MARIA LINARI

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ, Ο ΕΧΘΡΟΣ ΜΟΥ, Ο ΠΡΟΑΙΩΝΙΟΣ

Βγηκε απο το αυτοκινητο, εκλεισε πισω της με δυναμη την πορτα και μετα την κλωτσησε. Γιαπωνεζικη τεχνολογια σου λεει ο αλλος μετα. Δυστυχως η αναπτυγμενη τεχνολογια του ανατελλοντος ηλιου μολις την ειχε εγκαταλειψει στην απολυτη ερημια. Στα θετικα το οτι η καλοκαιρινη βραδια ηταν υπεροχη, το εξοχικο τοπιο λουσμενο στο ασημενιο φως του φεγγαριου ηταν μαγευτικο και το οτι δεν βιαζοταν παρα πολυ. Στα αρνητικα η ελλειψη σηματος στο κινητο της τηλεφωνο, το οτι μπορει να εχανε το μπατσελορ παρτυ της αδελφης της και το οτι επρεπε να περπατησει προς τα πισω τουλαχιστον μισο μιλι σ' ενα σχετικα ανεκτο επαρχιακο χωματοδρομο. Κι αυτο γιατι το τελευταιο φως απο σπιτι που ειχε δει το ειχε περασει κατα μισο μιλι και δεν ηταν διατεθειμενη να παει προς τα μπρος μην γνωριζοντας αν θα εβρισκε ψυχη ζωσα. Αφησε την βαλιτσα της στο αυτοκινητο, πηρε την τσαντα της, κλειδωσε και ξεκινησε το περπατημα. Θα ηταν απιστευτα βολικο να ειχε μαζι της τ' αθλητικα της παπουτσια αλλα πηγαινε σε γαμο και οχι για κατασκηνωση στο δασος. 

                      =============================

Παρ' ολο το μεγεθος του το σπιτι ηταν ευκολο να μην το προσεξει καποιος, ειδικα την νυχτα, ετσι οπως ηταν χωμενο μεσα στις πρασινες συσταδες κι αν δεν υπηρχε το εξωτερικο φως της βεραντας. Ανεβηκε τα ξυλινα σκαλοπατια και σταθηκε στο κεφαλοσκαλο. Δεξια υπηρχε μια μεγαλη ξυλινη, κουνιστη καρεκλα και μια αιωρα, αριστερα μονο φυτα παρατεταγμενα μεχρι το τελος της βεραντας. Χτυπησε την ξυλινη πορτα κι εκεινη ακριβως την στιγμη της ηρθαν ολες οι σκηνες απο τις ταινιες τρομου που ειχε δει. Ταξιδιωτες που χαθηκαν σ' ερημικες τοποθεσιες και οταν πηγαν για να ζητησουν βοηθεια επεσαν σε ψυχασθενεις δολοφονους και παρανοικους εγκληματιες που εξαφανισαν τα πτωματα τους και ποτε κανεις δεν τους βρηκε.
Χαμογελασε με την αφελεια της. Αυτη ηταν πραγματικη ζωη, οχι ταινια. Το πιο πιθανο ηταν μεσα στο σπιτι να ζουσε καποιο μεσοκοπο ζευγαρι που με χαρα και προθυμια θα την φιλοξενουσε μεχρι να επισκευαζε το αυτοκινητο της.
Επεσε μεσα κατα το ημισυ.
                       =========================
Ο αντρας που ανοιξε την πορτα ηταν γυρω στα εβδομηντα, αρκετα καλοστεκουμενος, με μια πλουσια ασπρη γενειδα να πλαισιωνει το ελαφρα ρυτιδισμενο προσωπο του. Την κοιταξε με διαχυτη απορια και μιλησε με ηρεμη, χαλαρωτικη φωνη.
-'Μα τους καστορες του Γκρινγουντ ! Πως βρεθηκες εσυ εδω, μονη σου νυχτιατικα' ?
-'Το αμαξι μου χαλασε μισο μιλι πιο κατω και ησασταν το τελευταιο φως που περασα. Αναρωτιεμαι αν θα ηταν ευκολο'....
-'Φυσικα, φυσικα' απαντησε ο γερακος. 'Περασε μεσα, μην στεκεσαι στην πορτα' συμπληρωσε.
-'Με λενε Ντελια Ρειβεν' ειπε η κοπελα καθως περνουσε στο εσωτερικο 'και αυτο το Σαββατο παντρευεται η αδελφη μου. Εκει πηγαινα αλλα τελικα το αμαξι ειχε αλλη γνωμη'.
-'Και τ' απροοπτα μεσα στην ζωη ειναι' απαντησε ο γερος. 'Με λενε Σαμ Γκουντγουορντ και μπορεις να μεινεις αποψε εδω μεχρι να δουμε τι μπορουμε να κανουμε αυριο για το αμαξι σου. Επι τη ευκαιρια, ετοιμαζομουνα να φαω. Θα μου κανεις παρεα' ?
                             ============================
Το κοκκινιστο ζαρκαδι ηταν εκπληκτικο πραγματι. Η Ντελια εφαγε τοσο που ενιωθε την κοιλια της πρησμενη. Ο Σαμ μαζεψε το τραπεζι αρνουμενος καθε βοηθεια εκ μερους της και μετα με δυο παγωμενες μπυρες στα χερια της εκανε νοημα να τον ακολουθησει στην βεραντα.
-'Εδω, σ' αυτα τα μερη, αυτος ειναι ο καλυτερος τροπος να κλεινεις ενα καλο γευμα' ειπε και της εδωσε τη μια μπυρα. 'Στην υγεια της αδελφης σου που αποτολμα ενα μεγαλο βημα'.
Η Ντελια αποδεχτηκε την προποση και τσουγκρισε μαζι του το μπουκαλι της.
-'Απο που μας ερχεσαι λοιπον' ? ρωτησε ο Σαμ.
-'Σικαγο' ηρθε η απαντηση. 'Εκει ζω τα τελευταια δεκα χρονια. Δουλευω σε μια μεσιτικη εταιρεια και δεν μπορω να πω πως εχω παραπονο' συμπληρωσε.
'-Παντρεμενη του λογου σου' ? ρωτησε ο Σαμ.
Η Ντελια γελασε ενα καθαριο, κελαριστο γελιο.
-'Δεν υπαρχουν αντρες στο Σικαγο που να παντρευονται' απαντησε.
                                ===========================
-'Γενικα στο Σικαγο δεν υπαρχουν αντρες' συμπληρωσε κι εκλεισε το ματι. 'Ακομα και να υπαρχουν εγω δεν τους εχω δει ακομη'. Ο Σαμ κουνησε το κεφαλι του.
-'Ολα ειναι πιο δυσκολα, πιο περιπλοκα τωρα' μουρμουρισε. 'Αλλα παντα υπαρχει ελπιδα ε' ? ειπε κι ετεινε το μπουκαλι του για μια ακομα προποση.
-'Εσυ Σαμ' ? ρωτησε η Ντελια μετα το τσουγκρισμα. 'Μονος σου ? Δεν υπαρχει κυρια Γκουντγουορντ' ? ειπε και αμεσως δαγκωσε τα χειλη της βλεποντας ενα συννεφο ν' απλωνεται στο προσωπο του συνομιλητη της. 'Ηλιθια, σκεψου και λιγο' ειπε απο μεσα της.
-'Υπηρχε πριν πολλα χρονια αλλα βρηκε τελικα τροπο να με ξεφορτωθει' ειπε. 'Πηγε εκει που δεν εχει γυρισμο. Αλλα μην νομιζεις, δεν μ' αφησε εντελως μονο'.
-'Δηλαδη' ? εκανε απορημενη η Ντελια.
-'Δυο μιλια ανατολικα υπαρχει μια αγροικια, σαν και την δικη μου που μενει ο Μπομπ Γουοτερς, φιλος εδω και παρα πολλα χρονια, μονος κι αυτος σαν κι εμενα. Ποτε ερχεται αυτος εδω, ποτε παω εγω εκει, κουτσα στραβα περναμε τον χρονο μας. 
                                  =======================
-'Μαλιστα, τωρα που το ανεφερα, τον περιμενω να ερθει σημερα απο δω και νομιζω πως αργησε. Τι ωρα εχεις' ?
Η Ντελια κοιταξε το κομψο ρολοι στον καρπο του αριστερου χεριου της.
-'Κοντευει εντεκα' ειπε.
-'Πανω στην ωρα' ακουσε τον Σαμ να λεει και τον ειδε να σηκωνεται.
-'Μπομπ σημερα σου εχω μια εκπληξη' ειπε κι εδειξε την Ντελια που ενιωσε λιγο αβολα. 'Η δεσποινις Ντελια Ρειβεν απο το Σικαγο. Χαλασε το αυτοκινητο της και ηρθε για βοηθεια. Σημερα θα μεινει εδω κι αυριο θα συνεχισει τον δρομο της. Ξερεις, παει σ΄εναν'...
-'Μπομπ Γουοτερς δεσποινις' ειπε ο νεοφερμενος κι ετεινε το χερι του. 'Σαμ, μπορω να σου μιλησω λιγακι μεσα'? ειπε μ' εναν περιεργο τονο στην φωνη.
-'Φυσικα, φυσικα' απαντησε ο Σαμ και στραφηκε στη Ντελια. 'Μας συγχωρεις λιγο' κι ακολουθησε τον Μπομπ στο εσωτερικο του σπιτιου.
                               =====================
Εριξε μια κλεφτη ματια απο το παραθυρο και τους ειδε στο μεσον του δωματιου να συζητανε εντονα. Δεν μπορουσε ν' ακουσει τι ελεγαν αλλα ενα ηταν σιγουρο. Διαφωνουσαν εντονα σε κατι και αυτο το κατι ειχε την υποψια πως ηταν αυτη. Προλαβε να καθησει κατω ξανα πριν βγει εξω ο Σαμ.
-'Ελα μεσα' της ειπε και η Ντελια ακολουθησε. Δοκιμασε να ελαφρυνει λιγο την ατμοσφαιρα.
-'Ποσα χρονια ειστε φιλοι' ? ρωτησε.
-'Απο τοτε που θυμομαστε τον εαυτο μας' ειπε ο Μπομπ.
-'Εντυπωσιακο πραγματι' απαντησε η Ντελια. 'Δεν υπαρχει σπουδαιοτερο πραγμα απο τη φιλια'.
-'Ολα καποτε τελειωνουν, ακομα και η φιλια' ειπε ξερα ο Μπομπ. Η δικη μας φιλια, παραδειγματος χαριν, θα ληξει σε σαραντα λεπτα'.
Η Ντελια κοιταξε απορημενη.
-'Μπομπ, δεν υπαρχει λογος να'...εκανε ο Σαμ και σταματησε την φραση του.
-΄Νομιζω πως δικαιουται να ξερει Σαμ' ειπε ο Μπομπ 'εξ' αλλου την αφορα αμεσα'.
                             ============================
Ενα εκατομμυριο χρονια πριν την γεννηση της γης δυο αντιπαλοι πολιτισμοι, αυτοι των Γκρντ και των Σκρλ, ειχαν ανακαλυψει τον τροπο με τον οποιο επεκτειναν τις αυτοκρατοριες τους στο συμπαν. Χαρη στην ανεπτυγμενη τεχνολογια τους ταξιδευαν σε παραλληλα συμπαντα και αφηναν πισω, σε καθε πλανητη απο εναν δικο τους με μια αποστολη και μονο. Οταν εφτανε η συγκεκριμενη ωρα θα επρεπε να εισαγουν εναν κωδικο σ' ενα μηχανημα ανοιγματος αστρικης πυλης που θα επετρεπε στις αρμαδες των δυο πολιτισμων να εισελθουν στο εκαστοτε κοσμο και να τον λεηλατησουν. Το θεμα ηταν πως μπορουσε να υπαρξει μονο ενα τετοιο μηχανημα, μπορουσε να δεχτει μονο εναν κωδικο και ειχε ισχυ μονο για πεντε λεπτα. Ετσι οταν ερχοταν εκεινη η ωρα ο Γκρντ με τον Σκρλ επρεπε να πολεμησουν μεχρι θανατου για την επικρατηση του ενος. Στον πλανητη γη τα δυο αυτα πλασματα περιμεναν χιλιετηριδες ολοκληρες, αλλαζοντας συνεχως μορφες, μεχρι την εσχατη στιγμη που τους ειχε βρει σαν Σαμ και Μπομπ, δυο φιλους απο τοτε που ειχαν αφεθει στη γη απο τις φυλες τους. 
                        =========================
Τους ειχε παρει αρκετο καιρο μεχρι να συνειδητοποιησουν πως αν ηθελαν να επιβιωσουν σ' αυτον τον παρανοικο πλανητη επρεπε να συμμαχησουν. Ετσι, παραμεριζοντας τις διαφορες τους, πορευτηκαν μαζι, προσεχοντας ο ενας τον αλλο επι χιλιαδες χρονια. Ετσι κι αλλιως οταν θα ερχοταν η στιγμη που θα επρεπε να μονομαχησουν μεχρι θανατου, ηξεραν πως τουλαχιστον ο ηττημενος θα πηγαινε απο το χερι φιλου. Το μηχανημα ηταν στο σπιτι του Σαμ και ο κωδικος ηταν γνωστος και στους δυο. Το μονο που ειχε να κανει ο θριαμβευτης ηταν να στειλει τον κωδικο στην πολεμικη αρμαδα που περιμενε μερικες χιλιαδες παραλληλους κοσμους μακρια. Μεσα σ' ενα εικοσιτετραωρο η γη θα ειχε αφανιστει απο τους κατοικους της και οτι πολυτιμο για την νικητρια φυλη θα ειχε περιελθει στην κατοχη της. Ο μονος που ηξερε για το τι περιμενε την ανθρωπινη ρατσα ηταν η Ντελια Ρειβεν μα πρωτα επρεπε να πεισει τον εαυτο της πως τα δυο γεροντακια που αντικρυζε ηταν οι αγγελοι εξολοθρευτες της ρατσας της. Δοκιμασε να μιλησει μα η φωνη της αρνηθηκε να βγει.
                                 ========================
Εμεινε αναυδη παρακολουθωντας την σταδιακη μεταμορφωση του Σαμ και του Μπομπ. Η ανθρωπινη επιδερμιδα σχιστηκε στα δυο αποκαλυπτοντας οντα περα απο καθε νοσηρη φαντασια σε σημειο που ενοιωσε το στομαχι της ν' ανακατευεται. Ουτε στους χειροτερους εφιαλτες της δεν ειχε δει ποτε κατι τετοιο. Τους ειδε να στεκονται αντικρυστα ο ενας στον αλλο σαν να περιμεναν ενα αορατο σινιαλο για να επιτεθουν. Το ρολοι της εδειχνε πια πεντε λεπτα πριν τα μεσανυχτα και αποπειραθηκε, οσο δυσκολο και να της ηταν να πει κατι.
-'Μα γιατι, γιατι ? Τι σας'....
Η φωνη της κοπηκε αποτομα καθως ενα πλοκαμι μ' ενα τεραστιο, κοφτερο νυχι χωθηκε στην καρδια της ενω ενα αλλο καρφωθηκε με δυναμη στον λαιμο της αποκεφαλιζοντας της.
Επεσε νεκρη, κεραυνοβολημενη στο πατωμα με το αιμα να ξεπηδαει απο παντου. Τα δυο πλασματα ουτε που την κοιταξαν, σταθερα παρακολουθωντας το ενα το αλλο.
Το μεγαλο ρολοι του τοιχου σημανε μεσανυχτα και οι δυο φιλοι, οι δυο εχθροι, οι προαιωνιοι, εχοντας μονο πεντε λεπτα στην διαθεση τους, ορμησαν με λυσσα ο ενας στον αλλο για μια μαχη θανατου.


                              ΤΕΛΟΣ

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ



                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 64





Σηκωσε τα ματια της και του εριξε στα κρυφα ενα βλεμμα. Ειχε απορροφηθει τοσο πολυ που δεν την αντιληφθηκε. Μπροστα του, στο μικρο τραπεζακι, ηταν στοιβαγμενες ενα σωρο εφημεριδες και η προσοχη του ειχε στραφει αποκλειστικα σ' αυτες. Της ειχε κανει εντυπωση ο τροπος με τον οποιον αφομοιωνε ολα οσα του ειχε πει. Και δεν ηταν λιγα αυτα. Στα 250 χρονια που βρισκοταν απων απο την ανθρωπινη ιστορια και εξελιξη ειχαν συμβει παρα πολλα. Σιδηροδρομος, τηλεγραφος, ηλεκτρικο, εφευρεσεις παντος επιπεδου, αλλαγες σε κοινωνικο, πολιτικο, πληθυσμιακο επιπεδο και οτι αλλο εχρηζε αναφορας που ειχε συμβει κατα την διαρκεια της απουσιας του ηταν η μοναδικη κουβεντα που ειχαν απο την στιγμη που ειχαν παρει το τρενο απο την Μαδριτη με προορισμο το Παρισι. Αυτη ελεγε, αυτος ακουγε. Υπηρχαν στιγμες που το αριστερο του φρυδι ανασηκωνοταν σε ενδειξη αποριας, ομως αμεσα αποδεχοταν τα λογια της κι αμεσως προχωρουσαν στο επομενο θεμα. Σε συνδυασμο με την ανηλεη αναγνωση των εφημεριδων μπροστα του μεχρι να εφταναν στο Παρισι θα εφτανε κι αυτος στην δεδομενη εποχη.
                     =========================
Διχως να εχουν λυθει οι αρχικες της αποριες ερχονταν κι αλλες να συσσωρευτουν κανοντας καποια στιγμη το κεφαλι της να ποναει. Γιατι ειχε επιλεξει το Λονδινο σαν προορισμο ? Που εβρισκε τα χρηματα για να πληρωνει εισιτηρια κι ολα τ' αλλα εξοδα τους ? Ποιος ηταν ο σκοπος του ? Γιατι ενω κανονικα θα επρεπε να το ειχε βαλει στα ποδια και να μην ξανακοιταξει πισω ποτε τον εμπιστευοταν σχεδον τυφλα ? Γιατι ειχε αποδεχτει το σχεδιο του πειθηνια ? Γιατι, γιατι, γιατι, ενα σωρο γιατι που περιμεναν υπομονετικα μια εξηγηση, μια εξηγηση που η ιδια αδυνατουσε να δωσει. Ευελπιστουσε μονο καποια στιγμη  να τις αποκτησει προιοντος του χρονου μεσα απο την ροη των γεγονοτων. Η ιδια, συμφωνα με το σχεδιο του, θα κατεβαινε και θα εμενε στο Παρισι ενω εκεινος θα συνεχιζε. Μεσα σ' ενα εικοσιτετραωρο η ζωη της ειχε αλλαξει πληρως διχως να ξερει αν αυτο ηταν για καλυτερο η χειροτερο.
Αναρωτηθηκε αν ειχε πραξει ορθα στελνοντας τον να συναντησει τον Μπλανκο Αμαριγιο στο Λονδινο. Αλλη μια διεγραμμενη ιστορια επανεμφανιζοταν παρα την θεληση της. 
                   ============================
-'Φροντισε να μεινεις σε καποιο ξενοδοχειο διακριτικο, μακρια απο το κεντρο, απομακρυσμενο' της ειχε πει εξηγωντας της το σχεδιο του. 'Δεν θα εχεις προβλημα με τα χρηματα, θα σου αφησω αρκετα για να περασεις οσο χρονικο διαστημα θα χρειαστει. Αποφυγε τις συναλλαγες με τον πολυ κοσμο και μην επιτρεψεις σε κανεναν να καταλαβει πως εισαι Ισπανιδα και μαλιστα αρχαιολογος. Δωσε την εντυπωση πως εισαι σε διακοπες και φερσου αναλογα. Ψωνιζε σαν τουριστρια, διασκεδαζε σαν τουριστρια, συμπεριφερσου σαν τουριστρια. Αν ολα πανε οπως τα εχω σχεδιασει μολις ολοκληρωσω την δουλεια μου στο Λονδινο θα ερθω να σε βρω. Μην σε απασχολει που δεν ξερω που θα εισαι, θα σε βρω οπωσδηποτε. Εχε τα ματια σου συνεχως ανοιχτα. Αν υποψιαστεις οτι σε παρακολουθουν η οτι αγνωστος κοσμος ρωταει για σενα μην διστασεις λεπτο. Τ' αφηνεις ολα κι ερχεσαι αμεσα στο Λονδινο. Εκει μπορω να σε προστατεψω απ' οποιονδηποτε κινδυνο. Λυπαμαι ειλικρινα για τον μπελα που εχεις μπει εξ' αιτιας μου. Σου υποσχομαι πως ολα θα πανε καλα, αρκει να μου εχεις εμπιστοσυνη'.
                                         =============================
Ναι, οσο κι αν φαινοταν αδιανοητο του ειχε. Αυτος ο ανθρωπος ειχε επιστρεψει απο τους νεκρους μετα απο δυομιση αιωνες θαμμενος. Ειχε προσαρμοστει αμεσα στα καινουρια δεδομενα και εκανε αυτο που ηξερε να κανει καλυτερα. Να παιρνει τα ηνια, ν' αποφασιζει και να καθοριζει την τυχη του με τον δικο του, μοναδικο τροπο. Τωρα καθοριζε και την δικη της αλλα μετα απο πολυ καιρο ασκοπης και ανουσιας ανεξαρτησιας ενοιωθε πολυ πιο οικεια νοιωθωντας πως καποιος πραγματικα ενδιαφεροταν για την τυχη της. Δεν ειχε την παραμικρη ιδεα για το πως θα εξελισσοταν και θα κατεληγε ολο αυτο μα χαιροταν που δεν επρεπε να ειναι αυτη που θα επαιρνε τις αποφασεις και θα αναγκαζοταν να ζησει με τις συνεπειες.
Εριξε αλλη μια κλεφτη ματια προς το μερος του. Ξεφυλλιζε τις σελιδες απο τις εφημεριδες προσπαθωντας ν' αφομοιωσει οσο το δυνατον περισσοτερα και δεν της ειχε απευθυνει το λογο εδω και ωρα. Δεν την ενοχλουσε καθολου αυτο. Εγειρε στο πλαι του καθισματος κι εκλεισε τα ματια της. Ο ρυθμικος ηχος του τρενου την νανουρισε και συντομα ειχε αποκοιμηθει.
              ==============================
-'Δυο βδομαδες !!! Δυο βδομαδες εχουν περασει κι ενα χαμινι του δρομου θα ειχε συντελεσει μεγαλυτερη προοδο απ' οτι εμεις. Οχι μονο δεν εχουμε κανει ενα βημα παραπανω αλλα πλεον η καθε παλιοφυλλαδα σ' αυτην τη πολη μας εχει οριοθετησει αναμεσα στο 'αχρηστοι' και 'ανικανοι'. Και οι απο πανω πιεζουν γι αποτελεσματα που δεν ειναι καν ορατα στο αμεσο προσεχες διαστημα. Τι διαβολο πρεπει να γινει για μπουμε σε λειτουργια' ? ειπε και χτυπησε με την γροθια του το ξυλινο τραπεζι μπροστα του υποχρεωνοντας οτι βρισκοταν πανω του να μετακινηθει απο την θεση του. Την στιγμιαια βουβαμαρα διεκοψε ενας κοκκινομαλης.
-'Κανουμε οτι μπορουμε επιθεωρητη Ριντ. Αλλα μεχρι στιγμης'....
-'Αν αυτο ειναι που μπορειτε δεν ειναι αρκετο' ειπε ο ντετεκτιβ επιθεωρητης Εντμουντ Ριντ και σωριαστηκε στην καρεκλα του. Η βουβαμαρα επεστρεψε ταχιστα κι εγκατασταθηκε για τα καλα στους κολπους των υψηλοβαθμων αξιωματικων της αστυνομιας που ειχαν υποστει την κατσαδα του Ριντ. -'Αν αυτο ειναι που μπορειτε δεν ειναι αρκετο' επανελαβε ο Ριντ.
                              ================================
Βγηκε απο την εκδοση εισιτηριων στο σιδηροδρομικο σταθμο της Μαδριτης αφου συμβουλευτηκε πρωτα το ρολοι του. Ειχε μιση ωρα μεχρι την αναχωρηση για Παρισι, ουτε πολλη για να κανει μια βολτα στην πολη ουτε και λιγη για να παραμεινει στην αποβαθρα. Εριξε μια ματια στο σουρουπο που γλυκα τυλιγε την πολη σαν μια κουβερτα που σου αποκρυπτει το φως οταν σκεπαστεις εντελως μ' αυτην. Για Αυγουστο ο καιρος ηταν ζεστος αλλα το τι θα συναντουσε στο Παρισι ηταν αλλη ιστορια. Στραφηκε αποτομα προς τα πισω με κατευθυνση την αποβαθρα. Δεν τον πληρωναν για βολτες, ουτε για να θαυμαζει και ν' απολαμβανει το τοπιο. Τον πληρωναν για να βγαλει απο την μεση εναν συγκεκριμενο ανθρωπο και αυτο ηταν η αρχη και το τελος καθε σκεψης του. Το γιατι ηταν θεμα δικο τους, το πως δικο του. Οι πληροφοριες του τον εστελναν στην γαλλικη πρωτευουσα και ηλπιζε να ηταν σωστες.
Ο Μπρουνο Πετσαι ειδε στο βαθος την αμαξοστοιχια να ερχεται και ασυναισθητα χωθηκε ακομα πιο βαθια στο παλτο του. Σε μερικες ωρες θα ηξερε αν ακολουθουσε τα σωστα ιχνη.
               ===============================
-'Πες μου παλι τι ακριβως εγινε' εκανε με επικινδυνα μειλιχια και χαμηλη φωνη ο Ντεννις ο Σκαντζοχειρος. 'Ισως κατι δεν καταλαβα καλα. Τα πηρατε τελικα τα χρηματα' ?
Ο αντρας απεναντι του ενιωσε τα γονατα του να λυγιζουν μα εκανε μια αποπειρα να ψιθυρισει κατι, μια αποπειρα που δεν ευτυχησε ποτε να ολοκληρωθει αφου πριν ψελλισει δυο αραδες η αναστροφη παλαμη του Ντεννις επεσε απροειδοποιητα με δυναμη στο δεξι του μαγουλο.
Το χρυσο δαχτυλιδι που στολιζε το χερι του εσκισε κατα μηκος την επιφανεια του προσωπου απο το υψος της φαβοριτας μεχρι το πηγουνι. Ενα κοκκινο φιδι αιματος εμφανιστηκε αποτομα αδιαφορωντας για την προσπαθεια του αντρα να το συγκρατησει με το δεξι του χερι.
-'Περιστοιχιζομαι απο ηλιθιους' ? η ρητορικη ερωτηση δονησε το δωματιο. 'Δεν υπαρχει αλλη εξηγηση, περιστοιχιζομαι απο ανικανους και βλακες. Γιατι αν εστω κι ενας να ειχε μυαλο δεν θα εκανα τωρα αυτη την καταραμενη συζητηση. Τσακισου απο δω να μην σε βλεπω και φωναξε μου τωρα αμεσως τον Σραπ' ουρλιαξε σαν διαμονισμενος.
                          ==============================
-'Ακουσε με προσεκτικα Σραπ' ειπε ο Ντεννις ο Σκαντζοχειρος στον νεοεισελθοντα αντρα που στεκοταν παγωμενος απεναντι του. 'Ξερεις πως ο σπανιολος μου χρωσταει χρηματα κι εχει καθυστερησει να πληρωσει. Θελω να πας να τον βρεις και να του δωσεις να καταλαβει πως εχει τρεις επιλογες. Η με ξοφλαει η μου δινει πληροφοριες γι αυτην την καινουρια διοργανωση που θα λεγεται Football League για να οργανωσω τα στοιχηματα μου η τον ψαρευουν ενα πρωινο απο τον Ταμεση. Η οτι θα εχει απομεινει απο δαυτον αφου ξεμπερδεψουν τα ψαρια μαζι του. Προσεχε, δεν θελω να παθει κατι, μου ειναι ακομα χρησιμος. Ξερεις τωρα εσυ, λιγο ξυλο, φοβησε τον, απειλησε τον αλλα δωστου να καταλαβει πως η υπομονη μου εξαντληθηκε. Μεχρι το τελος της βδομαδας πρεπει να εχει αποφασισει. Και κοιτα μην σε δει κανενας. Μ' αυτην την ιστορια εχει γεμισει ο τοπος αστυνομικους, δεν χρειαζομαστε μπελαδες. Καταλαβες' ?
Ο αμιλητος, παγωμενος αντρας κουνησε καταφατικα το κεφαλι του και βγηκε απο το δωματιο.
Ο Ντεννις ο Σκαντζοχειρος χαμογελασε πλατια κι εκατσε πιο αναπαυτικα στην καρεκλα του.
                   ===============================
Τον ειδε να ξεμακραινει και να χανεται μεσα στη νυχτα που πλεον μετεφερε την ψυχρα της σε καθε σημειο του σωματος της. Στεκοταν στα σκαλια ενος ξενοδοχειου που τηρουσε ακριβως τα στοιχεια που της ειχε πει. Απομακρυσμενο, διακριτικο, μακρια απο το κεντρο. Στο μυαλο της ακομα κουδουνιζαν οι τελευταιες του κουβεντες.
-'Θυμησου, αν νοιωσεις οτι σε παρακολουθουν η αντιληφθεις οποιαδηποτε υποπτη κινηση ερχεσαι κατ' ευθειαν Λονδινο, μην διστασεις στιγμη'.
Πως θ' αντιλαμβανοταν κατι τετοιο δεν της το ειχε αποσαφηνισει, θα καταλαβαινε της ειχε πει.
Τωρα βρισκοταν σε μια αγνωστη πολη, ξενη αναμεσα σε ξενους αλλα ενοιωθε πολυ κουρασμενη για να ξεκινησει να καταστρωνει σχεδια για το τι θα εκανε και πως θα περνουσε.
Προς το παρον ο αγνωστος ειχε φυγει για το Καλαι για να βρει πλοιο να περασει απεναντι κι αυτη στεκοταν ακομα στα σκαλια του ξενοδοχειου. Σηκωσε τα ματια της σε μια προσπαθεια να διαβασει τ' ονομα της νεας της κατοικιας, απετυχε και μπηκε αργα στο λομπυ. 
                           =============================
Αναρωτηθηκε αν ειχε πραξει σωστα. Οσο ομως κι αν το μελετουσε ενδελεχως διαπιστωνε πως αυτο ηταν οτι πιο σωφρων κι ασφαλες για την αρχαιολογο. Της ειχε αναστατωσει τη ζωη, της ειχε βαλει σε μεγαλους μπελαδες και αυτο ηταν το λιγοτερο που μπορουσε να κανει.
Η τελεια εξελιξη στο μυαλο του ερχοταν συνεχως, ιδια και απαραλλαχτη, προσπαθωντας να κερδισει ακομα περισσοτερο εδαφος. Πηγαινε Λονδινο, ολοκληρωνε την αποστολη του, επεστρεφε στο Παρισι, επαιρνε την Μορενα, της αφηνε αρκετα χρηματα που θα την συντηρουσαν για μεγαλο χρονικο διαστημα και την επαναπροωθουσε σε καποιο ασφαλες μερος που δεν θα κινδυνευε απο κανενα. Το χειροτερο δυνατο σεναριο εκανε κι αυτο την στιγμιαια εμφανιση του ζητωντας το αναλογουμενο μεριδιο χρονου του και τον προβληματισε.
Κοιταξε εξω στο πηχτο σκοταδι μα δεν μπορουσε να διακρινει τιποτα περα απο την αμαξα και τ' αλογα. Κουνησε εντονα το αριστερο του χερι μπροστα απο το προσωπο του σε μια προσπαθεια ν' απομακρυνει το κακο σεναριο και για λιγο τα καταφερε.

  

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ



                 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 63





-'Για να καταλαβεις πρεπει ν' αποδεχτεις καποια πραγματα που δεν μπορεις να ερμηνευσεις με την απλη λογικη, ουτε μπορεις να στηριχτεις πανω σε οτι γνωριζεις. Μπορεις να το κανεις αυτο ? Γιατι ποτε δεν θα εχεις ξανακουσει κατι σαν κι' αυτο που θα πω. Και αν ειναι ευκολο, θα το εκτιμουσα πραγματικα αν μπορουσες να μου βρεις να βαλω ενα ρουχο' ειπε δειχνοντας με το χερι του την γυμνια του.
-'Ε, ναι, βεβαια, κατι θα βρω, περιμενε λιγο' ειπε αμηχανα η Μορενα.
Επεστρεψε σε λιγα λεπτα κρατωντας ενα κουβαρι ρουχα στο δεξι της χερι.
-'Ειναι ρουχα που χρησιμοποιουσαν οι εργατες' ειπε προσπαθωντας να δικαιολογησει την βρωμια.
Ο αντρας τα πηρε με το χαμογελο παντα ζωγραφισμενο στα χειλη του και ντυθηκε. Εκατσε παλι κατω, απεναντι της, εχοντας ενα υφος που εμοιαζε σαν να μην ηξερε απο που ν' αρχισει. Επελεξε ν' αποκρυψει πολλα κρατωντας μονο ενα γενικο σκελετο σε οσα θα ελεγε. Αν το μυαλο της αρνιοταν ν' αποδεχτει το γενικο περιγραμμα σιγουρα δεν θα πιστευε τις λεπτομερεις.
                 ================================
Σταματησε και την κοιταξε προσπαθωντας να καταλαβει τι εντυπωση της ειχε προκαλεσει η αφηγηση του. Τωρα ηταν εκεινη που εμοιαζε να μην ξερει απο που ν' αρχισει.
-'Αν καποιος απλα μου ειχε διηγηθει κατι τετοιο θα εβαζα το χερι μου στη φωτια πως ειναι τρελος' ειπε εντελει. 'Ομως με ολα αυτα που ειδα θα επρεπε να διαψευσω τον ιδιο τον εαυτο μου και τις αισθησεις μου, αρα κατ' επεκταση θα επρεπε ν' αποδεχτω πως και γω τρελη ειμαι'.
-'Καποια πραγματα δεν εχουν εξηγηση στο μετρο των δυνατοτητων μας' ειπε ο νεκραναστημενος αντρας. 'Ομως ολα αυτα που σου ανεφερα μηδαμινη σημασια εχουν για σενα, ειναι καταστασεις και γεγονοτα που εχουν να κανουν μονο μ' εμενα. Οσο πιο γρηγορα τα λησμονησεις ολα και συνεχισεις την ζωη σου τοσο το καλυτερο' συμπληρωσε.
-'Ειπες καποια στιγμη οτι κινδυνευω' ειπε η Μορενα. 'Απο ποιον και γιατι' ?
-'Ναι, αυτο ειναι αληθεια και σε αφορα οντως' απαντησε βλοσυρα ο αντρας. 'Δυστυχως εχει να κανει με την ανακαλυψη σου, δηλαδη εμενα'.
                      =============================
Της ανεφερε το τελευταιο κοματι της αφηγησης που σχετιζοταν με τους Ιησουιτες. 
-'Οπως καταλαβαινεις με τον κινδυνο που αντιπροσωπευα γι αυτους ηταν αναμενομενο να φτασουν σε τετοιες λυσεις. Αναμενομενο επισης ειναι να εχουν φροντισει για την αντιμετωπιση και ενος τετοιου τυχαιου γεγονοτος οπως η ανακαλυψη μου απο καποιον που θα εσκαβε στο σημειο. Ειμαι απολυτα πεπεισμενος πως καποιοι απο τους ντοπιους ειναι σιγουρα ανθρωποι τους και ενδεχομενως και στο συνεργειο ανασκαφης σου. Προβλεπω λοιπον πως συντομοτατα θα εχουν ενημερωθει για τις εξελιξεις και σιγουρα θ' αντιδρασουν. Οσο παρεμενεις εδω βρισκεσαι σε κινδυνο. Πρεπει οσο πιο γρηγορα να εξαφανιστεις σβηνοντας τα ιχνη σου.
Ετσι κι αλλιως ο ουσιαστικος τους στοχος ηταν και παραμενει η αφεντια μου, οποτε θα ειναι ακομα πιο ευκολο για σενα δεδομενου πως εμενα θα κυνηγησουν. Ας μην σπαταλαμε πολυτιμο χρονο. Μπορει τωρα να τους εχεις διωξει προσωρινα, ομως μετα την αναφορα που θα'.....
Σταματησε εκπληκτος βλεποντας την κοπελα να εχει ξεσπασει σε γελια.
                  ==============================
Παρεμεινε σιωπηλος ακομα και μετα που η αρχαιολογος ειχε σταματησει να γελαει.
-'Με συγχωρεις' ειπε προσπαθωντας να αιτιολογησει το αυθορμητο ξεσπασμα της 'αλλα μου φανηκε τοσο αστειο' συνεχισε. 'Ιησουιτες' εκανε. 'Που τους θυμηθηκες αυτους' ?
-'Τι εννοεις' ? απαντησε προβληματισμενος ο αντρας.
-'Μα το ταγμα των Ιησουιτων εχει διαλυθει εδω και σχεδον 250 χρονια κι εσυ μιλας γι αυτους λες και υφιστανται ακομα' εκανε η γυναικα ετοιμη να ξεσπασει και παλι σε γελια. 
-'Τι χρονολογια εχουμε' ? ρωτησε ο αντρας μουδιασμενα.
-'1888' απαντησε η κοπελα. 'Μα τι σχεση εχει'... εκανε να συνεχισει μα σταματησε βλεποντας τον απεναντι της σχεδον να σωριαζεται χαμω. Στα ματια του, η απελπισια, η εκπληξη, ο θυμος, η απογοητευση συμπλεχτηκαν τοσο εντονα που το αποτελεσμα της ενωσης τους ειχε σαν αντικτυπο την καταρρευση του. Σηκωθηκε με δυσκολια και βλεμμα απλανες.
-250 χρονια' μουρμουρισε. '250 χρονια, 250 χρονια' λες κι ο εγκεφαλος του αδυνατουσε ν' αφομοιωσει την πληροφορια.  
                 ==============================
Η εξηγηση για την συμπεριφορα του που επαιζε κρυφτο στην σκεψη της εμφανιστηκε αποτομα μπροστα της, κοροιδευτικα, με μια σαδιστικη λαμψη να την περιβαλλει.
-'Θελεις να πεις πως....δηλαδη ησουνα...δεν μπορει να....για τ' ονομα του Θεου' ψελλισε η Μορενα αδυνατωντας να συνειδητοποιησει τι ειχε μολις αντιληφθει. Σταματησε.
-'Αυτο δεν σημαινει πως εισαι ασφαλης' επεμεινε ο αντρας με φωνη που μετα βιας εφτανε στ' αυτια της Μορενα.  'Χρειαζομαι λιγο χρονο να σκεφτω' συμπληρωσε και την κοιταξε στα ματια. -'Ασε με μονο σε παρακαλω'.
Η κοπελα δεν εβγαλε αχνα. Καταλαβαινε πως το σοκ ηταν τετοιο που ακομα και καποιος σαν κι εκεινον, ενα αντρα που δεν εμοιαζε με κανεναν αλλο, τον ειχε κατακερματισει. Εβαλε για μια στιγμη τον εαυτο της στη θεση του κι ενοιωσε ενα ριγος να σουλατσαρει κατα μηκος της σπονδυλικης της στηλης. Αυτα που ζουσε ηταν επιεικως απιστευτα.
-'Θα ειμαι εξω αν χρειαστεις κατι' ειπε και βγηκε απο την σκηνη. 
                   ============================
Περασε τα χερια του μεσα απο τα μαλλια του λες κι αυτο θα εδιωχνε απο πανω του ολες τις σκεψεις που στροβιλιζονταν στο μυαλο του. Δυομιση αιωνες ηταν θαμμενος, ουτε ζωντανος, ουτε νεκρος, σ' εναν υπνο σαν κι αυτον του μεγα Κθουλου στη 'Ρ'λιεχχ, τιμωρημενος απο τους Μεγαλους Παλιους για την νωχελικοτητα και την αδρανεια που ειχε επιδειξει σε σχεση με την διαχειριση του χρονου. Δυομιση αιωνες σπαταλημενοι στο τιποτα, στο απολυτο μηδεν, γιατι ειχε αυθαδιασει πανω στο μεγαλυτερο πλεονεκτημα που ειχε δοθει ποτε σε ανθρωπινο πλασμα.
Την πολυτελεια ν' αδιαφορει για τα χρονια, τους αιωνες που περναγαν γνωριζοντας πως δεν θα ειχε ποτε την μοιρα των απλων, κοινων θνητων που αναποφευκτα μετατρεπονταν σε σκονη, μια σκονη που χανοταν με το περασμα του καιρου. Αν ειχε συμπεριφερθει καταλληλως ισως και τωρα, αυτην τη δεδομενη στιγμη, η αποστολη του να ειχε ολοκληρωθει και να βρισκοταν στην αγκαλια της λατρεμενης του Αιναρ. Ομως ειχε διαδρομη ακομα μπροστα του, μια διαδρομη που ειχε επιμηκυνθει κατα 250 χρονια. 
                    ===============================
Κοιταξε τον κυβο που κρατουσε στο χερι του. Αυτος του ειχε αρνηθει την αθανασια του επιτρεποντας στην ομαδα των Ιησουιτων να τον σκοτωσει, αυτος ηταν που τον κρατουσε ολο αυτον το καιρο ζωντανο. Αυτος ηταν που τροφοδοτουσε το ειναι του με αυτα τα παραδοξα ονειρα που εβλεπε, αυτος ηταν που ειχε αποφασισει ποτε θα ολoκληρωνοταν η τιμωρια του επιτρεποντας του να ξυπνησει, αυτος ηταν που θα τον οδηγουσε και παλι στη συνεχεια του σκοπου του. Κι ομως, οσο πιο πολυ τον κοιταζε, τοσο πιο πολυ ειχε την αισθηση πως δεν ηταν παρα μονο ενα κενο αντικειμενο που ο ιδιος, με την υπαρξη του, τροφοδοτουσε για ν' αποκτησει σημασια και υποσταση. Η ψυχρη λογικη βρηκε τροπο εκφρασης μεσα απο ατελειωτους, χαωδεις λαβυρινθους και πηρε τα ηνια στις σκεψεις του.
Πρωτα θα εξασφαλιζε την ακεραιοτητα της αρχαιολογου που τον ειχε ανακαλυψει και μετα θα συνεχιζε την αποστολη του. Μπορει ο κυβος να μην εδινε τωρα σημεια ζωης, ηξερε ομως πως αυτο θα γινοταν συντομα και ο ιδιος επρεπε να ειναι πανετοιμος γι αυτο.
                   ================================
Οι σκεψεις της Μορενα Μοριεντες διακοπηκαν εξαφνα ακουγοντας τον να την φωναζει. Αυτος που αντικρυσε μεσα στην σκηνη δεν ηταν ο ιδιος ανθρωπος που ειχε αφησει.
-'Ειναι αληθεια πως εχω μεινει αρκετα πισω' αρχισε ο αντρας να λεει. 'Ομως, στηριζομενος σε καποια πραγματα που ποτε δεν αλλαζουν, σου λεω πως ακομα και τωρα οι Ιησουιτες υπαρχουν. Οχι οπως ηταν καποτε, ουτε τοσο εμφανεις η με την επιρροη που διεθεταν. Μη με ρωτας πως το ξερω, απλως το ξερω. Πρεπει το συντομοτερο δυνατον να φυγουμε απο δω. Εχεις καπου για να πας, καπου που να μην σε ξερει ουτε να μπορει να σε βρει κανεις' ?
-'Δεν μου ερχεται κατι στο μυαλο αυτη τη στιγμη' απαντησε η κοπελα. 'Εσυ τι θα κανεις' ?
-'Κι εγω πρεπει να φυγω μα η διαδρομη μου δεν θα καθοριστει απο μενα' απαντησε.
-'Μα πρεπει ν' αποφασισεις προς τα που θα πας' επεμεινε η κοπελα. 'Ρωμη, Βιεννη, Παρισι, Λονδινο'....Σταματησε αποτομα βλεποντας μια στιγμιαια λαμψη στα ματια του.
-'Λονδινο ειπες' ? ρωτησε ο αντρας.
                 ==========================
Σχεδον καλοσωρισε το σκιρτημα που ενοιωσε μετα απο τοσο καιρο. Ο κυβος εδειξε σημαδια ζωης στο ακουσμα της τελευταιας πολης που ειχε αναφερει η Μορενα Μοριεντες.
-'Ξερεις καποιον εκει' ? ρωτησε η αρχαιολογος απορημενη. 'Γιατι Λονδινο' ?
Το δευτερο σκιρτημα ηταν ακομα πιο εντονο.
-'Ειναι δυσκολο να σου εξηγησω γιατι' απαντησε ο αντρας. 'Και οχι, δεν ξερω κανενα εκει' συνεχισε. 'Μηπως ξερεις εσυ καποιον να με στειλεις' ?
Η κοπελα εμεινε για λιγο σιωπηλη εχοντας το κεφαλι της σκυφτο. Μετα σηκωσε το βλεμμα της.
-'Φανταζομαι πως εχεις ηδη παρει την αποφαση σου' ειπε 'και δεν προκειται να την αλλαξεις. Ναι, μεχρι και πριν καποιο καιρο ηξερα καποιον που ζει εκει, ομως δεν γνωριζω αν βρισκεται ακομα στην πολη' ολοκληρωσε την φραση της.
-'Λοιπον' ? εκανε ο αντρας.
-'Μπλανκο Αμαριγιο' εκανε η κοπελα και μια πινελια πικρας χρωματισε τη φραση της.
                   ============================
-'Μπλανκο Αμαριγιο' επανελαβε ο αντρας αντιλαμβανομενος την επιδραση που ειχε στην αρχαιολογο η εκφορα του συγκεκριμενου ονοματος. 'Τι πρεπει να ξερω' ? ρωτησε.
-'Ειναι αρχαιολογος' συνεχισε η κοπελα. 'Την τελευταια φορα που ακουσα γι αυτον απο ενα κοινο γνωστο βρισκοταν στο Λονδινο. Ισως μπορει να σε βοηθησει στα σχεδια σου'.
-'Σε ποια περιοχη' ? ξαναρωτησε ο αντρας.
-'Στο Ιστ Εντ, στην ενορια Γουαιτσαπελ. Αυτα μονο ξερω'.
-'Ωραια' ηρθε η απαντηση. 'Ειναι μια αρχη. Εσυ τι θα κανεις' ?
Η κοπελα σηκωσε τους ωμους σε μια ενδειξη αγνοιας.
-'Δεν θα ειναι προβλημα' ειπε ο αντρας με το αριστερο του χερι να χαιδευει το πηγουνι του. 'Εχω ενα σχεδιο στο μυαλο μου που θα μας εξασφαλισει απο τυχον κινδυνους μα θα πρεπει ν' ακολουθησεις κατα γραμμα οτι σου πω. Μ' εμπιστευεσαι' ? ειπε.
-'Ναι' απαντησε η κοπελα διχως να εχει επεξεργαστει την απαντηση. 

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ



                ΚΕΦΑΛΑΙΟ 62





-'Ει, σπανιολε, αυτο ειναι κερασμενο απο το μαγαζι'.
Ενα ξυλινο ποτηρι, γεματο σχεδον μεχρι πανω μ' ενα καφεκιτρινο υγρο, συναντησε την επιφανεια του τραπεζιου με τετοια δυναμη που λιγο απο το περιεχομενο του αναπηδησε βρεχοντας ενα σημειο του τραπεζιου και το προσωπο του νεαρου αντρα που ηταν πεσμενο πανω σ' αυτο. Το γεγονος φανηκε να τον ξυπνα απο μια αποχαυνωση αφου σηκωσε τα ματια και τα στηλωσε πανω στο ποτηρι.
-'Στην υγεια σου σπανιολε' ακουστηκε η ιδια φωνη που ειχε μιλησει πριν.
Διχως περιστροφες και με μια κινηση που θυμισε κομπρα σ' επιθεση, ο αντρας αρπαξε το ποτηρι και κατεβασε μονομιας το περιεχομενο του διχως ανασα. Το εφτυσε ολο αμεσως μετα ενω το προσωπο του χαρακωνε μια μεγαλης εκτασης γκριματσα αηδιας.
Ενα βροντερο μαζικο γελιο δονησε ολον το τοπο ελαχιστα δευτερολεπτα μετα.
-'Λιο Ρομπινσον' ακουστηκε μια αλλη φωνη 'αρκετα πια'. 
                        =========================
Στραφηκαν ολοι προς το μερος που ειχε προελθει η επιτακτικη αυτη φωνη.
Το παρουσιαστικο της Μολλυ Πλεζανς ηταν αντιστροφως δυσαναλογο με την ενταση της φωνης της. Οσοι περιμεναν  να δουν μια ψηλη, επιβλητικη γυναικα διαψευστηκαν αμεσα.
Με υψος που εφτανε βια το 1.65, αδυνατη, με καταλευκη επιδερμιδα και φλογατα σγουρα μαλλια θα ειχε σιγουρα καψει παμπολλες καρδιες στις μερες της. Μια απ' αυτες ηταν και του Λιο Ρομπινσον που επελεξε να ενωσει για παντα με την δικη της. Ομως ακομα και τωρα, στα πενηντα πεντε της, ηταν μια ομορφη γυναικα με μια φωνη που τσακιζε κοκκαλα.
-'Σας εχω πει χιλιες φορες πως δεν θελω τετοια συμπεριφορα στην παμπ μου' συνεχισε κουνωντας απειλητικα το δαχτυλο της προς την παρεα που λιγο πριν ξεκαρδιζοταν. 'Και ειδικα στον σπανιολο ειναι η τελευταια φορα που ανεχομαι κατι τετοιο. Τωρα πληρωστε ολοι οτι ηπιατε και τσακιστειτε εξω απο δω. Οσο για σενα' και το δαχτυλο κεντραρε πανω στην μαζεμενη φιγουρα του Λιο Ρομπινσον 'ελα λιγο που θελω να σου πω κατι'.
                             ============================
Αφου τελειωσε με την κατσαδα στον αντρα της η Μολλυ πλησιασε το τραπεζι που ηταν ακομα καθισμενος ο σπανιολος. Κουνησε λιγο το κεφαλι της απογοητευμενη, σκουπισε τα χερια της με μια βρωμικη πετσετα που κρατουσε και μουρμουρισε μεσα απο τα δοντια της.
-'Πως σας καταντανε μωρε ετσι, δυο μετρα αντρες, οι γυναικες'. Τον εσπρωξε ελαφρα προς τα πισω και του τραβηξε τα μακρια, μαυρα μαλλια του απο το προσωπο.
-'Εισαι καλα' ? τον ρωτησε. 'Μπορεις να φτασεις στο δωματιο σου' ?
Ο νεαρος την κοιταξε για λιγο θολα, κουνησε καταφατικα το κεφαλι κι αυτο μετα επεσε με γδουπο πανω στην ξυλινη επιφανεια. Η Μολλυ ξανακουνησε το κεφαλι της.
-'Σιρλευ' εκανε απευθυνομενη σε μια νεαρη πισω απο τον παγκο του μπαρ ' συρε μεχρι την 'Πρωινη Αληθεια', την εφημεριδα και βρες τον Γουες ΜακΓκιντυ, τον δημοσιογραφο. Πες του να ερθει να μαζεψει τον φιλο του γιατι δεν υπαρχει περιπτωση να τα καταφερει μονος του. Αντε κοριτσι μου, κουνησου, ο ανθρωπος εχει τα χαλια του τα μαυρα'.
                       ==========================
Ο Γουες ΜακΓκιντυ εριξε μια ματια εξω απο το παραθυρο του κτιριου που στεγαζοταν η 'Πρωινη Αληθεια'. Θα εβρεχε συντομα, τα συννεφα που ειχαν μαζευτει σταδιακα πανω απο την πολη τιποτα καλο δεν προμηνυαν. Αν βιαζοταν θα προλαβαινε. Εξ' αλλου δεν ειχε και κατι για να κανει. Στην πραγματικοτητα δεν ειχε τιποτα να κανει απο το πρωι που ειχε παει στη δουλεια. Αναστεναξε απογοητευμενος. Αλλη μια μερα ειχε περασει ετσι, ασκοπα, χωρις καμια προοδο. Πηρε το παλτο του και κινησε για την εξοδο οταν το ματι του επιασε μια γνωστη φιγουρα να περιπλαναται αναμεσα στους υπολοιπους δημοσιογραφους. Αναγνωρισε την Σιρλευ που δουλευε για την Μολλυ Πλεζανς στην παμπ της, την 'Μελαγχολικη Οξια'.
-'Κυριε Γουες, μ' εστειλε η Μολλυ, αν μπορειτε να ερθετε να μαζεψετε τον φιλο σας. Ειναι παλι μεθυσμενος και ο κυριος Ρομπινσον και οι αλλοι του κανουνε διαφορα. Ευτυχως που η Μολλυ τους εβαλε στην θεση τους και'....
'Ενταξει Σιρλευ' την διεκοψε ο δημοσιογραφος. 'Ειμαι ετοιμος, παμε'. 
                        ============================
Εκανε νοημα σε μια αμαξα σταματημενη εξω απο την παμπ να περιμενει κι ακολουθησε την Σιρλευ μεσα. Ο Λιο Ρομπινσον τον προλαβε πριν φτασει στο τραπεζι που κειτονταν ακομα μισοαναισθητος ο σπανιολος φιλος του.
-'Κοιτα Γουες, εμεις με τα παιδια ενα αστειο καναμε, δεν ειχαμε προθεση να'...
-'Ναι, ενα αστειο εκαναν' συμπληρωσε η Μολλυ που ειχε εμφανιστει απο το πουθενα. 'Απλα γεμισαν μια κουπα του κρασιου μουρουνελαιο και του την εδωσαν να την πιει. Ητανε σε τετοια μαυρα χαλια που δεν πηρε χαμπαρι τιποτα.΄
-'Ενταξει' παραδεχτηκε ο Λιο 'ηταν χοντροκομμενο το αστειο αλλα δεν επαθε και κατι'.
-'Θα μπορουσε καλλιστα να ηταν ο Μπομπυ στην θεση του. Θα ηθελες καποιοι αλλοι, καπου, τωρα να του εκαναν το ιδιο' ?
Ο Λιο Ρομπινσον παγωσε στο ακουσμα του ονοματος. Εσκυψε το κεφαλι και απομακρυνθηκε αμιλητος. Ο Γουες κατι πηγε να πει μα η Μολλυ του εκανε νοημα να μην ξεκινησει καν.
                     ===========================
Του πηρε λιγη ωρα μεχρι να τον κουβαλησει κυριολεκτικα εξω απο την παμπ και να τον βαλει στην αμαξα. Εκατσε απεναντι του και τον παρατηρησε ενω ειχε χασει τις αιασθησεις του.
Τρια πραγματα λατρευε στην ζωη του ο Λιο Ρομπινσον. Την παμπ, την Μολλυ και τον Μπομπυ τον γιο του κι οχι απαραιτητα μ' αυτην τη σειρα. Ο Μπομπυ ηταν η μεγαλη αδυναμια του κι οταν μια μερα πριν λιγα χρονια τους ανακοινωσε πως ειχε καταταγει σε καποια λεγεωνα που εκανε πολεμους εκτος Ευρωπης γι αλλους εκανε το παν για να τον μεταπεισει διχως να τα καταφερει. Εκτοτε τα ειχε ουσιαστικα παρατησει ολα. Μπεκροπινε ολη μερα με τους πελατες στην παμπ εχοντας αφησει τον πληρη ελεγχο να περασει στα χερια της Μολλυ. Ουτε η ιδια δεν γνωριζε απο που ειχε αντλησει την δυναμη να κραταει την παμπ και να κανακευει τον Λιο. Ομως τα ειχε καταφερει και οποτε ακουγοταν η φωνη της μεσα στο μαγαζι ολοι ετρεμαν. Μονο η ιδια ηξερε πως καθε βραδυ, λιγο πριν πεσει για υπνο, τα ματια κοκκινιζαν και πρηζονταν απο το κλαμα για την απουσια του γιου της. Μονο αυτη, ουτε καν ο Λιο.
                          ==============================
Η αμαξα εφτασε στον προορισμο της, ο οδηγος πληρωθηκε για τον κοπο του κι εφυγε αφηνοντας τον Γουες να προσπαθει να κουβαλησει τον σπανιολο φιλο του στο δωματιο του.
Κατω απο αλλες συνθηκες ουτε σκυλι δεν θα εμενε σ' εκεινο το δωματιο. Ομως στο Ιστ Εντ, και συγκεκριμενα στην ενορια του Γουαιτσαπελ, αυτη ηταν η ποιοτητα των δωματιων που μπορουσε καποιος να νοικιασει. Σκεφτηκε την διπλη, ξυλινη, ετοιμορροπη σκαλα που ειχε ν' ανεβει με το φορτιο του και πηρε μια βαθια ανασα πριν αποτολμησει το εγχειρημα.
Δυο πορνες που βρισκονταν εκατερωθεν της κεντρικης πορτας τον κοιταξαν αρχικα με απορια μα γρηγορα τον αναγνωρισαν και πλησιασαν.
-'Παλι τα ιδια Γουες ? Χρειαζεσαι βοηθεια μηπως' ?
Ο δημοσιογραφος κοντοσταθηκε και χαμογελασε.
-'Οχι, ενταξει, τα καταφερνω, δεν ειναι η πρωτη φορα αλλωστε' απαντησε και συνεχισε την διαδρομη του. Οι δυο πορνες κουνησαν τους ωμους κι εστρεψαν αλλου το ενδιαφερον τους.
                           ==========================
Ξεφορτωθηκε το σωμα του αναισθητου σχεδον αντρα με μια κινηση ανακουφισης πανω στο σμπαραλιασμενο, βρωμικο κρεβατι κι εκατσε σε μια γωνια του προσπαθωντας να ξαναβρει την ανασα του. Τον κοιταξε για λιγο παραδομενο στον ληθαργικο του υπνο και σηκωθηκε.
Ταυτοχρονα ακουσε τον ηχο της επερχομενης βροχης στα μισοσπασμενα τζαμια.
Εψαξε για τις λεκανες και προσπαθησε να θυμηθει σε ποιο ακριβως σημειο επρεπε να τις τοποθετησει. Η μνημη του λειτουργησε σ' ενα μεγαλο ποσοστο αφου πετυχε τα τρια απο τα τεσσερα σημεια. Μετακινησε και την τεταρτη λεκανη στο σωστο μερος και για λιγο οι σκεψεις του εγιναν ταυτοσημες με το νερο που εσταζε απο την οροφη και χτυπουσε με δυναμη μεσα στις λεκανες πιτσιλιζοντας τον περιγυρο. Αν η τρυπια οροφη ηταν το μοναδικο προβλημα τοτε καποιος θα μπορουσε να υποστηριξει πως αυτο ηταν ενα απο τα καλα δωματια του Ιστ Εντ για να νοικιασει. Εριξε μια ματια στο υποτυπωδες μερος που θεωρητικα επαιζε τον ρολο κουζινας μηπως εβρισκε κατι να πιει. Τ' οτι δεν βρηκε τιποτα καθολου δεν τον εξεπληξε.
                          ============================
Η Μολλυ Πλεζανς χωθηκε αναμεσα στους ατμους που ξεχυνονταν ατακτα απο το μεγαλο τσουκαλι που βρισκοταν πανω στη φωτια και απεσπασε ενα τμημα απο το περιεχομενο του τοποθετωντας το σ' ενα μεγαλο ξυλινο πιατο. Κοντοσταθηκε λιγο προσπαθωντας να ζυγισει νοητικα αν η ποσοτητα ηταν αρκετη και προσθεσε λιγο ακομα. Εκοψε ενα καρβελι ψωμι στα δυο και μαζι μ' ενα μπουκαλι κρασι τα εκανε ολα ενα δεμα.
-'Σιρλευ' φωναξε την κοπελα που αποκριθηκε αμεσα. 'Παρε αυτα και πηγαινε τα ξερεις που. Προσεξε μην σε δει κανενα ματι. Ενταξει' ?
-'Εισαι πολυ καλη γι αυτο που κανεις, να το ξερεις, και'.....
-'Ασε τα πολλα λογια Σιρλευ και κανε αυτο που σου λεω' την διεκοψε η Μολλυ.
Η κοπελα εξαφανισε το δεμα σε μια πτυχη του φορεματος της και αφου εριξε μια προσεκτικη ματια ολογυρα βγηκε απο την παμπ σαν τον κλεφτη.
Η Μολλυ σκουπισε τα χερια της σε μια πετσετα και επεστρεψε στο τσουκαλι της. 
                         ========================
Δεν ηταν η πρωτη φορα που εκανε κατι τετοιο. Αν δεν υπηρχε κι αυτη ο σπανιολος μπορει και να ειχε πεθανει απο την πεινα στην καρδια του Λονδινου. Ομως μονο μεχρι εκει μπορουσε να βοηθησει, φροντιζοντας αυτο που εκανε να μην το ξερει κανεις αλλος εκτος απο την ιδια και την Σιρλευ. Γι ολα τ' αλλα που ο σπανιολος ηταν μπερδεμενος κανεις δεν μπορουσε να κανει τιποτα απολυτως. Εκατσε σε μια καρεκλα και η μορφη του γιου της εμφανιστηκε μπροστα της. Ηταν κι αυτος μονος, ξενος, σε μια αγνωστη χωρα. Ισως περνουσε τα ιδια που περναγε ο σπανιολος. Αναρωτηθηκε αν υπηρχε ενα σπλαχνικο χερι βοηθειας και για τον γιο της οπως εκανε αυτη. Ηξερε καλα πως οτι εκανε το εκανε σαν να ηταν ο Μπομπυ και βαθια μεσα της προσευχηθηκε ο γιος της να ειναι καλα και μια μερα να επεστρεφε.
Ομως η μερα αυτη ισως ν' αργουσε και δεν μπορουσε να τα παρατησει ολα απλα περιμενοντας.
Υπηρχαν ενα σωρο δουλειες που επρεπε να γινουν κι ολες απο το χερι της. Σκεπασε το τσουκαλι κι εγκαταλειποντας την κουζινα της περασε στο χωρο της παμπ. 

  

 ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ



                          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 61





Αναπηδησε λες και την ειχαν τσιμπησει χιλια φιδια ταυτοχρονα. Αυτο που συνεβαινε ηταν εξω απο καθε λογικη, μακρια απ' οτι ηξερε και γνωριζε ως τωρα. Αναρωτηθηκε αν οι αισθησεις της της επαιζαν καποιο περιεργο παιγνιδι οταν τα ματια που την ατενιζαν ξανακουνηθηκαν.
Ζωντανος ! Δεν γινοταν, δεν μπορουσε να ηταν πραγματικοτητα, ενοιωθε πως η λογικη της απλα ειχε περπατησει εξω απο το μυαλο της και την ειχε εγκαταλειψει.
Ακουσε τον εαυτο της να ψελλιζει κατι που η ιδια δεν ειχε δωσει ποτε εντολη να λεχθει.
-'Τι...τι εισαι ? Ποιος εισαι ? Πως εισαι ζωντανος' ?
Δεν πηρε καμια απαντηση. Κοιταξε τριγυρω της να σιγουρευτει πως ηταν μονη. Οι εργατες ειχαν κανει την δουλεια που επρεπε, ειχαν γκρεμισει την πορτα που κρατουσε καλα φυλαγμενο το επτασφραγιστο μυστικο πισω της και κατοπιν δικης της εντολης ειχαν απομακρυνθει.
Ηθελε να ειναι μονη της οταν γινοταν η αποκαλυψη και τα ειχε καταφερει. Αυτο που δεν περιμενε ποτε ηταν το ειδος της αποκαλυψης που ειχε ξεδιπλωθει μπροστα της.
                        ===========================
Τα ματια του αντρα που ηταν ξαπλωμενος στον ταφο κινηθηκαν και παλι προς ενα συγκεκριμενο σημειο, σαν να ηθελαν να της υποδειξουν κατι. Ακολουθησε το βλεμμα του που ειχε εστιασει ψηλα, αριστερα στον κορφο του. Της εδειχνε κατι ? Της ελεγε κατι ?
Τα ειχε παντελως χαμενα, ενοιωθε καρφωμενη στο ιδιο σημειο διχως θεληση, κουραγιο η δυνατοτητα να πραξει οποιαδηποτε κινηση. Τα ματια επανελαβαν την ιδια κινηση.
Ουτε η ιδια δεν γνωριζε απο που ειχε αντλησει το θαρρος για να προχωρησει προς τα μπρος.
Σταθηκε πανω απο τον ανοιχτο ταφο περιεργαζομενη τον αντρα που ηταν μεσα.
Ηταν πανω κατω γυρω στα σαραντα, ντυμενος με μια μαυρη φορεσια που ειχε την αισθηση πως αν την ακουμπουσε θα γινοταν θρυψαλλα και σκονη στον αερα. Οπου υπηρχε γυμνο δερμα δεν φαινοταν πουθενα σηψη η ολα τα υπολοιπα στοιχεια που συντροφευουν τους νεκρους μετα την απομακρυνση τους απο την ζωη, ομως το χρωμα του ηταν το ιδιο λευκο με το φουστανι που της ειχε παρει πρωτο δωρο εκεινος οταν ειχαν γινει ζευγαρι κι εραστες.
                      ===========================
Αγνοια κινδυνου ? Αποκοτια ? Απλη ακατανικητη περιεργεια η επιστημονικη φιλομαθεια ?
Δεν ειχε ιδεα τι απ' ολα αυτα ηταν μα πλησιασε κι αλλο. Οταν η ματια του πηγε ξανα ψηλα αριστερα, εκει που ειχε επανειλημμενα ξαναδειξει απλωσε το χερι της μην εχοντας συνειδητοποιησει τι ακριβως εκανε και με ποιες συνεπειες. Ομως το τολμησε.
Δεν δυσκολευτηκε καθολου αφου με το απλο αγγιγμα το υφασμα στο σημειο εκεινο εγινε κυριολεκτικα σκονη που εξαφανιστηκε μεσα στον αερα. Τοτε ειδε τον κυβο.
Απλωσε δειλα το χερι της σε μια κινηση που της φανηκε αιωνας και τον πηρε στα χερια της.
Οτι και να περιμενε να συμβει δεν πραγματοποιηθηκε ποτε. Λιγα δευτερολεπτα αμηχανιας μετα κι αφου απολυτως τιποτα δεν ειχε συμβει τον ακουμπησε και παλι πανω του.
Αυτο που συνεβη αμεσως μετα την απομακρυνε και παλι ενστικτωδως ενω τωρα ενα κυμα ανειπωτου φοβου ξυπνουσε μεσα της. Τα ματια της γουρλωσαν παρατηρωντας την μεταλλαξη που λαμβανε χωρα μπροστα της και που η ιδια εμοιαζε υπαιτια. 
                              ============================
Το καταλευκο, πανιασμενο χρωμα που χαρακτηριζε την μορφη που ειχε απεναντι της σταδιακα υποχωρησε δινοντας την θεση του σ' ενα πιο υγιες χρωμα, ενα χρωμα που καποιος θα μπορουσε ν' απαντησει μονο σε ζωντανα, εμψυχα οντα. Και δεν ηταν μονο αυτο.
Μικρες, αδιορατες κινησεις, μα κινησεις οπως και να ειχε, μπορουσε να διακρινει πια πανω στο σωμα του αντρα. Προσεξε τις παλαμες των χεριων του που ανογοκλειναν σαν να προσπαθουσαν να συνηθισουν το καινουριο καθως και μια αγωνιωδη προσπαθεια να μετακινησει το κεφαλι του. Το βλεμμα του την προσταξε, ετσι το ενιωσε η ιδια, να παρει παλι τον κυβο στα χερια της.
Αυτην τη φορα τον κρατησε περισσοτερο απο την προηγουμενη μολονοτι ουδεμια διαφορα δεν υπηρξε. Οπως και να ειχε φαινοταν πως αυτο το αντικειμενο ειχε μεγαλη σημασια γι αυτον τον αντρα μα δεν ηξερε αν μπορουσε να υποστηριξει και το αντιστροφο.
Αφησε να περασουν λιγα λεπτα πριν τον αποθεσει και παλι ψηλα, αριστερα στο στερνο του.
Εκτος της περαιτερω βελτιωσης του χρωματος αυτη τη φορα υπηρξε αναπαντεχη προοδος. 
                           ==========================
'Κρατησε τον κι αλλο' ψιθυρισε σε μια φραση που οριακα βγηκε απο το στομα του αντρα.
Το οτι ο νεκρος της μιλουσε θα επρεπε ηδη να την ειχε τρεψει σε φυγη απο την στιγμη που ολα τ' αλλα ειχαν αποτυχει, ομως υπακουσε πειθηνια στην εντολη του.
Αρκετα λεπτα αργοτερα τον εβαλε παλι στην θεση του διχως να περιμενει καποια υποδειξη.
-'Ποια εισαι' ? τον ακουσε να λεει με καλυτερη χροια κι ενταση. 'Εισαι μονη σου'?
-'Κοιτα, αν εσυ εχεις αποριες εγω'.....
'-Σε ρωτησα αν εισαι μονη σου, απαντησε μου' την διεκοψε ο αντρας.
Απο την σαστιμαρα της επιασε τον εαυτο της να του απανταει ενω το μυαλο της σχηματιζε εντελως διαφορετικη απαντηση για να δωσει.
-'Ναι, εδω ειμαι μονη μου' ειπε απολογητικα 'μα υπαρχει ενα τσουρμο εργατες πιο περα' συνεχισε δειχνοντας ταυτοχρονα με το χερι της πισω απο το σημειο που καποτε η χοντρη, σφραγισμενη πορτα φρουρουσε περηφανα τον ταφο.
                            ============================
Η απαντηση του ηταν μια ακομα εκπληξη μα παραδοξως αυτο δεν την ενοχλουσε.
-'Υπαρχουν ντοπιοι αναμεσα τους' ?
-'Ναι, καμποσοι απο δαυτους ειναι ντοπιοι, γιατι ?
-'Κινδυνευεις' ειπε ο αντρας με λιγο εξαντλημενη φωνη.
Εκανε μια κινηση με τα χερια αγνοιας και αποριας θελοντας να του δειξει οτι δεν καταλαβαινε.
-'Δεν πρεπει να μαθει κανεις για μενα' ειπε ο αντρας. 'Πες σε ολους πως δεν βρηκες τιποτα, πληρωσε τους παραπανω και διωξε τους. Μολις φυγουν ολοι θα χρειαστω βοηθεια για να βγω απο δω κι ενα ασφαλες σημειο να μεινω μεχρι να επανελθω πληρως. Εχεις καπου να με κρυψεις χωρις ν' αντιληφθει κανενας κατι' ?
-'Ναι, υπαρχει ασφαλες σημειο μα δεν καταλαβαινω τι'....
'Κανε αυτο που σου λεω' απαντησε ο αντρας με την κουραση να επιστρεφει για τα καλα. 'Διωξε τους ολους και μετα ελα να με βοηθησεις'.
                        ==========================
Αν καποιος της περιεγραφε πριν μερικες ωρες αυτες τις σκηνες που ζουσε θα τον ειχε παρει για τρελο. Ειχε τερματισει μια σχεση γιατι ενοιωθε πως δεν ειχε την υποστηριξη που χρειαζοταν, ειχε παει κοντρα στο αντρικο κατεστημενο των συναδελφων της, ειχε εκμηδενισει και καταργησει κατι τι που πιστευε πως δεν χρειαζοταν και εστεκε μονη στα ποδια της διχως την παραμικρη βοηθεια και θα εκτελουσε εντολες ενος αγνωστου που το μονο που επρεπε να κανει ηταν να κειτεται νεκρος στον ταφο του αμιλητος κι ακουνητος ?
Υπακουσε κατα γραμμα. Εξηγησε στους εργατες πως τιποτα δεν ειχε βρεθει τελικα, τους πληρωσε πολυ περισσοτερο απο το προσυμφωνηθεν κοβοντας ετσι την μουρμουρα και καποια δυσπιστα βλεμματα και τους ενημερωσε πως θα ρυθμιζε η ιδια το θεμα με τις τοπικες αρχες για το μελλον της ανασκαφης και του κενου ταφου. Καποιες ερωτησεις που φανηκαν να θελουν να γινουν εκ μερους μερικων εργατων πνιγηκαν στη θεα του χρηματος. Λιγες ωρες αργοτερα ειχε μεινει μονη της, παρεα με το μακαβριο ευρημα της.
                       ============================
Τους πηρε αρκετη ωρα μεχρι να φτασουν ασφαλεις στην σκηνη της αφου συνεχως κοιταγαν τριγυρω ελεγχοντας για τυχον απροσμενη παρουσια. Μαζι με ολα τ' αλλα επρεπε να διαχειριστει και το γεγονος πως ο αντρας ηταν εντελως γυμνος αφου τα ρουχα του ειχαν κονιορτοποιηθει με τις πρωτες του κινησεις. Ειχε να βρεθει αγκαλια με αντρα γυμνο απο τοτε που ηταν μαζι μ' εκεινον και σιγουρα οι συνθηκες τωρα ηταν εντελως διαφορετικες.
Αρνηθηκε την προτροπη της να ξαπλωσει και προτιμησε να καθησει οκλαδον μολονοτι δεν φαινοταν ακομα απολυτως ετοιμος για ν' ανταπεξελθει. Το πρωτο μισαωρο κοιταγε συνεχως εξω για ιχνη ανθρωπινης παρουσιας μα μετα το περας του ημιωρου εκατσε κι αυτη καταχαμα απεναντι του ελπιζοντας πως θα επαιρνε απαντησεις στις μυριαδες ερωτησεις που ειχε να κανει.
Στα χερια της συνεχιζε να κραταει τον μυστηριωδη κυβο και ανα τακτα διαστηματα του τον εδινε και μαζι μ' αυτον εμοιαζε να του δινει ακομα περισσοτερη ενεργεια.
Απο καποιο χρονικο σημειο και μετα δεν της τον εδωσε πισω ξανα.
                        ===========================
-'Πες μου ποια εισαι και τι κανεις εδω' την ρωτησε.
-'Ειπες πως κινδυνευω' ανταπαντησε η κοπελα. 'Τι εννοουσες' ?
-'Θα τα μαθεις ολα στην ωρα τους' ειπε ο αντρας. 'Πες μου ποια εισαι και τι κανεις εδω'.
-'Με λενε Μορενα Μοριεντες και ειμαι αρχαιολογος. Ξερεις, απ' αυτους που σκαβουν συνεχως σε διαφορα μερη αναζητωντας πραγματα που εχουν χαθει στο χρονο' ειπε η κοπελα προσπαθωντας να ελαφρυνει λιγο την συζητηση. Δεν τα καταφερε. Το βλοσυρο, ανησυχο βλεμμα του αγνωστου παρεμενε αναλλοιωτο, ετσι επελεξε να συνεχισει πιο σοβαρα.
-'Δεν εχω πολλα να πω' συνεχισε. 'Βρεθηκα εδω ακολουθωντας περισσοτερο φημες κι ενστικτο ψαχνοντας να βρω τον ταφο ενος υψηλα ισταμενου Ιησουιτη αξιωματουχου με την ελπιδα πως μαζι του θα εβρισκα και καποια χειρογραφα που θ' αποδευκνυαν την υπαρξη αυτου του ταγματος καθως επισης και τις πραξεις που ειχαν τελεσει. Απ' οτι φαινεται ομως το τελευταιο πραγμα που μοιαζεις εσυ να εισαι ειναι το λειψανο ενος Ιησουιτη μοναχου'.
                       ========================
Το περιπαικτικο της σχολιο δεν απαντηθηκε ποτε κι ετσι συνεχισε.
-'Ολοι οι συναδελφοι μου, ακομα κι ο αντρας που ημασταν ζευγαρι, ποτε δεν το παραδεχτηκαν κι ετσι με πολλους κοπους μαζεψα τ' απαραιτητα χρηματα για να συνεχισω μονη. Δικαιωθηκα ως προς την υπαρξη ταφου αλλα φαινεται πως επεσα τελειως εξω για την ταυτοτητα του νεκρου που αποδειχτηκε τελικα ζωντανος. Ακομα και τωρα που μιλαμε μου φαινεται αδιανοητο αυτο που συμβαινει, νομιζω πως ειναι ενας απλος εφιαλτης τοσο ζωντανος που δινει την αισθηση πως ολα αυτα ειναι πραγματικοτητα. Δεν ξερω πια τι να πιστεψω, αναρωτιεμαι αν η εμμονη μου σχετικα μ' αυτην την ανακαλυψη δεν εχει σαλεψει τα λογικα μου και καποια στιγμη, αν καταφερω και ξυπνησω, διαπιστωσω πως τιποτα απ' ολα αυτα δεν ειναι αληθεια'.
Σταματησε αποτομα κοιτωντας τον αντρα απεναντι της. Παραισθηση η οχι, τα ματια της μολις της ειχαν αποκαλυψει πως ο αγνωστος αντρας ειχε χαμογελασει.
-'Μην ανησυχεις Μορενα Μοριεντες, εισαι μια χαρα, δεν σου συμβαινει τιποτα' της ειπε.

ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ



                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 60





Κοιταξε ολογυρα προσπαθωντας να εντοπισει τον ταφο στον οποιο ειχε αναφερθει η φωνη μα δεν ειδε τιποτα. Σ' ενα τετοιο γυμνο τοπιο θα ηταν κατορθωμα να μην μπορουσε να τον δει, αν οντως η φωνη δεν ψευδοταν. Στραφηκε προς το μερος οπου βρισκοταν το αλλοκοτο πλασμα που ακολουθουσε στο αγνωστο. Ειχε εξαφανιστει σε κλασματα του δευτερολεπτου. Ηταν μονος.
Παρεμεινε για λιγο ακινητος προσπαθωντας να οργανωσει τις σκεψεις και τις επομενες κινησεις του. Ανοιξε τα ματια του κι ενα πεπλο απεραντου, πηχτου σκοταδιου καλυψε την οραση του. Τα εκλεισε βιαστικα και βρεθηκε στο γνωριμο σουρεαλιστικο τοπιο που εξακολουθουσε να ειναι σπαρμενο με ζωντανα γυαλια. Ξανακλεισε τα ματια του και τα κρατησε σφαλιστα για περισσοτερη ωρα και με μεγαλυτερη υπομονη. Δεν μπορουσε να δει η να καταλαβει τον εαυτο του μα ηταν σχεδον σιγουρος πως ειχε χαμογελασει στιγμιαια.
Σε οποιαδηποτε αλλη περιπτωση αυτο που συνεβαινε θα ηταν εξω απο καθε λογικη, ομως στην συγκεκριμενη στιγμη του φανηκε σχεδον φυσιολογικο.
                    ==============================
Αν η εικονα του τοπιου απαιτουσε απο τον ιδιο να εχει κλειστα τα ματια για να μπορει να υπαρξει και βυθιζοταν σε απολυτο σκοταδι οταν τα ανοιγε αυτο δεν μπορουσε παρα να σημαινει ενα και μοναδικο πραγμα. Ολο αυτο δεν ηταν κατι περισσοτερο απο ενα ονειρο.
Ομως η εσωτερικη παρορμηση που θεριευε σταδιακα μεσα του ν' απαγκιστρωθει απο την ονειρικη κατασταση και να επιστρεψει στην πραγματικοτητα ηταν κατι που δεν μπορουσε αλλα ουτε ηθελε πια ν' αγνοει. Ανοιξε πεισματικα τα ματια του και προσπαθησε να ενεργοποιησει οσες αλλες απο τις αισθησεις του μπορουσε. 
Προφανως η προσπαθεια εφερε αποτελεσμα γιατι, αν δεν βιωνε μια κατασταση ονειρου μεσα στο ονειρο, ειχε την μακρινη κι αμυδρη αισθηση πως μια απροσδιοριστη μυρωδια χαιδευε τα ρουθουνια του σε μια αποπειρα ενεργοποιησης τους.
Παραλληλα, η αισθηση της ακοης διατηρουσε ακομα την δυναμικη της αφου η φωνη που ειχε επικρατησει των υπολοιπων επανεκαμψε δριμυτερη.
                   =================================
'Προσεχετε και την παραμικρη σας κινηση. Δεν εφτασα ως εδω για να τα δω ολα να καταστρεφονται απο μια αδεξιοτητα. Θ' ακολουθησετε κατα γραμμα τις εντολες μου και δεν θα υπαρξει κανενα απολυτως προβλημα. Προς το παρον απομακρυνθειτε απο τον χωρο με απολυτη προσοχη. Ενα λαθος και ολα θα καταρρευσουν. Δεν θα επιτρεψω καμια αυθαιρεσια, οχι οταν βρισκομαι τοσο κοντα σε μια τετοια συγκλονιστικη αποκαλυψη. Φυγετε τωρα'.
Τους παρακολουθησε ν' απομακρυνονται τοσο προσεκτικα σαν να περπατουσαν πανω σε αυγα.
Ηταν το αφεντικο, το ηξερε, αλλα επρεπε να ειναι ξεκαθαρη απεναντι τους. Οι κοποι τοσων μηνων θα μπορουσαν να πανε χαμενοι απο την παραμικρη εσφαλμενη κινηση.
Εξ' αλλου, απλοι εργατες ηταν, εντολες ακολουθουσαν, αλλα πληρωνονταν για μια δεδομενη δουλεια και οχι για να μπορουν ν' αντιληφθουν το μεγεθος της ανακαλυψης που ηταν προ των πυλων. Αν συνεβαινε κατι κι ολα πηγαιναν λαθος το μονο που θα ηξεραν να ζητησουν ηταν τα χρηματα για την χειρωνακτικη εργασια που ειχαν προσφερει. 
                         ===============================
Εξακολουθουσε ν' ακουει την φωνουλα να μιλαει αν και δεν ειχε την δυνατοτητα να καταλαβει ακριβως τι ελεγε. Ομως αυτη η φωνη λειτουργουσε σαν μια αχτιδα φωτος μεσα στο απεραντο σκοταδι που τον περιεβαλλε. Του ηταν αδυνατον να συνειδητοποιησει απο που ερχοταν , ουτε καν ηξερε αν θα εξακολουθουσε να υφισταται για ωρα. Η σκεψη πως μπορει αποτομα να χανοταν αφηνοντας τον στο σχεδον ζωντανο, εχθρικο σκοταδι ενεργοποιησε αυτοματα δυνατοτητες που δεν γνωριζε πως ειχε, ουτε μπορουσε εκουσια να ελεγξει.
Ενοιωσε το αριστερο του χερι να εχει σφιχτει σε γροθια κι αυτη η αισθηση διαχυθηκε αργα και σε αλλα σημεια του σωματος του. Διχως ο ιδιος να δωσει καποια εντολη η γροθια ξεσφιξε και ξανασχηματιστηκε. Ενοιωθε πως το μυαλο του αδυνατουσε να σχηματισει σκεψεις η ιδεες, σαν ενα λευκο χαρτι που περιμενε να γεμισει απο την θεληση μιας πενας γραφης που ομως εξακολουθουσε να αιωρειται απο πανω του διχως να μπαινει στον κοπο να ερθει σ' επαφη μαζι του. Με καποιο τροπο αυτα τα δυο επρεπε να συναντηθουν μα δεν καταλαβαινε ακομα το πως.
                  =================================
Η Μορενα Μοριεντες αισθανοταν σαν το θηριο στο κλουβι. Βηματιζε νευρικα πανω κατω μπροστα απο την καλα χτισμενη και σφραγισμενη πορτα που εμοιαζε να ειναι το τελευταιο εμποδιο αναμεσα σ' εκεινη και την ιστορικη της ανακαλυψη.
Η αδρεναλινη στο κορμι της ειχε αναλαβει τα ηνια δημιουργωντας της μια ανευ προηγουμενου εξαψη. Ενοιωθε δικαιωμενη για πολλους και διαφορους λογους.
Θυμοταν τον χλευασμο των συναδελφων της οταν ειχε υποστηριξει την θεωρια της. Το γεγονος πως ηταν γυναικα που ειχε θελησει να χωσει την μυτη της σε αντρικες δουλειες ειχε επιτεινει το ηδη υπαρχον προβλημα. Ακομα κι αν μια στις τοσες να πιστευαν πως μπορει να ειχε δικιο, το γεγονος πως ηταν θηλυκο ειχε εκμηδενισει ακομα κι αυτην τη μια.
Επρεπε να ειναι σπιτι της, να φροντιζει καποιον αντρα και τα παιδια της και οχι να βγαζει γλωσσα σε εξαιρετους συναδελφους υποστηριζοντας σθεναρα κατι που ουσιαστικα μονο η ιδια πιστευε.
Η θεωρια της για την τοποθεσια του ταφου επρεπε ηταν λαθος, παει και τελειωσε.  
                        ===========================
Η αληθεια ηταν πως ειχε στηριχθει σε πληροφοριες οχι και τοσο εγκυρες η αξιοπιστες. Καποιες φημες, μισολογα μεθυσμενων χωριατων και υποθεσεις που ειχε προσπαθησει να συνδεσει μεταξυ τους. Το ενστικτο της ηταν αυτο που την ειχε ουσιαστικα σπρωξει πως αυτην την κατευθυνση και να που τελικα δικαιωνοταν. Ολοι αυτοι που την ειχαν περιπαιξει και λοιδωρησει τωρα θα μπορουσαν μια και καλη να καταπιουν την γλωσσα τους.
Δεν την ειχε πειραξει τοσο αυτο οσο η σταση εκεινου. 
Τα ματια της πηραν το χρωμα της αγριεμενης θαλασσας που αποφασισμενη να ξεθεμελιωσει οριστικα αυτη τη φορα τους περιπαικτικους βραχους εφορμουσε και παλι με ολη της την ορμη κατα πανω τους. 
Απ' αυτον περιμενε πολλα περισσοτερα και σιγουρα οχι αυτην την αντιδραση.
Δεν την ειχε κοροιδεψει για την πεποιθηση και την σιγουρια της αλλα ουτε την ειχε υποστηριξει. Φροντισε να κρατησει μια ουδετερη σταση πιστευοντας πως ετσι θα τα ειχε καλα με ολους μα τελικα διαψευστηκε οικτρα.
                      ============================
Επελεξε ν' αδιαφορησει για ολους και για ολα, ειδικα για εκεινον. Εξαφανιστηκε εχοντας μια και μονο επιθυμια. Ν' αποδειξει σ' ολους πως αυτοι εκαναν λαθος και οχι η ιδια.
Της πηρε μηνες μεχρι να κατασταλαξει στην συγκεκριμενη τοποθεσια μα πλεον βρισκοταν εδω, ενα βημα πριν την απολυτη κι αναμενομενη δικαιωση της.
Σκεφτηκε τι θα γινοταν στους κυκλους των συναδελφων της μολις μαθαιναν τα επιτευγματα της και χαμογελασε σαν αρπακτικο που μολις ειχε εντοπισει την αβοηθητη κι ανημπορη λεια του.
Αυτος μαλλον δεν θα μαθαινε ποτε κατι. Τα τελευταια νεα του, κι αυτα τα ειχε μαθει συμπτωματικα απο καποιον γνωστο πριν καιρο, ηταν πως βρισκοταν καπου στο Ιστ Εντ στο Λονδινο, αγκαλια μ' ενα μπουκαλι ουισκι καθε βραδυ και πιθανον παρεα και με καποια απο τις πολυπληθεις πορνες που ειχαν κατακλυσει την περιοχη.
Ηξερε τωρα πως οτι πιο φρονιμο ειχε κανει ποτε στην ζωη της ηταν που τον ειχε διαγραψει οριστικα και αμετακλητα και ποτε δεν ειχε γυρισει να κοιταξει πισω.  
                    ==========================
Η εξαψη της ιστορικης οπως η ιδια πιστευε ακραδαντα ανακαλυψης, η αγωνια της ολα να γινουν σωστα διχως λαθη, η ανυπομονησια της για την αποκαλυψη αλλα κι ενας ενδομυχος φοβος για το ποσο σωστη θ' αποδεικνυοταν στις προβλεψεις της σε συνδυασμο με την φευγαλεα αναμνηση εκεινου και ενα αδιορατο αισθημα πικρας ηταν περαν του δεοντος πολλα για να τα διαχειριστει κι ενοιωσε αποτομα να στερευει απο δυναμεις.
Εκατσε στο εδαφος ακουμπωντας στον τοιχο με τα ματια παντα στηλωμενα στο τελευταιο εμποδιο της καταξιωσης της. Οτι και να εκανε δεν μπορουσε να τρεξει τον χρονο μπροστα.
Επρεπε να περιμενει την αυριανη μερα, το φως που θα καθοδηγουσε σωστα και με ασφαλεια τα βηματα της, για να ξεκινησει τις διαδικασιες αποκαλυψης.
Αυτο που επρεπε να κανει τωρα ηταν να ξεκουραστει για να εχει δυναμεις για το αυριο.
Σηκωθηκε αργα απο το εδαφος, κοιταξε μια τελευταια φορα την πορτα και της κουνησε το δαχτυλο απειλητικα σαν να της ελεγε πως περνουσε το τελευταιο της βραδυ σαν φυλακας και στραφηκε προς την εξοδο.
                          ==========================
Τωρα πια η φωνη αναμειγνυοταν με νεους θορυβους που του ηταν αδυνατον να προσδιορισει.
Απο την μια χαιροταν που η ακοη του εξακολουθουσε να λειτουργει σαν φαρος που προπαθουσε
με το ασθενικο του φως να καταπολεμησει το μουχλιασμενο, αρχεγονο σκοταδι, ομως ουδεμια προοδος δεν ειχε συντελεστει οσον αφορουσε ολα τα υπολοιπα.
Μπορουσε ακομα να κανει γροθια το χερι του μα πουθενα αλλου δεν εβλεπε βελτιωση.
Φοβοταν να ξανακλεισει τα ματια του. Φοβοταν πως θα γυρναγε παλι σ' εκεινο το εφιαλτικο τοπιο μ' εκεινο το παραδοξο ον που τον οδηγουσε στο τιποτα.
Ηταν παντελως απροετοιμαστος γι αυτο που συνεβη και δεδομενου πως το γεγονος τον ξεπερνουσε κατα πολυ το διαχειριστηκε οσο καλυτερα μπορουσε.
Σαν ενα μαγικο χερι να ειχε τραβηξει το σκοτεινο πεπλο που τον σκεπαζε ξαφνικα ενοιωσε εκατονταδες φλεγομενους ηλιους να του επιτιθενται μονομιας.
Στο κεντρο αυτων των πυρακτωμενων ηλιων του φανηκε πως διεκρινε κατι που αν η μνημη του δεν του επαιζε περιεργα παιγνιδια του ηταν σιγουρα γνωριμο.
                           ============================
Η Μορενα Μοριεντες σταθηκε απεναντι στο περιεχομενο του ταφου αδιαφορωντας για την εσωτερικη παλη που συνεβαινε μεσα της, εμπλεκοντας συναισθηματα οπως απορια, απογοητευση, θυμο η θαυμασμο που πασχιζαν ολα για να επικρατησουν εκτοπιζοντας τα υπολοιπα. Της ηταν αδυνατον ν' αποτραβηξει τα ματια της απο το θεαμα που αντικρυζε.
Ηταν αδυνατον να συμβαινει αυτο που τα οπτικα της νευρα μετεφεραν σωρηδον στον εγκεφαλο της μα της ηταν επισης αδυνατον να το διαψευσει.
Ενοιωσε την αντιφαση να κυριαρχει πληρως. Ηθελε να κανει ενα βημα μπροστα και ταυτοχρονα ενα πισω, ηθελε ν' απλωσει τα χερια της και την ιδια στιγμη να τα μαζεψει οσο μπορουσε περισσοτερο, ηθελε να πει μια κουβεντα και σφραγιζε τα χειλη της.
Το βλεμμα της ειχε αιχμαλωτιστει απο κεινα τα σχεδον ζωντανα ορθανοιχτα ματια που εχασκαν στο κενο κι ενστικτωδως εκανε μερικα βηματα μπροστα.
Τα ματια σαλεψαν και αντιγυρισαν το βλεμμα της. 

                    KATERINA GMA



          ΜΙΑ ΘΑΝΑΣΙΜΗ ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ





Η απαντηση ηρθε σχεδον αμεσως, λιγα δευτερολεπτα μετα την ενημερωση που ειχε κανει στην Περιφερειακη Διαστρικη Μοναδα Περιπολιας. Εβαλε τον αυτοματο πιλοτο σε πορεια προς τον πλανητη που βρισκοταν απο κατω της κι εγειρε πισω αναπαυτικα στο καθισμα της.
Θα ηταν ανοητο εκ μερους της να προσπαθησει να επιστρεψει στην βαση της μην εχοντας ακριβη εικονα της ζημιας που ειχε προκαλεσει στο σκαφος της η σεληνιακη καταιγιδα που βρεθηκε εξαφνα μπροστα της. Η λογικη προσταζε να προσεδαφιστει στον αγνωστο πλανητη και ν' αναμενει την συνδρομη των κεντρικων μεχρι το σκαφος να ηταν και παλι σε αριστη κατασταση. Το μονο που ειχε να κανει ηταν υπομονη διαρκειας 24 ωρων.
Εριξε μια ματια στην οθονη μπροστα της στην επιφανεια του αγνωστου κοσμου που πλησιαζε γοργα και θα την φιλοξενουσε γι αυτο το μικρο χρονικο διαστημα κι αναστεναξε.
Ηταν ωρα να ξεκινησει τον απαραιτητο ελεγχο που θα της γνωστοποιουσε ολα οσα επρεπε να μαθει σχετικα με τον καφεκιτρινο οικοδεσποτη της.
                   =================================
Ενα πληθος πολυχρωμων φωτων αρχισε ν' αναβοσβηνει αναρχα στην κονσολα μπροστα της ενω δεδομενα, ενα μειγμα γραμματων και αριθμων, ετρεχαν ασθμαινοντας προσπαθωντας αγχωτικα να γεμισουν την οθονη της. Επελεξε τα βασικα και ακρως απαραιτητα, τ' απομονωσε κι επιδοθηκε σε μια σχολαστικη μελετη. Ηξερε ακομα απο την βασικη εκπαιδευση που ειχε πραγματοποιησει σαν πιλοτος περιπολιας πως και η παραμικρη λεπτομερεια που θ' αγνοουσε η θα παρεβλεπε μπορουσε να εχει ολεθρια αποτελεσματα.
Η πρωτη αναγνωση της εφερε ενα αδιορατο χαμογελο στα χειλη και η δευτερη το πλατυνε ακομα περισσοτερο. Η ατμοσφαιρα στην επιφανεια ηταν απολυτα συμβατη με την γηινη δομη της, πραγμα που σημαινε πως θα μπορουσε να ξοδεψει καποιον απο τον χρονο που θα περναγε υποχρεωτικα εκει κανοντας μια μινι εξερευνηση.
Το πλατυ χαμογελο συρρικνωθηκε σε φυσιολογικο επιπεδο οταν διαβασε την ενημερωση σχετικα με την υπαρξη ζωης επανω στον πλανητη. 
                 ================================
Υπηρχε ζωη. Αν οι ενδειξεις ηταν σωστες επροκειτο για ζωη πρωτογονου νοητικου επιπεδου, κατι που ενισχυσε την αρχικη της αισθηση οτι καποιο ειδος ζωου, τουλαχιστον ενα, σιγουρα κατοικουσε στον πλανητη. Το χερι της πηγε ασυναισθητα στο οπλο του μοριακου διασπαστη που αγκαλιαζε τον αριστερο μηρο της, αναπαυτικα τοποθετημενο μεσα στην μαυρη δερματινη θηκη του. Σαν να πηρε δυναμη απ' αυτην την στιγμιαια επαφη με το οπλο κι ενα δειλο κυμα σιγουριας διετρεξε το κορμι της.
Η ενδειξη αμεσης προσγειωσης τραβηξε το βλεμμα της και εστρεψε προς τα κει το ενδιαφερον της. Το σκαφος θα προσγειωνοταν σε μια ερημικη τοποθεσια που θυμιζε σε μεγαλο βαθμο την καταληξη της πλειοψηφιας της επιφανειας του παραδεισου που ηταν καποτε η Γη.
Με μια απαλη, ζυγισμενη κινηση το σκαφος προσγειωθηκε στην επιφανεια θυμιζοντας αθλητη που ολοκληρωσε τις ασκησεις επι εδαφους με μια καλα υπολογισμενη εξοδο.
Εριξε μια ματια στον ανιχνευτη ζωης. Η κοντινοτερη ενδειξη απειχε αρκετα χιλιομετρα απο το σημειο που ειχε προσγειωθει.   
                     =============================
Η δονηση ηταν σχεδον ανεπασθητη, ομως την ενιωσε αμεσως. Μνημες απο παρομοια δονηση εκαναν την εμφανιση τους και προσπαθησε να θυμηθει ποσος καιρος ειχε περασει απο την τελευταια. Ηταν αρκετος στα σιγουρα. Θυμοταν ολοκαθαρα τι ειχε σημανει τοτε και ηλπισε το ιδιο να σημαινε και τωρα. Το ζητημα, οσο απλο κι αν εμοιαζε, δεν ηταν ευκολως πραγματοποιησιμο. Υπηρχε μεγαλη πιθανοτητα να ερχοταν σ' επαφη με τον υπευθυνο της δονησης μα απ' την αλλη δεν ηταν κατι εξασφαλισμενο.
Αν η εκβαση ηταν η αναμενομενη τοτε θα ειχε εξασφαλισθει για ενα αρκετο χρονικο διαστημα, οπως και την τελευταια φορα. Αν παλι οχι δεν μπορουσε να κανει και πολλα. Ουσιαστικα τιποτα, απλα θ' αναγκαζοταν να περιμενει την επομενη δονηση.
Ενα ελαφρυ κυμα ευφοριας εκανε την εμφανιση του δημιουργωντας μια μικρη αναστατωση ολογυρα. Η αληθεια ηταν πως τιποτα δεν προμηνυε πως η μερα θα μπορουσε να ξεκινησει τοσο καλα και με ορατο το ενδεχομενο να κυλησει ακομα καλυτερα.  
                      ============================
Το πρωτο πραγμα που εκανε μολις πατησε την επιφανεια του πλανητη ηταν να στειλει την ιπταμενη συσκευη ανιχνευσης ζωης σε μια περιμετρικη αποσταση λιγων εκατονταδων μετρων για ν' αποκτησει μια πρωτη εικονα. Τα νεα ηταν ελαφρως αντιφατικα δημιουργωντας της ετσι εναν μικρο εκνευρισμο. Η μονη καταγραφη ζωης ηταν προς τα δυτικα πραγμα που σημαινε πως ηξερε προς τα που επρεπε να εχει στραμμενη την προσοχη της, ομως οι ενδειξεις ηταν σαφεις ως προς την ποσοτητα αυτης της ζωης. 
'Καποια μικρη αγελη ζωων' σκεφτηκε κι αναρωτηθηκε αν επρεπε να παραμεινει εγκλειστη στο σκαφος μεχρι την ελευση της βοηθειας απο τα κεντρικα.
Το χερι της χαιδεψε ασυναισθητα και παλι την λαβη του μοριακου διασπαστη. Δεν ειχε να φοβαται τιποτα οσο κουβαλουσε το συγκεκριμενο οπλο μαζι της.
Εριξε μια ματια στους διδυμους ηλιους που κρεμονταν απο πανω της και πυρακτωναν αργα μα σταθερα το εδαφος, πηρε μια βαθια ανασα και ξεκινησε να περπαταει προς τα δυτικα.
                   =============================
Το εδαφος ηταν ξερο και αγονο και η μονοτονια του αλλοιωνοταν σποραδικα απο την υπαρξη χαμηλης βλαστησης, καποιων περιεργων θαμνων που δεν ειχε ξαναδει. Αναρωτηθηκε τι ειδους ζωη θα μπορουσε να υπαρχει κατω απο τετοιες συνθηκες οταν ειδε στο βαθος μια συσταδα δεντρων. Ειχε κανει την εμφανιση της πανω στην ωρα καθως η θερμοκρασια συνεχιζε ν' ανεβαινει και την ειχε ηδη αναγκασει ν' απαλλαγει απο το δερματινο γιλεκο της. Μεχρι να εφτανε στα δεντρα οι μικροι λεκεδες ιδρωτα που στολιζαν την φανελενια μπλουζα της θα ειχαν επεκταθει ακομα περισσοτερο. Σταματησε λιγα μετρα μακρια απο τα δεντρα κι εστειλε παλι την ιπταμενη συσκευη ανιχνευσης. Λιγα δευτερολεπτα μετα ηξερε πως επρεπε πια να ειναι ακρως προσεκτικη αφου καπου κοντα υπηρχαν ενδειξεις ζωης.
Εβγαλε το οπλο απο την θηκη και με τις αισθησεις σ' επιφυλακη συνεχισε την πορεια της.
Διεσχισε με προσοχη τα δεντρα και σταματησε αποτομα μολις αυτα τελειωσαν.
Το θεαμα που της εκοψε την ανασα ηταν το τελευταιο που περιμενε να δει.
                      ==========================
Μπροστα της, σε μια εκταση μεχρι εκει που εφτανε το ματι, μια πανεμορφη λιμνη τεμπελιαζε κατω απο τις ακτινες του ηλιου. Το νερο στραφτοκοπουσε και παιγνιδιζε στελνοντας στα ματια της δεσμες φωτος που την αναγκασαν να τα μισοκλεισει. Εκατσε για λιγο σ' ενα χωματινο λοφακι κι αφησε το μυαλο και τις αισθησεις της να περιπλανηθουν.
Η ενοχλητικη ψυχρη λογικη που της ελεγε να ελεγξει για ιχνη ζωης της διεκοψε αποτομα το ρεμβασμα. Τριαντα μετρα απο κει που τελειωναν τα δεντρα μεχρι εκει που αρχιζε το νερο ηταν γυμνος τοπος, πραγμα που την διευκολυνε να εχει μια σαφη αποψη για τον χωρο.
Δεν φαινοταν να υπαρχει κατι. Η συσκευη ηταν ρυθμισμενη να εντοπιζει μορφες ζωης, μεγαλες σαν τους τρικερατοπακιους του Σιγκεν η μικροσκοπικα εντομα σαν του Γκρεβν. Οτι και να ειχε καταγραψει δεν ηταν ορατο αρα ηταν μαλλον αμελητεο. Αυτο την ηρεμησε καπως μα εξακολουθουσε να ειναι προσεκτικη.  Σκουπισε τον ιδρωτα που ειχε εγκατασταθει για τα καλα στο μετωπο της και αυτη η κινηση μαλλον της ξυπνησε μια τρελλη ιδεα. 
               ===========================
Δεν ειχε κανει ποτε μπανιο σε νερο. Ειχε ακουσει ιστοριες για κατι τετοιο αλλα το μονο μπανιο που ηξερε ηταν αυτο του στεγνου ατμου. Ναι μεν ηταν πρακτικο και λειτουργικο αλλα η αμεση συγκριση που δοκιμασε στιγμιαια σε σχεση με το θεαμα που αντικρυζε το απαξιωσε εντελως.
Ηλεγξε αλλη μια φορα το χωρο και σιγουρευτηκε πως ηταν μονη. Περπατησε με αργα και σταθερα βηματα προς την λιμνη και σταματησε λιγα μετρα μακρια. Μια τελευταια ματια της εδωσε το ελευθερο ν' αρχισει να γδυνεται. Δεν θα εμπαινε πολυ μεσα γιατι δεν σκοπευε ν' αφησει το οπλο της εξω. Ηταν η μονη σιγουρια που ηθελε να εχει μαζι της.
Ειχε απαλλαγει κι απ' το τελευταιο ρουχο της οταν το ματι της επιασε μια κινηση στ' αριστερα.
Η θηλυκη της πλευρα υπερισχυσε μηχανικα και αντι ν' αρπαξει το οπλο της χρησιμοποιησε και τα δυο χερια για να καλυψει την γυμνια της.
Εικοσι μετρα πιο περα, απο το πουθενα κυριολεκτικα, ενα πλασμα που εμοιαζε σαν κοντος βατραχοσκιουρος, στεκοταν στα δυο του ποδια και ειχε καρφωσει το βλεμμα πανω της.
                   =============================
Παραδοξως η αμηχανια της γυμνιας της και ο στιγμιαιος φοβος εξαφανιστηκαν μονομιας. Αυτο το πλασμα, η ζωη του πλανητη, φαινοταν εντελως ακακο, ισως και πιο φοβισμενο απο την ιδια.
Εκανε ενα βημα προς το μερος του μα δεν κουνηθηκε. Εκανε ενα βημα προς το νερο και ξαφνικα το ειδε να οπισθοχωρει ενα βημα. Προχωρησε λιγο ακομα και το ειδε να κανει παλι πισω.
-'Δεν κολυμπας μικρουλη' ειπε. 'Ουτε γω μα θα μπω. Θα ερθεις' ? συμπληρωσε κι ετεινε το χερι της προς το μερος του. Ο βατραχοσκιουρος οπισθοχωρησε κι αλλο.
-'Οπως αγαπας' μουρμουρισε και αρχισε να τρεχει προς το νερο. 'Τα λεμε μετα'.
Η αισθηση του νερου στο γυμνο της σωμα ηταν ηδονικη. Σταματησε οταν η σταθμη ηταν στο υψος του λαιμου κι αρχισε να πλατσουριζει σαν μικρο κοριτσι. Ηταν υπεροχο.
Η θερμοκρασια ηταν τελεια, παρ' ολα αυτα ενοιωσε ενα ελαφρυ μουδιασμα παντου.
Οταν ενταθηκε αποτομα ενιωσε πως τα ποδια της δεν την κρατουσαν πια. Δοκιμασε να επιστρεψει στην στερια μα ηταν αδυνατον. Βυθιστηκε αργα αλλα σταθερα στο νερο.
                      ==============================
Το νερο ηταν ο μοναδικος ζωντανος νοημων οργανισμος εκεινου του πλανητη. Τρεφοταν αποκλειστικα με τα ατυχα θυματα του που η αναγκη της διψας τα οδηγουσε στις οχθες της λιμνης απομυζωντας και στραγγιζοντας τα εντελως απο το νερο και ολα τα υγρα του οργανισμου τους. Η μοιρα των ζαρωμενων, αποξηραμενων κουφαριων τους του ηταν παντελως αδιαφορη.
Ηταν ενστικτο αυτο που κρατουσε μακρια εκεινον τον βατραχοσκιουρο αφου ουτε η παρουσια των υπολειμματων της τροφης του νερου που ηταν διασπαρτα εριμμενα περιμετρικα στις οχθες ουτε η απορια γιατι ποτε τιποτα δεν ειχε επιστρεψει αφου ειχε μπει στο νερο μπορουσαν να δημιουργησουν μια σαφη αντιληψη για το ποιος ακριβως ηταν ο κινδυνος.
Η αισθηση πως συντομα θα ειχε την δυνατοτητα επαναληψης ενος τοσο πλουσιου γευματος σηκωσε ενα μικρο παφλασμο ικανοποιησης μα αυτη ακριβως η κινηση εσπρωξε ακομα πιο μακρια τον βατραχοσκιουρο. Ειχε χορτασει το νερο και ηταν διατεθειμενο ν' αφησει το ζωο να πιει χωρις να το βλαψει μα το φοβισμενο πλασμα δεν θα το μαθαινε ποτε. 


                                        ΤΕΛΟΣ