ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ




                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ 89








-'Εκει ! Παγωσε το εκει' ειπε ο Ντεξτερ Γου δειχνοντας με το δαχτυλο του στην οθονη. 'Για να δουμε τι εχουμε εδω' προσθεσε πλησιαζοντας κι αλλο την εικονα. 'Δυο τυποι κι ενα αυτοκινητο στο βαθος. Δεν μπορεις να καθαρισεις λιγο την εικονα η να την φερεις πιο κοντα' ? εκανε απευθυνομενος στον Ρειμοντ που χειριζοταν το μηχανημα.
-'Αυτο ειναι οτι καλυτερο μπορουμε να εχουμε' απαντησε ο Ρειμοντ. 'Δεν καταλαβαινω που ειναι ο Τζορντι' συνεχισε. 'Κανονικα θα επρεπε'...
Ο ηχος στον ασυρματο διεκοψε την φραση του. Η φωνη του Σπενς ακουστηκε ολοκαθαρα.
-'Μαγκες, ελατε τωρα απο δω. Παγιδα 7. Ο Τζορντι εχει προβλημα'.
Δεν χρειαστηκε να μπει σε λεπτομερειες. Ο Ντεξτερ και ο Ρειμοντ ηταν ετοιμοι σε κλασματα δευτερολεπτου. Αφησαν την εικονα της καμερας παγωμενη, πηραν τα οπλα τους και μπηκαν στο δευτερο φορτηγακι που ηταν εξω απο το σπιτι. Μεχρι να φτασουν στο σημειο που τους ειχε υποδειξει ο Σπενς δεν ανταλλαξαν κουβεντα.
                    ==============================
Η Μαρλενα Μπεσον σηκωσε τα ματια της και κοιταξε τον βαρυφορτωμενο ουρανο. Και η σημερινη μερα προμηνυοταν το ιδιο χαλια οπως και η χθεσινη και προφανως και η αυριανη σιγουρα δεν θα εκρυβε ευχαριστες εκπληξεις. Ειχε βαρεθει αυτο το μουντο, μονοτονο σκηνικο που ειχε στησει ο καιρος εδω και λιγες μερες αλλα δεν μπορουσε να κανει και κατι. Η αληθεια ειναι πως ουτε η ποιοτητα της δουλειας της βοηθουσε καθολου. Πεντε μηνες δουλευε σ' αυτο το βενζιναδικο και η αρχικη προβλεψη ελεγε δυο. Ισα ισα να μαζευε πεντε δεκαρες για να την κοπαναγε απο κει σε καποιο πιο ηλιολουστο, πιο θερμο μερος. Μα με τον ψευτομισθο που επαιρνε ισως χρειαζοταν αλλους πεντε και η σκεψη πως θα ηταν ολοι κι απαραλλαχτοι σαν τους προηγουμενους ηταν αρκετη να την βυθισει σε μελαγχολια. Με την ακρη του ματιου της επιασε το αυτοκινητο που μολις ειχε σταματησει μπροστα στις αντλιες. Επιτελους, καποιος ειχε σταματησει. Ισως της δινοταν η ευκαιρια ν' ανταλλαξει δυο κουβεντες αφου απο το πρωι αναθεμα κι αν ειχε αρθρωσει τρεις φρασεις.
                   =============================
Η πρωτη εντυπωση για την κατασταση του ποδιου του Τζορντι μετα την απεγκλωβιση του απο την παγιδα δεν ηταν και η καλυτερη. Το μονο θετικο που υπηρχε ηταν πως δεν ειχε παθει ζημια καποιο κοκκαλο αλλα η πληγη που ειχε δημιουργηθει ηταν αρκετα βαθια και ταλαιπωρηθηκαν μεχρι να σταματησουν την αιμορραγια. Το υγρο χωμα βοηθησε τ' αδελφια να παρακολουθησουν τα ιχνη απο τα λαστιχα του αυτοκινητου των δυο αντρων και να τους δωσουν ενα στιγμα για την κατευθυνση που ειχαν ακολουθησει. Αυτο που προειχε τωρα ηταν να πανε πισω στο σπιτι τον Τζορντι και να του παρασχουν μια επιμελεστερη ιατρικη βοηθεια απο μονοι τους αφου δεν υπηρχε περιπτωση ν' απευθυνθουν σε καποιο τοπικο γιατρο για ευνοητους λογους.
Αφου ειχαν κανει οτι περνουσε απο το χερι τους για τον Τζορντι τον αφησαν ν' αποκοιμηθει στο δωματιο και συγκεντρωθηκαν για ενα οικογενειακο συμβουλιο στο σαλονι. 
Ηταν ευκολο για τον οποιονδηποτε να διαβασει τα προσωπα τους και να καταλαβει τι σκεφτονταν. Ολος ο χωρος απεπνεε μονο ενα συναισθημα, εκδικηση. 
                     =============================
-'Βλεπω το γεμισατε το ρεζερβουρ' ειπε η Μαρλενα απευθυνομενη στους δυο αντρες που μολις ειχαν μπει μεσα. 'Πατε μακρια' ?
-'Τσωρτσιλ' πεταξε ο ενας απο τους δυο.
-'Πολυ καλα κανατε και γεμισατε' ειπε η κοπελα. 'Δεν θα συναντησετε πολλους σταθμους ακομα μεχρι το Τσωρτσιλ' συμπληρωσε.
-'Αυτο δα μας ελειπε' ειπε ο αντρας που ειχε μιλησει 'να μεινουμε κι απο βενζινη'.
Η κοπελα χαμογελασε διχως να πει κατι. Φαινονταν φιλικοι και το κυριοτερο ανετοι.
-'Χρειαζομαστε κατι αλλο Κερτ' ? ειπε ο αντρας που δεν ειχε ξεστομισει κουβεντα ακομα.
-'Φυσικα' απαντησε ο αλλος. 'Ευκαρια ειναι τωρα να εφοδιαστουμε με τ' απαραιτητα' απαντησε και ταυτοχρονα εκλεισε το ματι στην κοπελα. 
-'Που ειναι οι μπυρες'... εκανε και μισοσκυψε μπροστα στην κοπελα προσπαθωντας να διαβασει το ταμπελακι που εγραφε τ' ονομα της ...'Μαρλενα ?
                ================================= 
-'Στο βαθος, στο ψυγειο' ειπε η κοπελα ενω ταυτοχρονα εδειχνε με το χερι της. 'Καλα θα κανετε να προσεχετε μην σας σταματησουν ομως γιατι θα μπειτε σε μπελαδες' προσθεσε.
-'Μην αγχωνεσαι ' εκανε ο Κερτ 'δεν οδηγαω εγω'.
-'Φοβαμαι πως δεν παιζει ρολο αυτο' ειπε η Μαρλενα. 'Ειναι παρανομο ακομα και να βρεθει ανοιχτη μπυρα μεσα στο αυτοκινητο εστω κι αν αυτος που οδηγει δεν εχει πιει σταγονα. Καλα το καταλαβα πως δεν ειστε απ' αυτα τα μερη' συμπληρωσε.
-'Τι μας προδωσε' ? εκανε απορημενος ο Κερτ.
-'Το ντυσιμο, η προφορα, ολα αυτα μαζι' ειπε η Μαρλενα. 
-'Ακουσες τι ειπε η κοπελα' εκανε ο αλλος αντρας. 'Ξεχνα τις μπυρες'.
-'Δεν νομιζω πως υπαρχει θεμα' επεμεινε ο Κερτ. 'Δεν συντρεχει λογος να μας σταματησουν εκτος κι αν καποιος μας κατεδιδε' ειπε χαμογελωντας πονηρα προς το μερος της κοπελας. 'Φανταζομαι πως η φιλη μας η Μαρλενα απο δω δεν θα εκανε ποτε κατι τετοιο, ε' ?
                        =========================
-'Δεν μ' αρεσει καθολου η ιδεα ν' αφησουμε μονο του τον Τζορντι' ειπε ο Σπενς.
-'Σε δυο ωρες θα ειναι εδω η ξαδελφη μας' απαντησε ο Ντεξτερ. 'Δεν υπαρχει λογος ανησυχιας'.
-'Σωστα τα λεει ο Ντεξ' ειπε ο Ρειμοντ. 'Αν δεν ξεκινησουμε τωρα αμεσως που προηγουνται μονο μερικες ωρες δεν θα τους βρουμε ποτε. Αυτο θελεις Σπενς' ?
Ο Ντεξτερ αρπαξε το κεφαλι του αδελφου του με τα δυο του χερια και τον κοιταξε βαθια στα ματια. Μετα μιλησε με χαμηλοφωνη μα απιστευτα σταθερη φωνη.
-'Χειροτερα απ' οτι ειναι ο Τζορντι δεν μπορει να γινει. Θες να εισαι εσυ αυτος οταν συνελθει που θα του πεις πως δεν καταδιωξαμε αυτους που του το εκαναν αυτο γιατι επρεπε να μεινουμε κοντα του μηπως χειροτερεψει ?
Ο Σπενς χαμηλωσε το βλεμμα του και υποδεχτηκε ενα ελαφρυ τρανταγμα.
-'Το φανταστηκα' ειπε ο Ντεξτερ. 'Αντε τωρα, ετοιμαστειτε οσο πιο γρηγορα γινεται. Σε πεντε λεπτα φευγουμε κι εχουμε δουλεια πολλη μπροστα μας'.  
                 ================================
-'Τι αλλο υπαρχει που θα μπορουσες να μας πεις και να μας φανει χρησιμο μεχρι να φτασουμε στο Τσωρτσιλ' ? ρωτησε ο Κερτ ενω αφηνε τις μπυρες πανω στον παγκο.
-'Αν δεν πεινατε πολυ και μπορειτε ν' αντεξετε, στα εξηντα μιλια απο δω υπαρχει το νοστιμοτερο μπιφτεκι που δοκιμασατε ποτε' απαντησε η κοπελα.
-'Το σημειωσα κιολας' ειπε ο Κερτ. 'Τι αλλο' ?
-'Αν δεν θελετε να οδηγησετε βραδυ για να φτασετε το πρωι στο Τσωρτσιλ μπορειτε να διανυκτερευσετε στο μοτελ Ριμπον, εκατο μιλια απο δω'.
-'Καταγραφηκαν ολα' εκανε ο Κερτ. 'Ευχαριστουμε για τις πληροφοριες'.
-'Μακαρι να ηταν ολοι οι ξενοι τετοιοι πελατες σαν κι εσας' ειπε η κοπελα.
Ο Κερτ γυρισε και κοιταξε τον ξενο με νοημα. Μετα στραφηκε στις προμηθειες του.
-'Νομιζω πως αυτα ειναι ολα' ειπε δειχνοντας με το χερι του ολα οσα ειχε μαζεψει. 'Πες μας τι χρωσταμε μαζι με την βενζινη' συμπληρωσε.
                   ============================
Ισως ηταν η ευγενεια στους τροπους τους, ισως ηταν το μεγαλο φιλοδωρημα που αφησαν, ισως επαιξε ρολο πως ηταν εδω και καιρο οι πρωτοι που δεν χρησιμοποιησαν καποιο προστυχο λεκτικο σχολιο σε μια χοντροκομενη προσπαθεια για ενα χυδαιο φλερτ. Οτι και να ηταν επιασε τον εαυτο της να τους παρακολουθει να μπαινουν στο αυτοκινητο τους και να ξεμακραινουν στο βαθος. Αναστεναξε κι επεστρεψε μεσα. Δεν ηξερε τι δουλειες ειχαν στο Τσωρτσιλ, αυτο που γνωριζε ηταν πως ειχαν καπου να πανε, καπου με σκοπο εν αντιθεσει μ' αυτην που αλλη μια ρουτινιαρικη μερα ερχοταν να προστεθει στις προηγουμενες. Ενα κυμα μελαγχολιας ενεσκηψε απο το πουθενα την στιγμη που προσπαθουσε να δει τον εαυτο της μερικους μηνες πιο μπροστα. Συμβιβαστηκε γρηγορα με το γεγονος πως τιποτα συγκλονιστικο δεν παραμονευε στην επομενη χρονικη γωνια και σχεδον αναπηδησε απο την τρομαρα της ακουγοντας την κορνα του αυτοκινητου που μολις ειχε σταματησει μπροστα στις αντλιες. Ενα ηλικιωμενο ζευγαρι βγηκε απο μεσα και με χαλαρο βηματισμο περπατησε προς το μερος της.
                   ============================
Ηταν η τριτη αποπειρα που εκαναν για να προσπερασουν την προπορευομενη βαρυφορτωμενη νταλικα και ηταν κι αυτη αποτυχημενη οπως και οι αλλες δυο. Αδιαφορωντας για την υπαρξη τους ο οδηγος του μεγαλου οχηματος καταλαμβανε οσο χωρο ακριβως χρειαζοταν στο οδοστρωμα μην δοκιμαζοντας καν να προσπαθησει να τους διευκολυνει στην προσπεραση που ματαια επιχειρουσαν εδω και ωρα. Ο βρεγμενος δρομος απο την βροχη που ειχε προηγηθει εκανε ακομα πιο δυσκολο το εργο τους μα ο νταλικιερης αδιαφορουσε παντελως.
Η ευκαρια δοθηκε σε μια αριστερη ανοιχτη στροφη και το φορτηγακι προσπερασε με την τεταρτη φορα. Ο οδηγος της νταλικας δεν καταδεχτηκε καν να κοιταξει αριστερα την ωρα που τον περναγαν κι αυτο του στοιχισε δραματικα.
Η σφαιρα απο το οπλο του Ρειμοντ Γου διεσχισε αστραπιαια την αποσταση που τους χωριζε, μπηκε ανενοχλητη απο το αριστερο παραθυρο και καρφωθηκε με δυναμη στο υψος του λαιμου.
Το οχημα εστριψε αποτομα προς τα δεξια βγαινοντας απο τον δρομο.
                    ============================
Η αποτομη στροφη, το ανωμαλο εδαφος στο οποιο βρεθηκε η νταλικα και ο τραυματισμενος οδηγος ηταν οι λογοι που καμποσα μετρα πιο περα η νταλικα ανατραπηκε. Το φορτηγακι σταματησε διπλα της και ο Ρειμοντ Γου, παντα με το οπλο στο χερι πλησιασε το ανατραπεν οχημα. Ο τραυματισμενος οδηγος ειχε παγιδευτει στο κουβουκλιο και οι αποπειρες που εκανε ν' απεγκλωβιστει σταματησαν αποτομα βλεποντας τον Ρειμοντ να στεκεται απο πανω του. Θα μπορουσε να μιλησει, να ζητησει βοηθεια, να κανει κατι μα εκεινη τη στιγμη καταλαβε πως δεν ειχε κανενα νοημα. Το υφος του αντρα δεν αφηνε περιθωρια. Η δευτερη σφαιρα του τιναξε τα μυαλα στον αερα ενω οι υπολοιπες που καρφωθηκαν στο κορμι του ειχαν καθαρα διακοσμητικο χαρακτηρα. Ο Ρειμοντ σιγουρευτηκε πως ηταν νεκρος κι επεστρεψε στο φορτηγακι.
Ο Ντεξτερ και ο Σπενς τον κοιταξαν διχως να πουν λεξη.
-'Νομιζουν πως ο δρομος ειναι δικος τους' ειπε ψυχρα ο Ρειμοντ.
Οι αλλοι δυο κουνησαν καταφατικα το κεφαλι τους συμφωνωντας απολυτα μαζι του.




  

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ




                      ΚΕΦΑΛΑΙΟ 88







Ο Τζορντι Γου βρισκοταν σε πλεονεκτικη θεση σε σχεση με τους δυο αντρες οταν τους διεταξε να μεινουν ακινητοι και να πεταξουν το οπλο τους. Τους ειδε να υπακουν διχως αντιρρηση κι αυτο του τονισε την αυτοπεποιηθηση, ισως λιγο περισσοτερο απ' οτι θα επρεπε αφου παραβιασε τον πρωτο κανονα οταν απειλεις καποιον, ποτε να μην πηγαινεις τοσο κοντα ωστε να βρισκεσαι μεσα στην εμβελεια αντιδρασης του. Αλλα αυτο ηταν κατι που θα το πληρωνε σε λιγο, προς το παρον ηταν ικανοποιημενος με το να νοιωθει πως αυτος εκανε κουμαντο.
-'Ποιοι διαολο ειστε εσεις και τι κανετε εδω' ? ρωτησε.
-'Περαστικοι' απαντησε ψυχραιμα ο Κερτ. 'Βγηκαμε απο τον δρομο για να...καταλαβαινεις'....
-'Και πηρατε και το περιστροφο μαζι ε' ? εκανε ειρωνικα ο Τζορντι.
-'Δεν ξερεις τι θα συναντησεις σ' ενα δασος' εκανε ο Κερτ. 'Για σιγουρια κι ασφαλεια'.
-'Ωραια' ειπε ο Τζορντι. 'Τωρα πειτε ποιοι ειστε και τι θελετε εδω αλλιως πυροβολω. Παω στοιχημα πως ειστε ομοσπονδιακοι η ρειντζερς, ετσι δεν ειναι' ?
                    =============================
Ο Κερτ επανελαβε την δικαιολογια της σωματικης υγιεινης μα ο Τζορντι δεν φαινοταν να πειθεται. Εκανε το λαθος να πλησιασει ακομα πιο κοντα και να κολλησει σχεδον την καραμπινα του στα μουτρα του Κερτ. Οταν μιλησε η φωνη του ηταν βουτηγμενη στο θυμο.
-'Με περνας για βλακα πρωτευουσιανε' ? εκανε ειρωνικα. Με τετοια ρουχα και τετοιο αμαξι'....συμπληρωσε κουνωντας το κεφαλι του. 'Και γιατι ο φιλος σου απο δω φοραει πουκαμισο μουσκεμα στο αιμα ? Λεγε γιατι'....
Ειχε ερθει η στιγμη να πληρωσει το σφαλμα του. Ουτε καν ειδε την κινηση του ξενου, ποσο μαλλον να προλαβαινε ν' αντιδρασει. Σε κλασματα του δευτερολετου ειχε απωλεσει το οπλο του και σαν να μην εφτανε αυτο ενα χτυπημα απο το πουθενα τον εστειλε αρκετα μετρα μακρια λιποθυμο. Ο Κερτ ειχε την ιδια αντιδραση με τον Τζορντι. Μηδενικη.
-'Πως το εκανες αυτο' ? ρωτησε εκπληκτος.
-'Νομιζα πως το γεγονος πως ειμαι ακομα ζωντανος παρουσιαζε περισσοτερο ενδιαφερον' απαντησε ο ξενος χαμογελωντας. 
                       ==========================
-'Ελα στην θεση μου' ειπε ο Κερτ. 'Εδω και καμποση ωρα ακουω οτι πιο απιστευτο εχει ποτε λεχθει και πρεπει με καποιον τροπο απλα ν' αποδεχτω πως ολα αυτα ειναι αληθεια. Σε πυροβολω στην καρδια κι εκει που καθε αλλος απλα θα παρεμενε ακινητος στο χωμα εσυ σηκωνεσαι με την μεγαλυτερη ανεση του κοσμου και μ' ενα υφος 'στα λεγα εγω'. Και σαν να μην εφταναν ολα αυτα ενας οπλισμενος τυπος στη μεση πουθενα εμφανιζεται και πανω που ειμαι ετοιμος να πιστεψω πως μεχρι εδω ηταν τον αφοπλιζεις και τον ριχνεις αναισθητο με μια κινηση που δεν προλαβα καν να δω. Ε, λοιπον, προτιμω ν' απορησω με κατι που μοιαζει φυσιολογικο παρα να μπορω στην διαδικασια επεξεργασιας για κατι που δεν γινεται να συμβαινει κι ας το εχω δει με τα ιδια μου τα ματια'.
-'Καταλαβαινω' απαντησε ο ξενος. 'Τι λες για τουτον εδω λοιπον' ?
-'Καποιος λαθροθηρας που τον πιασαμε επ' αυτοφορω ? Ιδεα δεν εχω'.
-'Παμε να το μαθουμε' απαντησε λακωνικα ο ξενος.  
                    ============================
Ηταν το εμπειρο και κοφτερο ματι του ξενου που γλυτωσε απο μια ισως σοβαρη ζημια τον Κερτ. Η προειδοποιηση του ηταν εγκαιρη και τ' ανακλαστικα του Κερτ λειτουργησαν αψογα.
-'Τι στον δαιμονα ειναι αυτο' ? ρωτησε σχεδον εντρομος.
-'Παγιδα για μεγαλο ζωο, ισως καριμπου' απαντησε ο ξενος πλησιαζοντας την μεταλλικη δαγκανα που ηταν εντεχνα καμουφλαρισμενη με φυλλα στο εδαφος. 'Ο φιλος απο δω προφανως ειχε ερθει να τσεκαρει αν ειχε πιαστει κατι. Αλλα αυτο δεν μου κανει εντυπωση'.
-'Αληθεια' ? ρωτησε ο Κερτ. 'Και τι ειναι αυτο που σου εκανε εντυπωση' ?
-'Η ζωνη με τα εργαλεια που φοραει' απαντησε ο ξενος. 'Εργαλεια επιδιορθωσης λεπτοδουλειας' προσθεσε.'Αν ειχε σκοπο να επισκευασει κομπιουτερ θα τα καταλαβαινα αλλα τετοια εργαλεια ειναι παντελως αχρηστα για να χρησιμοποιηθουν σε μια τετοια παγιδα'.
-'Και πως τα ξερεις ολα αυτα για τις παγιδες εσυ' ? εκανε ο Κερτ.
-'Ντοκυμαντερ' απαντησε χαμογελωντας. 'Λατρεια της Κρυσταλ και κατ' επεκταση και δικια μου'.
                 ===============================
Ο Ρειμοντ Γου δαγκωσε μια τεραστια μπουκια απο το σαντουιτς που ετρωγε και ηπιε μια γενναια δοση μπυρας για να την βοηθησει να κατεβει. Ειχε βαλει τα ποδια του πανω στο μεγαλο ξυλινο τραπεζι προσεχοντας να μην χτυπησει την οθονη που υπηρχε επανω και απεικονιζε τις καμερες που υπηρχαν στο δασος. Επρεπε να περιμενει να δει αν η καμερα 4 που ειχε παει να επιδιορθωσει ο Τζορντι λειτουργουσε ξανα. Η αναμονη του ειχε φερει πεινα που ειχε φροντισει να ικανοποιησει μ' ενα προχειρο σαντουιτς. Χαμογελασε οταν ειδε το τετραγωνο που αντιστοιχουσε στην καμερα 4 να επιστρεφει απο την απολυτη μαυριλα ξανα σε εικονα. Ο Τζορντι τα ειχε καταφερει, η καμερα λειτουργουσε ξανα και....
Κοντεψε να πνιγει με το σαντουιτς ενω παραλληλα γλυτωσε την πτωση απο την καρεκλα την τελευταια στιγμη. Πεταχτηκε ορθιος με τα ματια γουρλωμενα και προς στιγμη εμεινε ακινητος σαν να μην ηξερε τι να κανει. Μετα βγηκε σαν τρελος απο το σπιτι.
-'Ντεξ, Σπενς, που να με παρει ο διαολος που ειστε ? Σπενς, Ντεξ τσακιστειτε κι ελατε τωρα'.
                     =============================
Περιμεναν υπομονετικα να ξυπνησει ο βουνισιος. Φαινοταν ακομα ζαλισμενος απο το χτυπημα.
-'Δικη σου ειναι η παγιδα λιγο πιο πανω' ? ρωτησε ο Κερτ.
Αντι απαντησεως ο Τζορντι Γου εφτυσε στο εδαφος.
-'Αρα ειναι δικη σου' συνεχισε ο Κερτ κουνωντας το κεφαλι του.
-'Υπαρχουν κι αλλες απο δαυτες' ? ρωτησε με την σειρα του ο ξενος.
Παλι αντι απαντησεως ο Τζορντι εφτυσε με κατευθυνση τον αντρα που τον ειχε αφοπλισει κι αφησει λιποθυμο. Δεν τον πετυχε λογω αποστασης αλλα ειχε δωσει το στιγμα του.
-'Τετοιοι διαλογοι σου φτιαχνουν πραγματι την ημερα' σχολιασε ο Κερτ.
Ο ξενος συμφωνησε κουνωντας καταφατικα το κεφαλι του.
-'Να πατε και οι δυο στο διαβολο' ουρλιαξε ο Τζορντι με οση δυναμη μπορουσε. 
-'Να παμε ? Τι λες' ? εκανε ειρωνικα ο Κερτ απευθυνομενος στον ξενο.
-'Παμε, ναι' απαντησε ο τελευταιος. 'Αλλα πρωτα εχουμε να φροντισουμε μια δουλιτσα'.
                 ================================
Τα τρια αδελφια σταθηκαν μαρμαρωμενα με το βλεμμα στυλωμενο στην εικονα που μετεδιδε η νεοεπιδιορθωσεισα καμερα 4. Το προσωπο του Ντεξτερ Γου ειχε σφιχτει τοσο πολυ που εμοιαζε πετρινο. Ο Σπενς περνουσε συνεχως το χερι του μεσα απο τα μαλλια του σε μια κινηση που προδιδε απελπισια κι αμηχανια. Ο Ρειμοντ, αυτος που τους ειχε φωναξει, εβριζε συνεχως και κλωτσουσε οτι εβρισκε μπροστα του. Η φωνη του Ντεξτερ εδωσε ενα τελος σ' ολα αυτα.
-'Σπενς' εκανε επιτακτικα 'παρε το φορτηγακι και πηγαινε τωρα εκει. Προσεχε' συμπληρωσε πιανοντας τον αδελφο του απο το μανικι 'μηπως ειναι ακομα εκει. Σε λιγο θα ερθουμε και μεις, μην κανεις καμια ανοησια. Ρευ, βρες μια αλλη καμερα που να εχει πιασει οτι εγινε και γυρνα την πισω. Θελω να δω τι εχει συμβει'.
Ο Σπενς πηρε την καραμπινα του κι ενα επαναληπτικο μαζι μ' εναν ασυρματο και βγηκε απο το σπιτι. Λιγα δευτερολεπτα μετα η θορυβος της μηχανης του αμαξιου εσπασε την εξωτερικη σιγαλια. Τα χερια του Ρειμοντ δουλευαν ακαταπαυστα προσπαθωντας να ικανοποιησουν το αιτημα του αδελφου του.
                   =============================
Οτι ζωη και να υπηρχε σε αποσταση μερικων δεκαδων μετρων πρεπει να τρομαξε τοσο πολυ με το ουρλιαχτο του Τζορντι Γου που θα πρεπει να σκορπισε πανικοβλητη διχως να ριξει μια ματια πισω της. Ενα δευτερο που ακολουθησε το πρωτο ηταν σαφως πιο χαμηλοφωνο μα εκρυβε τον ιδιο πονο που ειχε χρωματισει και το αρχικο. Ο Κερτ κοιταζε μια τον ξενο και μια το μπατζακι του τζιν που φορουσε ο Τζορντι και ειχε βαφτει κατακοκκινο απο το αιμα που ερεε αφθονο. Το συναισθημα πως αποδιδοταν καποιο ειδος δικαιοσυνης ηταν αυτο που του περιοριζε αισθητα την σκεψη πως αυτο που μολις ειχε συμβει στον βουνισιο ηταν απλα βαρβαρο. Οι αρχικες αποπειρες του Τζορντι ν' απεγκλωβισει το δεξι του ποδι απο την παγιδα για τα καριμπου, εκει που του το ειχε βαλει ο ξενος, επεσαν στο κενο και ο συνδυασμος πονου και αιμοραγιας ηταν αυτο που τον οδηγησε στην λιποθυμια. Την αφυσικη σιωπη εσπασε ο ξενος.
-'Τωρα γνωριζει πως αισθανονται τα ζωα που πιανονται στις παγιδες του' ειπε ψυχρα. 'Παμε να φυγουμε απο δω' συνεχισε κι αρχισε να βαδιζει προς το σημειο που ηταν το αυτοκινητο.     
                ================================
Ειχε τρομαξει. Φυσικα δεν το εδειχνε μα ειχε τρομαξει. Η αισθηση πως ισως να μην ηξερε καθολου τον αντρα που προπορευοταν μπροστα του του εφερε ενα ριγος. Αν καποιος στοιχηματιζε μαζι του πριν μερικες μερες για το αν ηταν ικανος για κατι τετοιο ο Κερτ θα σκεφτοταν πως θα ηταν τα πιο ευκολα χρηματα που θα ειχε κερδισει ποτε σε στοιχημα. Ο καλλιεργημενος, εξυπνος και πνευματωδης επιχειρηματιας εκρυβε μια πλευρα πιο σκοτεινη, πιο ομιχλωδη. Δεν ηταν αυτο που τον ενοχλουσε τοσο. Ολοι ειχαν μια αθεατη πλευρα φορτωμενη με προσωπικους δαιμονες που ενιοτε τους ωθουσαν σε αρρωστημενα μονοπατια. Ακομα και ο ιδιος δεν αποτελουσε εξαιρεση. Οχι, αλλο ηταν αυτο που τον τρομαζε. Ηταν η αισθηση που μολις ειχε αποκομισει πως κατι παραπλησιο οχι μονο ειχε συμβει κατ' επαναληψη και στο παρελθον, οχι μονο ηταν συνηθισμενος σε μια τετοια διαχειριση αλλα κατα εναν απροσδιοριστο τροπο το απολαμβανε λες και ηταν κατι που το απολαμβανε και τον ετρεφε. Η προειδοποιηση που του εστελνε ο εγκεφαλος του με τεραστια, φωτεινα γραμματα ηταν πως σε καμια περιπτωση δεν επρεπε να κανει αυτον τον ανθρωπο εχθρο του αν δεν συνετρεχε σοβαροτατος λογος. 
                  =============================
Εβγαλε ενα καθαρο πουκαμισο απο την βαλιτσα του, το φορεσε, πεταξε το ματωμενο σε μια συσταδα θαμνων, μπηκε στο αυτοκινητο, εβαλε μπροστα και περιμενε να κατσει διπλα του ο Κερτ. Στραφηκε προς το μερος του.
-'Ξερω πως εχεις ενα σωρο αποριες κι ενα σωρο ερωτησεις να κανεις πανω στην κουβεντα που ειχαμε πριν διακοπει απο το απροοπτο αυτο επεισοδιο' ειπε. 'Ειμαι ετοιμος να σου απαντησω σε οσα απ' αυτα που θα με ρωτησεις μπορω'.
-'Η αληθεια ειναι πως απο αποριες αλλο τιποτα' απαντησε ο Κερτ 'αν και κι ομολογω πως το θεμα του πυροβολισμου οσες ερωτησεις μου απαντησε αλλες τοσες μου δημιουργησε'.
-'Εχουμε ολο το χρονο μπροστα μας' σχολιασε ο ξενος και ενα χαμογελο διαγραφηκε στα χειλη του 'μεχρι να φτασουμε στο Τσωρτσιλ'.
Το αμαξι επεστρεψε απο την ιδια διαδρομη στον αυτοκινητοδρομο. Μερικες σταγονες βροχης εκαναν την εμφανιση τους και γαντζωθηκαν στο παρμπριζ σαν να προσπαθουσαν εναγωνιως να λαθρακουσουν την συζητηση που μολις ξεκινουσε στο εσωτερικο του αυτοκινητου.

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ




                         ΚΕΦΑΛΑΙΟ 87






Ο Τζορντι Γου γλιστρησε στο νοτισμενο χωμα, κρατησε την ισοροπια του την τελευταια στιγμη κι απεφυγε μια πτωση μεσα στις λασπες. Βριζοντας μεσα απο τα δοντια του κλωτσησε για τιμωρια το υγρο εδαφος κι αναψε τσιγαρο για να καλμαρει τα νευρα του. Η βδομαδα του ειχε ξεκινησει ασχημα και συνεχιζοταν ακομα πιο αθλια. Σαν να μην εφτανε ο καβγας με την Λου Ανν κι εκεινη την καταστροφικη παρτιδα ποκερ τις προαλλες ηταν η σειρα του αυτην τη βδομαδα για τον ελεγχο των παγιδων. Σ' ολα αυτα ειχε ερθει να προστεθει και το προβλημα με την καμερα 4 με αποτελεσμα αντι να ειναι σπιτι με τ' αδελφια του πινοντας ουισκι και χαζευοντας τον αγωνα χοκευ αυτος να βρισκεται στην καρδια του δασους κατω απο τετοιες καιρικες συνθηκες. Εβρισε αλλη μια φορα, πιο γενικα τωρα, και προσπαθησε να θυμηθει που ακριβως βρισκοταν η καμερα 4 για να ελεγξει το προβλημα. Μετα θα κοιταζε τις παγιδες αν ειχαν πιασει στα σιδερενια σαγονια τους καποιο θηραμα και αφου τελειωνε μ' ολα θα επεστρεφε πισω μηπως προλαβαινε εστω και το τελος του αγωνα. 
                   ==============================
Με οτι και να καταπιανονταν τ' αδελφια Γου ο κοινος παρανομαστης ηταν ενας, η παρανομια. Παρανομο ηταν το αποστακτηριο ουισκι που διατηρουσαν κρυφο απο αδιακριτα ματια, παρανομες ηταν και οι παγιδες που ειχαν σπειρει σε διαφορα σημεια στο δασος για να πιανουν τα καριμπου που εκαναν το λαθος να επιλεξουν αυτην την διαδρομη και παρανομο ηταν και τ' οπλοστασιο που διεθεταν στο υπογειο του σπιτιου που εμεναν. Ομως απο αποψη οργανωσης η αληθεια ηταν πως ειχαν κανει το καλυτερο δυνατον. Το δασος ειχε γεμισει κρυφες καμερες που παρακολουθουσαν καθε σπιθαμη γυρω απο το αποστακτηριο, τις παγιδες και το σπιτι μειωνοντας ετσι στο απειροελαχιστο τον κινδυνο να βρεθουν μπροστα σε δυσαρεστες εκπληξεις. Τεσσερα αδελφια, εκ περιτροπης ενα για καθε εβδομαδα που αναλαμβανε τον ελεγχο σε ολα τα ζωτικα σημεια που χρειαζοταν και δυστυχως για τον Τζορντι αυτη ηταν η δικη του, προβληματικη βδομαδα που δεν βρισκοταν ουτε καν στην μεση. Τιποτα δεν θα διορθωνοταν μονο του, ετσι ο Τζορντι ξεφυσηξε και ξεκινησε δουλεια. 
                 ================================
Χρειαστηκε ενα γεματο δεκαλεπτο για να εντοπισει το προβλημα στην καμερα 4 και αλλα εικοσι λεπτα για να το διορθωσει. Οι καμερες ηταν οτι πιο εξυπνο ειχαν σκεφτει τ' αδελφια Γου. Γνωριζαν αμεσα ποτε τα θηραματα τους παγιδευονταν αλλα ταυτοχρονα τους ενημερωναν αποτελεσματικα αν καποιος παρεισακτος ειχε μπει στην περιοχη τους κι ετσι λαμβαναν γρηγορα μετρα για την αποτροπη μιας δυσαρεστης γι αυτους κατασταση. Ειχαν τοποθετηθει σε αθεατα σημεια, σημεια που μονο τ' αδελφια Γου γνωριζαν. Αυτο που απεμενε τωρα, μετα την επιδιορθωση της καμερας, ηταν να ριξει μια ματια και στις παγιδες αν ολες ηταν ενταξει.
Ο ηχος του πυροβολισμου τον παγωσε προς στιγμη ενω μηχανικα το χερι του πηγε προς το οπλο του. Ειχε ακουστει απο κοντα, πολυ κοντα αλλα δεν ειχε ιδεα ποιος η τι ηταν και τι συνεβαινε.
Κινουμενος αθορυβα προχωρησε προς το σημειο που φαινοταν πως ειχε ακουστει ο πυροβολισμος. Κρυμενος πισω απο ενα θεορατο δεντρο αντικρυσε ενα θεαμα που ηταν και το τελευταιο που περιμενε να δει. Η βδομαδα πηγαινε απο το κακο στο χειροτερο. 
                   ============================
Ειχε περασει μια ωρα σχεδον διαδρομης με το αυτοκινητο και δεν ειχαν ανταλλαξει ουτε μια κουβεντα. Καποιος επρεπε να κανει την αρχη μα κανενας απο τους δυο δεν φαινοταν διατεθειμενος ν' αναλαβει πρωτοβουλια. Ο Κερτ ηταν αυτος που εσπασε την σιωπη.
-'Φανταζομαι πως δεν επικοινωνησες με την Κρυσταλ' ειπε προσπαθωντας απο καπου ν' αρχισει να ξετυλιγει το κουβαρι του μυστηριου.
-'Οχι' απαντησε ο ξενος διχως να τραβηξει τα ματια του απο τον δρομο. 'Θα ειχε νοημα αν ηξερα η ειχα κατι για να πω' συμπληρωσε.
-'Ολα αυτα και ακουγονται μα και ειναι περιεργα' ειπε ο Κερτ. 'Χρωστας ηδη αρκετες εξηγησεις σε πολλα ατομα και καποια στιγμη πρεπει να το κανεις'.
-'Εχεις απολυτο δικιο' απαντησε ο ξενος. 'Δεδομενου πως εσυ εισαι εδω τωρα και οχι η Κρυσταλ σκεφτομουνα να ξεκινησω απο σενα'.
-'Ειμαι ολος αυτια' ειπε ο Κερτ μ' ενα τονο ανυπομονησιας στη φωνη.
                   ===============================
Ηταν η πρωτη φορα που αποφασιζε να μιλησει σε καποιον για ολα. Ευκαιριες τετοιες του ειχαν δοθει και στο παρελθον μα παρεμειναν απλες σκεψεις που συντομα εσβηναν εν τη γενεσει τους.
Ποιος ο λογος ? Ποιος θα μπορουσε ποτε , ακομα κι αν τον πιστευε, να καταλαβαινε ποτε τι συμφωνια ειχε δεχτει να κανει ? Μια συμφωνια εξω απο τα ανθρωπινα ορια, μακρια απο την περιορισμενη και ατελη αντιληψη θνητων υπαρξεων που διεγραφαν εναν ασημαντο κι ασκοπο κυκλο ζωης σκονης σε σκονη.  Οχι, δεν υπηρχε απολυτως κανενας λογος η νοημα. Μα τωρα βαδιζε ολοταχως για την τελευταια του αποστολη, για την ολοκληρωση μιας πορειας που ειχε διαρκεσει χιλιαδες χρονια. Τι θα συνεβαινε μετα ? Ολα θ' αλλαζαν. Θα χανοταν σε μια δινη του χρονου ετσι ακριβως οπως το επιθυμουσε ολη του η υπαρξη και θα επεστρεφε εκει απ' οπου ειχε αρχισει. Δεν ηξερε καν αν ολοι αυτοι που θ' αφηνε πισω στον παροντα χρονο θα υπηρχαν εστω και σαν αναμνηση στη σκεψη του. Ενοιωθε πως οι μερες του συντομευαν, ηξερε πως αν ηταν να εκμυστηρευτει κατι σε καποιον αυτη ηταν η τελευταια του ευκαιρια.
                    ==============================
Προσπαθησε ν' αφησει απ' εξω λεπτομερειες αχρειαστες και περιοριστηκε στο να εξιστορησει εναν βασικο σκελετο, τον κορμο μιας τοσο μεγαλης, συνθετης και πολυπλοκης ιστοριας. Οση ωρα αφηγοταν δεν εστρεψε ουτε μια φορα το βλεμμα του δεξια για να παρακολουθησει τις αντιδρασεις του Κερτ. Ομως κι ο τελευταιος τον ειχε αφησει να διηγειται διχως να παρεμβληθει ουτε μια φορα, διχως να τον διακοψει ουτε για μια ερωτηση η διευκρινηση.
Ολα οσα επρεπε να λεχθουν ειχαν πια ειπωθει. Ο θησυρος του Γιοντοκ, η περιπλανηση του στην Ινζεμ, η συναντηση με τον παραξενο γερο, ο κυβος που του ειχε δοθει απο το φιδι, η αρχη της αναζητησης και η πορεια του μεσα στον χρονο μεχρι τις ημερες που ζουσαν τωρα. Δεν τον ενδιεφερε πραγματικα αν ο Κερτ θα τον πιστευε η θα φωναζε να τον μαζεψουν σε καποιο ασυλο. Και μολονοτι ειχε παραβει την εντολη του γερου πως ποτε κανενας δεν επρεπε να μαθει κατι για την ιστορια του δεν το ειχε μετανοιωσει. Τωρα πια απλα επρεπε να διαπιστωσει τις αντιδρασεις του Κερτ σ' ολα αυτα που μολις ειχε ακουσει.
                   ==============================
Η αληθεια ειναι πως οτι κι αν περιμενε ο Κερτ ν' ακουσει σιγουρα δεν πλησιαζε καν αυτα που ειχε ξεστομισει ο ξενος. Ειχε προετοιμασει τον εαυτο του για ενα σωρο δικαιολογιες, αληθινες και μη, λογικες κι ευφανταστες και ειχε αποφασισει πως θα προσπαθουσε να εχει ανοιχτο οριζοντα σκεψης και αντιμετωπισης. Εξ' αλλου σ' ολη του τη ζωη ακουγε δικαιολογιες απο τον καθενα που τον περιεβαλλε. Οι δε ιστοριες ? Αμετρητες. Δεν ειχε λογο καν να υποψιαστει πως ολα οσα θ' ακουγε θα υπερεβαιναν ακομα κι αυτην την πλουσια και αχαλινωτη φαντασια του.
Κατι τετοιο ομως ειχε μολις συμβει. Δεν ηταν ο ογκος των πληροφοριων μεγαλος, ηταν η υφη αυτου του ογκου που ο εγκεφαλος του ειχε αρνηθει αρχικα να επεξεργαστει και μετα με παραπληγικα βηματα απεπειραθη ν' αφομοιωσει. Οσο η λογικη του απερριπτε κατηγορηματικα καθε τι που ειχε ξεστομιστει, αλλο τοσο ενα ακαθοριστο, αχνο συναισθημα κρυμενο σε μια αθεατη γωνια προσπαθουσε δειλα να τον πεισει πως δεν υπηρχαν απλα καποια ψηγματα αληθειας σ' ολα αυτα αλλα ηταν η αληθεια αυτη καθ' αυτη.
                 ==============================
Ηταν απο τις λιγες φορες στη ζωη του Κερτ που ειχε την απεριοριστη δυνατοτητα για ενα ευρυ φασμα πρωτης ερωτησης και μολονοτι ενα σωρο απο δαυτες συνωστιζονταν μεσα στο κεφαλι του παλευοντας για το ποια θα εβγαινε πρωτη απορησε και ο ιδιος με τον εαυτο του οταν τον ακουσε να μιλαει αφου ο ξενος ειχε σταματησει την αφηγηση του.
-'Δηλαδη τωρα παμε να βρουμε καποιον για να τον σκοτωσουμε' ? ρωτησε.
Ηταν μια ερωτηση που ουτε ο ξενος δεν περιμενε κι αιφνιδιαστηκε. Ο Κερτ συνεχισε.
-'Ο λογος που ψαχνεις να βρεις τον αγοραστη ειναι γιατι ειναι το επομενο και τελευταιο θυμα στην λιστα σου' ? επεμεινε.
-'Οχι, οχι' απαντησε ο ξενος. 'Αλλα σιγουρα αυτος θα με οδηγησει σ' αυτον που ψαχνω'.
Ο Κερτ εμεινε σιωπηλος για λιγο.
-'Καταλαβαινεις πως πρεπει να μου αποδειξεις κατι απ' ολα αυτα' ειπε.
-'Φυσικα' απαντησε ο ξενος κι εστριψε αποτομα το τιμονι του αυτοκινητου δεξια.
                    ==============================
Το αυτοκινητο βαρυγκομησε βγαινοντας απο τον ασφαλτοστρωμενο κεντρικο δρομο μπαινοντας στον ανωμαλο, λασπωμενο χωματοδρομο. Ο ξενος δεν σταματησε παρα μονο οταν ο δρομος ειχε μικρυνει τοσο πολυ που πια εμοιαζε με μονοπατι. Ειχαν χωθει αρκετα βαθια στο δασος, μακρια απο καθε ανεπιθυμητο. Βγηκε πρωτος απο το αμαξι και περιμενε τον Κερτ. Ο τελευταιος εκανε μια κινηση σαν να ρωταγε τι διαολο εκαναν εκει περα.
-'Ζητησες αποδειξεις' ειπε ο ξενος 'και θα τις εχεις'.
Ο Κερτ εξακολουθουσε να κοιταει παραξενεμενος. Ο ξενος ανοιξε το ντουλαπακι του συνοδηγου κι εβγαλε ενα περιστροφο. Αθελα του ο Κερτ οπισθοχωρησε ενα βημα. Ο ξενος τον πλησιασε και του εδωσε το περιστροφο κρατωντας το απο την καννη.
-'Ριξε μου και θα εχεις την αποδειξη που ζητας' ειπε με σταθερη φωνη.
-'Εχεις τρελαθει εντελως' ? ρωτησε ο Κερτ παιρνοντας το οπλο.
-'Εδω' ειπε ο ξενος δειχνοντας το σημειο της καρδιας 'για να εισαι σιγουρος'.
                   ===========================
Δεν κρατας κλαμπ στην Νεα Υορκη αν δεν εχεις πολλες στιγμες συνοδοιπορο σου την βια κι αν αυτο γινεται συχνα ειναι απολυτα φυσιολογικο ν' αντιδρας πια μηχανικα. Κανονικα ο Κερτ θα επρεπε να τον μεταπεισει για το ανοητο της σκεψης του, να τον συνετισει και ν' αρνηθει να λαβει μερος σε κατι τοσο αφυσικο. Αντ' αυτου απασφαλισε το οπλο, το ζυγισε στο χερι του και σημαδεψε εκει ακριβως που του ειχε δειξει ο ξενος.
-'Ωραιο οπλο' ειπε χαιδευοντας με το βλεμμα του το μεταλλικο περιβλημα.
Αμεσως μετα πατησε την σκανδαλη. Απο τοσο κοντινη αποσταση ηταν αδυνατον ν' αστοχουσε, απο τοσο κοντινη αποσταση ηταν αναμενομενο το χτυπημα σχεδον να σηκωσει μερικα εκατοστα τον ξενο στον αερα και να τον στειλει να σωριαστει λιγα μετρα πιο περα.
Ο Κερτ παρακολουθησε το ακινητο σωμα πανω στο νοτισμενο εδαφος και ειδε τον κοκκινο λεκε στο υψος της καρδιας να μεγαλωνει ομοιομορφα γυρω απο το τραυμα.
Μετα ειδε τον ξενο να σηκωνεται τρεκλιζοντας και να στεκεται απεναντι του. 

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ




                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 86






Αυτος που συναντησαν το βραδυ δεν ειχε καμια απολυτως σχεση με τον ανθρωπο που το ιδιο πρωι ειχε μπει μεσα στο 'Αιναρ'. Δεν ηταν εκπληξη μονο για την Τζιλιαν και την Στελλα αλλα και για τον Κερτ. Αναλαφρος, ευθυμος, σχεδον χαμογελαστος σαν να προσπαθουσε να διαγραψει την πρωτη αρνητικη εντυπωση που ειχε καταγραφει εις βαρος του. Εδωσε λυση στο διλημμα της παραγγελιας αφου φροντισε να ερθει στο τραπεζι καθε τι που ηθελε ο καθενας και αρχικα περιοριστηκε σε ανουσιες κουβεντες και συζητησεις σχετικα με θεματα της πολης και κατ' επεκταση του βιβλιοπωλειου παραβλεποντας φαινομενικα τον λογο που ειχαν βρεθει ολοι μαζι εκει. Ηταν η Τζιλιαν εκεινη που αφου ειχαν ολοκληρωσει με τα εδεσματα που υπηρχαν εν αφθονια στο τραπεζι ανοιξε την κουβεντα σχετικα με το θεμα.
Ο ξενος εριξε μια βιαστικη και μαλλον επιπολαια ματια στα χαρτια που του ειχε δωσει, αρκετη ομως για να συνειδητοποιησει πως τιποτα νεο δεν θα μαθαινε απο κει. Της τα επεστρεψε, ηπιε μια γουλια απο το κρασι του και μιλησε.
                   =============================
-'Τι αλλο μπορειτε να μου πειτε που θα με βοηθουσε' ? εκανε απευθυνομενος και στις δυο.
-'Κατ' αρχας ας παρουμε τα πραγματα απο την αρχη' ειπε η Τζιλιαν βλεποντας πως ειχαν φτασει στο φλεγον ζητημα. 'Ηταν η πρωτη φορα που βλεπαμε αυτον τον ανθρωπο στο μαγαζι' συνεχισε κοιτωντας προς την μερια της Στελλας για επιβεβαιωση. Την πηρε και συνεχισε.
-'Ρωτησε αν εχουμε ολον το καταλογο των βιβλιων και του ειπαμε πως πλην ορισμενων που ειχαν τελειωσει ολα τ' αλλα υπηρχαν διαθεσιμα.' 
-'Με ρωτησε ποση ωρα χρειαζομασταν για να συγκεντρωσουμε ολα τα βιβλια απο ενα αντιτυπο και του ειπα οτι κατι τετοιο απαιτουσε μερικες ωρες' ειπε η Στελλα.
Οι δυο αντρες παρακολουθουσαν την αφηγηση διχως να επεμβαινουν πουθενα.
-'Φανηκε ικανοποιημενος απο τον χρονο που του ειπαμε' συνεχισε και παλι η Τζιλιαν 'και μας ζητησε να τα εχουμε ετοιμα πριν την ωρα που θα κλειναμε'.
Ενας σερβιτορος αφησε ενα νεο μπουκαλι κρασι διακοπτοντας τους αθελα του κι απομακρυνθηκε διακριτικα.
                ==============================
-'Ζητησε να τα συσκευασουμε σε κουτες, να τα σφραγισουμε και πως θα επεστρεφε μια ωρα πριν κλεισουμε να μας πει τι θα καναμε' ειπε η Στελλα κοιτωντας καθε φορα που ειχε την ευκαιρια προς τον Κερτ. Ο τελευταιος το ειχε αντιληφθει μα φροντισε να μην το δειξει.
-'Λοιπον' ? ρωτησε ο ξενος ηρεμα.
-'Στην αρχη φανταστηκαμε πως ηταν καποιου ειδους αστειο μα φαινοταν αρκετα σοβαρος για να ηταν ολο αυτο μια φαρσα. Καναμε οπως το ζητησε. Τα συγκεντρωσαμε ολα, τα περασαμε στο ταμειο, τα βαλαμε στις κουτες, τις σφραγισαμε και απλα περιμεναμε'.
-'Τα κανατε ολα αυτα διχως να ξερετε αν και πως θα σας πληρωσει' ? ρωτησε απορημενα ο Κερτ. 'Αν δεν επεστρεφε καθολου' ?
-'Αφησε ενα πολυ μεγαλο χρηματικο ποσο σαν προκαταβολη' απαντησε η Τζιλιαν 'διχως να ζητησει κανενα αποδεικτικο στοιχειο. Αν δεν επεστρεφε απλα θα ειχε χασει τα χρηματα του'.
-'Σωστα' εκανε ο ξενος. 'Τι εγινε μετα' ?
                   ================================
-'Ηρθε ακριβως μια ωρα πριν κλεισουμε' ειπε η Στελλα και το βλεμμα της φτερουγισε και παλι στον Κερτ. 'Ρωτησε τι οφειλε, μας πληρωσε, πηρε την αποδειξη του και μετα μας ειπε τι ηθελε να κανουμε αφου τον διαβεβαιωσαμε πως υπηρχε μονο ενα αντιτυπο απο το καθε βιβλιο'.
Ο Κερτ εκανε μια κινηση αδημονιας με το χερι του σαν να βιαζοταν να μαθει την συνεχεια.
-'Μας ενημερωσε πως σε λιγο θα ερχοταν καποια μεταφορικη για να παραλαβει τα κιβωτια, μας καληνυχτισε κι αποχωρησε το ιδιο αθορυβα οπως ειχε ερθει' συνεχισε η κοπελα.
-'Παραδωσαμε τα κιβωτια στην μεταφορικη κι αυτο ηταν ολο' εκλεισε την αφηγηση η Τζιλιαν κοιτωντας εντονα τον ξενο προσπαθωντας να καταλαβει τι εντυπωση του ειχαν αφησει τα λεγομενα τους. Οτι και να σκεφτοταν ομως το ειχε αποκρυψει εντεχνα.
-'Η διευθυνση της μεταφορικης'....εκανε να πει ο ξενος και η Τζιλιαν συμπληρωσε αμεσα.
-'Βρισκεται επανω στην αποδειξη παραλαβης, στα χαρτια που σου εδωσα πριν'.
Ο ξενος δεν μπηκε καν στον κοπο να ζητησει ξανα να δει τα χαρτια που της ειχε επιστρεψει. 
                ================================
-'Ειχε κατι το περιεργο επανω του, κατι που να προκαλουσε το ενδιαφερον η να τραβαγε την προσοχη' ? ρωτησε ο ξενος ενω ο Κερτ τον κοιτουσε περιεργα.
-'Οχι, στα δικα μου ματια δεν υπηρξε κατι αξιοπεριεργο' απαντησε με σιγουρια η Τζιλιαν. 'Εκει γυρω στα σαραντα, καλοντυμενος, ευγενικος. Αυτο που προσεξα ηταν πως η φωνη του ειχε μια γλυκια αρμονια, σχεδον υπνωτιστικη που ηταν αδυνατον να μην την προσεξεις'.
-'Αυτο με την φωνη το διαπιστωσα κι εγω' πεταχτηκε η Στελλα. 'Απο την πρωτη κιολας λεξη αντιλαμβανοσουνα πως ηταν απ' αυτους τους πελατες που πραγματικα χαιρεσαι να εξυπηρετεις. Μακαρι να ηταν ολοι σαν κι αυτον' συμπληρωσε.
Αδιεξοδο. Καμια απο τις δυο γυναικες δεν φαινοταν να μπορουν να βοηθησουν περισσοτερο. Αυτα που ειχε στα χερια του ηταν πολυ λιγα, ομως η κυβος ειχε ζωντανεψει και μολονοτι η ζωντανια του ηταν σε πολυ χαλαρα επειπεδα ηταν κατι που δεν μπορουσε να προσπερασει η ν' αδιαφορησει. Εστρεψε και παλι την προσοχη του στους συνομιλητες του.
                       =============================
-'Καταλαβαινω πως ολο αυτο ειναι πολυ παραξενο για σας' ειπε απευθυνομενος στις κοπελες 'μα για μενα ειναι πολυ σημαντικο να μπορεσω να βρω αυτον τον ανθρωπο'.
Σχεδον ταυτοχρονα και οι δυο εκαναν μια κινηση σαν να ελεγαν πως αντιλαμβανονταν τι τους ελεγε μα δεν ειχαν κατι περισσοτερο να προσθεσουν. Ο Κερτ μιλησε μετα απο ωρα.
-'Νομιζω πως αντεχουμε ακομα ενα μπουκαλι κρασι' και διχως να περιμενει εκανε νοημα στον σερβιτορο. 'Εξ' αλλου φαινεται πως η παρεα το σηκωνει'.
Η Στελλα χαμογελασε μ' ενα χαμογελο ελευθερας μεταφρασης.
-'Καιρο ειχα να περασω τοσο καλα' ειπε με νοημα.
-'Και το βραδυ εχει διαδρομη ακομα' συμπληρωσε ο Κερτ.
-'Οχι για μενα' ειπε η Τζιλιαν. 'Ενα ποτηρι ακομα θα το πιω μα μετα πρεπει να φυγω. Καποιος πρεπει ν' ανοιξει το μαγαζι αυριο' συμπληρωσε. 'Ετσι δεν ειναι Στελλα' ? ρωτησε την κοπελα.
Η τελευταια δεν ειπε κατι μα φανηκε να συμφωνει σιωπηλα.
                     ==============================
Ο Κερτ επεμενε να τις παει στα σπιτια τους με το αυτοκινητο και η Τζιλιαν με την Στελλα το δεχτηκαν. Μετα τις εκατερωθεν καληνυχτες ο ξενος μετακομισε στο μπαρ του ξενοδοχειου ενω ο Κερτ εφυγε με τις κοπελες. Παρηγγειλε ενα διπλο ιρλανδεζικο και βυθιστηκε στις σκεψεις του. Τι ειχε μεχρι στιγμης ? Ουσιαστικα τιποτα. Ο αγοραστης εξακολουθουσε να παραμενει φαντασμα και οι πιθανοτητες να τον εντοπισει ειχαν κατρακυλησει ασχημα σε πολυ χαμηλα επιπεδα. Οσο περνουσε η ωρα τοσο η πλειοψηφια των εναλλακτικων τροπων σχεδιασμου αποσυρονταν βλοσυρα μεχρι που απεμεινε μια και μοναδικη. Δεν υπηρχε αλλος τροπος, αν ηθελε να εντοπισει τον αγοραστη αυτος ηταν ο μοναδικος τροπος. Ηπιε αλλο ενα διπλο, ζητησε να του στειλουν ενα σφραγισμενο μπουκαλι στο δωματιο του κι αποσυρθηκε.
Ηταν κι η κουβεντα που επρεπε να κανει με τον Κερτ. Ειχε δειξει υπομονη μεχρι στιγμης μα σιγουρα δεν ηταν ανεξαντλητη. Σκεφτηκε αν ειχε κανει καλα που τον ειχε παρει μαζι του. Τα θετικα στοιχεια βαρυναν την ζυγαρια στα υπερ κι αυτο τον ικανοποιησε. 
                  ===============================
Ειχε αδειασει το μπουκαλι απο ωρα μα ουτε το αλκοολ φαινοταν πως μπορουσε να τον σπρωξει στην σπλαχνικη αγκαλια του Μορφεα. Σε λιγες ωρες θα ξημερωνε και ηταν αποφασισμενος να βαλει μπροστα το μοναδικο σχεδιο που ειχε στη διαθεση του. Αυτο που χρειαζοταν ηταν να συμφωνησει και ο Κερτ. Μηχανικα βρεθηκε να χτυπαει την πορτα του δωματιου του.
Το πρωτο που του εκανε εντυπωση ηταν πως δεν εμοιαζε με καποιον που μολις τον ειχαν ξυπνησει στα αγρια χαραματα. Το δευτερο πως δεν ανοιξε εντελως την πορτα και το τριτο πως η σταση του σωματος του εμοιαζε σαν να στεκοταν εμποδιο απεναντι σε καποιον ανεπιθυμητο εισβολεα. Οταν μπηκε τελικα μεσα η κατασταση του δωματιου δεν αφηνε πολλα περιθωρια αμφιβολιας. Προτιμησε να παραστησει τον ανηξερο.
-'Το πρωι φευγουμε για το Τσωρτσιλ' ειπε ξερα. 'Θα παμε με το αυτοκινητο' συνεχισε 'ετσι θα εχω την ευκαρια να σου εξηγησω και να σου λυσω ολες τις αποριες που εχεις'.
Δεν γνωριζε τι θα του απαντουσε ο Κερτ μα σιγουρα αυτο που ακουσε δεν το περιμενε. 
                 ================================
-'Ενταξει, το πρωι φευγουμε για οπου διαολο θες και θα μου εξηγησεις τα παντα στην διαδρομη. Τωρα τραβα για υπνο κι ασε με και μενα να κοιμηθω'.
Μεσα του ειχε ξεσπασει σε αυθορμητα γελια μα δεν εδειξε τιποτα. Καληνυχτησε κι επεστρεψε στο δωματιο του. Αυτος ο Κερτ ηταν το κατι αλλο.
-'Θα φυγεις το πρωι' ? εκανε παραπονιαρικα η Στελλα προσπαθωντας ματαια να γεμισει το τεραστιο διπλο κρεβατι με το μικροκαμωμενο σωμα της.
-'Δεν γινεται αλλιως' απαντησε μ' εναν αναστεναγμο ο Κερτ ενω ταυτοχρονα καθοταν στην ακρη του κρεβατιου. 'Εξ' αλλου δεν θα μεναμε μονιμα εδω' συμπληρωσε.
-'Δεν θελω να φυγεις' ειπε μ' ενα στεναχωρημενο, διχως καμια επιτηδευση υφος η Στελλα.
-'Μην αφηνεις μια λεπτομερεια να χαλασει ενα τετοιο υπεροχο βραδυ μικρη μου' απαντησε ο Κερτ και χωθηκε κατω απο τα σεντονια με μια ταχυδακτυλουργικη κινηση. Το πρωι θ' αργησει ακομα' συμπληρωσε και την φιλησε αχορταγα στο στομα.
                     ==============================
Ο υπνος ειχε κανει οτι περνουσε απο το χερι του για να τυλιξει στα πλανα πεπλα του εκεινο το βραδυ τους δυο αντρες μα για διαφορετικους λογους για τον καθενα ειχε αποτυχει παταγωδως.
Ο Κερτ μαζεψε τα λιγοστα του πραγματα σαν αθορυβη σκια, αφησε ενα σημειωμα πανω στο κομοδινο που διπλα του κοιμοταν γαληνια η Στελλα, βγηκε απο το δωματιο κι εκλεισε την πορτα πισω του. Ο ξενος ηταν ηδη στο λομπυ και μολις ειχε ολοκληρωσει τις ενεργειες πληρωμης του λογαριασμου. Ουτε κι εκεινος ειχε κλεισει ματι. Μπηκαν στο αυτοκινητο και περιμεναν λιγα δευτερολεπτα για να ζεσταθει ο κινητηρας.
-'Τι ειναι σ' αυτο το Τσωρτσιλ που θα παμε' ? ρωτησε ο Κερτ.
-'Δεν εχω ιδεα' απαντησε ο ξενος. 'Ισως μια απαντηση'.
-'Θα προσεξες πως τα ερωτηματικα αυξανονται ραγδαια' εκανε ο Κερτ.
-'Ναι, το προσεξα' απαντησε ο ξενος ξεκινωντας το αυτοκινητο.
-'Ωραια' εκανε ο Κερτ. 'Νομιζα πως μονο εγω το ειχα παρατηρησει'. 

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ




                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 85





Η κοπελα που τους υποδεχτηκε στο μαγαζι ηταν μια μικροκαμωμενη, σγουρομαλλα μελαχροινη που τους αφησε λιγα δευτερολεπτα για να τιναξουν απο πανω τους τις σταγονες της βροχης.
-'Καλημερα σας' ειπε. 'Ασχημο καιρο εχουμε σημερα. Πως μπορω να βοηθησω' ?
-'Εισαι η υπευθυνη εδω' ? ρωτησε βλοσυρα ο ξενος.
-'Οχι, εγω απλα δουλευω εδω' ειπε η κοπελα. 'Πειτε μου τι θελετε και ισως..'
-'Φωναξε την υπευθυνη' ειπε ξερα ο ιδιος αντρας.
Βλεποντας το απορημενο υφος της κοπελας ο Κερτ Κοπολα την πλησιασε γρηγορα προλαβαινοντας την οποια απαντηση ετοιμαζοταν να βγει απο το στομα της.
-'Κανε μου την χαρη και φωναξε την υπευθυνη' της ειπε τραβωντας την πιο μακρια. 'Μην φοβασαι, δεν ειναι κατι κακο, ο τυπος που βλεπεις ειναι ο ιδιοκτητης του βιβλιοπωλειου'.
Η τελευταια φραση του φανηκε να επαναφερει μια ατμοσφαιρα ηρεμιας.
-'Περιμενετε λιγο σας παρακαλω' ειπε. 'Ερχομαι αμεσως'.
                          ========================
-'Δεν ξερω τι μυγα σε τσιμπησε αλλα δεν μπορεις να μιλας ετσι στον κοσμο' γυρισε με στομφο και ειπε στον ξενο μολις η κοπελα χαθηκε πισω απο μια μικρη πορτα στο βαθος. 'Στο κατω κατω της γραφης ηταν απλα ευγενικη κι εξυπηρετικη'.
Ο ξενος κουνησε συγκαταβατικα το κεφαλι του.
-'Εχεις δικιο' απαντησε. 'Αλλα αν ηξερες'....
-'Οχι δεν ξερω μα περιμενω να μαθω' ειπε μεσα απο τα δοντια του ο Κερτ. 'Και το καλο που σου θελω ειναι να εχεις μια πολυ καλη δικαολογια για ολα αυτα'.
Ο ξενος γυρισε και τον κοιταξε μα δεν προλαβε να πει κατι. Μια ψηλη, ξανθια, με μια σχεδον ελκυστικη χλωμαδα στο προσωπο εμφανιστηκε στο χωρο και βαδισε προς το μερος τους.
-'Ειμαι η Τζιλιαν Κιουμπρικ' ειπε χαμηλοφωνα τεινοντας το χερι της μπροστα η διευθυντρια του βιβλιοπωλειου 'και η κοπελα απο δω ειναι η Στελλα Σκορτσεζε, βοηθος μου. Μου ειπε πως με ζητησατε προσωπικα. Τι μπορω να κανω για σας' ? 
                    =============================
-'Πριν λιγες μερες εγινε μια περιεργη αγορα βιβλιων απο δω, απο σας, απο καποιον που αγορασε ολα τα βιβλια απο μια κοπια, πληρωσε μετρητα και ζητησε να σταλουν στο Τσωρτσιλ με μεταφορικη. Χρειαζομαι τα στοιχεια αυτου του ανθρωπου' ειπε ο ξενος.
-'Συγγνωμη, ποιος ειπαμε πως ειστε ? Και για ποιον λογο ενδιαφερεστε για κατι τετοιο' ?
-'Ειμαι ο ιδιοκτητης του εκδοτικου ομιλου 'Αιναρ' και ολων των βιβλιοπωλειων με αυτο το λογοτυπο, κατ' επεκταση και τουτου εδω' απαντησε ο ξενος ενω ενας ελαφρυς εκνευρισμος σκιαζε τον τονο της φωνης του. 'Οσο για το ποιος ειναι ο λογος που μ' ενδιαφερει η συγκεκριμενη αγοραπωλησια μπορω μονο να σας πω πως ειναι καθαρα προσωπικος'.
Η Τζιλιαν Κιουμπρικ δεν φανηκε να καμπτεται παρα τα οσα ειχε ακουσει μεχρι στιγμης.
-'Αν δεν σας πειραζει θα ηθελα να πιστοποιησω αυτο που λετε, το οτι ειστε δηλαδη ο ιδιοκτητης. Μ' ενα απλο τηλεφωνο θα το σιγουρεψουμε αμεσως. Φανταζομαι να μην σας ενοχλει κατι τετοιο' απαντησε μια μια απαλη ειρωνια στην φωνη. 
                    ================================
Ηταν η σειρα του ξενου τωρα να οδηγηθει προς την εξοδο του μαγαζιου κατω απο το στιβαρο χερι του Κερτ που παραλληλα του ψιθυριζε χαμηλοφωνα.
-'Ενταξει, μια χαρα τα καταφερες. Δυο αντιπαθειες στις δυο τοσο συντομα θα πρεπει να ειναι ατομικο προσωπικο σου επιτευγμα. Πριν χειροτερεψεις τα πραγματα περιμενε με εξω κι ασε με να το αναλαβω προσωπικα μηπως και βγαλουμε καποια ακρη σημερα'.
Υπακουσε πειθηνια κι ο Κερτ επεστρεψε στο μαγαζι.
-'Παρτε τηλεφωνο την Γκρεις Καρπεντερ, την προσωπικη του γραμματεα. Θα σας επιβεβαιωσει αυτα που θελετε να μαθετε αμεσα' ειπε απευθυνομενος στην Τζιλιαν. 
Η τελευταια εκανε ενα νοημα στην Στελλα που πηγε αμεσως στην συσκευη.
Λιγα λεπτα αργοτερα η επισημη διαβεβαιωση ηταν πραγματικοτητα.
-'Τι ακριβως θελετε κυριε'....εκανε η Τζιλιαν αφηνοντας την συνεχεια μετεωρη.
-'Κοπολα. Κερτ Κοπολα' απαντησε. 'Ουτε και γω δεν ξερω για να πω την αληθεια'.
                    ==============================
-'Εχει να κανει μ' εκεινη τη μαζικη αγορα τις προαλλες' επενεβη η Στελλα. 'Θελουν να βρουν τον αγοραστη'.
-'Αυτο το γνωριζω ηδη' απαντησε η Τζιλιαν. 'Το πως μπορουμε εμεις να βοηθησουμε δεν εχω καταλαβει ακομη'.
-'Καταλαβαινω πως ολα αυτα επεσαν λιγο μαζεμενα' ειπε ο Κερτ προσπαθωντας ν' απαλυνει λιγο το κλιμα που ειχε δημιουργηθει. 'Εχω να προτεινω κατι' συμπληρωσε κοιταζοντας τις δυο γυναικες και συνεχισε αφου καμια δεν τον διεκοψε.
-'Συγκεντρωστε οτι στοιχεια εχετε γι αυτην την υποθεση με την ησυχια σας και μολις κλεισετε το βιβλιοπωλειο μπορουμε να τα συζητησουμε τρωγοντας σ' ενα καλο εστιατοριο. Μην μου πειτε, καποιο καλο εστιατοριο θα υπαρχει σ' αυτην τη πολη. Μεχρι τοτε θα εχει ηρεμησει' ειπε δειχνοντας με το χερι του την φιγουρα του ξενου μεσα απο την βιτρινα του καταστηματος. 'Ετσι θα μας δωσετε και την ευκαιρια για να επανορθωσουμε την ασχημη εντυπωση που δωσαμε'.
                  ================================
Λιγα λεπτα αργοτερα ηταν εξω στο δρομο αφου ειχε αποσπασει θετικη απαντηση στην προταση του. Τραβηξε τον ξενο μεσα στο αυτοκινητο ενω η βροχη συνεχιζε απτοητη.
-'Δεν σ' αναγνωριζω' ειπε. 'Μπορει να σου ανηκει το βιβλιοπωλειο αλλα αυτο δεν σου δινει το δικαιωμα να φερεσαι ετσι στους ανθρωπους που το δουλευουν. Παρατας την Κρυσταλ, με τραβας στον Καναδα διχως καμια εξηγηση κι ερχεσαι εδω με μια αθλια συμπεριφορα λες και σου φταινε τα παντα. Που να με παρει ο διαβολος, δεν προκειται να το ανεχτω αυτο'.
Ο ξενος γυρισε και τον κοιταξε μ' ενα υφος σαν να παραδεχοταν τα παντα αλλα τελικα η μονη φραση που βγηκε απο το στομα του ηταν 'τι εγινε τελικα' ?
Ο Κερτ του εξηγησε συνοπτικα τι ειχε κανονισει και βιαστηκε να μιλησει προλαβαινοντας τον αλλο με το που διεκρινε ενα υφος δυσφοριας στο προσωπο του.
-'Αν δεν σου αρεσει οπως τα κανονισα κανε μονος σου οτι θες απο δω και περα'.
Μ' αυτη τη φραση καθε πιθανη αντιρρηση καταπνιγηκε εν τη γενεσει της. 
                  =============================
-'Τι ηταν αυτο σημερα' ? ρωτησε απορημενη η Στελλα. 'Καταλαβες τιποτα ?
-'Εννοεις περαν του γεγονοτος πως ο ιδιοκτητης ειναι προβληματικος' ?
-'Δεν ξερω' μουρμουρισε η κοπελα. 'Μου φανηκε πως ηταν τελειως αλλου'.
-'Αναρωτιεμαι προς τι ολος αυτος ο πανικος για μια αγορα' εκανε η Τζιλιαν.
-'Ε, δεν την λες και συνηθισμενη' ειπε η Στελλα.
-'Οχι, συνηθισμενη σιγουρα δεν ειναι αλλα για να ερθει ο ιδιος αυτοπροσωπως ολη αυτη τη διαδρομη κατι υπαρχει απο πισω που δεν μπορουμε να καταλαβουμε'.
-'Ισως μαθουμε κατι το βραδυ που θα παμε για φαγητο' ειπε η Στελλα. 'Ωραια εισαι και συ' συμπληρωσε γελωντας ' στο 529 Γουελλιγκτον τους ειπες, απο τα πιο ακριβα της πολης'.
-'Δεν νομιζω πως πασχουν απο ελλειψη χρηματων' απαντησε η Τζιλιαν ενω ενα σαρδονιο χαμογελο εκανε την εμφανιση του στο προσωπο της. 'Εξ' αλλου, που θα ξαναβρουν δυο κοριτσια σαν κι εμας τετοια ευκαιρια για να φανε σ' εστιατοριο υπερπολυτελειας' ?
                  =================================
Επρεπε να ελεγξει τις παρορμησεις του και να χαλιναγωγησει τη συμπεριφορα του. Ηταν λαθος του που ειχε αφεθει να παρασυρθει απο την επανεργοποιηση του κυβου, ενα λαθος που ενδεχομενως να του κοστιζε αν δεν προσεχε. Ειχε ξεχασει τελειως την υπαρξη της Κρυσταλ, ειχε να εξηγησει πολλα στον Κερτ για τον οποιο ηξερε πως ειχε τρελη αδυναμια στην Κρυσταλ μα το κυριοτερο ηταν πως ενιωθε εναν ανεξηγητο εκνευρισμο να τον δυναστευει.
Τι θα συνεβαινε μολις ολοκληρωνε την αποστολη του ? Ο γερος του ειχε πει πως θα ηταν ετοιμος να επιστρεψει πισω, πραγμα που σημαινε πως ισως, μεσα σε λιγα λεπτα ενδεχομενως, απλα να εξαφανιζοταν απο την παρουσα εποχη σαν να μην ειχε υπαρξει ποτε. Ηταν ετοιμος για κατι τετοιο ? Πως θα συνεβαινε οταν γινοταν ? Μυριαδες ερωτηματικα τον βομβαρδιζαν συνεχως μα καταλαβαινε πως επρεπε πρωτα να ολοκληρωσει οτι ειχε αρχισει και μετα ν' ασχοληθει μ' ολα τ' αλλα. Ο Κερτ ειχε δικιο. Εχανε τον ελεγχο μ' οτι αυτο σημαινε. Επρεπε να επαναπροσδιορισει τα παντα το συντομοτερο δυνατον, το επομενο λεπτο κιολας. 
                      ===============================
Βρηκε την ευκαιρια να παρει τηλεφωνο την Κρυσταλ καποια στιγμη που ειχε βρεθει μονος του στο λομπυ του ξενοδοχειου. Το προβλημα ηταν πως σε καθε φραση του δημιουργουσε ενα πληθος ερωτησεων απο την μερια της κοπελας για τα οποια δεν ειχε καμια σαφη απαντηση. Περιοριστηκε στο να την διαβεβαιωσει πως ηταν μαζι στο Γουννιπεγκ του Καναδα προσπαθωντας να εντοπισουν εναν αορατο αγοραστη και πως μολις μαθαινε κατι περισσοτερο θα την επαιρνε να την ενημερωσει. Ειχε τον τροπο του ο Κερτ να την καθησυχαζει, να την ηρεμει οχι τοσο με τον πειστικο του λογο οσο με το γεγονος πως αφου ηταν μαζι για καποιο θεμα δουλειας θα μπορουσε να τον προσεχει και να τον ελεγχει. Οταν εκλεισαν το τηλεφωνο ο Κερτ δεν ηταν τοσο σιγουρος για το ποιος προσεχε και ηλεγχε ποιον. Αυτη η πλευρα του ξενου που αντικρυζε ηταν ολοκαινουργια και βαθια μεσα του αναρωτιοταν τι αλλο εμελλε να βγει στην επιφανεια. Ομως δεν ειχε εναλλακτικες επιλογες. Απο την στιγμη που ειχε δεχτει να συμμετασχει σ' ολο αυτο επρεπε να παει μεχρι τελους αν ηθελε απαντησεις στις ερωτησεις του. 
                  =================================
Η Τζιλιαν Κιουμπρικ εριξε αλλη μια τελευταια ματια στα χαρτια που ειχε συγκεντωσει μπροστα της κι αφορουσαν εκεινη την θρυλικη πια αγορα μα και παλι δεν εβγαλε κανενα συμπερασμα. Τα στοιχεια ηταν ελαχιστα, δεν μπορουσε να καταλαβει πως θα βοηθουσαν εκεινους τους δυο νεοφερμενους και κουνησε τους ωμους της. Δεν ηταν δικη της δουλεια.
Εβαλε τα χαρτια στην τσαντα της, εριξε μια τελευταια ματια σε κατι πολυ πιο σημαντικο, τον καθρεφτη της, βγηκε απο το διαμερισμα της κι εψαξε για ταξι.
Η Στελλα Σκορτσεζε δεν συμμεριζοταν τις ιδιες ανησυχιες. Αποψε θα ετρωγε σ' ενα απο τα καλυτερα ρεστωραν της πολης και μαλιστα στην παρεα θα υπηρχε κι ενας πολυ ελκυστικος αντρας. Κερτ Κοπολα τον ελεγαν και κατι πανω του την ειχε τραβηξει σχεδον αμεσως.
Εριξε μια εξονυχυστικη ματια στον καθρεφτη της και το αποτελεσμα αποτυπωθηκε σ' ενα φαντασμαγορικο χαμογελο που πλαισιωσε τα χαρακτηριστικα της. 
Κλειδωσε πισω της, βγηκε στον δρομο κι αρχισε την αναζητηση για ταξι.

  ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ



                       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 84






Μια μικρη χαραμαδα λογικης κατορθωσε στιγμιαια να εισχωρησει μεσα στον κυκεωνα των σκεψεων που τον βομβαρδιζαν ανηλεως μα ηταν αρκετη για να συνειδητοποιησει πως επρεπε ν' αποδεσμευσει την Γκρεις που εξακολουθουσε να παραμενει στο γραφειο της σε περιπτωση που χρειαζοταν κατι. Με την αποχωρηση της γραμματεως του ειχε πια απομεινει μονος στο κτιριο μ' αυτο ηταν το τελευταιο που τον ενδιεφερε. Τα εγγραφα που του ειχε προσκομισει ο Χορχε ουδολως βοηθουσαν στην λυση του προβληματος. Δεν ειχε κανενα ονομα στη διαθεση του παρα μονο καποιες τοποθεσιες που ηταν μαλλον απιθανο να εξυπηρετουσαν το σκοπο του.
Οι επομενες κινησεις ειχαν αθελα του ηδη σχηματιστει στο μυαλο του, τωρα επρεπε απλα να τις θεσει σ' εφαρμογη. Καταλαβαινε πως βρισκοταν μπροστα σε μια τεραστια καμπη και ο χρονος που ειχε για να σταθμισει ολα τα δεδομενου λιγοστευε συνεχως. Τα παντα θ' αλλαζαν μα ηξερε πως δεν μπορουσε να τα πραγματοποιησει μονος του. Ασυναισθητα το χερι του πηγε στο κινητο του τηλεφωνο και καλεσε εναν αριθμο.
                    ==============================
-'Που διαβολο εισαι' ? απαντησε η φωνη απο την αλλη μερια.
-'Στα γραφεια' απαντησε. 'Ποσο γρηγορα μπορεις να εισαι εδω' ?
-'Μολις εβαλα την Κρυσταλ για υπνο. Σε εικοσι λεπτα ειμαι εκει. Μην κουνηθεις, ερχομαι να σου σπασω τα μουτρα' συνεχισε αγριεμενη η αλλη φωνη.
-'Σε περιμενω' ειπε 'μαζι με τα μουτρα μου που θελουν οντως σπασιμο'.
Εκλεισε το τηλεφωνο και πλησιασε την τζαμαρια αφηνοντας το βλεμμα του να πλανηθει εξω.
Ο Κερτ Κοπολα δεν αστειευοταν. Οταν ειχε μπλεξει αρχικα με την Κρυσταλ το μονο πραγμα που του ειχε πει ηταν 'αν την στεναχωρησεις η την πληγωσεις θα εχεις να κανεις μαζι μου' και το εννοουσε. Μεχρι εκεινη την στιγμη τα ειχε παει περιφημα και δεν ειχε δωσει αφορμη στον Κερτ να πραγματοποιησει την απειλη του. Ομως ετσι οπως ειχαν εξελιχθει τα πραγματα δεν θα ηταν διολου περιεργο αν οντως δεν προσπαθουσε να του σπασει τα μουτρα. Αντιγυρισε το συνοφρυωμενο βλεμμα του σκοταδιου που ειχε κυριευσει την πολη κι ενοιωσε καλυτερα. 
                       =============================
-'Στασου να πιω ενα απ' αυτο το αριστουργημα' ειπε ενω ταυτοχρονα αδειαζε το κεχριμπαρενιο ποτο σ' ενα ποτηρι διχως να περιμενει απαντηση 'και μετα θα σε περιποιηθω'.
Κατεβασε μονορουφι το ιρλανδεζικο και ξαναγεμισε το ποτηρι μεχρι τα χειλη.
-'Εχεις κατι να πεις τωρα που ακομα μπορεις να μιλησεις' ? ειπε ενω επινε μονορουφι και το δευτερο. 
-'Πρεπει να παμε στο Γουιννιπεγκ' απαντησε νηφαλια ο ξενος.
Οτι και να περιμενε ν' ακουσει ο Κερτ Κοπολα σιγουρα δεν ηταν αυτο.
-'Γουννιπεγκ ? Που στο διαβολο ειναι αυτο ? Και γιατι πρεπει να παμε εκει ?
-'Καναδας. Θα σου πω στην διαδρομη' απαντησε ο ξενος. 'Δεν εχουμε χρονο'.
-'Για στασου λιγο' εκανε ο Κερτ προσπαθωντας να ξαναγεμισει το ποτηρι του. 'Εδω'...
Σταματησε βλεποντας το νοημα που του εκανε ο ξενος. Τον ειδε να παιρνει  τηλεφωνο απο την συσκευη του γραφειου του κι αυτο του δημιουργησε μια αμηχανια.
                      =============================
-'Γκρεις με συγχωρεις που σε παιρνω τετοια ωρα' τον ακουσε να λεει. 'Κλεισε μου δυο εισιτηρια με την πρωτη πρωινη πτηση για Γουννιπεγκ. Ενημερωσε με μονο τι ωρα φευγει το αεροπλανο. Τα εισιτηρια θα τα παρω απο το αεροδρομιο. Ευχαριστω και παλι συγγνωμη'.
-'Δεν καταλαβαινω τιποτα' ειπε ο Κερτ. 'Σπιτι η Κρυσταλ σε περιμενε ωρες ολοκληρες κι εχω δωσει αγωνα να την ηρεμησω και να την καθησυχασω κι αντι να τρεξεις να ζητησεις συγγνωμη για την γαιδουρια σου κλεινεις εισιτηρια για μια διαβολοπολη στον Καναδα' ?
-'Σου ειπα Κερτ, θα σου εξηγησω στην διαδρομη' απαντησε ο ξενος.
-'Πες μου τωρα' ειπε με απειλητικο τονο ο Κερτ 'διαφορετικα δεν το κουναω....'
Ηταν η δευτερη φορα που ενα νοημα του ξενου τον διεκοψε αφου η προσοχη του στραφηκε στο τηλεφωνο του που ειχε φωτισει στιγμιαια.
-'Σε τρεις ωρες στο JFK' ειπε. 'Θα προλαβεις' ?
-'Που να με παρει ο διαβολος ' ηρθε η απαντηση του Κερτ Κοπολα.
                  ===============================
Στην ολιγοωρη πτηση για το Γουννιπεγκ δεν εμαθε τιποτα απολυτως. Οχι πως ανοιχτηκε και καποια συζητηση αφου ο ξενος φαινοταν να βρισκεται σε καποιον αλλο κοσμο. Ο Κερτ καταλαβαινε πως κατι συνεβαινε αλλα τον ηξερε πως θα μιλουσε μονο οταν ερχοταν η ωρα και οχι πριν. Δεν προλαβαινε να παει πισω στην Κρυσταλ και ν' αφησει εστω ενα μηνυμα, οριακα βρηκε χρονο να παει στο Electric Chair , να ενημερωσει πως θα ελειπε για λιγο, να δωσει μερικες εντολες, να παει σπιτι του και να γεμισει μια τσαντα με δυο ρουχα και μετα με την ψυχη στο στομα στο αεροδρομιο. Αναρωτηθηκε πως ειχε ξεκινησει η βραδια και πως ειχε εξελιχθει και απορησε με τον εαυτο του. Παρηγγειλε ενα διπλο ιρλανδεζικο στην αεροσυνοδο και εγειρε πισω στο αναπαυτικο του καθισμα.
Δεν ηταν η στιγμη να εξηγησει στο Κερτ τι ακριβως συνεβαινε κι ενοιωθε ανακουφισμενος που δεν τον ειχε πιεσει με ερωτησεις. Σκεφτησε την Κρυσταλ κι οτι ειχε μεινει πισω. Η αισθηση πως μαλλον δεν θα ξαναβλεπε τιποτα απ' ολα αυτα του αφησε μια πικρια στο στομα.  
                     ==============================
-'Τι εννοεις πηγε στο Γουννιπεγκ' ? εκανε απορημενος ο Ματ Κρειβεν.
-'Αυτο που σου λεω Ματ' εκανε η Γκρεις. 'Εγω του εκλεισα και τα δυο εισιτηρια. Τωρα που μιλαμε οπου ναναι θα φτανει'.
-'Δυο εισιτηρια ? Με ποιον παει ? Δεν ειναι μονος του ?
-'Οτι ξερεις ξερω' απαντησε στεγνα η Γκρεις.
-'Αλλο κι αυτο' εκανε ο Ματ. 'Και ποτε θα γυρισει, ειπε' ?
-'Δεν ξερω τιποτα αλλο Ματ' επανελαβε κουρασμενα η Γκρεις 'μονο οτι σου ειπα.
-'Μυστηρια πραγματα' μονολογησε ο Ματ. 'Ποιος αλλος ξερει γι αυτο' ?
-'Μονο εσυ' ειπε η Γκρεις. 'Θα ενημερωσεις και τους αλλους' ?
-'Φυσικα' ηρθε η απαντηση. 'Ισως καποιος να ξερει τι διαβολο συμβαινει'.
Τερματισαν την συνομιλια αφου ετσι κι αλλιως σε λιγες ωρες θα βρισκονταν στα γραφεια του εκδοτικου οικου μα ο υπνος πια ειχε χαθει και για τους δυο τους.
                    ================================
Νοικιασαν αυτοκινητο στο αεροδρομιο και κατευθυνθηκαν προς το κεντρο της πολης. Μολονοτι ειχαν τσιμπησει κατι κατα την διαρκεια της πτησης το αισθημα της πεινας ειχε αρχισει να γινεται ολο και πιο εντονο οσο περναγε η ωρα. Πρωτα επρεπε ομως να κλεισουν καταλυμα και κατεληξαν στο Radisson Hotel στην Πορτατζ Αβενιου. Ο υπαλληλος τσακιστηκε να τους εξυπηρετησει δινοντας τους ακριβεις οδηγιες για το πως μπορουσαν να φτασουν στο βιβλιοπωλειο 'Αιναρ'. Στην διαρκεια της διαδρομης εκαναν μια σταση σ' ενα εστιατοριο που ικανοποιησε την οπτικη τους αισθητικη απ' εξω και δεν τους απογοητευσε με το εσωτερικο του. Το μονο που ηξερε ο Κερτ ηταν πως πηγαιναν στο καινουργιο βιβλιοπωλειο του οικου.
Το γιατι η τι θα εκαναν μολις εφταναν εκει του ηταν ακομα αγνωστο. Ειχε ενα προαισθημα πως συντομα θα μαθαινε αλλα επελεξε να κανει υπομονη. Σημειωσε στο βαθος του μυαλου του πως επρεπε καποια στιγμη να παρει ενα τηλεφωνο την Κρυσταλ και το χρωματισε εντονα. Θα το εκανε μολις γνωριζε τι ακριβως συνεβαινε, οχι πιο πριν. 
                     ==============================
-'Δεν ξερουμε για ποιο λογο πηγε στο Γουννιπεγκ, ποσο θα κατσει και ποτε θα επιστρεψει' ειπε η Νατασα Ρομερο κοιτωντας τους υπολοιπους ελπιζοντας σε μια απαντηση.
-'Με δυο λογια δεν ξερουμε τιποτα' εκανε ο Ναιτζελ Ιστγουντ.
-'Ξερουμε κατι' επενεβη ο Μαλκολμ Αρζεντο κι ολοι γυρισαν και τον κοιταξαν. 'Ολα συνδεονται με καποιο τροπο με την περιεργη αγορα που εγινε στο βιβλιοπωλειο' συνεχισε.
-'Εχει δικιο ο Μαλκολμ' ειπε ο Χορχε Λεονε. 'Τι ηταν παλι κι αυτο ? Μου ζητησε ολα τα στοιχεια για το γεγονος και μετα κλειδωθηκε στο γραφειο του μελετωντας τα'.
-'Και παλι που μας βοηθαει αυτο' ? ρωτησε απορημενα η Νατασα.
-'Ουσιαστικα πουθενα' απαντησε ο Ναιτζελ. 'Ειναι κατι κι αυτο ομως'.
Για λιγο μια αμηχανη σιωπη βαρυνε την ατμοσφαιρα.
-'Στις δουλειες μας κυριοι' ειπε ο Μαλκολμ και σηκωθηκε πρωτος.
-'Ναι, στις δουλειες μας, οποιες κι αν ειναι αυτες' ειπε με εμφαση ο Χορχε.  
                       =============================
Ο μονος θορυβος που εσπαγε την συμπαγη σιωπη στο εσωτερικο του αυτοκινητου καθως οι δυο αντρες προσπαθουσαν ενσωματεμενοι στην φορτωμενη κινηση που υπηρχε στους δρομους να φτασουν στο βιβλιοπωλειο ηταν ο ρυθμικος ηχος της βροχης που ειχε ξεσπασει απροειδοποιητα και μαστιγωνε το παρμπριζ του αυτοκινητου. Φιλοτιμα οι υαλοκαθαριστηρες προσπαθουσαν ακαταπαυστα να εργαζονται απομακρυνοντας την συνεχη ροη νερου που κατα κυματα καλυπταν το τζαμι δυσχεραινοντας την οραση τους. Ο Κερτ Κοπολα εριξε μια κλεφτη ματια στ' αριστερα του, ειδε το σφιγμενο μα και προσηλωμενο προσωπο του ξενου και εστρεψε ξανα το βλεμμα του στα δεξια, εξω απο το παραθυρο του. Ουτε ψιθυρος δεν βγηκε απο το στομα του.
Καταλαβαινε την αβολη θεση που τον ειχε φερει μα ηξερε πως θα χρειαζοταν τον Κερτ. Παραδοξως, δεν ειχε παραξενευτει καθολου που τον ειχε ακολουθησει σχεδον στα τυφλα.
Το εγκωμιο του αντρα διπλα του διακοπηκε αποτομα οταν ειδε στην αριστερη μερια του δρομου το βιβλιοπωλειο και εψαξε για να παρκαρει.
                       =============================
Η Κρυσταλ σηκωθηκε απο εναν αρχικα ανησυχο υπνο που απο ενα σημειο και μετα ειχε μεταβληθει σε ληθαργικο και αφου πιστοποιησε πως ηταν ολομοναχη στο σπιτι εφτιαξε καφε, εκατσε σταυροποδι στον μεγαλο καναπε κι αναψε τσιγαρο. Εκεινος δεν ειχε δωσει σημεια ζωης ολο το βραδυ κι ο Κερτ πρεπει να ειχε φυγει καποια στιγμη που η ιδια κοιμοταν.
Κοιταξε το τηλεφωνο της στο τραπεζακι μπροστα της που εμοιαζε να την προκαλει να το χρησιμοποιησει κι αποτραβηξε το βλεμμα της. Εξω η μερα εμοιαζε απλα υπεροχη αλλα στο εσωτερικο του σπιτιου η Κρυσταλ ενιωθε μια παγωμαρα να εχει εγκατασταθει για τα καλα.
Ειχε πολλες ερωτησεις να κανει και δικαιουταν να παρει εξισου πολλες απαντησεις μα ηξερε πως αυτο δεν θα μπορουσε να γινει αμεσα. Η εξαφνη συνειδητοποιηση πως αυτο ακριβως ηταν ενα κομβικο σημειο στη ζωη της την εκανε να ριγησει και κουνησε το κεφαλι της απογοητευμενη. Αν ενδιαφεροταν ακομα γι αυτην ας το αποδεικνυε αμεσα. Σημερα. Μεσα στις επομενες ωρες. Αν οχι, θα επρεπε να βρει μια καινουργια αφετηρια. Σημερα. Μεσα στις επομενες ωρες.

                HAROULA NIKOLAIDOU




                             ΝΕΟΣ ΘΕΟΣ






Δεν αντεχε αλλο. Ηξερε πως αν ηθελε να παραμεινει ζωντανη επρεπε να μην κανει την παραμικρη κινηση μα ηδη ειχε κουραστει μετα απο τοση ωρα. Τα τριγωνα συνεχιζαν να κολυμπανε γυρω της ασταματητα μα οσο ηταν ακινητη απλα επεφταν πανω της κι απομακρυνονταν για να ξαναεπιστρεψουν μετα απο λιγο. Αργα η γρηγορα το κορμι της θα εκανε καποια ασυναισθητη κι ανακλαστικη κινηση και τοτε θα ερχοταν το τελος της. Ηδη καποια σημεια του σωματος της ειχαν μουδιασει κι αυτο το μουδιασμα πλεον επεκτεινοταν πια με γοργους ρυθμους και στο υπολοιπο σωμα της. Παντα ειχε αναρωτηθει πως ακριβως λειτουργουσαν τα τριγωνα. Το μονο που ειχε διαπιστωσει ηταν το αποτελεσμα που αφηναν πισω τους κι αυτο ηταν κατι το φρικαλεο. Το μικρο δαχτυλο του δεξιου της χεριου εκανε μια σπασμωδικη, ανεπαισθητη κινηση. Τα τριγωνα σταματησαν εξαφνα προσπαθωντας να ερμηνευσουν το γεγονος. Στην δευτερη κινηση δεν διστασαν διολου , χυμηξαν ολα μαζι πανω της. Η μυρωδια του αιματος που ειχαν να γευτουν καιρο τ' αποτρελανε.
                        ===========================
Αν ειχε κανει τον κοπο να κοιταξει το ρανταρ της θα ειχε σιγουρα αποφυγει την βροχη μετεωριτων που συναντησε αποτομα μπροστα της. Το υλικο του αστροπλοιου που κυβερνουσε ηταν αρκετα ανθεκτικο και θεωρητικα δεν θα ειχε προβλημα ακομα και να περασει απο μεσα τους, ομως τα μεγεθη που μπορουσε πια ευκρινως να διακρινει ηταν τοσο μεγαλα που ο σπορος της αμφιβολιας γιγαντωνε μεσα της. Αποφασισε να μην το ριψοκινδυνεψει, ετσι επελεξε ν' αλλαξει αρκετα την πορεια της προσπαθωντας ν' αποφυγει την καταιγιστικη αυτη βροχη και σχεδον τα ειχε καταφερει αριστα οταν σ' εναν απο τους τελευταιους ελιγμους, προσπαθωντας ν' αποφυγει ενα τεραστιο μετεωριτη βρεθηκε αποτομα μπροστα σ' εναν αλλο, μικροτερου μεγεθους που ηταν κρυμενος πισω απο τον μεγαλο. Μπορει να εξυσε σχεδον την επιφανεια του μα φανηκε πως κι αυτη η απλη επαφη ηταν αρκετη για να δημιουργησει προβλημα.
Η πλειοψηφια των οργανων διακυβερνησης εσβησαν αποτομα και το σκαφος, ακυβερνητο πλεον, βρεθηκε να περιπλαναται στο αχανεστατο συμπαν.
                         ==============================
Ειχαν περασει ωρες απο την στιγμη της προσκρουσης οταν καταλαβε πως ειχε πιαστει στην βαρυτητα ενος αγνωστου πλανητη μερικες εκατονταδες χιλιομετρα μακρια. Δεν μπορουσε να γνωριζει ποιος ηταν αυτος ο πλανητης, τιποτα σχεδον δεν λειτουργουσε στο πιλοτηριο, ετσι αφεθηκε στην μοιρα της. Η προσγειωση δεν ηταν η ιδανικη, το σκαφος απεκτησε επιπροσθετες ζημιες που ηταν αδυνατον να εκτιμησει εκεινη τη στιγμη, η ιδια ομως βγηκε στην επιφανεια σωα κι αβλαβης. Οπου εφτανε το ματι της εβλεπε ενα αγονο, πετρωδες εδαφος και ηταν τυχερη που ειχε προσγειωθει σ' ενα απο τα λιγοτερα ανωμαλα σημεια του εδαφους.
Ευτυχως το συστημα εκπομπης κινδυνου δεν ειχε παθει τιποτα. Το εθεσε σε λειτουργια ελπιζοντας πως καποια στιγμη θα εφτανε στα κεντρικα και θα την εντοπιζαν.
Μην εχοντας κατι καλυτερο να κανει αποφασισε να κανει μια μινι εξερευνηση οταν τα ειδε ξαφνικα. Βρισκονταν περιμετρικα γυρω της, σε μια αποσταση ασφαλειας, και παρακολουθουσαν ευλαβικα ολες της τις κινησεις. Το χερι της πηγε μηχανικα στο οπλο της. 
                     ==============================
Η πλησιεστερη εικονα που της ηρθε στο μυαλο ηταν απο ενα γηινο, εξαφανισμενο εδω και αιωνες ζωο, το καγκουρω. Ετσι εμοιαζαν. Ηταν λιγο πιο κοντα σε υψος, καλυμενα με αφθονη γουνα, με δυο μεγαλα, πλατια ποδια οπου στηριζονταν και δυο μικροτερα πιο ψηλα. Το κεφαλι τους ηταν πεπλατυσμενο με προτεταμενο στομα και δυο ζευγαρια ματια αριστερα και δεξια. Μια χαιτη σε σχημα βενταλιας τελος δεσποζε στην κορυφη του κεφαλιου τους και η οποια ανοιγε κι εκλεινε αναλογα με τις διαθεσεις και τις ορεξεις τους. Μπορει να ηταν επικινδυνα, μπορει και οχι αλλα δεν θα περιμενε να το μαθει. Αποφασισε να δωσει το δικο της στιγμα υπεροχης και με μια αποφασιστικη κινηση τραβηξε το οπλο της, σημαδεψε εναν ογκολιθο που βρισκοταν σε σχετικα κοντινη αποσταση, κι εριξε. Ο βραχος θρυμματιστηκε και τα πλασματα πανικοβλητα σκορπισαν. Οταν επεστρεψαν δειλα, μονο αγριεμενα κι επιφοβα δεν φανταζαν.
Η Τζανις Καβανω χαμογελασε. Ωραια, το ποιος ηταν το αφεντικο μολις ειχε ξεκαθαριστει. Αυτο που απεμενε ηταν να το εδραιωσει κιολας οσο πιο πειστικα μπορουσε. 
                          ==============================
Οι εξελιξεις τους επομενους μηνες ηταν ραγδαιες. Τα πρωτογονα αυτα πλασματα, που η Τζανις ειχε ονομασει χαριτολογωντας 'Ρους', οχι μονο αποδεχτηκαν την υπαρξη της αλλα την ειχαν αναγορευσει σε καποια ειδος θεας που τους ειχε κανει την υπερτατη τιμη να επισκεφθει τον πλανητη τους. Οι απλες γνωσεις της Τζανις και οι ικανοτητες της ηταν για τα Ρους η απλη παραθεση καποιων απο τις θεικες της δυναμεις. Η αρχη ειχε γινει με την αποκαλυψη της φωτιας, κατι που τα Ρους αγνοουσαν παντελως. Οσο περνουσε ο καιρος νεες ικανοτητες ερχονταν στο φως, ικανοτητες που πλεον δεν αφηναν καμια αμφιβολια στα Ρους πως η θεα ειχε ερθει για να τα διδαξει, να τα βοηθησει και να προστατεψει. Το μονο προβλημα, η ελλειψη επικοινωνιας, ειχε λυθει προσωρινα με την εκμαθηση εκ μερους των Ρους καποιων λεξεων και με την νοηματικη στην πλεον απλουστατη μορφη της. Η Τζανις διεταζε, τα Ρους υπακουαν.
Για την ιδια αυτο ειχε ξεκινησει σαν ενα παιγνιδι, ενας πειραματισμος για να περασει η ωρα της, ομως σταδιακα ειχε αρχισει ν' αλλαζει υφη και διαστασεις.
                           =============================
Ουτε η ιδια θυμοταν ποτε ειχε επιστρεψει στο αστροπλοιο της και ειχε απενεργοποιησει το σημα εκπομπης κινδυνου. Ηταν προφανως καποια στιγμη που ειχε διαπιστωσει πως δεν την ενδιεφερε να επιστρεψει πισω εκει που ανηκε. Ποιος ο λογος ? Στην παλια της ζωη δεν ηταν τιποτα περισσοτερο απο μια απλη πλοηγος, εδω ομως ηταν τα παντα. Ηταν μια θεα που οι υπηκοοι της δεχονταν αδιαμαρτυρητα οτι προσταζε. Ειχε οργανωσει τα Ρους σε κοινωνικες ομαδες, ειχε μοιρασει ρολους, επιβραβευε οσους εκτελουσαν πιστα τις εντολες της και τιμωρουσε διχως δευτερη σκεψη οσους τολμουσαν οχι μονο να φερουν αντιρρηση αλλα ακομα και να καθυστερησουν να πραξουν τις αποφασεις της. Η επιβραβευση ηταν η παραμονη αναμεσα στους ζωντανους ενω η τιμωρια ηταν η ριψη στη Γυαλινη Λιμνη. Ολα τα Ρους παρακολουθουσαν την τιμωρια που επεβαλλε η Τζανις στους εκαστοτε παραβατες κι αυτο ηταν αρκετο για τους υπολοιπους να γινονται ακομα πιο υπακουοι. Τα Ρους ζουσαν κατι το πρωτογνωρο, ενα νεο αισθημα, ο φοβος, ειχε εισχωρησει στην κοινωνια τους.
                           ===============================
Η Τζανις δεν αντιληφθηκε ποτε ποια στιγμη ειχε μετατραπει σ' ενα στυγνο δυναστη, ενα ανελεητο τυραννο. Απαιτουσε καθημερινα ολο και περισσοτερα, τιμωρουσε με θανατο και το πλεον ασημαντο παραπτωμα κι αποξενωνοταν απο τους υπηκοους της. Οι ιδεες της σταδιακα αγγιζαν τον παραλογισμο και το ανεφικτο, οι εντολες ηταν ολο και πιο δυσνοητες κι απολυτες κι επιανε μερικες φορες τον εαυτο της να ηδονιζεται με την σκεψη πως θα μπορουσε να εφευρει ακομα πιο εφιαλτικους κι αρρωστημενους τροπους τιμωριας αυτων των πρωτογονων κι αποκρουστικων πλασματων. Ολα αλλαξαν μια απλη, συνηθισμενη μερα.
Η ομαδα συλλογης καποιων σπανιων φυτων που βρισκονταν μονο στην δυτικη πλευρα, πισω απο τα μεγαλα βουνα, και της ηταν απαραιτητα για τον προσωπικο καλλωπισμο της ειχε γυρισει αποδεκατισμενη. Προφανως ειχε πεσει σε καποια αγελη γυποφιδων αλλα αυτο δεν ηταν αρκετη δικαιολογια για τα εναπομειναντα μελη να συνεχισουν να ζουν αν δεν ειχαν φερει μαζι τους αυτα που ειχε ζητησει.
Τοτε τον ειδε αναμεσα τους κρατωντας στην αγκαλια του ενα πληγωμενο Ρου.
                         =============================
Ειχε περασει τοσος καιρος απο τοτε που ειχε δει καποιον απο το ειδος της που ειχε σχεδον ξεχασει πως υπηρχαν. Καταλαβε πως ηταν πιλοτος διασωσης, το σημα της για οσο καιρο λειτουργουσε ειχε φτασει στα κεντρικα και ειχαν στειλει να την σωσουν. Αυτο δεν μπορουσε να επιτρεψει να γινει, οχι δεν θα επεστρεφε ποτε πισω. Ο πιλοτος, που την κοιτουσε κι αυτος μ' εκπληξη επρεπε να πεθανει. Σηκωθηκε απο τον θρονο της ουρλιαζοντας εντολες στην γλωσσα της για την εξοντωση του παρεισακτου. Κανενα απο τα Ρου δεν κινηθηκε. Χτυπησε με δυναμη το πιο κοντινο σ' αυτην θρυμματιζοντας του το κεφαλι. Σαν να δοθηκε καποιο σημα ολα τα Ρου ορμησαν πανω της και την ακινητοποιησαν. Ο διασωστης, παντα κρατωντας αγκαλια το τραυματισμενο Ρου, πλησιασε απο πανω της και ειπε κατι που χαθηκε στον αερα. Ακομα κι ετσι συνεχιζε να δινει εντολες απειλωντας τ' ανυπακουα Ρου με την μεγιστη τιμωρια. Ενοιωσε ξαφνικα πως την εδεναν με καποιες χοντρες κληματσιδες. Μετα ενοιωσε πως ενα πληθος απο τα Ρου την μετεφεραν στον αερα με αλαλαγμους χαρας κι ευχαριστησης. 
                =================================
Ηταν ολοι εκει, μπροστα στην Γυαλινη Λιμνη. Αυτη δεμενη, ανημπορη ν' αντιδρασει παρα μονο απειλωντας με τις φωνες της, ο διασωστης που εμοιαζε να προσπαθει να καταλαβει τι συνεβαινε και τα Ρου που τωρα πια τον κοιτουσαν στα ματια σαν να περιμεναν τις εντολες του. 
Ολα του εδειχναν την Γυαλινη Λιμνη και αμεσως μετα την Τζανις. Ο διασωστης την κοιταξε και η Τζανις καταλαβε. Ενας καινουργιος θεος ειχε μολις κανει την εμφανιση του σ' αυτον τον ξεχασμενο πλανητη. Ενας θεος καλος, συμπονετικος που ακομα κρατουσε ενα Ρου στην αγκαλια του προστατευτικα. Το μονο που απεμενε ηταν να δωσει την εντολη να πεταξουν την Τζανις στην Λιμνη. Εκεινη τη στιγμη ακριβως αποδεχτηκε την μοιρα της, μια μοιρα που η ιδια ειχε σφυρηλατησει κι επιδιωξει. Ολα θα τελειωναν ετσι απλα, ενας θεος θα πεθαινε κι ενας νεος θα επαιρνε την θεση του. Ο διασωστης σηκωσε το χερι του κι εδειξε την λιμνη. Ουρλιαχτα ενθουσιασμου ξεσπασαν στις ταξεις των Ρους καθως τοποθετουσαν την Τζανις στην Λιμνη.
Σε λιγα λεπτα θα τελειωναν ολα κι ολα θα ξεκιναγαν απο την αρχη.
                       =============================
Τα τριγωνα ηταν τυφλα. Οτι αντιλαμβανονταν ηταν απο την παραμικρη κινηση που εκανε καποιος. Τοτε ορμουσαν ολα μαζι πανω του. Η υφη τους ηταν σαν κοφτερο γυαλι, εξ' ου και το ονομα της λιμνης που ηταν γεματη απο δαυτα. Παντα στα τυφλα εσκαβαν στο σημειο κινησης προσπαθωντας να εισχωρησουν βαθια στο εσωτερικο του δερματος. Λατρευαν την γευση του αιματος και δεν το χορταιναν ποτε. Ο πονος απο τα ξυραφενια κοψιματα  εφερνε περισσοτερες κινησεις στο θυμα και οι κινησεις αυτες ακομα περισσοτερα τριγωνα μεχρι που η μανια τους ξεσχιζε στην κυριολεξια την τροφη τους αφηνοντας αμελητεα υπολοιπα. Αυτην τη φορα η γευση ηταν απειρως νοστιμοτερη απο τις αλλες περιπτωσεις πολλαπλασιαζοντας την εξαψη και την ορεξη των τριγωνων. Ειχαν ηδη αρχισει να κομματιαζουν την Τζανις οταν μια τελευταια σκεψη που περασε απο το μυαλο της την εκανε να χαμογελασει.
Δεν ειχε υπαρξει αλλη φορα θεα ουτε γνωριζε αλλους θεους για να κρινει τον τροπο που αρμοζε σε μια θεοτητα για να πεθανει. Αλλα ηταν σιγουρη πως θα υπηρχαν και πιο ενδοξοι και λαμπροι τροποι για να γινει κατι τετοιο, μονο που δεν θα ειχε ποτε την ευκαιρια να το μαθει.



                                                        ΤΕΛΟΣ