Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ









                                                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 32










Οση ηταν η απλοτητα του τοπιου που ξετυλιγοταν μπροστα τους αλλο τοσο εντυπωσιακη ηταν αισθηση που τους προκαλεσε. Για λιγα λεπτα δεν εκαναν κατι αλλο απο το παρατηρουν τριγυρω τους προσπαθωντας ν' αντιληφθουν τι ακριβως τους περιεβαλλε. Εκτος απο καποια σποραδικα επιφωνηματα δεν ειχαν κατορθωσει ακομα να εφευρουν λογια που θ' αντικατοπτριζαν την επιδραση που ειχε πανω τους το αλλοκοτο εκεινο μερος. Ο μονος που φαινομενικα εμοιαζε αδιαφορος ηταν ο Ορκοφυλακας σαν το τοπιο να του ηταν ηδη γνωστο και συνηθες. 
Ο πρωτος που αποπειραθηκε να εκφραστει με λογια ηταν ο Ελλερυ.
-'Τι υπεροχο θεαμα' ψιθυρισε. 'Δεν το χορταινουν τα ματια μου'.
-'Πραγματικα ειναι εντυπωσιακο' συμπληρωσε ο Αζεμουρ. 'Εχω να υπερηφανευομαι πως εχω βρεθει σε παμπολλα μερη αλλα ποτε σε κατι τοσο ομορφο, τοσο υπεροχο'.
-'Που βρισκομαστε' ? εκανε ο Ελλερυ. 'Ποιο ειναι αυτο το μερος' ?
                      ==================================
-'Κιον λεγεται' απαντησε ο Ορκοφυλακας 'και ειναι ο πλανητης της Διαμορφωμενης Νοησης'.
Γυρισαν και οι δυο ταυτοχρονα και τον κοιταξαν εκπληκτοι.
-'Του τι πλανητης ειπες πως ειναι' ? εκανε ο Ελλερυ.
-'Διαμορφωμενης Νοησης' επενελαβε βαριεστημενα ο Ορκοφυλακας. 'Δεν ειναι κατι δυσκολο να το καταλαβετε, αρκει καποιος να σας το εξηγησει στην γλωσσα που αντιλαμβανεστε'.
Για λιγο ο Ελλερυ με τον Αζεμουρ προσπαθησαν να διαπιστωσουν αν πισω απο το τελευταιο σχολιο του Ορκοφυλακα κρυβοταν καποια ψηγματα ειρωνιας. Αντεδρασαν ενστικτωδως.
-'Ζητω ταπεινα συγγνωμη' εκανε ο Ελλερυ 'που στην διαρκεια της αναπαυλας αναμεσα σε δυο κλοπες μεταχειρισμενου ηλιακου φωτος που εκανα για να ζησω εγω και οι συντροφοι μου παρελειψα να επισκεφτω τον Κιον, τον πλανητη της Διαμορφωμενης Νοησης' κατεληξε.
Ο Αζεμουρ προτιμησε να μην κανει καποιο σχολιο. Εκτος του οτι ενοιωθε ακομα πολυ νεος στην αλλοκοτη αυτη παρεα θεωρουσε πως η τοποθετηση του Ελλερυ τον καλυπτε.
                        =================================
-'Ολα τα ουρανια σωματα εχουν τις ιδιαιτεροτητες τους, ετσι και ο Κιον. Αυτες οι ιδιαιτεροτητες ειναι διαφορετικες στο καθε ουρανιο σωμα και μοναδικες. Στον Κιον η ιδιαιτεροτητα ειναι η Διαμορφωμενη Νοηση. Καθε ενας που φθανει εδω, για οποιοδηποτε λογο, αντικρυζει αυτο ακριβως που θεαμα που βλεπετε τωρα εσεις. Ολα ομως καθοριζονται απο εκει κει περα απο τον λογο που ο καθε ενας βρισκεται στον Κιον. Αν καποιος ερθει εδω με υλοτομικες προθεσεις το μονο που χρειαζεται να σκεφτει ειναι αφθονα δεντρα. Αν καποιος φτασει εδω με απωτερο σκοπο την αποκτηση νιριου και την εμπορια του δεν εχει παρα να το σκεφτει και αυτο θα υπαρξει. Με δυο λογια, ο Κιον υλοποιει τις σκεψεις και τις επιθυμιες του καθ' ενος, γι αυτο και ειναι ο πλανητης της Διαμορφωμενης Νοησης'.
Τους πηρε λιγο χρονο για ν' αφομοιωσουν οτι ειχαν μολις ακουσει. 
-'Κι αν καποιος ερθει εδω με κακους σκοπους για τον ιδιο τον Κιον' ? ρωτησε ο Αζεμουρ. 'Θα του επιτρεψει ο πλανητης να του κανει κακο εν γνωση του' ?
                  =====================================
-'Ο Κιον υλοποιει σκεψεις, αναγκες, επιθυμιες. Δεν μπορει ν' αποτρεψει η ν' αλλαξει αυτο που καποιος αναζητα. Ομως δεν ειναι απροστατευτος, διαθετει την δικη του αμυνα για τετοιες περιπτωσεις. Αυτη η αμυνα παρεχεται απο τους Διαστικτους' ειπε ο Ορκοφυλακας.
-'Σαν κι αυτην τη Ρισανι που αναζητουμε' εκανε θριαμβευτικα ο Ελλερυ.
-'Ακριβως, σαν την Ρισανι' απαντησε ο Ορκοφυλακας. 'Ο λογος για τον οποιο ειμαστε εδω'.
-'Και πως ακριβως εμποδιζουν καποιον που εχει ασχημες προθεσεις' ? ρωτησε ο Αζεμουρ.
-'Ακομα και οι Διαστικτοι δεν μπορουν ν' αποτρεψουν καποιον απο το πραγματοποιησει την σκεψη η την επιθυμια του' ειπε ο Ορκοφυλακας. 'Με καποιον τροπο που εσεις αγνοειτε μα εγω ξερω πολυ καλα οι Διαστικτοι αποτελουν μερος του Κιον. Καθε τι που συμβαινει στον πλανητη τους γνωστοποιειται αμεσα. Ετσι, εξοντωνοντας τον φορεα των κακοβουλων επιθυμιων ο Κιον επιστρεφει παντα στην αρχικη του κατασταση, σαν να μην ειχε συμβει ποτε τιποτα. Και πιστεψτε με, οι Διαστικτοι ειναι ικανοι για ολα'.
                    ==================================
Στραφηκαν και οι δυο παλι προς το ανεπαναληπτο θεαμα που απλωνοταν μπροστα τους, μονο που στο μυαλο τους πια στροβιλιζονταν ολα αυτα που τους ειχε πει ο Ορκοφυλακας.
Στεκονταν και οι τρεις σε μια στενη λωριδα ξηρας πνιγμενη κυριολεκτικα σε μια καταλευκη βλαστηση. Ηταν περιτριγυρισμενοι απο μια κοκκινη θαλασσα, τοσο ηρεμη και γαληνια που τιποτα δεν διαταρασσε την επιφανεια της. Το υγρο που αποτελουσε αυτην τη θαλασσα τους ηταν αγνωστο, πρωτη φορα εβλεπαν κατι τετοιο. Σε ιση αποσταση πολλων χιλιομετρων, αριστερα και δεξια της θαλασσας, η ιδια καταλευκη βλαστηση με την μορφη πανυψηλων δεντρων σχηματιζε μια τοξωτη ασπιδα που στην κυριολεξια καλυπτε το μεγαλυτερο μερος της υγρης επιφανειας. Ακριβως απεναντι τους, στο βαθος, ενας γαλαζιος ηλιος εστελνε το φως του να παιγνιδιζει τοσο με την λευκη βλαστηση οσο και με την κοκκινη θαλασσα.  Αναμικτοι ηχοι που προερχονταν απο τις γιγαντιαιες φυλλωσιες εφθαναν στ' αυτια τους συνθετοντας μελωδιες που ερωτοτροπουσαν πρωτογνωρα με τις αισθησεις τους.
                  ==================================
-'Τι κανουμε τωρα' ? ρωτησε ο Ελλερυ. 'Που θα βρουμε αυτην την Ρισανι ? Η πρεπει να περιμενουμε να μας βρει αυτη ? 
-'Η επομενη λωριδα ξηρας ειναι εκει στο βαθος' εκανε ο Ορκοφυλακας. 'Εκει βρισκεται η Ρισανι μα μην περιμενετε να ερθει αυτη σε εμας. Οπως και οι υπολοιποι Διαστικτοι αναμενουν στωικα να δουν τις επομενες επιλογες μας για να πραξουν αντιστοιχα. Οχι, εμεις πρεπει να παμε εκει να την βρουμε. Και για να γινω πιο σαφης, εσυ εισαι αυτος που θα παει εκει Ελλερυ Βαν Ντερ Εις για να την πεισεις να ερθει μαζι μας'.
Ασυναισθητα ενα επιφωνημα ανακουφισης βγηκε απο τα χειλη του Αζεμουρ οταν συνειδητοποιησε πως θα παρεμενε ενας απλος θεατης σε ολο αυτο.
-'Και πως θα φθασω εκει' ? εκανε απορημενα ο Ελλερυ. 'Δεν βλεπω εμφανη τροπο'. 
-'Ελλερυ Βαν Ντερ Εις, βρισκεσαι στον Κιον, τον πλανητη της Διαμορφωμενης Νοησης' ειπε ο Ορκοφυλακας. 'Το μυαλο σου θα δημιουργησει τις προυποθεσεις για να τα καταφερεις'.
                   ===================================
-'Καταλαβα' εκανε αποτομα ο Ελλερυ με μια λαμψη να στραφτει στα ματια του. 'Πρεπει απλα να σκεφτω τον τροπο κι αυτος θα πραγματοποιηθει αμεσα' προσθεσε.
-'Ετσι ειναι' εκανε ο Ορκοφυλακας. 'Ομως ακου αυτην τη συβουλη. Βρες τροπο να φτασεις σ' εκεινη την μακρινη ξηρα που ειναι η Ρισανι διχως ν' αλλοιωσεις τιποτα απ' οτι βλεπεις. Μην προσθεσεις κατι, μην αφαιρεσεις κατι. Καθε προσθαφαιρεση, η παραμικρη, του δεδομενου σκηνικου μπορει να εκληφθει σαν πραξη κακοβουλη απεναντι στον Κιον. Αυτο θα σημανει αμεσα την παρεμβαση των Διαστικτων και φοβαμαι πως θα εχεις στερηθει ηδη την ζωη σου πριν να εχεις την ευκαιρια να εξηγησεις τις καλοπροαιρετες προθεσεις σου'.
-'Στασου λιγο να καταλαβω τι μου λες' εκανε φανερα προβληματισμενος ο Ελλερυ. 'Πως θα φτασω εκει αν δεν μπορω να σκεφτω ενα πλοιαριο για να με παει η να ζητησω ενα ζευγαρι φτερουγες για να πεταξω γιατι η εμφανιση οτιδηποτε νεου μπορει ν' αποβει μοιραια ? Τι προτεινεις δηλαδη, να παω κολυμπωντας' ? προσθεσε φανερα αγανακτισμενος.
                   =====================================
-'Δεν μπορω να σε βοηθησω σ' αυτο Ελλερυ' εκανε ο Ορκοφυλακας. 'Μονος σου πρεπει να κανεις την σωστη επιλογη. Αυτη η επιλογη ειναι και το πρωτο βημα για την Ρισανι να σε ακουσει κι ενδεχομενως να δεχτει να συμμετασχει στον σκοπο μας. Αν αποτυχεις απλα θα ειμαστε μ' ενα συμμαχο μειον κι εναν Ελλερυ Βαν Ντερ Εις λιγοτερο'.
Για πρωτη φορα ο Ελλερυ συνειδητοποιησε το βαρος και την σημασια που εκρυβε μια επιλογη του. Οι μερες που επρεπε να καταστρωνει ευφυη σχεδια για την διατηρηση της δυνατοτητας να μπορουν να κλεβουν μεταχειρισμενο ηλιακο φως ηταν πια πολυ πισω του. Εκει ειχε ν' ανταπεξελθει με πλασματα παραπλησιας λογικης με την δικη του, το μονο που ειχε να κανει ηταν να φανει πιο εξυπνος και πιο μεθοδικος. Εδω τα πραγματα ηταν εντελως διαφορετικα.
Οντα με δυνατοτητες περα απο καθε φαντασια απαιτουσαν στρατηγικες που ποτε μεχρι τωρα δεν ειχε χρειαστει να καταφυγει. Αν καποτε το μονο του μελημα ηταν η ομαδα του να βγει αλωβητη εδω διακυβευοταν η υπαρξη του ιδιου του συμπαντος.
             =====================================
Περασαν λιγα λεπτα οπου η απελπισια και η απογνωση φαινοταν ολοκαθαρα στο προσωπο του Ελλερυ. Ηταν φανερο πως προσπαθουσε να βρει την σωστη επιλογη κι ο Ορκοφυλακας φοβοταν πως αυτο το βαρος που σηκωνε καποια στιγμη θα τον τσακιζε. Γι αλλη μια φορα οι αμφιβολιες του ζωντανεψαν κι απειλησαν να τον κυριευσουν.
-'Νομιζω πως βρηκα τι πρεπει να κανω' ειπε ο Ελλερυ με μια απροσδοκητη γαληνη στη φωνη του. 'Αν ειμαι οντως σωστος τοτε ολα θα πανε καλα' προσθεσε και χαμογελασε. 'Αν παλι οχι, ειλικρινα ελπιζω να τα καταφερετε εκει που εγω απετυχα' συμπληρωσε.
Διχως να περιμενει απαντηση η σχολιο τους γυρισε την πλατη και κατευθυνθηκε προς την κοκκινη θαλασσα. Με περισσιο θρασος πατησε με το αριστερο ποδι πανω στο υγρο και μετα με το δεξι. Συνεχισε να περπαταει πανω στο υγρο αδιαφορωντας για το τι συνεβαινε πισω του. 
Ειχε ηδη απομακρυνθει αρκετα διχως να συμβει το παραμικρο. Ο Αζεμουρ ειχε μεινει να παρακολουθει με το στομα ανοιχτο μην περιμενοντας ποτε αυτην την επιλογη.
                     ======================================
Ο Ορκοφυλακας κουνησε το κεφαλι του ελαφρα σε μια κινηση επιδοκιμασιας. Ειχε βρει τον σωστο τροπο, δεν ηξερε πως μα τα ειχε καταφερει. Διχως ν' αλλοιωσει οτιδηποτε ο Ελλερυ ειχε ζητησει να μην βυθιστει ενω θα προχωρουσε πανω στην κοκκινη θαλασσα. Δεν ηταν πια ο Ελλερυ που ειχε αρχικα συναντησει. Το ενοιωθε, το εβλεπε πως σταδιακα μεταμορφωνοταν σε κατι περισσοτερο απο εναν κυνικο, επαγγελματια λαθρεμπορο που το μονο που τον ενοιαζε ηταν η προσκαιρη επιβιωση του. Υπηρχαν πολλα ακομα να γινουν, πολλες προκλησεις και δυσκολιες τους περιμεναν μα με τον τροπο που διαμορφωνοταν οι καταστασεις ο Ορκοφυλακας ανακαλυψε πως δεν ειχε χαθει καθε ελπιδα ν' αντιμετωπισουν τον Μετγκον.
Κοιταξε την φιγουρα που συνεχιζε ν' απομακρυνεται διχως στιγμη να γυρισει να κοιταξει πισω του. Το πρωτο βημα στο να πεισουν την Ρισανι την Διαστικτη να συνδραμει στην προσπαθεια τους ειχε γινει. Ηταν στο χερι του Ελλερυ να τα καταφερει κι αυτος εδω ο Ελλερυ εμοιαζε να μπορει να τα καταφερει.  
    

                                                ELENA LIOUDAKI










                             ΧΡΗΣΙΜΕΣ   ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ









Ο ιδιος υποστηριζε πως ηταν συναισθηματικα δεμενος μαζι του κι ας μην το χρησιμοποιουσε ποτε, ομως ολοι στο γραφειο ηξεραν πως το ελαττωματικο φωτοτυπικο βρισκοταν ακομα σε λειτουργια εξ αιτιας της τσιγκουνιας του. Δουλευε με τις ωρες του, με τις μερες του, με τα κεφια του. Για να εβγαζε καποιος μια απλη φωτοτυπια επρεπε να οπλιστει με γαιδουρινη υπομονη. Οι περισσοτεροι την ειχαν ηδη απωλεσει με αποτελεσμα οι κλωτσιες και τα χτυπηματα που δεχοταν το ατυχο μηχανημα να πολλαπλασιαζονται καθημερινα. Ο μονος που δεν το ειχε χτυπησει ποτε, τουναντιον το φροντιζε, ηταν η Μπετυ Μπονιακ. Δεν εφταιγε το μηχανημα για την ανεπαρκεια του, επρεπε ηδη να εχει αποσυρθει αλλα ας ηταν καλα το αφεντικο. Η μονη περιπτωση να ερχοταν καινουργιο ηταν να χαλαγε τελειως αλλα με καποιο τροπο, ασχετα με την ταλαιπωρια που εβαζε τους παντες, συνεχιζε να δουλευει. Παντως σχεδον ολοι οταν ηθελαν μια φωτοτυπια το ζητουσαν απο την Μπετυ που διεθετε ακομα την υπομονη ν' ασχολειται με το σαραβαλο αρκει να ειχε την ευκαιρια να τους εξυπηρετησει.
                ==================================
Περιμενε υπομονετικα πανω απο το μηχανημα για μια φωτοτυπια που χρειαζοταν. Την ταλαιπωρουσε κι αυτη μα δεν θα κερδιζε κατι χτυπωντας το για να δουλεψει. Δυστυχως οσο και να το επεσημανε στους συναδελφους της αυτοι απλα αδιαφορουσαν και συνεχιζαν.
Πηρε την φωτοτυπια και την κοιταξε. Εμεινε σαν στηλη αλατος. Αυτο ηταν αδυνατον.
'Ο Αλαν Στιτς ειναι παντρεμενος' εγραφε η φωτοτυπια. Κοιτουσε και ξανακοιτουσε το χαρτι διχως να καταλαβαινει τι συνεβαινε. Αυτη ηταν η σκεψη της οταν εβγαζε την φωτοτυπια αλλα βλεποντας την τυπωμενη πανω στο χαρτι τρομαξε. Διπλωσε το χαρτι και το εξαφανισε. Ξαναβαλε το αρχικο εντυπο και εδωσε παλι για αντιγραφο. Αυτη τη φορα αυτο που τυπωθηκε ηταν και το σωστο. Χρησιμοποιησε σαν προσχημα την τουαλετα για ν' απομονωθει. Ξαναβγαλε το χαρτι και διαβασε οτι ηταν γραμμενο. Αυτο που συνεβαινε ηταν περα απο καθε λογικη. Ομως με καποιο τροπο το μηχανημα ειχε τυπωσει την σκεψη της. Πως μπορουσε να γινει κατι τετοιο ? Μηπως πραγματικα το φωτοτυπικο ειχε παραδωσει πνευμα ?
                               =============================== 
Της αρεσε ο Αλαν και δεν ηταν η μονη στο γραφειο που τον λιγουρευοταν μα ολες ειχαν την αισθηση πως ηταν ελευθερος. Εκμεταλλευτηκε μια στιγμη που γεμιζαν και οι δυο τους ενα φλυτζανι καφε και ρωτησε, δηθεν αδιαφορα, τι εκανε η γυναικα του. Ο Αλαν βιαστηκε ν' αρνηθει κατι τετοιο μα η αρχικη του αντιδραση τον ειχε προδωσει. Το μηχανημα οχι μονο ειχε φωτοτυπησει την σκεψη της αλλα γνωριζε και κατι που κανεις αλλος δεν ηξερε. 
Ολη την ημερα στο σπιτι σκεφτοταν το περιστατικο αλλα δεν εβρισκε απαντηση.
Την αλλη μερα, πριν ακομα φτιαξει καφε, πηγε στο μηχανημα να βγαλει μια φωτοτυπια.
'Μετρα παντα τα ρεστα του κ.Τσανγκ' εγραφε αυτη τη φορα.
Σταματησε οπως παντα πριν παει σπιτι στο παντοπωλειο του κ.Τσανγκ, κοντα στο σπιτι της.
Επελεξε οτι ηθελε, εκανε νοερα την προσθεση και τον πληρωσε με εικοσαδολαρο.
Γυρισε σπιτι της κι εκατσε αμεσως να μετρησει τα ρεστα που ειχε παρει. Ελειπαν 30 σεντς.
Αυτο πια πηγαινε παρα πολυ. Συμπτωση η μη επρεπε ν' ανακαλυψει τι συνεβαινε.
                         ==================================
Ειχαν περασει αρκετες μερες διχως να δοκιμασει κατι. Απαντησεις δεν ειχε βρει πουθενα μα το μηχανημα ειχε φροντισει να της αλλαξει καποια πραγματα στην καθημερινη ρουτινα της.
Ο Αλαν πλεον δεν της εκανε καμια εντυπωση, τουναντιον η παρουσια του, η επιτηδευμενη ανεση του και το παλαι ποτε εξαισιο χιουμορ του της ηταν πια σχεδον αποκρουστικα. Στην συνεχεια των αλλαγων επρεπε να βρει καινουργιο μπακαλικο αφου ειχε αποφασισει πως δεν θα ξαναπαταγε το ποδι της ξανα στο παντοπωλειο του κλεφτη κ.Τσανγκ. Φαινεται πως το συμπαν ενοιωθε υποχρεωμενο απεναντι της γιατι φροντισε να την αποζημιωσει εις διπλουν.
Το καινουργιο μπακαλικο μπορει να ηταν λιγο πιο μακρια μα ο νεαρος που το ειχε ηταν να τον πιεις στο ποτηρι. Κατι υπηρξε αναμεσα τους απο την πρωτη στιγμη μα χρειαστηκαν τουλαχιστον δυο βδομαδες μεχρι ν' αρχισουν να βγαινουν κανονικα ραντεβου. Πριν συμπληρωθει μηνας ηταν ηδη ζευγαρι και η Μπετυ πετουσε κυριολεκτικα στα συννεφα.
Ολα τα χρωστουσε σ' εκεινο το μηχανημα, οσο πιο πολυ το σκεφτοταν τοσο το πιστευε.
                 ==================================
Το φωτοτυπικο συνεχιζε να της παρεχει πληροφοριες, αλλες μικρες κι ασημαντες, αλλες πιο σπουδαιες και σημαντικοτερες. Στην δευτερη κατηγορια ανηκε κι αυτη η πληροφορια.
'Η Νταιζη θελει την προαγωγη σου'.
Αυτο ηταν ανηκουστο. Υποτιθεται πως ηταν η καλυτερη φιλη της, της εκμυστηρευοταν τα παντα, μοιραζοταν τα παντα μαζι της. Το μονο που δεν της ειχε αναφερει ποτε ηταν αυτη η ιστορια με το φωτοτυπικο. Ηταν λοιπον στην πραγματικοτητα η Νταιζη φιδι ? Της εσκαβε το λακκο πισω απο την πλατη της για να της αρπαξει την θεση που δικαιωματικα της ανηκε ?
Συντομα διαπιστωσε πως το μηχανημα ειχε απολυτο δικιο. Διοχετευσε στην Νταιζη ψευτικες πληροφοριες για να δει αν αυτες θα εφταναν στ' αυτια του αφεντικου. Οταν αυτο συνεβη και την φωναξε στο γραφειο του η Μπετυ ευκολα απεδειξε την αληθεια εκθετοντας ανεπανορθωτα την Νταιζη. Το αποτελεσμα ηταν το αναμενομενο. Οι μετοχες της Μπετυ ανεβηκαν κατακορυφα ενω η Νταιζη βρεθηκε απο την μια μερα στην αλλη απολυμενη και στην ανεργια.
                  ===================================
Οσο περνουσε ο καιρος η Μπετυ συνεχιζε να πειραματιζεται με το φωτοτυπικο κι ετσι εκανε καποιες νεες ανακαλυψεις. Ειχε δοκιμασει κατ' αρχας να βγαλει φωτοτυπια την ωρα που σκεφτοταν εντονα ποιοι θα ηταν οι αριθμοι του λοττο μα το μηχανημα αδιαφορησε τελειως. Μετα εκατσε κατω κι εβαλε ολα οσα της ειχε αποκαλυψει διαπιστωνοντας τελικα πως δεν τυπωνε τις σκεψεις της. Πολλα απ' αυτα ηταν κυριες και ζωτικες ανησυχιες κι εγνοιες της μεν μα δεν τα σκεφτοταν την ωρα του αντιγραφου. Προφανως η επαφη των δαχτυλων της την συνεδεε με το μηχανημα το οποιο επελεγε κατα το δοκουν τι θα της αποκαλυπτε. 
Το σημαντικο ηταν πως ολα ειχαν βγει και καποια απ' αυτα ειχαν ιδιατερη σημασια και βαρυτητα σχετικα με την μικροκλοπη που πραγματοποιουσε ο κ.Τσανγκ εδω και καιρο.
Αυτο που ειχε υποβαθμισει ομως ασχολουμενη συνεχως με το φωτοτυπικο ηταν οι προθεσεις των υπολοιπων συναδελφων της. Οταν εμαθε πως ειχαν ολοι μαζι κανει προταση στο αφεντικο ν' αντικατασταθει το φωτοτυπικο παγωσε. Αυτο δεν επρεπε να συμβει.
                   =================================
Η παροιμιωδης τσιγκουνια του αφεντικου εγινε αιτια να μην απομακρυνθει το φωτοτυπικο, κατι που προκαλεσε αρχικα ανακουφιση στην Μπετυ. Ομως η ανακοινωση πως θα ερχοταν ειδικος να το διορθωσει την εβαλε σε σκεψεις. Κι αν διορθωνοταν το μηχανημα θα συνεχιζε να της παρεχει πολυτιμες πληροφοριες ? Κι αν ο τεχνικος αποφασιζε πως δεν φτιαχνοταν και ηθελε πεταμα ? Την ημερα της επισκεψης καθοταν σε αναμμενα καρβουνα. Η ετυμηγορια δεν ηταν καλη. Τα χρηματα που χρειαζοταν για την επισκευη μπορουσαν ν' αγορασουν ενα ολοκαινουργιο, η επισκευη δεν ειχε νοημα. Απο την αλλη ο τεχνικος ανηγγειλε πως συντομα το μηχανημα θα σταματουσε να λειτουργει οριστικα, οποτε ας εκαναν λιγη υπομονη. Η Μπετυ επρεπε να συμβιβαστει με την ιδεα πως τα καλα δεν κρατανε για παντα. Ειχε λιγο χρονο μπροστα της να μαθει οτι προλαβαινε, θα φροντιζε να τον εκμεταλλευτει. Αναρωτηθηκε πως θα ηταν η ζωη της διχως την πολυτιμη βοηθεια του φωτοτυπικου κι αναστεναξε. Θα της επαιρνε λιγο καιρο να το συνηθισει μα δεν μπορουσε να κανει κι αλλιως.
                          ================================
Πηγε για μια βιαστικη, τελευταια φωτοτυπια κι αυτο που διαβασε την φοβισε.
'Μην πας απο την συνηθισμενη διαδρομη αποψε σπιτι σου'.
Δεν μπορουσε να μαθει το γιατι μα δεν ειχε λογο να μην εμπιστευτει το μηχανημα. Σχολασε εχοντας συνεχεια στο μυαλο της πως δεν επρεπε να παει σπιτι απο τον δρομο που συνηθιζε.
Προσπερασε το δρομο που χρησιμοποιουσε και συνεχισε να περπαταει ευθεια. Θα εστριβε δεξια τρεις δρομους πιο κατω, θα εκανε εναν μικρο κυκλο και θα εβγαινε σπιτι της απο την πισω μερια. Το βραδυ ηταν υπεροχο, λιγος ποδαροδρομος παραπανω ηταν καλοδεχουμενος.
Μπηκε στο στενο ενω αναρωτιοταν αν ο Ιαν θα ειχε μαγειρεψει κατι η θα παραγγελναν παλι απ' εξω. Ενοιωθε ευτυχισμενη με τον Ιαν, περνουσε τις καλυτερες μερες της ζωης της μαζι του. 
Σκεφτηκε την ζωη της πριν το φωτοτυπικο κι εφριξε. Μεσα σε λιγους μηνες ειχαν αλλαξει ολα προς το καλυτερο κι αυτο το χρωσταγε σ' εκεινο το σαραβαλιασμενο μηχανημα στο γραφειο.
Ηθελε λιγα βηματα πια για να βγει απο το στενο δρομακι.
                        ====================================
Και οι δυο ειδησεις ηταν θαμμενες καπου στην εβδομη σελιδα, τυπωμενες διπλα διπλα.
'Η αστυνομια συνελαβε χθες τρεις ανηλικους που ειχαν στησει καρτερι στους περαστικους σ' ενα στενο του Ντιτον και με απειλη μαχαιριου τους ληστευαν. Για κακη τους τυχη ενα απο τα θυματα ηταν αστυνομικος που προχωρησε στην αμεση συλληψη τους'.
Δεξια, με τα ιδια μικρα γραμματα η αλλη ειδηση ελεγε.
'Ασχημο παιγνιδι επαιξε η μοιρα χθες το βραδυ στην Μπετυ Μπονιακ. Ενω βαδιζε σ' ενα στενο δρομακι για το σπιτι της μια μαρμαρινη πλακα ξεκολλησε απο διαμερισμα του τριτου οροφου χτυπωντας την ατυχη γυναικα στο κεφαλι σκοτωνοντας την ακαριαια. Συναδελφοι στο γραφειο που δουλευε απορησαν για το σημειο που βρεθηκε νεκρη δεδομενου πως χρησιμοποιουσε παντα διαφορετικη διαδρομη για να φτασει στο σπιτι της. Στα παραδοξα δεον να σημειωθει πως στην συνηθισμενη διαδρομη της Μπετυ Μπονιακ την ιδια στιγμη του ατυχου περιστατικου η αστυνομια συνελαβε τρεις ανηλικους που ληστευαν περαστικους υπο την απειλη μαχαιριου'.





                                                              ΤΕΛΟΣ
                             

                            Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ










                                                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 31









Το χρηματικο τιμημα που επρεπε καποιος να πληρωσει για να γινει αποδεκτος σαν μονιμος κατοικος στον Ζιγκετ ηταν απλα εξωφρενικο και κατα συνεπεια απαγορευτικο στους περισσοτερους. Υπηρχαν αλλοι προορισμοι πολυ πιο οικονομικοι για οποιον το βαλαντιο του ηταν ισχνο για να συναντησει τις απαιτησεις του Ζιγκετ, ομως και το συνολικο πακετο υπηρεσιων που θ' απολαμβανε υστερουσε κατα πολυ απ' αυτο του Ζιγκετ. Εχοντας πληρωσει αυτο το αστρονομικο ποσο ο Νεκαρ με τον Μερανγκ βρισκονταν στην ευχαριστη θεση ν' απολαμβανουν προνομια που δεν θα ειχαν πουθενα αλλου. Ενα απ' αυτα τα προνομια φαινοταν πως ηταν σε θεση να τους σωσει την ζωη. Κι αυτο γιατι το συστημα ασφαλειας στον Ζιγκετ φροντιζε να καλυπτει ολες τις πιθανοτητες που μπορουσαν να υπαρξουν σε περιπτωση που η σωματικη ακεραιοτητα των μονιμων κατοικων κινδυνευε. Ο Νεκαρ με τον Μερανγκ ειχαν ενημερωθει για ολα τα προνομια που μπορουσαν ν' απολαυσουν στον Ζιγκετ, κατ' επεκταση ηταν γνωστες του πως ακριβως λειτουργουσε το συστημα ασφαλειας. 
                      ==================================
Το συστημα λειτουργησε αψογα. Μια βασικη κι απαραβατη αρχη στον Ζιγκετ ηταν πως ολο το σπιτι που καποιος μονιμος κατοικος εμενε ηταν συμβατο μονο με τον ιδιοκτητη του. Μια εξελιγμενη κατασταση αναγνωρισης μεσω DNA επετρεπε μονο σ' ενα ατομο την προσβαση στο συγκεκριμενο οικημα διχως να ενεργοποιηθει το συστημα ασφαλειας. Αν οποιοσδηποτε αλλος δοκιμαζε να παραβιασει καποιο σημειο του σπιτιου μια σειρα απο καμερες, τοποθετημενες στα σημεια αρεσκειας του ιδιοκτητη, τον ενημερωναν αμεσα για να λαβει τα μετρα του.
Την ιδια στιγμη που ο Καγιαο με τον Ντρισμπειν ανοιξαν την εξωπορτα οι δυο ενοικοι ειδοποιηθηκαν αμεσα. Δεν υπηρξε κανενα οπτικο η ηχητικο σημα που να προδιδε στους εισβολεις πως για την παρανομη εισβολη τους αυτοι που βρισκονταν μεσα ειχαν ηδη ενημερωθει, ετσι η πλαστιγγα του αιφνιδιασμου ειχε γειρει ολοκληρωτικα προς την μερια των ενοικων εν αγνοια των εισβολεων. Η εκπληξη του Καγιαο και του Ντρισμπειν οταν διαπιστωσαν πως ειχαν εφορμησει σε αδεια δωματια εμελλε να ειναι καθοριστικη.  
                       ==============================
Για την ακριβεια τα δωματια δεν ηταν αδεια, ομως και τα θυματα δεν βρισκονταν στις θεσεις που επρεπε να ειναι. Το πλεονεκτημα που ο Καγιαο με τον Ντρισμπειν πιστευαν πως ειχαν ειχε χαθει. Η αθλια κατασταση του Νεκαρ ηταν η αιτια που η βολη που εξαπελυσε απο την νοτια γωνια του δωματιου περασε διπλα απο το αυτι του Καγιαο διχως να τον πετυχει. Στην βιασυνη του ο τελευταιος εριξε προς το μερος απ' οπου ειχε προελθει η βολη καμποσες φορες ενω ταυτοχρονα επεφτε στο πατωμα ψαχνοντας σημειο να καλυφθει. Ο Νεκαρ ενοιωσε το χερι της Σορεντιανης να τον σφιγγει στο μπρατσο και μετα να πεφτει μπροστα και να μενει ακινητη, ενω μια κηλιδα λευκου υγρου εξαπλωνοταν γοργα γυρω της. Εχοντας χασει την πρωτη κρισιμη βολη ο Νεκαρ ειχε επιτρεψει στην υπαρχουσα κατασταση να βρισκεται πια σε απολυτη ισορροπια. Ο θανατος της Σορεντιανης ηταν αυτο που τον αφυπνισε ακομα περισσοτερο.
-'Ποιος εισαι' ? ρωτησε παντα καλυμμενος. 'Τι θελεις ? Χρηματα' ?
Ο Καγιαο παρεμεινε σιωπηλος. Οποιος κατερρεε πρωτος ειχε χασει, το ηξερε. 
                       ===============================
Στο αλλο δωματιο ο Μερανγκ χρησιμοποιησε το πλεονεκτημα του αιφνιδιασμου πολυ καλυτερα απ' οτι ο Νεκαρ. Με το που πατησε το ποδι του μεσα στο δωματιο ο Ντρισμπειν δεχτηκε μια δεσμη λειζερ λιγο πανω απο το στηθος. Το χτυπημα ηταν αρκετο για να τον ριξει στο πατωμα ακινητο ενω το οπλο εφυγε απο τα χερια του. Προσεκτικα ο Μερανγκ πλησιασε το ακινητο σωμα και το κλωτσησε προσπαθωντας να δει αντιδρασεις. Οταν διαπιστωσε πως ο εισβολεας εξακολουθουσε να παραμενει σωριασμενος στο δαπεδο βγηκε με ολες τις αισθησεις του σε επιφυλακη. Το ποιος ηταν και τι ζητουσε ηταν κατι που θα τον απασχολουσε μεταγενεστερα, τωρα επρεπε να προστρεξει σε βοηθεια του Νεκαρ. Εφτασε στην πορτα του φιλου του κι εριξε μια προσεκτικη ματια μεσα. Ειδε εναν δευτερο εισβολεα κρυμμενο πισω απο ενα επιπλο με γυρισμενη την πλατη του σ' αυτον και ταυτοχρονα ειδε και τον Νεκαρ που τον ειχε δει κι αυτος. Εφερε το δαχτυλο στα χειλη του και προχωρησε ακομα ενα βημα εχοντας παντα στο στοχαστρο του τον εισβολεα. Το δαχτυλο του ειχε αρχισει να παταει το κουμπι ενεργοποιησης του οπλου.
                  =======================================
-'Πισω σου Μερανγκ' ακουσε τον Νεκαρ να ουρλιαζει. Ολα εγιναν πολυ γρηγορα.
Η δεσμη του λειζερ κινηθηκε γρηγοροτερα απο τον χρονο αντιδρασης του Μερανγκ στην προσπαθεια του να γυρισει να δει τον λογο που ειχε κανει τον Νεκαρ να φωναξει.
Το τελευταιο πραγμα που ενοιωσε ηταν ενα εντονο καψιμο στο πισω μερος του κεφαλιου του, εκει που ο λαιμος συναντιοταν με τους ωμους. Επεσε στο πατωμα νεκρος με μια απορια ζωγραφισμενη στο προσωπο του. Μια δευτερη βολη επισφραγισε το τετελεσμενο.
Ο Νεκαρ βλεποντας τον φιλο του να πεφτει νεκρος απο το υπουλο, πισωπλατο χτυπημα ενος δευτερου εισβολεα που με το ζορι στεκοταν ορθιος στα ποδια του θολωσε. 
Βριζοντας ακαταληπτα βγηκε απο την κρυψωνα του πυροβολωντας αδιακριτως. Αχρηστευσε διαφορα αντικειμενα κι επιπλα μα απετυχε να χτυπησει καποιον απο τους εισβολεις.
Η αποκοτια του να εγκαταλειψει την προχειρη κρυψωνα του ηταν μοιραια. Ο Καγιαο, εχοντας πληρες οπτικο πεδιο, αδειασε το οπλο του πανω του.
                   ===================================
Τρια λεπτα χρειαστηκαν οι Καγιαο και Ντρισμπειν για να εγκαταλειψουν το σπιτι. Πιστοποιησαν τον θανατο των Νεκαρ και Μερανγκ, εκτελεσαν εν ψυχρω και την δευτερη Σορεντιανη απαλειφοντας ετσι καθε πιθανο μαρτυρα και βγηκαν εξω. Ο Ντρισμπειν αδυνατουσε να προχωρησει μονος του, ετσι για να φτασουνε στο γκαρ στηριζοταν πανω στον Καγιαο. Δεν ειχαν χρονο στην διαθεση τους, επρεπε να εγκαταλειψουν τον Ζιγκετ το συντομοτερο δυνατον. Ο Καγιαο προσπαθουσε αφ' ενος να οδηγησει μεσα στο σκοταδι και αφ ετερου προσεχε τον Ντρισμπειν να μην πεσει απο το γκαρ και να μην χασει τις αισθησεις του. Το τραυμα ηταν σοβαρο, αν δεν δεχοταν ιατρικη περιθαλψη αμεσα δυσκολα θα εβγαζε την νυχτα.
Το μυαλο του επεξεργαζοταν ηδη τον τροπο με τον οποιο θα εφταναν στο σκαφος τους και το πως θα εφευγαν απο κει διχως να ριχτουν στο κατοπιν τους ολες οι δυναμεις ασφαλειας του Ζιγκετ. Ο τραυματισμος του Ντρισμπειν δυσκολευε πολυ περισσοτερο τα πραγματα. Αναρωτιοταν αν θ' αντεχε μεχρι να εβρισκε καποιον γιατρο.
                     ===============================
Η αδυναμια του Ντρισμπειν πια να σταθει απλα ορθιος του αλλαξε ολα τα σχεδια. Βρισκονταν κρυμμενοι κοντα στον χωρο σταθμευσης σκαφων των επισκεπτων και ο Καγιαο προσπαθουσε να σκεφτει πως θα εφταναν στο δικος τους σκαφος μα τωρα τα πραγματα ειχαν δυσκολεψει αφανταστα. Επρεπε να διασχισει μια διαδρομη σχεδον εκατον πενηντα μετρων, ακαλυπτος στην πλειοψηφια της, με τον Ντρισμπειν φορτωμενο στον ωμο του. Ηταν καθαρη αυτοκτονια, το ηξερε μα δεν ειχε αλλη επιλογη. Γυρισε στον Ντρισμπειν κι αυτο που ειδε στα ματια του δεν του αρεσε καθολου. Τον ηξερε χρονια ολοκληρα, πρωτη φορα τον κοιτουσε ετσι.
-'Ξεχασε το φιλε' εκανε ξεψυχισμενα ο πληγωμενος. 'Ξερω τι σκεφτεσαι, δεν γινεται, απλα θα πεθανουμε και οι δυο' ειπε κι εφτυσε αιμα απο το στομα. 'Τουλαχιστον ο ενας πρεπει να τα καταφερει, καταλαβες ?  Ξεμειναμε απο επιλογες οσο κι αν δεν μας αρεσει'.
Ο Καγιαο πηγε κατι να πει μα ο Ντρισμπειν δεν τον αφησε.
-'Φυγε τωρα' ειπε. 'Θα σε καλυψω μεχρι να φτασεις στο σκαφος'.
                     ===============================
Υπο διαφορετικες συνθηκες θα χρησιμοποιουσε απλως την καλυψη που του προσεφερε ο Ντρισμπειν και θα φροντιζε να φτασει στο σκαφος σωος κι αβλαβης διχως ν' αναμιχθει σε μαχη με τους φυλακες. Ομως η αισθηση οτι εγκατελειπε τον φιλο του πισω ειχε τρυκιμιασει την ψυχη του. Αντι να εχει πρωταρχικο του σκοπο να βρεθει γρηγορα στο σκαφος μια διεστραμμενη φωνη μεσα του του ελεγε να το κανει αφου σκοτωνε ολους τους φυλακες. Ο ενας ειχε πεσει ηδη νεκρος απο μια βολη του Ντρισμπειν, ειχαν μεινει αλλοι δυο. Πλησιασε κοντα τους εκμεταλλευομενος τον καταιγισμο πυρων που εξαπελυε ο συντροφος του.
Την στιγμη που βγηκαν για λιγο απο την κρυψωνα τους για ν' ανταποδωσουν ο Καγιαο τους εκτελεσε εν ψυχρω απο κοντινη αποσταση. Κοιταξε για λιγο τα πτωματα και μετα στραφηκε προς το σημειο που βρισκοταν ο Ντρισμπειν. Ηταν πολυ αργα για να γυρισει και να τον παρει. Οι φυλακες ειχαν ηδη σημανει συναγερμο, δεν ειχε καθολου χρονο μπροστα του.
Λιγα λεπτα μετα αφηνε πισω του τον Ζιγκετ και τον Ντρισμπειν.
                  ===============================
Ειχε καθορισει πορεια προς τον Αγκελ κι ειχε αφησει τα παντα στον αυτοματο πιλοτο. Δεν υπηρχε τροπος επικοινωνιας με τον Κρουξ, δεν γνωριζε καν που βρισκοταν. Το σχεδιο ηταν να επιστρεψει στην βαση τους, στον Αγκελ, κι απο κει να προσπαθησει να ερθει σε επαφη μαζι του.
Αρχισε εξαφνα να κλωτσαει οτι εβρισκε μπροστα του. Η αποστολη ειχε στεφθει απο επιτυχια μα το τιμημα ηταν δυσαναπληρωτο. Δεν μπορουσε να βγαλει απο το μυαλο του την εικονα του Ντρισμπειν την ωρα που ειχε διαβασει στα ματια του τις αποφασεις του. Ειχε θυσιαστει για να επιβιωσει εκεινος, αυτο ηταν κατι που θα τον στοιχειωνε για την υπολοιπη ζωη του, οση και να ηταν αυτη, αφου σ' αυτην την ιστορια με τον Ελλερυ Βαν Ντερ Εις ειχε ενα προαισθημα πως ο Ντρισμπειν δεν θα ηταν ο μοναδικος που θα πληρωνε με την ζωη του. 
Τους δυο στοχους δεν τους ηξερε, ειχαν προστεθει στην ομαδα του Ελλερυ μετα το σχισμα με τον Κρουξ κι αυτο ειχε κανει την αποστολη του πιο ευκολη. Ομως γνωριζε πως καποια στιγμη θα επεφτε πανω σε παλιους συντροφους κι αυτο του εφερε μια δυσφορια.
                ===================================
Οι δυναμεις που του ειχαν απομεινει πια ηταν μονο για να μπορει ακομα να παιρνει μικρες, κοφτες ανασες. Ενοιωθε την ζωη να γλυστραει σαδιστικα μακρια του μα δεν μπορουσε να κανει κατι αλλο απο το να περιμενει το μοιραιο. Ειχε πια κλεισει τα ματια μιας και η οραση του πλεον τιποτα δεν ειχε να του προσφερει. Ετσι, πιο πολυ ενοιωσε την παρουσια κοσμου απο πανω του παρα τους ειδε. Οι ελαχιστοι ψιθυροι που εφταναν στ' αυτια του που βρισκονταν στο μεταιχμιο της διακοπης λειτουργιας τους δεν εκαναν κανενα νοημα για τον ιδιο. Πεθαινε, το ηξερε, τι χειροτερο θα μπορουσαν να του κανουν ? Στην θολη σκεψη του φανταστηκε τον εαυτο του να χαμογελαει μα δεν υπηρχε τροπος να μπορεσει να πιστοποιησει αν οντως τα ειχε καταφερει.
Θα ηθελε να εχει χαμογελασει, χαρη σ' αυτον ο Καγιαο ηταν ζωντανος.
Ενας αποτομος πονος ηταν αυτος που μονομαχησε με τις τελευταιες ικμαδες δυναμης που του απεμεναν για να μην χασει πληρως τις αισθησεις του και τον νικησε κατα κρατος.
Ο Ντρισμπειν αδιαφορουσε πια για τα παντα.


                     




   

                                  
                  MICHALIS PACHOULAS









          ΜΙΑ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ







Ευθυγραμμιστηκε με την κολωνα και κολλησε επανω της. Δοκιμασε να ελεγξει την αναπνοη του κι εν μερει τα καταφερε. Τ' αυτια του βρισκονταν σε συναγερμο προσπαθωντας ν' ακουσει τον παραμικρο θορυβο ενω ολες του οι αισθησεις βρισκοταν σ' επιφυλακη. Λογικα επρεπε να ειναι καπου κοντα του μα προσεχε κι εκεινος. Ηξερε πως δεν μπορουσε να μεινει για παντα κρυμενος πισω απο την κολωνα, καποια στιγμη θα επρεπε να κανει την κινηση του. Εφερε στο μυαλο του την διαρρυθμιση του χωρου. Δυο επιλογες ειχε. Η θ' ανεβαινε την σκαλα για τον επανω οροφο η θα προσπαθουσε να διασχισει το χωρο για να φτασει στην πορτα στα δυτικα. Στο σημειο που ηταν μπορουσε να ελεγξει και τις δυο επιλογες οποτε επελεξε να κανει λιγη υπομονη ακομα.
Οι πρωτες σταγονες ιδρωτα εκαναν την εμφανιση τους στο μετωπο του ενω ταυτοχρονα ενοιωσε τις παλαμες του υγρες. Τα σκουπισε γρηγορα πανω στο πουκαμισο του και τεντωσε ακομα περισσοτερο τ' αυτια του. Ο ηχος ηταν ανεπαισθητος μα τον ακουσε. Περιμενε λιγο και βγηκε αποτομα απο την κολωνα στραμμενος προς το σημειο που ειχε ακουστει ο θορυβος.
                             ==================================
Ηταν ετοιμος να φυγει οταν ειδε το καλαθι. Απομονωμενο απο τα υπολοιπα προιοντα, ακουμπισμενο σε μια γωνια εμοιαζε παρατημενο. Πλησιασε και χαμογελασε οταν διαβασε την σημανση του. Παρωχημενα παιγνιδια υπολογιστη εικοσαετιας στην τιμη των 2 δολαριων.
Καποια απ' αυτα τα ειχε παιξει οταν ηταν 15 χρονων, καποια αλλα δεν τα ηξερε καν. Απορησε που διαπιστωσε πως υπηρχαν ακομα. Ποιος θ' ασχολιοταν ποτε μαζι τους ? Η εικονα, ο ηχος, τα γραφικα μπορει να εκαναν παταγο καποτε, τωρα μονο γελιο μπορουσαν να προκαλεσουν.
Ηταν ετοιμος να φυγει οταν το ειδε. Η αληθεια ηταν πως αυτο που του τραβηξε την προσοχη ηταν η φραση που υπηρχε τυπωμενη πανω στο κουτι για διαφημιστικους λογους.
'Η πιο ρεαλιστικη μονομαχια που υπηρξε και θα υπαρξει ποτε'.
Γελασε ειρωνικα μα παρ' ολα αυτα το πηρε στα χερια του. 2 δολαρια, σιγα το εξοδο. Τον επιασε μια περιεργη νοσταλγια να θυμηθει πως διασκεδαζε πριν εικοσι χρονια. Αυτο απο μονο του αξιζε κατι περισσοτερο απο δυο δολαρια. Βουτια στο παρελθον σου ερχομαι, σκεφτηκε.
                             ==============================
Για την εποχη που ειχε πρωτοκυκλοφορησει περιειχε μια καινοτομια που σιγουρα τοτε θα το ειχε καταστησει δημοφιλες. Μπορουσες να το παιξεις μ' εναν ακομα χρηστη εξ' αποστασεως αρκει να του εδινες τον κωδικο που υπηρχε στο παιγνιδι. Αυτο ηταν σαφως πιο ενδιαφερον απο το να επαιζε μονος του μα επρεπε να βρει καποιον που να ηθελε να παιξει μαζι του.
Ξεκινησε τα τηλεφωνα στους φιλους και η αληθεια ηταν πως αυτα που ακουσε δεν τα περιμενε.
Ο κοινος παρονομαστης σε ολες τις τις απαντησεις ηταν σχεδον ο ιδιος.
-'Ελα ρε Νταν, σοβαρα μιλας τωρα ? Εχεις τωρα ορεξη ν' ασχοληθεις μ' αυτην την παλιατζουρα ? Να παιξουμε αλλα κανα καινουργιο. Ασε που θα βγαλουμε τα ματια μας με δαυτο'.
Ειχε απογοητευτει πληρως οταν προσεκρουσε πανω στην πρωτη μη αρνητικη απαντηση.
-'Που το βρηκες αυτο ρε συ ? Νομιζω πως καποτε το ειχα παιξει αλλα δεν ειμαι σιγουρος. Αν ειναι παντως αυτο που νομιζω φιλε ημουνα αχτυπητος, δεν ειχα χασει ποτε'.
Ο Νταν Σωντερς ετριψε τα χερια απο ικανοποιηση. Ειχε βρει αντιπαλο.
                       ===============================
Δεν του πηρε πολυ ωρα για να τον πεισει. Λιγο η νοσταλγια του φιλου του, λιγο η αισθηση υπεροχης που ενοιωθε απο τις επιδοσεις του ειπε το πολυποθητο ναι. Εστειλε τον κωδικο για να μπορεσει κι εκεινος να συνδεθει και μετα καθησανε να μελετησουνε το παιγνιδι.
Η πλοκη ηταν το απογειο της αφελειας. Οι δυο χρηστες θα επρεπε να συμφωνησουν στην δημιουργια ενος περιβαλλοντος που θα εξελισσοταν το παιγνιδι. Θα εκαναν τις επιλογες τους σε οπλα απο μια φτωχη για τα τωρινα δεδομενα, πλουσια ομως για το τοτε συλλογη με τα οποια θ' αντιμετωπιζαν ο ενας τον αλλο. Ειχαν επισης το δικαιωμα δημιουργιας δυο χαρακτηρων εκαστος που θ' ανηκαν στην ομαδα του καθενος και με την βοηθεια τους θα προσπαθουσαν να εξοντωσουν τους αντιπαλους τους. Ενταξει, ο ηχος ηταν αθλιος, τα γραφικα παρωχημενα, οι δυνατοτητες κινησης περιορισμενες μα αυτο δεν σημαινε πως δεν μπορουσαν να το διασκεδασουν. Αποτομα οι δυο αντρες ειχαν γινει ξανα πιτσιρικαδες, τοτε που παιγνιδια σαν κι αυτο ηταν κατι περισσοτερο απο αναψυχη, ηταν σκοπος και νοημα.
                     =====================================
Η πρωτη διαφωνια εκανε την εμφανιση της οταν επρεπε να επιλεξουν το περβαλλον που θα λαμβανε χωρα η δραση. Και τι δεν ειχε πεσει στο τραπεζι προσπαθωντας να συμφωνησουν.
Η μια απιθανοτητα διαδεχοταν την αλλη. Τοπιο γουεστερν, ζουγκλα του Αμαζονιου, ερημος της Αφρικης, υποβρυχια αναμετρηση στην Ατλαντιδα, αναμετρηση στο διαστημα, σε απατητα βουνα κι ενα σωρο προτασεις ποτε δεν βρηκαν ανταποκριση κι απο τους δυο.
Καποια στιγμη ο Νταν Σωντερς ειχε μια πιο ρεαλιστικη προταση.
-'Θυμασαι εκεινο το ετοιμορροπο εργοστασιο εξω απο την πολη' ? ειπε. 'Εκεινο το εξαοροφο που εχει εγκαταλειφθει εδω και χρονια ? Γιατι να μην χρησιμοποιησουμε κατι τετοιο ? Το ξερουμε και οι δυο, μπορουμε να κινηθουμε ανετα σ' ενα τετοιο περιβαλλον'.
Η ιδεα βρηκε απολυτα συμφωνο τον φιλο του. Δουλευοντας μαζι πανω σ' αυτο χρειαστηκαν λιγες ωρες για να δημιουργησουν το περιβαλλον της αναμετρησης. Ικανοποιημενοι και οι δυο συμφωνησαν πως το επομενο απογευμα θα ξεκιναγαν να παιξουν.
                      ======================================
Οι δυο χαρακτηρες που δημιουργησε ο Νταν ηταν δυο αντρες οπλισμενοι σαν αστακοι που υποτιθετο πως δουλευαν σαν μισθοφοροι. Οταν ειδε τις επιλογες του φιλου του δεν μπορουσε να σταματησει να γελαει. Ηταν το μονο πραγμα που δεν περιμενε.
-'Σοβαρα θα με αντιμετωπισεις μ' αυτες τις δυο θεογκομενες' ? ρωτησε. 'Ρε φιλε, αυτες ειναι για πασαρελα οχι για μαχη. Θα σπασουν καποιο νυχι, δεν τις λυπασαι' ? προσθεσε.
-'Ακομα καλυτερα για σενα Νταν' ηταν η απαντηση. 'Η μηπως φοβασαι' ?
Ο Νταν το αποδεχτηκε ενω απο μεσα του γελαγε ακομα. 
-'Ειμαι ετοιμος οταν εισαι ετοιμος' ειπε. 'Ας κερδισει ο καλυτερος' συμπληρωσε.
Τοποθετησαν τον εαυτο τους και τους συμμαχους τους ακριβως εξω απο την εισοδο του εικονικου ερημωμενου εργοστασιου. Η συμφωνια που ειχαν κανει ηταν απλη. Ο Νταν και οι δικοι του θα πηγαιναν αριστερα, ο φιλος του με τις κουκλαρες δεξια. Θ' αφηναν να περασουν 5 λεπτα για να οργανωθουν και μετα η αναμετρηση θα ξεκιναγε.
                           ================================
Ο Νταν ειχε επιλεξει την τακτικη του ανταρτοπολεμου πιστευοντας πως αυτο θα του εδινε την νικη. Στην εξελιξη του παιγνιδιου διαψευστηκε οικτρα. Εχασε τους δυο συμμαχους καθαρα απο δικο του λαθος, την ειχε πατησει σαν πρωταρης. Οταν εξαφνα φανερωθηκε μπροστα τους η μια απο τις βοηθους του φιλου του δεν περιμενε ποτε πως θα ηταν ολογυμνη. Βεβαια παιγνιδι ηταν και ο χαρακτηρας της κοπελας ηταν εικονικος μα η εκπληξη του του κοστισε τους συμμαχους του. Πυροβολησε καθυστερημενα δινοντας χρονο στην κοπελα να καλυφθει μα ειχε πια προδωσει την θεση των δυο βοηθων του. Δευτερολεπτα μετα η αλλη κοπελα, ντυμενη, ειχε βρεθει πισω τους και με συνοπτικες διαδικασιες τους ειχε εξοντωσει. Ειχε μεινει πια μονος ενω ο εχθρος δεν ειχε καμια απωλεια. Μεσα απο τ' ακουστικα του μπορουσε ν' ακουσει τα γελια του φιλου του για το καζο του κι αυτο τον πεισμωσε. Δεν ειχε τελειωσει ακομα η μαχη, ηταν ζωντανος και σκοπευε να παραμεινει ετσι. Αποφασισε να καλυφθει προσωρινα πισω απο μια κολωνα μεχρι να σχεδιαζε τις επομενες κινησεις του. 
                        ===============================
Ο θορυβος προερχοταν απο μια πετρα που κυλουσε ακομα. Δεν ηταν τοσο βλακας να την πατησει. Ξαπλωσε στο πατωμα και συρθηκε στο πισω μερος της κολωνας. Με μια γρηγορη κινηση βρεθηκε κατω απο την σκαλα που οδηγουσε στο επομενο οροφο. Κρυφτηκε και περιμενε. Η υπομονη του ανταμειφθηκε. Οι δυο βοηθοι του φιλου του κατεβηκαν προσεκτικα την σκαλα κοιτωντας τριγυρω να τον βρουν. Ειχε καθαρο οπτικο πεδιο για την μια, περιμενε υπομονετικα μεχρι να μπορουσε να βαλει στο στοχαστρο και την αλλη. Ενοιωσε μια αγρια χαρα οταν τις πυροβολησε πισωπλατα και τις ειδε να πεφτουν νεκρες. Μολις ειχε φερει το παιγνιδι στην ισοπαλια. Τωρα επρεπε να εξοντωσει τον φιλο του. Ειχε προδωσει γι αλλη μια φορα τη θεση του. Την στιγμη που εβγαινε απο την κατω μερια της σκαλας δεχτηκε τις αλλεπαλληλες ομοβροντιες απο τον φιλο του διχως ποτε να μαθει που ηταν κρυμμενος.
Στον υπολογιστη του φιλου του με μεγαλα, κεφαλαια γραμματα αναβοσβηνε η λεξη 'Νικητης' ενω ο ιδιος χοροπηδουσε απο την χαρα του για την μεγαλειωδη νικη του.
                     ===============================
-'Λυπαμαι Νταν' ειπε μεσα απο τ' ακουστικα του 'αλλα φιλε το ειχα ξαναπαιξει το παιγνιδι παλια. Η τακτικη του αντιπερισπασμου παντα επιανε. Κατι σαν το σκακι, ξερεις. Θυσιαζεις ενα δυο πιονια για να κανεις την δουλεια σου. Ενταξει, δεν ειχες καμια τυχη, πρωτη σου φορα ηταν αλλα θα τα πας καλυτερα στο επομενο παιγνιδι. Πω πω ρε φιλε, δεν ξερεις ποσο το χαρηκα'.
Υπηρξε μια παρατεταμενη σιωπη απο την αλλη μερια.
-'Ελα ρε Νταν τωρα, μου θυμωσες ? Παιγνιδι ειναι ρε φιλε, δεν κερδιζουν ολοι. Την επομενη θα τα πας καλυτερα. Να ηξερες τι μου θυμισες μ' αυτο το παιγνιδι'.
Η σιωπη εξακολουθουσε να ειναι εκκωφαντικη.
-'Σαν μικρο παιδι κανεις τωρα Νταν. Δεν θα μου μιλας επειδη νικησα' ?
Η υπομονη του για μια απαντηση ειχε εξαντληθει. Δεν περιμενε τετοια αντιμετωπιση απο την πλευρα του Νταν. Εβγαλε τ' ακουστικα κι εκλεισε τον υπολογιστη. Ενταξει, καποια στιγμη θα του περνουσε και θα τον επαιρνε τηλεφωνο. Προφανως η ηττα τον ειχε πειραξει πολυ. 
                        =================================
Οταν τον πηραν απο το τοπικο αστυνομικο τμημα να μεταβει σε μια διευθυνση αναστατωθηκε. Αυτη η διεθυνση ηταν του Νταν. Ειχε συμβει κατι ? Απο τοτε που ειχαν τελειωσει το παιγνιδι ειχαν περασει δυο μερες και δεν ειχε επικοινωνησει μαζι του. Παρκαρε εξω απο το σπιτι του Νταν αναστατωμενος. Οι ερωτησεις που του εκαναν πριν του επιτρεψουν να μπει μεσα τον τρομοκρατησαν. Εχθρους ο Νταν ? Οχι, δεν γνωριζε κανεναν που να ηθελε το κακο του.
Συνοδεια δυο αστυνομικων μπηκε στο σπιτι και κατευθυνθηκαν στο σαλονι. Ειχε καταλαβει πως κατι ασχημο ειχε συμβει για να τους ζητουν να τους πιστοποιησει την ταυτοτητα του αντρα που βρισκοταν στο σαλονι. Το θεαμα που αντικρυσε τον παγωσε.
Το πτωμα του Νταν βρισκοταν στον καναπε φορωντας ακομα τ' ακουστικα του. Καποιος ειχε αδειασει πανω του εναν γεμιστηρα απο επαναληπτικο οπλο, τα παντα ηταν βουτηγμενα στο αιμα. Μπροστα στον νεκρο ηταν ακομα ανοιχτος ο υπολογιστης. Εσκυψε για να δει.
Το εικονικο πτωμα του Νταν ηταν ακομα στο εδαφος του εγκαταλελειμενου εργοστασιου. 






                                                                   


                                                                      ΤΕΛΟΣ  

                                                                         

                          Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                                                     ΚΕΦΑΛΑΙΟ 30











Οσοι δεν επιθυμουσαν μονιμη εγκατασταση στον Ζιγκετ μα ηθελαν απλα να περασουν μερικες μερες σ' εκεινον τον μοναδικο παραδεισο το μονο που ειχαν να κανουν ηταν να πληρωσουν το εξαιρετικα υψηλο αντιτιμο που ειχε επιβαλλει η κυβερνηση αναλογα με τον χρονο παραμονης τους. Ο Καγιαο με τον Ντρισμπειν ειχαν πληρωσει για παραμονη τριων ημερολογιακων ημερων αφου κοινη πεποιθηση και στους δυο ηταν πως θα ειχαν τελειωσει την δουλεια για την οποια ειχαν παει στον Ζιγκετ μεσα σ' αυτο το χρονικο οριο. Οι κανονες για τους επισκεπτες διεφεραν απο εκεινους των μονιμων κατοικων, πιο αυστηροι κι ελεγχομενοι δεδομενου πως η κυβερνηση δεν επιθυμουσε να διακινδυνευσει ατυχη περιστατικα που θα εδιναν στον Ζιγκετ μια φημη διαφορετικη απ' αυτην που ειχε τωρα. Ετσι οι δυο επισκεπτες ειχαν δηλωσει χωρο παραμονης ενω το μεταφορικο τους μεσο βρισκοταν σ' ελεγχομενο χωρο σταθμευσης επισκεπτων. Η προβλεπομενη τιμωρια για εκεινους που θα εκαναν καταχρηση του χρονου παραμονης τους παρανομα ηταν μια, μοναδικη και απλη. Θανατικη ποινη, διχως καμια εξαιρεση.
                 ===================================
Ξεροντας πως η προσβαση στα στοιχεια των μονιμων κατοικων απο επισκεπτες ηταν απαγορευμενη και εχοντας ενα περιθωριο μονο τριων ημερων για να φερουν σε περας την δουλεια τους εβαλαν σ' εφαρμογη αμεσα το σχεδιο που ειχαν πονησει κατα την διαρκεια της μεταβασης τους. Το σχεδιο ηταν ευκολο και με πολυ υψηλο βαθμο δοκιμασμενης επιτυχιας. Το μονο που ειχαν να κανουν ηταν να εβρισκαν τον καταλληλο υπαλληλο που δουλευε στο τμημα Καταχωρησεων Μονιμων Κατοικων κι εναντι αδρας αμοιβης να μαθαιναν τα στοιχεια που τους ενδιεφεραν. Χρονος για χασιμο δεν υπηρχε, ετσι κινηθηκαν οσο πιο γρηγορα μπορουσαν.
Δυστυχως για τους Καγιαο και Ντρισμπειν ο μοναδικος υπαλληλος που βρισκοταν σε υπηρεσια στο τμημα Κ.Μ.Κ φαινοταν πως δουλευε απο χομπι και επρεπε να ηταν αρκετα πλουσιος αφου κανενα χρηματικο δελεαρ δεν καταφερε να τον συγκινησει και να τους πει οτι ηθελαν. 
Εχοντας πεσει σε αδιεξοδο ακομα δεν ειχαν πατησει το ποδι τους στον Ζιγκετ καταλαβαν πως η περισταση απαιτουσε δραστικα μετρα. Την ευθυνη επωμιστηκε ο Ντρισμπειν.
                       =============================
Εφυγαν απο το Κ.Μ.Κ κι επεστρεψαν λιγα λεπτα πριν κλεισει. Πηγαν κατευθειαν στον υπαλληλο που ετοιμαζοταν να σχολασει. Πριν προλαβει να επαναλαβει αυτα που τους ειχε πει νωριτερα, πως δεν μπορουσε να δωσει στοιχεια μονιμων κατοικων απεκτησε μια τεραστια τρυπα στο μετωπο κι επεσε νεκρος στο δαπεδο σαν κεραυνοβολημενος.
-'Κοιτα τα αρχεια' ειπε ο δραστης κρυβοντας το οπλο του. 'Δεν εχουμε πολυ χρονο'.
Ο Καγιαο ετρεξε στην οθονη κι αρχισε το ψαξιμο ενω ο Ντρισμπειν εκρυβε το πτωμα πισω απο τον παγκο και ταυτοχρονα ηλεγχε τον χωρο τριγυρω. Δεν υπηρχε κανενας αλλος εκει.
-'Ετοιμος, φυγαμε' εκανε ο Καγιαο κι αρχισε να βαδιζει προς την εξωπορτα με τον Ντρισμπειν ν' ακολουθει. Ολα ειχαν παει μια χαρα, ειχαν παρει οτι χρειαζονταν.
-'Δυστυχως εκλεισαν' εκανε ο Καγιαο σ' ενα ζευγαρι που ερχοταν απο την αντιθετη μερια. 'Και μεις απο εκει ερχομαστε αλλα ατυχησαμε. Αυριο μας ειπαν'.
Μαζι με το απογοητευμενο ζευγαρι βγηκαν εξω απο το κτιριο.
                    ===================================
-'Σε ποση ωρα θα βρισκομαστε σ' αυτον τον οικισμο' ? ρωτησε ο Ντρισμπειν φωναζοντας δυνατα πασχιζοντας ν' ακουστει πανω απο τον αερα.
-'Συμφωνα μ' αυτο εδω' απαντησε ο Καγιαο πιεζοντας ενα πληκτρο ' σε λιγοτερο απο μια ωρα'.
Ο Ντρισμπειν πιστοποιησε του λογου το αληθες κοιτωντας την οθονη. Ενοιωθε αβολα πανω στο γκαρ, το ανοιχτο διθεσιο μεταφορικο δρομου που βρισκονταν.
-'Ηθελα να ηξερα γιατι το λενε δρομου' ειπε 'αφου αιωρειται εκατοστα πανω απο το εδαφος'.
-'Δεν εχω ιδεα' απαντησε ο Καγιαο. 'Την δουλεια του την κανει μια χαρα παντως' προσθεσε.
-'Τι κανουμε μολις φτασουμε εκει' ? ρωτησε ο Ντρισμπειν.
-'Θα δουμε μολις φτασουμε' απαντησε ο Καγιαο.
-'Παντως δεν τσιγγουνευτηκαν καθολου' επεσημανε ο Ντρισμπειν.
-'Ετσι πρεπει να ειναι η ζωη φιλε μου' ειπε ο Καγιαο. 'Να σου πω την αληθεια τους ζηλευω καπως, σχεδον νοιωθω ασχημα γι αυτο που πρεπει να γινει'.
                     ================================
Εφτασαν στον οικισμο διχως ν' ανταλλαξουν αλλη κουβεντα. Αφησαν στην ακρη του δρομου το γκαρ και περπατωντας βρεθηκαν πανω στο λοφισκο που στους προποδες του ηταν χτισμενος ο οικισμος. Το θεαμα ηταν μαγευτικο, καποιος θα μπορουσε να το θαυμαζει για ωρες. Ομως ο Καγιαο και ο Ντρισμπειν δεν ειχαν παει εκει γι αναψυχη, ειχαν παει για δουλεια.
Χρησιμοποιωντας ειδικα κυαλια απεκτησαν γρηγορα μια σαφη εικονα του οικισμου. Συμφωνησαν και οι δυο πως μονο σ' ενα μερος θα μπορουσαν να μαθουν λεπτομερειες. Κατεβηκαν τον λοφο, ανεβηκαν παλι στο γκαρ και κινησαν για τον οικισμο. Φροντισαν να το αφησουν σε μερος που να μην ηταν ορατο απο πολυ κοσμο και παριστανοντας τους εκθαμβους επισκεπτες εφτασαν στον αντικειμενικο τους στοχο. Μετα απ' αυτα που ειχαν διαδραματιστει στο Κ.Μ.Κ ο Καγιαο ειχε συστησει μεγαλυτερη προσοχη στην αντιμετωπιση απροβλεπτων συμβαντων και ο Ντρισμπειν ειχε συμμορφωθει. Μπηκαν μαζι στο μπαρ και βαδισαν κατευθειαν στον ανθρωπο που ηταν υπευθυνος παραγγελνοντας δυο ποτα.
                     =================================
Φανηκε πως ο υπευθυνος του μπαρ τα εβγαζε δυσκολα περα αφου δεχτηκε με μεγαλη χαρα τα χρηματα που του ειχαν προσφερει σ' ανταλλαγμα καποιων πληροφοριων. Τους υπενθυμισε πως ποτε δεν ειχαν μαθει κατι απ' αυτον και καταχωνιασε τα χρηματα σε μια τσεπη. Ο Καγιαο με τον Ντρισμπειν ηπιαν αλλο ενα ποτο, αφησαν μεγαλο φιλοδωρημα κι αποχωρησαν.
Δεν μπορουσαν να κανουν τιποτα οσο υπηρχε ακομα φως. Επρεπε να περιμενουν υπομονετικα να σκοτεινιασει. Το σπιτι που τους ειχε υποδειξει ο ανθρωπος του μπαρ ηταν στα πεντακοσια μετρα αποσταση μετα το τελος του δρομου. Δεν γινοταν να μην το εβρισκαν, ηταν το μοναδικο που υπηρχε εκει, θα το καταλαβαιναν αμεσως. Φοβουμενοι πως κανοντας ασκοπες βολτες στον οικισμο θα μπορουσαν να προδοθουν επελεξαν να κατασκηνωσουν για τις λιγες ωρες που απεμεναν μεχρι την ελευση της νυχτας σ' ενα σημειο κοντα στον στοχο τους. Σκεπασαν μ' ενα σωρο κλαδια το γκαρ να μην φαινεται κι επελεξαν να κοιμηθουν λιγο. Δεν θα ειχαν χρονο γι αναπαυλα και ξεκουραση μετα, θα επρεπε να εγκαταλειψουν τον Ζιγκετ αμεσα.
                   ===================================
Τρεκλιζαν και οι δυο απο το ποτο σε σημειο που δυσκολευτηκαν πολυ να βρουν τον διακοπτη για τα φωτα. Ενα ακομα ανυπερβλητο εμποδιο ηταν και τα επιπλα που υπηρχαν στο σπιτι, ιδιαιτερα για τον Νεκαρ. Χωμενος εδω και ωρα μεσα στο μπουστο της Σορεντιανης δεν εβλεπε κυριολεκτικα μπροστα του. Οχι πως ο Μερανγκ ηταν σε καλυτερη κατασταση, απλα εμοιαζε να εχει μια πιο καθαρη επαφη με τον περιγυρο. Στην προσπαθεια του ν' απαλλαχθει απο τα ρουχα του ο Νεκαρ κατορθωσε να πεσει μερικες φορες στο πατωμα μα οι πτωσεις αυτες μονο αυξηση της φαιδροτητας και του γελιου επεφερε. Οταν τα καταφερε πηρε ενα μπουκαλι απο το τραπεζακι και σκουντουφλωντας εφτασε στην πορτα της κρεβατοκαμαρας. Την ανοιξε κανοντας νοημα στην Σορεντιανη ν' ακολουθησει. Ο Μερανγκ ειχε χαθει ηδη στο δικο του δωματιο αφου ειχε προηγουμενως φροντισει να εφοδιαστει κι αυτος μ' ενα μπουκαλι.
Συντομα το μονο που ακουγοταν πισω απο τις κλειστες πορτες ηταν γελια και φωνες. Κανεις απο τους δυο τους δεν ηταν σε θεση να θυμηθει αν ειχαν κλειδωσει η οχι την εξωπορτα.
                      ====================================
Η Σορεντιανη εδωσε μια σπρωξια στον ηδη παραπαιοντα Νεκαρ ριχνοντας τον στο κρεβατι αφου πρωτα ειχε φροντισει να του παρει το μπουκαλι απο τα χερια κι αρχισε να γδυνεται. 
Δεν ηταν η πρωτη φορα που βρισκοταν σ' ενα τετοιο σκηνικο, η δουλεια της ηταν, μια δουλεια που της απεφερε αρκετα. Οπως και η φιλη της ειχαν καταλαβει αμεσως πως τουτοι εδω ειχαν χρηματα για ασυλλογιστο ξοδεμα, οποτε φροντισαν να μην τους αφησουν λεπτο απο τα ματια τους στο μπαρ. Δυσκολευτηκαν λιγο να καταλαβουν που ακριβως ηταν το σπιτι τους αλλα τα ειχαν καταφερει. Πλησιασε το κρεβατι, ανεβηκε επανω και προχωρωντας στα τεσσερα αρχισε ν' ανεβαινει προς το προσκεφαλι. Απεφυγε εντεχνα τα χερια του Νεκαρ που προσπαθουσαν να την ακουμπησουν και τελικα βρεθηκε να καθεται επανω του. Του εσπρωξε τα χερια στην εκταση κι εφερε στα χειλη της το δαχτυλο της. Ο Νεκαρ υπακουσε μεσα στην θολοτητα που τον καταπινε αργα κι εβαλε παλι τα γελια. Τα κοφτερα, χαλκινα νυχια της αρχισαν να διατρεχουν το δερμα του αφηνοντας πισω τους μικρα, κοκκινα μονοπατακια. Εγειρε πανω του.
                       ===================================
Σε σαφως καλυτερη κατασταση ο Μερανγκ παρακολουθουσε την Σορεντιανη να γδυνεται και τα ματια του ελαμψαν. Τελικα η επιλογη του Ζιγκετ ηταν οτι καλυτερο μπορουσαν να επιλεξουν. Σκεφτηκε τον Ελλερυ και τους υπολοιπους κι εκανε μια στιγμιαια συγκριση. Κανονικα, αντι να ηταν εδω που βρισκοταν, θα βρισκοταν στο κατοπιν ενος ημιθεου που ειχε σκοπο να καταστρεψει το συμπαν. Ε, ας το κατεστρεφε, διολου δεν τον ενοιαζε. Αρκει να μην το εκανε τωρα. Ας το εκανε την επομενη μερα. Της εκανε νοημα να πλησιασει και η Σορεντιανη υπακουσε. Οι σκεψεις της ηταν εντελως διαφορετικες απ' αυτες του Μερανγκ.
Η φιλη της μπορει και να στεκοταν τυχερη. Ισως να πληρωνοταν αδρα το επομενο πρωινο μονο και μονο για να παρακολουθει τον μεθυσμενο να κοιμαται. Αυτη δεν θα ειχε τετοια τυχη. Αυτος εδω φαινοταν σε καλυτερη κατασταση, μαλλον θα επρεπε να δουλεψει για να πληρωθει.
Της εδωσε εντολη ν' ανεβει στο κρεβατι και η Σορεντιανη υπακουσε παρακολουθωντας τον να γδυνεται. Μετα ανεβηκε και ο ιδιος κι επεσε πανω της.
                ===================================
Η εξωπορτα ανοιξε τοσο οσο ηταν απαραιτητο για να γλυστρησουν μεσα στο σπιτι οι δυο σκιες. Κινουμενες πολυ προσεκτικα για να μην προκαλεσουν κανεναν θορυβο αφησαν να περασουν μερικα δευτερολεπτα μεχρι να εμπεδωσουν πληρως τον χωρο στον οποιο κινουνταν.
Αντικειμενικα τα πραγματα εμοιαζαν πολυ πιο ευκολα απ' οτι ειχαν σχεδιασει στην αρχη. Το φως κατω στις χαραμαδες απο τις δυο πορτες υποδεικνυαν με σιγουρια που βρισκονταν ο Νεκαρ με τον Μερανγκ. Διχως ν' ανταλλαξουν ψιθυρο κανονισαν μεταξυ τους σε ποια πορτα θα πηγαινε ο καθενας. Τα παντα ηταν θεμα συντονισμου. Ειχαν ενα μεγαλο πλεονεκτημα, το στοιχειο του αιφνιδιασμου, και σκοπευαν να το χρησιμοποιησουν καταλληλα.
Ο Καγιαο σηκωσε τρια δαχτυλα στον αερα και σταδιακα κατεβαζε απο ενα. Τα ματια τους ειχαν πια συνηθισει το μισοσκοταδο, ετσι ειχαν μια αψογη συννενοηση.
Οταν τα δαχτυλα του Καγιαο κατεβηκαν ολα σηκωσαν ταυτοχρονα το ποδι τους και κλωτσησαν τις πορτες. Αυτες ανοιξαν διχως καμια δυσκολια διαπλατα. 

                                                 ΓΩΓΩ ΠΑΣΧΑΛΗ










                   ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ












Κοιτωντας πισω ολα ειχαν αρχισει με τους καλυτερους οιωνους. Στο Imagine ειχε βαλει οτι ειχε και δεν ειχε. Χρηματα δικα της και αλλα που ειχε δανεισθει η χρεωθει, κοπο, φαντασια, μερακι.
Ηταν αποφασισμενη να το κανει το καλυτερο εστιατοριο της πολης και ολα τα εχεγγυα για κατι τετοιο υπηρχαν. Η διακοσμηση ηταν προσωπικη της επιλογη και κατα γενικη ομολογια ειχε θαμπωσει κι εντυπωσιασει οσους το ειχαν δει. Η ιδεα με τα μικρα περιφερειακα ενυδρεια ηταν πραγματικα εκπληκτικη δινοντας εναν μοναδικο τονο στον χωρο. Η κοπελα της υποδοχης, οι σερβιτοροι, οι μαγειρες, το κοριτσι στα τηλεφωνα, ολο το προσωπικο ειχε επιλεχθει απο την ιδια ξεροντας πως θα δημιουργουσαν μια πραγματικα φανταστικη ομαδα. Οση κουραση και να ειχε οσο πλησιαζε η μερα των εγκαινιων μ' εναν μαγικο τροπο εξαφανιζοταν. Η μερα εκεινη εφθασε. Τα παντα ηταν ετοιμα. Βαση των κρατησεων το μαγαζι θα ηταν πληρες. Εκανε εναν τελευταιο ελεγχο με τον προηγουμενο να εχει γινει πεντε λεπτα νωριτερα. Μαζι με το προσωπικο φορεσαν το πιο πλατυ χαμογελο τους κι ανοιξαν την πορτα.
                         ==================================
Ολα κυλουσαν σε τελεια αρμονια μεχρι την στιγμη του περιστατικου. Ενας εμφανως αγχωμενος σερβιτορος την πλησιασε και την ρωτησε αν οντως υπηρχε στο μενου μαριναρισμενα κολιμπρι.
Κοντεψε να πνιγει. Τον ρωτησε απο πιο τραπεζι ηταν η παραγγελια και πηγε αμεσως εκει.
Οταν ο πελατης της εδειξε τον καταλογο χλωμιασε. Ηταν εκει, μαριναρισμενα κολιμπρι.
Προσπαθησε να δικαιολογηθει καπως και για λιγο τα καταφερε. Οταν ο πελατης ζητησε εναλλακτικα την σουπα απο χελωνα του Βορνεο κοντεψε να παθει αποπληξια. Ζητησε συγγνωμη παμπολλες φορες και πηρε τον καταλογο στα χερια της. Τον ξεφυλλισε προχειρα. Πτερυγιο καρχαρια Ν. Αφρικης, κροταλιας στον ατμο, ψητος κονδορας. Ειχε δει αρκετα. Προσπαθησε να εξηγησει στον πελατη πως αυτος ηταν ενας λαθος καταλογος και θα του εφερνε εναν αλλο μα το κακο ειχε γινει. Αγανακτισμενος ο πελατης σηκωθηκε να φυγει, δυστυχως καθολου διακριτικα. Το υπολοιπο βραδυ κυλησε οπως οπως και μολις εκλεισε το μαγαζι τους εδιωξε ολους και πηγε να κλαψει την μοιρα της, μονη της, στην κουζινα.
                           ================================
Εβαλε το κεφαλι της αναμεσα στα χερια της κι ακουμπησε τους αγκωνες της στο ψυχρο μεταλλο. Ολοι οι αλλοι ειχαν φυγει, τους ειχε διωξει εδω και ωρα. Ηταν καθισμενη στην κουζινα προσπαθωντας να καταλαβει τι ειχε παει στραβα. Η μεγαλη μερα που περιμενε πως και πως με απιστευτο αγχος και ανυπομονησια ειχε στεφθει απο απολυτη αποτυχια. Ενας δυσαρεστημενος πελατης ηταν αρκετος για να τα τιναξει ολα στον αερα και αυτο ειχε συμβει.
Τι αντικτυπο θα ειχε ολο αυτο δεν ηταν σιγουρη ακριβως. Ομως ολοι οσοι ειχαν ερθει εκεινο το βραδυ ηταν σημαινοντα προσωπα, εξεχουσες φυσιογνωμιες κι αυτη ειχε καταφερει να κανει εναν απ' αυτους οχι μονο να φυγει δυσαρεστημενος αλλα να βροντοφωναξει μπροστα σε ολους πως δεν ξαναπαταγε το ποδι του σε μαγαζι που κοροδευαν τον πελατη. Τι καλυτερη δυσφημηση απ' αυτην μπορουσε να υπαρξει ? Εκτος του οτι ο ιδιος δεν θα ξαναρχοταν ηταν σιγουρη πως θα φροντιζε να ενημερωσει ολους του φιλους και γνωστους του. Συντομα το μαγαζι θα μπορουσε να συναγωνιστει σε κοσμο την ζωη που ειχε η ερημος Καλαχαρι.
                   ======================================
Δεν κερδιζε τιποτα ετσι. Αυτο που χρειαζοταν ηταν ενα κρυο ντους και μερικες ωρες υπνου.
Το πρωτο πραγμα που εκανε την αλλη μερα ηταν να παρει τον Σκοτ. Του εξηγησε πως ενας καταλογος ειχε τυπωθει λαθος με αποτελεσμα να γινει ρεζιλι. Απο την αλλη μερια ο Σκοτ, ο τυπογραφος, της εξηγησε πως η εκτυπωση των καταλογων ηταν καθορισμενη, η ολοι θα εβγαιναν λαθος η κανενας. Τοτε δεν υπηρχε αλλη εξηγηση, στους καταλογους της ειχε εισχωρησει κι ενας αλλος, ξενος. Το γιατι ειχε τυπωμενο το ονομα του εστιατοριου ηταν μυστηριο. Ο Σκοτ της ζητησε να του τον στειλει. Μαζεψε ολους τους καταλογους ψαχνοντας εκεινον τον ενα μα δεν βρηκε τιποτα. Ολοι οι καταλογοι ηταν ιδιοι και φυσιολογικοι. Ξεσκονισε ολο το προσωπικο προσπαθωντας να μαθει αν τον ειχε παρει καποιος. Αδικος κοπος. Πηρε ξανα τηλεφωνο τον Σκοτ ζητωντας του συγγνωμη λεγοντας πως δεν τον εβρισκε πουθενα. Αδιαφορουσε για την εικονα που εβγαζε προς τα εξω, σημερα ηταν η δευτερη μερα, επρεπε ολα να ειναι στην εντελεια, δεν ειχε την πολυτελεια για κατι σαν το χθεσινο.
                      =====================================
Οταν μια τρομοκρατημενη σερβιτορα ηρθε να την ρωτησει αν ειχαν οντως φιλετο γκνου ενοιωσε την γη να χανεται κατω απο τα ποδια της. Με απιστευτες αλχημειες τα μπαλωσε οπως οπως, το βραδυ κυλησε φυσιολογικα κι αυτη ειχε παρει τον επαχθη καταλογο και τον ειχε κλειδωσει στο γραφειο της. Λιγο πριν φυγει και η ιδια αναρωτηθηκε τι θα της ελεγε την αλλη μερα ο Σκοτ. Αυτο το ζητημα με τον καταλογο-φαντασμα επρεπε να τελειωνει.
Δεν ηξερε καν τι ηταν αυτο που της ψιθυρισε στο αυτι να ξεφυλλισει μια ακομα φορα τον καταλογο πριν παρει τηλεφωνο τον Σκοτ. Τα ματια της γουρλωσαν, δεν πιστευε οτι εβλεπε.
Ο καταλογος ηταν κανονικοτατος. Ουτε παραξενα ζωα, ουτε εξωπραγματικες συνταγες. 
Αρχισε πια ν' αμφισβητει την πνευματικη της διαυγεια. Οτι και να ηταν αυτο που συνεβαινε ξεφευγε απο τα πλαισια του φυσιολογικου. Πηρε τηλεφωνο ολο το προσωπικο ζητωντας τους να ερθουν ολοι μια ωρα νωριτερα στο Imagine. Πλεον με το πειραμα που ειχε στο μυαλο της να κανει κινδυνευε να βγει θεοπαλαβη στα ματια των αλλων. Το καταφερε σχετικα ευκολα.
                      ====================================
Τους εβαλε ολους να κατσουν σ' ενα τραπεζι και αφησε μπροστα τους τους καταλογους. Τους ζητησε κατ' επαναληψη να παραστησουν τους πελατες, ν' ανοιξουν τους καταλογους και να προσεξουν αν υπηρχε κατι περιεργο τυπωμενο εκει. Ολα ηταν φυσιολογικα, το πειραμα ειχε παντελη αποτυχια. Αυτο δεν την καθησυχασε. Τριτη μερα η σημερινη και δεν ηξερε πως θα εκλεινε το βραδυ. Ελεγξε ξανα και ξανα τα παντα κι ενημερωσε πως αυτη θα αφηνε τους καταλογους στα τραπεζια ενα λεπτο πριν ανοιγε το εστιατοριο. Δεν μπορουσε να γυρισει να τους πει καταμουτρα πως πλεον σιγουρευοταν ολο και περισσοτερο πως επροκειτο για δολιοφθορα.
Ηταν απλο. Καποιος ειχε ενα τετοιον καταλογο μαζι του, με το λογοτυπο του εστιατοριου τυπωμενο πανω του και καποια στιγμη που κανεις δεν τον εβλεπε τον αφηνε σ' ενα τραπεζι. Απορουσε πως δεν το ειχε ανακαλυψει νωριτερα. Ομως σημερα, οποιος και να ηταν αυτος που εκανε το σαμποταζ, δεν θα τα καταφερνε. Τους καταλογους θα τους διενειμε η ιδια για να ειναι σιγουρη. Κατι μεσα της της ελεγε πως αποψε ολα θα κυλουσαν ομαλα.
                      =================================
Αυτο το κατι ψευδοταν ασυστολα. Μιση ωρα μετα ενας οργισμενος πελατης απαιτουσε να του φερουν μπροστα του κοκκινιστο ζαρκαδι Καναδα γιατι την επομενη θα τους διαπομπευε παντου. Ως ηταν αναμενομενο η βραδια εξελιχθηκε σε μια παταγωδη αποτυχια. 
Πολλοι πελατες μετα την φασαρια που ειχε δημιουργηθει σηκωθηκαν κι εφυγαν φανερα δυσαρεστημενοι ενω κι αυτοι που παρεμειναν φαινοταν ολοκαθαρα στα προσωπα τους πως ετρωγαν οσο πιο γρηγορα μπορουσαν για να φυγουν μια ωρα αρχητερα.
Οταν εφυγε και ο τελευταιος πελατης το προσωπικο στεκοταν αμηχανο και μουδιασμενο μην ξεροντας τι θα επακολουθουσε. Προς γενικη καταπληξη ολων τους καληνυχτισε ολους, τους ευχαριστησε και τους ενημερωσε πως την επομενη το Imagine θα εμενε κλειστο. 
-'Θεωρηστε το σαν ενα ρεπο' ειπε η Σιεννα Μονταγκιου. 'Τα λεμε μεθαυριο'.
Ισως ηταν η ιδεα της αλλα ολοι εμοιαζαν να εφευγαν ανακουφισμενοι. Ποιος ξερει, ισως ηδη καποιοι να πιστευαν πως της ειχε λασκαρει καποια βιδα. 
                        =================================
Εκατσε σ' ενα τραπεζι, πηρε ενα μπουκαλι κρασι, γεμισε ενα ποτηρι και κοιταξε τριγυρω. Τους μισουσε εκεινους τους καταλογους, αυτοι θα ηταν η ταφοπετρα του Imagine.
Προσπαθησε να σκεφτει τι ηξερε μεχρι στιγμης μηπως εβγαζε καποια ακρη. Κατ' αρχας ο καταλογος εμφανιζοταν παντα σε διαφορετικο τραπεζι και παντα περιειχε διαφορετικο μενου. Ενα στοιχειο ακομα ηταν το οτι εμφανιζοταν παντα οταν υπηρχε πελατης, οχι στο προσωπικο του μαγαζιου. Με μονο αυτα τα στοιχεια δεν μπορουσε ν' απαντησει ουτε σε στοιχειωδεις ερωτησεις οπως γιατι εκει, πως εμφανιζοταν κι εξαφανιζοταν και το κυριωτερο απ' ολα αν υπηρχε καποιος σκοπος πισω απ' ολα αυτα. Οσο και να προσπαθουσε να συνδεσει τις τελιτσες μεταξυ τους δεν κατορθωνε να εχει ουτε καν ενα αχνο, ακαθοριστο περιγραμμα αυτου που εψαχνε. Αδιεξοδο παντου, οπου και να κοιταγε επεφτε πανω σε συμπαγη τοιχο.
Ισως η αποφαση της να το κρατησει κλειστο την επομενη χαλουσε καποιο σχεδιο η διαταρασσε καποια ισορροπια. Δεν ειχε ιδεα, ουσιαστικα βαδιζε στα τυφλα.
                           ==============================
Εντελως μηχανικα πηρε τον καταλογο που ηταν ακουμπισμενος πανω στο τραπεζι και τον ξεφυλλισε. Το ποτηρι της επεσε απο τα χερια σκορπωντας το ακριβο του περιεχομενο πανω στο ξυλο. Η μια μετα την αλλη ολες οι εξωπραγματικες παραγγελιες που ειχε ακουσει μεχρι στιγμης και πολυ περισσοτερες παρελασαν μπροστα της. Σαλαχι Αυστραλιας, μυαλα μπαμπουινου Κευλανης, μπριζολα λυγκα κι ενα σωρο αλλες απιθανοτητες ηταν εκει, μπροστα της.
Κοιταξε ενδελεχως τον καταλογο. Ηταν ιδιος με τους δικους της με την μονη διαφορα πως αυτα που ανεγραφε μεσα δεν ειχαν απολυτως καμια σχεση με την κουζινα της. 
Εβαλε τα γελια. Νευρικα, δυνατα, εκνευριστικα γελια. Οποιος και να επαιζε με το μυαλο της ηθελε λιγο ακομα για να την σπρωξει σε μια αβυσσο απο την οποια δεν υπηρχε επιστροφη.
Ανοιξε μια τυχαια σελιδα και διχως να βλεπει ακουμπησε το δαχτυλο της σε καποιο σημειο πανω στην σελιδα. Πηρε σοβαρο υφος κι απευθυνθηκε σ' ενα αορατο σερβιτορο.
-'Θα ηθελα ενα φιλετο τιγρης της Βεγγαλης' εκανε σοβαρα.
                     ====================================
Ξαναβαλε τα γελια χτυπωντας αυτη τη φορα επιμονα τις γροθιες της πανω στο τραπεζι.
Το καταλαβαινε, ειχε αρχισει να το χανει. Τα τελευταια ψηγματα λογικης του μυαλου της ηταν ετοιμα να την εγκαταλειψουν οριστικα. Πρεπει να ηταν σε αθλια κατασταση, τωρα νομιζε πως εβλεπε απεναντι της ολοζωντανη, στα δυο μετρα, να την κοιταει μια τιγρη Βεγγαλης.
Εκανε μια κινηση να διωξει την ψευδαισθηση, γελασε τρανταχτα και παλι και ξαναγεμισε το ποτηρι της με το κρασι. Ναι, καποιο σαλεμενο και διαταραγμενο μερος του ετοιμορροπου μυαλου της επεμενε πως απεναντι της ειχε οντως μια τιγρη Βεγγαλης.
Η κινηση του ζωου ηταν πραγματι μαγευτικη. Δεκαδες κιλα ατοφιων μυων διεσχισαν την αποσταση που την χωριζε με την Σιεννα μ' ενα απλο αλμα κι επεσε με δυναμη πανω της.  
Το ζωο, η Σιεννα και το τραπεζι βρεθηκαν ολα μαζι στο πατωμα. Δεν εκανε καμια προσπαθεια ν' αμυνθει απεναντι στο αιλουροειδες. Λιγο μετα, στο θεοσκοτεινο μαγαζι η μονη παρουσια που υπηρχε βρισκοταν στο πατωμα φρικτα κατακρεουργημενη με μια λιμνη αιματος γυρω της.








                                                             ΤΕΛΟΣ 
 

                              Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ










                                                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 29










Ο ελεγχος πραγματοποιηθηκε απο το κοντινοτερο σκαφος ασφαλειας που υπηρχε. Απο τοτε που οι 7 Κηρες ειχαν αναλαβει ολους τους νευραλγικους τομεις της O.A.A., με την ασφαλεια συμπεριλαμβανομενη, ολοι οι ελεγχοι κατεληγαν σ' αυτες. Οι εντολες που ειχαν για την προστασια του Μετγκον απ' οποιαδηποτε απειλη ειχαν ληφθει πολυ σοβαρα απ' ολες, ετσι και τωρα η Ναννιννγκ ηλεγχε εξονυχιστικα το αστροπλοιο που ζητουσε αδεια προσεγγισης και κατ' επεκτασης προσγειωσης. Πιστοποιησε πως ο Ζοργκ, ο Φορνακ και ο Μινκαρ ηταν ανθρωποι του Ρεντεν, του σκιωδους πια ιδιοκτητη της O.A.A. Οπως ειχε υποχρεωση, αφου επετρεψε την εισοδο του σκαφους τους, ενημερωσε την Γκαλορ που ετσι κι αλλιως ηταν η τελευταια που λογοδοτουσε για το οτιδηποτε στον Μετγκον. Ειχε καθισει στην θεση της κυβερνητριας ακρως ικανοποιημενη για τον τροπο που ειχε χειριστει τα δεδομενα οταν ενα μικρο αγκαθακι σφηνωθηκε στο μυαλο της. Επιασε τον εαυτο της να προσπαθει να θυμηθει που ειχε ακουσει τα δυο απο τα τρια ονοματα και στο τελος τα καταφερε.
                   =================================
Επελεξε να μην χρησιμοποιησει ενδοσυννενοηση μα να παει να την βρει προσωπικα. Κανεις δεν ηξερε ποιος μπορει να παρακολουθουσε τα καναλια επικοινωνιας και γιατι.
Την ειδε αποτομα μπροστα της και παραξενευτηκε.
-'Ναννινγκ, τι θελεις εσυ εδω' ? ρωτησε.
-'Καλυτερα να μιλησουμε στο δωματιο σου' ειπε η Ναννινγκ. Απορησε μα υπακουσε. Κατι σοβαρο θα συνεβαινε για να ειχε ερθει μεχρι το δικο της σκαφος.
-'Συμβαινει κατι ? την ρωτησε με απορια. 
-'Μπορει να κανω λαθος μα ειμαι σχεδον απολυτα σιγουρη πως τα εχω ακουσει απο σενα'.
-'Δεν σε καταλαβαινω. Θελεις κατι να μου πεις ? Και γιατι τοση μυστικοτητα' ?
Η Ναννινγκ την επιασε απαλα απο το μπρατσο και την κοιταξε.
-'Φορνακ και Μινκαρ' ειπε. 'Σου λενε κατι αυτα τα ονοματα' ? ρωτησε.
Η Μεριτα χλωμιασε κι αν δεν την κρατουσε η Μαννινγκ θα ειχε σωριαστει στο δαπεδο.
                       ==================================
-'Φορνακ ? Μινκαρ' ? εκανε ξεψυχισμενα. 'Που τ' ακουσες αυτα τα ονοματα' ?
-'Πριν λιγη ωρα ζητησαν αδεια για προσεγγιση και προσεδαφιση στην O.A.A. Εκανα τον απαραιτητο ελεγχο και μαζι με καποιον αλλον, ονοματι Ζοργκ, φαινεται πως δουλευουν για τον Ρεντεν, αυτον που εχει την εταιρεια μαζι με τον Λειτον. Στην αρχη δεν εδωσα σημασια μα κατι μου ελεγε πως αυτα τα ονοματα τα ειχα ξανακουσει. Και θυμηθηκα. Μα δεν μπορω ν' ανακαλεσω στην μνημη μου την σχεση που εσυ εχεις μαζι τους'.
Η Μεριτα σωριαστηκε κυριολεκτικα στην πρωτη καρεκλα που βρηκε μπροστα της.
-'Ναι' ειπε στο τελος. 'Τα ξερω αυτα τα ονοματα, ξερω και τους ιδιοκτητες τους. Μα τι ζητανε εδω ? Εισαι σιγουρη πως ειναι μονο αυτοι οι δυο ? Δεν μπορει, πρεπει να υπαρχουν κι αλλοι'.
-'Δεν ξερω τι μου λες, μονο αυτοι οι τρεις υπηρχαν στο αστροπλοιο' απαντησε η Ναννινγκ. 'Μα δεν μου λες, τι δουλεια εχεις εσυ μαζι τους ? Απο που τους ξερεις' ?
Η Μεριτα την κοιταξε και ξεκινησε την αφηγηση της.
                  =====================================
-'Τωρα θυμαμαι καθαρα' εκανε η Ναννινγκ οταν η Μεριτα τελειωσε. 'Βεβαια περισσοτερο μου ειχαν εντυπωθει τα ονοματα Κρουξ και Ελλερυ Βαν Ντερ Εις αλλα ειχα ακουσει και τ' αλλα που ειχες κανει μνεια. Και τι σκεφτεσαι να κανεις τωρα' ?
-'Πρεπει οπωσδηποτε να μιλησω μαζι τους' εκανε η Μεριτα. 'Αλλα δεν θελω να καταλαβει κατι η Γκαλορ. Ξερεις πως αντιδρα σε τετοιες περιπτωσεις'.
-'Την εχω ηδη ενημερωσει για την αφιξη των τριων' ειπε η Ναννινγκ, 'δεν μπορουσα να κανω αλλιως. Το θεμα ειναι αν θα θυμηθει οπως εγω' προσθεσε.
-'Τοτε δεν υπαρχει πολυς χρονος' εκανε η Μεριτα και πεταχτηκε ορθια. 'Πρεπει να τους συναντησω πριν τα συνδυασει η Γκαλορ. Που θα βρισκονται τωρα' ?
-'Για τον Ρεντεν δουλευουν, λογικα θα εχουν παει ν' αναφερουν σ' αυτον' ειπε η Ναννινγκ.
-'Ωραια, παω αμεσως' ειπε η Μεριτα. 'Προσπαθησε να με καλυψεις αν'....
-'Φυγε κοπελα μου' την εκοψε η Ναννινγκ  'φυγε να προλαβεις'.
                  ================================
Περιμενε καμποση ωρα να βγουν απο το γραφειο του Ρεντεν βηματιζοντας πανω - κατω σαν εγκλωβισμενο θηριο. Οταν ανοιξε τελικα η πορτα και βγηκαν εξω η εκπληξη ηταν αμοιβαια μα για τους δυο αντρες πολυ μεγαλυτερη. Η Μεριτα ηταν η τελευταια που περιμεναν ποτε να δουν.
-'Μα τους κρατηρες του Στιμπ' εκανε ο Μινκαρ βλεποντας την αποτομα μπροστα του. 'Μεριτα, τι κανεις εσυ εδω' ? εξεφρασε την ευλογη απορια του.
-'Ελατε καπου που θα ειμαστε μονοι μας ' ειπε η Μεριτα τραβωντας τους ταυτοχρονα προς μια κοντινη, αδεια αιθουσα. Τους εμπασε μεσα κι εκλεισε πισω της την πορτα.
-'Μονοι σας ηρθατε εδω' ? ρωτησε. 'Οι αλλοι που ειναι ? Τι δουλειες εχετε με την O.A.A' ?
-'Σιγα Μεριτα, εχουμε κι εμεις αποριες' εκανε ο Φορνακ. 'Τι θελεις εδω' ?
Το επομενο τεταρτο οι δυο πλευρες ανταλλαξαν πληροφοριες βυθιζοντας τους σε σκεψεις.
-'Δηλαδη ο Κρουξ κυνηγαει το κεφαλι του Ελλερυ και των υπολοιπων' εκανε η Μεριτα 'για λογαριασμο αυτου του τυπου εκει μεσα' προσθεσε.
                    ======================================
-'Και σεις ειστε η ομαδα ασφαλειας ενος περιεργου τυπου ονοματι Μετγκον που δεν μου μοιαζει πολυ καλα στα μυαλα του' ειπε ο Μινκαρ. 'Μια χαρα τα εχουμε καταφερει'.
-'Ο Ελλερυ που βρισκεται' ? ρωτησε με αγωνια η Μεριτα.
-'Η αληθεια ειναι πως κανεις δεν ξερει' ειπε ο Φορνακ συμμεριζομενος την αγωνια της. 'Αν ομως καποιος μπορει να τον βρει αυτος ειναι σιγουρα ο Κρουξ' συμπληρωσε.
-'Ναι, για να τον σκοτωσει' μονολογησε η Μεριτα. 'Τι θα κανετε εσεις απο δω και περα' ?
-'Αυτος ο τυπος εκει μεσα μας πληρωνει, οτι μας πει αυτος θα κανουμε' ειπε ο Μινκαρ. 'Προς το παρον θελει να μεινουμε εδω, σαν σωματοφυλακες του. Εσυ τι θα κανεις' ?
-'Πρεπει οπωσδηποτε να βρω τον Ελλερυ πριν τον Κρουξ' ειπε η κοπελα απελπισμενα. 'Αλλα δεν ξερω απο που ν' αρχισω'.
-'Δοκιμασε τον Γκριντλοκ στον Γκαβαρντα' ειπε ο Φορνακ. 'Αν υπαρχει καποιος στο συμπαν που να ξερει που μπορει να ειναι ο Ελλερυ ειναι μονο αυτος'.
              =======================================
Εσπαγε το κεφαλι της να βρει μια αξιοπρεπη δικαιολογια για να παει στον Γκαβαρντα οταν ενημερωθηκε πως ηθελε να την δει η Γκαλορ. Ηξερε πως τα γνωριζε ολα, ηξερε πως δεν ειχε εναλλακτικη επιλογη και πηγε προετοιμασμενη για το χειροτερο.
Οπως ειχε σωστα υποψιαστει τα ειχε καταλαβει ολα μα δεν περιμενε ποτε τετοια αντιδραση εκ μερους της. Γνωριζε την ιστορια με τον Ελλερυ και τον Κρουξ κι αυτο που περιμενε η Μεριτα ηταν πως θα της απαγορευε την απομακρυνση απο την O.A.A. Επεσε εξω.
Της εξηγησε πως για οσο διαστημα θ' απουσιαζε θα την καλυπταν ολες οι αλλες και την προετρεψε να κλεισει μια για παντα αυτο το κεφαλαιο που αιμοραγουσε σαν ανοιχτη πληγη.
Της υπενθυμισε ομως πως αν χρειαζοταν να επιστρεψει αμεσα να το εκανε διχως δευτερη σκεψη γιατι το τελευταιο που χρειαζονταν οι 7 Κηρες τωρα ηταν να χαλασουν μια συμφωνια μ' αυτον που εμοιαζε ν' αναλαμβανει τα ηνια του συμπαντος. Φροντισε να της δοθει ενα αστροπλοιο και ρυθμισε οτι χρειαζοταν για να μπορεσει να φυγει γρηγορα.
                        ================================
Μπορει ολα να εγιναν πολυ γρηγορα και με ακρα μυστικοτητα, παρ' ολα αυτα το γεγονος δεν διεφυγε της προσοχης καποιου. Η Ντρελια μοιραστηκε τις ανησυχιες της με την Χαρυαννα και τον Πικτορ αφου ηταν η μονη που ουσιαστικα αντιληφθηκε τι ειχε συμβει.
-'Μου προξενει εντυπωση' ειπε 'το ποσο γρηγορα εγιναν ολα'.
-'Μπορει να συνεβη καποιο εκτακτο περιστατικο' ειπε ο Πικτορ.
-'Μπορει αλλα κανονικα θα επρεπε να ειχαμε ενημερωθει' επεσημανε η Χαρυαννα . 'Μην ξεχνας πως αυτη ειναι η συμφωνια' προσθεσε.
-'Νομιζω πως παραλογιζομαστε εδω' εκανε ο Πικτορ. 'Οι Κηρες ειναι συμμαχοι μας. Το οτι μια απ' αυτες εφυγε ευσπεσμενα δεν ειναι απαραιτητα κατι το υποπτο. Ολες οι αλλες ειναι εδω, στην θεση τους. Ισως ειναι κατι που αφορα μονο εκεινη την μια προσωπικα'.
-'Το πιθανοτερο ειναι αυτο που λες' ειπε η Ντρελια. 'Αλλα πιστευω πως μπορουσαν ν' ακολουθησουν τις προβλεπομενες οδηγιες'.
               =====================================
-'Μετα ειναι και το αλλο. Με την αφιξη του αστροπλοιου με τους ανθρωπους του Ρεντεν αυτοματως μια απο τις Κηρες φευγει μυστικα, πισω απο την πλατη μας'.
-'Εξακολουθω να υποστηριζω πως δινετε μεγαλη βαση σε κατι εντελως συμπτωματικο και τυχαιο. Και οι τρεις που αφιχθησαν ειναι εδω, δεν εφυγε καποιος απο αυτους'.
-'Ισως να μην ειναι τιποτα, ισως και να ειναι' εκανε διπλωματικα η Χαρυαννα.
-'Ενταξει, σας εχει μπει τωρα η ιδεα' εκανε ο Πικτορ 'πως κατι περιεργο συμβαινει. Αν πιστευετε πως ειναι οντως ετσι και σχετιζετε αμεσα με τον αφεντη πηγαινετε να του το αναφερετε. Διχως αποδειξεις ομως, μονο μ' ενα προαισθημα, ξερετε τι θα συμβει. Το μονο που θα καταφερετε ειναι να επισεισετε την οργη του. Αν ομως αυτο δεν σας πτοει εγω δεν εχω αντιρρηση. Μα μην περιμενετε να συμμετεχω και εγω σ' αυτο. Δεν εχω καμια ορεξη να υποστω την οργη του αφεντη για κατι τοσο ακαθοριστο'.
Το τελευταιο συγκρατησε καπως την Ντρελια και την Χαρυαννα.
                ===================================
-'Μπορει να μοιαζει λιγο τραβηγμενο ολο αυτο' ειπε στο τελος η Ντρελια. 'Ισως να μην πρεπει να ενοχλησουμε τον αφεντη για κατι τοσο ασημαντο'.
-'Συμφωνω απολυτα' εκανε η Χαρυανα αλλαζοντας αμεσα την αποψη της. 'Ας εχουμε εμεις ανοιχτα τα ματια μας κι αν κατι πεσει στην αντιληψη μας'...
-'Πιστευω πως αυτο ειναι και το καλυτερο που μπορουμε να κανουμε' εκλεισε τον κυκλο της συγκεκριμενης συζητησης ο Πικτορ. 'Τα παντα εδω βρισκονται υπο ελεγχο, ας φροντισουμε να παραμεινουν ετσι'.
Αγνοωντας τι συνεβαινε πισω της η Μεριτα διεσχιζε το συμπαν προς τον Γκαβαρντα. Στο μυαλο της ηρθε το ονειρο που ειχε δει. Ηταν συμπτωση η κατι προσπαθουσε να της πει ? Η ιδεα πως θα ξανασυναντουσε μετα απο τοσο καιρο τον Ελλερυ της εφερε μια ταχυπαλμια που δεν μπορουσε να ελεγξει οσο και να ειχε προσπαθησει.
Τα ματια της ομως ηταν βουτηγμενα σε μια ανεξηγητη σκοτεινια.