Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ









                                                     ΚΕΦΑΛΑΙΟ 39








-'Δεν το περιμενα αυτο, αληθεια σου λεω' εκανε ο Κουλσακ κουνωντας το κεφαλι του περα δωθε. 'Δεν μου περασε καν απο το μυαλο' προσθεσε.
-'Κι εγω το ιδιο' απαντησε ο Γκραφ. 'Βεβαια λιγη γνωση ειχαμε σχετικα με τα διαδραματιζομενα στον Δραλ αλλα αν επρεπε να επιλεξω αυτο θα ηταν το τελευταιο'.
-'Μας διεκολυνε ομως, δεν μπορεις να πεις'.
-'Κρινοντας εκ του αποτελεσματος ναι, σιγουρα ναι αλλα εκεινη την δεδομενη στιγμη μπορει να τιναζε το σχεδιο μας στον αερα και τωρα να μην ειμαστε καν εδω να συζηταμε'.
Το εδω ηταν το Γιζγκαρνοφ που συνεχιζε ν' απομακρυνεται απο τον Δραλ με τους δυο επιβατες τους μεσα να σχολιαζουν αυτο που ειχαν ζησει δυο μολις μερες πριν.
Το σχεδιο του Κουλσακ ειχε αναλυθει ξανα και ξανα για να καλυφθουν οι οποιες αδυναμιες η κενα παρουσιαζε. Οταν ειχε ερθει η ημερα βρισκονταν και οι δυο ετοιμοι στις θεσεις τους αποφασισμενοι να ολοκληρωσουν την δευτερη αποστολη τους.
               ===================================
Ο Κουλσακ ανακατωμενος μεσα στο πληθος, οπλισμενος και πανετοιμος για την δολοφονια του Μεκνες ενω ο Γκραφ σ' ενα κτισμα λιγο πιο περα οπου ειχε τοποθετησει την βομβα που θα δημιουργουσε τον αντιπερισπασμο που χρειαζοταν. Τωρα απλα περιμεναν υπομονετικα την ελευση του Μεκνες με τον Βανγκλ και τους υπολοιπους για την εκτελεση του ανατραπεντος κυβερνητη. Μεχρι στιγμης ολα πηγαιναν οπως ακριβως τα ειχαν σχεδιασει. Η συνοδεια του Μεκνες ηταν πολυ μικροτερη απ' αυτην που ανεμεναν μα το πληθος ηταν αρκετο. Εχοντας το βλεμμα του συνεχως στραμμενο προς την φιγουρα του Μεκνες προσπαθουσε να διασχισει διακριτικα το πληθος για να βρισκεται οσο το δυνατον πιο κοντα στον στοχο του. Ταυτοχρονα το δεξι του χερι εσφιγγε την συσκευη που θα εστελνε σημα στον Γκραφ πως ηταν ετοιμος για τον φονο και να ενεργοποιησει την βομβα. Ειδε τον Μεκνες και την ακολουθια του να τον πλησιαζει καθως προσπαθουσαν να φτασουν στην εξεδρα απ' οπου θα παρακολουθουσαν την δημοσια εκτελεση κι ετοιμαστηκε. Στο αριστερο χερι κρατουσε το λειζερ, ηταν ετοιμος.
           ======================================
Μια φωνη πισω του του απεσπασε την προσοχη μα οπως και ολοι οι αλλοι δεν προλαβε να κανει τιποτα. Ο νεαρος ξεπροβαλλε απο το πληθος, πλησιασε τον Μεκνες και τον πυροβολησε. Η αντιδραση του Βανγκλ ηταν αμεση εκτελωντας επι τοπου τον νεαρο μα ηταν και το τελευταιο πραγμα που προλαβε να κανει. Αλλοι εξι απο το πληθος, οπλισμενοι κι αυτοι, ανοιξαν πυρ εναντιν του κι εναντιον της μικρης φρουρας. Ο Κουλσακ δεν εχασε στιγμη. Ακολουθωντας το ρευμα του πανικοβλητου πληθους απομακρυνθηκε απο την σκηνη ενω ταυτοχρονα ενημερωνε μεσω συννενοησης τον Γκραφ να επιστρεψει αμεσα στο ξενοδοχειο. Εξηγησε στον εκπληκτο Γκραφ τι ειχε συμβει και συμφωνησαν πως δεν επρεπε να κανουν βιαστικες κινησεις. 
Η αποστολη ειχε στεφθει απο επιτυχια ακομα κι αν αυτοι δεν ειχε χρειαστει να κουνησουν το μικρο τους δαχτυλακι. Τωρα για λιγο θα επικρατουσε αναβρασμος, δεν υπηρχε λογος να εγειρουν υποψιες. Αποφασισαν να ξοδεψουν ασκοπα αλλες δυο μερες σαν δυο τουριστες στον Δραλ και μετα ν' αποχωρησουν ησυχα και διακριτικα.
                     =================================
-'Ακομα δεν εχω καταλαβει τι εγινε' εκανε ο Γκραφ.
-'Απλα καποιοι ειχαν την ιδια ιδεα με μας' απαντησε ο Κουλσακ 'και διχως να το ξερουν μας εξυπηρετησαν αφανταστα. Κριμα που αναγκαστηκαμε ν' αφησουμε την βομβα πισω.'
-'Θα ηταν ριψοκινδυνο να δοκιμαζαμε να την παιρναμε' ειπε ο Γκραφ. 'Αν εχουν ελεγξει ολη τη γυρω περιοχη, που ειμαι σιγουρος πως θα το εχουν κανει, σιγουρα θα την βρουν'.
-'Ενα αναμνηστικο απο το Γιζγκαρνοφ για τον Δραλ' εκανε γελωντας ο Κουλσακ και ο Γκραφ τον μιμηθηκε. Οταν καταλαγιασαν τα γελια σοβαρεψαν αποτομα και οι δυο.
-'Τραγκνα και Μεκνες τακτοποιηθηκαν' ειπε ο Κουλσακ. 'Ποιος εχει σειρα τωρα' ?
-'Εννοεις ποια εχει σειρα τωρα' τον διορθωσε ο Γκραφ. 
-'Γυναικα ? Σοβαρα' ? εκανε ο Κουλσακ ανασηκωνοντας το φρυδι του.
-'Μιντελτ' ειπε ο Γκραφ. 'Για να δουμε τι εχουμε για δαυτην' προσθεσε.
                     =============================
Αυτο που συναντησε στον Ζιγκετ δεν ειχε καμια απολυτως σχεση με οσα της ειχαν πει. Υποτιθεται πως θα εψαχνε για δυο αντρες, φιλους και συντροφους των Γκραφ και Κουλσακ, μα ουσιαστικα το πρωτο πραγμα που εμαθε φθανοντας στον πλανητη ηταν πως τ' ατομα που εψαχνε ειχαν πεσει θυματα δολοφονιας. Ηταν ακομα το θεμα συζητησης παντου, ηταν αδυνατον να μην υπεπεπτε στην αντιληψη της. Ρωτησε να μαθει λεπτομερειες ουτως ωστε οταν βρισκοταν ξανα με τον Γκραφ και τον Κουλσακ να μπορουσε να τους δωσει μια ολοκληρωμενη εικονα για το τι ειχε συμβει στους φιλους τους. Κατα συνεπεια εμαθε πως ο ενας απο τους φονιαδες κατορθωσε να διαφυγει, ο δευτερος ομως βαρια τραυματισμενος ειχε μεινει πισω. Η φωτογραφια του, που ειχε δοθει στην δημοσιοτητα, δεν της ελεγε τιποτα απολυτως. Για τον διαφυγοντα εγκληματια δεν υπηρχε κανεναν στοιχειο και οσο ο τραυματιας κρατουσε πεισματικα κλειστο το στομα του πιθανον να μην μαθαιναν ποτε το ποιος ηταν. Σταθμιζε τις επιλογες της και κατεληξε σ' αυτην που της εμοιαζε πιο ορθολογιστικη.
                          ================================
Η επιδιωξη της να συναντηθει με τον τραυματια ηταν περισσοτερο ενα προαισθημα που ειχε πως ενδεχομενως θα μαθαινε λεπτομερειες που θα την βοηθουσαν στην καθοριση των επομενων κινησεων της. Δεν αντιμετωπισε ιδιαιτερο προβλημα στο να φτασει μεχρι το κρεβατι του τραυματια αφου της ειχε γινει εξονυχιστικος ελεγχος πριν. Στεκοταν και τον κοιταζε αναρωτουμενη πως θα μπορουσε ποτε να την βοηθησει. Οι γιατροι υποστηριζαν πως δεν ειχε διαφυγει ακομη τον κινδυνο και πως η παραμονη οιουδηποτε περα των πεντε λεπτων ηταν αυστηρα απαγορευμενη. Επρεπε να βιαστει.
-'Νεκαρ, Μερανγκ, Γκραφ, Κουλσακ' ειπε αργα και καθαρα.
Ο Ντρισμπειν φανηκε να ζωντανεψε αποτομα ενω την κοιτουσε προσεκτικα.
-'Ο Κρουξ...Ελλερυ...στην O.A.A...' ψιθυρισε με δυσκολια.
-'Δεν καταλαβαινω' εκανε η Ραντα.
-'Ρεντεν...στην O.A.A...ξερει...στον Ανγκελ'...ξαναψιθυρισε ετοιμος να χασει τις αισθησεις του.
                  =================================
Εφυγε απο το νοσοκομειο πιο μπερδεμενη απ' οταν πηγε. Οτι ειχε ακουσει ηταν σκορπια ονοματα και ασυναρτησιες, δεν εβγαζε καποιο νοημα. Δεν ειχε νοημα να παραμεινει στον Ζιγκετ αλλα δεν ηξερε και τι να κανει, που να παει. Αποφασισε να γυρισει στο ξενοδοχειο της και με την ησυχια της να σκεφτει ψυχραιμα το επομενο βημα της. Το μονο απ' αυτα που της ειχε πει ο Ντρισμπειν και γνωριζε ηταν η O.A.A., εκεινη η τεραστια πολυεθνικη που ειχε σχεδον σε αποκλειστικοτητα την συλλογη και διανομη ηλιακου φωτος. Μπορουσε να παει, αυτο δεν ηταν προβλημα αλλα το ποιον θα ζητουσε η ποιον θα μπορουσε εκει να εμπιστευτει ηταν αλλο θεμα.
Εριχνε κλεφτες ματιες στις ειδησεις που συνεχιζαν απροσκοπτα την ροη τους μηπως ακουγε κατι που θα της φαινοταν χρησιμο. Η κουραση εκανε την εμφανιση της επικρατωντας γρηγορα σε καθε εκατοστο του κορμιου της και την υποχρεωσε σ' εναν αθελητο υπνο στον καναπε.
Καποια στιγμη το πρωι πεταχτηκε ορθια ενω προσπαθουσε να δει τι ωρα ηταν. Ευτυχως ηταν νωρις ακομα γιατι ειχε πολλα να κανει μεσα στην μερα.
                      ===============================
Η πρωτη της σκεψη, δηλαδη να επιστρεψει στο νοσοκομειο και να μιλησει παλι με τον Ντρισμπειν μηπως μαθαινε κατι περισσοτερο ακυρωθηκε παρα την θεληση της. Ο θανατος του τραυματια ηταν το θεμα που μονοπωλουσε τις ειδησεις. Ειχε εκπνευσει καποια στιγμη αργα το βραδυ υποκυπτοντας στα τραυματα του. Το μονο που απεμενε ηταν να παει στην O.A.A. και θα εβλεπε. Βγηκε απο το ξενοδοχειο με σκοπο να βγαλει εισιτηρια και ηταν τοσο απορροφημενη που ποτε δεν προσεξε την παρουσια που βαδιζε σταθερα πισω της. Περπατουσε σ' ενα ερημο δρομακι οταν δεχτηκε την επιθεση. Η μυστηριωδης φιγουρα την ειχε αιφνιδιασει πεφτοντας κυριολεκτικα απο τον ουρανο. Εκπαιδευμενη καλα, απορροφησε το χτυπημα κι αφησε τον εαυτο της να κυλησει μακρια για να ανασυγκροτηθει. Πεταχτηκε ορθια ετοιμη για επιθεση. 
Ο μασκοφορεμενος αντιπαλος της κινηθηκε απιστευτα γρηγορα και με δυο αλματα εστεκε μπροστα της. Μπλοκαρε το αριστερο χτυπημα που δοκιμασε ο αγνωστος κι εσκυψε ταχυτατα αφηνοντας το ποδι του αντιπαλου της να συναντησει αερα.
                    =================================
Το δικο της λακτισμα ηταν αστοχο επισης μα κρατησε την ισορροπια της. Στην κατα μετωπο επιθεση του αγνωστου απεκρουσε δυο διαδοχικα χτυπηματα μα το τριτο την βρηκε δυνατα στο στερνο ριχνοντας την κατω. Σηκωθηκε προσπαθωντας ν' ανταποδωσει μα αντ' αυτου δεχτηκε ενα λακτισμα στο σαγονι που πονεσε. Καταλαβαινε πως ο αγνωστος ηταν πολυ καλυτερος απ' αυτην, δεν ειχε νοημα να συνεχιζε, το φασμα της ηττας ηταν ζωντανο μπροστα της.
Δοκιμασε να τρεξει μα ηταν αργη. Το χτυπημα στην βαση του αυχενα την εκανε να γονατισει. 
Ενστικτωδως απεφυγε αλλο ενα χτυπημα μα οταν το γονατο του αντιπαλου της την βρηκε στο πηγουνι τα πραγματα δυσκολεψαν κι αλλο. Εχανε κατα κρατος απο καποιον που δεν ηξερε και για αγνωστο λογο. Η γροθια της συναντησε κενο ενω η κλωτσια που δεχτηκε στο ηλιακο πλεγμα της εκοψε προς στιγμη την ανασα. Με θολη οραση και χωρις ανασες ηταν πια ευκολο θυμα.
Η κλωτσια που αποπειραθηκε να δωσει ηταν επιπεδου αρχαριου. Ο αγνωστος της ανταπεδωσε με το ιδιο νομισμα μα η δικη του ηταν εντυπωσιακα ευστοχη.
                 ============================
Ταξιδεψε δυο μετρα στον αερα και προσγειωθηκε ασχημα στο εδαφος. Το στομα της ηταν γεματο αιμα και το εφτυσε. Προσπαθησε ν' ακουμπησει σε καποιο τοιχο για να μην πεσει παλι.
Η Ραντα ηξερε πως ειχε χασει την μαχη, αυτο που δεν ηξερε ηταν τι θα συνεβαινε. Ενοιωσε κρυο μεταλλο στην αρτηρια του λαιμου της να την πιεζει διακριτικα. Ταυτοχρονα ειδε τον αγνωστο να βγαζει την κουκουλα του και αθελα της γελασε φτυνοντας φρεσκο αιμα.
Οποια και να ηταν αυτη η γυναικα ηταν εκπληκτικη μαχητρια.
-'Ο τραυματιας στο νοσοκομειο' ειπε πιεζοντας κι αλλο το αιχμηρο αντικειμενο στο λαιμο της. 'Μιλησες μαζι του πριν πεθανει. Πες μου τωρα τι σου ειπε και θα ζησεις' προσθεσε.
-'Ποια εισαι' ? ρωτησε η Ραντα.
Η αγνωστη επανελαβε την ερωτηση της ενω πιεσε περισσοτερο την λεπιδα.
-'Ενταξει, ενταξει' ειπε η Ραντα 'θα σου πω. Πες μου ομως ποια εισαι'.
-'Μεριτα' ειπε η αγνωστη. 'Φροντισε να μην παραλειψεις τιποτα' την προειδοποιησε.  
  

                                FOTIS PARASKEVOPOULOS











                                                 ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΑ










Υπεφερε απο ενα ειδος παραλυσης που δεν του επετρεπε ουτε καν ν' ανοιγοκλεισει τα βλεφαρα του. Καταλαβαινε πως ηταν ξαπλωμενος, γυμνος, πανω σ' ενα σκληρο, ψυχρο, μεταλλικο αντικειμενο που εμοιαζε με τραπεζι μα δεν μπορουσε να κουνηθει ουτε εκατοστο.
Ολογυρα του ακουγε μουρμουρητα σε μια αγνωστη γλωσσα μα του ηταν αδυνατο να γυρισει το κεφαλι του να δει ποιοι ηταν. Ειχε προσπαθησει απειρες φορες να μιλησει, να βγαλει εστω εναν ηχο απο το στομα του μα ολες οι προσπαθειες ειχαν πεσει στο κενο. Το αρχικο αισθημα ανησυχιας ειχε πια μεταβληθει σε ανειπωτο τρομο μη γνωριζοντας που βρισκοταν ουτε τον λογο. Ολες οι αισθησεις του ηταν σε λειτουργια, αντιλαμβανοταν τα παντα, απλα δεν μπορουσε να κουνηθει απο την θεση που ηταν. Ενοιωθε πονο, κρυο, μυριζε αγνωστες οσμες στον αερα μα μεχρι εκει. Το οποιο φως επεφτε πανω του απο αγνωστη πηγη ξαφνικα υποχωρησε καθως μια σκια το καλυψε. Μια σκοτεινη μορφη εγειρε απο πανω του μουρμουριζοντας ακαταληπτα λογια. Μετα ειδε το το τεραστιο, κοφτερο λεπιδι που βαστουσε στα χερια της. 
                     ===============================
Ο Ροτζερ Καρκνοου σηκωσε τα ματια του ψηλα στον ουρανο και βλαστημησε την τυχη του. 
Αυτο που ζουσε την τελευταια εβδομαδα ηταν εξω απο καθε φαντασια. Δεν περιμενε ποτε οταν αναλαμβανε αυτη την δουλεια οτι θ' αντιμετωπιζε τετοιες καταστασεις, ομως το ειχε αποδεχτει και τωρα ζουσε τις συνεπειες. Αυτη η χωρα πρεπει να ηταν καταραμενη, δεν υπηρχε αλλη λογικη εξηγηση, κι οσοι εμεναν εκει ακομα με την θεληση τους εχρηζαν αμεσης κι εντατικης ψυχιατρικης παρακολουθησης. Οταν η εταιρεια που εργαζοταν του ειχε προτεινει ν' αναλαβει υπευθυνος μελετης σχεδιων των εγκαταστασεων ενος παραρτηματος που σκοπευαν ν' ανοιξουν δεχτηκε διχως καν να το σκεφτει. Ηξερε πως αυτη ηταν η μεγαλη του ευκαιρια για την προαγωγη που κυνηγουσε τοσο καιρο. Πειρα ειχε, γνωσεις ειχε, απεμενε μονο ν' αποδειξει και στην πραξη πως ηταν αξιος και ικανος για εκεινη την προαγωγη. Αφου ανταπεξηλθε και στον σκοπελο που ακουγε στ' ονομα Σου ηταν πανετοιμος για την προκληση που ανοιγοταν μπροστα του. Μετα του ανακοινωθηκε που θ' ανοιγε το παραρτημα. 
                     ==========================
Μογγολια. Τι ηταν και που ηταν αυτο ? Οταν διαπιστωσε που βρισκοταν ειχε ηδη μετανοιωσει μα τωρα πια ηταν αργα. Το μονο που μετριαζε την απελπισια του ηταν πως στο τελος αυτης της διαδρομης τον περιμενε μια προαγωγη. Εφθασε στην Ουλαν Μπατορ αφου προς στιγμη πιστεψε πως θα περνουσε ολη την υπολοιπη ζωη του πανω σ' ενα αεροπλανο και κατελυσε σ' ενα απ' τα πλεον κοσμοπολιτικα ξεοδοχεια της πολης. Η πρωτη εικονα που ειχε απο ψηλα ηταν απογοητευτικη, οσο πιο γρηγορα τελειωνε απο κει τοσο γρηγοροτερα θα εφευγε. Ξοδεψε το υπολοιπο της ημερας για να χαλαρωσει και την επομενη το πρωι συναντηθηκε με το τοπικο κλιμακιο της εταιρειας που βρισκοταν εκει εδω και μια βδομαδα. Μπηκαν ολοι στα νοικιασμενα οχηματα τετρακινησης και ξεκινησαν για το μερος που πλεον ανηκε στην εταιρεια του. Με το που κατεβηκε απο το οχημα καταλαβε πως τα χειροτερα ηταν μπροστα του. 
Στεκοταν σ' ενα σημειο που περιμετρικα, οπου εφθανε το ματι του, ηταν μια ανυδρη και ξηρη στεππα, παντελως ευθυγραμμισμενη, διχως ιχνος παρουσιας δεντρου.
              ==================================
Οι μερες που ακολουθησαν ηταν σαν να ειχαν βγει απο φωτοτυπικο μηχανημα, ιδιες κι απαραλλακτες. Πρωινο εγερτηριο, πλουσιο πρωινο και μετα δουλεια. Οταν αργα το απογευμα επεστρεφε στο ξενοδοχειο εκανε ενα μπανιο, ετρωγε και το βραδακι για ενα ποτο στο μπαρ του ξενοδοχειου. Αυτο που τον καταπονουσε περισσοτερο ηταν η εναλλαγη θερμοκρασιας που επικρατουσε στην στεππα. Οσο ο ηλιος ηταν επανω η θερμοκρασια ανεβαινε σε απιστευτα επιπεδα ξεπερνωντας πολλες φορες τους 40 βαθμους με αποτελεσμα πολλες φορες να εργαζεται γυμνος απο την μεση και πανω φορωντας μονο ενα σορτσακι. Οταν ομως ο ηλιος επεφτε η θερμοκρασια κατεβαινε ταχυτατα μεχρι και τους 3 με 5 βαθμους. Αν δεν υπηρχε η προαγωγη θα τα ειχε βροντηξει ολα χαμω και θα ειχε φυγει, τωρα ομως εκανε υπομονη.
Δευτερο ποτο στο μπαρ ηταν υπερβαση, το τριτο θα θεωρειτο πραγματικη κραιπαλη.
Εκεινο το βραδυ καθοταν στο μπαρ του ξενοδοχειου παλευοντας μ' εναν απο τους πιο δυνατους αντιπαλους που ειχε αντιμετωπισει ποτε, την εναρξη του δευτερου ποτου.
                 ==============================
Ο αντρας που καθοταν στα δεξια του, υπερβολικα καλοντυμενος για τα δεδομενα της Ουλαν Μπατορ, ανοιξε πρωτος την κουβεντα.
-'Εξαιρετικο ξενοδοχειο μα το μπαρ του υστερει πολυ' σχολιασε. Ο Ροτζερ γυρισε και τον κοιταξε κανοντας μια κινηση σαν να ελεγε 'και τι να κανεις' ?
-'Να φανταστω πως δεν εχεις παει πουθενα αλλου εκτος απο εδω' ? ρωτησε.
-'Υπαρχει κατι αλλο σ' αυτην τη πολη που ν' αξιζει' ? απαντησε ο Ροτζερ.
-'Παντου υπαρχει κατι που ν' αξιζει αλλα δυστυχως ειναι γνωστο μονο στους ντοποιους' απαντησε ο αντρας ενω ταυτοχρονα μετακινηθηκε πιο κοντα του.
-'Μιντζιαν Οκται' συστηθηκε ο αντρας ενω ετεινε το χερι του στον Ροτζερ.
-'Ροτζερ Καρκνοου' αποκριθηκε ο Ροτζερ σφιγγοντας του το χερι.
Ισως ηταν η παρεα, ισως ηταν η κουβεντα μα παραδοξως ο Ροτζερ τελειωσε ευκολα το δευτερο ποτο του μα εβαλε απαγορευτικο στην υπαρξη τριτου.
               ===============================
Τα δυο επομενα βραδια βρισκοταν στο μπαρ του ξενοδοχειου, τα ελεγαν και τα επιναν. Ηταν ξεκαθαρο πως ειχε φανει τυχερος πεφτοντας πανω σ' ενα ντοπιο παραπλησιου μορφωτικου επιπεδου με το δικο του. Το τριτο βραδυ ο Μιντζιαν Οκται εριξε την ιδεα.
-'Υπαρχει ενα μπαρακι εδω κοντα με δυο μεγαλα πλεονεκτηματα. Πολυ καλυτερα ποτα και ανεκτη αποπειρα αναπαραγωγης δυτικης μουσικης'.
-'Κατι μου λεει πως εχει κι ενα μειονεκτημα' εκανε ο Ροτζερ γελωντας.
-'Οντως' απαντησε ο Μιντζιαν. 'Ολοι εκει μεσα καπνιζουν' προσθεσε.
-'Νομιζω πως για ενα βραδυ μπορω να τα καταφερω' εκανε ο Ροτζερ. 'Ειμαι σχεδον σιγουρος πως εχω αντιμετωπισει πολυ χειροτερα και καταφερα ν' ανταπεξελθω' συμπληρωσε.
Οι δυο αντρες γελασαν με την ψυχη τους, ηπιαν τα ποτα τους και βγηκαν απο το ξενοδοχειο. Ο Ροτζερ ηταν ετοιμος για την μεγαλη ζωη που απλοχερα προσεφερε η Ουλαν Μπατορ.
                 ===================================
Ενοιωθε το κεφαλι του βαρυ κι ενας μικρος μα επιμονος πονοκεφαλος επαιζε πινγκ πονγκ στο κρανιο του. Δοκιμασε να σηκωθει μα καταλαβε πως ηταν αδυνατον. Στα ηδη υπαρχοντα προβληματα ηρθε να προστεθει αλλο ενα σημαντικοτατο αφου μολονοτι τα ματια του ηταν ανοιχτα δεν εβλεπε τιποτα. Αντεληφθη γρηγορα πως μια κουκουλα που φορουσε στο κεφαλι ηταν υπευθυνη γι αυτο. Το επομενο που καταλαβε ηταν πως βρισκοταν μεσα σε κατι που ηταν σε κινηση. Προσπαθησε να μετακινηθει μα εβρισκε συνεχως καπου. Ολες οι ταινιες που ειχε δει με ανθρωπους κλεισμενους σε πορτ μπαγκαζ ηρθαν στην επιφανεια προσπαθωντας να του δωσουν μια ερμηνεια για οτι του συνεβαινε. Αρχισε να φωναζει για βοηθεια μα συντομα καταλαβε πως οι πιθανοτηες να παθει φαρυγγιτιδα ηταν μεγαλυτερες απο αυτες του να τον βοηθουσε καποιος. Το αποτομα σταματημα τον εκανε να χτυπησει το κεφαλι πανω σε κατι μεταλλικο και να βρισει ασυστολα. Μετα ενιωσε πως καποιοι τον κουβαλουσαν εναεριως και λιγα λεπτα μετα προσγειωθηκε αποτομα πανω σ' ενα σκληρο πατωμα.
                      ===============================
-'Δες και μονος σου' ακουσε μια φωνη να λεει'. 'Ειναι ολοιδιο σου λεω'.
Ενιωσε χερια να τον ψηλαφιζουν στο στερνο και ξαφνικα καποιος του εσκισε το πουκαμισο. Εβαλε και παλι τις φωνες διχως αποτελεσμα. Η κουκουλα αφαιρεθηκε αποτομα κι αντικρυσε μπροστα του τον Μιντζιαν. Με το που πηγε να πει κατι δεχτηκε μια γροθια στο σαγονι.
-'Μην βγαλεις αχνα' του ειπε 'γιατι θα πεθανεις. Εχεις δικιο, αυτο ειναι' απευθυνθηκε στην αγνωστη φωνη που ειχε ακουσει και ανηκε στην μορφη ενος απο τους εργατες του εργοταξιου. 
-'Μιντζιαν, τι διαβολο συμβαινει' ? ειπε παρα την απαγορευση. 'Γιατι'...
Η γροθια του εκοψε την φραση στη μεση. Τωρα αιμορραγουσε στο πανω χειλος.
-'Παρτε τον κι ετοιμαστε τον για σημερα το βραδυ' διεταξε ο Μιντζιαν.
Ακολουθησε μια ιδια διαδρομη οπως και η πρωτη διχως να ξερει που τον πανε. Ενοιωσε πως τον ειχαν ξαπλωσει πανω σ' ενα σκληρο, ψυχρο αντικειμενο και μετα ενοιωσε ενα τσιμπημα στο μπρατσο. Μεσα σε ελαχιστα δευτερολεπτα ειχε παραλυσει ολοκληρος.
                   ==================================
Η παραθρησκευτικη οργανωση που ανηκαν ο Μιντζιαν με τον εργατη ειχε αποκοπει απο την φυλη των Απατανι χιλιαδες χρονια πριν εξ αιτιας της λατρειας τους στην 'Κορη των τατουαζ', μια αρχαια ιερεια που στ' ονομα της γινονταν αμετρητες ανθρωποθυσιες. Για πολυ καιρο οι ανθρωποθυσιες γινονταν με θυματα τυχαιους τουριστες μα η αιρεση το ειχε αναπτυξει.
Τα μελη τους που δραστηριοποιουνταν παντου στον κοσμο ειχαν ανοιξει μαγαζια δερματοστιξιας οπου λανσαραν τα τατουαζ της 'Κορης' με καθε τροπο. Με την ομαδικη παρανοια που ειχε καταλαβει τον κοσμο για την δερματοστιξια ηταν παμπολλοι εκεινοι που εφεραν πια στο σωμα τους καποιο τατουαζ της 'Κορης'. Υπηρχαν ομως και πολλοι σε αλλες θεσεις κλειδια που ανηκαν στην αιρεση και φροντιζαν ν' αποστελλουν 'υλικο' πισω στην Μογγολια για τις δυο ανθρωποθυσιες που απαιτουσε η 'Κορη' τον χρονο. 
Ο Ροτζερ Καρκνοου δεν θα το μαθαινε ποτε αλλα η επιλογη του να παει για το υποκαταστημα της Ουλαν Μπατορ δεν ηταν τυχαια μα τελεια προσχεδιασμενη.
                    ===============================
Ολα τα μελη στεκονταν τριγυρω απο τον αμβωνα της θυσιας πανω στον οποιο βρισκοταν ο Ροτζερ και ολοκληρωναν το τελετουργικο. Ο Μιντζιαν κρατησε το λεπιδι του πανω ακριβως απο το τατουαζ που δεσποζε στο στηθος του Ροτζερ περιμενοντας υπομονετικα την ολοκληρωση της ψαλμωδιας. Αλλος ενας ηλιθιος δυτικος ηταν ετοιμος να θυσιαστει στο βωμο της 'Κορης', της ιερειας προστατιδας τους. Κοιταξε τον ανημπορο ν' αντιδρασει Ροτζερ και χαμογελασε πισω απο την μασκα του. Αλλος ενας δυτικος που ειχε καποιο ατυχημα στα περιχωρα της Ουλαν Μπατορ, συνηθισμενα πραγματα για την απομακρυσμενη εκεινη περιοχη.
Οι ψαλμωδιες σταματησαν κι ολοι στραφηκαν στον Μιντζιαν. Εκεινος σηκωσε ψηλα την λεπιδα του και την βυθισε με δυναμη στο στηθος του Ροτζερ ενω το αιμα πεταγοταν παντου. Μετα αρχισε να κοβει την σαρκα που εικονιζοταν το τατουαζ της 'Κορης'.
Ο Ροτζερ εξακολουθουσε να εχει τις αισθησεις του οταν η λεπιδα καρφωθηκε στο στερνο του. 
Ηξερε πως δεν επρεπε να δεχτει την δουλεια μα τωρα πια ηταν πολυ αργα.








                                                                 ΤΕΛΟΣ

   
  


  

  

                                Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ









                                                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 38









-'Αργησαμε' εκανε ο Γκραφ ' αργησαμε παρα πολυ'.
-'Τι κανουμε τωρα' ? ρωτησε ο Κουλσακ εν οψη των νεων εξελιξεων.
-'Δεν ξερω' απαντησε ο Γκραφ 'παντως χρειαζομαστε οπωσδηποτε ενα σχεδιο'.
-'Δυο σχεδια' εκανε βλοσυρος ο Κουλσακ.
-'Δυο ? Γιατι' ? ρωτησε απορημενος ο Γκραφ.
-'Χρειαζομαστε ενα εξ ισου καλο σχεδιο διαφυγης' ειπε ο Κουλσακ. 'Με τα τωρινα δεδομενα δεν θα μπορουμε να σηκωθουμε να φυγουμε απο εδω ετσι απλα'.
-'Εχεις δικιο' συμφωνησε ο Γκραφ. 'Οποτε' ?
-'Δεν μου ερχεται τιποτα στο μυαλο' απαντησε απογοητευμενος ο Κουλσακ.
-'Ο χρονος τρεχει, δεν εχουμε πολυ απο δαυτον' εκανε ο Γκραφ.
-'Το ξερω, τι νομιζεις, δεν το ξερω ? Τι θελεις να κανω' ? ειπε μ' εντονο υφος ο Κουλσακ.
Ο Γκραφ δεν ειπε τιποτα, το τελευταιο που χρειαζονταν τωρα ηταν να τσακωθουν μεταξυ τους.
               ====================================
Ειχαν αφησει την Ραντα σ' ενα μικρο διαστημικο σταθμο που ειχε ανταποκριση για τον Ζιγκετ. Της ειχαν εξηγησει πως δεν μπορουσαν να την εχουν μαζι τους οσο διαστημα απαιτουνταν για να ολοκληρωσουν το εργο τους, της ειχαν πει ποσο επικινδυνα ηταν και παρα τις αρχικες, εντονες διαμαρτυριες της κοπελας πως ηθελε να συμμετασχει στην αποστολη τους κατορθωσαν τελικα να καμψουν τις αντιρρησεις της και να την πεισουν πως για το καλο ολων τους επρεπε να παει στον Ζιγκετ. Εκει βρισκονταν δυο απο το πληρωμα του Γιζγκαρνοφ στους οποιους θα εξηγουσε τι ακριβως ειχε συμβει και θα τους ζηταγε να παραμεινει μαζι τους μεχρι εκεινοι να εφερναν σε περας το εργο τους. Η επιλογη του Ζιγκετ ειχε συγκεκριμενο λογο αφου αφ' ενος δεν γνωριζαν τι τελικα θα επραττε ο Τιλ κι αφ ετερου ειχαν συμφωνησει και οι δυο πως δεν θα ηταν σωφρων να την εστελναν στον Ριγκελ και την Τριξ, ειδικα απο την στιγμη που γνωριζαν πως αντιδρουσε η Τριξι οταν υπηρχαν θηλυκα κοντα στον Ριγκελ και μαλιστα μια τετοια ωραια γυναικα οπως η Ραντα. Η μονη λυση ηταν ο Ζιγκετ.
                   ===================================
Η μικρη αλλαγη πορειας για ν' αφησουν την Ραντα στον διαστημικο σταθμο απεδειχθη καθοριστικη. Οταν εφτασαν εκει που θα ευρισκαν τον Μεκνες, τον επομενο στοχο τους, στον Δραλ, τα παντα ειχαν εξελιχθει και κατασταλαξει αλλαζοντας τους ολα τα σχεδια.
Ο Μεκνες ηταν ο προηγουμενος ηγετης του Δραλ. Για μεγαλο χρονικο διαστημα η διακυβερνηση του ηταν σχεδον αψογη καθως οι προτεραιοτητες του ηταν η ευμαρια των κατοικων του Δραλ. Δυστυχως ποσοι ειναι αυτοι που απεκτησαν σχεδον απολυτη εξουσια και καποια στιγμη στην διαδρομη δεν την σφετεριστηκαν δια ιδιον οφελος ? Ο Μεκνες ηταν ενας απο αυτους που ειχε θαμπωθει απο την εξουσια με αποτελεσμα σταδιακα η διακυβερνηση του να μετατραπει σε στυγνη τυραννια εξαθλιωνοντας τους υπηκοους του. Οταν η υπομονη των κατοικων εξαντληθηκε μην βλεποντας ενα καλυτερο μελλον οργανωθηκε μια αντισταση που κερδιζε ολο και περισσοτερο εδαφος. Οταν ξεσπασε η επανασταση ο Μεκνες ειχε απωλεσει καθε υποστηριξη απο την στρατιωτικη πλεοψηφια του Δραλ.
                   ===============================
Ο Μεκνες ανατραπηκε, συνεληφθη, δικαστηκε με συνοπτικες διαδικασιες και φυλακιστηκε για ολη του τη ζωη εκει που φροντιζε μεχρι πριν λιγο να στελνει τους αντιπαλους του. Ειχε ορκιστει ενωπιον του δικαστηριου πως θα ελευθερωνοταν και τοτε οι υπευθυνοι για την ανατροπη του θα πληρωναν με την ζωη τους αυτο που ειχαν κανει. Ολοι θεωρησαν πως ηταν απλα τα γεματα μισος λογια ενος καταδικασμενου τυραννου και ουδεις εδωσε περαιτερω σημασια. Λιγους μηνες μετα την φυλακιση του ο Μεκνες με την βοηθεια ενος ξαδελφου του ονοματι Βανγκλ και ελαχιστων που του ειχαν μεινει πιστοι κατορθωσε να δραπετευσει. Οι προσπαθειες που εγιναν να συλληφθει ξανα επεσαν στο κενο ενω ταυτοχρονα φημες ηθελαν τον Μεκνες με τον Βανγκλ να εχουν εγκαταλειψει για παντα τον Δραλ. Ενα χρονο μετα οι ερευνες παρεμειναν ακαρπες και το ανθρωποκυνηγητο σταματησε αφου πια ολοι πιστευαν πως οι δραπετες δεν βρισκονταν καν πανω στον Δραλ. Ειχαν κανει ολοι λαθος μα κανεις δεν το γνωριζε εκεινη την στιγμη.
Ο Μεκνες με τον Βανγκλ επανεμφανιστηκαν πληρως οργανωμενοι.
                        ================================
Με μια αιφνιδιαστικη κινηση ο Μεκνες με τον Βανγκλ και μια ετοιμοπολεμη ομαδα εισεβαλλαν στον ανακτορο του κυβερνητη ενα βραδυ πιανοντας τους κυριολεκτικα στον υπνο. Σκοτωνοντας αδιακριτως οποιον εβρισκαν μπροστα τους εφτασαν μεχρι τα διαμερισματα του κυβερνητη τον οποιον και συνελαβαν. Το πρωι ο Μεκνες απηυθυνε διαγγελμα στους κατοικους ενημερωνοντας τους πως η εξουσια ειχε επιστρεψει στα χερια του. Ο κοσμος το αποδεχτηκε σιωπηλα μην εχοντας καποιο τροπο ν' αντιδρασει. Ο Μεκνες δεν εμεινε στα λογια, περασε αμεσως στις πραξεις. Αμεσως μετα την εξοντωση ολων των αντιπαλων του, πλην του κυβερνητη, σειρα πηραν ολοι εκεινοι που τον ειχαν συλλαβει, τον ειχαν παραπεμψει σε δικη κι αφου τον δικασαν τον πεταξαν σε μια φυλακη. Μεθοδικα κι οργανωμενα φροντισε ν' απαλλαγει απ' ολους αυτους σε μια δημοσια, υποχρεωτικη για το πληθος, εκτελεση στελνοντας ετσι ενα μηνυμα σε οσους ειχαν την προθεση να τον αμφισβητησουν. Ο Γκραφ με τον Κουλσακ εφτασαν στον Δραλ τρεις μερες πριν την δημοσια εκτελεση του ανατραπεντος κυβερνητη.
                                ==============================
-'Αν ηταν μια φορα δυσκολα στην αρχη τωρα, ετσι οπως εξελιχθηκαν τα πραγματα, εχει γινει δεκα φορες δυσκολοτερο' ειπε ο Κουλσακ ενω βρισκονταν στο δωματιο του ξενοδοχειου τους.
-'Το θεμα ειναι πως δεν βρισκεται ποτε μονος του πια' παρατηρησε ο Γκραφ. 'Ειναι αδυνατον να τον πλησιασουμε, πραγματικη αυτοκτονια'.
-'Αυτος ο Βανγκλ εχει αναλαβει τα καθηκοντα της προστασιας του και απ' οτι καταλαβαινω δεν αφηνει τιποτα στην τυχη' ειπε ο Κουλσακ.
-'Δεν βλεπω τι αλλο μπορει να γινει απο το να δοκιμασουμε να τον σκοτωσουμε την ημερα της δημοσιας εκτελεσης. Ειναι μια απο τις ελαχιστες φορες που θα κινηθει δημοσια, εκτος απ' το οτι θελει να παρευρισκεται στην εκτελεση θα ειναι ουσιαστικα κι ενα μηνυμα σ' οσους σκεφτουν καν το ενδεχομενο να τον αμφισβητησουν να εγκαταλειψουν τετοιες ιδεες'.
-'Τοτε πρεπει να καταστρωσουμε σχεδιο' ειπε ο Κουλσακ. 'Θα εχουμε μονο μια ευκαιρια, δεν μπορουμε ν' αποτυχουμε γιατι ολα θα πανε χαμενα'.
                     ====================================
-'Τι ειναι αυτο ? Τρελαθηκες' ? ρωτησε εντονα ο Μεκνες 'ξεχασε το'.
-'Μα ειναι το πλανο της φρουρας σου σε ολη τη διαρκεια της εκτελεσης' απαντησε ο Βανγκλ. 'Μην ξεχνας πως υπαρχει μια σχετικα μεγαλη διαδρομη απο τ' ανακτορα μεχρι την κεντρικη πλατεια που θα γινει η εκτελεση. Ποτε δεν ξερεις τι μπορει να συμβει, καλυτερα περισσοτεροι για προστασια παρα ν' αποδειχθουν λιγοι' προσθεσε.
Ο Μεκνες σηκωθηκε απο το καθισμα του και τα ματια πεταγαν φωτιες.
-'Αυτο εδω' ειπε ο Μεκνες χτυπωντας ταυτοχρονα το χερι του σ' ενα τραπεζι 'αφορα καποιον δειλο, φοβιτσιαρη που τρεμει την σκια του και φροντιζει να περιστοιχιζεται απο πολυπληθη φρουρα για να μην παθει κατι. Αυτο θελεις να δειξεις σε ολους πως ειμαι ? Ενα τρομοκρατημενο ον που στηριζεται σε αλλες πλατες για να τα καταφερει ? Ξεχασε το Βανγκλ, αυτο δεν θα συμβει ποτε, δεν με νοιαζει, σκεψου κατι αλλο'.
-'Μα η ασφαλεια σου'....εκανε ο Βανγκλ μα ο Μεκνες τον εκοψε αποτομα.
                     =========================
-'Ωραια' εκανε εκνευρισμενος ο Μεκνες 'πες μου απο ποιον απειλουμαι. Πες μου απο ποια κακοβουλη ενεργεια ποιων κατεστρωσες αυτο το σχεδιο για να με προστατεψεις. Με απειλει καποιος και δεν το ξερω ? Εχω αντιπαλους καπου που μπορουν να με βλαψουν' ?
Ο Βανγκλ παρεμεινε σιωπηλος μην εχοντας κατι ν' απαντησει. Ο Μεκνες τον πλησιασε και τον χτυπησε φιλικα στον ωμο αλλαζοντας ταυτοχρονα τον τονο της φωνης του.
-'Κοιτα, καταλαβαινω, δεν ειμαι αφελης ουτε ανοητος αλλα σου λεω και παλι πως δεν εχω αντιπαλο δεος. Δεν μπορει κανεις απο αυτους τους ρακενδυτους κουρεληδες καν να σκεφτει πως θα μπορουσε να με βλαψει ποσο μαλλον να το υλοποιησει. Γι αυτο σου λεω, δεν χρειαζονται ολα αυτα. Θελω να με δουν ολοι να περπατω αγερωχα και να σκυβουν τα κεφαλια τους μπροστα μου. Αυτο θα γινει και διχως ολα αυτα που ετοιμαζεις. Μια μικρη φρουρα πεντε ατομων, μερικοι στα κτιρια περιξ και αλλη μια ολιγομελη ομαδα μεσα στο πληθος ειναι υπεραρκετα'.
-'Θα γινουν ολα οπως θελεις' ειπε ο Βανγκλ.
                     ================================
-'Αυτη ειναι η διαδρομη απο τ' ανακτορα του Μεκνες μεχρι το σημειο που θα γινει η εκτελεση' ειπε ο Κουλσακ. 'Δεν μπορει να γινει τιποτα στην διαρκεια της αφιξης του, πρεπει να περιμενουμε. Ενας μας θα χωθει μεσα στο πληθος και θα τον εκτελεσει απο κοντα'.
-'Κι αυτο θα ειναι και το τελευταιο πραγμα που θα εχει κανει ποτε' απαντησε ο Γκραφ.
-'Μην βιαζεσαι' εκανε ο Κουλσακ ενω ενα αδιορατο χαμογελο εμφανιστηκε στο προσωπο του. ' Θυμασαι την δουλεια στον Ουρκαρ ? Τοτε που θελαμε να ξεφυγουμε απο την O.A.A. ? Αυτο θα κανουμε κι εδω' προσθεσε και τα ματια του ελαμψαν.
-'Θυμαμαι' εκανε αναθαρρημενος ο Γκραφ 'τι ακριβως εχεις σκεφτει' ?
-'Αυτο που χρειαζομαστε ειναι ενας αντιπερισπασμος' ειπε ο Κουλσακ. 'Δημιουργουμε πανικο και φροντιζουμε ν' απομακρυνθουμε χωμενοι μεσα στο αλλοφρων πληθος. Τοσο απλα'.
-'Δηλαδη' ?
-'Προσεξε τι θα κανουμε' ειπε ο Κουλσακ ετοιμος να δρεψει δαφνες για την ιδεα του.
                     ==============================
Η ιδεα του Κουλσακ βρηκε τον Γκραφ να συμφωνει απολυτα μαζι του. Ξανακοιταξαν τις λεπτομερειες σε περιπτωση που κατι τους ειχε διαφυγει.
Ο Κουλσακ θα χωνοταν μεσα στο πληθος, οπλισμενος κι ετοιμος. Ο Γκραφ θα βρισκοταν σε καποιο κτιριο λιγες δεκαδες μετρα μακρια οπου θα ειχε τοποθετησει μια βομβα απο το Γιζγκαρνοφ και θα περιμενε υπομονετικα να την πυροδοτησει. Την στιγμη που ο Κουλσακ θα ηταν ετοιμος να εκτελεσει τον Μεκνες θα εστελνε σημα στον Γκραφ να πυροδοτησει την βομβα. Πριν προλαβαινε καποιος να συνειδητοποιησει τι ειχε συμβει η εκρηξη της βομβας θα προκαλουσε χαος και ο Κουλσακ θα εβρισκε τροπο διαφυγης μεσω του πληθους. Τα παντα ηταν ο συντονισμος και ο απολυτος αιφνιδιασμος. Το ειχαν δοκιμασει και παλια και ειχε πετυχει, γιατι να μην πετυχαινε και τωρα ? Ηξεραν και οι δυο πως θα ειχαν μονο μια ευκαιρια και στα ματια τους διαβαζες την αποφασιστικοτητα για την επιτυχια της αποστολης τους.
Αυτο βεβαια που συνεβη στο τελος δεν μπορουσε να το φανταστει κανενας απο τους δυο τους. 


   

                           CHRYSIIDA TRIANTAFILLOU











                                        ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ










Ηθελε ακομα γυρω στα 30 μετρα για να φτασει στο πλατωμα μα με τις δεδομενες συνθηκες θα της φαινοταν σιγουρα πολυ περισσοτερο. Αν υπηρχε τοιχος να χτυπησει το κεφαλι της θα το εκανε σιγουρα μα το μονο που υπηρχε ηταν πυκνο χιονι. Ουτε που ειχε καταλαβει πως ειχε αποκοπει απο την υπολοιπη ομαδα. Πρωταρα δεν ηταν, απο αναβασεις σε βουνα αλλο τιποτα μα εδω ειχε συμπεριφερθει σαν αρχαρια. Ηξερε πως δεν θα γυριζε καποιος να την ψαξει παρα μονο αν δεν εμφανιζοταν μεσα στο οριο μιας προβλεπομενης ωρας στο καταφυγιο. Αυτος ηταν και ο αντικειμενικος της στοχος. Μολις εφτανε στο πλατωμα μετα ειχε μια μικρη αποσταση ενος χιλιομετρου να διανυσει μεχρι να εφτανε στο καταφυγιο που θα την περιμεναν οι αλλοι ετοιμοι για κοροιδιες και πειραγματα. Η αληθεια ηταν πως θα τ'αξιζε, τοσο εμπειρη και πεπειραμενη αναρριχητρια ηταν παντελως αδικαιολογητη. Εφτασε στο πλατωμα κι εκατσε λιγο να βρει ξανα την ανασα της. Ο καιρος εμοιαζε πως θα χειροτερευε αλλα οχι πριν εφτανε στο καταφυγιο.
 Σε λιγη ωρα θ' απολαμβανε ζεστη σοκολατα. Χαμογελασε. 
             ======================================
Ο αερας σφυριζε στ' αυτια της ασυναρτητα, απειλητικα λογια μα αδιαφορουσε. Αλλο τοσο αδιαφορουσε για τις επιμονες προσπαθειες της χιονοπτωσης ν' αχρηστευσουν την οραση της. Ολα αυτα τα ειχε περασει ξανα πολλες φορες και δεν την πτοουσαν. Συνεχιζε να προχωρα στο μονοπατι σκεπτομενη οτι θα επακολουθουσε στο καταφυγιο οταν σταματησε αποτομα. 
Αυτος ο βραχος δεν επρεπε κανονικα να βρισκοταν εκει. Ηταν ολοφανερο πως ειχε αποκολληθει απο καπου ψηλοτερα και ειχε κυλησει προς τα κατω. Το παχυ στρωμα του χιονιου δεν του επετρεψε να διανυσει καποια μεγαλη αποσταση, ομως ειχε παει να σταθει ακριβως μπροστα στον δρομο της. Απερριψε κατ' ευθειαν την ιδεα να σκαρφαλωσει πανω του, μπορει να ηταν ακομη ασταθης και με το βαρος και τις κινησεις της να συνεχιζε την καθοδικη του πορεια κουβαλωντας κι αυτην μαζι. Αναγκαστικα θα επρεπε να κανει μια μικρη παρακαμψη, ηταν ο μονος τροπος για να βρεθει πισω του. Ξεκινησε διχως δευτερη σκεψη ελαφρως ενοχλημενη που η ζεστη σοκολατα απομακρυνοταν καμποσα επιπλεον λεπτα.
                      ================================
Αιφνιδιαστηκε οταν η γη κυριολεκτικα ανοιξε και την καταπιε. Η πτωση ηταν γυρω στα πεντε μετρα κι απροετοιμαστη οπως ηταν δεν προλαβε να προφυλαχθει. Το σακιδιο της πλατης της απορροφησε το χτυπημα γλυτωνοντας της ετσι απο τα χειροτερα αλλα ο πονος που ενοιωσε στο δεξι της ποδι ηταν ταυτοσημος μ' αυτον του σπασιματος. Η κραυγη που βγηκε απο το στομα της δεν βοηθησε σε κατι παρα μονο επαναληφθηκε μερικες φορες λογω αντιλαλου.
Ενστικτωδως κοιταξε πρωτα πανω. Η τρυπα που υπηρχε και χωρουσε ακριβως ενα φυσιολογικο ανθρωπινο σωμα επετρεπε στις νιφαδες του χιονιου που την ειχαν χασει εξαφνα να την εντοπισουν ξανα. Ηξερε πως ηταν ζητημα χρονου να κλεισει ξανα κι αυτο διολου δεν θα βοηθουσε. Μετα κοιταξε γυρω της. Βρισκοταν σ' εναν κοιλο χωρο, κλεισμενο απο παντου εκτος απο την δυτικη πλευρα, μ' ενα υψος που δεν ξεπερνουσε τα τρια μετρα. Ηταν σιγουρα καποια σπηλια μα δεν ηξερε αν υπηρχε αλλη εξοδος πλην εκεινης που ειχε εισελθει. Τα παντα γυρω ηταν παγωμενα, απο το εδαφος μεχρι τους περιμετρικους τοιχους. 
                  =================================
Δοκιμασε να κινηθει μα μολις το ποδι της επωμιστηκε το ελαχιστο βαρος την εκανε να ουρλιαξει ξανα. Δεν πηγαινε πουθενα με σπασμενο ποδι, το μονο που μπορουσε να κανει ηταν υπομονη μεχρι να ερχονταν να την βρουν. Αλλα ηθελε ακομα ωρα για ν' ανησυχησουν.
Αυτην τη φορα δεν ηταν το ποδι υπαιτιο για την κραυγη που εβγαλε ενω ταυτοχρονα μαζευτηκε πισω οσο μπορουσε σε μια ανακλαστικη κινηση. Αιτια ηταν εκεινο το πλασματακι, στα δυο μετρα αποσταση, που εμοιαζε να την κοιτα με απορια. Δεν προσεξε καν απο που ειχε ερθει, το ειδε εξαφνα μπροστα της και εμπηξε τις φωνες. Φανηκε να τρομοκρατειται κι εκεινο γιατι εκανε μερικα βηματα πισω. Μην βλεποντας η ακουγοντας κατι αλλο για να το τρομαξει συντομα επεστρεψε στην αρχικη του θεση, παντα κοιτωντας την με απορια.
Ηταν το πολυ μεχρι εικοσι ποντους υψος, εμοιαζε να περπαταει στα δυο ποδια μα αυτο ηταν απλα μια υποθεση γιατι ολο το σωμα του ηταν καλυμμενο απο υπερβολικη τριχοφυια και μονο ενα ζευγαρι μυτερα αυτια και δυο κοκκινα ματια ξεχωριζαν. 
                           ============================
-'Ξουτ, φυγε απο δω' εκανε η Νορα Κορντινι ενω ταυτοχρονα κινουσε τα χερια της προσπαθωντας να δωσει εμφαση στα λεγομενα της. Οτι και να ηταν δεν εμοιαζε απειλητικο αλλα ειχε μια γενικη απεχθεια για εντομα και πολυ μικρα, αγνωστα ζωα. Ο μικροσκοπικος επισκεπτης δεν φανηκε να πτοειται. Μετα συνεβη κατι που την τρομοκρατησε κι αλλο.
Το πλασματακι εμφανισε απο το πουθενα δυο λιλιπουτειες φτερουγες και πεταξε πως το ανοιγμα. Μολις εμεινε μονη ανοιξε σαν τρελη το σακιδιο ψαχνοντας για κατι ν' αμυνθει. Οπλισμενη μ' ενα φακο στο αριστερο χερι κι εναν σουγια πολλαπλων χρησεων στο δεξι περιμενε ετοιμη ν' αμυνθει. Αν ηθελε πολεμο θα τον ειχε.
Ηταν φαινεται γραφτο να δεχεται το ενα χτυπημα μετα το αλλο. Πανω που ειχε αναθαρρησει νοιωθωντας μια σχετικη ασφαλεια ενα σμηνος απο τετοια πλασματακια μπηκαν πετωντας στο χωρο που ηταν και προσγειωθηκαν σαν εκπαιδευμενα στρατιωτακια τριγυρω της. Αυτο πηγαινε πολυ. Ενα το εκανε καλα μα εδω ηταν γυρω στα δεκαπεντε απο δαυτα. 
                    ==================================
Το μονο ενθαρρυντικο ηταν πως δεν φαινονταν επιθετικα. Απλα ειχαν παραταχθει και την παρατηρουσαν. Σ' ενα παρανοικο σεναριο μπορει να ηθελαν και να την βοηθησουν. Εφερε στο μυαλο της ολα τα ντοκυμαντερ με παραδοξα ζωα που ειχε δει μα κανενα δεν εμοιαζε μ' αυτα. 
Χρειαζοταν δραστικες κινησεις, επρεπε να τους δειξει ποιος ηταν το αφεντικο. Ανοιξε παλι το σακιδιο κι εβγαλε απο μεσα μια εφεδρικη μπαταρια για το φακο. Την ακουμπησε ορθια επιδεικτικα στο παγωμενο εδαφος σαν να ηθελε να τους πει πως ειχε πολλα οπλα μαζι της.
Δυο απο αυτα, προφανως τα πιο γενναια, πλησιασαν την μπαταρια κι αφου την επεξεργαστηκαν οπτικα προχωρησαν στην αισθηση της αφης. Δεν μπορουσε να ξερει τον αντικτυπο που ειχε η μπαταρια πανω τους μα ειδε ξαφνικα και τα δυο πλασματακια να παιρνουν την μπαταρια και να την περιφερουν ως τροπαιο αναμεσα στα αλλα που οπισθοχωρουσαν τρομαγμενα.
-'Ειστε τελειως ηλιθια ετσι' ? εκανε. 'Μπαταρια ειναι, μεγαλο λαφυρο'.
Εβγαλε αλλη μια απο το σακιδιο κι επανελαβε οπως ειχε κανει με την πρωτη.
                     =============================
Η ιδια ακριβως αντιδραση. Μα με την αποκτηση της δευτερης  μπαταριας οι δυο τροπαιουχοι προχωρησαν σε κατι ακαταλαβιστικο. Μια παραξενη ουσια ακριβως κατω απο τις φτερουγες τους εκανε την εμφανιση της και μ' αυτην αλειψαν τις μπαταριες. Αν δεν το εβλεπε δεν θα το πιστευε. Ενα παχυ στρωμα παγου σχηματιστηκε αμεσως καλυπτοντας τις μπαταριες. 
Αυτο ηταν εντυπωσιακο. Ακολουθησαν κι αλλα μικροαντικειμενα που τους παραχωρησε που ειχαν την ιδια τυχη με τις μπαταριες. Οτι και να ηταν εκεινη η ουσια παγωνε τα παντα αμεσως. 
Βεβαια αυτο δεν την βοηθουσε καπου στην κατασταση που ηταν μα τουλαχιστον περναγε την ωρα της μεχρι να την εβρισκαν. Η πρωτη φορα που ενοιωσε εναν μακρινο, νοητικο συναγερμο να ηχει ηταν οταν ειδε τι συνεβη στο παγουρι με το νερο της. Παγος σε μερικα δευτερολεπτα.
Το πιο ανησυχητικο σημαδι ηταν οταν αναψε μια απο τις φωτοβολιδες που ειχε μαζι της. Ηταν φανερο πως η λαμψη, η θερμοτητα, δεν ηξερε τι, τα ενοχλουσε, οχι ομως τοσο ωστε να τα απομακρυνει. Με μια αποφασιστικη κινηση εθεσαν και την φωτοβολιδα εκτος μαχης.
             ====================================
Οτι και να ηταν αυτη η ουσια τα παγωνε ολα. Καμια φωτοβολιδα δεν εσβησε μονη της, φροντισαν να τις παγωσουν εξουδετερωνοντας τες. Οποιο και να ηταν αυτο το παιγνιδι που επαιζαν και το διασκεδαζαν ειχε αρχισει να την ενοχλει και να την φοβιζει. Οσο και να σκεφτοταν δεν μπορουσε να βρει τροπο να τα διωξει. Το χειροτερο ηταν πως η ειχαν συνηθισει την παρουσια της η ειχαν καταλαβει πως δεν ηταν απειλη γι αυτα. Σφιγγοντας τα δοντια της εκανε μια αποτομη κινηση προς το πιο κοντινο προσπαθωντας να το βλαψει με τον σουγια. Η μετακινηση του ποδιου της την εκανε να ουρλιαξει οσο καλα και να ειχε προτοιμαστει. Κι εκεινος ο εικοσαποντος διαβολος ειχε προλαβει να πεταξει πριν τον χτυπησει με το σουγια.
Καταλαβε πως ειχε κανει λαθος κινηση βλεποντας τα ν' αλλαζουν στρατηγικη. Τωρα ηταν πιο προσεκτικα, πιο επιφυλακτικα και την επιτηρουσαν απο πιο κοντα.
-'Φυγετε απο δω, εξαφανιστειτε' φωναξε σε μια απελπιδα προσπαθεια να τα διωξει.
Το μονο που καταφερε ηταν να τα φερει πιο κοντα.
               ================================
Απορροφημενη να ελεγχει συνεχως τριγυρω ξεχασε να σηκωσει εστω μια φορα το κεφαλι της προς τα πανω και το πληρωσε. Δυο ομαδες των δυο κατεβηκαν απο ψηλα διχως να τ' αντιληφθει και προσγειωθηκαν στα δυο της χερια. Τα πεταξε μακρια με δυναμη αλλα οχι πριν προλαβουν ν' αφησουν λιγη απο κεινη την ουσια πανω στα δαχτυλα της. Λιγα δευτερολεπτα μετα δεν μπορουσε καν να τα κουνησει. Οι παλαμες της ειχαν παγωσει και ηταν εντελως αχρηστες.
Βρεθηκε στο ελεος τους. Πλησιασαν ακομα περισσοτερο και τα πιο τολμηρα σκαρφαλωσαν πανω της αφου πλεον δεν υπηρχε τροπος να τ' απομακρυνει. Δεν περιοριστηκαν μονο στα γυμνα σημεια του σωματος της, οπως το κεφαλι και ο λαιμος. Με καποιο τροπο κατορθωσαν να χωθουν μεσα απο τα ρουχα της φτανοντας εως τα εσωρουχα της. Ενοιωσε την περιεργη ουσια να την καλυπτει σιγα σιγα παντου κι ακομα χειροτερα την ενοιωσε να εισχωρει μεσα στο δερμα της. Δοκιμασε να φωναξει μα τα παντα στο κεφαλι της ηταν παγωμενα, ακομα και τα ματια της. Διατηρουσε τις αισθησεις της κανονικα μα τωρα το μουδιασμα απο το κρυο μεγαλωνε.
                ====================================
Το ανθρωπινο σωμα αποτελειται στην πλειοψηφια του απο νερο. Οταν το εσωτερικο της Νορα Κορντινι παγωσε η ιδια δεν το καταλαβε ποτε πως πεθανε απο εσωτερικα κρυοπαγηματα.
Αν ειχε δυνατοτητα να εβλεπε τον εαυτο της θα παρατηρουσε πως εμοιαζε πια σαν μια παγωμενη στηλη με γυναικεια μορφη που δυστυχως πλεον καμια χρησιμοτητα δεν παρουσιαζε στα μικροσκοπικα εκεινα πλασματακια. Αφου δοκιμασαν πολλες φορες να πεισουν την νεκρη, παγωμενη μορφη να παιξει μαζι τους και καταλαβαν πως αυτο δεν θα συνεβαινε απογοητευτηκαν. Ειχαν κανει οτι μπορουσαν για να διασκεδασουν εκεινο το παραξενο πλασμα που ειχε εμφανιστει στην κρυπτη τους μα φαινεται πως ενω στην αρχη ειχε αφθονη ορεξη καποια στιγμη επελεξε να σταματησει. Στην μινι συσκεψη που εκαναν κατεληξαν στο συμπερασμα πως ισως δεν ηταν ολοι ετσι ακαταδεκτοι και υπηρχε τροπος για να το διαπιστωσουν αυτο αρκει να εκαναν μια δοκιμη. Λιγο πιο μακρια απο κει, υπηρχαν πλασματα σαν κι αυτο ακριβως που ηταν στην σπηλια τους. Καποιο απ' αυτα θα επαιζε μαζι τους.









                                                                 ΤΕΛΟΣ 

                             Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ










                                                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 37










Ολοι κοιτουσαν τ' αγαλματα παγωμενοι. Κανενας τους δεν ηταν προετοιμασμενος η εκπαιδευμενος για κατι τετοιο κι ως ηταν φυσικο σαστισαν. Το βημα που πραγματοποιησε ενα απο τα αγαλματα εμοιαζε να ειναι η αφετηρια της αφυπνισης τους. Η Ταμελ ηταν η πρωτη που ορμησε στο αγαλμα και του καταφερε αλλεπαλληλα χτυπηματα με τις λεπιδες της. Κομματια πετρας αποκολληθηκαν απο το αγαλμα που δεν εμοιαζε να δινει ιδιαιτερη σημασια. Το επομενο ομως που συνεβη δεν μπορουσε να το κατανοησει ουτε η πλεον αχαλινωτη φαντασια.
Τα κομματια που ειχαν αποκολληθει κυλησαν πισω στην πετρινη μορφη κι ενσωματωθηκαν παλι στο υπολοιπο κορμι του. Η Ταμελ καταλαβε πως αυτο που αντιμετωπιζαν ηταν πανω και περα απο τις οποιες δυναμεις ειχαν. Το μονο που τους απεμενε ηταν ν' απομακρυνθουν οσο πιο γρηγορα μπορουσαν απο κει. Εδωσε το συνθημα για φυγη ενω εβλεπε πανικοβλητη και τα υπολοιπα αγαλματα να πλησιαζουν. Η μονη πετρινη μορφη που εξακολουθουσε να παραμενει ακινητη ηταν αυτη πανω στον θρονο που μολις της ειχαν αποσπασει τον κρυσταλλο.
                   ===================================
Ο εκστασιασμενος και απορροφημενος με την αποκτηση του κρυσταλλου Πικτορ δεν ειχε καθολου χρονο να συνειδητοποιησει τι συνεβη. Μια πετρινη μορφη εσκυψε και τον φυλακισε στην τεραστια γροθια του. Μετα τον κολλησε με δυναμη πανω στο τοιχωμα του θολου λιωνοντας τον κυριολεκτικα. Την στιγμη που τον σηκωνε ψηλα ο κρυσταλλος του εφυγε απο τα χερια και η Σενζεν που παρακολουθησε ολη τη σκηνη μ' ενα εντυπωσιακο αλμα τον αρπαξε στον αερα. Τον εχωσε στον κορφο της κι αρχισε να τρεχει προς την εξοδο.
Μια περιεργη αισθηση ανωφελου καθηκοντος εσπρωξε τους αντρες της ασφαλειας που βρισκονταν μαζι με τις Κηρες να σταθουν απεναντι στα πανυψηλα αγαλματα και ν' ανοιξουν πυρ. Τα λειζερ χτυπουσαν αδιακριτως διαλυοντας και καταστρεφοντας το υλικο απο το οποιο ηταν κατασκευασμενα. Ο ενθουσιασμος τους για την προσκαιρη αυτη επιτυχια απεβη μοιραιος.
Κυκλωθηκαν απο αλλα αγαλματα ενω παρακολουθουσαν αυτα που ειχαν καταστρεψει να επιστρεφουν στην αρχικη μορφη τους. Οι θανατοι τους ηταν φρικιαστικοι μα ηταν συντομοι.
                   =================================
Εχοντα βγαλει φτερα στα ποδια τους οι 3 Κηρες ετρεχαν με ολη τους την δυναμη προς την εξοδο ριχνοντας που και που μια ματια πισω τους. Οι πετρινες μορφες ηταν εντυπωσιακα αργες μα δεν χρειαζοταν να τρεξουν. Με καθε βημα που εκαναν καλυπταν περισσοτερη αποσταση απ' αυτην που καταφερναν οι Κηρες με το τρεξιμο. Σε μια τετοια κλεφτη ματια η Χεφει παρατηρησε κατι εξωφρενικο μα δεν ειχε χρονο να σταματησει να το πιστοποιησει.
-'Μεγαλωνουν σε υψος και ογκο' φωναξε στις αλλες ενω ενοιωθε την καρδια της ετοιμη να εκραγει απο την υπερπροσπαθεια 'δεν ξερω πως αλλα μου μοιαζουν μεγαλυτερα'.
Σπαταλησαν και οι τρεις ελαχιστα μα πολυτιμα δευτερολεπτα για να διαπιστωσουν αν αυτο που ισχυριζοταν η Χεφει αληθευε. Αληθευε με τον πιο αρρωστημενο τροπο. Οσο βρισκονταν στο κατοπιν τους οι πετρες που βρισκονταν εκατερωθεν του μεγαλου διαδρομου, σαν να ειχαν δικη τους ζωη, κυλουσαν κι ενσωματωνονταν με τις πετρινες φιγουρες.
Η Χεφει ειχε δικιο, προσθεταν υψος και ογκο συνεχως με καθε βημα που εκαναν.
            ====================================
Αυτο δεν δυσκολευε απλα τα πραγματα, καθιστουσε την υποθεση διαφυγη αδυνατη. Ολος ο τοπος ηταν σπαρμενος μ' αυτες τις τεραστιες πετρες. Αν ενσωματωνοντας στις πετρινες φιγουρες κανεις τους δεν θα εφευγε απο εκει ζωντανος. Τωρα η Ταμελ ηξερε γιατι κανενας ποτε δεν τα ειχε καταφερει προσπαθωντας να σφετεριστει τον κρυσταλλο. Κι εκεινος ο ενας που επεζησε αλλα εχασε τα λογικα του προφανως προλαβε με καποιο τροπο να επανατοποθετησει τον κρυσταλλο πισω στην θεση του απενεργοποιωντας ετσι τ' αγαλματα. Το θεαμα ομως που ειχε αντικρυσει ηταν αρκετο για να του σαλεψει για παντα τα λογικα. 
Η αναμετρηση πλεον ηταν ανιση. Ειχαν καμποση διαδρομη να καλυψουν ακομα μα τα αγαλματα κρεμονταν σχεδον απο πανω τους. Σε λιγα δευτερολεπτα θα ηταν ολες τους νεκρες, τσακισμενες μεχρι θανατου μεσα σε ψυχρες, πετρινες γροθιες. 
Αυτο που συνεχιζε να τις σπρωχνει μπροστα ηταν το ετοιμοθανατο φως ενος εσωτερικου λυχνου που εξεπνεε περιτριγυρισμενο απο το ενα φρικαλεο ερεβος.
                      ===============================
-'Μην σταματατε, συνεχιστε' ακουσαν την καπως μακρινη φωνη της Χεφει. Γυρισαν ταυτοχρονα. Ειχε σταματησει δεκα μετρα μακρια τους με γυρισμενη την πλατη.
-'Καντε αυτο που σας λεω, θα τα καθυστερησω' προσθεσε.
-'Οχι' ουρλιαξε η Σενζεν 'οχι'.
-'Φυγετε' επανελαβε η Χεφει. 'Καποιοι πρεπει να φυγουν ζωντανοι απο εδω' προσθεσε.
Η Ταμελ αρπαξε την Σενζεν απο το μπρατσο αναγκαζοντας την να κινηθει προς τα εμπρος.
Καμια απο τις δυο δεν γυρισε να κοιταξει ξανα πισω.
Η Χεφει εβγαλε μια πολεμικη κραυγη βλεποντας το πρωτο αγαλμα να την εχει ηδη φτασει. Με μια επιδεξια κινηση απεφυγε το τεραστιο πελμα του την στιγμη που προσπαθουσε να την λιωσει στο εδαφος ενω με διαδοχικα χτυπηματα καταφερε να του αποκολλησει το ποδι στο υψος περιπου του αστραγαλου. Χανοντας την ισορροπια του η πετρινη μορφη επεσε με γδουπο στο εδαφος αναγκαζοντας αλλα δυο που επονταν να σκονταψουν επανω του.
                ======================================
Παιρνοντας θαρρος η Χεφει εκανε ακομα εναν ελιγμο ενω ταυτοχρονα με μια σπαθια εκοψε τα δαχτυλα ενος αγαλματος. Εφερε μερικες τουμπες στον εδαφος και επιχειρησε ενα ακομα αλμα προσπαθωντας ν' αποφυγει μια επερχομενη πετρινη μορφη. Οσο γρηγορη και να ηταν, αυτη ηταν μια μαχη που δεν μπορουσε ποτε να κερδισει. Οταν καταλαβε τι θα συμβει εκλεισε τα ματια και, ολως περιεργως, ενας αναστεναγμος ανακουφισης βγηκε απο το στηθος της.
Οι πετρινες παλαμες ενος αγαλματος εκλεισαν με δυναμη με την Χεφει παγιδευμενη αναμεσα τους λιωνοντας την κυριολεκτικα, οπως αυτη θα εκανε κατ' αντιστοιχια σ' ενα ανυπερασπιστο εντομο. Το αγαλμα δεν πανηγυρισε ουτε σταθηκε να θριαμβολογησει, συνεχισε να κυνηγαει τις δυο αλλες φιγουρες που απομακρυνονταν μαζι με τους αλλους πετρινους γιγαντες.
Ο χρονος που τους κερδισε η Χεφει απεδειχθη κατι περισσοτερο απο πολυτιμος. Για τις δυο Κηρες που ενοιωθαν τα γαμψα νυχια του θανατου να αιωρουνται πανω απο τα κεφαλια τους μπορει να ηταν η διαφορα αναμεσα στην ζωη και το τελος. 
                     =================================
Πεταχτηκαν εξω απο το ανοιγμα ενδεδυμενες με τον πιο αλλοφρονα πανικο.
-'Φευγουμε τωρα' ειπε ξεψυχισμενα η Σενζεν' δεν υπαρχει δευτερολεπτο για χασιμο'.
Τοσο καιρο μαζι οι δεσμοι που ειχαν αναπτυχθει αναμεσα στις Κηρες ηταν τοσο εντονοι που πλεον καποια πραγματα δεν απαιτουσαν σκεψη, συνεβαιναν εντελως μηχανικα. Διχως να ρωτησει, διχως να σκεφτει καν η Βερμια ενστικτωδως ακολουθησε τις αλλες δυο στην απεγνωσμενη φυγη τους. Ομως δεν ισχυε το ιδιο και για τους αντρες της ασφαλειας που βρισκονταν μαζι της. Το αισθημα της περιεργειας ηταν καταδικαστικο.
Προλαβαν να ριξουν καποιες ριπες με τα λειζερ τους διχως να γνωριζουν πως ολη η προσπαθεια ηταν ασκοπη. Οι τρεις Κηρες δεν χρειαζοταν να δουν το κορμι ενος απο αυτους να περναει πανω απο τα κεφαλια τους και να συνθλιβεται μ' εναν απαισιο ηχο πανω σ' ενα βραχο.
Ηξεραν πως κανεις απ' οσους ειχαν μεινει πισω δεν θα εβγαινε ζωντανος.
-'Στο σκαφος' ειπε η Ταμελ 'στο σκαφος που λειτουργει'.
                    =================================
Ο μονος που καταλαβε αμεσα πως κατι δεν πηγαινε καλα βλεποντας τις να ερχονται τρεχοντας ηταν ο Ζοργκ. Οι κινουμενες πετρινες φιγουρες πισω τους σιγουρα απαιτουσαν μια λογικη εξηγηση μα ηξερε πως δεν ηταν η ωρα. Εκανε να τρεξει προς το μερος τους μα κοντοσταθηκε σκεφτομενες αυτους που δουλευαν μεσα στο υπο επισκευη σκαφος. Ειδε μια απο τις τρεις να ερχεται προς το μερος του κανοντας του συνεχως νοηματα.
-'Πηγαινε στο αλλο σκαφος' ειπε 'θα τους ειδοποιησω εγω αυτους' προσθεσε.
Ο Ζοργκ δεν διστασε καν. Μολις εφτασε στο αλλο σκαφος που βρισκονταν οι αλλες δυο Κηρες γυρισε να δει πισω του. Τους ειδε να τρεχουν ολοι προς το σκαφος οσο πιο γρηγορα μπορουσαν.
Ηθελαν λιγο ακομα για να φτασουν, θα τα καταφερναν. Οι μηχανες του σκαφους μουγριζαν ηδη, πλεον επαιζαν με τα δευτερολεπτα. Ειχαν φτασει σχεδον, σε λιγο θα ηταν μεσα.
Η τεραστια σκια που τους καλυψε τον εκανε να νοιωσει ενα αποτομο σφιξιμο στην καρδια. Οτι και να ηταν αυτη η σκια του ηταν πολυ γνωριμη.
                    ===================================
Το προβληματικο διαστημοπλοιο προσγειωθηκε με τετοια δυναμη πανω τους που μεταλλο και σαρκα εγιναν ενα, σκοτωνοντας ακαριαια οποιον βρισκοταν απο κατω. 
Ενα εκκωφαντικο 'Οχι' ακουστηκε πισω του κι ακολουθηθηκε απο μια σειρα αναρθρων ουρλιαχτων. Ηθελε να παει να ηρεμησει την Σενζεν μα του ηταν αδυνατον ν' αποτραβηξει τα ματια απο το θεαμα που απλοχερα του προσφεροταν. Ενα τεραστιο πετρινο χερι περασε διπλα απο το εν κινησει πια διαστημοπλοιο αφου η μοναδικη αλλη Κηρα πλην της Σενζεν βρισκοταν στο πηδαλιο. Επιφορτισμενα μ' ενα και μονο σκοπο τ' αγαλματα δεν εμοιαζαν καθολου με σκεπτομενα οντα. Στην προσπαθεια τους να πιασουν στον αερα το αστροπλοιο που εκανε συνεχεις ελιγμους για να τ' αποφυγει τα χερια των δυο πιο κοντινων κι επικινδυνων συγκρουστηκαν με αποτελεσμα τονοι πετρας να πεσουν στο εδαφος. Αυτη η μικρη καθυστερηση ηταν που εκανε την διαφορα. Το αστροπλοιο ανεπτυξε ταχυτητα και απομακρυνθηκε σε αποσταση ασφαλειας απο τους πετρινους γιγαντες.
                     ================================
-'Τι ηταν αυτο' ? εκανε με φωνη που ετρεμε ο Ζοργκ μολις καταλαβε πως ηταν πια ασφαλεις.
-'Νεκροι, ειναι ολοι νεκροι' ειπε η Σενζεν ετοιμη σχεδον να παθει νευρικο κλονισμο.
-'Πες μου τι εγινε, τι ηταν αυτα τα πετρινα αγαλματα' ? επεμεινε ο Ζοργκ.
-'Νεκροι ολοι σου λεω, δεν καταλαβαινεις' ? ουρλιαξε η Σενζεν αρπαζοντας τον απο την στολη.
Ο Ζοργκ καταλαβε πως δεν θα μαθαινε τιποτα στην κατασταση που βρισκοταν η κοπελα. Ισως η αλλη να βρισκοταν σε καλυτερη κατασταση, να μπορουσε τουλαχιστον να μιλησει.
Δεν προλαβε να παει στο πιλοτηριο, την ειδε να μπαινει μεσα στον χωρο των επιβατων.
-'Τα εχει χασει' εκανε δειχνοντας την Σενζεν. 'Μα τι εγινε' ?
Η Κηρα τον κοιταξε και το βλεμμα της τον παγωσε.
-'Ο κρυσταλλος ? ρωτησε με αγωνια. 'Τον πηραμε τον κρυσταλλο' ?
-'Ναι, τον πηραμε. Αλλα για να γινει αυτο οι μονοι που επιζησαμε ειμαστε εμεις. Τον πηραμε τον καταραμενο κρυσταλλο' ξεσπασε η Ταμελ πετωντας του ταυτοχρονα το αντικειμενο.


   




  

                                           ELIAS PANAYIOTOU












                                      ΥΔΑΤΙΝΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ









Καθισμενος στην βεραντα του σπιτιου του απολαμβανε το ειδυλλιακο ηλιοβασιλεμα που εκτυλισσοταν μπροστα του συνδυαζοντας το μ' ενα φινο πουρο κι ενα ποτηρι γεματο ιρλανδεζικο ουισκι Clontarf. Τι αλλη απολαυση μπορουσε να ζητησει καποιος στην ηλικια του απο την ανυπερβλητη ομορφια της φυσης, ενα εξαιρετικο ιρλανδεζικο και την απαλη και διακριτικη γευση που αφηνε στο στομα του ενα υπεροχο πουρο ? Οχι πως πια η ηλικια επαιζε καποιο σημαντικο ρολο, πολλοι πιο νεοι απ' αυτον, με πολυ περισσοτερα αγαθα, προοπτικες και φιλοδοξιες θα τα εχαναν, οπως κι αυτος ολα μεσα σε λιγες στιγμες, αν δεν τα ειχαν χασει ηδη.
Ηξερε πως ηταν ο τελευταιος που ειχε απομενει σε μια μεγαλη εκταση τριγυρω, το ειχε πιστοποιησει με τα ματια του και μολονοτι δεν μπορουσε να εισαι σιγουρος για τον λογο αυτης της παρατασης που του ειχε δοθει ειχε καποιες θεωριες που δυστυχως δεν θα μπορουσε ποτε να επιβεβαιωσει η να διαψευσει. Αυτο ηταν το τελευταιο πραγμα που τον απασχολουσε. 
Απο την εκκινηση εκεινης της ιστοριας πολλα θα παρεμεναν ανεξηγητα για παντα.
           =====================================
Η Αιλιν, η γυναικα του, ειχε φυγει πριν καμποσα χρονια γαληνια μεσα στον υπνο της αφηνοντας ενα κενο στην ζωη του που ουσιαστικα δεν μπορεσε ποτε ν' αναπληρωσει. Οχι αντικαθιστωντας την με καποια αλλη, αυτο δεν του ειχε περασει ποτε απο το μυαλο, αλλα δυσκολευοντας τον πολυ στην αρχη να συνεχιζει να επαναλαμβανει καποιες τακτικες συνηθειες. Διχαζοταν πολυ σκεπτομενος αν θα ηθελε μια τετοια στιγμη να την ειχε στο πλαι του η ηταν καλυτερα που ειχε φυγει νωριτερα. Οπως και να ειχε, αντικειμενικα μικρη σημασια ειχε, συντομα θα εσμιγε παλι μαζι της εκει οπου ειχε πρωτη αυτη παει. Η αποσταση που τον χωριζε πια με την Αιλιν ηταν ενα υπολοιπο πουρου και το αδειασμα ενος ποτηριου με ιρλανδεζικο. Κοιταξε τριγυρω.
Ειχε σταματησει στα πεντε μετρα αριστερα και δεξια του διχως να δειχνει διαθεση να κινηθει. Το μονο που εβλεπε ηταν μια απαλη κινηση στην επιφανεια ενω στ' αυτια του εφτανε ενας ανεπαισθητος ψιθυρος που σε αλλες καταστασεις, παλια, θα τον νανουριζε. 
Ομως εδω μονο νανουρισμα δεν θ' ακολουθουσε, το ειχε πια εμπεδωσει.
                   =================================
Δεν ειχε συμπληρωθει μηνας απο τοτε που ειχαν ξεκινησει ολα. Φυσικα, οπως και ολοι οι αλλοι, δεν ειχε καμια ιδεα για το τι συνεβαινε η γιατι συνεβαινε. Η αληθεια ηταν πως η προσβαση που ειχε πλεον στα νεα και τις ειδησεις ηταν μεσω μιας παλιας, πραγματικης αντικας, συσκευης ραδιοφωνου. Απο τοτε που η Αιλιν ειχε πεθανει ειχε ταυτοχρονα σχεδον καταργησει και την τηλεοραση. Δεν την χρειαζοταν πλεον, δεν ειχε κατι ουσιαστικο να του προσφερει, τουναντιον μπορουσε να θεωρηθει και κυρια υπευθυνη για την κλοπη κι απολαυση στιγμων που περνουσε πια ενασχολουμενος μονο με το περιβαλλον που εμενε. Το παλιο ξυλινο μα εξαιρετικα διατηρημενο σπιτακι στο οποιο ειχαν αποσυρθει για το υπολοιπο του βιου της με την Αιλιν μολις ειχαν συνταξιοδοτηθει και οι δυο τους βρισκοταν κυριολεκτικα μια ανασα χτισμενο απο την ακτη του ωκεανου. Ηταν το πρωτο πραγμα που αντικρυζαν καθε φορα το πρωι καθως απολαμβαναν αγκαλιασμενοι μια κουπα αχνιστο καφε και το τελευταιο καθε βραδυ πριν αποσυρθουν στα ενδοτερα για να κοιμηθουν εναν γαληνιο υπνο.
                        ==================================
Ενοιωθε παντα τον ωκεανο ενα δικο του κοματι, σαν ενα μερος του εαυτου του και παντα τον προσεχε και τον φροντιζε στο πλαισιο των δυνατοτητων του. Μολονοτι η Αιλιν δεν συμμεριζοταν ακριβως την ιδια αποψη μαζι του, πρακτικα του προσφερε την βοηθεια της οποτε την χρειαζοταν. Αμεσως μετα τον πρωινο καφε που επαιρναν μαζι ακολουθουσε μια βουτια, ειτε χειμωνας ηταν ειτε καλοκαιρι, στα φιλοξενα νερα του ωκεανου. Ακομα και τις μερες που ο ωκεανος εμοιαζε θυμωμενος με κατι και φροντιζε να εξωτερικευσει αυτη την οργη του με κυματα κι ανταρα ο Μπαρυ Βελκρο δεν παρελειπε την καθημερινη του βουτια. Η Αιλιν τον περιμενε υπομονετικα στην βεραντα για να του προσφερει μια στεγνη πετσετα να σκουπιστει. 
Μετα κατεβαιναν μαζι στην ακτη και για τις επομενες δυο τουλαχιστον ωρες περπατουσαν κατα μηκος της παραλιας μαζευοντας ολα εκεινα τα αντικειμενα που ηταν ξενο σωμα για την θαλασσα και ειχαν εγκαταλειφθει στις παρυφες του κορφου της απο ασυνειδητους που εβλεπαν αυτην την απεραντη εκταση γαλαζοπρασινου σαν εναν μονιμα διαθεσιμο και ανοιχτο καδο απορριματων. 
                 ====================================
Καθε φορα που επεστρεφαν ειχαν και μια μεγαλη σακουλα σκουπιδιων μαζι τους γεματη πλαστικα μπουκαλια, αδεια κονσερβοκουτια, μπουκαλια μπυρας κι ενα σωρο αλλα αντικειμενα που συνεχως ο ωκεανος προσπαθουσε ν' αποβαλλει απο πανω του με τον μονο τροπο που ειχε διαθεσιμο, να τα βγαζει στην ακτη. Η ακτογραμμη ηταν μεγαλη και πολυς κοσμος φροντιζε να κανει τα μπανια του διχως να φροντιζει τα τηρει μια αξιοπρεπη καθαριοτητα. Καθε φορα ο Μπαρυ με την Αιλιν αυξαναν την διαδρομη τους πανω στην ακτογραμμη και καθε φορα μαζευαν ολο και περισσοτερα σκουπιδια. Απο τοτε ομως που η Αιλιν τον ειχε αφησει μονο του ο Μπαρυ δεν ειχε την δυνατοτητα να πραγματοποιησει τοσο μεγαλες διαδρομες πια δεδομενου πως ειχε να κουβαλησει και την παντα γεματη σακουλα με τα σκουπιδια. Ο οδηγος του απορριματοφορου που περνουσε δυο φορες την εβδομαδα συνηθιζε να του λεει χαριτολογωντας πως και δυο ζωες να ειχε ακομα παντα θα επεστρεφε απο την καθημερινη του βολτα στην ακτη με μια σακουλα σκουπιδια και ο Μπαρυ χαμογελουσε σαν να του ελεγε πως δεν θα τον πειραζε.
                        ==============================
Ισως να εφταιγε η ηλικια, ισως η ελλειψη συντροφιας και η μονιμη μοναξια που ενοιωθε πια αλλα ο Μπαρυ πια αισθανοταν τον ωκεανο σαν φιλο του. Και σαν τετοιος που ηταν του μιλουσε σχολιαζοντας συνηθως τ' αντικειμενα που του αφηνε καθημερινα στην ακτη του για να μαζεψει. 'Κοιτα τι πεταξαν παλι' η 'δες αυτο εδω' η 'μα ουτε αυτο εδω δεν μπορουσαν να μαζεψουν' ηταν τα συνηθη του σχολια και ο ωκεανος του απαντουσε μεσω των ηχων που παρηγαγε με τους παφλασμους του. Καθε βραδυ που καθοταν στην βεραντα του απολαμβανοντας το πουρο του συνηθιζε να σηκωνει το ποτηρι του με το Clontarf κανοντας μια προποση στον φιλο του που ησυχαζε κατω απο το ασημενιο φως του φεγγαριου. Δεν ηξερε για ποσο ακομα θα ειχε την δυναμη να εξακολουθησει να κανει οτι εκανε μα η αισθηση πως φροντιζε εναν καλο, αγαπημενο φιλο μεγαλωνε συνεχως κι αυτο του εδινε δυναμη εκει που το σωμα του πια ειχε αρχισει να διαμαρτυρεται ολο και πιο εντονα. Ολα αλλαξαν μ' ενα τροπο που ποτε δεν ειχε φανταστει ενα πρωι ακουγοντας τις ειδησεις στο παλιομοδιτικο ραδιοφωνο του.
                        ============================
Θα μπορουσε να ηταν μια ακομη απο εκεινες τις συνηθισμενες καταστροφες που επλητταν κατα κορο τις χωρες την Νοτιοανατολικης Ασιας αν δεν υπηρχαν πολυ σημαντικες διαφοροποιησεις. 
Γιγαντιαια τσουναμι ειχαν πληξει μεγαλες εκτασεις των χωρων εκεινων αλλα για καποιον ανεξηγητο λογο το νερο οχι μονο δεν υποχωρουσε ως επρεπε να συμβει μα εμοιαζε να επιμενει.
Το ενα τσουναμι διαδεχοταν το αλλο μεχρι που καποια στιγμη το φαινομενο εμοιαζε περισσοτερο με τον βιβλικο κατακλυσμο παρα ενα φυσικο φαινομενο. Τα παραδοξα συνεχιστηκαν, συμφωνα παντα με τις ειδησεις, αφου φαινοταν πως το φαινομενο γενικευοταν. Μεχρι το βραδυ ο εκφωνητης ειχε ν' αναφερει ενα πληθος χωρων που αντιμετωπιζαν αυτα τα αλλοκοτα τσουναμι που αρνουνταν πεισματικα να υποχωρησουν. Η αρχικη αισθηση ανησυχιας που τον ειχε καταλαβει αυξηθηκε οταν ακουσε πως κρουσματα πια λαμβαναν χωρα και στην δικη του χωρα. Εκεινο το βραδυ δεν κοιμηθηκε ακουγοντας τα συνεχη εκτακτα δελτια.
Το πρωι που βγηκε στην βεραντα εμεινε αποσβολωμενος.
                       ==================================
Ο ωκεανος ειχε βγει κυριολεκτικα στην ξηρα σκεπαζοντας με νερο μεχρι εκει που μπορουσε να δει το ματι του. Στ' αριστερα του δεν εβλεπε στερια, τα παντα ηταν καλυμενα απο νερο που με μια πρωτη ματια υπολογισε σε υψος τουλαχιστον τριαντα μετρων. Το διο ακριβως συνεβαινε και στα δεξια του. Το μονο μερος που δεν ειχε καλυφθει ακομα απο το νερο ηταν το σπιτι του. Μπροστα του ακριβως ενα υδατινο βουνο υψους τριαντα μετρων εμοιαζε ακινητοποιημενο στην βαση ακριβως της βεραντας του. Στο πισω μερος του σπιτιου η ιδια ακριβως εικονα.
Το νερο ηταν ακινητοποιημενο δυο μετρα απο εκει που ξεκιναγε ο πισω τοιχος. Ο Μπαρυ καταλαβε πως ενω τα παντα ειχαν πλημμυρισει η μονη στερια που υπηρχε ακομα σε αποσταση εκατονταδων μετρων ηταν αυτη που πανω της εστεκε ακομα, αλωβητο, το σπιτι του. 
Το ραδιοφωνο, ακουμπισμενο σε μια ψαθινη καρεκλα συνεχιζε να μεταδιδει ειδησεις αδιαφορωντας για το θεαμα που αντικρυζε ο Μπαρυ. Τα παντα χειροτερευαν, ενα τεραστιο τμημα ξηρας παγκοσμιως ειχε καλυφθει απο νερο κι αυτο συνεχιζοταν αμειωτα.
                        ==============================
-'Φανταζομαι μεχρι εδω ηταν η υπομονη σου' ειπε απευθυνομενος στον υδατινο ογκο.
Ο ωκεανος απαντησε μ' ενα ελαφρυ παφλασμο.
-'Δεν σε αδικω' συνεχισε ο Μπαρυ. 'Μονο να χειροτερευαν τα πραγματα θα μπορουσαν, επρεπε και συ ν' αμυνθεις οπως μπορουσες, το καταλαβαινω'.
Ενας δευτερος παφλασμος ακουστηκε.
-'Δυστυχως πιστεψαμε πως μονο οτι μοιαζει με μας μπορει να ειναι ζωντανος οργανισμος' συνεχισε ο Μπαρυ. 'Εσυ ησουν παντα κατι αψυχο προς εκμεταλλευση, ενας διαθεσιμος σκουπιδοτοπος που φροντιζαμε να καταχωνιαζουμε ολες μας τις αποτυχιες'.
Αυτην τη φορα δεν υπηρξε καμια αντιδραση απο το νερο.
'Ξερω πως δεν μπορουν να γινουν διακρισεις εδω' ειπε ο Μπαρυ 'ουτε να φανταστεις πως επιζητω κατι τετοιο. Ολοι μας, ανεξαιρετως, εχουμε την ευθυνη που μας αναλογει κι ολοι πρεπει να πληρωσουμε. Ξερω τι ειναι ο αγωνας για επιβιωση' συμπληρωσε.
                         =============================
-'Δεν ξερω αν εχω τον χρονο γι αυτο' ειπε ο Μπαρυ' εσυ θ' αποφασισεις' προσθεσε.
Η μερα ειχε κυλησει πιο γρηγορα απο τις αλλες φορες και ειχε ερθει το σουρουπο. Ο Μπαρυ συνεχιζε ν' απολαμβανει το πουρο του που πλεον τελειωνε και το Clontarf του που ειχε απομεινει μια γουλια. Αναρωτηθηκε αν η αιτια αυτης της παρατασης ζωης που του ειχε δωσει ο ωκεανος ηταν η σχεση που ειχαν αναπτυξει μετα απο τοσο καιρο οι δυο τους.
Αυτο θα σημαινε αυτοματα πως ο ωκεανος ηταν παντα ενας ζωντανος οργανισμος, που αντιλαμβανοταν, ενοιωθε, σκεπτοταν κι εκρινε, κατι που κατω απο αλλες συνθηκες αν ξεστομιζε ποτε θα βρισκοταν σε καποιο ιδρυμα ψυχιατριακης παρακολουθησης.
Χαμογελασε ενω εσβηνε το πουρο του κι αδειαζε το ποτηρι του. Θα εχανε την ζωη του απο ενα φιλο που ειχε σεβαστει με τον δικο του τροπο τις τελευταιες του επιθυμιες. Ποσοι αλλοι θα μπορουσαν ποτε να ισχυριστουν κατι τετοιο και να νοιωθουν περηφανοι ?
Ο ωκεανος ορμησε απο παντου και καλυψε τα παντα κατω απο τον παγωμενο μανδυα του.








                                                              ΤΕΛΟΣ

                              Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ










                                                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 36









Ακομα και για τον πιο εμπειρο πιλοτο το να προσγειωσεις με την πρωτη φορα μεταγωγικο αστροπλοιο στην επιφανεια του Αγκμπαρ ηταν μια προκληση που δεν θα μπορουσε ποτε να κερδισει, ποσο μαλλλον οταν επρεπε να προσγειωθουν δυο απο δαυτα και μαλιστα μ' ενα μεγεθος διολου ευκαταφρονητο. Ο χειριστης εξαναγκαστηκε αρκετες φορες να περασει πανω απο το σημειο που φαινομενικα ηταν το καλυτερο που μπορουσε να βρεθει για την προσγειωση.
Η απεικονιση στην οθονη της επιφανειας του πλανητη εδειχνε σε πολυ μεγαλη αποσταση απο εκει που βρισκονταν ενα αρκετο μεγαλο πλατωμα που ενδεχομενως θα ηταν πιο ευκολο για τα δυο σκαφη να προσγειωθουν με ασφαλεια. Ομως η αποσταση που επρεπε να καλυψουν για να βρεθουν στην κατασκευη που στα σπλαχνα της κρατουσε φυλαγμενο τον κρυσταλλο ηταν πολυ μεγαλη και κανεις δεν ηθελε να βρισκεται τοσο μακρια απο το μεσον διαφυγης του σε περιπτωση που κατι συνεβαινε. Ετσι, η μοναδικη λυση ηταν να παρουν ενα επιπλεον ρισκο και να δοκιμασουν να προσγειωθουν στον δυσκολο τομεα.
                =====================================
Το σκαφος που επεβαινε η Ταμελ προσεδαφιστηκε πρωτο καταλαμβανοντας ουσιαστικα το μεγαλυτερο κενο χωρο που υπηρχε διαθεσιμος και μαλιστα με αρκετη δυσκολια. Το σκαφος της Σενζεν συνεχισε να πραγματοποιει κυκλους με τον πιλοτο να προσπαθει να χωρεσει το σκαφος στον υπολειπομενο οριακα διαθεσιμο χωρο. Μετα απο καμποσες μανουβρες ξεκινησε αργα την καθοδο του σκαφους απελευθερωνοντας τους τεσσερεις βραχιονες στηριξης. Οι τρεις απ' αυτους πατησαν σταθερα στην επιφανεια του Αγκμπαρ, ομως ο τεταρτος αντιμετωπισε προβλημα. Μην εχοντας σταθερη βαση στηριξης ακουμπησε με δυναμη πανω σ' εναν τεραστιο ογκολιθο εξαναγκαζοντας ετσι το σκαφος ν' απωλεσει ισορροπια και να γειρει αποτομα προς τα δεξια. Οι επιβαινοντες ταρακουνηθηκαν ασχημα μα δεν επαθε κανεις τιποτα. Το χτυπημα αχρηστευσε την βασικη πορτα εξοδου, ετσι ολοι αναγκαστηκαν να βγουν απο την εξοδο κινδυνου. Λιγα λεπτα μετα ειχαν συγκεντωθει ολοι μαζι γυρω απο το γερμενο μεταγωγικο προσπαθωντας να εκτιμησουν τις πιθανες βλαβες. 
                   ===============================
-'Λοιπον' ? ρωτησε η Ταμελ 'ποσο σοβαρο ειναι το προβλημα' ?
Οι δυο πιλοτοι ειχαν μια μικρη συσκεψη λιγο πιο περα. Οταν τελειωσαν πλησιασαν και τους υπολοιπους που περιμεναν στωικα τις εκτιμησεις τους.
-'Μπορει ν' απογειωθει' ειπε ο ενας 'αλλα θα παρει πολυ περισσοτερο χρονο απο το φυσιολογικο. Θα χρειαστει μεγαλη προσπαθεια' προσθεσε.
-'Και πρεπει οπωσδηποτε να γινουν αμεσες επισκευες στον τεταρτο βραχιονα στηριξης' συμπληρωσε ο αλλος. 'Αλλιως αν δοκιμασουμε ν' απογειωθουμε ετσι το πιο πιθανο ειναι πως η τριβη πανω σ' αυτον τον ογκολιθο να καταστρεψει ολη την δεξια πλευρα'.
-'Ποση ωρα χρειαζεστε για την επισκευη' ? ρωτησε απογοητευμενη η Βερμια.
-'Εμεις οι δυο μονο 72 ωρες' απαντησε ο ενας πιλοτος.
-'Δεν εχουμε 72 ωρες' εκανε ο Πικτορ. 'Μετα βιας 12' προσθεσε.
Οι δυο πιλοτοι κουνησαν τα κεφαλια τους σε δειγμα αδυναμιας.
               ===================================
-'Δεν μπορουμε να σπαταλαμε ετσι τον χρονο' εκανε η Χεφει. 'Επτα ατομα ειναι αρκετα για να ειμαστε ετοιμοι πριν την συμπληρωση του δωδεκαωρου' ? ρωτησε τους πιλοτους.
Τα κεφαλια τους κινηθηκαν και παλι μα τωρα με θετικη ανταποκριση.
-'Ωραια' εκανε η Σενζεν. 'Ζοργκ, μενεις εδω με αλλα τεσσερα ατομα να βοηθησετε τους πιλοτους στην επισκευη και εμεις οι υπολοιποι αναλαμβανουμε το θεμα του κρυσταλλου'.
Η Ταμελ εκανε ενα νευμα επιδοκιμασιας στα οσα ειχε προτεινει η Σενζεν.
Αφου ξεκαθαριστηκε ποιοι θα εμεναν πισω υπο τις οδηγιες του Ζοργκ για να βοηθησουν στην επισκευη του βραχιονα οι υπολοιποι, χωρισμενοι σε δυο ομαδες που κινουνταν σε δυο παραλληλες γραμμες ξεκινησαν την δυσκολη διαδρομη για το κατασκευασμα μεσα στο οποιο υπηρχε ο κρυσταλλος. Ξημερωνε και το αναιμικο φως ενος ανατελλοντος χλωμου ηλιου εμοιαζε να προσπαθει να τους βοηθησει στην δυσβατη πορεια τους. 
                      =================================
Η επιφανεια του Αγκμπαρ ηταν οτι πιο μονοτονο ειχαν δει ολοι τους ποτε. Παντου υπηρχαν τεραστιοι πετρινοι ογκολιθοι ακανονιστου σχηματος λιγα μετρα ο ενας απο τον αλλον. Ηταν λες και το μονο πραγμα που μπορουσε να ευδοκιμησει εκει ηταν η πετρα. Αυτο εκανε το εργο τους ακομα πιο δυσκολο αφου αφ' ενος επρεπε να προσεχουν πολυ να μην χτυπησουν πανω στις πετρες αφ' ετερου δε να εχουν συνεχως τον νου τους να μην καραδοκουσε κατι πισω απο αυτες τις γιγαντιες στηλες. Ολες οι ενδειξεις που ειχαν μεχρι στιγμης συμφωνουσαν σ' ενα πραγμα.
Δεν υπηρχε ουτε το παραμικρο ιχνος οργανικης ζωης πανω στον Ακμπαρ, οποτε οι πιθανοτητες του να ζουσε εκει καποια επικινδυνη υπαρξη ηταν σχεδον μηδενικες. Παρ' ολα αυτα, η Ταμελ με την Σενζεν δεν ειχαν διαθεση ν'αφησουν οτιδηποτε στην τυχη, ετσι τα μετρα που ειχαν λαβει ηταν σαν ο Ακμπαρ να ηταν κατοικημενος απο εχθρικη ζωη. Στα θετικα του πετρωδες πλανητη συμπεριλαμβανοταν εκτος της φυσιολογικης ατμοσφαιρας που υπηρχε και η υπαρξη μιας τελειας θερμοκρασιας που δεν εμοιαζε ν' αλλοιωνεται με το περασμα της ωρας.
                         ==================================
Σταματησαν μπροστα στην κατασκευη και κοιταξαν με δεος. Απεναντι τους ορθωνοταν ενα τεραστιο, πετρινο κτισμα με τριγωνικο σχημα και υψος που ενδεχομενως να εφτανε τα 150 μετρα. Στην βαση του τριγωνου και στην μεση του εχασκε ενα γιγαντιαιο ανοιγμα που επετρεπε την εισοδο και την εξοδο απο την κατασκευη. Δεν υπηρχε πορτα, μονο αυτο το ανοιγμα.
Μολονοτι ειχε πια ξημερωσει για τα καλα το φως καλυπτε μονο λιγα εκατοστα εκεινου του ανοιγματος και μετα επακολουθουσε πυκνο σκοταδι. Η αρχικη σκεψη να κανουν τον κυκλο του κτισματος εγκαταλειφθηκε γρηγορα αφου φαινοταν πως θ' απαιτουσε πολλες ωρες. Ετσι, συμφωνα με τις εντολες που δοθηκαν απο τις Κηρες, μια ανιχνευση των διακοσιων μετρων εκατερωθεν του τριγωνου ηταν αρκουντως ικανοποιητικη. Αποθεσαν κατω τον εξοπλισμο τους αναζητωντας ολοι τους φορητους, προσαρμοσιμους στο κεφαλι προβολεις. Ενας τελευταιος απαραιτητος ελεγχος εγινε στον οπλισμο και ολοι ηταν πανετοιμοι να εισχωρησουν. Οι τεσσερεις Κηρες ειχαν ηδη εκπονησει το σχεδιο που θ' ακολουθουσαν.
                   ================================
Η Βερμια μαζι με αλλους δυο αντρες ασφαλειας παρεμειναν στον εξωτερικο χωρο του τριγωνου σε περιπτωση που κατι απειλητικο εμφανιζοταν και αποφασιζε να κινηθει πισω απο την πλατη της ομαδας. Οι υπολοιποι, παιρνοντας ολες τις προφυλαξεις, αρχισαν να βαδιζουν στο εσωτερικο του τριγωνου. Ο συνδυασμος των προβολεων τους εδινε ενα μικρο μα καθαρο μονοπατι για το που παταγαν και τι θα συναντουσαν μπροστα τους. Η πρωτη εκπληξη ηταν πως ενω αριστερα και δεξια υπηρχαν τεραστια κοματια πετρας, το μονοπατι ακριβως στην μεση ηταν παντελως καθαρο. Η δευτερη ηταν οταν διαπιστωσαν μετα απο εκατο μετρα περιπου πως δεν χρειαζονταν πια οι προβολεις. Απο καπου, διχως να μπορουν να καταλαβουν ακριβως απο που, εμπαινε ικανη ποσοτητα φωτος που τους επετρεπε να βλεπουν ανετα και να κινουνται στον χωρο. Η τριτη ηταν κακα μαντατα. Οσες φορες και να ειχαν δοκιμασει να επικοινωνησουν με την ομαδα εξω οι προσπαθειες τους επεσαν στο κενο. Ενοιωθαν πως ηταν εντελως αποκομμενοι κι αυτο τους αυξησε το αισθημα της προσοχης και της προφυλαξης. 
                    =================================
Ακινητοποιηθηκαν οταν προσεξαν πως πλεον η εσωτερικη διακοσμηση του χωρου αλλαζε. Λιγες δεκαδες μετρα μπροστα τους η μονοτονη ευθεια που ακολουθουσαν μεταβαλλοταν σ' ενα κυκλικο ανοιγμα απιστευτων διαστασεων. Προχωρησαν αργα ετοιμοι για τα παντα.
Στις δυο κοιλες πλευρες της αχανεστατης αυτης αιθουσας ηταν παρατεταγμενα πολλα πετρινα αγαλματα κολοσσιαιων διαστασεων. Μ' ενα προχειρο υπολογισμο υπεθεσαν πως μπορει να εφταναν και τα πενηντα μετρα υψος. Το πιο παραδοξο ομως ηταν αλλο. Το κεφαλι τους ηταν τοποθετημενο αναποδα, στην πλατη, κοιταζοντας ουσιαστικα πισω τους. Δεν ειχαν ξαναδει ποτε κατι τετοιο και δεν ειχαν την παραμικρη ιδεα γιατι συνεβαινε αυτο. Γρηγορα το βλεμμα τους τραβηξε το ενα και μοναδικο αγαλμα που υπηρχε στο βαθος και στο κεντρο του κυκλικου εκεινου χωρου. Το ιδιων διαστασεων αγαλμα ηταν καθισμενο σ' εναν αναλογου μεγεθους θρονο και ηταν το μονο που ειχε σωστα τοποθετημενο το κεφαλι του. Μετα προσεξαν ακομα κατι που εκανε την καρδια τους να χτυπησει δυνατα.
                       ===========================
Εκει που υποτιθεται πως επρεπε να βρισκεται η καρδια του αγαλματος ενα ενσωματωμενο αντικειμενο σκορπιζε ενα ζωηρο γαλαζιο χρωμα δημιουργωντας μια εντυπωσιακη αντιθεση με τον γκριζο, μουντο χωρο. Δεν μιλησε κανεις μα ολοι ειχαν καταλαβει.
Η Ταμελ ηταν ετοιμη να δωσει νεες οδηγιες οταν με την ακρη του ματιου της ειδε τον Πικτορ σαν υπνωτισμενο να περπαταει αργα προς το καθημενο αγαλμα.
-'Αυτο που ζητησε ο αφεντης' ειπε. 'Οι διαταγες του αφεντη πρεπει να εκτελουνται αμεσα' προσθεσε και συνεχισε να προχωραει προς τον θρονο.
-'Πικτορ στασου' εκανε η Χεφει. 'Πρεπει να ελεγξουμε τον χωρο αν ειναι ασφαλης'.
-'Ανοητε, γυρνα πισω' ειπε η Σενζεν 'μας βαζεις ολους σε κινδυνο'.
Απτοητος ο Πικτορ συνεχισε την πορεια του μουρμουριζοντας κατι για τον Μετγκον.
-'Καποιος να τον σταματησει λοιπον' ειπε η Ταμελ 'τι περιμενετε' ?
Η Χεφει ηταν η πρωτη που κινηθηκε προς το μερος του μα ηταν αδυνατον να προλαβει.
                 ======================================
Ο Πικτορ ειχε ηδη αρχισει να σκαρφαλωνει πρωτα στον θρονο και μετα στο αγαλμα εχοντας εστιασμενο το βλεμμα του στο γαλαζιο φως. Οταν εφτασε στο καταλληλο υψος κατεβαλλε μια μικρη προσπαθεια και κατορθωσε ν' αποσπασει τον κρυσταλλο απο το αγαλμα. Μετα γυρισε με το χερι υψωμενο προς τους αλλους, αρχισε να φωναζει ενω ταυτοχρονα κατεβαινε κατω.
-'Τιποτα δεν σταματαει τωρα τον αφεντη. Ο κρυσταλλος ειναι δικος του'.
Εφθασε στο εδαφος κρατωντας σφιχτα στο στηθος του τον κρυσταλλο. Η Ταμελ εκανε να κινηθει απειλητικα προς το μερος του μα ενας παραξενος θορυβος την σταματησε. 
Ολοι προσπαθησαν να προσδιορισουν απο που ακουγοταν εκεινος ο μυστηριος θορυβος.
-'Εκει' εκανε η Χεφει με την φωνη της βουτηγμενη μεσα στον τρομο. Γυρισαν ολοι.
Μια ανηκουστη φρικη φωλιασε στις καρδιες τους βλεποντας τα κεφαλια των αγαλματων να γυριζουν για να σταθουν στην φυσιολογικη θεση που επρεπε αρχικα να ειναι. 
Μετα ειδαν πελωρια, ψυχρα, ανεκφραστα, πετρινα ματια ν' ανοιγουν.