τους να τον οδηγησουν εκει που ηθελαν και ουσιαστικα εκει που περιμενε και ο ιδιος.
Το αναιμικο φως της ημερας παλευε με τα γκριζα συννεφα που πλαισιωναν τον ουρανο και εκανε φιλοτιμες προσπαθειες να διαπερασει την συνεχιζομενη βροχη που ειχε βαλθει να μουσκεψει τα παντα. Απο τα ρουχα τους ειχε αντιληφθει πως δεν ηταν τακτικοι στρατιωτες, μαλλον κατοικοι του Φρεττον που ειχαν αναλαβει ρολο περιπολου. Ολα αυτα λιγη σημασια ειχαν, τα ουσιωδη τον περιμεναν εκει που πηγαινε.
                     ===========================
Αν μπορουσε να εντοπισει μια ουσιαστικη διαφορα αναμεσα στα δυο χωρια αυτη θα ηταν η εκφραση στα προσωπα των κατοικων τους. Αν στο Μιουνεμον πλανιοταν ενας συγκαλυμμενος φοβος που ειχε να κανει με τις επιδρομες που ειχαν συμβει και εξακολουθουσαν να υφιστανται   απο συγκεκριμενους πραγματικους εχθρους, στο Φρεττον ηταν ξεκαθαρο πως ο φοβος που αποτυπωνοταν στις κινησεις και την καθημερινοτητα ολων οφειλοταν σε κατι εντελως διαφορετικο. Κατι που δεν ηταν απτο, χειροπιαστο αλλα περισσοτερο σαν μια αφηρημενη εννοια. Ακομα κι οταν ξεπεζεψε μπροστα σ' ενα μεγαλο σπιτι στο κεντρο του χωριου ακολουθωντας τις κινησεις των τριων καβαλλαρηδων που τον ειχαν οδηγησει εκει ενοιωθε πως κανεις δεν ασχολιοταν μαζι του μα ολοι οι κατοικοι καθε τρεις και λιγο κοιτουσαν ψηλα στον ουρανο τρομοκρατημενοι. Υποψιες ειχε για τον λογο που συνεβαινε αυτο, υποψιες που ηλπιζε πως θα διαψευδονταν η θα επιβεβαιωνονταν συντομα. Μπηκε στο σπιτι παντα συνοδευομενος απο τους φυλακες του αναρωτουμενος τι θα συναντουσε. 
                      ===========================
Οποια προβλεψη και να ειχε κανει θα επεφτε εξω. Ο εγκεφαλος του κατεγραφε οτι εβλεπε και αυτο που εβλεπε ηταν πραγματι παραδοξο. Ενα επιπεδο πανω απο το εδαφος βρισκοταν κατι σαν ξυλινος θρονος και πανω του καθισμενη ηταν μια γυναικα που το υφος της μονο αρκουσε για να πεισει τον οποιονδηποτε πως αυτη εκανε κουμαντο εκει. Αριστερα και δεξια της βρισκονταν ενα τσουρμο απο ημιγυμνα θηλυκα που ειχαν καρφωσει τα ματια τους πανω στον ξενο παρακολουθωντας τις κινησεις του ενω καθισμενος ηταν ενας αντρας που ακουμπουσε χαδιαρικα στον μηρο της γυναικας που ηταν στον θρονο. Ειχε συναντησει ξανα μητριαρχικες κοινωνιες και η σταση του αντρα που παρεπεμπε σε κουταβι που τριβεται στα ποδια του αφεντικου του του επιβεβαιωσαν αυτο που αμεσα ειχε αντιληφθει. Οι γυναικες ηταν τ' αφεντικα στο Φρεττον αλλα βαθια μεσα του γνωριζε πως και αυτες υπηρετριες καποιου η καποιας αλλης ηταν. Σταθηκε απεναντι στην γυναικα του θρονου που τον μελετουσε εξονυχιστικα.
-'Ειμαι η Φιεννα' ειπε με καθαρη φωνη 'ηγεμονας του Φρεττον. Να ξερεις πως ειμαστε προειδοποιημενοι για την εμφανιση σου και σε περιμεναμε με ανυπομονησια'.