Ο ΟΡΚΟΣ ΠΟΥ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

                         ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

        




Το συμπαν ειναι ενας παγωμενος, σκοτεινος και αφιλοξενος χωρος. Μολονοτι ειναι αγνωστο αν αυτα τα χαρακτηριστικα υπηρχαν απο την στιγμη της υπαρξης του η αποκτηθηκαν σταδιακα με το περασμα του χρονου στην μεγαλη πλειοψηφια ολων οσων εγκλωβιστηκαν στην μαυρη αγκαλια του, μικρες λεπτομερειες που το αφορουν, σημαντικες η μη, ειναι γνωστες σε μια ελαχιστη μειοψηφια που εξακολουθουν να κρατουν τις γνωσεις τους επτασφραγιστο μυστικο.
Υπαρχουν καποιοι ψιθυροι στ' απομακρυσμενα σημεια του που κατα καιρους εμφανιζονται και αναζωπυρωνονται μεχρι να ξεθωριασουν και να σβησουν δινοντας την θεση τους σε καινουργιες θεωριες, πως αυτοι οι ελαχιστοι που γνωριζουν καποια επιπλεον πραγματα για το συμπαν κρατουν τις γνωσεις τους για τους ιδιους για να μπορουν να εχουν τον ελεγχο ολων των υπολοιπων.
Υπαρχουν και καποιοι ψιθυροι που υποστηριζουν πως αυτες οι γνωσεις ειναι τοσο λεπτες, ιδιαιτερες μα και πολυπλοκες, που δεν μπορουν να γινουν αντιληπτες, κατανοητες και κατ' επεκταση αποδεκτες και διαχειρισιμες απ' οσους δεν διαθετουν τ' απαραιτητα προσοντα.
                      ============================== 
Οποια και να ειναι η αληθεια μικρη σημασια εχει αφου ποτε δεν προκειται να επιβεβαιωθει η να διαψευστει κατι. Αυτο ομως που ειναι δεδομενο ειναι πως τ' αρνητικα του συμπαντος δεν εξαντλουνται στα τρια προαναφερθεντα. Αναμεσα σε ολα τ' αλλα που καποιος θα μπορουσε ν' αναφερθει η αισθηση της μοναχικοτητας φανταζει το πλεον ανυπερβλητο.
Καθε τι που υπαρχει στο συμπαν εχει τετοια αποσταση με οτιδηποτε αλλο που ουσιαστικα ειναι εντελως μονο, αποξενωμενο μεσα σε αυτην την ζοφερη κι εχθρικη εκταση. Για το μεγεθος του, οι συγκυριακες συναντησεις μετεωριτων η αστεροειδων με καποιον πλανητη, οι εκρηξεις σουπερ νοβα που επηρεαζουν γειτονικα σημεια για περιορισμενο χρονικο διαστημα, οι ηλιακες καταιγιδες που ενσκηπτουν και ολα τ' αλλα γεγονοτα που φερνουν δυο μοναχικα σημεια σε προσκαιρη επαφη ειναι αμελητεα ποσοτητα και δεν αναιρουν το αισθημα μοναξιας που απλοχερα επιβαλλει το συμπαν σε ολους οσους δυναστευει. Ομως αυτη ειναι η μια πλευρα της αναγνωσης, μια πλευρα που υφισταται μονο κατω απο συγκεκριμενες και ιδιαιτερες συνθηκες.
                     ============================
Δεν ειναι ολο το συμπαν ζωντανο. Υπαρχουν αναριθμητα κοματια του που στερουνται παντελως οιασδηποτε οργανικης ζωης διχως ποτε να μπορει αυτο να πιστοποιηθει πως ετσι υπηρξε απ' αρχης η με το περασμα του χρονου μετατραπηκε σε νεκρο σωμα μετα τον αφανισμο καποιου πολιτισμου.
Απο την αλλη μερια, ποτε δεν μπορει καποιος να ειναι σιγουρος αν ενα νεκρο κοματι του συμπαντος θα παραμεινει σ' αυτην την κατασταση εσαει. Αν για μια μορφη ζωης οι συνθηκες ειναι απαγορευτικες για μια αλλη μπορει απλα να ειναι ιδανικες. Ετσι, η μονη πραγματικοτητα ειναι πως παντα θα υπαρχουν νεκρα σημεια στο συμπαν διχως καποιος να μπορει να προβλεψει με βεβαιοτητα ποια θα ειναι αυτα η για ποσο χρονικο διαστημα θα βρισκονται στην μια κατασταση η την αλλη.
Την διαφορα στην λεπτομερεια την κανει παντα η ιδια η ζωη, ολοι αυτοι που κατοικουν στο συμπαν και που με βαση τις δυνατοτητες, την εξελιξη αλλα και την ικανοτητα προοδου που ο καθεις διαθετει μπορει αμεσα η εμμεσα ν' αλλοιωσει τα ηδη υπαρχοντα δεδομενα, να διαμορφωσει νεες συνθηκες που κι αυτες με την σειρα τους θα δοκιμαστουν στο περασμα του χρονου.
                ===============================
Υπηρξαν - και παντα θα υπαρχουν - πολιτισμοι που χαρη στην τεχνολογικη τους αναπτυξη κι εξελιξη κατορθωσαν να ξεφυγουν απο τα δεσμευτικα ορια του πλανητη τους και να φθασουν σε πιο μακρινα αστρα. Εκει ειτε ηρθαν σ' επαφη με τους ηδη υφισταμενους πολιτισμους η εγκαθιδρυσαν εναν νεο η απλα προσπερασαν οταν διεπιστωσαν πως ουδεμια χρησιμοτητα ειχε γι αυτους ο νεος τοπος. Οπως και να εχει, η δυνατοτητα να επισκεφτουν εναν αλλο κοσμο διαμορφωσε αυτοματα και μια νεα αντιληψη οσον αφορα το συμπαν γενικοτερα. Περισσοτερες γνωσεις, μικροτερο αισθημα μοναξιας.
Οσοι ομως δεν καταφεραν ποτε να επεκταθουν περα του ιδιου τους πλανητη μπορουσαν μονο να φανταζονται, να υποθετουν και να νοιωθουν πολυ πιο εντονα το αισθημα οτι ειναι μονοι τους μεσα στην απεραντοσυνη του συμπαντος. Αυτοι, της δευτερης πλευρας της αναγνωσης, ειχαν παντα δυο σημεια καταληξης. Ειτε αποδεχονταν την υποτιθεμενη μοναδικοτητα τους κι επιβιωναν για οσο καιρο μπορουσε να τους υποστει ο πλανητης τους ειτε προσπαθουσαν ν' αναπτυξουν τετοιες δυνατοτητες που θα τους επετρεπε καποια στιγμη να επεκταθουν σε νεους κοσμους.
                  =============================
Ενα απο τα μεγαλυτερα προβληματα που ειχαν ν' αντιμετωπισουν οι πολιτισμοι που ειχαν καταφερει να πραγματοποιησουν διαπλανητικα ταξιδια ηταν να καθορισουν μερικως την εκταση του συμπαντος. Ενω σε οσους οι δυνατοτητες τους τους ειχαν καθηλωσει στον δικο τους πλανητη μπορουσαν μονο να σκαρφιζονται θεωριες και υποθεσεις, για τους εξερευνητικους η ακομα και αποικιακους πολιτισμους τα πραγματα ηταν πολυ πιο διαφορετικα, πολυ πιο συγκεκριμενα και πολυ πιο αληθινα.
Ολο εκεινο το κοματι του συμπαντος που ειχαν επισκεφθει και γνωριζαν ηταν το 'γνωστο' συμπαν, ολο δε το υπολοιπο ηταν το 'αγνωστο'.  Οσο ομως, με το περασμα του χρονου, και καινουργια κοματια 'γνωστου' συμπαντος να προστιθονταν στα ηδη υπαρχοντα η αφαιρεση ηταν παντα αδυνατη. Οτι και ν' αφαιρεσεις απο το απειρο, οπου και να το προσθεσεις, παλι απειρο εμενε. Κοντολογις, οι απλες υπονοιες και θεωριες των πρωτογονων εδω επιβεβαιωνονταν πανηγυρικα. Αν δεν υπηρχε και η κρυφη πιστη πως ολο τουτο το σκοταδι, δεν γινεται, καπου θα τελειωνει, τοτε το ενδεχομενο εξερευνησης του συμπαντος κινδυνευε αμεσα να μηδενιστει.
               ==================================
Ακομα και το συμπαν γερναει. Ακομα και το συμπαν πεθαινει. Ποτε ομως σε τετοια εκταση που το αποτελεσμα να θεωρειται ολικο. Τμηματικα ομως τα γεγονοτα και οι εξελιξεις οχι μονο δεν σταματουν ποτε αλλα ειναι πολλακις ραγδαια κι ενιοτε μη αναστρεψιμα. Ενα ηλιακο συστημα ζωντανο, ενεργο, οσο κι αν το επιθυμουν οι κατοικοι του ποτε δεν θα παραμεινει ετσι για παντα. Το σβησιμο ενος ηλιου, η απροσδοκητηεμφανιση μιας μαυρης τρυπας, μια ηλεκτρομαγνητικη καταιγιδα ασυλληπτων διαστασεων και παμπολλα αλλα συμβαντα μπορει σ' ελαχιστο χρονικο διαστημα να νεκρωσει ενα κατα τ' αλλα σφυζων απο ζωη συστημα. Οχι για παντα. Μα ο χρονος στο συμπαν εχει τις δικες του τακτικες, εχει την προσωπικη του μετρηση. Ενδεχομενως να περασουν εκατομμυρια χρονια μεχρι να επανεμφανιστουν οι συνθηκες εκεινες που θα επιτρεψουν εκ νεου την υπαρξη ζωης και κατ' επεκταση την νεκρανασταση ενος απο καιρου νεκρου συστηματος. Κι αυτο που σ' ενα απλοικο μυαλο μοιαζει χρονικα ατελειωτο, στο συμπαν το ιδιο δεν ειναι κατι περισσοτερο απο ενα στιγμιαιο βλεφαριασμα.
                 ==============================
Αυτο ακριβως το γεγονος ειναι και η μεγαλυτερη ανησυχια οσων η τεχνολογια τους εχει βοηθησει να συλλαβουν, εστω και στην πιο απλοικη μορφη του, ενα τετοιο ενδεχομενο. Γνωριζουν πως η μονη λυση ειναι η δυνατοτητα μετεγκαταστασης πριν την ελευση του μοιραιου. Ετσι, προσανατολιζονται στο να εφευρουν τροπους για να πετυχουν αυτην την μετεγκατασταση. Αυτη ειναι μονο η αρχη. Απο την στιγμη που θα επιτευχθει κατι τετοιο, η διαφορα αναμεσα στο ψαχνω να βρω ενα καινουργιο μερος να επιβιωσω μεχρι το αφου εφτασα μεχρι εδω θα παω και παραπερα με οποιοδηποτε κοστος για μενα η οιονδηποτε αλλο ειναι τοσο λεπτη, τοσο αορατη, σχεδον ανυπαρκτη. Μ' αυτον τον τροπο πολλοι πολιτισμοι επιβιωσαν ισως και πιο πολυ απο το προσδοκωμενο αφου ειχαν την δυνατοτητα να μεταφερονται με ασφαλεια σε νεα σημεια πριν την ελευση ολικων κοσμικων καταστροφων.
Στην αντιπερα οχθη, οσοι κατορθωσαν μονο να σηκωσουν ψηλα τα κεφαλια τους το μονο που ατενισαν ηταν η ιδια τους καταστροφη, μια καταστροφη που λαμβανε χωρα μπροστα τους διχως οι ιδιοι να εχουν την δυνατοτητα να την αποσοβησουν.
                 ==============================
Σε καποια αγνωστη χρονικη στιγμη δημιουργηθηκε μια καινουργια, τριτη εναλλακτικη κατασταση πλην των δυο προαναφερθεντων. Ηταν οι ιδιες οι αναγκες αλλα και οι δυνατοτητες, μικρες και περιορισμενες, που υπηρχαν που οδηγησαν στην γεννεση αυτης της τριτης καταστασης.
Οσοι δεν ειχαν την δυνατοτητα να εγκαταλειψουν το ετοιμοθανατο ηλιακο τους συστημα αλλα δεν ηταν διατεθειμενοι να παραμεινουν απαθεις μπροστα στην μοιρα τους επρεπε κατι να κανουν.
Οταν απο το χαος δημιουργειται η ζητηση απο το χαος εμφανιζεται και η προσφορα. Δεν ειναι η λυση στο προβλημα, απλως μια σταθερη αναβολη στο αναποφευκτο που σε καποιους ισως να ειναι και το καλυτερο που θα μπορουσαν να εχουν. Απο την στιγμη ομως που εμφανιστηκε αυτη η προσωρινη λυση ολο και περισσοτεροι πολιτισμοι που δεν διεθεταν την ικανοτητα της αυτονομης επιβιωσης στραφηκαν προς τα κει με αποτελεσμα και η προσφορα πια να εντεινει και ν' αναβαθμιζει τις υπηρεσιες της καθημερινα. Ετσι, σταδιακα δημιουργηθηκαν μεγαλες διαγαλαξιακες εταιρειες που σαν απωτερο σκοπο ειχαν την εξυπηρετηση προβληματικων πολιτισμων.
                      ============================
Ο ανταγωνισμος αναμεσα σ' αυτες τις εταιρειες ηταν αδυσωπητος. Στην αρχη καποιος μπορουσε να ισχυριστει πως ο ανταγωνισμος αυτος ηταν σε υγιες επιπεδο, ο προσφερων τα περισσοτερα και πλεον χρησιμα θα ηταν και ο τελικος νικητης, αυτος που θα επικρατουσε.
Οσο περνουσε ο καιρος τα πραγματα αλλαζαν. Ο πακτωλος των κερδων, οσο τεραστιος και να φανταζε, εμοιαζε πια αδιανοητο να μπορουσε ακομη να μοιραστει σ' ολες αυτες τις εταιρειες που δραστηριοποιουνταν στο χωρο ισοποσα. Προιοντος του χρονου, καποιες δεν αντεξαν, αποσυρθηκαν και το μεριδιο τους γιγαντωσε τις εναπομεινασες. Ετσι αναποφευκτα απεμειναν δυο μονο.
Για μεγαλο χρονικο διαστημα ο πολεμος συμφεροντων αναμεσα τους ηταν λυσσαλεος, εν τουτοις μια χλωμη κι ασθαινουσα ισορροπια εξακολουθουσε να παραμενει. 
Τοτε η μια απο τις δυο εκανε το επιπλεον βημα εφευρισκοντας εξτρα παροχες και υπηρεσιες που η αλλη αδυνατουσε ν' ακολουθησει. Ηταν πλεον ζητημα χρονου για την τελικη εκβαση.
Συντομα η O.A.A ( One Above All ) εμεινε μονη της.







          

               NIKOS ATHANASSAKIS

               ΤΟ ΤΥΧΕΡΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ

Ολα οσα ειχε περασει ηταν πραγματικα μια αξεχαστη εμπειρια, κατι που οντως δεν το περιμενε.

Οποιος το ειχε σκεφτει ηταν μεγαλοφυια. Απορουσε μονο γιατι δεν αφορουσε περισσοτερο κοσμο αφου πιστευε ακραδαντα πως θα σχηματιζονταν ουρες για κατι τετοιο. Τοτε ηταν που ειδε το κοριτσακι με τα μπαλονια. Ειχε ολοκληρωσει την επισκεψη και ηταν ετοιμος για να φυγει μα κοντοσταθηκε. Οχι πως ηταν καποια αθεραπευτη ρομαντικη ψυχη αλλα εκτος του γεγονοτος πως αυτα τα μπαλονια ηταν πραγματι υπεροχα θα εξυπηρετουσαν κι ενα μεγαλυτερο σκοπο, ενα σκοπο που ακουγε στ' ονομα Μπομπυ Τζειν. Απο καπου επρεπε να ξεκινησει για να διορθωσει τα πραγματα και μια τετοια χειρονομια του φανταζε ιδανικη.

Ρωτησε την τιμη για ενα ματσο μπαλονια, πληρωσε το κοριτσακι κι απομακρυνθηκε μ' αυτα. 

Στο μυαλο του ειχε ηδη εκπονηθει το σχεδιο. Χαμογελασε ικανοποιημενος με τον εαυτο του κι αυτο του στοιχισε γιατι καθυστερησε μερικα δευτερολεπτα μεχρι να συνειδητοποιησει τι συνεβαινε. Κι αυτο που συνεβαινε ηταν πραγματικα εξωπραγματικο κι απιστευτο.

                    ============================

Δεν ειχε καμια διαθεση για την προταση που ειχε ριξει η παρεα στο τραπεζι μα εξεταζοντας προχειρα τις επιλογες του διαπιστωσε πως δεν ειχε κι αλλη. Η Μπομπυ Τζειν ηταν πυρ και μανια μαζι του κι οποιαδηποτε αποπειρα επιχειρουσε να εξομαλυνει τα πραγματα μαλλον αντιθετο αποτελεσμα θα εφερνε. Ουτε ομως ειχε και διαθεση να μεινει μονος του. Ηξερε πως το μυαλο του θα εμενε κολλημενο στην Μπομπυ Τζειν κι αυτο θα τον εκανε χειροτερα. Απο την στιγμη μαλιστα που δεν ειχε ν' αντιπροτεινει κατι ολα συνεβησαν φυσιολογικα και υπεκυψε στις απαιτησεις της παρεας που εκαναν τ' αδυνατα δυνατα να τον πεισουν πως θα περναγαν τελεια. Εξ' αλλου μπορει να ηταν κι ωραια, δεν ειχε να χασει τιποτα.

Σε δεκα λεπτα ηταν εκει. Η μεγαλη ταμπελα που τους υποδεχτηκε εγραφε 'Εναλλακτικο Λουνα Παρκ' και αναρωτηθηκε τι μπορει να ηταν αυτο που το εκανε διαφορετικο απο τα υπολοιπα.

Αγορασαν τα εισιτηρια τους στο γκισε, μπροστα στην εισοδο, και μπηκαν μαζι με τον υπολοιπο κοσμο μεσα. Ισως ετσι να εβγαζε για λιγο απο το μυαλο του την Μπομπυ Τζειν.

               ==============================

Ο αντρας που τους υποδεχτηκε αμεσως μετα την εισοδο τους φορουσε ενα μαυρο, παλιο μα καθαρο φρακο, ειχε ενα περιποιημενο γενακι και μουστακι και μια βαθια, καμπανατη φωνη.

-'Καλως ηρθατε στο 'Εναλλακτικο Λουνα Παρκ', το μοναδικο που υπαρχει στο ειδος του. Κι αυτο γιατι ισως σημερα καποιος απο σας μπορεσει να το διαπιστωσει με τα ιδια του τα ματια.

Περαστε παρακαλω τα εισιτηρια σας σ' εκεινο το μηχανημα' προσθεσε δειχνοντας διπλα του ενα μηχανημα σαν κι αυτα της ακυρωσης εισιτηριων 'κι αν αναψει το φωτακι απο πανω θα εχουμε τον πρωτο μας τυχερο. Αν οχι, ισως την επομενη φορα που θα ερθετε. Ακομα κι ετσι ομως σας υποσχομαι μια αξεχαστη βραδια. Παρακαλω περαστε'.

Εβαλε μηχανικα το δικο του στην σχισμη και ειχε ηδη γυρισει την πλατη του οταν το φωτακι αναψε συνοδευομενο απο ενα χαμηλο βομβο. Σταθηκε λιγο αμηχανα ενω το υπολοιπο πληθος ξεσπουσε σε χειροκροτηματα. Ο αντρας τον πλησιασε μ' ενα τεραστιο χαμογελο.

-'Εχουμε νικητη' ειπε 'εχουμε τον πρωτο μας νικητη κυριες και κυριοι'.

                   ==========================

Προωθησε το υπολοιπο πληθος μαζι με τους φιλους του προς το λουνα παρκ και μετα στραφηκε προς το μερος του. Ο Τσαρλυ Μακοι εξακολουθουσε να στεκεται αμηχανος με το τυχερο εισιτηριο στο χερι ενω πισω του το φως στο μηχανημα και ο βομβος ειχαν σταματησει.

-'Εισαι ο πρωτος νικητης' του ειπε 'κι αυτο σημαινει πως θα εχεις μια ιδιαιτερη μεταχειριση. Δεν θα πας μαζι με τους υπολοιπους, θα πας μονος σου απο κει' συμπληρωσε δειχνοντας με το χερι του την εισοδο μιας τεραστιας τεντας. 

-'Δεν ξερω, θα προτιμουσα να παω με τους φιλους μου' ειπε ο Τσαρλυ.

-'Η ευκαρια που εχεις ειναι μια στο εκατομμυριο' επεμεινε ο αντρας. 'Αυτα που θα ζησεις ειναι καταστασεις που δεν θα βρεις πουθενα αλλου. Ολοι οι αλλοι' συνεχισε ενω το χερι του σημαδευε το πληθος που σκορπιζε αριστερα και δεξια 'κανουν μια απλη βολτα στο λουνα παρκ. Εσυ θα ζησεις κατι το μοναδικο, το ξεχωριστο, το ανεπαναληπτο. Θελεις να το χασεις' ?

Ο Τσαρλυ Μακοι τον κοιταξε και ηξερε μεσα του πως ειχε ηδη συμφωνησει.

                ===================================

-'Να θυμασαι ενα πραγμα μονο' ειπε ο αντρας. 'Οτι βιωσεις, οτι συναντησεις, να ξερεις πως επηρεαζεται απο σενα τον ιδιο. Απο την ψυχολογικη σου κατασταση, απο τις επιθυμιες σου, απο τις σκεψεις σου, απο τα πιο μυχια σου συναισθηματα. Εκει που θα βρεθεις σε λιγο δεν θα μπορεις να κοροιδεψεις κανενα με πρωτο και καλυτερο τον ιδιο σου τον εαυτο'. Ο Τσαρλυ τον κοιταξε σαν να προσπαθουσε να αποκωδικοποιησει τα λεγομενα του μα συντομα διαπιστωσε πως ηταν ματαιος κοπος. Ο αντρας τον εσπρωξε ελαφρα στην μεση δινοντας του κατευθυνση προς την εισοδο της τεντας κι ο Τσαρλυ απλα υπακουσε.

-'Θυμησου, τα παντα που θα συναντησεις ειναι διαφορετικα' του ειπε 'κι αυτο ειναι η μεγαλη μαγεια που σε αναμενει. Ειμαι σιγουρος πως θα ειναι μια αξεχαστη βραδια για σενα' ολοκληρωσε την φραση του. Εκανε μια μικρη υποκλιση κι απομακρυνθηκε. Ο Τσαρλυ επεξεργαστηκε για λιγο την φραση που μολις ειχε ακουσει, δεν εβγαλε καποιο σαφες συμπερασμα, εβαλε το εισιτηριο στην τσεπη του και μπηκε μεσα στην τεντα ενω στο μυαλο του αντηχουσαν τα παραπονα της Μπομπυ Τζειν πως ποτε δεν εκανε κατι ορθοδοξο αλλα τα παντα συνεχως λανθασμενα κι αναποδα.

               ================================
Δεν ειχε ποτε καταλαβει τι εννοουσε μ' αυτο κι αυτος ηταν κι ο κυριοτερος λογος που συνεχως τσακωνονταν. Αποφασισε να βαλει για λιγο στην ακρη την Μπομπυ Τζειν και την γκρινια της και να επικεντρωθει στον χωρο που βρισκοταν. Του πηρε λιγο χρονο για να διαπιστωσει πως ουσιαστικα βρισκοταν μεσα σ' ενα λουνα παρκ που βρισκοταν μεσα σ' ενα λουνα παρκ. Η μονη διαφοροποιηση ηταν πως δεν υπηρχαν αλλοι επισκεπτες εκτος απ' αυτον, ηταν μονος του. Υπεθεσε πως σαν τυχερος νικητης θα ειχε ενα ολοκληρο λουνα παρκ στην διαθεση του με οτι αυτο συνεπαγοταν. Το δωματιο με τους παραμορφωτικους καθρεφτες ηταν το πρωτο που τραβηξε το ματι του. Σταθηκε απεναντι τους και η πρωτη εκπληξη ηταν γεγονος. Αντι να βλεπει το ειδωλο του παραμορφωμενο διαπιστωσε πως αυτοι που παραμορφωνονταν ηταν οι καθρεφτες. Σαν να ηταν κατασκευασμενοι απο ενα ευπλαστο τζαμι λεπτυναν, χοντρυναν, ψηλωναν και κοντυναν καθε φορα που εκανε καποια κινηση. Αυτο ηταν πραγματι εντυπωσιακο. Δεν ηξερε πως γινοταν μα ηταν οντως εντυπωσιακο. Βγαινοντας ειδε πιο περα ακομα κατι που του τραβηξε την προσοχη. Χαμογελασε και κινηθηκε προς τα κει. Τοτε εκανε την δευτερη ανακαλυψη. Εκτος απο την παντελη ελλειψη αλλων επισκεπτων δεν εβλεπε πουθενα κανενα εργαζομενο σ' αυτο το λουνα παρκ.
               ==================================
Μεχρι να καταλαβει τι επρεπε να κανει του πηρε μερικα δευτερολεπτα. Ε, αυτο κι αν ηταν.
Ηξερε πως η διαδικασια ηταν να περασει τους κρικους στους λαιμους των μπουκαλιων μα εδω τα πραγματα ηταν εντελως αναποδα. Αυτο που επρεπε να κανει ηταν να προσπαθησει να πεταξει τα μπουκαλια που ηταν μπροστα του και να τα περασει στους κρικους που βρισκονταν απεναντι. Μολονοτι πιστευε πως ηταν αδυνατο το δοκιμασε. Δεν ειχε ουτε μια ευστοχη βολη αλλα το κατευχαριστηθηκε. Οταν εριξε ολα τα μπουκαλια προχωρησε για την συνεχεια. 
Ισως και λογω της συναισθηματικης καταστασης στην οποια βρισκοταν μολις ειδε τον παγκο της χαρτοριχτρας κινηθηκε προς τα κει. Δεν υπηρχε κανεις. Εκατσε στην καρεκλα μην ξεροντας τι να κανει. Στο τραπεζακι μπροστα του βρισκοταν μια τραπουλα που ξαφνικα, σαν να ηταν στοιχειωμενη χωρισε στα δυο. Κοιταξε αριστερα και δεξια μα εξακολουθουσε να ειναι μονος του. Πηρε την μιση τραπουλα στα χερια του και σαν να τον οδηγουσε μια αορατη δυναμη αρχισε ν' απλωνει τα φυλλα μπροστα του σαν να ηταν επαγγελματιας.
                   ===============================
Το χειροτερο απ' ολα ηταν πως γνωριζε τι να πει και πως να μεταφρασει το καθε φυλλο. Αφου ειπε την μοιρα σε καποια αορατη χαρτοριχτρα σηκωθηκε ενω για πρωτη φορα ενοιωσε ενα τσιμπημα ανησυχιας. Τι ακριβως συνεβαινε εδω ? 
Το ολοφωτιστο καρουζελ ηταν η επομενη σταση του. Διχως να ξερει τι ακριβως θα συνεβαινε ανεβηκε και καθησε πανω σ' ενα αλογακι περιμενοντας ν' αρχισει το στριφογυρισμα.
Ετσι κι εγινε με μια μικρη διαφορα. Το καρουζελ παρεμεινε ακινητο ενω ο περιβαλλοντας χωρος ηταν αυτος που αρχισε να στριφογυριζει. Τα συμπτωματα ναυτιας και ζαλαδας ηταν πανομοιοτυπα μα αυτο που ζουσε ηταν πραγματικα απιστευτο. Οταν το περιβαλλον σταματησε να γυριζει κατεβηκε ενω η ανησυχια ειχε αρχισει να παιρνει επικινδυνες διαστασεις. Θυμηθηκε αυτο που του ειχε πει ο αντρας με το φρακο. 'Θυμησου, ολα ειναι διαφορετικα'. 
Εριξε μια ματια τριγυρω. Στην απολυτη ερημια που τον περιεβαλλε οι επιλογες που ειχε ακομα ηταν παμπολλες μα τωρα πια το μυαλο του δουλευε πυρετωδως προσπαθωντας ν' αντιληφθει τι ακριβως θα συνεβαινε σε καθε μια απ' αυτες τις επιλογες. 
                 ================================
Το καραβακι των ταλαντευσεων, το ρολλερ κοστερ, το τρενακι του τρομου, η σκοποβολη, η ροδα κι ενα σωρο ακομα εστεκαν ακινητα, βουβα, περιμενοντας τον να τα επιλεξει μα για εναν περιεργο λογο η απλη ανησυχια ειχε πια μεταβληθει σε φοβο. Τι τον περιμενε στο καθε ενα ? Ηταν ετοιμος για ν' αντιμετωπισει οτι πιθανον θα συνεβαινε ? Η μοναξια του, η ελλειψη προσωπικου εγινε ανυποφορη και το ενστικτο του επεμενε να φυγει απο κει το συντομοτερο δυνατον. Εξ' αλλου δεν ηταν υποχρεωμενος να παει παντου, κανεις δεν τον ειχε δεσμευσει για κατι τετοιο ουτε και θα το καταλαβαινε ποτε κανενας. Βαδισε γρηγορα προς την αλλη μερια που πιστευε πως ηταν η εξοδος αδιαφορωντας για τα θελγητρα που συναντουσε μπροστα του.
Ειδε την πορτα της εξοδου και πηρε μια βαθια ανασα. Τελικα δεν ηταν ετοιμος για κατι τετοιο.
Ετοιμαζοταν να βγει οταν ειδε το πρωτο αλλο προσωπο εκτος απ' αυτον, ενα κοριτσακι που βαστουσε ενα ματσο μπαλονια διπλα ακριβως απο την εισοδο. Ζυγισε για μερικα δευτερολεπτα τα υπερ και τα κατα και προχωρησε προς το μερος της.
                   ============================
Ενοιωθε αναλαφρος πια, σκεφτοταν την στιγμη που θα βρισκοταν με την Μπομπυ Τζειν και θα της εδινε τα μπαλονια οταν ενοιωσε πως κατι δεν πηγαινε καλα. Ειδε τα μπαλονια ν' απομακρυνονται αργα μα σταθερα κι απορησε αφου η γροθια του ηταν ακομα κλειστη και σφιχτη. Η διαπιστωση που εκανε αμεσως μετα του παγωσε το αιμα στις φλεβες του.
Αντιληφθηκε πως τα μπαλονια παρεμεναν αιωρουμενα λιγα μετρα πανω απο το εδαφος σαν να τα κρατουσε ενα αορατο χερι. Ενα χερι που δεν ηταν το δικο του γιατι ο ιδιος ηταν ηδη εικοσι μετρα πανω απο το εδαφος κι εξακολουθουσε ν' ανυψωνεται προς τον ουρανο.
Οι απελπισμενες κραυγες για βοηθεια καθως και η οποια αποπειρα δοκιμασε για να βρεθει στο εδαφος επεσαν στο κενο. Τωρα πια δεν μπορουσε να ξεχωρισει αντικειμενα και πραγματα, το λουνα παρκ απο κατω του ηταν απλα μια πηγη φωτος που συνεχως μικραινε.
Συντομα δεν μπορουσε πια να δει τιποτα μα ειχε αλλα προβληματα τωρα. Ανεπνεε με ολο και μεγαλυτερη δυσκολια το οξυγονο που ελατωνοταν συνεχως. Μετα με τρομο διαπιστωσε πως δεν υπηρχε πια οξυγονο. Προλαβε ν' ανοιγοκλεισει μια τελευταια φορα το στομα του πριν πεθανε ενω το αψυχο σωμα του συνεχιζε την ανοδικη του πορεια στον ουρανο.






                                      ΤΕΛΟΣ  

     

                             DIMITRIS KOKKINOS

                        

                 ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ 

Ο Ειντεν Βαν Ντερ Καφ αφησε το βλεμμα του να πλανηθει τριγυρω για μερικα δευτερολεπτα και το αποτελεσμα του εφερε ενα αδιορατο χαμογελο στα χειλη. Ολα ηταν ακριβως οπως απαιτουσε να ειναι καθε Τεταρτη. Ακομα και ο καιρος ειχε βαλει τα δυνατα του για να καταστησει την μερα ακομα πιο ιδανικη. Το απαλο, δροσερο αερακι που φυσουσε μετριαζε οσο ακριβως χρειαζοταν την θερμη που προκαλουσαν οι ακτινες του ηλιου δημιουργωντας τις τελειες συνθηκες για μια υπεροχη παρτιδα γκολφ. Γιατι σημερα, οπως και καθε Τεταρτη, η ημερα του εκκεντρικου εκατομμυριουχου ηταν αποκλειστικα αφιερωμενη στο γκολφ.
Εβαλε τα γυαλια ηλιου του προσπαθωντας να μετριασει την αντηλια που τον πολιορκουσε απο παντου. Θα χρειαζοταν λιγο χρονο μεχρι τα ματια του να συνηθιζαν τις συνθηκες και αυτο ηταν κατι πολυ σημαντικο αν ηθελε να επιτυχει εκει που τις προηγουμενες φορες ειχε αποτυχει παταγωδως. Τα παντα, ακομα και το προαισθημα που ειχε, συνηγορουσαν προς μια θετικη εκβαση. Ηταν στο χερι του να το πραγματοποιησει.
                      ===========================
Ο Ειντεν Βαν Ντερ Καφ δεν ηταν ενας απλος συνηθισμενος πολυεκατομμυριουχος. Προεδρος της 'Cuff Eternal', μιας απο τις μεγαλυτερες εταιρειες στο χωρο της πληροφορικης, ιδιοκτητης τουλαχιστον δεκα τραπεζων στον κοσμο,της βρεττανικης ποδοσφαιρικης ομαδας Aston Villa, με μετοχες σοβαρου ποσοστου σε παγκοσμιες εταιρειες φυσικου αεριου και με μια σειρα αλλων δραστηριοτητων θεωρουνταν ενας απο τους πλεον πλουσιους ανθρωπους της αμερικανικης ηπειρου και συμπεριλαμβανοταν στην πρωτη εικοσαδα παγκοσμιως. Απολυτως φυσιολογικα οι εκκεντρικοτητες του ξεπερνουσαν τα δαχτυλα ενος χεριου με κορυφαια αυτη που λαμβανε χωρα καθε Τεταρτη στο 'Billionaire's Exclusive Golf Club'. Φυσικα αυτο δεν ειχε να κανει τοσο με την εμμονη του στο συγκεκριμενο αθλημα οσο στην απαιτηση που ειχε για τον τροπο διεξαγωγης του. Μια απαιτηση που ενδεχομενως κατω απο αλλες συνθηκες να μην γινοταν αποδεκτη μα εδω κανεις δεν θα μπορουσε να του αρνηθει. Και πως θα μπορουσε αλλωστε αφου ο Βαν Ντερ Καφ ηταν ο ιδιοκτητης του εν λογω Golf Club ?
                    =============================
Το Club λειτουργουσε ολες τις αλλες μερες για τα υπολοιπα μελη του μα τις Τεταρτες ανηκε αποκλειστικα στον ιδιοκτητη του. Ο Βαν Ντερ Καφ δεν επαιζε ποτε μαζι με αλλους, ηταν κατι που απεχθανοταν, φροντιζοντας ουτε καν να παρευρισκεται τις μερες που η λεσχη ηταν ανοιχτη για τους υπολοιπους. Οι Τεταρτες ομως ηταν μονο γι αυτον. Οι μονοι αλλοι των οποιων επιτρεποταν η παρουσια ηταν ο φυλακας, ο οδηγος του αμαξιδιου και τα δυο ατομα που κουβαλουσαν στους σακκους τους τα μπαστουνια του πολυεκατομμυριουχου. Τα συγκεκριμενα αυτα ατομα ηταν δεσμευμενα μονο για τις Τεταρτες, τις υπολοιπες μερες της βδομαδας ειχαν ρεπο.
Ετσι, κι αυτην την Τεταρτη, ολοι βρισκονταν στις θεσεις τους ετοιμοι ν' ανταποκριθουν στους ρολους τους. Δεν υπηρχε σαφης ωρα αποδεσμευσης, οποτε τελειωνε την παρτιδα του ο ιδιοκτητης τοτε θα σχολαγαν αλλα η ωρα προσελευσης ηταν προκαθορισμενη και σχεδον ιερη.
Ο Ειντεν Βαν Ντερ Καφ εριξε αλλη μια ματια τριγυρω απολυτα ικανοποιημενος που ολα βαδιζαν συμφωνα με το σχεδιο που ειχε εκπονησει. Ηταν ωρα να ξεκινησει.
                      ==============================
Οπως καθε Τεταρτη ετσι και σημερα ολο το επιτελειο σταματησε ευλαβικα στην τρυπα 17. Ηταν ενα σεναριο που ολοι ειχαν ζησει ξανα και ξανα και παντα με την ιδια καταληξη. Ενω μεχρι την δεκατη εβδομη ολα κυλουσαν στην εντελεια το προβλημα της 18ης δεν ειχε ακομα ξεπεραστει. Οχι πως ηταν ευκολη η 18η τρυπα. Τουναντιον, ηταν η πλεον δυσκολη απ' ολες, κατι που εν μερει δικαιολογουσε τις απανωτες αποτυχημενες αποπειρες του Βαν Ντερ Καφ να την ολοκληρωσει με οσο το δυνατον λιγοτερα χτυπηματα. Κι αν ολο το επιτελειο του εκατομμυριουχου ηταν σιγουρο πως θα ηταν αλλη μια φορα στο ιδιο εργο θεατες ο ιδιος δεν συμμεριζοταν αυτην την αποψη. Αυτη τη φορα ηταν αποφασισμενος να πετυχει συνεπικουρουμενος κι απο το καινουργιο μπαστουνι που διεθετε, ενα μπαστουνι ειδικης παραγγελιας γι αυτον που θα βοηθουσε στο να ξορκιζε την καταρα της 18ης τρυπας.
Το μονο που απαιτουνταν απο τον Βαν Ντερ Καφ ηταν καθαρο μυαλο, ψυχραιμια κι απολυτη συγκεντρωση. Ολα τ' αλλα ηταν στην διαθεση του.
                   ===============================
Γι αρκετα δευτερολεπτα το βλεμμα του Βαν Ντερ Καφ επαιζε αναμεσα στο μπαλακι και στην νοητη διαδρομη που εκεινο επρεπε να καταγραψει για να ηταν η βολη πετυχημενη. Μεσα στο μυαλο του το μπαλακι χτυπηθηκε ιδανικα απο το μπαστουνι, απεκτησε σταδιακα υψος διαγραφοντας μια απαλη καμπυλη, περασε αναμεσα απο τις κορυφες των δυο λευκων που υψωνονταν στο βαθος διχως ν' ακουμπησει καπου και ξεκινησε την καθοδικη του πορεια αμεσως μετα. Το απαλο, φρεσκοκομμενο χορταρι το υποδεχθηκε στο πρωτο μεγαλο γκελ που πραγματοποιησε και προοδευτικα το φρεναρισε τοσο οσο ακριβως χρειαζοταν για να πλησιασει την 18η τρυπα που βρισκοταν στο κεντρο ενος μικρου ξεφωτου. Μπορει στην πραγματικοτητα να μην υπηρχε καμια απολυτως οπτικη επαφη με την 18η τρυπα απο το σημειο που βρισκοταν, ομως το μυαλο του πολυεκατομμυριουχου εδωσε την απαραιτητη ωθηση στο μπαλακι να φτασει αργα, σαδιστικα σχεδον, στην τρυπα και με την τελευταια ικμαδα δυναμης που του απεμενε να πεσει μεσα στην τρυπα ολοκληρωνοντας ετσι μια τελεια βολη.
             ===================================== 
Στον κοσμο της πραγματικοτητας ο Βαν Ντερ Καφ χρειαστηκε καμποσα λεπτα συγκεντρωσης και μελετης πριν επιχειρησει την βολη. Δυναμη, φαλτσα, υπολογισμος του αερα, ολα περασαν αστραπιαια στην σκεψη του καθως εψαχνε τον τελειο συνδυασμο για μια πετυχημενη βολη.
Οταν ενοιωσε πανετοιμος πηρε μια βαθια ανασα, την αφησε να βγει και με μια βιρτουοζικη κινηση χτυπησε το μπαλακι. Τα βλεμματα ολων ειχαν καρφωθει στο μικρο, λευκο αντικειμενο που ταξιδευε στον αερα ακολουθωντας την πορεια που ειχε παρει απο το χτυπημα. Το εβλεπαν να κινειται σε μια ευθεια γραμμη αποκτωντας ολο και περισοτερο υψος με κατευθυνση το μικρο κενο που υπηρχε αναμεσα στις κορυφες απο τις δυο λευκες.
Περασε ακριβως στο ενδιαμεσο διχως ν' ακουμπησει πουθενα και χαθηκε πισω τους.
Αυτη ηταν μια εξαιρετικη βολη πραγματικα. Ο Ειντεν Βαν Ντερ Καφ το ηξερε, ολοι οι παρευρισκομενοι το ηξεραν και σε ολους ειχε εντυπωθει η ιδια ιδεα. Μετα απο τοσες αποτυχιες και κοπους, ο στοχος σημερα θα ειχε επιτευχθει.  
                ==================================
Σε δυο ωρες θα εδυε και ολες οι προσπαθειες τους μεχρι στιγμης ειχαν πεσει στο κενο. Οσο και να ειχαν ψαξει το μπαλακι δεν υπηρχε πουθενα. Ειχαν χτενισει καθε σπιθαμη εδαφους, ειχαν ψαξει στα πιο απιθανα μερη αλλα αυτο δεν αλλαζε τιποτα. Το μπαλακι ειχε εξαφανιστει. Ο Βαν Ντερ Καφ αδειαζε το ενα ιρλανδεζικο μετα το αλλο στο μπαρ του Κλαμπ περιμενοντας να εμφανιστει καποιος που θα εφερνε τα καλα νεα, πως το μπαλακι ειχε βρεθει. Ματαια. 
Αποχωρησε με τα νευρα και τον θυμο του σε ιδιατερα υψηλα επιπεδα εχοντας δωσει εντολη κανεις να μην φυγει απο τον χωρο αν δεν βρισκοταν το χαμενο μπαλακι. Ειχε βαλει ολους τους υπαλληλους του Κλαμπ να ψαχνουν κι αυτοι μαζι με τους υπολοιπους. Τι διαβολο ? Πως χανεται ετσι ενα μπαλακι ? Καπου εκει βρισκοταν, απλως ολοι τους ηταν ανικανοι να το βρουν. Δεν ηταν πια απλα μια προτεραιοτητα να βρεθει, ηταν η μια και μοναδικη προτεραιοτητα. Ειχε κανει την τελεια βολη, δεν θ' ανεχοταν την ανικανοτητα των υπολοιπων να του στερουσε αυτο που τοσο καιρο πασχιζε. Επρεπε να το βρουν και να τον ενημερωσουν, τελεια και παυλα.
                     ==============================
Ο Βαν Ντερ Καφ σταθηκε μπροστα στην 17η τρυπα και μυριαδες απροσκλητες σκεψεις κατεκλυσαν το μυαλο του. Μια βδομαδα ακριβως πριν ειχε κανει απο εκεινο το σημειο την τελεια βολη μονο που το μπαλακι δεν ειχε βρεθει ποτε για να πιστοποιησει το τελειο του χτυπηματος. Τωρα βρισκοταν ξανα στο μηδεν, ετοιμος για μια ακομα προσπαθεια. Οσες φορες ειχε αποφασισει να μην ξανασχοληθει αλλες τοσες ειχε αλλαξει γνωμη, αυτος ο επιμονος και ξεροκεφαλος αντρας. Οτι και να γινοταν στο τελος θα περναγε το δικο του.
Βρισκοταν στο σταδιο της μελετης του χτυπηματος οταν το ματι του επιασε την ανεπαισθητη κινηση στο βαθος. Παρακολουθησε ολη την διαδρομη του μικρου, σφαιρικου, λευκου αντικειμενου καθως ακολουθουσε καθοδικη πορεια αφου ειχε περασει αναμεσα απο τις δυο λευκες. Το ειδε να χτυπαει στο χορταρι και να συνεχιζει να κυλαει προς το μερος του.
Εκανε δυο βηματα πισω και συνεχισε να παρακολουθει αποσβολωμενος. Το σφαιρικο αντικειμενο συνεχισε να κυλαει αργα, ισοροπησε για κλασμα του δευτερολεπτου στην κοψη της 17ης τρυπας κι επεσε μεσα. 
                ==================================
Επι μια βδομαδα ανελυαν το παραδοξο αντικειμενο που ειχε ανακαλυψει στην πισω αυλη του ενας κατοικος διχως να μπορουν να κατασταλαξουν καπου. Το υλικο του τους ηταν αγνωστο, οπως και η χρησιμοτητα του. Το μονο που εκανε ηταν να χοροπηδαει αν το αφηνες απο ψηλα να πεσει σε μια σκληρη επιφανεια. Σιγουρα αυτο κατι σημαινε αλλα τι ? Χρησιμοποιωντας την εξελιγμενη τεχνολογια τους ειχαν διαπιστωσει πως ειχε ερθει απο καποιον αλλο κοσμο μεσω μιας χρονοτρυπας. Ειχαν καταληξει στο πιθανο συμπερασμα πως ηταν καποιο σημαδι φιλιας, ενα δωρο απο ενα αλλο συμπαν και θα επρεπε κι αυτοι με την σειρα τους ν' ανταποδωσουν. Τι ομως ? Επρεπε να ειναι κατι ανταξιο του εξαιρετικου δωρου που τους ειχαν προσφερει. 
Αποφασισαν να τους στειλουν κατι παραπλησιο αλλα ακομα πιο εντυπωσιακο. Ενα 'κκρλχ' !
Το χρησιμοποιουσαν σε εορτασμους κι επετειους γιατι ειχε την ιδιοτητα παντα στο δευτερο γκελ που εκανε να εκρηγνυται σε υπεροχα βεγγαλικα και πυροτεχνηματα που καλυπταν τον ουρανο. Το 'κκρλχ' σιγουρα θα τους εκανε τρομερη εντυπωση.
            ===================================
Αν υπηρχε κατι περιεργο στην μεγαλειωδη εκρηξη που ακολουθησε αμεσως μετα την πτωση του μικρου σφαιρικου μεταλλικου αντικειμενου στην 17η τρυπα ηταν η παντελης απουσια ηχου. Για το μεγεθος της, που ισοδυναμουσε σχεδον με 50 βομβες υδρογονου, η ελλειψη ηχου ηταν το λιγοτερο αξιοπεριεργο. Οχι πως αυτο ηταν κατι που θα προλαβαινε ποτε ν' αναρωτηθει ο Ειντεν Βαν Ντερ Καφ αφου ηταν ο πρωτος που κυριολεκτικα εξαυλωθηκε, οντας ευρισκομενος μερικα εκατοστα απο το σημειο που εξερραγη το αντικειμενο. Πεθανε ακαριαια, με εκατομμυρια αλλους να επονται αμεσως μετα, με τ' αναμικτα συναισθηματα της ευγνωμοσυνης, της αποριας και της ζηλειας που προλαβαν να δημιουργηθουν λιγα δευτερολεπτα πριν την εκρηξη. Ευγνωμοσυνη γιατι πιστεψε πως καποιος ειχε βρει το μπαλακι του και του το επεστρεφε, απορια γιατι εκεινο που του επεστρεφαν τελικα δεν ηταν το μπαλακι του και ζηλια γιατι αυτη ηταν η τελειοτερη βολη που ειχε δει ποτε του, μια βολη που ο ιδιος ονειρευοταν μονο, μολονοτι ειχε φτασει πολυ κοντα στην πραγματοποιηση της ακριβως μια βδομαδα πριν. 




                                                                   ΤΕΛΟΣ

   

             ΟΙ ΛΥΚΟΙ ΕΦΕΡΝΑΝ ΤΑ ΔΩΡΑ










Εγειρε πισω στον φθαρμενο καναπε, αναψε τσιγαρο και κοιταξε λοξα το μπουκαλι με το ουισκι που ηταν ακουμπισμενο μπροστα του, πανω στο στραπατσαρισμενο τραπεζακι. Προς στιγμην του περασε απο το μυαλο να σηκωθει να ψαξει για ποτηρι μα γρηγορα εγκατελειψε την ιδεα. Ηπιε κατευθειαν απο το μπουκαλι αφηνοντας το χρυσαφενιο ιρλανδεζικο ουισκι να κυλησει στο λαρυγγι του φερνοντας του μια γλυκια καψα παντου. Αναψε την τηλεοραση μηχανικα.
Δεν εψαχνε για κατι συγκεκριμενο, ηξερε εκ των προτερων τι θα εβλεπε σ' οποιο καναλι και να επελεγε. Η απορια του ειχε να κανει απλα με την σιγουρια του πως αυτην την χρονια ολα θα ηταν ακομα πιο εντονα οπως συνεβαινε καθε προηγουμενη φορα και δικαιωθηκε αμεσα.
Οι εικονες πανομοιοτυπες παντου, το σκηνικο το ιδιο. Χαρουμενοι ανθρωποι οπου και να κοιτουσες, βυθισμενοι μεσα σε τεραστια χαμογελα σαν να τα ειχε καποιος συρραψει στα προσωπα τους, δεντρα στολισμενα, δωρα μεσα σε πολυχρωμες συσκευασιες, Αγιοβασιληδες λουσμενοι στα φωτα, χιονια και τραγουδια που αρμοζαν στην περισταση.
              ================================
Λογικα εμοιαζαν ολα αυτα. Παραμονες Χριστουγεννων ηταν, οι συγκεκριμενες εικονες ειχαν την μεγαλυτερη δυναμικη τους τετοιες μερες, ομως η αισθηση πως καθε χρονια η υπερβολη εβρισκε ευφορο εδαφος για ν' αναπτυχθει ηταν πιο εντονη απο ποτε. Τα δεντρα καταντουσαν καρικατουρες και λυγιζαν απο το βαρος των ατελειωτων στολιδιων, τα δωρα ντυμενα στις πλεον αντιαισθητικες και ματαιοδοξες συσκευασιες, ψευτικα χιονια που ματαια προσπαθουσαν να υποκαταστησουν τα πραγματικα, συνεχη, μονοτονα και θλιβερα εκτελεσμενα τραγουδια απο αψυχες και διεκπεραιωτικες φιγουρες και στο μεσον ολων αυτων μια υπερχειλιση ευτυχιας απο παροξυσμενους ανθρωπους που η αγωνια τους ν' αποδειξουν πως ζουσαν την απολυτη ευμαρεια ηταν εκδηλη στα λες κι απο πλαστελινη καμωμενα προσωπα τους.
Εκλεισε την συσκευη και ξαναφερε το μπουκαλι στα χειλη του. Εριξε μια ματια σ' ενα ξεχαρβαλωμενο ρολοι που μολις και μετα βιας παρεμενε γαντζωμενο στον βρωμικο τοιχο. Ειχε λιγο χρονο ακομα μεχρι να ξεκινησει μα επρεπε να σιγουρευτει πως ολα ηταν ετοιμα. 
                 =================================
Βγηκε εξω απο την καλυβα και προχωρησε προς τους κουρεληδες που φορτωναν ακομα τα πραγματα στο ελκηθρο. Σε λιγο θα τελειωναν, δεν ειχαν απομεινει πολλα ακομα για φορτωμα.
Οι λυκοι που πανω τους ηταν ζωσμενο το ελκηθρο τον ειδαν που τους πλησιασε και χαμηλωσαν το βλεμμα. Κανεις τους δεν παρουσιαζε σημαδια εξαψης, απλα ολοι περιμεναν υπομονετικα.
Ο κουρελης που εμοιαζε να ηγειται των υπολοιπων τον πλησιασε και τον ενημερωσε πως οτι ειχε να γινει απο την δικη τους πλευρα ειχε ολοκληρωθει. Αναψε τσιγαρο και τον χτυπησε απαλα στο μπρατσο. Απο το σημειο αυτο και μετα αναλαμβανε αυτος. 
Μπηκε και παλι μεσα στην καλυβα για να ντυθει. Οχι πολλα πραγματα, ενα ζευγαρι λιωμενες μποτες, ενα παντελονι με τις ραφες του στο οριο, ενα μπουφαν που ειχε σιγουρα ζησει καλυτερες μερες. Βγηκε εξω λιγα λεπτα αργοτερα και βαδισε προς το ελκηθρο. Χαιδεψε το κεφαλι του επικεφαλης λυκου κι ανεβηκε επανω. Ενα ελαφρυ τραβηγμα στα γκεμια ηταν αρκετο για τους λυκους για να καταλαβουν πως ειχε ερθει η ωρα. Πεταξε το τσιγαρο του, εριξε μια τελευταια ματια τριγυρω και μετα απο λιγο βρισκοταν στον ουρανο.
                       =============================
Ειχε μονο εκεινη τη νυχτα μπροστα του για να ολοκληρωσει το εργο του μα δεν αγχωνοταν. Δεν ηταν η πρωτη φορα που το εκανε αυτο, σιγουρα δεν θα ηταν και η τελευταια. Στις αρχες ειχε παντα τον φοβο πως δεν θα προλαβαινε, καποιον θα ξεχνουσε, καποιον θ' αφηνε απ' εξω. Μα τωρα πια ηταν μια ρουτινα γι αυτον, ηξερε ακριβως τον τροπο με τον οποιο επρεπε να κινηθει και δεν ανησυχουσε καθολου. Για το υψος που πετουσε παραδοξως η θερμοκρασια ηταν αρκετα ανεκτη. Παρ' ολα αυτα δεν ηταν λιγες οι φορες που το χερι του αναζητησε μηχανικα το μπουκαλι που ειχε παρει μαζι του σε μια προσπαθεια ν' αναχαιτισει τις παγωμενες ριπες του αερα.
Ειδε στο βαθος μια μυρμηγκια απο φωτα που τρεμοπαιζαν και με τις απαραιτητες ενεργειες εδωσε στους λυκους να καταλαβουν πως επρεπε να χαμηλωσουν σταδιακα αφου μπροστα του βρισκοταν ο πρωτος νυχτερινος του προορισμος. Μ' εναν τελειο συγχρονισμο το ελκηθρο προσγειωθηκε σ' ενα σκοτεινο, απομερο σοκακι γεματο σκουπιδια που ο αερας στροβιλιζε συνεχως επιτεινοντας την ηδη υπαρχουσα βρωμα. Διχως να γινει αντιληπτος απο κανεναν χωθηκε πισω απο μια σκουριασμενη, σιδερενια πορτα.
                ==================================
Θα επρεπε να νοιωθει τουλαχιστον ικανοποιημενος η εστω καπως παραπλησια αφου ειχε πετυχει στο εργο του, μα η αληθεια ηταν πως αδιαφορουσε εντελως. Δεν ειχε δα πραγματοποιησει και καποιον σπουδαιο αθλο. Μια τραπουλα ειχε αφησει στις αντρικες τουαλετες μιας παρανομης λεσχης για να την βρει αυτος που την ειχε ζητησει για δωρο. Μια τραπουλα που θα τον βοηθουσε να κερδισει εκεινο το βραδυ τα χρηματα που ειχε απολυτη αναγκη και χρωσταγε σε μια τοπικη συμμορια κρατωντας σαν αντιτιμο την ιδια του την ζωη. Ο χαρτοπαικτης δεν τον ειδε ποτε, ειδε ομως την αφημενη τραπουλα πανω στον βρωμικο νιπτηρα και την αρπαξε με λαχταρα επιστρεφοντας πισω στο τραπεζι με την σιγουρια πως αυτη θα του εφερνε την τυχη που ζητουσε. Αν ετσι θα συνεβαιναν τα πραγματα ηταν κατι που δεν το ηξερε, ουτε τον αφορουσε. Ειχε πολλη δουλεια ακομα μπροστα του, πολλα δωρα να μοιρασει ακομα.
Η επομενη του σταση ηταν κατω απο μια ερημικη, υπο κατασκευη γεφυρα που στο μονο πραγμα που εμοιαζε χρησιμη ηταν να υποκαθιστα το σπιτι μιας ομαδας αστεγων.
                       =============================
Σχεδον δεν διεκρινε τον ανθρωπο κατω απο τα τοσα σκουπιδια που τον σκεπαζαν για να τον προφυλαξουν απο το κρυο. Ρακενδυτος, αποχαυνωμενος απο το κρυο και τις στερησεις ουτε καν τον αντιληφθηκε οταν τον πλησιασε. Εσκυψε απο πανω του κι εβγαλε κατι απο την τσεπη του.
Ανοιξε το χερι του αστεγου και του το εβαλε μεσα. Μετα σηκωθηκε, σταθηκε για λιγο απο πανω του να τον παρατηρει, αναψε τσιγαρο κι επεστρεψε στο ελκηθρο. Σκεφτηκε τι θα συνεβαινε το πρωι που ο αστεγος θα ξυπνουσε. Παιρνοντας αυτην την τοσο καθαρη δοση ναρκωτικων που του ειχε αφησει ηταν κατι παραπανω απο βεβαιο πως θα εσβηνε μεσα σε λιγα λεπτα δεδομενης και της αθλιας καταστασης στην οποια βρισκοταν. Αυτο ομως ειχε ζητησει, εναν τροπο ν' απαλλαγει πια απο την μιζερια, το βασανο και την αθλια εκεινη ζωη μεσα απο τον μοναδικο τροπο που ηξερε αλλα πλεον, ελλειψει χρηματων, δεν μπορουσε πια να εχει. Ενοιωσε σαν να ειχε σπρωξει το κουφαρι ενος εγκαταλελειμμενου πλοιου σε καποια ακτη, πισω, μεσα στο νερο οπου θα εβρισκε την γαληνη και την αναπαυση που επιζητουσε κι ανταμειψε τον εαυτο του με μια γενναια γουλια απο το ιρλανδεζικο που κουβαλουσε μαζι του.
                           ===========================
Στην αρχη φοβηθηκε πως μεσα σ' εναν τοσο μικρο χωρο, οπως εκεινο το παμπαλαιο τροχοσπιτο, θα γινοταν αντιληπτος απο τον ιδιοκτητη του μα οταν μπηκε μεσα προσεκτικα κουβαλωντας το φορτιο του αντιληφθηκε πως δεν υπηρχε τετοια πιθανοτητα. Ηταν σχεδον λιποθυμος πανω στον καναπε μπροστα σε μια μικρη ασπρομαυρη τηλεοραση. Εριξε μια ματια τριγυρω. Ολος ο χωρος ηταν σπαρμενος απο αδεια μπουκαλια ριγμενα ατακτως παντου. Σταθηκε για λιγο μπροστα σε μια πλακετα γεματη πολεμικα μεταλλια και μερικες σκωροφαγωμενες φωτογραφιες. Αλλος ενας αλκοολικος, αναπηρος, πρωην στρατιωτης, αλλη μια ζωη που ξεθωριαζε γοργα μεχρι που τιποτα δεν θ' απεμενε πια να την θυμιζει.
Αφησε το κιβωτιο με τα Bushmills ακριβως διπλα του. Θα ηταν το πρωτο πραγμα που θα εβλεπε το πρωι οταν ξυπνουσε, πιθανως και το τελευταιο αφου πλεον το συκωτι του βρισκοταν σε οριακη κατασταση. Βγηκε απο το τροχοσπιτο και αναψε τσιγαρο. Οι λυκοι με το ελκηθρο, λιγο πιο περα, περιμεναν υπομονετικα τις εντολες του. Σηκωσε ψηλα το βλεμμα και τα ματια του συναντησαν το πηχτο, αδιαπεραστο σκοταδι.
                       ===========================
Καπου στο βαθος το πεπλο της νυχτας εμοιαζε να χανει την πρωτη μαχη με το επερχομενο φως της μερας μα εκει που βρισκοταν αυτος το σκοταδι ηταν ακομα κυριαρχος. Ειχε τελειωσει. Ειχε παραδωσει οτι του ειχε ζητηθει και τωρα ηταν ετοιμος για την επιστροφη, διχως τυμπανουκρουσιες, διχως βεγγαλικα και πυροτεχνηματα. Ενοιωσε διαχυτη περισσοτερο παρα ακουσε την ικεσια και σταματησε για να σιγουρευτει. Οταν η ικεσια επαναληφθηκε δεν ειχε λογο πια ν' αμφιβαλλει. Προς στιγμην διχαστηκε, παρεμεινε μετεωρος μερικα δευτερολεπτα μεχρι τελικα να δωσει εντολη στους λυκους ν' ακολουθησουν μια συγκεκριμενη κατευθυνση.
Λογω του προχωρημενου της ωρας η γεφυρα εκεινη την στιγμη ηταν ερημη, ετσι δεν δυσκολευτηκε ν' αφησει το ελκηθρο σ' ενα σκοτεινο σημειο και να ξεκινησει να βαδιζει με τα ποδια. Την ειδε να στεκεται λιγο πιο κατω, σχεδον στην ακρη της γεφυρας. Ηταν ενα κοριτσι οχι πανω απο τα εικοσι, που με το ενα χερι κρατιοταν απο μια σιδεροβεργα ενω το αλλο προσπαθουσε να τιθασευσει τα μαλλια της που ανακατωνε ο δυνατος αερας. Τον ειδε να την πλησιαζει μα δεν φοβηθηκε.
                     ===============================
-'Τσιγαρο' ? ειπε κι ετεινε ενα τσαλακωμενο πακετο προς το μερος της.
-'Οχι, ευχαριστω, δεν καπνιζω' αποκριθηκε η κοπελα ενω τον περιεργαζοταν.
-'Την καλυτερη δουλεια κανεις' απαντησε ενω ταυτοχρονα εβγαζε ενα και το αναβε για τον εαυτο του. 'Μια συνηθεια ειναι το διαβολεμενο, μην νομιζεις'.
-'Τι κανεις τετοια ωρα εδω ? Ποιος εισαι' ? ρωτησε η κοπελα.
Ετοιμαζοταν να της πει την αληθεια, πως ειχε ακουσει την επιθυμια της, μα αλλαξε γνωμη.
-'Κατι για το κρυο τοτε' ? ρωτησε ενω εμφανισε απο το πουθενα το μπουκαλι με το ουισκι. 
Η κοπελα τον ευχαριστησε, πηρε το μπουκαλι, ηπιε μια γουλια κι εβηξε αμεσως μετα ενω τα ματια της υγρανθηκαν. Της πηρε λιγα δευτερολεπτα να ξαναβρει τον ρυθμο της.
-'Δυνατο' ειπε. 'Δυνατο αλλα καλο'.
-'Δεν βαριεσαι' απαντησε. 'Ολα τα συνηθιζεις στο τελος'.
-'Οχι ολα' ειπε η κοπελα με μια θλιψη στη φωνη.
                       ===========================
-'Εισαι σιγουρη γι αυτο που σκεφτεσαι' ? ρωτησε.
-'Μα πως..' ψελλισε η κοπελα 'θελω να πω'...
-'Εσυ δεν ζητησες παρεα' ? απαντησε. 'Εγω ειμαι η παρεα λοιπον'.
Η κοπελα τον κοιταξε εντονα σαν να ηθελε να σιγουρευτει πως μιλουσε σοβαρα.
-'Ναι' ειπε στο τελος 'ειμαι σιγουρη. Θα μου κανεις παρεα' ?
-'Γι αυτο βρισκομαι εδω' της απαντησε.
Απλωσε το χερι του αναζητωντας το δικο της. Ηταν παγωμενο μα το εσφιξε δυνατα μεσα στο δικο του και μαζι με την θερμη της προσφερε κι ανελπιστο κουραγιο. Την κοιταξε στα ματια και η κοπελα του ανταπεδωσε το βλεμμα. Βαδισαν μαζι μπροστα και βουτηξαν στο κενο. Για τον ιδιο δεν σημαινε τιποτα αυτο, δεν μπορουσε να πεθανει ετσι κι αλλιως.
Ηταν μια παρακληση της τελευταιας στιγμης, κατι που δεν υπηρχε εξαρχης στο προγραμμα. Ηξερε πως μπορουσε να το αποφυγει αν ηθελε αλλα δεν ηταν σαν κι εκεινον τον αλλο, το χοντρο με τα γενια και την γελοια κοκκινη στολη που λειτουργουσε μονιμα εκ του ασφαλους και φροντιζε να ειναι παντα καλοδεχουμενος κι αξιαγαπητος.
Οχι, μπορει να εκαναν την ιδια δουλεια μα δεν ειχε καμια σχεση μαζι του.





                                                    ΤΕΛΟΣ

          GEWRGIA FRANTZESKAKI






    ΕΝΑ ΜΕΤΡΗΜΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ






Ανοιξε τα ματια της κι ενας βαθυς αναστεναγμος δραπετευσε απο τα χειλη της. Τα τρια ατομα που βρισκονταν στην αλλη μερια του δωματιου εσπευσαν στο πλαι της. 
Ο Μπραντ Πιτ εκατσε διπλα της και της επιασε το χερι.
-'Εισαι καλα Μαργκο' ? ρωτησε. 'Μας ανησυχησες ολους, το ξερεις' ?
Προσπαθησε να θυμηθει μα ενοιωσε το κεφαλι της να ποναει. Δοκιμασε να μετακινηθει μα ενας αλλος πονος της το κατεστησε απαγορευτικο. Εγκατελειψε την προσπαθεια αμεσα.
-'Που βρισκομαι' ? ρωτησε.
-'Στο νοσοκομειο της Σανταρεμ' αποκριθηκε μια αλλη φιγουρα ντυμενη στα λευκα. 'Εισαι πολυ τυχερη ξερεις που βρισκεσαι ακομα αναμεσα μας' προσθεσε. 'Σε μια βδομαδα θα εισαι περδικι και θα μπορεσεις να βγεις απο το νοσοκομειο. Μεχρι τοτε ομως'....
Γυρισε και κοιταξε τον Μπραντ που μ' ενα νευμα εδειξε να συμφωνει με τον γιατρο. 
-'Πραγματι ησουνα τυχερη' εκανε ο σταρ. 'Αλλα τελος καλο ολα ειπε' συνεχισε.
                              ===========================
Ολα οσα ειχαν συμβει πλημμυρισαν το μυαλο της λιγα λεπτα μετα που οι δυο γιατροι και ο ηθοποιος ειχαν φυγει απο το δωματιο για να την αφησουν να ξεκουραστει.
Ειδε ολο το συμβαν να ξετυλιγεται μπροστα στα ματια της καρε καρε κι ενοιωσε ενα σφιξιμο στο στομαχι. Ειχαν δικιο οταν ελεγαν πως ηταν τυχερη που ζουσε ακομα.
Βεβαια ενοιωθε να ποναει παντου και καθε της κινηση ηταν ενα μαρτυριο μα οπως ειχε πει και ο γιατρος σε μια βδομαδα θα ηταν παλι σαν καινουργια.
Απλωσε το χερι της στο κομοδινο δεξια της προσπαθωντας να πιασει το μπουκαλακι με το νερο.
Ενοιωθε τα χειλη της να καινε και το δροσερο νερο ηταν σαν ευεργετικο χαδι πανω τους.
Δοκιμασε ν' ανασηκωθει μα καταλαβε πως αυτο ηταν κατι πολυ προωρο. Συμβιβαστηκε με την ιδεα πως θα ηταν ακομα καθηλωμενη σ' αυτο το κρεβατι για καμποσο καιρο και προσπαθησε να ξαπλωσει οσο πιο αναπαυτικα μπορουσε. Το συμβαν ζωντανεψε και παλι. 
                                   ==========================
Ολα συνεβησαν κατα την διαρκεια εξωτερικων γυρισματων της νεας ταινιας του Μπραντ Πιτ, μεσα σ' ενα τμημα της ζουγκλας του Αμαζονιου, αρκετα χιλιομετρα μακρια απο την κοντινοτερη πολη, την Σανταρεμ. Η Μαργκο Κιουτ δεν εκανε τιποτα περισσοτερο απο την δουλεια της, αυτη της κασκαντερ, αντικαθιστωντας την συμπρωταγωνιστρια του Πιτ στις δυσκολες κι επικινδυνες σκηνες. Ειχε καμποσα χρονια σ' αυτην τη δουλεια και η φημη που ειχε ηταν η καλυτερη.
Σωστη επαγγελματιας, αφοβη, ριψοκινδυνη, φερνοντας παντα σε περας και τις πιο δυσκολες σκηνες που απαιτουσε ο σκηνοθετης. Βεβαια τα πραγματα δεν ηταν ετσι απο την αρχη.
Μια ψηλη, ομορφη γυναικα, με σταχτοπρασινα ματια, σαγηνευτικο χαμογελο και υπεροχο κορμι θα μπορουσε  καλλιστα να εκανε καριερα ηθοποιου και οχι τον αχαρο κι επικινδυνο ρολο της κασκαντερ. Η αρχικη δυσπιστια καθε συνεργειου μετατραπηκε σταδιακα σε εκτιμηση για τις δυνατοτητες της και σεβασμο απεναντι στον επαγγελματισμο της. Την στιγμη του συμβαντος οι μετοχες της ηταν στο υψηλοτερο εξαργυροσημο σημειο. 
                               ============================
Αυτο που επρεπε να κανει ηταν ακομα μια σκηνη ρουτινας. Καταδιωκωμενη απο ενα τσουρμο υποτιθεμενων ανταρτων επρεπε να διασχισει μια αποσταση εκατο περιπου μετρων μεσα στις πυκνες συσταδες τρεχοντας, ξαφνικα θα βρισκοταν στην ακρη ενος λοφου και αφου θα παραπατουσε θα εφτανε στην βαση του μετα απο παμπολλες θεαματικες τουμπες. Οταν η σκηνη θα ολοκληρωνοταν το μονο προβλημα θα ηταν τα λερωμενα κι ενδεχομενως σκισμενα ρουχα που φοραγε.
Ομως τα πραγματα δεν εξελιχθηκαν οπως ακριβως ειχε προβλεψει ο σκηνοθετης.
Κατα την διαρκεια των αλλεπαλληλων τουμπων που επαιρνε, το ματι της επιασε μια κινηση στα δεξια της. Μην μπορωντας να κοψει τη σκηνη μολις εφτασε σωα και αβλαβης στην βαση του λοφου ξανανεβηκε στο σημειο που ειχε δει την κινηση. Προλαβε να δει μια φιγουρα ν' απομακρυνεται βιαστικα, μια φιγουρα που ανηκε σ' ενα παιδι. Ετρεξε ξοπισω του φωναζοντας κατι στην τοπικη διαλεκτο μα το πιτσιρικι συνεχισε να ξεμακραινει. Συντομα και οι δυο βρεθηκαν εκτος οπτικης επαφης με το συνεργειο.
                                 ==========================
Το τρεξιμο κρατησε λιγο αφου ειδε ξαφνικα κοκκαλωμενο καμποσα μετρα μακρια της το παιδι. Εκανε να πλησιασει ηρεμα για να μην το τρομαξει και κοκκαλωσε και η ιδια. Δεκα μετρα αποσταση απο το πιτσιρικι, πανω σ' ενα βραχο, βηματιζε μπρος πισω εκνευρισμενα σαν να διχαζοταν ως προς το τι να εκανε ενας ιαγουαρος.
Το καταμαυρο, στιλπνο του δερμα γυαλιζε στα σημεια που το ασθενικο φως καταφερνε να διαπερασει την πυκνη βλαστηση και τον ελουζε. Διχως να τραβηξει τα ματια της απο το πιτσιρικι και το αιλουροειδες σηκωσε απο το εδαφος ενα χοντρο κομματι ξυλο και πλησιασε προς το μαρμαρωμενο παιδι οσο πιο προσεκτικα μπορουσε.
Ισως ηταν η παρουσια της που εκνευρισε τον ιαγουαρο, ισως ηταν η κινηση που εκανε με το να παρει το κλαδι, οπως και να ειχε ο αυξημενος εκνευρισμος του ζωου εκδηλωθηκε με μια αποτομη κινηση που εκανε εναντιον του μικρου. Το ιδιο εκανε και η Μαργκο.
Το τελευταιο πραγμα που θυμοταν ηταν πως προλαβε να επιφερει στο αιλουροειδες ενα χτυπημα στο κεφαλι, ενα κεφαλι τοσο σκληρο θαρρεις φτιαγμενο απο πετρα πριν πεσει πανω της.
                                  ===========================
Ηταν η απροσδοκητη εμφανιση ενος τσουρμου ιθαγενων που ουσιαστικα ειχε σωσει τις ζωες και των δυο τους. Κουνησε το κεφαλι της και χαμογελασε. Δυο ουλες στο αριστερο πλευρο, ακριβως κατω απο το στηθος και σχεδον μεχρι την μεση θα ηταν η αναμνηση απο το συγκεκριμενο γεγονος. Οχι πως δε ειχε κι αλλες, μικροτερες και σχεδον αορατες απο μακρια, αλλα αυτες ηταν οντως οι εντυπωσιακοτερες. Της αρεσε να αφηγειται για το πως ειχε αποκτησει ολα αυτα τα σημαδια στο κορμι της στους εκαστοτε εραστες της που λειτουργουσαν στο τελος σαν αφροδισιακο μετατρεποντας ενα απλο σεξ σε μια υπερβατικη πανδαισια.
Σταθηκε στα σκαλια του νοσοκομειου και φορεσε τα γυαλια ηλιου της γιατι το φως ηταν πραγματι εκτυφλωτικο. Ειδε στο παρκινγκ μερικους απο το συνεργειο που ειχαν ερθει να την παρουν και βαδισε προς τα κει. Τοτε διεκρινε αναμεσα τους και τρεις ιθαγενεις.
Διχως καν να τους γνωριζει ηξερε πως ειχαν ερθει γι αυτην. Ενας απο αυτους προχωρησε με αργα βηματα προς το μερος της.
                                  =========================
Σταθηκε μπροστα της κι αρχισε να μουρμουριζει σε μια αγνωστη γλωσσα. Τον αφησε να ολοκληρωσει και μια στιγμη αμηχανιας απλωθηκε πανω τους.
-'Ειναι ο Τσιουντρα, αρχηγος της φυλης των Ματζιβος ' ειπε ενας απο τους αλλους ιθαγενεις. 'Το παιδι που γλυτωσες απο το μαυρο φαντασμα ειναι γιος του. Αν δεν ησουνα εσυ τωρα ο γιος του θα ειχε παει να συναντησει τους προγονους της φυλης. Σου ειναι αιωνια ευγνωμων για οτι εκανες με κινδυνο της δικης σου ζωης μα οι Ματζιβος ειμαστε μια φτωχη φυλη και δεν μπορουσε να σε ανταμειψουμε οπως θα επρεπε. Γι αυτο ο Τσιουντρα, ταπεινα σε παρακαλαει να δεχτεις αυτο εδω το δωρο' συνεχισε και ξαφνικα στα χερια του εμφανιστηκε ενα περιδεραιο.
-'Δυστυχως δεν ειναι φτιαγμενο απο καποιο μεταλλο που εσεις θεωρειτε πολυτιμα κι ετσι δεν εχει την αξια που φανταζεσαι. Ομως, οπως η μεγαλη γατα, γλυτωσε τον θανατο μετα την επιθεση στο γιο του γιατι εχει εννια ζωες, ετσι και οΤσιουντρα σου προσφερει, σ' εσενα την αλλη γατα που γλυτωσες το παιδι του, το δικαιωμα να εχεις και συ τις ιδιες ζωες'.
                               ============================
Κοιταξε εκπληκτη τον ιθαγενη μην μπορωντας να καταλαβει τι εννοουσε.
-'Αυτο το περιδεραιο δεν θα σε αφησει να παθεις τιποτα καθε φορα που θα βρεθεις αντιμετωπη με τον θανατο. Αρκει να το φορεσεις μια φορα στο λαιμο σου και θα διαπιστωσεις πως θα εχεις παραπανω ζωες απο οποιονδηποτε αλλον. Ο Τσιουντρα θελει να το παρεις για να σε προσεχει και οπως σου ειπα θα ειναι αιωνια ευγνωμων για οτι εκανες'.
Ενω η Μαργκο προσπαθουσε να καταλαβει τι ακριβως εννοουσε ο ιθαγενης ο Τσιουντρα αρχισε παλι κατι να μουρμουριζει. Μολις τελειωσε εκανε μια κινηση με το χερι του προς το μερος της και στραφηκε προς τον ουρανο. Μετα γυρισε την πλατη κι αρχισε ν' απομακρυνεται.
-'Ειθε οι Θεοι να ειναι παντα μαζι σου' ειπε ο μεταφραστης και υποκλιθηκε μπροστα της.
Μετα στραφηκε προς τον απομακρυνομενο αρχηγο και τον ακολουθησε αμιλητος.
Η Μαργκο κοιταξε το περιδεραιο. Ηταν οτι πιο απλο ειχε δει ποτε στη ζωη της. Με μια απλη κινηση το περασε γυρω απο το λαιμο της κι εριξε τα μακρια, ισια μαλλια της πανω του.
                    =============================
Τα επομενα δεκα χρονια συνεβησαν τα πλεον απιστευτα. Η Μαργκο βγηκε ζωντανη απο ενα μοιραιο τροχαιο, επεζησε εγκληματικης επιθεσης συμμοριας που ηθελαν να την ληστεψουν, γλυτωσε απο βεβαιο πνιγμο σε μια δυσκολη και παραλιγο θανατηφορα σκηνη, ενοιωσε σαν χαδι ενα θανατηφορο χτυπημα πολλων βολτ απο ηλεκτρικο ρευμα, σταθηκε στα ποδια της γερη και δυνατη απο πτωση δωδεκα οροφων, ανταπεξηλθε ανετα μιας κατα τ' αλλα μοιραιας τροφικης δηλητηριασης και ηταν η μοναδικη επιζησασα απο μια αναγκαστικη προσγειωση αεροπλανου που δυστυχως ειχε στοιχισει τις ζωες ολων των υπολοιπων.
Ηξερε πια πως τα ειχε καταφερει χαρις το περιδεραιο που της ειχε χαρισει ο Τσιουντρα και ηταν η σειρα της να νοιωσει ευγνωμων γι αυτο. Της ειχε μεινει δυο ζωες ακομα μα με τον τροπο διαβιωσης της πια αμφεβαλλε αν θα τις χρειαζοταν ποτε να τις σπαταλησει. Χρειαστηκε.
Ηταν αυτη η αισθηση σιγουριας που ειχε που την οδηγησε να ορμησει απερισκεπτα μεσα στις φλογες που ειχαν τυλιξει ενα εξαωροφο κτιριο, κοντα στο διαμερισμα της, ειδικα οταν ακουσε πως μεσα μπορει να ηταν εγκλωβισμενο ενα κοριτσακι.
                   =================================
 Οι φλογες δεν μπορουσαν να την πειραξουν κι ετσι αγνοωντας τους πυροσβεστες που κατι της φωναξαν οταν μπηκε μεσα, χωθηκε μεσα στην πυρινη λαιλαπα ψαχνοντας το κοριτσακι. Αν ειχε σταθει ν' ακουσει τι της ελεγαν θα καταλαβαινε πως δεν ειχε νοημα να πραγματοποιησει κατι τοσο απονενοημενο αφου τελικα το κοριτσακι ειχε προλαβει να βγει απο το κτιριο. 
Περπατησε με αυθαδεια μεσα απο τις φλογες οταν καταλαβε πως ενοιωθε την ζεστη. Ακομα χειροτερα διαπιστωσε πως ενοιωθε να καιγεται. Χρειαστηκαν δευτερολεπτα για να τυλιχτει στις φλογες. Η μυρωδια του καμμενου της δερματος εφτανε μεχρι την μυτη της και αρχισε να ουρλιαζει απο τον πονο. Η σαρκα της ελιωνε και ξεκολλουσε απο πανω της τσιριζοντας, μαυριζοντας την φιλντισενια της επιδερμιδα και συρρικνωνοντας την σε μια καρβουνιασμενη μαζα. Καηκε ζωντανη μεσα σε αφορητους πονους με μια αγωνια που δεν ειχε ξαναζησει αναρωτουμενη γιατι το περιδεραιο δεν την ειχε προφυλαξει.
Δεν θα μπορουσε ποτε να ξερει πως η επιθεση του ιαγουαρου ηταν θανατηφορα για την ιδια. Δεν θα μπορουσε ποτε να ξερει πως ο Τσιουντρα  ειχε εμφανιστει αμεσως μετα το συμβαν και της ειχε φορεσει το περιδεραιο που μετα της χαρισε φερνοντας την πισω απο το βασιλειο των νεκρων. 
Δεν θα μπορουσε ποτε να ξερει πως το περιδεραιο ειχε πια μονο οκτω ζωες αφου η μια ειχε ηδη ξοδευτει χωρις η ιδια να το ξερει. Μα τωρα πια καμμια σημασια δεν ειχε.




                               
                                  ΤΕΛΟΣ

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 116

-'Εκτος απο τις ομαδες που σου ανεφερα ηδη υπαρχουν αρκετες ακομα και η καθε μια ασχολειται και με διαφορετικο αντικειμενο. Μια απ' αυτες ειναι και οι Ορκοφυλακες και η προταση που εχω να σου κανω αφορα αυτην ακριβως την ομαδα' ειπε ο γερος. 'Απ' αυτο το σημειο και μετα θελω να προσεξεις πολυ καλα οτι θα σου πω' συμπληρωσε.

Ο ξενος κουνησε καταφατικα το κεφαλι του.

-'Σ' αυτο το συμπαν τιποτα ποτε δεν χανεται, τιποτα ποτε δεν εξαφανιζεται οριστικα. Μπορει να παψει να υφισταται στην αρχικη του μορφη, μπορει ακομα να μετουσιωθει σε κατι διαφορετικο, ομως τιποτα ποτε δεν χανεται. Αυτο ακριβως ισχυει και για τις υποσχεσεις η τους ορκους που εχει δωσει καποιος. Αν για οποιονδηποτε λογο δεν επελθει υλοποιηση, η υποσχεση η ο ορκος δεν εξανεμιζονται, δεν απαλειφονται μα εξακολουθουν να υφιστανται μεσα στο συμπαν.

Σε αυτες τις περιπτωσεις δυο πραγματα μπορουν να συμβουν. Και στις δυο αυτες περιπτωσεις υπευθυνοι αποκλειστικα για την μοιρα τους ειναι οι Ορκοφυλακες'.

                             ============================

-'Υπεθεσε για παραδειγμα πως καποιος φευγει για ενα μακρινο ταξιδι και υποσχεται πως καποια στιγμη θα επιστρεψει. Για οσο χρονικο διαστημα αυτος που εκανε την υποσχεση και αυτος στον οποιο εγινε παραμενουν ζωντανοι και υπαρχει εστω και η παραμικρη πιθανοτητα αυτος ο ορκος να υλοποιηθει η υποσχεση αυτη πλανιεται στο συμπαν αναμενοντας την πραγματοποιηση της. Σε περιπτωση ομως που ενας απο τους δυο παψει να βρισκεται εν ζωη η υποσχεση αυτη ειναι αδυνατον να πραγματοποιηθει. Παραλληλα ομως δεν εχει και νοημα πια να εξακολουθει να περιπλαναται στον χωρο. Εκει επεμβαινει ο Ορκοφυλακας. Συλλεγει καθε ορκο και καθε υποσχεση που δοθηκε και την αποθηκευει. Ετσι, οι μονοι που απομενουν να πλανωνται στο χαος ειναι οσοι εχουν ακομα την δυνατοτητα να υλοποιηθουν και καποια στιγμη να συναντησουν αυτον που την εδωσε η αυτον στον οποιον δοθηκε. Αυτο ειναι το ευκολο και θα ελεγα ανωδυνο κοματι του αντικειμενου ενος Ορκοφυλακα. Γιατι υπαρχει και το αλλο, το πιο δυσκολο και το πλεον σημαντικο'. 

                      =============================

-'Οι ορκοι και οι υποσχεσεις που εξακολουθουν να βρισκονται σε ισχυ χωριζονται σε δυο κατηγοριες. Σ' αυτους που η πραγματοποιηση τους εχει θετικο αντικτυπο και κανενα προβλημα δεν δημιουργει στην ομαλη λειτουργια του συμπαντος και σε κεινους που αν ποτε υλοποιηθουν ελοχευουν κινδυνους ακομα και για την ιδια την υπαρξη του συμπαντος. Αρμοδιοι για να καταταξουν υποσχεσεις και ορκους σε μια απο τις δυο κατηγοριες ειναι αποκλειστικα οι Ορκοφυλακες. Οσους λοιπον κρινουν επισφαλεις, επιβλαβεις κι επικινδυνους δεν τους αποθηκευουν οπως τους υπολοιπους αλλα τους φυλακιζουν με τετοιο τροπο που ποτε ο ορκος η η υποσχεση δεν θα μπορεσει ποτε να συναντησει τον ιδιοκτητη του. Καταλαβαινεις πως αυτο απαιτει εμπειρια και βοηθεια απο τους υπολοιπους Ορκοφυλακες οταν αναλαμβανει την θεση αυτη καποιος καινουργιος. Κι αυτο γιατι οπως σου ειπα η καταταξη καθε ορκου ειναι ενα πολυ λεπτο ζητημα και ο Ορκοφυλακας που το πραττει πρεπει να εχει την ικανοτητα να βλεπει πολυ πιο μπροστα απο τα δεδομενα και τις καταστασεις της παρουσας στιγμης'.

                   ===============================

-'Αν καταλαβα καλα' ειπε ο ξενος προσπαθωντας φιλοτιμα να παρακολουθησει τα λεγομενα του γερου 'στην περιπτωση που η προταση σου εχει να κανει με το αν θα ηθελα να γινω Ορκοφυλακας υπαρχει μια εκκρεμοτητα που μαλλον σου διαφευγει. Κι εγω μια υποσχεση εχω δωσει και εχω βρεθει εξ' αιτιας της τωρα εδω. Για οσο διαστημα παραμενω ζωντανος αυτη η υποσχεση θα εξακολουθει να υφισταται μεχρι την πιθανη της υλοποιηση. Τι μ' εμποδιζει καποια στιγμη απλα να κρατησω αυτην την υποσχεση και αυτοματα να επιστρεψω στον χρονο της Αιναρ' ? προσθεσε ενω μια λαμψη ικανοποιησης εμφανιστηκε στα ματια του νοιωθωντας πως αυτο ηταν κατι που οντως ο γερος, μεσα στην παντοδυναμια του, ειχε παραβλεψει.  

-'Δεν μπορεις' απαντησε ο γερος και συνεχισε βλεποντας την εκπληξη του ξενου. 'Αν αποδεχτεις την θεση του Ορκοφυλακα θα παψεις πια να εισαι ενας απλος θνητος με προσωρινα προνομια. Θα μεταβληθεις σε κατι τελειως διαφορετικο. Η υποσχεση που εχεις δωσει θα ειναι απο ενα πλασμα που πια δεν θα υφισταται, αρα η υποσχεση σου απλα θ' αποθηκευτει απο σενα τον ιδιο'.

                 =================================

Η προσωρινη ικανοποιηση εδωσε ξανα την θεση της στον προβληματισμο και την απογοητευση. Αυτο δεν του ειχε καν περασει απο το μυαλο, ο γερος ειχε απαντησεις για ολα.

-'Συνεχισε' ειπε αποκαρδιωμενος.

-'Ο καθε Ορκοφυλακας ειναι υπευθυνος για ενα τμημα του συμπαντος και κατ' επεκταση για οσους ορκους και υποσχεσεις βρισκονται στον τομεα του. Μολονοτι μοιαζει δυσκολο να τιθενται ορια και συνορα στο ιδιο το συμπαν, πιστεψε με, ειναι δυνατον κι απολυτα εφικτο. Και για να προλαβω τις επομενες ερωτησεις κι αποριες σου ερχομαι στο πως συλλεγονται οι ορκοι και που ακριβως αποθηκευονται' προσθεσε προλαβαινοντας τον ξενο.

-'Οτι θα ρωτουσα' εκανε εκεινος.

-'Αυτο ειναι το μεσον συλλογης' ειπε ο γερος και εδειξε με το βλεμμα το σκηπτρο του Μετγκον. 'Αυτος ειναι ο λογος που βρισκεται στα χερια σου περιμενοντας υπομονετικα να διαπιστωσει αν  εσυ θα εισαι αυτος που θα χειριστεις τις σχεδον θεικες του δυνατοτητες η θα παραμεινει ενα απλο μεσον υλοποιησης μιας υποσχεσης που δοθηκε καποτε στην σκια του χρονου'.

                   ===============================

-'Οσο για το που αποθηκευονται και φυλακιζονται αυτοι οι ορκοι θα εχεις προφανως αντιληφθει πως εδω και μερικα δευτερολεπτα εχουμε σταματησει να κινουμαστε'.

Οχι, δεν το ειχε αντιληφθει, ηταν η τοποθετηση του γερου που του το γνωστοποιησε.

-'Εδω' συνεχισε ο γερος δειχνοντας με το χερι του 'στο βαθος ειναι τα ορια του γνωστου συμπαντος, το σημειο δηλαδη που πλασματα που δεν ανηκουν σ' αυτες τις ομαδες που προανεφερα εχουν κατορθωσει με τις δικες τους δυναμεις να φθασουν. Δες περα, πιο μακρια απο τα ορια αυτα και πες μου τι βλεπεις'.

-'Μοιαζει σαν πλανητης μα δεν ειμαι σιγουρος' ειπε.

-'Εδω φυλακιζονται κι αποθηκευονται ολοι οι ορκοι και οι υποσχεσεις αυτου του τμηματος του συμπαντος' ειπε. 'Καθε φορα που καποιος πολιτισμος κατορθωνει να ξεπερασει τα ορια του γνωστου συμπαντος και να φτασει πιο μακρια το ιδιο ακριβως κανει και ο χωρος του αγνωστου συμπαντος. Επεκτεινεται τοσο ωστε η αποσταση να παραμενει παντα η ιδια διχως τιποτα ν ' αλλαζει, τιποτα ν ' αλλοιωνεται'.

                           ============================== 

-'Μπορω να ρωτησω κατι' ? εκανε ο ξενος κοιτωντας τον συνομιλητη του.

-'Φυσικα' απαντησε ο γερος.

-'Γιατι εγω ? Με ποιο κριτηριο αυτη η προταση γινεται μενα' ?

-'Ειναι παλι η σειρα της Γης να δωσει Ορκοφυλακα' απαντησε ο γερος 'και ισως να ειναι και ο τελευταιος απ' αυτον τον κοσμο. Οσο για το γιατι εσυ αναμεσα σε τοσους αλλους στο εχω ξαναπει πως εισαι προσωπικη μου επιλογη. Ας πουμε πως βλεπω τον εαυτο μου σε σενα'.

-'Δεν καταλαβαινω' ειπε ο ξενος.

-'Δεν αναρωτηθηκες ποτε ποιος ειναι ο Ορκοφυλακας που θ' αντικαταστησεις και τι του συνεβη' ? εκανε ο γερος κοιτωντας τον βαθια στα ματια. Ο ξενος εκανε ενα νευμα αγνοιας.

-'Εγω ειμαι ο Ορκοφυλακας που θ' αντικαταστησεις και ο χρονος μου πια τελειωνει. Στο ειπα, ολα κανουν τον κυκλο τους σ' αυτο το συμπαν, ακομα κι εσυ κι εγω'.

                       ==============================

-'Κι αν αρνηθω' ? εκανε ο ξενος οταν συνειδητοποιησε τι ακριβως ειχε ακουσει.

-'Τοτε θα πρεπει να ψαξω καποιον αλλο απο την αρχη. Μονο οταν βρεθει ο αντικαταστατης μου θα μπορεσω να περασω στην ληθη, μεχρι τοτε θα εξακολουθω να υφισταμαι. Το ιδιο βεβαια οπως καταλαβαινεις ισχυει και για σενα. Καποια στιγμη θα πρεπει ν' αναζητησεις τον αντικαταστατη σου μ' αυτο θ' αργησει παρα πολυ'.

-'Και πως θα ξερω ποτε πρεπει ν' αρχισω την αναζητηση της διαδοχης μου' ? ρωτησε ο ξενος.

-'Οταν ερθει εκεινη η ωρα θα ξερεις. Προς το παρον ομως δεν μου εχεις δωσει μια απαντηση για το αν δεχεσαι τον καινουργιο ρολο που προτιθεμαι να σου παραχωρησω'.

-'Μα υπαρχουν τοσα πολλα που'.... εκανε να πει ο ξενος μα ο γερος τον διεκοψε.

-'Ολα θα τα μαθεις, θα τα ζησεις και θα τα κατανοησεις με τον καιρο' ειπε. 'Εξ' αλλου για καποιο χρονικο διαστημα θα υπαρχω μαζι σου μεχρι να εισαι τελειως ετοιμος'.

Ο γερος σταματησε να μιλαει. Ηταν η πιο κρισιμη στιγμη, το ηξερε.

                        ===============================

-'Μου ζητας να ξεχασω τελειως αυτο για το οποιο πασχισα τοσους αιωνες, να εγκαταλειψω την μοναδικη μου αγαπη για να περιπλανιεμαι στο συμπαν σαν μια διαφορετικη οντοτητα, επιφορτισμενος μ' ενα αιωνιο λειτουργημα που ο ιδιος ειπες ποσο σπουδαιο, σημαντικο αλλα και μοναχικο θα ειναι, να γυρισω την πλατη μου, να περιφρονησω και ν' απαξιωσω την ιδια μου την φυλη ενω ξερω τι τους επιφυλασσει το μελλον για να μεταβληθω σε κατι ποτε δεν ζητησα ουτε ζηλεψα. Αυτο δεν ειναι μου ζητας' ?

Ο γερος παρεμεινε αμιλητος.

-'Κι ολα αυτα γιατι εσυ πρεπει ν' αποσυρθεις και καποιος πρεπει ν' αναλαβει στην θεση σου. Σου εχω λοιπον και γω μια ερωτηση. Αφου εχουμε ακολουθησει την ιδια διαδρομη και συ επελεξες καποτε αυτο που μου ζητας τωρα εγω να δεχτω, πες μου, το μετανοιωσες ποτε' ? 

Οι οντοτητες που παρακολουθουσαν την συνομιλια πλησιασαν ακομα πιο κοντα.

-'Καθε στιγμη που περασε' ειπε ο γερος. 'Λοιπον, ποια ειναι η απαντηση σου ? Δεχεσαι' ?

                             ===============================

Ο ξενος τον κοιταξε τοσο εντονα σαν να προσπαθουσε με το βλεμμα του να εισχωρησει μεσα στην ιδια του την ψυχη. Μετα εστρεψε την ματια του στον αστεροειδη που πατουσε και ξεχαστηκε για λιγο στο σκηπτρο του Μετγκον που κρατουσε ακομα σφιχτα στο χερι του. Σηκωσε τα ματια του και στο φως μακρινων αστεριων ενοιωσε πως ειδε το περιγραμμα της μορφης της Αιναρ να τον παρακολουθει κι αυτη περιμενοντας με αγωνια την απαντηση του.

Μεσα στο κεφαλι του συνωστιζονταν χιλιαδες σκεψεις, που ολες εδιναν πραγματικο αγωνα για να υπερκερασει η μια την αλλη και να επικρατησει σ' αυτην την πρωτογνωρη παλη.

Εκλεισε τα ματια του προσπαθωντας ν' αποφορτισει το ειναι του και να γαληνεψει την τρικυμισμενη του ψυχη. Ηξερε πως οτι θ' απαντουσε ηταν τελεσιδικο, δεν μπορουσε να το παρει πισω οσο κι αν ηθελε. Μεσα του παρακαλουσε για λιγο χρονο ακομα που θα του εδινε την δυνατοτητα ν' αποφασισει νηφαλια μα ηξερε πως ο χρονος του μολις ειχε τελειωσει οριστικα.

-'Δεχομαι'.

                                                                    ΤΕΛΟΣ 

  

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ







                          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 115









-'Οπως αντιλαμβανεσαι, ουδεμια προθεση υπαρχει απο κανεναν να ερθει σ' επαφη με το ανθρωπινο γενος. Ισως οι επισκεψεις χρειαστει να πυκνωσουν σταδιακα, αναλογα με το μεγεθος της ζημιας που προκαλειται και την φθορα στην οποια υποκειται ο πλανητης οσο δεν υπαρχει καμια ουσιαστικη διαφοροποιηση στην τακτικη που ακολουθειται. Ομως εδω ο βασικος σκοπος ειναι να περιοριστει ο ανθρωπος πανω στην Γη και να μην του δοθει η ευκαιρια της επεκτασης σε αλλους κοσμους. Κι αυτο θα συμβει, να εισαι σιγουρος'.
Ο γερος σταματησε τον μονολογο του. Ολα οσα ειχε πει ηταν φανερο πως ειχαν λυγισει τον συνομιλητη του που εμοιαζε τελειως χαμενος κι αποπροσανατολισμενος.
-'Αν αυτο ειναι κατι που μπορει να λειτουργησει παρηγορα μαθε πως εσυ δεν προκειται ποτε να βιωσεις ολα οσα θα συμβουν' ειπε.
Ο ξενος τον κοιταξε μα τιποτα δεν ειχε αλλαξει στο χαμενο του βλεμμα.
Ο γερος πηρε μια βαθια ανασα.
                    ===============================
-'Αν η επιλογη σου ειναι να επιστρεψεις πισω στον χρονο, στην Αιναρ, τοτε δεν υπαρχει κανενα προβλημα. Αυτα που σου περιεγραψα πως θα συμβουν τοποθετουνται αρκετες εκατονταδες χρονια αργοτερα απο τον τωρινο μας χρονο. Δεν θα υφιστασαι ουτε καν σαν αναμνηση' ειπε.
-'Δεν αλλαζει κατι αυτο' ψελλισε ο ξενος με φωνη που μολις και μετα βιας ακουγοταν. 'Και μονο η γνωση κατι τετοιου ειναι αρκετη' συμπληρωσε.
-'Αυτο το συμπαν δεν εχει τιποτα θετικο να περιμενει πια απο τον ανθρωπο' απαντησε ο γερος σε μια προσπαθεια ν' αποφορτισει, οσο αυτο ηταν δυνατον, το κλιμα που ειχε δημιουργηθει. 'Εξ' αλλου ποτε δεν θα καταλαβουν η θα μπορεσουν να εξηγησουν ολα οσα συμβουν. Ειναι απασχολημενοι σε ματαιους σκοπους και κενες φιλοδοξιες. Ακομα και για την επερχομενη καταστροφη τους θα φροντισουν να ενοχοποιησουν οτιδηποτε αλλο εκτος απο τους εαυτους τους. Παντα ετσι συνεβαινε, παντα ετσι θα συνεχισει να συμβαινει'.
Ο ξενος δεν προσπαθησε καν ν' αποκωδικοποιησει τα λεγομενα του γερου. 
                       =============================
-'Σου προκαλει εντυπωση αυτο που σου λεω μα πιστεψε με, ετσι ειναι' ειπε ο γερος. 'Ο ανθρωπος αυτη τη στιγμη ειναι σαν ενα σαλιγκαρι που βρισκεται καπου, σε καποιο σημειο μεσα σ' εναν τεραστιο κηπο. Δεν μπαινει καν στον κοπο να μαθει τον χωρο στον οποιο κινειται. Του αρκει να τον εχει οριοθετησει και το βασικο του μελημα ειναι πως θα μπορεσει ν' απεγκλωβιστει απ' αυτον τον κηπο και να προχωρησει μακρυτερα. Αδιαφορει μπροστα στα θαυμαστα που κρυβονται στον κηπο του και γυριζει την πλατη σε οτι δεν καταλαβαινει και δεν μπορει να εξηγησει. Βλεπεις τα παντα θα πρεπει να εχουν μια εξηγηση που να βρισκεται παντα στα μετρα του. Οτι το ακατανοητο υπαρχει πρεπει οπωσδηποτε ν' αποκτησει ερμηνεια συμφωνα με τις αντιληψεις του. Του ειναι αδιανοητο ν' αποδεχτει πως υπαρχουν γεγονοτα και καταστασεις μεγαλυτερα απ' αυτον, που απαιτουν υψηλοτερο δεικτη ευφυιας απ' αυτον που διαθετει τωρα για να γινουν κατανοητα. Ετσι προσφευγει στην πλεον λανθασμενη τακτικη που ουσιαστικα ειναι κι αυτη που τον καταδικαζει'.
               =================================
-'Προσπαθει να ερμηνευσει τα παντα σε συναρτηση με τον ιδιο αρνουμενος καν ν' αποδεχτει το περιορισμενο των δυνατοτητων του. Ετσι, εφευρισκει θεωριες, που ειναι αδυνατον ποτε ν' αποδειξει, για να εξηγησει οτι δεν καταλαβαινει. Η αναγκη του να νοιωσει ανωτερος κι υπερτερος καθε αλλου πλασματος τον εφτασε σε τετοιο σημειο που οι τυχαρπαστες θεωριες που υποστηριζει κατα καιρους πανω στα μυστηρια που τον περιβαλλουν συχνα να μεταβαλλονται σε δογματα πανω στα οποια βασιζει την εφημερη ζωη του. Αντικειμενικα, για εναν απομακρυσμενο παρατηρητη, ολα αυτα θα μπορουσε να ειναι και κωμικα βλεποντας τις παιδιαστικες ανοησιες που σκαρφιζεται στην προσπαθεια του να ερμηνευσει οτι δεν καταλαβαινει. Ομως, παυει να ειναι αστειο οταν διαπιστωνει καποιος πως στην προσπαθεια του αυτη αρνουμενος στον συνανθρωπο του την εναλλακτικη σκεψη και θεωρια προσπαθει να επιβαλλει την κατα καιρους επικρατουσα αποψη ακομα και με απανθρωπα μεσα. Κι εσυ εχεις ζησει απο κοντα τετοιες καταστασεις'. 
                    ==================================
-'Καποτε πιστευαν πως η Γη ηταν επιπεδη. Οποιος τολμουσε να διατυπωσει διαφορετικη αποψη ειχε ασχημο τελος. Καποια στιγμη αυτο αλλαξε. Η Γη ξαφνικα επαψε να ειναι επιπεδη. Βεβαια αν καποιος εξακολουθουσε να υποστηριζει αυτην την αποψη δεν θανατωνοταν αλλα, μεσα στα πλαισια της πολιτιστικης προοδου κλεινοταν σε καποιο ασυλο οπου η αιρετικη πλεον γνωμη του μπορουσε να παραμεινει περιορισμενη σε τεσσερις τοιχους. Τετοια παραδειγματα υπαρχουν εν αφθονια, εσυ το ξερεις αυτο, μα στα πλαισια της κατανοησης ενος πρωτογονου μυαλου που πασχιζε να φερει στα δικα του μετρα οτι τον περιεβαλλε ισως να ηταν κι ανεκτο.
Το γεγονος πως αμετρητος αριθμος ανθρωπων εχασε το ουσιαστικοτερο και βασικοτερο προνομιο που του εχει δοθει ποτε, την ζωη του, στον βωμο διαφορων μορφων εξαναγκασμου απο την ιδια του την ρατσα θα μπορουσε να περασει αδιαφορο, δεδομενου πως ολα περιοριζονταν επι του πλανητη, οταν ομως κατι τετοιο ξεκαθαρα οδευει προς ενα διαφορετικο μονοπατι ειμαστε υποχρεωμενοι να επεμβουμε'. 
                     ==============================
-'Το πιο εντυπωσιακο απ' ολα ομως ειναι ο τροπος που αντιμετωπιζουν τον μεγαλυτερο και πλεον αδυσωπητο δυναστη τους, τον χρονο. Απο τοτε που συνειδητοποιησαν πως ειναι το αλφα και το ωμεγα στο οτιδηποτε επικεντρωσαν τις προσπαθειες τους στην καταπολεμηση του και κατ' επεκταση στην καταργηση του. Αρνουνται ν' αποδεχτουν πως κατι που δεν εχει υφη, δεν μπορει να γινει αντιληπτο με τις οποιες αισθησεις διαθετουν, ειναι ο καθοριστικος, απολυτος και μοναδικος παραγοντας που εξουσιαζει τα παντα. Εφευρισκουν απιθανοτητες προσπαθωντας να τον κοροιδεψουν, προσπαθωντας να τον αποτιναξουν απο πανω τους. Δεν θελουν το αγγιγμα του, μισουν τα σημαδια του και αντι να βελτιωσουν την πεπερασμενη τους υπαρξη φροντιζοντας παραλληλα οτι τους περιβαλλει, πειραματιζονται πανω σε ζωες που οι ιδιοι καθορισαν σαν αναλωσιμες κι ευτελεις με απωτερο σκοπο να βρουν το φαρμακο που θα τους κρατησει αιωνια νεους. Και συ φυσικα, καλυτερα απ' ολους, ξερεις πως καθε τετοια προσπαθεια ειναι καταδικασμενη μαζι μ' αυτους που την εξασκουν'.  
                     ============================
-'Τους τρομαζει η καταληξη τους, πανικοβαλλονται με την ιδεα πως αυτοι, οι μοναδικοι, δεν ειναι τιποτα περισσοτερο απο κοκκους σκονης που χανονται κατω απο το αδυσωπητο περασμα του ανηλεους χρονου και συντομα λησμονουνται σαν να μην υπηρξαν ποτε. Ειναι ικανοι για τα παντα, προκειμενου ν' αποκτησουν αυτο που επιθυμουν διακαως, την αθανασια, παραβλεποντας το γεγονος πως τιποτα δεν μενει ανεπηρεαστο απο τον χρονο, ουτε εσυ, ουτε εγω, ουτε καν το ιδιο το συμπαν. Αλλα ο ανθρωπος, που κατω απο αλλες συνθηκες θα μπορουσε να ειναι το ανεκδοτο του κοσμου, εξελισσεται σε μια μολυσματικη ασθενεια που προθεση εχει να προσβαλλει καθε τι υγιες που τον περιστοιχιζει δημιουργωντας ετσι μεγαλυτερης εκτασης προβληματα απ' οτι εχει ο ιδιος δημιουργησει για τον ιδιο. Καταλαβαινεις τωρα τον λογο για τον οποιο εχουν δρομολογηθει συγκεκριμενες αποφασεις για το μελλον της ανθρωπινης φυλης και γιατι δεν προκειται ν' αλλαξουν, ασχετα με το ποσο θα το ηθελα εγω η εσυ. Οτι τωρα θεωρεις τερατουργημα θα καταλαβεις καποια στιγμη πως ειναι απαραιτητο κι αναποφευκτο'.
                          ===============================
Ο ξενος αφησε το βλεμμα του να πλανηθει στο απειρο ενω στ' αυτια του αντηχουσαν ολα οσα του ειχε πει ο γερος. Διαφωνουσε μα ηξερε πως η απλη προσωπικη του ενσταση δεν ηταν αρκετη για ν' ανατρεψει οτι ειχε προσεκτικα σχεδιαστει για να εκτελεστει.
-'Δεν χρειαζεται ν' ακουσω αλλα' ειπε στρεφομενος στον γερο. 'Δεν θα κανω το ιδιο λαθος με τους ομοιους μου να πιστεψω πως ολα μπορουν να συμβουν, ολα ειναι εφικτα και δυνατον να πραγματοποιηθουν ψευδομενος στον ιδιο μου τον εαυτο και κρυμμενος πισω απο το δαχτυλο μου. Εχω ζησει παρα πολλα για να ξερω πως η ψευδαισθηση που ποτιζουμε τους εαυτους μας δεν ανταποκρινεται στην αληθεια αλλα στοχευει μονο στο να γεμισουμε με καποιο τροπο το κενο μας κελυφος με πλασματικες κι ανυπαρκτες ιδιοτητες. Αν εχει παρθει καποια αποφαση για τη Γη ας ειναι αυτη που ειναι, δεν ειμαι εγω αυτος που θα ισχυριστω παντογνωσια. Ηθελα ομως να ηξερα τι εισαι εσυ που μιλας για εναν τετοιο αφανισμο τοσο ψυχρα και κυνικα'.
-'Καποτε υπηρξα κι εγω ανθρωπος' απαντησε με σπασμενη φωνη ο γερος.
                   =============================
Ο ξενος γυρισε και τον κοιταξε με την εκπληξη και την απορια ν' αυλακωνει το προσωπο του. Αυτο ηταν το τελευταιο πραγμα που περιμενε ποτε ν' ακουσει.
-'Τι εννοεις' ? κατορθωσε να τραυλισει.
-'Ανθρωπος οπως κι εσυ' συνεχισε ο γερος 'μολονοτι ηταν τοσο παλια που ακομα και τωρα μερικες φορες πιστευω πως η μνημη μου μ' εξαπατει. Τοσο περιεργο μοιαζει' ?
-'Δεν ξερω τι να πω' απαντησε ο ξενος καθως τον περιεργαζοταν σχεδον απο την αρχη.
-'Προς το παρον τιποτα' απαντησε ο γερος. 'Μα θα πρεπει να πεις κατι οταν ακουσεις την προταση για την οποια βρισκομαστε εδω'.
-'Αληθεια, σχεδον το ειχα ξεχασει αυτο'.
-'Απολυτα κατανοητο' ειπε ο γερος. 'Μα νομιζω πως ειναι ωρα πια'.
Ο ξενος εριξε μια κλεφτη ματια στο σκηπτρο του Μετγκον.
-'Πες μου την προταση σου' ειπε στο τελος. 
                       ============================
Το συμπαν δεν ηταν ποτε ενας ερημος, σκοτεινος και παγωμενος τοπος οπως θα μπορουσε να το εχει χαρτογραφημενο στο μυαλο καποιος. Ζωη υπηρχε, διασκορπισμενη στα πιο απιθανα και μακρινα μερη του, πολιτισμοι αναδυονταν κι εσβηναν ταυτοχρονως, αστρα γεννιοντουσαν εκει που καποτε δεν υπηρχε τιποτα και ηλιοι ξαφνικα ελαμπαν εκει που επικρατουσε απολυτο, βαθυ σκοταδι. Κανενα ομως απ' αυτα τα ειδη ζωης, οσο εξελιγμενα και να ηταν, δεν ειχαν την ικανοτητα, ουτε την δυνατοτητα, να μπορουν να δουν τις δυο εκεινες φιγουρες που στεκονταν αγερωχες, με τοση ανεση πανω σ' ενα κινουμενο αστεροειδη. Παρ' ολα αυτα, οι δυο εκεινες φιγουρες δεν ηταν μονες τους. 'Επειδη δεν μπορεις να το δεις δεν σημαινει πως δεν ειναι εκει' συμφωνα με μια παμπαλαια ρηση. Οντα περα απο καθε φαντασια, περα απο καθε αποπειρα περιγραφης κι αποδοσης στεκονταν τριγυρω τους παρακολουθωντας σιωπηλες την συζητηση αναμεσα τους δειχνοντας ζωηρο ενδιαφερον για την καταληξη της. 
Γιατι ηταν μια καταληξη που ακομα κι αυτα τα οντα δεν μπορουσαν να προβλεψουν.